Article

# The Book of Daniel - Number Sixteen

کتاب دانیال - شمارهٔ شانزده

Symbols

نمادها

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2023

Formats

PDF
Word

Before we address chapter three of Daniel, we will consider some prophetic symbolism that might allow us to more fully understand the chapter. Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah are employed by the Holy Spirit to represent specific prophetic symbols, based upon the context where they are employed. In chapter one, they are represented as four worthies, with no distinction, until the end of the chapter, where Daniel is identified as having the gift of “understanding in all visions and dreams.”

پیش از آن‌که به فصل سوم کتاب دانیال بپردازیم، برخی نمادهای نبوی را بررسی می‌کنیم که شاید به ما امکان دهد فصل را کامل‌تر درک کنیم. دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا به‌وسیلهٔ روح‌القدس به کار گرفته می‌شوند تا بر اساس زمینه‌ای که در آن به کار می‌روند، نمادهای نبوی مشخصی را نمایندگی کنند. در فصل نخست، آنان به‌صورت چهار مرد شایسته، بی‌هیچ تمایزی، معرفی می‌شوند، تا پایان فصل که در آن دانیال به‌عنوان کسی شناخته می‌شود که موهبت «فهمِ همهٔ رؤیاها و خواب‌ها» را دارد.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> اما دربارهٔ این چهار جوان، خدا به آنان دانش و مهارت در همهٔ علوم و حکمت عطا کرد؛ و دانیال در همهٔ رؤیاها و خواب‌ها فهم داشت. دانیال ۱:۱۷

In chapter one, as a symbol of ‘four’ they represent God’s people in the last days throughout the world. ‘Four’ is a symbol that represents worldwide, and all the prophets are speaking of the last days. The four worthies in chapter one represent God’s people of the last days, and in verse seventeen a distinction is first made between Daniel and the three worthies that represents the symbol of a “three-and-one combination.”

در فصل اول، به‌عنوان نماد «چهار»، آنان قوم خدا را در روزهای آخر در سراسر جهان نمایندگی می‌کنند. «چهار» نمادی است که جهانی‌بودن را نشان می‌دهد، و همهٔ انبیا از روزهای آخر سخن می‌گویند. چهار مرد شایسته در فصل اول نمایندهٔ قوم خدا در روزهای آخرند، و در آیهٔ هفده برای نخستین‌بار میان دانیال و آن سه مرد شایسته تمایزی نهاده می‌شود که نماد «ترکیبِ سه‌ویک» است.

The symbol of a “three-and-one combination” is found repeatedly within the inspired word. It represents several truths, depending upon the context. It represents the history of the three angels’ messages that began at the “time of the end” in 1798, and that end at the close of probation. All three messages were represented in the movement of the first angel, and that movement is followed by the fourth angel of Revelation eighteen, thus a three-and-one combination.

نمادِ «ترکیبِ سه و یک» بارها در کلامِ الهام‌شده یافت می‌شود. این نماد، بسته به سیاق، چندین حقیقت را نمایندگی می‌کند. همچنین نمایانگر تاریخِ پیام‌های سه فرشته است؛ پیام‌هایی که در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ آغاز شدند و در خاتمهٔ مهلتِ فیض پایان می‌یابند. همهٔ آن سه پیام در جنبشِ فرشتهٔ اول متجلی بودند، و آن جنبش با فرشتهٔ چهارمِ بابِ هجدهِ مکاشفه دنبال می‌شود؛ از این‌رو، یک «ترکیبِ سه و یک».

In certain contexts, it can represent the movement of the first angel’s message of Millerite history with the number one, in combination with the movement of the third angel’s message with the number three. Thus, the “three-and-one combination” may also be represented as the “one-and-three combination”. The symbolic “three-one combination” works as a symbol by either the one—preceding the three, or the three—preceding the one. In Nebuchadnezzar’s furnace, in chapter three of Daniel, we first see the three worthies, and then a fourth like unto the Son of God.

در برخی زمینه‌ها، می‌تواند جنبشِ پیامِ فرشتهٔ نخستِ تاریخِ میلریتی را با عددِ یک، در ترکیب با جنبشِ پیامِ فرشتهٔ سوم با عددِ سه، بازنمایی کند. ازاین‌رو، «ترکیبِ سه و یک» را می‌توان به‌صورتِ «ترکیبِ یک و سه» نیز نشان داد. ترکیبِ نمادینِ «سه-یک» به‌عنوانِ نماد عمل می‌کند، چه یک پیش از سه بیاید، چه سه پیش از یک. در کورهٔ آتشِ نبوکدنصر، در بابِ سومِ دانیال، نخست سه مردِ شایسته را می‌بینیم و سپس چهارمی را که شبیهِ پسرِ خداست.

> And these three men, Shadrach, Meshach, and Abednego, fell down bound into the midst of the burning fiery furnace. Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:23–25.

> و این سه مرد، شدرک، میشک و عبدنغو، در حالی که بسته بودند، در میان کورهٔ آتش افروخته فرو افتادند. آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه شگفت‌زده شد؛ شتابان برخاست و به مشاوران خود گفت: «آیا ما سه مردِ بسته را به میان آتش نیفکندیم؟» آنان پاسخ دادند و به پادشاه گفتند: «درست است، ای پادشاه.» او پاسخ داد و گفت: «اینک چهار مرد را می‌بینم که آزادند و در میان آتش راه می‌روند، و هیچ آسیبی به آنها نرسیده است؛ و صورتِ چهارمین مانند پسر خداست.» دانیال ۳:۲۳-۲۵.

There is no doubt a perfectly divine reason, and an accurate historical fact, that would inform us why Daniel was not represented in the golden image worship service of chapter three, but one prophetic reason is that if Daniel would have been in attendance, he would have destroyed the prophetic symbolism of the three-and-one combination in the fiery furnace. With Gideon, it was Gideon and his three bands of one hundred men. Christ was often with three disciples.

شکی نیست که دلیل کاملاً الهی و واقعیت تاریخی دقیقی وجود دارد که ما را آگاه می‌کند چرا دانیال در مراسم پرستش تندیس زرینِ فصل سوم حضور نداشت، اما یکی از دلایل نبوی این است که اگر دانیال در آن مراسم حاضر می‌بود، نمادپردازی نبویِ ترکیبِ سه و یک در کورهٔ آتشین را از میان می‌برد. در ماجرای جدعون، او و سه دستهٔ صدنفری‌اش بودند. مسیح غالباً با سه شاگرد بود.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. Matthew 17:1, 2.

> و پس از شش روز، عیسی پطرس و یعقوب و برادرش یوحنا را با خود، جدا از دیگران، به کوهی بلند برد؛ و در برابر آنان تبدیل هیئت یافت: چهره‌اش چون خورشید درخشید و جامه‌هایش چون نور سفید شد. متی ۱۷:‏۱–۲.

One-and-three, or three-and-one; it is the same symbol, for they are all representing some prophetic element of the last days, and the last days are the days of judgment. The days of judgment began in 1798, with the pronouncement that the investigative judgment would commence on October 22, 1844 And the days of judgment continue until human probation begins to close at the soon-coming Sunday law, as God’s executive judgments begin and progressively escalate until probation completely closes and the seven last plagues take place. With Nebuchadnezzar’s furnace, the three worthies, that were afterwards joined by Christ, represent the ensign. At the dedication of the golden image all of the nations that made up Nebuchadnezzar’s empire were in attendance.

یک و سه، یا سه و یک؛ هر دو یک نمادند، زیرا همگی نمایانگر عنصری نبوی از ایام آخرند، و ایام آخر، ایام داوری است. روزهای داوری در سال ۱۷۹۸ آغاز شد، با اعلام اینکه داوری تحقیقی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز خواهد شد. و روزهای داوری ادامه می‌یابد تا زمانی که مهلت بشر با قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه شروع به بسته شدن کند، زیرا داوری‌های اجرایی خدا آغاز می‌شود و به‌تدریج شدت می‌گیرد تا وقتی که مهلت کاملاً بسته شود و هفت بلای آخر رخ دهند. در ماجرای کورهٔ نبوکدنصّر، سه دلیر که بعداً مسیح به آنان پیوست، نمایانگر پرچم‌اند. در مراسم افتتاح پیکرهٔ زرّین، همهٔ ملت‌هایی که امپراتوری نبوکدنصّر را تشکیل می‌دادند حضور داشتند.

> And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:26.

> و او برای قوم‌هایی از دور، پرچمی برافراشته خواهد کرد و از انتهای زمین به آنان سوت خواهد زد؛ و اینک، آنان به سرعت، شتابان خواهند آمد. اشعیا ۵:۲۶.

The seventy years of Daniel’s captivity is another essential symbol to recognize and it is found repeatedly in the inspired word. Jehoiakim to Cyrus represents the actual seventy years of Daniel’s captivity. In second Chronicles the seventy years represent the period that the land would rest and enjoy its sabbaths. In Isaiah twenty-three the seventy years represent the history of the United States from 1798, until the Sunday law, and in doing so, they also represent the parallel histories of the horn of Republicanism and the horn of true Protestantism. Sister White aligns the seventy years with the twelve-hundred-and-sixty years of the papal Dark Ages.

هفتاد سالِ اسارتِ دانیال نمادِ ضروریِ دیگری است که باید شناخته شود و این موضوع بارها در کلامِ الهام‌شده یافت می‌شود. از یهویاقیم تا کورش نمایانگر همان هفتاد سالِ واقعیِ اسارتِ دانیال است. در کتابِ دومِ تواریخ، این هفتاد سال نمایانگر دوره‌ای است که زمین آرام می‌گیرد و سبت‌های خود را استیفا می‌کند. در اشعیا بابِ بیست‌وسوم، این هفتاد سال تاریخِ ایالات متحده را از 1798 تا قانونِ یکشنبه نشان می‌دهد، و بدین‌سان تاریخ‌های موازیِ شاخِ جمهوریت و شاخِ پروتستانتیسمِ حقیقی را نیز بازنمایی می‌کند. خواهر وایت هفتاد سال را با هزار و دویست و شصت سالِ قرونِ تاریکِ پاپی هم‌راستا می‌داند.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> امروز کلیسای خدا آزاد است تا طرح الهی را برای نجاتِ نوعِ گمشدهٔ بشر به پیش برد و به کمال برساند. در طی قرن‌های بسیار، قوم خدا محدودیتِ آزادی‌های خود را تحمل کرد. موعظهٔ انجیل در صورتِ نابِ آن ممنوع شده بود و شدیدترین مجازات‌ها بر کسانی اعمال می‌شد که جرأت می‌کردند از احکامِ بشری سرپیچی کنند. در نتیجه، تاکستانِ عظیمِ اخلاقیِ خداوند تقریباً به‌کلی متروک مانده بود. مردم از نورِ کلامِ خدا محروم شده بودند. تاریکیِ خطا و خرافه تهدید می‌کرد که شناختِ دینِ راستین را محو سازد. کلیسای خدا بر زمین در سراسر این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به‌راستی همان‌قدر در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دورانِ تبعید در بابل در اسارت نگاه داشته می‌شدند. انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

Once it is understood that as a symbol the seventy years also represent the twelve-hundred-and-sixty years of the Dark Ages, then the illustration of the “three and a half years”, or “forty-two months”, or “times, times and dividing of time” that symbolically represent the Dark Ages, expand the meaning and application of the symbolic seventy years.

هنگامی که فهمیده شود که هفتاد سال، به‌عنوان نماد، همچنین نمایانگرِ هزار و دویست و شصت سالِ دوران تاریکی است، آنگاه تصاویرِ «سه سال و نیم»، «چهل و دو ماه» یا «زمان، زمان‌ها و نیمِ زمان» که به‌طور نمادین دوران تاریکی را بازنمایی می‌کنند، معنای هفتاد سالِ نمادین و کاربرد آن را گسترش می‌دهند.

In the book of Daniel, the seventy years are identified as the period from the empowerment of the first message until the judgment. That period exists in every sacred reform movement, and in so doing, the seventy years represent other lines of truth that are not emphasizing the element of time, but address the purpose of the period. For example, the period of seventy years is represented by Malachi as the period when the messenger of the covenant purifies the sons of Levi. Sister White associated Malachi’s cleansing of the Levites with Christ’s two temple cleansings. That same period is the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is also the period when the latter rain is progressively poured out. The same period is also the testing time of the image of the beast, which leads to the mark of the beast. The period is also the prophetic “day of preparation”, that leads to the Sunday law, which is also the “day of the Sabbath”. The period contains scattering times, and gathering times, which are both elements of the “seven times.”

در کتاب دانیال، هفتاد سال به‌عنوان دوره‌ای از قدرت‌یافتنِ پیام نخست تا داوری شناخته می‌شوند. آن دوره در هر جنبش اصلاحیِ مقدس وجود دارد و از این رو، هفتاد سال نمایندهٔ خطوطِ دیگرِ حقیقت‌اند که عنصرِ زمان را برجسته نمی‌کنند، بلکه به هدفِ آن دوره می‌پردازند. برای نمونه، ملاکی هفتاد سال را دوره‌ای معرفی می‌کند که در آن «فرستادهٔ عهد» پسرانِ لاوی را تطهیر می‌کند. خواهر وایت تطهیرِ لاویان نزدِ ملاکی را با دو پاک‌سازیِ هیکل توسطِ مسیح مرتبط دانست. همان دوره، زمانِ مُهرکردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. همچنین دوره‌ای است که بارانِ آخر به‌تدریج افاضه می‌شود. همان دوره همچنین زمانِ آزمونِ «تصویرِ وحش» است که به «نشانِ وحش» می‌انجامد. این دوره همچنین «روزِ تدارکِ» نبوی است که به قانونِ یکشنبه می‌انجامد، که همچنین «روزِ سبت» است. این دوره شامل زمان‌های پراکندگی و زمان‌های گردآوری است که هر دو از عناصرِ «هفت زمان» به‌شمار می‌روند.

In the book of Daniel, Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message. In relation to the two kings which follow him, he is simply the first of three angels that lead to, and end, at judgment. Cyrus is a symbol of not only the Sunday law, but he is also a “sign” of deliverance. Daniel is an element of the three-and-one combination, and also part of the fourfold worldwide representation of God’s people. Daniel is also a symbol of the Elijah messenger and he also typifies John in the book of Revelation. He is also a symbol of those that receive the seal of God. The name “Daniel” means “the judge of God”, or “the God of judgment”, so he is therefore a symbol of judgment, and also of Laodicea, for Laodicea means “a people judged” or “a people under judgment”. The judgment of Laodicea is ultimately premised upon their rejection of the knowledge that is unsealed in the book of Daniel.

در کتاب دانیال، یهویاقیم نماد قدرت‌گیریِ پیام نخست است. در ارتباط با دو پادشاهی که پس از او می‌آیند، او صرفاً نخستینِ سه فرشته‌ای است که به داوری منتهی می‌شوند و در آن پایان می‌یابند. کورش نه تنها نماد قانون یکشنبه است، بلکه او همچنین «نشانه»ای از رهایی است. دانیال عنصری از ترکیبِ سه و یک است، و نیز جزئی از نمایندگیِ چهارگانهٔ جهانیِ قوم خدا. دانیال همچنین نماد پیام‌آور ایلیا است و نیز نماد یوحنا در کتاب مکاشفه است. او همچنین نماد کسانی است که مهر خدا را دریافت می‌کنند. نام «دانیال» به معنای «قاضیِ خدا» یا «خدای داوری» است، ازاین‌رو او نماد داوری است، و نیز نماد لاودیکیه، زیرا لاودیکیه به معنای «مردمی داوری‌شده» یا «مردمی زیر داوری» است. داوریِ لاودیکیه در نهایت مبتنی است بر ردّ دانشی که مُهر آن در کتاب دانیال گشوده شده است.

Nebuchadnezzar is a symbol of both the Republican and true Protestant horn of the United States, and he is also a symbol of the United States from its beginning to its end. When we arrive at Daniel chapters four and five, we will find that Nebuchadnezzar represents “the time of the end” in 1798, and Belshazzar represents the Sunday law. Nebuchadnezzar became, at the end of “seven times” of punishment, a converted lamb-like ruler, but his son ends up speaking as a dragon, just before his destruction.

نبوکدنصر هم نمادِ هر دو شاخِ جمهوری‌خواه و پروتستانِ حقیقیِ ایالات متحده است، و او همچنین نمادِ ایالات متحده از آغاز تا پایان آن است. وقتی به فصل‌های چهار و پنجِ دانیال می‌رسیم، درخواهیم یافت که نبوکدنصر نمایانگر "زمانِ پایان" در سال ۱۷۹۸ است و بلشاصر نمایانگر قانونِ یکشنبه. نبوکدنصر در پایانِ "هفت زمان"ِ مجازات، به حاکمی توبه‌کرده و برّه‌مانند بدل شد، اما پسرش درست پیش از نابودی‌اش مانندِ اژدها سخن می‌گوید.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> «چنان‌که به‌صورت نمادین به نخستینِ آن رسیده بود، به آخرین فرمانروای بابل نیز حکمِ ناظرِ الهی فرا رسید: ‘ای پادشاه،... به تو گفته می‌شود؛ سلطنت از تو گرفته شد.’ دانیال 4:31.» انبیا و پادشاهان، 533.

Daniel chapter one represents the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October, 22, 1844. It also represents September 11, 2001 through to the Sunday law. It also represents the first of the three angels’ messages that also represent a second prophetic symbol of the history of the United States from 1798 through to the Sunday law.

فصل اول دانیال نمایانگر تاریخ جنبش میلری از 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 است. همچنین بازه‌ای از 11 سپتامبر 2001 تا قانون یکشنبه را نیز نشان می‌دهد. همچنین بیانگر پیام نخست از سه پیام فرشته است؛ سه پیامی که خود دومین نماد نبویِ تاریخ ایالات متحده از 1798 تا قانون یکشنبه نیز هستند.

Perhaps the most important representation of Daniel chapter one, is that it is the first thing mentioned in the prophetic book that is made up of the book of Daniel and the book of Revelation together. It is the first of three prophetic tests for a student of prophecy to master. It is what must be “eaten” in order to pass the following tests.

شاید مهم‌ترین ویژگیِ فصل نخستِ دانیال این باشد که نخستین چیزی است که در کتاب نبوی‌ای که از کنار هم گذاشتنِ کتاب دانیال و کتاب مکاشفه پدید می‌آید، ذکر شده است. این نخستینِ سه آزمونِ نبوی است که یک پژوهشگرِ نبوت باید بر آن مسلط شود. این همان چیزی است که باید برای پشت سر گذاشتنِ آزمون‌های بعدی "خورده" شود.

In Early Writings, as already cited more than once in these articles, Sister White identifies the three-step testing process of Christ’s history in a paragraph, and then in the next paragraph she identifies the three-step testing process of Millerite history. She identifies that those in the time of Christ who rejected the message of John, could not be benefitted by the teachings of Jesus. The next paragraph allows one who wishes to see, that the first test for the Millerites was William Miller, who Sister White identifies was typified by both John the Baptist and Elijah. Those two witnesses of the first test establish that Daniel chapter one is the Elijah message. If chapter one is rejected, there cannot be any benefit from chapters two and three.

در «نوشته‌های اولیه»، چنان‌که پیش‌تر بیش از یک بار در این مقالات نقل شد، خواهر وایت در یک بند فرایند آزمون سه‌مرحله‌ایِ تاریخِ مسیح را مشخص می‌کند و سپس در بند بعدی فرایند آزمون سه‌مرحله‌ایِ تاریخِ میلریتی‌ها را تعیین می‌کند. او بیان می‌کند که کسانی که در زمان مسیح پیامِ یحیی را رد کردند، نمی‌توانستند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند شوند. بند بعدی برای هر کس که بخواهد ببیند روشن می‌سازد که نخستین آزمون برای میلریتی‌ها ویلیام میلر بود؛ کسی که به گفتهٔ خواهر وایت، هم یحییِ تعمیددهنده و هم ایلیا نمونهٔ او بودند. آن دو شاهدِ نخستین آزمون ثابت می‌کنند که بابِ اولِ دانیال پیامِ ایلیا است. اگر بابِ اول رد شود، نمی‌توان از ابوابِ دوم و سوم بهره‌ای برد.

Jesus and the second angel followed John the Baptist and the first angel in their respective histories. After Jesus was the judgment of the cross, and the third angel arrived when the investigative judgment commenced. The disappointment of the disciples at the cross typifies the great disappointment of October 22, 1844. Daniel chapter one is Elijah, as represented by John the Baptist and William Miller, but it cannot be separated from chapters two and three. Together those chapters are the everlasting gospel, which is always a three-step prophetic testing message that produces and then separates two classes of worshipers. Therefore, if those three chapters were to be separated it would be another gospel.

عیسی و فرشتهٔ دوم، در تاریخ‌های مربوط به خود، پس از یوحنای تعمیددهنده و فرشتهٔ اول آمدند. پس از عیسی، داوریِ صلیب بود، و فرشتهٔ سوم هنگامی که داوریِ تفتیشی آغاز شد، رسید. ناامیدیِ شاگردان در واقعهٔ صلیب، نمونهٔ ناامیدیِ بزرگ 22 اکتبر 1844 است. باب نخستِ دانیال، ایلیا است، چنان‌که در یوحنای تعمیددهنده و ویلیام میلر نمایانده شده است، اما نمی‌توان آن را از باب‌های دوم و سوم جدا کرد. آن باب‌ها با هم انجیلِ جاودانی‌اند، که همواره پیامی نبویِ آزمون‌گرِ سه‌مرحله‌ای است و دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد و سپس از هم جدا می‌سازد. بنابراین، اگر آن سه باب از هم جدا شوند، به معنای انجیلی دیگر خواهد بود.

> But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed. As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed. Galatians 1:8, 9.

> اما اگر ما یا فرشته‌ای از آسمان، جز آن بشارتی که به شما موعظه کرده‌ایم، بشارت دیگری به شما موعظه کند، او ملعون باد. همان‌گونه که پیش‌تر گفتیم، اکنون نیز باز می‌گویم: اگر کسی بشارتی غیر از آنچه پذیرفته‌اید به شما موعظه کند، او ملعون باد. غلاطیان ۱:۸، ۹.

Daniel chapter one prepares the way for the messenger of the covenant to suddenly come to his temple, and it also represents the voice that is crying in the wilderness. The wilderness is represented as a period of scattering, where the sanctuary and the host are being trodden under foot. In Daniel chapter one, Daniel is in the wilderness, scattered and enslaved. The message of chapter one, prepares the way for the message of chapter two, where Christ purifies and enters into covenant with the sons of Levi. The sons of Levi are identified as the symbol of God’s chosen people, for they stood faithfully with Moses in the crisis of Aaron’s golden image, and chapter three of Daniel is also the crisis of the golden image.

فصل اول کتاب دانیال زمینه را فراهم می‌کند تا فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکل خود بیاید، و همچنین نمایانگر صدایی است که در بیابان فریاد می‌زند. بیابان به‌مثابه دوره‌ای از پراکندگی تصویر شده است؛ دوره‌ای که در آن قدس و لشکر پایمال می‌شوند. در فصل اول دانیال، او در بیابان، در پراکندگی و اسارت به سر می‌برد. پیام فصل اول، راه را برای پیام فصل دوم هموار می‌کند؛ جایی که مسیح تطهیر می‌کند و با پسران لاوی وارد عهد می‌شود. پسران لاوی به‌عنوان نماد قوم برگزیدهٔ خدا شناخته می‌شوند، زیرا در بحران تندیس زرینِ هارون با وفاداری در کنار موسی ایستادند، و فصل سوم دانیال نیز بحرانِ تندیس زرین است.

Shadrach, Meshach and Abednego are like the Levites that have been purified in advance of the “image of the beast” test of the golden idol. At the ceremony Nebuchadnezzar provides the orchestra, the whore of Tyre sings the songs, and apostate spiritual Israel bows down and then dances naked to the music around the golden idol.

شدرک، میشک و عبدنغو مانند لاویانی هستند که از پیش برای آزمونِ «تصویرِ وحش» مربوط به بتِ زرّین تطهیر شده‌اند. در مراسم، نبوکدنصر ارکستر را تدارک می‌بیند، فاحشهٔ صور سرودها را می‌خواند و اسرائیلِ روحانیِ مرتد در برابرِ بتِ زرّین سجده می‌کند و سپس برهنه به نوای موسیقی گردِ بتِ زرّین می‌رقصد.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and Christ as the Alpha and Omega is now unsealing the book that represents the Revelation of Jesus Christ. The very first truth that He places in that book is the three angels’ messages. The first three chapters of Daniel, are the three angels’ messages. The truths connected to those three angels’ messages in Revelation chapter fourteen, are brought to perfection when it is recognized that they were first mentioned in the first three chapters of Daniel. In Revelation fourteen they are identified as the everlasting gospel, and they are flying in the heavens, thus identifying the message that is presented to the entire world in the last days. In Daniel’s first three chapters, the experience of the men and women that carry that message to the world is illustrated. Revelation fourteen is the external line of truth, representing with symbols, the message of the three angels. The everlasting gospel, and the message of each of the three angels, is brought to perfection by the internal line of truth represented in Daniel’s first three chapters.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب هستند و مسیح، به‌عنوان الفا و امگا، اکنون مُهرِ کتابی را که حاکی از مکاشفهٔ عیسی مسیح است می‌گشاید. نخستین حقیقتی که او در آن کتاب می‌نهد، پیام‌های سه فرشته است. سه باب نخست دانیال همان پیام‌های سه فرشته‌اند. حقایقی که در ارتباط با آن پیام‌های سه فرشته در مکاشفهٔ باب چهاردهم آمده‌اند، هنگامی به کمال می‌رسند که دریافته شود نخستین‌بار در سه باب نخست دانیال ذکر شده‌اند. در مکاشفهٔ باب چهاردهم، آنها به‌عنوان «انجیل جاودانی» شناخته می‌شوند و در آسمان‌ها در حال پروازند و بدین‌سان پیامی را که در روزهای آخر به سراسر جهان عرضه می‌شود، مشخص می‌کنند. در سه باب نخست دانیال، تجربهٔ مردان و زنانی که آن پیام را به جهان می‌برند، به تصویر کشیده شده است. مکاشفهٔ باب چهاردهم خط بیرونی حقیقت است که با نمادها پیام سه فرشته را بازنمایی می‌کند. انجیل جاودانی و پیام هر یک از آن سه فرشته، به‌وسیلهٔ خط درونی حقیقت که در سه باب نخست دانیال بازنمایی شده است، به کمال می‌رسند.

The first three chapters represent many wonderful truths, and one of those truths is that the three messages are a three-step testing process consisting of a dietary test, followed by a visual test, that is followed by a litmus test. There are, no doubt, other ways to label those three tests, but those labels can easily be seen in chapter one, and they can again be seen in chapters one through three. The three chapters must be recognized together as one symbol.

سه فصل نخست بیانگر حقایق شگفت‌انگیز بسیاری‌اند و یکی از آن حقایق این است که سه پیام یک فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای‌اند: نخست آزمونِ تغذیه‌ای، سپس آزمونِ دیداری، و در نهایت آزمونِ تورنسل. بی‌تردید راه‌های دیگری برای نام‌گذاری آن سه آزمون وجود دارد، اما آن نام‌ها در فصلِ یک به‌آسانی دیده می‌شوند و بار دیگر در فصل‌های یک تا سه هم به چشم می‌خورند. این سه فصل باید در کنار هم به‌عنوان یک نمادِ واحد شناخته شوند.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> پیام‌های اول و دوم در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ اعلام شدند، و اکنون در دورهٔ اعلام پیام سوم هستیم؛ اما هر سه پیام هنوز باید اعلام شوند. همان‌قدر که پیش‌تر ضروری بود، اکنون نیز لازم است این پیام‌ها برای کسانی که در جست‌وجوی حقیقت‌اند تکرار شوند. ما باید با قلم و زبان آن را اعلام کنیم، ترتیب آن‌ها را نشان دهیم و انطباق نبوت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند بیان کنیم. بدون اول و دوم، سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق نشریات و سخنرانی‌ها به جهان ارائه کنیم و در مسیر تاریخ نبوی، آنچه بوده و آنچه خواهد بود را نشان دهیم. پیام‌های برگزیده، جلد دوم، صفحات ۱۰۴ و ۱۰۵.

It does not matter if there was only one day, or one week, or twenty years between the actual history of chapters two and three, they are symbolically illustrating the progressive testing of three tests. Nebuchadnezzar was dazzled and amazed that God, through the prophet Daniel could know his dream, and provide such a sound interpretation of the dream that it could only be understood as truth. Yet in chapter three, Nebuchadnezzar failed the second test of chapter two, for he determined to place his own prideful human desire above the wonderful manifestation of the power of God, which identified the divine meaning of the secret dream.

فرقی ندارد که میان تاریخ واقعیِ فصل‌های دوم و سوم تنها یک روز، یک هفته، یا بیست سال فاصله بوده باشد؛ این فصل‌ها به‌صورت نمادین روندِ آزمون‌های سه‌گانۀ پیاپی را نشان می‌دهند. نبوکدنصر شگفت‌زده و مبهوت بود که خدا از طریق پیامبر دانیال توانست از خواب او آگاه شود و چنان تعبیر استواری از آن ارائه کند که جز به‌عنوان حقیقت قابل فهم نبود. با این حال، در فصل سوم نبوکدنصر در آزمون دومِ فصل دوم مردود شد، زیرا تصمیم گرفت خواستۀ انسانیِ مغرورانۀ خود را بر تجلی شگفت‌انگیز قدرت خدا مقدم بدارد؛ همان تجلی‌ای که معنای الهیِ خوابِ رازآمیز را آشکار کرده بود.

In erecting the golden image in chapter three, he failed the third—litmus test. Shadrach, Meshach and Abednego passed the litmus test. Nebuchadnezzar received the mark of the beast and the three worthies received the seal of God. The first three chapters of Daniel, must be understood in the context of the three angels of Revelation fourteen. As simple as the three chapters are, for they are so clear that they are commonly used as stories for Christian children, they actually represent, perhaps, the most profound three chapters in God’s Word.

در برپا کردن تمثالِ طلایی در بابِ سوم، او در سومین محک مردود شد. شدرک، میشک و عبدنغو از این محک سربلند بیرون آمدند. نبوکدنصر نشانِ وحش را دریافت کرد و آن سه مردِ شایسته مُهرِ خدا را دریافت کردند. سه بابِ نخستِ دانیال باید در زمینهٔ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ بابِ چهاردهم فهمیده شوند. با آنکه این سه باب ساده‌اند—زیرا آن‌قدر روشن‌اند که معمولاً به‌عنوان داستان‌هایی برای کودکانِ مسیحی به کار می‌روند—در واقع، شاید ژرف‌ترین سه باب در کلامِ خدا باشند.

We will continue with Daniel chapter three in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی با فصل سوم دانیال ادامه خواهیم داد.

> “The vainglory and oppression seen in the course pursued by the heathen king, Nebuchadnezzar, is being and will continue to be manifested in our day. History will repeat itself. In this age the test will be on the point of Sabbath observance. The heavenly universe behold men trampling upon the law of Jehovah, making the memorial of God, the sign between him and his commandment-keeping people, a thing of naught, something to be despised, while a rival sabbath is exalted as was the great golden image in the plain of Dura. Men claiming to be Christians will call upon the world to observe this spurious sabbath that they have made. All who refuse will be placed under oppressive laws. This is the mystery of iniquity, the devising of satanic agencies, carried into effect by the man of sin.” The Youth’s Instructor, July 12, 1904.

> «خودستایی و ستمی که در شیوهٔ عملِ پادشاهِ بت‌پرست، نبوکدنصر، دیده شد، در روزگار ما نیز هویداست و همچنان ادامه خواهد یافت. تاریخ تکرار خواهد شد. در این عصر، آزمون بر سرِ رعایتِ سبت خواهد بود. جهانِ آسمانی می‌بیند که مردم شریعتِ یهوه را لگدمال می‌کنند و یادبودِ خدا—آن نشانه میان او و قومِ پاسدارِ احکامش—را به هیچ می‌انگارند و چیزی خوارشمردنی‌اش می‌سازند، در حالی که سبتِ رقیبی همانند پیکرهٔ بزرگِ زرین در دشتِ دورا بزرگ داشته می‌شود. کسانی که ادعای مسیحی‌بودن دارند جهان را فرامی‌خوانند تا این سبتِ جعلی را که خود ساخته‌اند رعایت کنند. همهٔ کسانی که امتناع ورزند، زیرِ قوانینِ ستمگرانه قرار خواهند گرفت. این همان رازِ بی‌قانونی است، طرحِ عواملِ شیطانی که به‌دستِ مردِ گناه به اجرا درمی‌آید.» آموزگار جوانان، ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۰۴

Back to Articles