Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Three

کتاب دانیال - شماره پنجاه و سه

Prophetic Visions Unveiled: Understanding the Last Days Through Daniel’s Experience

پرده‌برداری از رؤیاهای پیامبرانه: درک روزهای واپسین از طریق تجربهٔ دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

January 17, 2024

Formats

PDF
Word

All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.

همهٔ پیامبران بیشتر دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گویند تا دربارهٔ روزهایی که در آنها زندگی می‌کردند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12

> هر یک از پیامبران قدیم کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما، به‌گونه‌ای که نبوّت‌هایشان در حق ما جاری است. «اکنون همهٔ این امور برای آنان به‌عنوان نمونه رخ داد؛ و برای اندرز ما نوشته شده‌اند، بر کسانی که پایان‌های عالم بر ایشان فرارسیده است.» اول قرنتیان ۱۰:۱۱. «نه برای خود، بلکه برای ما خدمت کردند آن چیزهایی را که اکنون به‌وسیلهٔ آنان که با روح‌القدسِ فرستاده از آسمان انجیل را به شما موعظه کرده‌اند، به شما اعلام شده‌اند؛ اموری که فرشتگان مشتاق‌اند در آن‌ها نظر کنند.» اول پطرس ۱:۱۲

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.

دانیال نمایندهٔ قوم خداست که در روزهای آخر، از طریق کلام نبوی دریافته‌اند که پراکنده شده‌اند. وقتی به آن واقعیت آگاه می‌شوند، موظف‌اند دعای باب بیست‌وششمِ لاویان را به‌جا آورند، و نیز دعایی برای فهمِ آخرین راز نبوی که درست پیش از پایان یافتن دورهٔ فرصت مُهر آن گشوده می‌شود؛ همان‌گونه که در دعای دانیال در باب دوم نمایانده شده است. اگر و زمانی که وارد تجربهٔ دانیال شوند، فرشتهٔ جبرئیل آنان را لمس می‌کند، آگاه می‌سازد و با ایشان سخن می‌گوید تا به آنان «بصیرت و فهم» بدهد. خردمندان کسانی‌اند که وقتی رازی نبوی گشوده می‌شود، «افزایش دانش» را «درک» می‌کنند.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> و او مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بینش و فهم عطا کنم. در آغاز تضرعات تو فرمان صادر شد، و آمده‌ام تا تو را آگاه سازم، زیرا تو بسیار محبوبی؛ پس موضوع را بفهم و رؤیا را درک کن. دانیال ۹:۲۲، ۲۳.

The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.

رؤیایی که به دانیال گفته شد به آن توجه کند، رؤیای «mareh» مربوط به ظاهر است. جبرئیل، زمانی که به او گفته شد فهمِ رؤیای «mareh» را به دانیال برساند، هنوز کارِ محول‌شده‌اش در فصل هشتم را به پایان نرسانده بود. او در فصل نهم بازگشته است تا تعبیر را به پایان برساند. در فصل نهم، دانیال دیگر در دورهٔ پادشاهی بابل زندگی نمی‌کند، بلکه در تاریخِ امپراتوری مادی-پارسی.

When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.

وقتی جبرئیل به دانیال دستور می‌دهد که «موضوع را بفهم» و «رؤیا را مورد تأمل قرار بده»، او فرایندی از جداسازی ذهنی را مشخص می‌کند که می‌خواهد دانیال آن را به کار گیرد. واژه‌هایی که به «بفهم» و «تأمل کن» ترجمه شده‌اند، همان یک واژهٔ عبری‌اند. آن واژه «biyn» است و به معنای «به‌طور ذهنی جدا کردن» است. واژهٔ عبری‌ای که به «موضوع» ترجمه شده، «dabar» است و به معنای «کلمه» است. بنابراین، جبرئیل به دانیال — و به کسانی که او در ایام آخر نمایندگی می‌کند — می‌فهماند که باید کلام حقیقت را به‌درستی تقسیم کنند.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> بکوش تا خود را نزد خدا پسندیده بنمایی، کارگری که شرمسار نباشد و کلام حقیقت را به‌درستی تقسیم کند. دوم تیموتائوس ۲:۱۵.

The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”

واژهٔ «matter» همچنین توسط دانیال در باب دهم، آیهٔ یک به‌کار رفته است؛ جایی که سه بار به «thing» ترجمه شده است.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.

در آن آیه، واژهٔ «vision» همان رؤیای «mareh»ِ ظاهر است، و دانیال از هر دو، یعنی هم از چیز (امر) و هم از رؤیا («mareh»)، ادراک داشت. در آیهٔ بیست‌وسومِ باب نهم، جبرئیل به دانیال تعلیم داد که امر و رؤیا را به‌درستی تفکیک کند، و در آیهٔ یکمِ باب دهم او از هر دو، یعنی از امر (چیز) و نیز از رؤیا («mareh»)، ادراک دارد. جبرئیل در باب نهم به دانیال می‌فهماند که تمایز (تفکیک درست) میان امر و رؤیا را بشناسد. رؤیا همان رؤیای «mareh» است و «امر»، یا «چیز»، همان رؤیای «chazon» است.

In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.

در باب هشتم هر دو رؤیا مشخص می‌شوند و تفاوتی نیز ذکر می‌شود، زیرا دانیال می‌خواست رؤیای «chazon» را بفهمد، اما به جبرئیل دستور داده شده بود که رؤیای «mareh» را به دانیال بفهماند. هنگامی که جبرئیل کار خود را برای فهماندن «امر» و «رؤیا» به دانیال آغاز می‌کند، به او گوشزد می‌کند که توجه داشته باشد که آن‌ها دو رؤیای متفاوت‌اند.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.

> و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا تو را بصیرت و فهم ببخشم. در آغازِ تضرعات تو، فرمان صادر شد و آمده‌ام تا آن را به تو اعلام کنم، زیرا سخت محبوبی. پس امر را دریاب و رؤیا را در نظر آور. هفتاد هفته درباره قوم تو و شهر مقدس تو مقرر شده است تا تعدّی پایان یابد و گناه ختم گردد و برای گناهکاری کفاره به عمل آید و عدالت جاودانی برقرار شود و رؤیا و نبوت مُهر شود و قدسِ اقدس مسح گردد. پس بدان و بفهم که از صدور فرمان برای بازگردانیدن و بنا کردن اورشلیم تا مسیحِ پیشوا، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ کوچه و بارو دوباره بنا خواهد شد، اگرچه در زمان‌های سخت. و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، اما نه برای خود؛ و قومِ آن پیشوایی که خواهد آمد، شهر و قدس را ویران خواهند ساخت، و پایانِ آن با سیلاب خواهد بود، و تا پایان جنگ، ویرانی‌ها مقرر است. و او عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار خواهد ساخت؛ و در نیمه هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد، و به سبب فراگیریِ رجاسات، آن را ویران خواهد ساخت تا هنگام اتمام، و آنچه مقرر شده است بر ویران‌شده فرو ریخته خواهد شد. دانیال 9:22-27.

Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.

جبرئیل می‌خواست دانیال دریابد که عناصر هر دو رؤیای «chazon» و رؤیای «mareh» در تفسیری که برای دانیال ارائه می‌کرد منعکس خواهد شد. آن تفسیر قرار بود به هر دو رؤیا بپردازد، و بر عهدهٔ دانیال بود که به‌درستی میان رؤیایی که به پایمال شدن مقدس‌گاه و سپاه می‌پرداخت و رؤیایی که به ظهور مسیح در قدس‌الاقداس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجامید تمایز بگذارد.

Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.

جبرئیل بیان می‌کند که از زمان فرمان اردشیر در سال ۴۵۷ پیش از میلاد، ۴۹۰ سال از ۲۳۰۰ سالِ رؤیای «شام‌ها و بامدادها» «بُریده» می‌شود؛ دوره‌ای که به‌طور ویژه برای یهودیان بود. در آیاتی که همین‌اکنون نقل شد، واژه «مقرر» سه بار به‌کار رفته است، اما در اصل دو واژه متفاوت عبری به‌کار رفته که هر دو در این آیات به «مقرر» ترجمه شده‌اند. نخستین بارِ کاربرد «مقرر» در آیهٔ بیست‌وچهار است، و آن واژهٔ عبری «chathak» است و به معنای «بریدن» می‌باشد.

It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.

این نشان می‌دهد که برای اسرائیل دوره‌ای از مهلت مقرر شد که با سومین فرمان اردشیر آغاز شد و در سال ۳۴ میلادی، با سنگسار استفان به پایان می‌رسید. دوره چهارصد و نود ساله «قطع شد» و نمایانگر دوره‌ای نبویِ کوتاه‌تر در چارچوب نبوتِ طولانی‌ترِ دو هزار و سیصد ساله بود. عدد «چهارصد و نود» نمادِ زمانِ مهلت است، به شهادت عیسی.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.

> آنگاه پطرس نزد او آمد و گفت: «خداوندا، برادرم چند بار به من خطا کند و من او را ببخشم؟ تا هفت بار؟» عیسی به او گفت: «به تو نمی‌گویم تا هفت بار، بلکه تا هفتاد بار هفت.» متی ۱۸:۲۲.

There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.

پایانی برای بخشش وجود دارد و آن پایان با عدد «چهارصد و نود» نشان داده می‌شود. «چهارصد و نود» سال دوره‌ای از مهلت برای یهودیان را نشان می‌دهد؛ از رهایی‌شان تا زمانی که در سنگسار استفان، پیمانه زمان مهلتشان را پر کردند. «چهارصد و نود» سال همچنین با لعنتِ «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش پیوند دارد. فقط در دو جای کتاب مقدس اشاره شده که زمین سبت‌های خود را به‌جا آورد. نخستین مورد در لاویان باب بیست‌وشش است.

> And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.

> و اگر با وجودِ همهٔ اینها به سخن من گوش فرا ندهید، بلکه برخلاف من رفتار کنید؛ آنگاه من نیز در خشم برخلاف شما رفتار خواهم کرد؛ و من، حتی من، شما را به سبب گناهانتان هفت برابر تأدیب خواهم کرد. و گوشت پسرانتان را خواهید خورد، و گوشت دخترانتان را خواهید خورد. و بلندی‌های شما را ویران خواهم کرد، و بت‌هایتان را در هم خواهم شکست، و لاشه‌های شما را بر لاشه‌های بت‌هایتان خواهم افکند، و جان من از شما نفرت خواهد داشت. و شهرهای شما را ویرانه خواهم کرد، و مقدسگاه‌هایتان را به ویرانی خواهم کشاند، و بوی خوش عطرهای شما را استشمام نخواهم کرد. و آن سرزمین را به ویرانی خواهم کشاند؛ و دشمنانتان که در آن ساکن‌اند از آن در شگفت خواهند شد. و شما را در میان امت‌ها پراکنده خواهم کرد و به دنبال شما شمشیری خواهم کشید؛ و سرزمین شما ویران و شهرهایتان خراب خواهد شد. آنگاه زمین تا زمانی که ویران افتاده و شما در سرزمین دشمنانتان هستید، از سبت‌های خود بهره‌مند خواهد شد؛ بلی، آنگاه زمین آرام خواهد گرفت و سبت‌های خود را به جا خواهد آورد. تا وقتی که ویران افتاده است آرام خواهد گرفت، زیرا در سبت‌های شما آرام نگرفت، هنگامی که بر آن ساکن بودید. لاویان ۲۶:۲۷-۳۵.

The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.

کیفرِ «هفت بار»، که چهار بار در فصل بیست‌وششم به آن اشاره شده، نشان می‌دهد که وقتی قوم خدا پراکنده شوند، آنگاه زمین «سبت‌های خود را به‌جا خواهد آورد». دانیال و آن سه مرد شایسته، در تحقق لعنت موسی، به سرزمین دشمنان پراکنده شده بودند و آن پراکندگیِ هفتادساله، درس عینیِ نمادینی از پراکندگیِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله بود. این یک درس عینیِ نبوی بود، مشابه سه‌ونیم سال خشکسالیِ ایلیا در دوران آزارِ ایزابل. آن سه‌ونیم سال نمایانگر سه‌ونیم سالِ نبوی بود که برابر با ۱۲۶۰ سال حاکمیت پاپی از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است. هفتاد سال نمادی از «هفت بار» بود، همان‌گونه که سه‌ونیم سال نمادی از دوران بیابانِ ۱۲۶۰ ساله بود. آن هفتاد سالِ اسارتِ دانیال که به‌وسیلهٔ ارمیا تعیین شده بود، نمایانگر «چهارصد و نود» سال بود.

> And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.

> و خداوند، خدای پدران ایشان، به‌وسیلهٔ فرستادگان خود نزد آنان می‌فرستاد، بامدادان برمی‌خاست و می‌فرستاد، زیرا بر قوم خود و بر مسکن خویش ترحم داشت؛ اما آنان پیام‌آوران خدا را استهزا کردند و کلام او را خوار شمردند و با پیامبرانش بدرفتاری نمودند تا خشم خداوند بر قومش برخاست، تا جایی که دیگر درمانی نماند. پس پادشاه کلدانیان را بر ایشان آورد؛ او جوانانشان را در خانهٔ مقدسشان با شمشیر کشت و بر جوان یا دوشیزه، پیر یا آن‌که از پیری خمیده بود، رحم نکرد؛ همه را به دست او سپرد. و همهٔ ظروف خانهٔ خدا، بزرگ و کوچک، و خزانه‌های خانهٔ خداوند، و خزاین پادشاه و امیرانش، همه را به بابل برد. و خانهٔ خدا را سوزاندند و دیوار اورشلیم را فروریختند و همهٔ کاخ‌های آن را به آتش سوزاندند و همهٔ ظروف نفیس آن را نابود کردند. و او کسانی را که از شمشیر جان سالم به در برده بودند، به اسیری به بابل برد؛ و آنان تا روزگار فرمانروایی پادشاهی فارس، بندگان او و پسرانش بودند؛ تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، تا زمین از سبت‌های خود برخوردار شود؛ زیرا هر زمان که ویران مانده بود سبت نگاه می‌داشت، تا هفتاد سال به کمال رسد. و در سال نخست کورش پادشاه فارس، تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود به انجام رسد، خداوند روح کورش پادشاه فارس را برانگیخت تا در سراسر پادشاهی خود ندا دردهد و آن را نیز مکتوب کند، بدین مضمون: «چنین می‌گوید کورش پادشاه فارس: خداوند، خدای آسمان، همهٔ پادشاهی‌های زمین را به من داده است و به من فرمان داده تا برای او در اورشلیم که در یهوداست خانه‌ای بنا کنم. کیست از میان شما از تمامی قوم او؟ خداوند، خدای او، با وی باشد و برآید.» دوم تواریخ ۳۶:۱۵-۲۳.

The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.

تنها دو اشاره در کتاب مقدس به اینکه زمین سبت‌های خود را به‌جا آورد، مربوط به پراکندگی قوم خدا و هفتاد سال اسارت است؛ دوره‌ای که به زمین امکان می‌داد سبت‌های خود را به‌جا آورد. این مدت برابر بود با شمار سبت‌هایی که یهودیان اجازه نداده بودند زمین استراحت کند. استراحت کردن زمین به مدت هفتاد سال، نشان‌دهنده مجموع سال‌هایی بود که سرپیچی از فرمانِ واگذاشتن زمین به استراحت رخ داده بود. یک حساب ساده نشان می‌دهد که در «چهارصد و نود» سال سرکشی، در مجموع هفتاد سال وجود داشت که زمین استراحت نکرده بود.

Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

چهارصد و نود سال از دو هزار و سیصد سال جدا شد، به‌عنوان دوره‌ای آزمایشی برای یهودیان، و آن «چهارصد و نود» سال ارتباط مستقیمی با پراکندگیِ «هفت بار» در لاویان فصل بیست‌وشش دارد.

The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.

رؤیای «chazon» دربارهٔ پایمال شدن و رؤیای «mareh» دربارهٔ ظهور در پایان دو هزار و سیصد سال از یکدیگر متمایزند، اما ارتباط مستقیمی با هم دارند. همان‌گونه که برای دانیال بود، قوم خدا باید این دو رؤیا را به‌درستی از هم جدا کنند و در عین حال پیوندشان با یکدیگر را بشناسند. هفتاد سال اسارت که به صدور سه فرمان انجامید؛ فرمان‌هایی که به یهودیان اجازهٔ بازگشت و بازسازی اورشلیم را می‌دادند، نمایانگرِ «چهارصد و نود» سال عصیان یهودیان بر ضد عهدِ استراحت دادن به زمین بود.

When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.

وقتی فرمان سوم فرصت بازگشت و بازسازی آنان را تعیین کرد، به آنان «چهارصد و نود» سال دورهٔ آزمایشی داده شد، چون پیش‌تر نیز به همین مدت آزموده شده بودند؛ مدتی که نافرمانی‌شان در آن به ویرانی اورشلیم و پراکندگی‌شان انجامید. در پایان دومین «چهارصد و نود سال»، نافرمانی آنان بار دیگر ویرانی اورشلیم و پراکندگی‌شان در میان غیریهودان را در پی می‌آورد.

The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.

پراکندگیِ اسارتِ هفتادساله پس از «چهارصد و نود» سال سرکشی رخ داد، و سپس همان اسارتِ هفتادساله نیز با «چهارصد و نود سال» دیگر از سرکشیِ بیشتر دنبال شد.

The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

دورهٔ «چهارصد و نود» سالهٔ نخست، که به هفتاد سال استراحتِ زمین انجامید، با ویرانیِ اورشلیم به پایان رسیده بود. در پایانِ «چهارصد و نود» سالی که از «دو هزار و سیصد» سال جدا شده بود، اورشلیم بار دیگر ویران شد، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن نشان می‌دهد.

The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.

اسارت هفتادسالهٔ اسرائیلِ واقعی در بابلِ واقعی نمادی از پراکندگیِ «هفت بار» بود، و خواهر وایت خاطرنشان می‌کند که اسارت هفتادسالهٔ اسرائیلِ واقعی در بابلِ واقعی نمونه‌ای از اسارت هزار و دویست و شصت‌سالهٔ اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی بود.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "کلیسای خدا بر روی زمین، در طول این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به همان‌سان واقعاً در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل اسیر بودند." پیامبران و پادشاهان، ۷۱۴.

The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.

این دورهٔ هزار و دویست و شصت‌ساله از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، نمونه‌ای از «هفت زمان» بود. در پایان هفتاد سال، یهودیان برای بازسازی و تجدید بنای اورشلیم بازگشتند. بازگشت آنان در جریان سه فرمان، آغازِ (۴۵۷ پیش از میلاد) دورهٔ دوهزار و سیصد سالهٔ رؤیای «ماره» را رقم زد که به ظهور مسیح در قدس‌الاقداس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجامید. آن سه فرمان آغاز دورهٔ نبوی را مشخص کردند، و آغاز این دوره مستلزم هر سه فرمان بود، هرچند بازگشت و بازسازی با فرمان نخستِ کورش آغاز شد.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> «در باب هفتم عزرا، فرمان یافت می‌شود؛ آیات ۱۲ تا ۲۶. این فرمان در کامل‌ترین صورت خود به‌وسیلهٔ اردشیر، پادشاه فارس، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر شد. اما در عزرا ۶:۱۴ گفته شده است که خانهٔ خداوند در اورشلیم «برحسب فرمان [«حکم»، در حاشیه] کورش و داریوش و اردشیر، پادشاه فارس» بنا شد. این سه پادشاه، با آغاز کردن، تأیید مجدد، و تکمیل کردن فرمان، آن را به آن کمالی رساندند که نبوت برای مشخص ساختن آغاز ۲۳۰۰ سال اقتضا می‌کرد. با پذیرفتن سال ۴۵۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که فرمان تکمیل شد، به‌عنوان تاریخ صدور حکم، دیده شد که هر جزئی از مشخصات نبوت دربارهٔ هفتاد هفته به انجام رسیده است.» The Great Controversy, 326.

From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، سه فرشتهٔ مکاشفه در تاریخ نبوتی ظهور کردند و همان‌گونه که سه فرمان آغاز نبوتِ دو هزار و سیصد ساله را مشخص کردند، آن سه فرشته پایان آن نبوت را نشان دادند. این دورهٔ نبوتی با آمدن فرشتهٔ سوم پایان یافت، همان‌گونه که با آمدن فرمانِ سوم آغاز شده بود؛ زیرا عیسی همواره پایان هر چیز را با آغازش مشخص می‌کند.

The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.

یهودیان تحت نخستین فرمان بازگشت را آغاز کردند و در دورهٔ فرمان دوم، هیکل را به پایان رساندند. فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آمد و پیش از آن تاریخ، پیروان میلر هیکلِ روحانی‌ای را که برای بازسازی‌اش از بابلِ روحانی بیرون آمده بودند، به پایان رسانده بودند. لازم بود که تا آن تاریخ تکمیل شده باشد، زیرا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پیام‌آورِ عهد می‌بایست ناگهان به هیکلِ خود بیاید. آن هیکل همان قومِ پیروانِ میلر بود که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ واردِ عهد شدند و پطرس آنان را هیکل می‌داند.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، به‌منزلۀ خانه‌ای روحانی و کهانتِ مقدّس بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را تقدیم کنید؛ قربانی‌هایی که به‌وسیلۀ عیسی مسیح نزد خدا مقبول‌اند. اول پطرس ۲:۵

The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.

معبد پیروان میلر از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ ساخته شد؛ یعنی چهل‌وشش سال، یا به‌طور نبوی سه روز؛ زیرا مسیح گفته است که برپا کردن یک معبد سه روز زمان می‌برد.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.

> و عید پسحِ یهودیان نزدیک بود، و عیسی به اورشلیم رفت. و در هیکل کسانی را یافت که گاوها و گوسفندان و کبوتران می‌فروختند، و صرافانی را که نشسته بودند. و چون تازیانه‌ای از ریسمان‌های کوچک ساخت، همه را از هیکل بیرون راند، و نیز گوسفندان و گاوها را؛ و پول‌های صرافان را ریخت و میزها را واژگون کرد؛ و به فروشندگان کبوتر گفت: اینها را از اینجا بردارید؛ خانهٔ پدر مرا خانهٔ تجارت مسازید. و شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: غیرتِ خانهٔ تو مرا بلعیده است. آنگاه یهودیان در پاسخ به او گفتند: چون این کارها را می‌کنی، چه آیتی به ما می‌نمایانی؟ عیسی پاسخ داد و به آنان گفت: این هیکل را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد. آنگاه یهودیان گفتند: ساختنِ این هیکل چهل و شش سال به طول انجامیده است، و تو آن را در سه روز برپا می‌کنی؟ اما او از هیکلِ بدنِ خود سخن می‌گفت. یوحنا ۲:۱۳-۲۱.

Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.

خواهر وایت بیان می‌کند که وقتی فرستادهٔ عهد، چنان‌که در کتاب ملاکی آمده است، ناگهان به هیکل خود آمد، آن پیشگویی هنگامی تحقق یافته بود که مسیح هیکل را پاک‌سازی کرد، چنان‌که به‌تازگی در بخشی از یوحنا نشان داده شد.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> با پاکسازی هیکل از خریداران و فروشندگان دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک کردن دل از آلودگیِ گناه — از خواهش‌های زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عاداتِ شری که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. «اینک، فرستادهٔ خود را می‌فرستم و او راه را پیشِ روی من مهیا خواهد ساخت؛ و خداوندی که او را می‌جویید ناگهان به هیکل خود خواهد آمد؛ یعنی فرستادهٔ عهد که در او شادمانید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوندِ لشکرها. اما چه کسی روز آمدن او را تاب می‌آورد؟ و چون ظاهر شود چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالایشگر است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالایشگر و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را مانند طلا و نقره پالایش خواهد داد تا برای خداوند قربانی‌ای در عدالت بگذرانند. ملاکی 3:1-3.» اشتیاقِ اعصار، 161.

The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.

هیکل در یوحنا باب دوم چهل‌وشش سال طول کشید تا بنا شود، و عیسی گفت که هیکلِ ویران‌شده را در سه روز برپا خواهد کرد. از 1798 تا 1844، چهل‌وشش سال است، و این، آمدنِ سه فرشته (روز) در مکاشفه باب چهاردهم را مشخص می‌کند؛ امری که پیش‌تر توسط سه فرمانی که نبوتِ دوهزار و سیصد ساله را آغاز کردند، نمادین شده بود. این چهل‌وشش سال دوره‌ای است که در آن مسیح هیکلِ میلری را برپا ساخت، زیرا پیش از آن زمان، قدسِ روحانی و اسرائیلِ روحانی به‌وسیلهٔ بابلِ روحانی لگدمال شده بودند.

When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.

وقتی مسیح در آغاز خدمتش در عید فصح هیکل را تطهیر کرد، نبوتِ فرستادهٔ عهد را، مطابق آنچه در کتاب ملاکی آمده که ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، تحقق می‌بخشید. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مسیح ناگهان به هیکل خود آمد و چهل و شش سال طول کشیده بود تا هیکل ویران‌شده‌اش را برپا کند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.

خشم نخستین در سال ۱۷۹۸ پایان یافت و پایان خشم آخرین در سال ۱۸۴۴ بود. آغاز دورهٔ چهل‌وشش‌ساله—که در آن مسیح هیکل میلرایتی را برپا کرد—نشانگر پایان بود، زیرا هم آغاز و هم انجام با پایان‌یافتن غضب خدا بر قومش مشخص شده بود، چون عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن یکسان می‌شمارد.

We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.

ما مطالعهٔ خود دربارهٔ تعلیمِ جبرئیل به دانیال را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> کتاب مکاشفه باید برای مردم گشوده شود. به بسیاری آموخته‌اند که این کتاب مهر و موم شده است، اما تنها برای کسانی بسته است که حقیقت و نور را رد می‌کنند. حقایقی که در بر دارد باید اعلام شوند تا مردم فرصت بیابند خود را برای رویدادهایی که به‌زودی رخ خواهند داد آماده کنند. پیام فرشتهٔ سوم باید به‌عنوان یگانه امید برای نجاتِ جهانی در حال هلاک ارائه شود.

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> خطرات روزهای آخرالزمان بر ما سایه افکنده‌اند، و در کار خود باید به مردم دربارهٔ خطری که در آن هستند هشدار دهیم. مگذارید صحنه‌های پرابهتی را که نبوت آشکار کرده و به زودی رخ خواهند داد، ناگفته بماند. ما پیام‌آوران خدا هستیم و زمانی برای از دست دادن نداریم. کسانی که می‌خواهند همکاران خداوندِ ما عیسی مسیح باشند، نسبت به حقایقی که در این کتاب یافت می‌شوند علاقه‌ای عمیق نشان خواهند داد. آنان با قلم و زبان خواهند کوشید تا امور شگفت‌انگیزی را که مسیح از آسمان آمد تا آشکار کند، به‌روشنی بیان کنند. نشانه‌های زمان، ۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

Back to Articles