Article

# The Book of Daniel - Number Eighteen

کتاب دانیال - شمارهٔ هجدهم

The Hour

ساعت

Author

Jeff Pippenger

Published

December 13, 2023

Formats

PDF
Word

Inspiration is clear that chapter three of Daniel, represents the Sunday law in the United States. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who commits fornication with the kings of the earth, is the whore of Revelation that commits fornication with the kings of the earth. In Revelation seventeen, that whore has Babylon the Great written on her forehead.

الهام به‌وضوح نشان می‌دهد که باب سومِ دانیال نمایانگرِ قانون یکشنبه در ایالات متحده است. در اشعیا باب بیست‌وسوم، روسپیِ صور که با پادشاهان زمین زنا می‌کند، همان روسپیِ مکاشفه است که با پادشاهان زمین زنا می‌کند. در مکاشفه باب هفده، بر پیشانی آن روسپی نوشته شده است: «بابل عظیم».

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. Revelation 17:4, 5.

> و آن زن جامه‌ای ارغوانی و سرخ بر تن داشت و به طلا و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها آراسته بود؛ در دست خود جامی زرین داشت که پر از رجاسات و پلیدی‌های فحشایش بود؛ و بر پیشانی‌اش نامی نوشته شده بود: راز، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها و رجاساتِ زمین. مکاشفه 17:4، 5

Before 1950, English dictionaries correctly identified the woman represented in these two verses, as the Roman Catholic church. The whole world knew after the Dark Ages of Catholic persecutions that were accomplished from 538 through 1798; that the Roman church was the whore who commits fornication with the kings of the earth. The Declaration of Independence was designed as a rejection of the rule of Catholicism and also the rule of the earthly kings that had formed unholy relationships with the whore. Isaiah chapter twenty-three, identifies that the whore would be forgotten. You would never find the definition of the whore of Revelation seventeen as the Catholic church in any modern search engines, for God’s Word never fails, and God’s Word states that she would be forgotten.

پیش از سال ۱۹۵۰، واژه‌نامه‌های انگلیسی به‌درستی زنی را که در این دو آیه به تصویر کشیده شده است، کلیسای کاتولیک رومی معرفی می‌کردند. تمام جهان پس از قرون تاریکِ آزار و اذیت‌های کاتولیکی که از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ انجام گرفت، می‌دانست که کلیسای رومی همان فاحشه‌ای است که با پادشاهان زمین زنا می‌کند. اعلامیهٔ استقلال برای ردّ سلطهٔ کاتولیسیسم و نیز سلطهٔ پادشاهان زمینی که با آن فاحشه روابط نامقدس برقرار کرده بودند، تدوین شده بود. اشعیا، باب بیست‌وسوم، تصریح می‌کند که آن فاحشه فراموش خواهد شد. هرگز در هیچ یک از موتورهای جست‌وجوی مدرن نخواهید یافت که فاحشهٔ مکاشفهٔ باب هفدهم به‌عنوان کلیسای کاتولیک تعریف شود، زیرا کلام خدا هرگز باطل نمی‌شود و کلام خدا بیان می‌کند که او فراموش خواهد شد.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:15–18.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، مطابق روزهای عمر یک پادشاه، فراموش خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور چون فاحشه‌ای آواز خواهد خواند. چنگی برگیر، در شهر بگرد، ای فاحشه‌ای که از یاد رفته‌ای؛ نغمه‌ای شیرین بنواز، سرودهای بسیار بخوان تا به یاد آورده شوی. و پس از پایان هفتاد سال، چنین خواهد شد که خداوند به صور تفقّد خواهد کرد، و او به مزد خود بازخواهد گشت و با همهٔ پادشاهی‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. و متاعش و مزدش برای خداوند مقدّس خواهد بود؛ نه اندوخته خواهد شد و نه ذخیره، زیرا متاع او از آنِ کسانی خواهد بود که در حضور خداوند ساکن‌اند، تا به‌قدرِ کفایت بخورند و جامه‌ای بادوام داشته باشند. اشعیا 23:15-18.

God’s Word never fails, and since 1798, the whore has been forgotten, but in the last days she will be remembered. She is remembered when God’s seventh-day Sabbath is attacked, and it is the one commandment of the Ten Commandments, that was always to be remembered. She is remembered when she takes her harp, travels around the city and makes sweet melodies and many songs. She sings her songs at the end of seventy years, that are the days of one king. A king, according to Daniel chapter two, is a kingdom.

کلام خدا هرگز باطل نمی‌شود، و از سال ۱۷۹۸ زن بدکار به فراموشی سپرده شده است، اما در ایام آخر به یاد آورده خواهد شد. او زمانی به یاد آورده می‌شود که سبتِ روز هفتمِ خدا مورد حمله قرار می‌گیرد، و آن همان تنها فرمان از میان ده فرمان است که همواره باید به یاد سپرده می‌شد. او هنگامی که چنگش را برمی‌گیرد، در شهر می‌گردد و نغمه‌های شیرین و سرودهای بسیار سر می‌دهد، به یاد آورده می‌شود. او در پایان هفتاد سال، که روزهای یک پادشاه است، سرودهایش را می‌خواند. پادشاه، مطابق باب دوم دانیال، یک پادشاهی است.

> And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

> و هر جا که بنی‌آدم ساکنند، وحوشِ صحرا و مرغانِ آسمان را او به دست تو سپرده و تو را بر همهٔ ایشان مسلّط گردانیده است. تو این سرِ زرّین هستی. دانیال ۲:۳۸.

A “head,” or a “king” are both symbols of a kingdom. The kingdom that is represented by the “days of one king,” is the United States. The United States began its prophetic rule as the earth beast when the deadly wound was delivered to the whore of Babylon in 1798. It continues as the sixth kingdom of Bible prophecy until the Sunday law. The literal kingdom of Bible prophecy that actually ruled for seventy years was Babylon.

«سر» یا «پادشاه»، هر دو نمادِ یک پادشاهی‌اند. پادشاهی‌ای که با «روزهای یک پادشاه» نشان داده می‌شود، ایالات متحده است. ایالات متحده حکمرانیِ نبوتیِ خود را به‌عنوان «وحشِ زمین» هنگامی آغاز کرد که در سال ۱۷۹۸ زخمِ مهلکی بر فاحشهٔ بابل وارد آمد. ایالات متحده تا قانونِ یکشنبه به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس باقی می‌ماند. آن پادشاهیِ واقعیِ نبوتِ کتاب مقدس که واقعاً هفتاد سال حکومت کرد، بابل بود.

> Behold, I will send and take all the families of the north, saith the Lord, and Nebuchadnezzar the king of Babylon, my servant, and will bring them against this land, and against the inhabitants thereof, and against all these nations round about, and will utterly destroy them, and make them an astonishment, and an hissing, and perpetual desolations. Moreover I will take from them the voice of mirth, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride, the sound of the millstones, and the light of the candle. And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:9–12.

> اینک، می‌گوید خداوند، من همه خاندان‌های شمال را و نبوکدنصر پادشاه بابل، بنده‌ام، می‌فرستم و بر این زمین و بر ساکنان آن و بر تمامی این قوم‌های پیرامون می‌آورم، و ایشان را به‌کلی نابود می‌سازم و آنان را مایه حیرت و سوت‌زنی و ویرانی‌های دائمی می‌گردانم. نیز از ایشان صدای شادی و صدای خوشی، صدای داماد و صدای عروس، آواز سنگ‌های آسیاب و نور چراغ را بازخواهم گرفت. و این تمام زمین به ویرانی و حیرت بدل خواهد شد؛ و این قوم‌ها هفتاد سال به پادشاه بابل خدمت خواهند کرد. و چون هفتاد سال به انجام رسد، پادشاه بابل و آن قوم را، می‌گوید خداوند، به سبب گناهشان، و نیز سرزمین کلدانیان را کیفر خواهم داد و آن را به ویرانی‌های دائمی مبدل خواهم ساخت. ارمیا ۲۵:۹-۱۲.

Literal Babylon ruled for seventy years, typifying the kingdom in the last days which will reign for seventy symbolic years. Nebuchadnezzar, the king of Babylon, attacked Judah three times. The first attack was against Jehoiakim, and the seventy years of Jeremiah’s prophecy then began. It ended with the death of Belshazzar, when God punished “the king of Babylon,” as he had punished king Jehoiakim in the beginning of the seventy years. The prophetic kingdom that is represented as “days of one king” (one kingdom) as “seventy years” was Babylon, and the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years during the time when the whore of Tyre is forgotten, is the earth beast of Revelation thirteen. The transition from the fifth to sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, is part of the truth that John is illustrating in Revelation chapter thirteen.

بابلِ حقیقی به مدت هفتاد سال حکومت کرد و نمادِ پادشاهیِ ایام آخر بود که به مدت هفتاد سالِ نمادین سلطنت خواهد کرد. نبوکدنصر، پادشاه بابل، سه بار به یهودا حمله کرد. نخستین حمله علیه یهویاقیم بود و از همان هنگام هفتاد سالِ پیشگوییِ ارمیا آغاز شد. این دوره با مرگِ بلشصر پایان یافت، زمانی که خدا «پادشاه بابل» را مجازات کرد، همان‌گونه که در آغازِ آن هفتاد سال پادشاه یهویاقیم را مجازات کرده بود. پادشاهی‌ای که در نبوت با تعبیر «روزهای یک پادشاه» (یک پادشاهی)، یعنی «هفتاد سال»، معرفی شده بود، بابل بود؛ و پادشاهیِ ذکرشده در پیشگوییِ کتاب‌مقدس که در زمانی که فاحشۀ صور فراموش می‌شود، برای هفتاد سالِ نمادین حکومت می‌کند، همان وحشِ زمین در باب سیزدهمِ مکاشفه است. گذار از پادشاهیِ پنجم به ششم در پیشگوییِ کتاب‌مقدس در سال ۱۷۹۸، بخشی از حقیقتی است که یوحنا در باب سیزدهمِ مکاشفه به تصویر می‌کشد.

> And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. . . . And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:1, 11.

> و بر شن‌های دریا ایستادم و دیدم جانوری از دریا برمی‌آمد که هفت سر و ده شاخ داشت، و بر شاخ‌هایش ده تاج بود، و بر سرهایش نامی کفرآمیز بود... و جانور دیگری دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ دو شاخ همچون بره داشت و مانند اژدها سخن می‌گفت. مکاشفهٔ ۱۳:۱، ۱۱.

The seashore which John stood upon in Revelation chapter thirteen, represents 1798.

ساحلِ دریا که یوحنا در فصل سیزدهمِ کتاب مکاشفه بر آن ایستاده بود، نمایانگرِ سال ۱۷۹۸ است.

> “At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.

> "در زمانی که پاپیّت، که قدرتش از او ربوده شده بود، ناگزیر شد از جفا دست بردارد، یوحنا دید که قدرتی نو سر برمی‌آمد تا پژواک صدای اژدها باشد و همان کارِ بی‌رحمانه و کفرآمیز را پیش ببرد. این قدرت، آخرین قدرتی که قرار است با کلیسا و شریعت خدا به جنگ برخیزد، به‌صورت حیوانی با شاخ‌های برّه‌گونه نمایانده شده است. وحوشِ پیش از آن از دریا برخاسته بودند؛ اما این یکی از زمین برآمد، که نمایانگرِ خیزشِ مسالمت‌آمیزِ ملتی بود که نمادِ آن بود — ایالات متحده." نشانه‌های زمان، ۸ فوریهٔ ۱۹۱۰.

The beast from the sea was divided by the sand of the sea from the beast of the earth. The fifth kingdom of Bible prophecy in 1798 (the seashore), represented past history, and the sixth kingdom was future history. The Millerites did not see this truth. William Miller was given insight into the dragon power of paganism and its relationship with the following kingdom represented as the beast of Catholicism. Revelation thirteen, opens up the story of the false prophet, that is the third of the three powers which lead the world to Armageddon. The story begins on the seashore of 1798.

وحشِ برخاسته از دریا به‌وسیلهٔ شن‌های دریا از وحشِ برخاسته از زمین جدا شده بود. پادشاهیِ پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس در سال ۱۷۹۸ (ساحل دریا) نمایانگرِ تاریخِ گذشته بود و پادشاهیِ ششم بیانگرِ تاریخِ آینده بود. پیروانِ میلر این حقیقت را درنیافتند. به ویلیام میلر بصیرتی دربارهٔ قدرتِ اژدهاییِ بت‌پرستی و رابطهٔ آن با پادشاهیِ بعدی که به‌عنوانِ وحشِ کاتولیسیسم نمایانده شده بود، داده شد. بابِ سیزدهمِ مکاشفه، داستانِ نبیِ کاذب را می‌گشاید؛ همان سومی از سه قدرتی که جهان را به آرماگدون می‌کشانند. این داستان بر ساحلِ دریا در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود.

The United States begins its history with the symbolism of the lamb, but ends its history speaking as a dragon. The history of the symbolic seventy years of the reign of the earth beast is represented in one verse, in chapter thirteen of Revelation, for the verse identifies both the beginning and ending of the earth beast in the same sentence.

ایالات متحده تاریخ خود را با نمادِ بره آغاز می‌کند، اما تاریخش را در حالی که چون اژدها سخن می‌گوید، به پایان می‌رساند. تاریخِ هفتاد سالِ نمادینِ سلطنتِ وحشِ زمین در یک آیه، در بابِ سیزدهمِ مکاشفه، بیان شده است؛ زیرا آن آیه آغاز و پایانِ وحشِ زمین را در همان جمله مشخص می‌کند.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> و دیدم وحشِ دیگری که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانندِ بره داشت و مانندِ اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

When the United States speaks as a dragon, it passes the Sunday law. Before it accomplishes the enforcement of Sunday worship the apostate churches of Protestantism will come together and take political control of the apostate government, as they form the image of the beast. When inspiration identifies (and it does so repeatedly), that Nebuchadnezzar’s dedication service of the golden image represents the Sunday law, it is marking the end of the seventy symbolic years of the earth beast. Daniel chapters one through three, represent the three angels’ messages of Revelation chapter fourteen. The third angel becomes a living truth at the Sunday law.

هنگامی که ایالات متحده چون اژدها سخن می‌گوید، قانونِ یکشنبه را تصویب می‌کند. پیش از آنکه به تحمیلِ عبادتِ یکشنبه دست یابد، کلیساهای مرتدِ پروتستان گرد هم می‌آیند و در حالی که صورتِ وحش را شکل می‌دهند، کنترلِ سیاسیِ حکومتِ مرتد را به دست می‌گیرند. هنگامی که الهام (و این را بارها انجام می‌دهد) مشخص می‌سازد که مراسمِ افتتاحِ تمثالِ طلاییِ نبوکدنصر نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است، این امر پایانِ هفتاد سالِ نمادینِ وحشِ زمین را نشان می‌دهد. فصولِ یک تا سهِ دانیال نمایانگرِ پیام‌های سه فرشته در فصلِ چهاردهمِ مکاشفه‌اند. فرشتهٔ سوم در هنگامِ قانونِ یکشنبه به حقیقتی زنده تبدیل می‌شود.

Prophetically, chapters one through three in the book of Daniel, represent the seventy symbolic years of the earth beast of Revelation thirteen. The dietary test represented in chapter one, and the symbolism of Jehoiakim, identify that chapter one, prophetically begins at the empowerment of the first angel, either on August 11, 1840, or on September 11, 2001, in the history of the third angel.

از نظر نبوی، فصل‌های یک تا سهِ کتاب دانیال، نمایانگر هفتاد سال نمادینِ وحشِ برخاسته از زمین در مکاشفهٔ ۱۳ هستند. آزمون خوراکیِ مطرح‌شده در فصل اول و نمادگراییِ یهویاقیم نشان می‌دهند که فصل اول، از نظر نبوی، با قدرت‌یافتن فرشتهٔ اول آغاز می‌شود؛ یا در 11 اوت 1840، یا در 11 سپتامبر 2001، در تاریخ فرشتهٔ سوم.

Babylon is the nation that ruled for seventy years, and those years, represents the history of the United States. Babylon’s seventy years did not conclude until well after Nebuchadnezzar’s dedication of the golden image, but prophetically the seventy symbolic years that Isaiah employs in chapter twenty-three, ends in chapter three of Daniel. When Nebuchadnezzar’s orchestra plays the music for the dedication ceremony, the mark of the beast is enforced, and at that time the whore of Tyre and of Babylon begins to sing her songs to the kings of the earth, while apostate Israel bows and dances.

بابل همان امتی است که هفتاد سال حکومت کرد، و آن سال‌ها نمایانگر تاریخ ایالات متحده‌اند. هفتاد سال بابل تا مدت‌ها پس از مراسم تقدیس تندیس زرینِ نبوکدنصر به پایان نرسید، اما از نظر نبوی، هفتاد سال نمادینی که اشعیا در فصل بیست‌وسوم به کار می‌برد، در فصل سوم کتاب دانیال پایان می‌یابد. وقتی ارکستر نبوکدنصر برای مراسم تقدیس موسیقی می‌نوازد، نشانِ وحش اعمال می‌شود و در آن زمان فاحشهٔ صور و بابل آغاز می‌کند به خواندن سرودهای خود برای پادشاهانِ زمین، در حالی که اسرائیلِ مرتد سجده می‌کند و می‌رقصد.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Then the princes, the governors, and captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, were gathered together unto the dedication of the image that Nebuchadnezzar the king had set up; and they stood before the image that Nebuchadnezzar had set up. Then an herald cried aloud, To you it is commanded, O people, nations, and languages, That at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, dulcimer, and all kinds of musick, ye fall down and worship the golden image that Nebuchadnezzar the king hath set up: And whoso falleth not down and worshippeth shall the same hour be cast into the midst of a burning fiery furnace. Therefore at that time, when all the people heard the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and all kinds of musick, all the people, the nations, and the languages, fell down and worshipped the golden image that Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:1–7.

> نبوکدنصر پادشاه تمثالی زرین ساخت که بلندی‌اش شصت ذراع و پهنایش شش ذراع بود؛ آن را در دشت دورا در ولایت بابل برپا کرد. سپس نبوکدنصر پادشاه فرستاد تا امیران و حاکمان و سرداران و قاضیان و خزانه‌داران و مشاوران و شهربانان و همه فرمانروایان ولایت‌ها را گرد آورد تا برای مراسم تقدیس تمثالی که نبوکدنصر پادشاه برپا کرده بود بیایند. پس امیران و حاکمان و سرداران و قاضیان و خزانه‌داران و مشاوران و شهربانان و همه فرمانروایان ولایت‌ها برای تقدیس تمثالی که نبوکدنصر پادشاه برپا کرده بود گرد آمدند و در برابر تمثالی که نبوکدنصر برپا کرده بود ایستادند. آنگاه منادی با آواز بلند ندا داد: ای مردمان و قوم‌ها و زبان‌ها، به شما فرمان داده می‌شود که هرگاه آواز شیپور و فلوت و چنگ و سک‌بوت و سالتری و دالسیمر و هر گونه موسیقی را بشنوید، به خاک بیفتید و تمثال زرینی را که نبوکدنصر پادشاه برپا کرده است پرستش کنید؛ و هر که به خاک نیفتد و پرستش نکند، همان ساعت به میان کوره آتش فروزان افکنده خواهد شد. از این‌رو در همان هنگام، چون همه مردم آواز شیپور و فلوت و چنگ و سک‌بوت و سالتری و هر گونه موسیقی را شنیدند، همه مردم و قوم‌ها و زبان‌ها به خاک افتادند و تمثال زرینی را که نبوکدنصر پادشاه برپا کرده بود پرستش کردند. دانیال ۳:۱-۷

At that “time,” or in that same “hour,” which is the Sunday law in the United States, anyone who refuses to worship the golden image will “be cast into the midst of a burning fiery furnace.” The only book in the Old Testament that contains the word translated as “hour,” is the book of Daniel. The word “hour” in chapter three, represents the arrival of the mark of the beast. The word “hour” also represents the message of the first angel in chapter four, for it there symbolizes the warning to Nebuchadnezzar of the coming “hour” of God’s judgment.

در آن «زمان»، یا در همان «ساعت» که همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است، هر کس از پرستش تمثال زرین سر باز زند، «به میان کورهٔ آتشِ سوزان افکنده خواهد شد.» تنها کتابی در عهد عتیق که واژهٔ ترجمه‌شده به «ساعت» در آن آمده، کتاب دانیال است. واژهٔ «ساعت» در فصل سوم، نمایانگر فرارسیدن نشانهٔ وحش است. واژهٔ «ساعت» همچنین در فصل چهارم نمایانگر پیام فرشتهٔ نخستین است، زیرا در آنجا نماد هشدار به نبوکدنصر دربارهٔ فرا رسیدن «ساعتِ» داوریِ خداست.

> Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

> آنگاه دانیال، که نام او بلتشصّر بود، ساعتی مبهوت ماند و اندیشه‌هایش او را پریشان ساخت. پادشاه گفت: «ای بلتشصّر، مباد که خواب یا تعبیرش تو را پریشان سازد.» بلتشصّر پاسخ داد و گفت: «ای سرورم، کاش این خواب نصیب آنان شود که از تو نفرت دارند و تعبیرش از آنِ دشمنانت باشد.» دانیال ۴:۱۹

Daniel presented the warning to Nebuchadnezzar of his coming hour of God’s judgment, that Nebuchadnezzar later rejected. The “hour” in chapter four, when used again in the chapter, then represents the “hour” that the judgment arrived. In Millerite history the first “hour” in chapter four, would represent the arrival of the first angel in 1798. That message was fulfilled when the investigative judgment began on October 22, 1844. The “hour” in chapter four, is first a symbol of a message of coming judgment and then it is employed as the symbol that the judgment has arrived. The first use of the word “hour” represents 1798, and the arrival of the first angel, and the second use represents October 22, 1844, and the arrival of the third angel.

دانیال هشدارِ مربوط به فرارسیدن ساعت داوریِ خدا بر او را به نبوکدنصر ابلاغ کرد؛ هشداری که نبوکدنصر بعداً آن را رد کرد. واژه‌ی "ساعت" در فصل چهارم، هنگامی که در همان فصل دوباره به کار می‌رود، نمایانگر "ساعتی" است که داوری فرا رسید. در تاریخ میلری، نخستین "ساعت" در فصل چهارم نمایانگر آمدن فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ است. آن پیام زمانی تحقق یافت که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ داوری تحقیقی آغاز شد. "ساعت" در فصل چهارم نخست نمادی از پیامی دربارهٔ داوریِ قریب‌الوقوع است و سپس به‌عنوان نمادی به کار می‌رود که داوری فرارسیده است. نخستین کاربردِ واژهٔ "ساعت" نمایانگر سال ۱۷۹۸ و آمدن فرشتهٔ اول است، و کاربردِ دوم نمایانگر ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و آمدن فرشتهٔ سوم.

> The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:33.

> در همان ساعت، این حکم بر نبوکدنصر تحقق یافت: از میان مردم رانده شد و مانند گاو علف می‌خورد و بدنش از شبنم آسمان تر شد، تا آنکه موهایش چون پرهای عقاب بلند شد و ناخن‌هایش مانند چنگال پرندگان گردید. دانیال ۴:۳۳.

The “hour” in chapter four is therefore a symbol of both 1798 and 1844, which are the ending points for the two curses of “seven times,” against the northern (beginning in 723 BC) and southern (beginning in 677 BC) kingdoms of Israel. Those two curses, representing twenty-five hundred and twenty years of scattering and slavery, represent the execution of God’s first and last indignation against His apostate people. They both started with God’s judgment, and their respective endings represent the warning message of God’s approaching investigative judgment, or the arrival of the investigative judgment. Both of the judgments represented by the ending of the two judgments of “seven times” are represented by the word “hour,” in Daniel chapter four.

«ساعت» در باب چهارم، بنابراین، نمادی از سال‌های 1798 و 1844 است که نقاط پایان دو لعنتِ «هفت بار» علیه پادشاهی‌های شمالی (آغاز در 723 ق.م.) و جنوبی (آغاز در 677 ق.م.) اسرائیل‌اند. این دو لعنت، که 2520 سال پراکندگی و بردگی را نمایندگی می‌کنند، بیانگر اجرای نخستین و واپسین غضب خدا علیه قوم از ایمان برگشتهٔ او هستند. هر دو با داوری خدا آغاز شدند و پایان‌هایشان به‌نوبهٔ خود نمایانگر پیام هشدار دربارهٔ نزدیک بودن داوری تحقیقی خدا، یا فرارسیدنِ داوری تحقیقی است. هر دو داوری‌ای که پایان دو داوریِ «هفت بار» به آنها اشاره دارد، در باب چهارم دانیال با واژهٔ «ساعت» بیان شده‌اند.

In Millerite history the “hour” represents the beginning of the movement at the time of the end in 1798, when the first angel arrived, and the second “hour” in chapter four represents the end of the movement, when the third angel arrived on October 22, 1844. The Millerite movement of the first angel is repeated in the movement of the third angel, so the two usages of “hour” in chapter four, also mark the time of the end in 1989, and also the soon-coming Sunday law. The Millerite movement of the first angel announced the opening of the investigative judgment, and the movement of the third angel announces the opening of God’s executive judgment, which is progressive, beginning at the Sunday law, and continuing and escalating until the Second Coming of Christ.

در تاریخ میلریتی، «ساعت» نخست نمایانگر آغازِ جنبش در وقتِ آخر در سال ۱۷۹۸ است، هنگامی که فرشتهٔ اول آمد، و «ساعت» دوم در فصل چهارم نمایانگر پایانِ جنبش است، زمانی که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آمد. جنبشِ میلریتیِ فرشتهٔ اول در جنبشِ فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود، ازاین‌رو دو کاربردِ «ساعت» در فصل چهارم، هم وقتِ آخر در ۱۹۸۹ را مشخص می‌کنند و هم قانونِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی فرا می‌رسد. جنبشِ میلریتیِ فرشتهٔ اول آغازِ داوریِ تحقیقی را اعلام کرد، و جنبشِ فرشتهٔ سوم آغازِ داوریِ اجراییِ خدا را اعلام می‌کند؛ داوری‌ای که تدریجی است، با قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود و تا بازگشتِ دومِ مسیح ادامه یافته و شدت می‌گیرد.

We will continue our study of Daniel chapter three, and conclude our consideration of the word “hour” in the next article.

مطالعۀ خود از باب سومِ کتاب دانیال را ادامه خواهیم داد و بررسی خود دربارهٔ واژۀ «ساعت» را در مقالۀ بعدی به پایان خواهیم رساند.

> Behold, I send you forth as sheep in the midst of wolves: be ye therefore wise as serpents, and harmless as doves. But beware of men: for they will deliver you up to the councils, and they will scourge you in their synagogues; And ye shall be brought before governors and kings for my sake, for a testimony against them and the Gentiles. But when they deliver you up, take no thought how or what ye shall speak: for it shall be given you in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you. And the brother shall deliver up the brother to death, and the father the child: and the children shall rise up against their parents, and cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that endureth to the end shall be saved. But when they persecute you in this city, flee ye into another: for verily I say unto you, Ye shall not have gone over the cities of Israel, till the Son of man be come. The disciple is not above his master, nor the servant above his lord. It is enough for the disciple that he be as his master, and the servant as his lord. If they have called the master of the house Beelzebub, how much more shall they call them of his household? Fear them not therefore: for there is nothing covered, that shall not be revealed; and hid, that shall not be known. What I tell you in darkness, that speak ye in light: and what ye hear in the ear, that preach ye upon the housetops. And fear not them which kill the body, but are not able to kill the soul: but rather fear him which is able to destroy both soul and body in hell. Matthew 10:16–28.

> اینک، من شما را چون گوسفندان در میان گرگان می‌فرستم؛ پس همچون ماران خردمند و همچون کبوتران بی‌آزار باشید. اما از مردم برحذر باشید، زیرا شما را به محاکم خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود شما را تازیانه خواهند زد؛ و به خاطر من، شما را به حضور حاکمان و پادشاهان خواهند برد تا شهادتی بر ضد آنان و غیریهودیان باشد. اما چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید؛ زیرا در همان ساعت آنچه باید بگویید به شما داده خواهد شد. زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدرِ شماست که در شما سخن می‌گوید. و برادر، برادر را به مرگ تسلیم خواهد کرد، و پدر فرزند را؛ و فرزندان بر والدین خود برخواهند خاست و سبب خواهند شد که ایشان را به مرگ بسپارند. و به خاطر نام من، همه از شما نفرت خواهند داشت؛ اما هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت. اما چون شما را در این شهر آزار دهند، به شهر دیگر بگریزید؛ زیرا به راستی به شما می‌گویم، پیش از آنکه پسرِ انسان بیاید، همه شهرهای اسرائیل را نگشته‌اید. شاگرد از استاد خود برتر نیست، و بنده از سرور خود برتر نمی‌باشد. برای شاگرد کافی است که چون استاد خود باشد، و برای بنده که چون سرور خود باشد. اگر صاحب‌خانه را بعلزبول نامیده‌اند، چه رسد به اهل خانه‌اش! پس از ایشان مترسید، زیرا چیزی پوشیده نیست که آشکار نشود و چیزی نهان که دانسته نگردد. آنچه در تاریکی به شما می‌گویم، در روشنایی بگویید؛ و آنچه در گوش می‌شنوید، بر بام‌ها اعلام کنید. و از کسانی که بدن را می‌کشند ولی توان کشتن جان را ندارند، مترسید؛ بلکه از او بترسید که قادر است هم جان و هم بدن را در جهنم نابود کند. متی 10:16-28.

Back to Articles