Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nineteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه - شماره نوزده

Number Nineteen

عدد نوزده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.

شیرِ قبیلهٔ یهودا نامی برای عیسی است که بر کارِ مسیح در مهر کردن و سپس گشودنِ مهرِ کلامِ نبویِ او تأکید می‌کند. در باب پنجمِ مکاشفه، شیرِ قبیلهٔ یهودا که همچنین ریشهٔ داوود است، پیروز شد تا کتاب را بگشاید. «ریشه»ٔ داوود جسی بود، و ریشهٔ جسی فارز بود، و ریشهٔ او یهودا بود، و ریشهٔ او یعقوب بود، و ریشهٔ او اسحاق بود، و ریشهٔ او ابراهیم بود. وقتی ریشهٔ داوود یا جسی در ارتباط با شیرِ قبیلهٔ یهودا ذکر می‌شود، بر اصولِ آغاز و انجام تأکید می‌کند، که همان آلفا و اُمگا است. وقتی در باب نخستِ مکاشفه، مهرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود، صفتِ اصلیِ شخصیتِ او این است که او آلفا و اُمگا است. آنچه او هست، همچنین همان اصلی است که برای گشودنِ نبوت‌هایی به کار می‌رود که شیرِ قبیلهٔ یهودا مهر کرده است، هنگامی که او مقرر می‌کند که زمانش فرارسیده است.

The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.

گشوده شدن مُهرِ کلامِ نبویِ خدا جزئی از کارِ رستگاریِ خداست، زیرا او از قدرتِ کلامِ خود بهره می‌گیرد تا مطابقِ اراده‌اش بیداری‌هایی پدید آورد. خواهر وایت می‌گوید وقتی کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، در میان ما بیداریِ بزرگی دیده خواهد شد. این نورِ کلامِ نبویِ خداست که مطابقِ ارادهٔ او احیا و اصلاح را پدید می‌آورد.

Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.

خواهر وایت، در نگاه به ایام آخر، به یک اصلاح بزرگ که در آن ایام در میان قوم خدا رخ می‌دهد اشاره می‌کند. احیاها و اصلاحاتِ تاریخ مقدس همگی از کلام خدا پدید آمدند، و هر یک از آن دوره‌های مقدس به آخرین احیا و اصلاحِ عظیم اشاره داشت که اندکی پیش از قانون یکشنبه آغاز می‌شود. آن احیاها بر اثر برداشته شدن مُهر از کلام خدا پدید می‌آیند. هفت رعد مُهر و موم شده بودند، همان‌گونه که کتاب دانیال در باب دوازدهم مُهر و موم شده بود.

When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.

وقتی ویژگی‌های نبوتیِ یک دورهٔ پراکندگی را که با نماد ۱۲۶۰ پیوند دارد به کار می‌گیریم، درمی‌یابیم که در باب یازدهمِ مکاشفهٔ یوحنا، موسی و ایلیا به مدت سه روز و نیم در خیابان مرده‌اند. تا آیهٔ هجده، زمان خشم خدا فرا رسیده است. موسی و ایلیا نمایندهٔ قوم خدا درست پیش از پایان دورهٔ آزمایش بشر هستند. آنان به مدت ۱۲۶۰ روز نمادین در خیابان‌های سدوم و مصر پراکنده‌اند، جایی که عیسی به صلیب کشیده شد.

Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.

موسی و ایلیا از آیهٔ سه تا آیهٔ هفت، جایی که در خیابان کشته می‌شوند، قدرت یافتند شهادت خود را ادا کنند. یوحنا در آیهٔ دو اندازه‌گیری هیکل را به پایان رساند، سپس موسی و ایلیا، در حالی که جامهٔ پلاس بر تن داشتند، قدرت یافتند شهادت خود را ادا کنند. پیام ایلیا و موسی در سال ۱۸۴۴ به ادونتیسمِ میلریتیِ فیلادلفیایی داده شد و تا سال ۱۸۶۳، صدای آنان زیر آداب و سنت‌هایی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود، مدفون شد. آنان برای سه سال و نیم قدرت یافتند شهادت خود را ادا کنند، در حالی که "جامهٔ پلاس" بر تن داشتند؛ نمادی از تاریکیِ فزاینده از ۱۸۶۳ به بعد.

When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.

وقتی تعریف خواهر وایت از رعدهای هفتگانه را به‌عنوان نمایانگر رویدادهای فرشتگان اول و دوم، به شیوهٔ خط بر خط به کار می‌گیریم، تاریخی ترسیم می‌کنیم که با فرود آمدنِ فرشته‌ای حامل پیام آغاز می‌شود؛ اما به‌صورت خط بر خط، آن فرشته هم فرشتهٔ اول است و هم فرشتهٔ دوم. یکی از آن‌ها در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ یک پای خود را بر خشکی و پای دیگر را بر دریا نهاد، و دیگری در سرخوردگیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ فرا رسید.

The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.

نشانهٔ راه بعدی در هر تاریخ موازی دستِ خداست که با لوح‌های حبقوق مرتبط است. با فرشتهٔ اول، نمودار ۱۸۴۳ تهیه شد، اما در برخی از ارقام اشتباهی وجود داشت. با فرشتهٔ دوم، دستِ خدا نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق است؛ که هنگامی نمایان شد که او دست خود را از روی آن اشتباه برداشت. وقتی او دست خود را برداشت، پیام به تدریج گسترش یافت تا این‌که در اجتماع اردوگاهی اکستر به اوج خود رسید، درست پیش از ناامیدی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.

این دو خط یک پیام جهانی را مشخص می‌کنند، زیرا فرشته‌ای که می‌رسد یک پا بر خشکی و یک پا بر دریا می‌گذارد، و الهام به ما خبر می‌دهد که این نمایانگرِ پیامی جهانی است. آن فرشته همچنین آغاز دورۀ درنگ را در مَثَلِ ده باکره مشخص می‌کند. در این نخستین نشانۀ راه نیز می‌بینیم که دست خدا دروغی پدید می‌آورد. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، از نظر نبوی چنین می‌نمود که گویی رؤیا دروغ گفته است، اما آنان که صبر داشتند، منتظر ماندند، و هرچند رؤیا درنگ کرد، دروغ نگفت. اما هنگامی که خطی که در حال ترسیم آن هستیم آغاز می‌شود، دروغِ نخستین سرخوردگی به‌عنوان ویژگیِ نخستین نشانۀ راه مشخص می‌شود.

Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.

سپس نشانِ راهِ دستِ خدا و لوح‌های حبقوق نشان می‌دهد که خدا اشتباهی را می‌پوشاند و سپس دست خود را از آن اشتباه برمی‌دارد. در تاریخ میلریتی‌ها، این اشتباه از سوی خدا در مهٔ ۱۸۴۲، زمانی که لوح چاپ شد، اجازه داده شد، و پس از آن، وقتی سال ۱۸۴۳ به پایان رسید، آشکار شد؛ اما اندکی بعد از آن بود که خداوند دست خود را از آن اشتباه در ارقام برداشت. آن اشتباه از مهٔ ۱۸۴۲ تا زمانی پس از نخستین ناامیدی ادامه داشت. برای فرشتهٔ اول، دست خدا و لوح‌های حبقوق در مهٔ ۱۸۴۲ نشان می‌شود، اما برداشته‌شدن دست او در تاریخِ فرشتهٔ دوم، اندکی پس از نخستین ناامیدی خواهد بود.

This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.

این، نشانهٔ راهِ «دست» را به‌عنوان یک دورهٔ نبوی معرفی می‌کند. دوره‌ای که با پوشاندنِ اشتباهی توسط دستِ او آغاز می‌شود، و سپس با برداشته شدنِ دستِ او از آن اشتباه پایان می‌یابد. این دورهٔ پوشاندن و برداشتنِ دستِ او، تصویری است از کارِ شیرِ قبیلهٔ یهودا آنگاه که او نورِ نبوی را مهر می‌کند و سپس مهر آن را می‌گشاید. او حقیقت را پوشاند، سپس همان حقیقت را آشکار کرد—در نوری متفاوت که با نورِ اولیه تناقضی نداشت. او این کار را انجام داد تا احیا و اصلاحِ فریادِ نیمه‌شبِ میلریتی را پدید آورد.

The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.

زمان درنگ که با آمدن فرشته آغاز شده بود، با برداشته شدن دستِ او پایان یافت و بدین‌سان مُهر از نور نبوت برداشته شد؛ نوری که «جنبشِ ماهِ هفتم» را آغاز کرد و به پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در گردهمایی اردوگاهی اکستر انجامید؛ جایی که آن پیام به موجی خروشان بدل شد، تا آن‌که به «درِ بسته» در هنگام سرخوردگیِ عظیم رسید. تجلی قدرتِ خدا از طریق گشوده شدنِ کلامِ او، احیا و اصلاحی فزاینده پدید آورد.

In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلریتیِ لاودیکیه‌ای از عبور از رود اردن منع شد و به سبب سنگسار ایلیا و موسی به بیابان فرستاده شد. پیام ویلیام میلر پیام ایلیا بود، و پیام بنیادی میلر «هفت بارِ» موسی بود. رد کردن «هفت بار» به معنای کشتن موسی بود، و رد کردن حقیقت بنیادینی که میلر بیان کرده بود به معنای کشتن ایلیا بود. در سال ۱۸۶۳ پیام‌آور و پیام در خیابان به قتل رسیدند، و از آن پس تنها راه یافتنشان جست‌وجوی قبرهایشان در راه‌های کهنِ ارمیا بود. آنها در خیابان مرده بودند—تا زمانی که رستاخیز کنند. آنها زمانی رستاخیز می‌کنند که «رویدادهای آینده‌ی هفت رعد» که قرار است «به ترتیبِ خود آشکار شوند» در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار شوند.

When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.

وقتی تاریخِ فرشتهٔ اول بر رویِ تاریخِ فرشتهٔ دوم قرار داده می‌شود، ساختارِ نبوی نقطهٔ مرجعی پدید می‌آورد برای دنبال‌کردنِ دستِ مسیح، که همان نوری است بر راهِ فریادِ نیمه‌شب. نورِ اصلیِ فریادِ نیمه‌شب راه را روشن می‌کند و این نورِ «بازوی راستِ پرجلال» اوست که راه را به‌سوی بالا هدایت می‌کند.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> به نظر می‌رسید در نور احاطه شده‌ام و از زمین هرچه بالاتر و بالاتر بالا می‌رفتم. برگشتم تا در جهان به دنبال قوم ظهور بگردم، اما آن‌ها را نیافتم که صدایی به من گفت: «دوباره نگاه کن، و کمی بالاتر را نگاه کن.» با این سخن، چشمانم را بالا گرفتم و راهی راست و باریک دیدم که بر فراز جهان برافراشته شده بود. بر این راه، قوم ظهور به سوی شهری که در دورترین انتهای راه بود می‌رفتند. در آغاز راه، پشت سرشان نوری درخشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریاد نیمه‌شب» است. این نور سراسر راه را روشن می‌کرد و برای قدم‌هایشان روشنی می‌بخشید تا نلغزند.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> اگر چشم‌های خود را بر عیسی که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد دوخته نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نگذشت که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و آنان انتظار داشتند پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نورِ پشتِ سرشان را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشتِ سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق رها کرد، و آنان لغزیدند و نشانه و عیسی را از نظر دادند و از راه به پایین، به درون دنیای تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند. تجربه و تعالیم مسیحی الن جی. وایت، ۵۷.

When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.

وقتی مسیح بازوی پرجلال خود را بلند می‌کند، او از «دست» خود به‌عنوان نمادی از کارِ رهبریِ قومِ خویش استفاده می‌کند. وقتی آمدن فرشتهٔ دوم را با فرشتهٔ اول که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل شد در کنار هم قرار می‌دهیم، درمی‌یابیم که هر دو فرشته پیامی در دست‌های خود داشتند.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …

> به من نشان داده شد که تمام آسمان تا چه اندازه نسبت به کاری که بر روی زمین در جریان بود توجه نشان داده بود. عیسی فرشته‌ای نیرومند را مأمور کرد که فرود آید و به ساکنان زمین هشدار دهد تا برای ظهور دوم او آماده شوند. هنگامی که فرشته از حضور عیسی در آسمان بیرون آمد، نوری بسیار درخشان و پرجلال پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خود روشن سازد و انسان را از خشم قریب‌الوقوع خداوند برحذر دارد. ...

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.

> فرشتهٔ نیرومند دیگری مأمور شد که به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای را به دستش سپرد، و چون به زمین آمد، ندا داد: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.» سپس دیدم که نومیدشدگان بار دیگر چشمان خود را به سوی آسمان برافراشتند و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوندشان نگریستند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتِ کرختی، گویی در خواب، مانده‌اند؛ با این حال می‌توانستم اثر اندوهی ژرف را بر سیمایشان ببینم. نومیدشدگان از کتاب‌مقدس دریافتند که در زمانِ تأخیر به‌سر می‌برند و باید با شکیبایی در انتظار تحققِ رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت تا در سالِ ۱۸۴۳ در پیِ خداوندشان باشند، ایشان را بر آن داشت که در سالِ ۱۸۴۴ انتظارِ او را داشته باشند. با این حال دیدم که اکثریت دیگر آن شور و نیرویی را که ایمانشان را در سالِ ۱۸۴۳ مشخص می‌کرد، نداشتند. نومیدی‌شان ایمانشان را سست کرده بود. نوشته‌های نخستین، ۲۴۶، ۲۴۷.

Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.

هر دو فرشته جزو سه فرشته‌ای هستند که در کنار هم یک نماد واحد را تشکیل می‌دهند؛ ازاین‌رو از نظر پیامی که نمایندگی می‌کنند همسو هستند، هرچند هر یک پیام منحصر‌به‌فرد خود را نمایندگی می‌کند. هر دو فرشته در دست‌هایشان «نوشته‌ای» دارند که نشان‌دهندهٔ یک آزمون است. «فرشتگان نخست و دوم باید به موازات» فرشتهٔ سوم حرکت کنند.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> خدا برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه‌شان را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتگان نخست و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان‌اند و باید همگام با آنچه در پی می‌آید پیش بروند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. «پس از این امور»، یوحنا گفت: «دیدم فرشتهٔ دیگری که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم ترکیب شده است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۳، ۸۰۴.

Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”

خواهر وایت فرشتهٔ سوم را به‌عنوان فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده شناسایی می‌کند و تصریح می‌نماید که فرشتگان اول و دوم باید به‌طور موازی با تاریخ نبوی‌ای که توسط فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده نمایندگی می‌شود، پیش بروند. ازاین‌رو، او نزول فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را با ۹/۱۱ هم‌راستا می‌کند و بیان می‌دارد که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده همان «فرشتهٔ سوم» است. فرشتهٔ سوم آخرینِ آن سه فرشته است و به‌وسیلهٔ فرشتهٔ اول به‌صورت نمونه‌وار بازنمایی می‌شود، و به همین دلیل خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که مأموریت فرشتهٔ اول با مأموریت فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده یکسان بود، زیرا مأموریت هر دو فرشته این بود که «زمین را با جلال خود روشن سازد».

The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.

«هفت رعد» بیانگر ترسیم سلسله‌ای از رویدادها در تاریخ فرشتۀ اول و دوم است که در تاریخ فرشتۀ سوم تکرار خواهد شد. الهام الهی چنین هدایت کرده است که وقتی این تاریخ‌ها را «سطر بر سطر» با هم هم‌راستا می‌کنیم، نزول فرشتۀ اول در سال ۱۸۴۰ با نزول او در ۱۱ سپتامبر هم‌تراز می‌شود. این امر پیام آزمایشی‌ای را که باید به همراه دو شاهد خورده شود مشخص می‌کند و یک ناامیدی را با نخستین نشانۀ راه هم‌راستا می‌کند.

The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.

«هفت رعد» نمایانگر دوره‌ای پیشگویانه است که با یک سرخوردگی آغاز می‌شود و با سرخوردگی بزرگ‌تری پایان می‌یابد.

When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.

وقتی خط نبوتیِ نزولِ فرشتهٔ اول با ورودِ فرشتهٔ دوم هم‌راستا شود، حاصل آن «ساختاری از حقیقت» است. حقیقت به‌صورت سه گام تعریف می‌شود؛ گام نخست و پایانی یکسان‌اند و گام میانی نمایانگر تمرّد است. هم‌راستا کردنِ دو فرشتهٔ نخست با این الگو، ساختاری پدید می‌آورد که از فرشتهٔ اول و دوم تشکیل شده و فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده را به تصویر می‌کشد، و فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ هجده ترکیبی از هر دو فرشتهٔ اول و دوم است.

The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.

فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ باب هجدهم از دو صدا تشکیل شده است. صدای نخست زمانی تحقق یافت که ساختمان‌های نیویورک در ۱۱ سپتامبر فرو ریختند و صدای دومِ آیهٔ چهارم «قانون یکشنبه» است. در بازهٔ زمانی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ باب هجدهم نمایانگر ترکیبی از فرشتهٔ اول و دوم است. بر این اساس، به‌کارگیری تاریخ آن دو فرشته به شیوهٔ «خط بر خط» برای بازنمایی تاریخ فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ باب هجدهم یعنی هم‌راستا کردن فرشتهٔ اول و دوم با فرشتهٔ اول و دوم.

Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.

دو فرشته در نخستین سرخوردگی می‌رسند، و هر دو فرشته از نظر نبوی با هم مرتبط‌اند، و هر دو حامل پیامی امتحانی هستند که در دست فرشته است. نشانۀ راهِ بعدی که در این خط نمایان می‌شود لوح‌های حبقوق است که مستقیماً با دست خدا مرتبط‌اند. در خط فرشتهٔ نخست، نمودار ۱۸۴۳ در ماهِ مه ۱۸۴۲ تهیه شد، و در خط فرشتهٔ دوم، هیچ نموداری وجود نداشت. با رسیدن فرشتهٔ دوم، آن نمودار پایان یافته بود. نشانۀ راهِ لوح‌های حبقوق در خط فرشتهٔ دوم عبارت است از برداشته شدن دست خدا از اشتباهی در اعدادِ نمودار ۱۸۴۳.

His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.

دست او اشتباهی را در نشانهٔ راهِ فرشتهٔ اول پوشاند، و همان دست در همان نشانهٔ راه، در خطِ فرشتهٔ دوم برداشته شد. از این‌رو، نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق در خطوط موازیِ فرشتهٔ اول و دوم بیانگر دو مرحله است. در مرحلهٔ نخست، دست او اشتباهی را می‌پوشاند، و در پایانِ دورهٔ نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق، او دستش را برمی‌دارد. زمانِ درنگ با آمدنِ فرشتهٔ دوم آغاز شد و پایانِ آن به‌تدریج رخ می‌دهد و با برداشته شدنِ دستِ او آغاز می‌شود. نشانهٔ راهِ لوح‌های حبقوق دوره‌ای از زمان را نشان می‌دهد که در آغاز با دستِ مسیح و در پایان نیز با دستِ او نشان‌گذاری شده است.

Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.

در نخستین ناامیدی، دو دست نشان می‌خورند و هر دو پیامی آزمایشی دارند که باید گرفته و خورده شود. سپس دوره‌ای از زمان نبوی، که نمایانگر حقایق بنیادین است، با پوشاندن دست خدا آغاز می‌شود و با کنار رفتن دست او پایان می‌یابد. نشانهٔ راهِ بعدی، اجتماع اردوگاهی اکستر است که در آن فریاد نیمه‌شب کسانی را که می‌خواهند دست مسیح را تا ورود به قدس‌الاقداس پیروی کنند، جدا و تطهیر می‌کند.

When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.

هنگامی که مسیح به قدس‌الاقداس داخل شد، دست خود را به‌سوی آسمان بلند کرد و سوگند خورد که دیگر زمانی در کار نخواهد بود. او تازه «هفت رعد» را که نمایانگر تاریخ دو فرشتهٔ نخست است و در تاریخ فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود، مهر و موم کرده بود. او «هفت رعد» را، چنان‌که در باب دوازدهم، نبوت‌های دانیال را مهر و موم کرده بود، مهر و موم کرد. در باب دوازدهم دانیال، در نخستینِ سه دورهٔ زمانیِ نمادین، مسیح هر دو دست خود را به‌سوی آسمان برافراشته می‌کند و اعلام می‌نماید که هنگامی که پراکندگی قوم خدا به پایان برسد، کسانی که «مایهٔ شگفتی مردمان» می‌شوند، تطهیر شده و همچون قربانی برافراشته خواهند شد. ساختار فرشتگان اول و دوم که اکنون در حال بررسی آن هستیم، در هر گام دست خدا را به‌طور نمادین آشکار می‌سازد.

When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.

وقتی او حقیقت را می‌پوشاند، نومیدی پدید می‌آید، و هنگامی که دستش را برمی‌دارد، نور پدید می‌شود، و آن نور، نورِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. از نخستین نومیدی تا نومیدیِ بزرگ، امضای آلفا و امگا را بر خود دارد و در ساختارِ حقیقت بیان شده است. آغاز نمایانگرِ پایان است، و نشانه‌راهِ میانِ آن دو نومیدی، اثرِ مُهر و گشودنِ لوح‌های حبقوق را به تصویر می‌کشد که خود گشودنِ راه‌های کهنِ ارمیاست و نمایانگرِ بنیادی است که معبد بر آن پیشاپیشِ قانونِ یکشنبه بنا می‌شود، آنگاه که معبدِ به‌پایان‌رسیده بر فرازِ همهٔ کوه‌ها برافراشته می‌گردد. نشانه‌راهِ میانی در کلامِ حقیقت، نمایانگرِ شورش است، و در تاریخی که با جداییِ نهاییِ گندم و علف‌های هرز نشان داده می‌شود، شورشِ دوشیزگانِ نادان را آشکار می‌سازد.

The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.

شورشی که با نشانِ راهِ لوح‌های حبقوق معرفی شده، به‌صورت پیش‌رونده بازنمایی می‌شود؛ زیرا یک نشانِ راهِ واحد نیست، بلکه دوره‌ای است با آغازی و پایانی معین، چنان‌که با دستِ خدا نشان داده شده است. دستِ خدا در نخستین نومیدی دو بار حاضر است، زیرا دو فرشته هستند که هر دو پیامی در دستان خود دارند. نشانِ راهِ بعدیِ شورش دارای دستی برای آغاز و دستی برای پایان است؛ پس در ویژگی‌های نبویِ خود نیز دو دست دارد. سومین نشانِ راهِ نومیدیِ بزرگ‌تر، مسیح را در حالِ بالا بردن دستِ خود و سوگند خوردن به آسمان معرفی می‌کند، دقیقاً در همان بخشی که هفت رعد مهر و موم می‌شوند، چنان‌که بابِ دوازدهمِ دانیال نیز مهر و موم شده بود. در همان نقطه‌ای که فرشته پایانِ ساختارِ نبویِ دو فرشتهٔ نخست را که اکنون در حالِ بررسیِ آن‌ها هستیم علامت می‌گذارد، او به کاربردِ زمانِ نبوی پایان می‌دهد و خود را در بخشی موازی در کتابِ دانیال قرار می‌دهد، جایی که نه یک دست، بلکه هر دو دستِ خود را بالا می‌برد.

In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.

در دانیال باب دوازدهم سه دورهٔ نبوی وجود دارد که در ایام آخر از مُهر گشوده می‌شوند، زیرا این همان چیزی است که در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود. نخستین نکته‌ای که در آخرین رؤیای اوج‌دار دانیال ذکر شده این است که دانیال—که نمایندهٔ باقی‌ماندگان قوم خداست—هم خودِ امر را فهمید و هم رؤیا را. آخرین چیزی که دانیال ثبت کرده این است که چگونه افزایش دانش توسط «شیرِ قبیلهٔ یهودا» به کار گرفته شد تا احیای نهایی و اصلاح را در میان قوم خدا که به عنوان «فهمندگان» شناخته می‌شوند پدید آورد. او کار مُهر کردن قوم خویش را از راه گشودن «هفت رعد»ِ مکاشفه، در پیوند با گشودن «سه دوره»ی باب دوازدهمِ دانیال، به انجام می‌رساند.

When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.

وقتی عیسی مشخص می‌کند که در پایانِ سه روز و نیمِ نبویِ پراکندگیِ قدرتِ قومِ خدا، همهٔ «عجایب» به پایان می‌رسد—او ژوئیهٔ ۲۰۲۳ را مشخص می‌کند؛ زمانی که سه روز و نیمِ مرگ در خیابان‌های مکاشفهٔ باب یازدهم به پایان رسید. اکنون عجایب پیش از قانون یکشنبه خاتمه خواهد یافت. او ژوئیهٔ ۲۰۲۳ را با بالا بردن نه یک، بلکه هر دو دست، علامت زد. با این کار، پایانِ زمانِ تأخیر را نشان داد، همان‌گونه که زمانی دستِ خود را از روی اشتباه در تاریخِ میلری‌ها برداشت. نخستین ناامیدی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رخ داد، مطابقِ نمونهٔ نخستین ناامیدیِ میلری‌ها، و زمانِ تأخیر آغاز شد و ادامه یافت تا اینکه او در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بارِ دیگر دستِ خود را دراز کرد تا قومِ بازماندهٔ خود را گرد آورد.

The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.

نخستین ناامیدی با دست خدا که اشتباهی را می‌پوشاند نمایانده می‌شود؛ اشتباهی که برای پیروان میلر عبارت بود از تعیین سال ۱۸۴۳ به‌جای ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴. آن ناامیدی در آیه دوازدهِ باب دوازده نمایانده شده است. نخستین ناامیدی با دست او که اشتباه را می‌پوشاند نمایانده می‌شود و به‌صورت نمادین توسط پیروان میلر که به نخستین ناامیدی رسیدند نشان داده شد. واژه در آیه دوازده «cometh» است. خوشابحال کسی که انتظار می‌کشد، و که به ۱۳۳۵ «cometh»؛ خوشابحال کسی که به ناامیدی ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ «cometh». واژه‌ای که به «cometh» ترجمه شده به معنای «لمس کردن» است. پیروان میلر نخستین ناامیدی خود را هنگامی تجربه کردند که سال ۱۸۴۳ به سال ۱۸۴۴ رسید. آیه دوازدهِ باب دوازدهِ دانیال نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ را مشخص می‌کند، اما به‌طور مستقیم‌تر نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ را.

The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.

دورۀ نبوّتیِ نخست و دورۀ نبوّتیِ واپسین از سه دوره‌ای که در وقتِ آخر مهرشان برداشته می‌شود، زمانی که دانش افزون می‌گردد و جدایی نهاییِ گندم و علف‌های هرز به انجام می‌رسد و بدین‌سان برداشته شدن مهر از نور نبوّتی‌ای که بر صد و چهل و چهار هزار مهر می‌نهد مشخص می‌شود، همان یک دورۀ نبوّتی‌اند.

The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.

بازهٔ زمانیِ نخستِ آیهٔ هفت، پایانِ پراکندگیِ سه‌ونیم روزِ باب یازدهمِ مکاشفه در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ است، و بازهٔ زمانیِ آیهٔ دوازده، آغازِ همان پراکندگی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. آلفا و امگا تاریخِ هفت رعد در باب دوازدهمِ دانیال را به‌عنوان تاریخی مشخص کرده بود که از نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز می‌شود و سه‌ونیم روزِ نمادین بعد، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ پایان می‌یابد. به همان اندازه مهم این است که وقتی آلفا و امگا آغاز و پایانِ دورهٔ درنگِ نهایی را مشخص کرد، او نه یک، بلکه هر دو دستِ خود را به‌سوی آسمان بلند کرد و به آن که تا ابدالآباد زنده است سوگند خورد.

The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!

پسرِ خدا که پسرِ انسان است، درست همان‌جا با پدر سوگند یاد می‌کند که اوجِ داستانِ قومِ عهدِ خدا آغاز شد، وقتی مسیح نخست ابرام را با وعده‌ای فراخواند و سپس آن وعده را با سوگندی تأیید کرد. کفش‌هایت را درآور، تو بر زمین مقدس ایستاده‌ای!

The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.

حرفِ میانیِ سه دورهٔ نبوتی چیزی جز تحققِ امگاییِ نبوتِ زمانیِ عهدِ ۴۳۰ سالهٔ ابرام و پولس نیست، چنان‌که در ۱۲۹۰ سالِ آیهٔ یازدهم نشان داده شده است. برداشتِ میلریتی از این آیه دوره‌ای سی‌ساله برای آمادگیِ پاپیّت را مشخص می‌کند، و سپس ۱۲۶۰ سالِ جفای پاپی را که در پی می‌آید. ۴۳۰ سالِ ابرام نمایانگر بندگی و رهایی در یک ملتِ معیّن است، همراه با سی سالِ نخست که نمایانگر ورودِ خداوند به عهد با ابرام است. سی سالِ آمادگی برای کاهنان در ۱۹۸۹، در وقتِ آخر آغاز شد، و این سی سال در قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد؛ آن‌گاه که آیه تصریح می‌کند رجاستِ ویرانگر برپا خواهد شد، و سپس به مدت ۱۲۶۰ سالِ نمادین بر قومِ خدا جفا خواهد کرد که با ۴۲ ماهِ نمادینِ یوحنا در مکاشفهٔ باب سیزده هم‌راستا است.

The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.

جنبش اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، هنگامی که خداوند کارِ آماده‌سازی گروهی از کاهنان را برای خدمت در هنگام بحرانِ نیمه‌شب، که با قانون یکشنبه آغاز می‌شود، شروع کرد. آلفا و امگا بر آب هیدکل ایستاد و هر دو دست خود را به سوی آسمان بلند کرد و سوگند خورد که هنگامی که پراکندگی از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به انجام برسد، شگفتی‌های مرتبط با کار مسیح در پیوند دادن الوهیتش با انسانیت به پایان خواهند رسید.

This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.

این همان اعلامِ فصل دهم است، در راستای هفت رعد؛ زیرا او نه تنها در آن‌جا به کاربردِ زمانیِ نبوی پایان داد، بلکه همچنین اعلام کرد که در روزهای نواخته شدنِ کرنای هفتم، سرّ خدا به پایان خواهد رسید. بخشِ موازی در دانیال فصل دوازدهم مشخص می‌کند که با پایان یافتنِ پراکندگی در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، تکمیلِ مُهر کردنِ قومِ خدا نیز به پایان می‌رسد؛ امری که نواخته شدنِ کرنای هفتم نمایانگرِ آن است و در هر دو بخشِ موازی با بالا بردنِ دست از سوی مسیح و سوگند یاد کردنِ او هم‌زمان بود.

The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.

دورهٔ نبوتیِ نخست و دورهٔ نبوتیِ آخرِ پیام سه‌گانهٔ دانیال دوازده دارای نشانهٔ آلفا و امگا است. دورهٔ نخستِ آیهٔ هفت پایانِ همان دوره‌ای را مشخص می‌کند که آیهٔ دوازده آغازش را نشان می‌دهد. در میانهٔ آیاتِ هفت و دوازده، تاریخِ زمانِ پایان از سال ۱۹۸۹ تا بسته شدنِ مهلت نمایانده می‌شود. در میانهٔ دورهٔ آلفای آیهٔ هفت و تاریخِ امگای آیهٔ دوازده، شورشِ نهاییِ بشر از قانونِ یکشنبه تا زمانی که میکائیل می‌ایستد نمایانده می‌شود، و این در همان فصلی نمایانده می‌شود که میکائیل در آن می‌ایستد.

The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.

شورشِ دورهٔ میانی در وهلهٔ نخست تاریخِ بیرونیِ شورش است، اما سی سالِ نخست تاریخِ درونیِ آمادگیِ کاهنانی است که در رویاروییِ مستقیم با نیروهای بیرونی‌ای قرار دارند که در دورهٔ ۱۲۶۰ِ پسین نمایان می‌شوند.

The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.

دورهٔ میانی نمایانگر شورشِ حرف سیزدهمِ الفبای عبری است و هنگامِ به تصویر کشیدنِ نبرد نهاییِ مناقشهٔ بزرگ بر سیارهٔ زمین، در حالی که دورهٔ مهلت ادامه دارد، با بُعدِ درونی نیز ترکیب می‌شود. این ترکیبِ بُعدِ بیرونی و درونی همچنین پیامِ آخرین رؤیای دانیال است که با رودخانهٔ Hiddekel و سه فصلی که آن‌ها نیز امضای آلفا و امگا را بر خود دارند و بر ساختارِ حقیقت بنا شده‌اند، نمایانده می‌شود. فصلِ نخست و فصلِ آخر به مهر شدنِ قومِ خدا می‌پردازند؛ قومی که به‌صورتِ ستارگانی که تا ابد می‌درخشند، به تصویر کشیده شده‌اند. فصلِ میانیِ شورش همان تاریخی را مشخص می‌کند که در آیهٔ یازدهم با ۱۲۹۰ سال نمایانده شده است، که آن آیه، آیهٔ میانیِ همان ساختار است.

When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.

وقتی مسیح دست خود را در چارچوب نبوی به کار می‌گیرد، این امر نمایانگر حقایق بسیاری است، اما همچنین نمایانگر راهی است که او قوم خود را در آن هدایت می‌کند. مکاشفهٔ عیسی مسیح از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به گشوده شدن کرد. این گشودن، شامل گشوده شدنِ هفت رعد و پیامِ دانیال است، چنان‌که در باب دوازدهم نمایانده شده است. این مُهرگشایی در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل رخ می‌دهد؛ تاریخی که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد و در «قانون یکشنبه» به پایان می‌رسد. در آن تاریخ، قوم خدا مُهر خواهند شد، و ایشان به‌وسیلهٔ افاضهٔ روح‌القدس مُهر می‌شوند. افاضهٔ نهاییِ روح‌القدس در باب هشتمِ مکاشفه مشخص شده است، جایی که به‌صورت مهرِ هفتم، و بنابراین مهرِ نهایی، نمایانده می‌شود. شیرِ قبیلهٔ یهودا در باب پنجم پیروز شد تا کتابِ مُهرشده با هفت مهر را بگشاید.

The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.

مهر ششم در پایان فصل ششم این پرسش را مطرح کرد که چه کسی در دوره‌ای که دیگر شفاعتی برای گناه وجود ندارد، خواهد توانست ایستادگی کند.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> زیرا روزِ عظیمِ غضبِ او فرا رسیده است؛ و کیست که بتواند بایستد؟ مکاشفه ۶:۱۷.

The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.

باب بعد، یا اگر بخواهید بگویید آیهٔ بعد، موضوع مهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر و جمعیت عظیمی را معرفی می‌کند که در جریان بحران قانون یکشنبه به پادشاهی خدا گردآوری می‌شوند. یکصد و چهل و چهار هزار نفر پاسخ پرسش مهر ششم‌اند. پس از آنکه آنان در باب هفتم به تصویر کشیده می‌شوند، آنگاه باب هشتم برداشته شدن مهر هفتم و نهایی را مشخص می‌کند.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.

> و چون مُهر هفتم را گشود، در آسمان نزدیک به نیم ساعت سکوت برقرار شد. و هفت فرشته را دیدم که در حضور خدا ایستاده بودند؛ و به ایشان هفت شیپور داده شد. و فرشته‌ای دیگر آمد و نزد مذبح ایستاد، که مجمری زرّین در دست داشت؛ و بخور بسیار به او داده شد تا آن را با دعاهای همهٔ مقدسان بر مذبح طلایی که در برابر تخت بود تقدیم کند. و دودِ بخور، که همراه با دعاهای مقدسان بود، از دست فرشته به حضور خدا بالا رفت.

> And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> و فرشته مجمره را گرفت و آن را از آتشِ مذبح پر کرد و آن را به زمین انداخت؛ و صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای رخ داد. مکاشفه ۸:۱-۵.

The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.

«آتش»، که در باب ششمِ اشعیا به صورت «اخگر» نمایان شده و به گفتهٔ خواهر وایت نمادی از تطهیر است، از مذبح برداشته شده و بر زمین افکنده می‌شود. «آتش» از آسمان در پنطیکاست به صورت زبان‌هایی از «آتش» نمایان شد. «آتش» همان چیزی است که «فرستادهٔ عهد» برای پاک ساختنِ پسرانِ لاوی به کار می‌برد.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.

آتش همان است که بر قربانی ایلیا فرود آمد، همان‌گونه که بر قربانی‌ای که جدعون برای فرشته تقدیم کرد نیز فرود آمد. «آتش» تطهیر کلام خداست، زیرا مقدس شدن یعنی به‌وسیلهٔ کلام او تقدیس شدن. آن «آتش»ی که هنگام گشوده شدن مُهر هفتم به زمین افکنده می‌شود، نشان‌دهندهٔ قدرت‌یافتن پیام نبوی‌ای است که مُهر آن در ایام آخر گشوده می‌شود، در هنگام به صدا درآمدن شیپور هفتم، در جریان تحقق نهایی و کامل رویدادهایی که به‌وسیلهٔ هفت رعد نمایانده شده‌اند و به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبوی فصل دوازدهم دانیال، که تا ایام آخر مُهروموم شده بودند، تأیید می‌شوند.

The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.

مکاشفهٔ عیسی مسیح که درست پیش از پایان دورهٔ فرصت بشر مهرش گشوده می‌شود، شامل گشوده شدن هفت رعد، گشوده شدن مهرِ هفتم، گشوده شدن باب دوازدهمِ دانیال، و گشوده شدن تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال است؛ همان تاریخی که در آن فرشته از مردِ پوشیده در کتان پرسید پایانِ این شگفتی‌ها چه خواهد بود.

The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

مردِ پوشیده از کتان پاسخ داد و گفت— وقتی به پایانِ زمانِ درنگ در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ برسید، به دورهٔ مُهر و موم شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر رسیده‌اید.

He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.

او همچنین گفت—در پایانِ سه روز و نیمِ نمادینِ فصل یازدهمِ مکاشفه، پیامی نبوی از کتاب دانیال از حالتِ مهر و موم بیرون خواهد آمد، چنان‌که به‌وسیله «وقتِ آخر» در سال ۱۷۹۸ نمونه‌وار نشان داده شده است. حقیقتی که سپس، در پایانِ سه روز و نیمِ نمادین، از حالتِ مهر و موم بیرون خواهد آمد، در همان نه آیه از کتاب دانیال یافت خواهد شد که مهر شدن و گشوده شدنِ کتاب دانیال را مشخص و تعریف می‌کنند.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.

> هنگامی که مسیح به این زمین آمد، سنت‌هایی که نسل به نسل منتقل شده بودند و تفسیر انسانیِ کتاب‌های مقدس، حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است از دید انسان‌ها پنهان کردند. حقیقت زیر توده‌ای از سنت دفن شد. معنای روحانیِ مجلدات مقدس از دست رفت؛ زیرا انسان‌ها در بی‌ایمانیِ خود، درِ گنج آسمانی را قفل کردند. تاریکی زمین را پوشاند، و تاریکیِ غلیظ مردمان را فرا گرفت. حقیقت از آسمان به سوی زمین نگریست؛ اما نشانِ الهی در هیچ جا آشکار نشد. تیرگی‌ای همچون کفنِ مرگ سراسر زمین را فراگرفت.

> “But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.

> اما شیرِ سبطِ یهودا غالب شد. او مهری را گشود که کتابِ تعلیمِ الهی را بسته بود. به جهان اجازه داده شد تا بر حقیقتِ ناب و دست‌نخورده بنگرد. خودِ حقیقت فرود آمد تا تاریکی را عقب براند و خطا را خنثی کند. معلمی از آسمان فرستاده شد با آن نوری که بنا بود هر انسانی را که به جهان می‌آید روشن سازد. مردان و زنانی بودند که مشتاقانه در پیِ دانش و کلامِ نبوّتِ استوار بودند، و چون آمد، همچون نوری بود که در جای تاریک می‌درخشید. اسپالدینگ مگان، ۵۸.

> “The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

> کاتبان و فریسیان مدعی بودند که کتاب مقدس را تفسیر می‌کنند، اما آن را مطابق با اندیشه‌ها و سنت‌های خود تفسیر می‌کردند. رسوم و اصولشان بیش‌ازپیش سخت‌گیرانه شد. در معنای روحانی‌اش، کلام مقدس برای مردم همچون کتابی مهر و موم‌شده شد که بر درک آنان بسته بود. نشانه‌های زمان، ۱۷ مهٔ ۱۹۰۵.

Back to Articles