Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eleven

کتاب دانیال - شماره صد و یازده

Unveiling the Prophetic Significance of Abubakar in the First Woe of Revelation

پرده‌برداری از اهمیت پیش‌گویانۀ ابوبکر در وای نخستِ مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word

In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.

در تاریخ پیشگویانهٔ «وایِ نخست»، رهبرِ پس از محمد، ابوبکر عبدالله بن ابی‌قحافه، پدرزنِ محمد بود. از او با نام «ابوبکر» یاد می‌کنیم. هم به او و هم به محمد در چهار آیهٔ نخست اشاره شده است. ابوبکر نخستین حاکم اسلامی پس از محمد بود و تاریخ فرمانی را که او به سربازانش داد ثبت کرده است؛ فرمانی که در آیهٔ چهارمِ باب نهمِ مکاشفه بازنمایی شده است. آن فرمان نمایانگر فرایند مهر کردن است که با فرارسیدن وایِ سوم آغاز شد، که همان شیپور هفتم و نیز فرارسیدن فرشتهٔ سوم بود.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> و فرشته پنجم شیپور را نواخت، و دیدم که ستاره‌ای از آسمان به زمین افتاد؛ و به او کلید چاه بی‌انتها داده شد. و چاه بی‌انتها را گشود؛ و دودی از چاه برخاست، مانند دود کوره‌ای عظیم؛ و خورشید و هوا به‌سبب دود چاه تاریک شد. و از میان دود، ملخ‌ها بر زمین بیرون آمدند؛ و به آنان قدرتی داده شد، همان‌گونه که عقرب‌های زمین قدرت دارند. و به آنان فرمان داده شد که نه به علف زمین، و نه به هیچ چیز سبز، و نه به هیچ درختی آسیبی برسانند، بلکه فقط به آن مردمانی که مُهر خدا را بر پیشانی‌هایشان ندارند. مکاشفه ۹:۱-۴.

The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:

«ستاره‌ای» که از آسمان فرو افتاد محمد بود که در سال ۶۰۶ رسالت خود را آغاز کرد. به محمد «کلیدی» داده شد تا «چاهِ بی‌انتها» را «بگشاید» و بدین‌سان «دود» «خورشید و هوا» را تیره کند و «ملخ‌هایی» پدید آورد که به آنان «قدرتی» همانند قدرتِ «عقرب‌ها» داده شده بود. آن کلید یک نبردِ نظامی بود که موجبِ ضعف در قدرتِ نظامیِ رومیان شد و بدین ترتیب مجالِ برآمدنِ جنگ‌ورزیِ اسلام را فراهم کرد. «چاهِ بی‌انتها» نمادِ عربستان، زادگاهِ اسلام است، و «دود» نمایانگرِ دینِ باطلِ اسلام بود که بنا بود در سراسرِ زمین گسترش یابد و همان جغرافیایی را به تصرف درآورد که دسته‌های ملخ، که شمالِ آفریقا، جنوبِ اروپا و عربستان را درمی‌نوردند، فرا می‌گیرند. «ملخ‌ها» نمادِ اسلام‌اند و «قدرت» در زبانِ نبوت نمایانگرِ قدرتِ نظامی است. قدرتشان بنا بود همچون عقرب‌ها باشد که به‌طورِ غیرمنتظره ضربه می‌زنند. اوریاه اسمیت می‌گوید:

> “A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.

> ستاره‌ای از آسمان بر زمین فرو افتاد؛ و به او کلیدِ چاهِ بی‌پایان داده شد.

> “While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..

> در حالی که پادشاه ایران به شگفتی‌های هنر و قدرت خویش می‌اندیشید، نامه‌ای از شهروندی گمنامِ مکه دریافت کرد که او را فرامی‌خوانْد تا محمد را رسولِ خدا بشناسد. او دعوت را نپذیرفت و نامه را پاره کرد. «چنین است،» پیامبر عرب فریاد زد، «که خداوند این پادشاهی را پاره خواهد کرد و تضرعِ خسرو را نخواهد پذیرفت.» محمد که در مرزِ این دو امپراتوریِ شرق قرار داشت، با شادمانیِ پنهان پیشرفتِ نابودیِ متقابل را نظاره می‌کرد؛ و در میانِ پیروزی‌های ایرانیان جسارت یافت که پیشگویی کند پیش از آنکه سال‌های بسیاری بگذرد، پیروزی بار دیگر به پرچم‌های رومیان بازخواهد گشت. در زمانی که گفته می‌شود این پیشگویی بیان شد، هیچ پیشگویی‌ای دورتر از تحققِ خود نمی‌نمود، زیرا دوازده سال نخستِ هراکلیوس از فرارسیدنِ فروپاشیِ امپراتوری خبر می‌داد...

> “Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’

> خسرو متصرفات رومی در آسیا و آفریقا را به اطاعت درآورد. و در آن دوره «امپراتوری روم به دیوارهای قسطنطنیه فروکاسته شده بود، همراه با بازماندهٔ یونان، ایتالیا و آفریقا، و چند شهرِ ساحلی در کرانهٔ آسیایی، از صور تا طرابوزان. تجربهٔ شش‌ساله سرانجام پادشاه ایران را واداشت که از فتح قسطنطنیه صرف‌نظر کند و باجِ سالانهٔ فدیهٔ امپراتوری روم را تعیین کند: هزار تالان طلا، هزار تالان نقره، هزار جامهٔ ابریشمین، هزار اسب و هزار دوشیزه. هرقل به این شروط ننگین تن درداد. اما فرصت و مجالی که برای گردآوری آن گنجینه‌ها از شرقِ فقیر به دست آورد، با جدیت صرفِ آماده‌سازیِ حمله‌ای جسورانه و نومیدانه شد.»

> “The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.

> پادشاهِ ایران آن ساراسنِ گمنام را خوار شمرد و پیامِ مدعیِ پیامبریِ مکه را به استهزا گرفت. حتی سرنگونیِ امپراتوریِ روم نیز دری به روی محمدیت، یا برای پیشرویِ مبلغانِ مسلحِ ساراسنیِ یک فریب، نمی‌گشود، گرچه پادشاهِ ایرانیان و خاقانِ آوارها (جانشینِ آتیلا) میانِ خود بازمانده‌های پادشاهی‌های قیصران را تقسیم کرده بودند. خسرو خود فرو افتاد. پادشاهی‌های ایران و روم نیروی یکدیگر را فرسودند. و پیش از آن‌که شمشیری به دستِ آن پیامبرِ دروغین نهاده شود، شمشیر از دستِ آنان که می‌توانستند پیشروی‌اش را بازدارند و قدرتش را درهم بشکنند، ستانده شد.

> “‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’

> از روزگار اسکیپیون و هانیبال تاکنون، هیچ اقدام جسورانه‌تری از آنچه هراکلیوس برای نجات امپراتوری انجام داد، صورت نگرفته بود. او راه پرخطر خود را از دریای سیاه و کوه‌های ارمنستان پیمود، به قلب ایران نفوذ کرد و سپاهیان شاهِ بزرگ را به بازگشت برای دفاع از میهنِ خونین‌شان فراخواند.

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’

> در نبرد نینوا، که از سپیده‌دم تا یازدهمین ساعت سخت درگرفت، بیست‌وهشت درفش، به‌جز آن‌هایی که ممکن بود شکسته یا پاره شده باشند، از ایرانیان گرفته شد؛ بخش اعظم سپاهشان تارومار شد، و فاتحان، در حالی که تلفات خود را پنهان می‌داشتند، شب را در میدان نبرد گذراندند. شهرها و کاخ‌های آشور برای نخستین بار به روی رومیان گشوده شدند.

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> امپراتور روم با فتوحاتی که به دست آورد نیرومندتر نشد؛ و در همان زمان و به همان وسیله، راه برای انبوهی از ساراسن‌ها از عربستان، همچون ملخ‌هایی از همان سرزمین، هموار شد که در مسیر خود کیش تیره و گمراه‌کنندهٔ محمدی را می‌گستراندند و به‌سرعت هر دو امپراتوری ایران و روم را فراگرفتند.

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> برای توضیح کامل‌تر این واقعیت، چیزی فراتر از آنچه در کلمات پایانیِ فصلی از گیبون — که نقل‌های پیشین از آن برگرفته شده — آمده است، نمی‌توان خواست. «هرچند سپاهی پیروزمند زیر پرچم هرقل شکل گرفته بود، این کوششِ غیرطبیعی ظاهراً بیش از آنکه نیروی آنان را به کار گیرد، آن را فرسوده بود. در حالی که امپراتور در قسطنطنیه یا اورشلیم جشنِ پیروزی می‌گرفت، شهری گمنام در مرزهای سوریه به دست ساراسن‌ها غارت شد و آنان چند واحد از نیروهایی را که برای یاری‌اش پیش می‌آمدند، به کلی تار و مار کردند—رویدادی عادی و کم‌اهمیت، اگر سرآغازِ انقلابی عظیم نبود. این راهزنان حواریونِ محمد بودند؛ دلاوریِ دیوانه‌وارشان از دل صحرا سر برآورده بود؛ و هرقل در هشت سالِ پایانی فرمانروایی‌اش همان ایالاتی را به اعراب باخت که از ایرانیان بازستانده بود.»

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’

> «روحِ فریب و شیدایی، که جایگاهش در آسمان‌ها نیست»، بر زمین رها شد. هاویهٔ بی‌انتها جز کلیدی برای گشودنش لازم نداشت، و آن کلید سقوطِ خسرو بود. او نامهٔ شهروندی گمنام از مکه را با تحقیر دریده بود. اما چون از «شعلهٔ شکوه» خود به «برجِ تاریکی»ای فرو رفت که هیچ چشمی به آن راه نمی‌یافت، نامِ خسرو ناگهان در برابرِ نامِ محمد به فراموشی سپرده شد؛ و هلال گویی تا افتادنِ ستاره چشم به راهِ طلوعِ خود بود. خسرو، پس از شکستِ کامل و از دست دادنِ امپراتوری‌اش، در سالِ ۶۲۸ به قتل رسید؛ و سالِ ۶۲۹ با «فتحِ عربستان» و «نخستین جنگِ مسلمانان با امپراتوریِ روم» نشان‌گذاری شد. «و فرشتهٔ پنجم شیپورِ خود را نواخت، و دیدم ستاره‌ای از آسمان بر زمین افتاد؛ و کلیدِ هاویه به او داده شد. و او هاویه را گشود.» او بر زمین فرو افتاد. آنگاه که نیرویِ امپراتوریِ روم فرسوده شد و شاهِ بزرگِ مشرق در برجِ تاریکی‌اش مرده بر خاک افتاد، غارتِ شهری گمنام بر مرزهای سوریه «پیش‌درآمدِ انقلابی عظیم» بود. «راهزنان حواریونِ محمد بودند، و دلاوریِ دیوانه‌وارشان از صحرا سر برآورد.»

> “The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

> چاه بی‌انتها.— معنای این اصطلاح از واژهٔ یونانی ، که آن را «عمیق، بی‌ته، ژرف» تعریف کرده‌اند، دانسته می‌شود و می‌تواند به هر جای ویران، متروک و بایر اشاره داشته باشد. این واژه بر زمین در وضعیت نخستینِ بی‌سامانی‌اش اطلاق می‌شود. پیدایش ۱:۲. در این مورد، به‌درستی می‌تواند به بیابان‌های ناشناختهٔ عربستان اشاره داشته باشد؛ از کرانه‌های آن، انبوه ساراسن‌ها چون فوج‌های ملخ برآمدند. و سقوط خسرو، پادشاه ایرانی، به‌خوبی می‌تواند به‌منزلهٔ گشوده شدنِ چاه بی‌انتها نمایانده شود، زیرا راه را آماده ساخت تا پیروان محمد از سرزمین گمنام خود بیرون آیند و با آتش و شمشیر، آموزه‌های فریبندهٔ خویش را بگسترانند، تا آن‌گاه که تاریکی‌شان را بر سراسر امپراتوری شرق بگسترانند. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۹۵–۴۹۸.

The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.

وای نخست، که همان شیپور پنجم است، آغاز جنگ اسلام علیه روم را مشخص می‌کند و نبردی میان روم و فارس را نشان می‌دهد که در آن روم پیروز شد، اما در این روند چنان توان نظامی خود را فرسود که نتوانست از خیزش قدرت اسلامی جلوگیری کند. ویژگی‌های پیشگویانهٔ وای نخست و وای دوم، ویژگی‌های پیشگویانهٔ وای سوم را مشخص می‌کنند، و مهم است که دو وای نخست را به‌عنوان نمادهای تاریخ وای سوم بشناسیم، زیرا آن تاریخ نمایانگر دورهٔ مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. پس از تاریخ پیشگویانه‌ای که در سه آیهٔ نخست به‌وسیلهٔ محمد بازنمایی شده است، آیهٔ چهارم ابوبکر، نخستین رهبر پس از محمد را معرفی می‌کند.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> و به آنان فرمان داده شد که نه به علفِ زمین و نه به هیچ گیاهِ سبز و نه به هیچ درختی آسیبی نرسانند، بلکه فقط به کسانی آسیب رسانند که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۴.

The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.

فرمان ابوبکر به جنگجویان مسلمان دستور داد که میانِ دو گروه از عبادت‌کنندگان که در سرزمین‌های رومیِ آن زمان وجود داشتند، تمایز قائل شوند. یک گروه کاتولیک‌ها بودند که برخی از طریقت‌های رهبانیِ آنان موهای پشتِ سر خود را می‌تراشیدند (آیین تراشیدن موی سر) و روز یکشنبه را به‌عنوان روز عبادت نگاه می‌داشتند. گروه دیگر کسانی بودند که به سبتِ روز هفتم پایبند بودند، و سبت، مُهرِ خداست.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—

> پس از درگذشت محمد، ابوبکر در سال ۶۳۲ میلادی جانشین او در فرماندهی شد و به‌محض آن‌که اقتدار و حکومت خود را به‌قدر کافی تثبیت کرد، بخشنامه‌ای به قبایل عرب فرستاد که آنچه در پی می‌آید گزیده‌ای از آن است:

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’

> «هرگاه در نبردهای پروردگار می‌جنگید، چون مردان عمل کنید و پشت نگردانید؛ اما مبادا پیروزی‌تان به خونِ زنان و کودکان آلوده شود. هیچ درختِ خرمایی را نابود نکنید و هیچ مزرعهٔ غله‌ای را نسوزانید. هیچ درختِ میوه‌ای را قطع نکنید و به چارپایان آسیبی نرسانید، مگر آنچه برای خوردن می‌کشید. هرگاه پیمانی یا قراردادی بستید، بر آن پایبند بمانید و به قولِ خود وفادار باشید. و در راه، کسانی دیندار خواهید یافت که در صومعه‌ها عزلت گزیده‌اند و بر آن‌اند که به این شیوه خدا را خدمت کنند؛ آنان را به حالِ خود واگذارید و نه ایشان را بکشید و نه صومعه‌هایشان را ویران کنید. و گروهِ دیگری را خواهید یافت که از کنیسهٔ شیطان‌اند و فرقِ سرِ تراشیده دارند؛ حتماً جمجمه‌هایشان را بشکافید و به آنان امان ندهید تا یا به اسلام درآیند یا جزیه بپردازند.»

> “It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.

> در پیشگویی یا در تاریخ گفته نشده است که دستورات انسانی‌تر به همان اندازه که فرمانِ بی‌رحمانه با دقتی موشکافانه اطاعت شد، اطاعت شده باشند؛ اما چنین به آنان فرمان داده شده بود. و موارد پیش‌گفته تنها دستوراتی هستند که گیبون ثبت کرده، به‌عنوان آنچه ابوبکر به سرانی داده بود که وظیفه‌شان ابلاغ فرمان‌ها به همهٔ سپاهیان ساراسن بود. این اوامر همان‌قدر تمایزگذار و دقیق‌اند که آن پیشگویی، چنان‌که گویی خودِ خلیفه در اطاعتی آگاهانه و نیز مستقیم از فرمانی برتر از فرمانِ انسانِ فانی عمل می‌کرد؛ و در همان اقدام به رفتن برای جنگ با دینِ عیسی و برای ترویج محمدگرایی به‌جای آن، سخنانی را تکرار کرد که در مکاشفهٔ عیسی مسیح پیشگویی شده بود که آنها را خواهد گفت.

> “The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.

> مُهر خدا بر پیشانی‌هایشان.— در ملاحظاتی درباره فصل ۷:۱-۳ نشان داده‌ایم که مُهر خدا سبتِ فرمان چهارم است؛ و تاریخ در این باره ساکت نیست که در سراسر دوره کنونی، نگاه‌دارندگانِ سبتِ حقیقی وجود داشته‌اند. اما برای بسیاری این پرسش پیش آمده است که آن مردمی که در این زمان مُهر خدا را بر پیشانی داشتند و از این رو از ستم محمدیان معاف شدند، چه کسانی بودند؟ خواننده به یاد داشته باشد آن واقعیتی را که پیش‌تر به آن اشاره شد، یعنی این‌که در سراسر این دوره کسانی بوده‌اند که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود داشته‌اند، یا آگاهانه سبتِ حقیقی را نگاه می‌داشته‌اند؛ و نیز در نظر بگیرد که آنچه نبوت اظهار می‌کند این است که یورش‌های این قدرتِ ویرانگرِ ترک متوجه آنان نیست، بلکه متوجه طبقه‌ای دیگر است. بدین‌سان موضوع از هر دشواری رها می‌شود؛ زیرا این تمام چیزی است که نبوت واقعاً می‌گوید. تنها یک طبقه از اشخاص به‌طور مستقیم در متن مطرح می‌شود؛ یعنی کسانی که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند؛ و حفظِ کسانی که مُهر خدا را دارند فقط به طور ضمنی فهمیده می‌شود. بنابراین از تاریخ نمی‌آموزیم که هیچ‌یک از اینان در هیچ‌یک از بلایایی که ساراسن‌ها بر آماج‌های نفرت‌شان وارد آوردند، گرفتار شده باشند. ایشان مأمور شده بودند علیه گروه دیگری از مردم. و ویرانی‌ای که بنا بود بر این گروه از مردم فرود آید، در تقابل با حفظِ مردمان دیگر قرار داده نشده است، بلکه تنها در تقابل با حفظِ میوه‌ها و سبزهٔ زمین؛ یعنی: به علف، درختان و هیچ چیز سبز آسیب نرسانید، بلکه فقط به طبقه‌ای معین از مردم. و در تحقق آن، با منظره‌ای شگفت روبه‌رو می‌شویم: سپاهی از مهاجمان از آن چیزهایی می‌گذرد که چنین سپاهانی معمولاً نابود می‌کنند، یعنی چهره و محصولاتِ طبیعت؛ و در پیِ اجازه‌ای که داشتند تا به کسانی که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود نداشتند آسیب برسانند، جمجمه‌های گروهی از دین‌دارانِ با فَرق‌های تراشیده را که به کنیسهٔ شیطان تعلق داشتند، می‌شکافتند.

> “These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

> بی‌گمان آنان طبقه‌ای از راهبان بودند یا گروهی دیگر از کلیسای کاتولیک رومی. سلاح‌های مسلمانان علیه ایشان نشانه رفت. و به نظر ما در این‌که آنان به‌عنوان کسانی توصیف شده‌اند که مُهر خدا بر پیشانی‌هایشان ندارند، تناسب ویژه‌ای—اگر نگوییم طرحی عمدی—وجود دارد؛ زیرا همان کلیساست که با برکندن سبت حقیقی و برپا داشتن بدلی به جای آن، شریعت خدا را از مُهرش محروم کرده است. و ما نه از نبوت و نه از تاریخ درمی‌یابیم که آنانی که ابوبکر به پیروانش سفارش کرد مزاحمشان نشوند، دارای مُهر خدا بوده‌اند یا الزاماً قوم خدا را تشکیل می‌داده‌اند. این‌که آنان چه کسانی بودند و به چه دلیل از گزند در امان ماندند، گزارش اندکِ گیبون ما را آگاه نمی‌کند و وسیله دیگری برای دانستن نداریم؛ اما دلایل کافی داریم که باور کنیم هیچ‌یک از کسانی که مُهر خدا را داشتند مورد تعرض قرار نگرفتند، حال آن‌که طبقه‌ای دیگر که به‌صراحت آن را نداشتند به تیغ سپرده شدند؛ و بدین‌سان ویژگی‌های آن نبوت به‌طور کامل برآورده گردید. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۵۰۰-۵۰۲.

Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.

ابوبکر پس از وفات محمد، پیروان او را در قالب یک خلافت یکپارچه کرد؛ بنابراین، با اینکه آن‌ها دو شخصیت تاریخیِ متفاوت‌اند، در کنار هم آغازِ شهادتِ اسلام در «وایِ نخست» را نمایندگی می‌کنند، و شخصیتی که تاریخِ «وایِ نخست» را رقم می‌زند محمد است.

In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.

در آغاز تاریخ مصیبت دوم، محمد دوم در سال 1453 قسطنطنیه را فتح کرد. در سال 1449، چهار فرشتهٔ نمایندهٔ اسلام رها شدند. آغاز و پایان مصیبت نخست به ترتیب با محمد اول و محمد دوم مشخص می‌شود. از نظر نبوی، آغاز و پایان تاریخ مصیبت نخست امضای آلفا و امگا را بر خود دارد.

The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.

آغاز وای دوم شامل یک نبوت زمانی دربارهٔ چهار فرشته‌ای است که نمایندهٔ اسلام‌اند؛ آنان نخست رها شدند و سپس در 11 اوت 1840 مهار گردیدند. از آن نقطه تا 22 اکتبر 1844، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار به تصویر کشیده می‌شود. آغاز وای دوم رها شدن اسلام را مشخص می‌کند و پایان آن مهار شدن اسلام را نشان می‌دهد. هر دو وایِ اول و دوم نشانه‌های نبوی دقیقی دارند که آغازهایشان را به پایان‌هایشان پیوند می‌دهد.

The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.

دو وای نخست باید «خط بر خط» بر روی یکدیگر نهاده شوند تا وای سوم شناسایی شود. یکی از ویژگی‌های نبوی که به‌وسیلهٔ دو شاهد نخستِ اسلام شناخته می‌شود این است که آنان نمایانگرِ دورهٔ زمانیِ مشخصی هستند که آغاز و پایانِ آن با نشانهٔ آلفا و امگا مشخص می‌شود. آنان همچنین دارای نشانه‌ای ثانویه هستند، زیرا آغازِ وایِ نخست، مُهر شدن قوم خدا را مشخص می‌کند و پایانِ وایِ دوم نیز مُهر شدن قوم خدا را نشان می‌دهد.

The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.

وای سوم زمانی فرا رسید که اسلام به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره به وحشِ زمینِ مکاشفه ۱۳ حمله کرد و بدین‌سان دوره مُهر کردن آغاز شد. مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به زودی فرا می‌رسد پایان می‌یابد، و در واکنش به آن ارتداد، ارتداد ملی رخ می‌دهد و در پیِ آن ویرانی ملی می‌آید. همان‌گونه که در روم بت‌پرست و روم پاپی نمونه‌وار شد، ویرانی ملی به‌وسیله داوری‌های شیپورهای خداوند انجام می‌گیرد. سه وای نیز از شمار شیپورها هستند. اسلامِ وای سوم، با فرا رسیدنِ قانون یکشنبه در ایالات متحده، زمانی که دوره مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر به پایان می‌رسد، دوباره به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره ضربه خواهد زد. آن دوره به‌وسیله دوره آغازینِ وای نخست و نیز دوره پایانیِ وای دوم نمونه‌وار شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.

> و سارا پسر هاجرِ مصری را که برای ابراهیم زاییده بود دید که مسخره می‌کرد. پس به ابراهیم گفت: این کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر این کنیز با پسر من، یعنی با اسحاق، وارث نخواهد شد. و این سخن به سبب پسرش در نظر ابراهیم بسیار ناگوار آمد. اما خدا به ابراهیم گفت: از بابت پسر و از بابت کنیزت این امر در نظرت ناگوار نباشد؛ در هر چه سارا به تو گفته است، به آواز او گوش فرا ده؛ زیرا در اسحاق نسل تو خوانده خواهد شد. و نیز از پسر آن کنیز امتی پدید خواهم آورد، چون او از نسل توست. و ابراهیم بامدادان زود برخاست و نان و مشکی آب گرفت و به هاجر داد و آن را بر دوش او نهاد و پسر را نیز بدو سپرد و او را روانه کرد؛ و او رفت و در بیابان بئرشبع سرگردان شد. و آبِ مشک تمام شد و کودک را زیر یکی از بوته‌ها انداخت. و خود رفت و روبه‌روی او، به اندازهٔ پرتاب یک تیر، دورتر نشست، زیرا گفت: مرگ کودک را نبینم. پس روبه‌روی او نشست و آواز خود را بلند کرده، گریست. و خدا آواز آن پسر را شنید و فرشتهٔ خدا از آسمان هاجر را ندا داده، گفت: تو را چه شده است، ای هاجر؟ مترس، زیرا خدا آواز پسر را در همان‌جا که هست شنیده است. برخیز، پسر را بردار و دستش را بگیر، زیرا او را امتی بزرگ خواهم ساخت. و خدا چشمان او را گشود و او چاهی آب دید؛ پس رفت و مشک را از آب پر کرد و به پسر نوشاند. و خدا با آن پسر بود و او بزرگ شد و در بیابان ساکن گردید و کماندار شد. پیدایش ۲۱:۹-۲۰.

Back to Articles