Article

# The Book of Daniel - Number Thirty

کتاب دانیال - شمارهٔ سی

The Hour of Fear

ساعت ترس

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2023

Formats

PDF
Word

Belshazzar’s fear of the mysterious handwriting addresses not only his death and the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the point in prophetic history when fear takes hold of the kings of the earth. Their fear is produced by the “east wind” of Islam. Their fear is as a woman in travail, thus identifying a progressively increasing pain, which comes with more and more rapidity. The fear begins at the “hour” of Belshazzar’s feast, though it initially arrived on September 11, 2001. From then onward the winds begin to slip through the hands of the four angels who are holding them during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The lamentation for Tyrus that Ezekiel identifies, defines Tyrus by asking the prophetic question, “What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea?”

ترسِ بلشصر از دست‌خطِ اسرارآمیز، نه‌تنها به مرگِ او و پایانِ ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتابِ مقدس می‌پردازد، بلکه همچنین به آن نقطه در تاریخِ نبوی اشاره دارد که در آن ترس بر پادشاهانِ زمین چیره می‌شود. ترسِ آنان از «بادِ شرقیِ» اسلام پدید می‌آید. ترس‌شان همچون ترسِ زنی در دردِ زایمان است و از این‌رو بر دردی پیوسته فزاینده دلالت دارد که با شتابی هرچه بیشتر فرا می‌رسد. این ترس در «ساعتِ» بزمِ بلشصر آغاز می‌شود، هرچند در آغاز در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید. از آن پس، بادها آغاز می‌کنند از میانِ دستانِ چهار فرشته‌ای که در زمانِ مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار تن آنها را نگاه می‌دارند، لغزیدن. مرثیهٔ صور که حزقیال بیان می‌کند، صور را با طرحِ پرسشِ نبویِ «کدام شهر چونِ صور است، مانندِ ویران‌شده‌ای در میانِ دریا؟» تعریف می‌کند.

> The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. The suburbs shall shake at the sound of the cry of thy pilots. And all that handle the oar, the mariners, and all the pilots of the sea, shall come down from their ships, they shall stand upon the land; And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:25–36.

> کشتی‌های ترشیش در بازار تو از تو می‌سرودند؛ و تو پر شدی و در میان دریاها بسیار پرجلال گشتی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم آوردند؛ بادِ شرقی تو را در میان دریاها درهم شکست. ثروت‌هایت و بازارهایت، کالایت، دریانوردانت و ناوبرانت، درزگیرانت و متصدیان کالایت، و همه مردان جنگی‌ات که در تو هستند، و همه جمعیتی که در میانت است، در روز نابودی‌ات در میان دریاها فرو خواهند افتاد. حومه‌ها به آوازِ فریادِ ناوبرانت خواهند لرزید. و هر که پارو به دست دارد، و دریانوردان، و همه ناوبرانِ دریا، از کشتی‌های خویش فرود خواهند آمد و بر خشکی خواهند ایستاد؛ و آوازِ خود را بر ضد تو بلند خواهند کرد و به تلخی فریاد خواهند زد، و خاک بر سر خواهند ریخت و در خاکسترها غلت خواهند زد؛ و به خاطر تو سرِ خود را کاملاً خواهند تراشید و پلاس بر کمر خواهند بست، و برای تو با تلخیِ دل و شیونِ سخت خواهند گریست. و در شیونِ خود برایت مرثیه برخواهند داشت و بر تو خواهند نوحه‌سرایی کرد و خواهند گفت: چه شهری چون تایروس است، چون نابودشده در میان دریا؟ هنگامی که کالاهایت از دریاها بیرون می‌آمد، بسیاری از مردمان را سیر می‌کردی؛ پادشاهانِ زمین را از فراوانیِ ثروت‌هایت و کالایت توانگر می‌ساختی. در زمانی که در اعماقِ آب‌ها به‌وسیلهٔ دریاها درهم شکسته شوی، کالاهایت و همه همراهانت که در میانت هستند فرو خواهند افتاد. همهٔ ساکنانِ جزایر از تو به شگفت خواهند آمد، و پادشاهانشان سخت به هراس خواهند افتاد؛ چهره‌هایشان دگرگون خواهد شد. بازرگانان در میانِ قوم بر تو سوت خواهند زد؛ تو مایهٔ وحشت خواهی شد، و دیگر هرگز نخواهی بود. حزقیال ۲۷:۲۵-۳۶.

Tyrus is the city, or kingdom that the merchants of the earth cry bitterly over, and then ask, “what city is like Tyrus?” They do so in the “time,” when the city is broken in the sea. In Revelation chapter eighteen, the whore of Tyre, who is the whore of Rome, who has committed fornication with the kings of the earth and is identified as that great city whose judgment comes in one hour, and in one day. She is the city that raises the prophetic question from the wailing kings and merchants.

تایروس همان شهر، یا پادشاهی‌ای، است که بازرگانانِ زمین بر آن به تلخی می‌گریند و سپس می‌پرسند: «کدام شهر مانند تایروس است؟» آنان این کار را در «زمانی» می‌کنند که آن شهر در دریا درهم‌شکسته و ویران می‌شود. در باب هجدهمِ مکاشفه، فاحشهٔ تایر، که فاحشهٔ روم است، همان است که با پادشاهانِ زمین زنا کرده و به‌عنوان آن شهرِ بزرگ شناخته می‌شود که داوری‌اش در یک ساعت، و در یک روز، فرا می‌رسد. او همان شهری است که از پادشاهان و بازرگانانِ نالان، آن پرسشِ نبوی را برمی‌انگیزد.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more: The merchandise of gold, and silver, and precious stones, and of pearls, and fine linen, and purple, and silk, and scarlet, and all thyine wood, and all manner vessels of ivory, and all manner vessels of most precious wood, and of brass, and iron, and marble, And cinnamon, and odours, and ointments, and frankincense, and wine, and oil, and fine flour, and wheat, and beasts, and sheep, and horses, and chariots, and slaves, and souls of men. And the fruits that thy soul lusted after are departed from thee, and all things which were dainty and goodly are departed from thee, and thou shalt find them no more at all. The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:8–19.

> از این رو آفت‌هایش در یک روز فرا می‌رسد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و به‌کلی با آتش سوخته خواهد شد، زیرا خداوند خدا که او را داوری می‌کند تواناست. و پادشاهانِ زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته بودند، چون دودِ سوختنِ او را ببینند، بر او خواهند گریست و برای او سوگواری خواهند کرد؛ از بیمِ عذابش از دور ایستاده، می‌گویند: وای، وای بر آن شهرِ بزرگِ بابل، آن شهرِ نیرومند! زیرا در یک ساعت داوریِ تو رسید. و بازرگانانِ زمین برای او خواهند گریست و ماتم خواهند کرد، زیرا دیگر هیچ‌کس کالای ایشان را نمی‌خرد: کالای طلا و نقره و سنگ‌های گرانبها و مروارید، و کتانِ نازک و ارغوان و ابریشم و قرمز، و هر نوع چوبِ تُویا، و هرگونه ظرف از عاج، و هرگونه ظرف از نفیس‌ترین چوب‌ها و از برنج و آهن و مرمر، و دارچین و عطرها و مرهم‌ها و کندر، و شراب و روغن و آردِ نرم و گندم، و چارپایان و گوسفندان و اسبان و ارابه‌ها، و بردگان و جان‌های آدمیان. و میوه‌هایی که جانت مشتاقشان بود از تو دور شده‌اند، و همهٔ چیزهای لذیذ و دلپسند از تو رفته‌اند، و دیگر هرگز آن‌ها را نخواهی یافت. بازرگانانِ این چیزها که به‌واسطهٔ او دولتمند شده بودند، از بیمِ عذابش از دور می‌ایستند، در حالی که گریان و نالان‌اند، و می‌گویند: وای، وای بر آن شهرِ بزرگ که به کتانِ نازک و ارغوان و قرمز آراسته بود و با طلا و سنگ‌های گرانبها و مروارید زینت یافته بود! زیرا در یک ساعت چنین ثروتِ عظیمی به هیچ بدل شد. و هر ناخدای کشتی و همهٔ کسانی که در کشتی‌ها بودند و دریانوردان و هر که از راهِ دریا تجارت می‌کند، از دور ایستادند، و چون دودِ سوختنِ او را دیدند فریاد زدند و گفتند: کدام شهر مانندِ این شهرِ بزرگ است! و خاک بر سرِ خود ریختند و با گریه و شیون فریاد می‌زدند و می‌گفتند: وای، وای بر آن شهرِ بزرگ که به سببِ تجملاتش همهٔ کسانی که در دریا کشتی داشتند دولتمند شده بودند! زیرا در یک ساعت ویران شد. مکاشفه ۱۸:‏۸‏-‏۱۹.

The unsealing of the Revelation of Jesus Christ includes the message of the Midnight Cry. That message is the second prophecy of Ezekiel thirty-seven that brings the dead dry bones that have laid in the streets for three and a half days to life as a mighty army. That message is the message that includes the truth that it is Islam that the Lord employs to bring executive judgment upon the United States for Sunday enforcement. That judgment arrives in the “hour” of the great earthquake, which is also the “hour” that the handwriting came upon Belshazzar’s wall. The handwriting produced the fear, that is represented as taking hold of all the kings and merchants when the economic structure of planet earth is taken down by the “east wind” of Islam, who have secretly slipped into Belshazzar’s kingdom, through the neglected lower “wall” to the south.

گشوده شدن مهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح شامل پیام «فریاد نیمه‌شب» است. آن پیام، نبوت دومِ باب سی‌وهفتمِ حزقیال است که استخوان‌های خشکِ مرده‌ای را که سه‌ونیم روز در خیابان‌ها افتاده بودند زنده می‌کند و آنان را به سپاهی نیرومند بدل می‌سازد. آن پیام، این حقیقت را در بر دارد که این اسلام است که خداوند برای فرود آوردن داوریِ اجرایی بر ایالات متحده، به‌سبب اجرای اجباریِ قانونِ یکشنبه، به کار می‌گیرد. آن داوری در «ساعتِ» زلزلهٔ عظیم فرا می‌رسد؛ همان «ساعتی» که نوشته بر دیوارِ بلشصر ظاهر شد. آن نوشته بیمی پدید آورد که چنین نمایانده می‌شود که بر همهٔ پادشاهان و بازرگانان چیره می‌شود، هنگامی که ساختار اقتصادیِ کرهٔ زمین به دست «بادِ شرقیِ» اسلام واژگون می‌گردد؛ اسلامی که از طریق «دیوارِ» پایین‌دستِ رهاشده در جنوب، به‌طور پنهانی به پادشاهیِ بلشصر نفوذ کرده است.

The “city” or kingdom that the kings and merchants lament of and ask, “what city is like unto this great city” is the kingdom of the whore of Tyre, who is then singing her songs and committing fornication with those very kings. All the prophets speak of the end of the world and they agree with one another, so Ezekiel’s merchants are the same merchants in Revelation chapter eighteen. Three times in Revelation chapter eighteen they lament “alas, alas,” as the great city and the financial structure of planet earth is taken down. The Greek word translated as “alas,” in the passage, is the very same word that is translated three times in Revelation chapter eight, and verse thirteen, which is there translated with a different English word.

«شهر» یا پادشاهی‌ای که پادشاهان و بازرگانان بر آن نوحه سر می‌دهند و می‌پرسند: «کدام شهر مانند این شهر عظیم است؟»، همان پادشاهیِ روسپیِ صور است که همان هنگام ترانه‌هایش را می‌خواند و با همان پادشاهان زنا می‌کند. تمام پیامبران از پایان جهان سخن می‌گویند و با یکدیگر هم‌داستان‌اند؛ بنابراین بازرگانانِ حزقیال همان بازرگانانِ مکاشفه، بابِ هجده‌اند. سه بار در مکاشفه باب هجده فریاد «وای، وای» سر می‌دهند، آنگاه که شهر بزرگ و ساختار مالیِ کرهٔ زمین فرو می‌ریزد. واژهٔ یونانیِ ترجمه‌شده به «وای» در آن بخش، همان واژه‌ای است که سه بار در مکاشفه باب هشت، آیهٔ سیزده آمده و در آنجا با واژهٔ انگلیسیِ دیگری ترجمه شده است.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

The kings and merchants are lamenting the destruction of the world’s economy with the words, “alas, alas,” meaning “woe, woe,” and the “Woe” is a symbol of Islam. The fear that takes hold of Belshazzar and his lords when the handwriting appears on the wall, is the fear produced when the economic structure of planet earth is destroyed by ongoing attacks from Islam, which God employs as His providential tool to bring about His executive judgment upon those who drink the wine of Babylon, that is Sunday enforcement. This truth is the theme of the Isaiah twenty-three “burden” of the whore of “Tyre.”

پادشاهان و بازرگانان با گفتن «افسوس، افسوس»، به معنای «وای، وای»، بر نابودی اقتصاد جهان سوگواری می‌کنند، و «وای» نماد اسلام است. آن ترسی که با نمایان شدن نوشته روی دیوار بر بلشصر و سرورانش چیره می‌شود، همان ترسی است که هنگامی پدید می‌آید که ساختار اقتصادی کرهٔ زمین بر اثر حملات پی‌درپی از سوی اسلام ویران می‌شود؛ اسلامی که خدا آن را به‌عنوان ابزار مشیت خویش به کار می‌گیرد تا داوری اجرایی‌اش را بر کسانی که شرابِ بابل ــ یعنی اجرای اجباریِ یکشنبه ــ را می‌نوشند، جاری سازد. این حقیقت، موضوع «بارِ» اشعیا باب بیست‌وسه دربارهٔ زانیهٔ «صور» است.

> The burden of Tyre. Howl, ye ships of Tarshish; for it is laid waste, so that there is no house, no entering in: from the land of Chittim it is revealed to them. Be still, ye inhabitants of the isle; thou whom the merchants of Zidon, that pass over the sea, have replenished. And by great waters the seed of Sihor, the harvest of the river, is her revenue; and she is a mart of nations. Be thou ashamed, O Zidon: for the sea hath spoken, even the strength of the sea, saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins. As at the report concerning Egypt, so shall they be sorely pained at the report of Tyre. Pass ye over to Tarshish; howl, ye inhabitants of the isle. Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. And he said, Thou shalt no more rejoice, O thou oppressed virgin, daughter of Zidon: arise, pass over to Chittim; there also shalt thou have no rest. Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Howl, ye ships of Tarshish: for your strength is laid waste. And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:1–18.

> وحی دربارهٔ صور. ای کشتی‌های ترشیش، شیون کنید؛ زیرا آن ویران شده است، چنان‌که نه خانه‌ای مانده و نه راهی برای ورود. این خبر از سرزمینِ کیتیم بر آنان آشکار شده است. خاموش باشید، ای ساکنانِ جزیره؛ شما که تاجرانِ صیدون، آنان که از دریا می‌گذرند، شما را تأمین کرده‌اند. و از آب‌های عظیم، دانهٔ شیحور، یعنی محصولِ رود، درآمد اوست؛ و او بازارِ ملّت‌هاست. ای صیدون، شرمسار باش؛ زیرا دریا، بلکه قوتِ دریا، سخن گفته است که: من دردِ زادن نکشیده‌ام و فرزندی نزاده‌ام، نه جوانان را پرورده‌ام و نه باکرگان را بزرگ کرده‌ام. چنان‌که از خبرِ مصر به سختی به درد آمدند، از خبرِ صور نیز به سختی رنج خواهند برد. به ترشیش عبور کنید؛ شیون کنید، ای ساکنانِ جزیره. آیا این است شهرِ شادمانِ شما، که قدمتش از روزگارِ کهن است؟ پاهای خودش او را دور خواهد برد تا در غربت اقامت گزیند. چه کسی این مشورت را بر ضدّ صور، شهرِ تاج‌بخش، گرفته است؟ شهری که تاجرانش شاهزادگان‌اند و معامله‌گرانش شریفانِ زمین. خداوندِ لشکرها آن را قصد کرده است، تا غرورِ هر جلالی را لکه‌دار سازد و همهٔ آبرومندانِ زمین را به خوارشی درآورد. ای دخترِ ترشیش، همچون رود از سرزمینت بگذر؛ دیگر نیرویی باقی نمانده است. او دستِ خود را بر دریا دراز کرد، پادشاهی‌ها را به لرزه درآورد؛ خداوند فرمانی بر ضدّ شهرِ بازرگانان صادر کرده است تا دژهایش را ویران سازد. و گفت: دیگر شادی نخواهی کرد، ای باکرهٔ ستمدیده، دخترِ صیدون؛ برخیز، به کیتیم عبور کن؛ در آنجا نیز آسایشی نخواهی یافت. اینک سرزمینِ کلدانیان؛ این قوم نبودند، تا آشور آن را برای ساکنانِ بیابان بنیاد نهاد. آنان برج‌هایش را برپا کردند، کاخ‌هایش را برافراشتند؛ و او آن را به ویرانی کشانید. ای کشتی‌های ترشیش، شیون کنید؛ زیرا نیروی شما ویران شده است. و در آن روز چنین خواهد شد که صور به مدّت هفتاد سال، به اندازهٔ روزهای یک پادشاه، فراموش خواهد شد؛ و پس از پایانِ هفتاد سال، صور چون زنی روسپی آواز خواهد خواند. چنگی بردار، در شهر گردش کن، ای روسپیِ فراموش‌شده؛ نغمهٔ خوش بساز، ترانه‌های بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و پس از پایانِ هفتاد سال چنین خواهد شد که خداوند از صور سراغ خواهد گرفت، و او به مزدِ خود بازخواهد گشت و با همهٔ پادشاهی‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. و کالای بازرگانی و مزدش برای خداوند مقدّس خواهد بود؛ انباشته و ذخیره نخواهد شد، زیرا کالایش برای آنان خواهد بود که در حضورِ خداوند ساکن‌اند، تا به‌قدرِ کفایت بخورند و جامه‌ای بادوام داشته باشند. اشعیا ۲۳:‏۱–۱۸.

The seventy years, which is as “the days of one king”, is represented by the kingdom of Babylon, for a king is a kingdom, and literal Babylon reigned for seventy years. The seventy years of literal Babylon ended in the “hour” the handwriting appeared upon the walls of Belshazzar’s banquet hall. That very night he was slain, by the power that came through the “wall” unnoticed, for he was having a party drinking the wine of Babylon, while Nebuchadnezzar’s orchestra was playing the music, and the whore of Tyre sang the sweet melody, and apostate Israel danced and bowed.

هفتاد سال، که همان «ایامِ یک پادشاه» است، به‌وسیلهٔ پادشاهیِ بابل نشان داده شده است؛ زیرا پادشاه همان پادشاهی است و بابلِ تاریخی هفتاد سال حکومت کرد. هفتاد سالِ بابلِ تاریخی در همان «ساعتی» پایان یافت که نوشته‌ای بر دیوارهای تالارِ ضیافتِ بلشصر پدیدار شد. همان شب، بلشصر به دست قدرتی که از طریق آن «دیوار» بی‌آن‌که کسی متوجه شود وارد شد، کشته شد؛ زیرا او در حال برگزاری بزم و نوشیدنِ شرابِ بابل بود، در حالی که ارکسترِ نبوکدنصر موسیقی می‌نواخت، و فاحشهٔ صور نغمه‌ای شیرین می‌خواند، و اسرائیلِ مرتد می‌رقصید و سجده می‌کرد.

Then fear took hold of all involved, for God had “taken counsel against Tyre” and had “purposed” “to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth.” God therefore “shook the kingdoms” with the “great earthquake” of that “hour,” for God had “given a commandment against the merchant” kingdom, “to destroy the strong holds thereof.” In the “hour” of fear for Belshazzar, the kings and the merchants began a search to understand the meaning of the fiery words on the wall. The death of Belshazzar is about to happen, but at that point, he is still alive. He therefore sought to understand the mysterious words and offered rewards to the wise men, if they could interpret the writing, but it could not be done, for the wise men of Babylon employ the methodology of biblical study that was a counterfeit of truth. The mysterious words are as the vision of a book that is sealed.

سپس ترس همهٔ درگیران را فرا گرفت، زیرا خدا «بر ضد صور تدبیر کرده بود» و «اراده کرده بود» «که غرورِ هر شکوهی را لکه‌دار سازد و همهٔ آبرومندانِ زمین را به خواری کشاند». ازاین‌رو خدا با «زلزلهٔ عظیم» آن «ساعت»، «پادشاهی‌ها را به لرزه انداخت»، زیرا خدا «فرمانی بر ضد پادشاهیِ بازرگانی» داده بود، «تا استحکاماتِ آن را نابود کند». در آن «ساعت» هراس برای بلشصر، پادشاهان و بازرگانان جست‌وجو را آغاز کردند تا معنای واژه‌های آتشینِ روی دیوار را دریابند. مرگِ بلشصر در شرف وقوع است، اما در آن لحظه او هنوز زنده است. ازاین‌رو در پیِ فهمِ آن واژه‌های رازآمیز برآمد و به حکیمان وعدهٔ پاداش داد اگر بتوانند آن نوشته را تعبیر کنند، اما این کار میسر نشد، زیرا حکیمانِ بابل روشی برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس به کار می‌بردند که بدلی از حقیقت بود. آن واژه‌های رازآمیز همچون رؤیای کتابی مهر و موم‌شده‌اند.

> Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Now the queen by reason of the words of the king and his lords came into the banquet house: and the queen spake and said, O king, live forever: let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed: There is a man in thy kingdom, in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; Forasmuch as an excellent spirit, and knowledge, and understanding, interpreting of dreams, and showing of hard sentences, and dissolving of doubts, were found in the same Daniel, whom the king named Belteshazzar: now let Daniel be called, and he will show the interpretation. Then was Daniel brought in before the king. And the king spake and said unto Daniel, Art thou that Daniel, which art of the children of the captivity of Judah, whom the king my father brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee. And now the wise men, the astrologers, have been brought in before me, that they should read this writing, and make known unto me the interpretation thereof: but they could not show the interpretation of the thing: And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:8–16.

> آنگاه همهٔ حکیمانِ پادشاه داخل شدند، اما نتوانستند آن نوشته را بخوانند و تعبیرش را به پادشاه اعلام کنند. آنگاه بلشصرِ پادشاه سخت پریشان شد، و رنگ چهره‌اش دگرگون گشت، و بزرگانش حیران شدند. در این هنگام ملکه به سبب سخنانِ پادشاه و بزرگانش به تالارِ بزم درآمد؛ و ملکه گفت: ای پادشاه، زنده باش تا به ابد! افکارت تو را مضطرب نسازد و رنگ چهره‌ات دگرگون نگردد. در قلمروِ تو مردی هست که روحِ خدایانِ مقدّس در اوست؛ و در ایامِ پدرت، نور و فهم و حکمتی مانند حکمتِ خدایان در او یافت می‌شد؛ همان که نبوکدنصرِ پادشاه، پدرت—می‌گویم پدرت—او را سرورِ ساحران و منجمان و کلدانیان و غیب‌گویان ساخت؛ زیرا روحی برتر و دانش و فهم، تعبیرِ خواب‌ها و بیانِ سخنانِ دشوار و گشودنِ گره‌ها در همان دانیال یافت می‌شد که پادشاه او را بلطشاصر نامیده بود؛ اکنون دانیال را فراخوانید، و او تعبیر را آشکار خواهد کرد. آنگاه دانیال به حضورِ پادشاه آورده شد. و پادشاه سخن گفت و به دانیال گفت: آیا تو همان دانیالی که از فرزندانِ اسیرانِ یهودا هستی، که پادشاه، پدرم، تو را از سرزمینِ یهودا بیرون آورد؟ دربارهٔ تو نیز شنیده‌ام که روحِ خدایان در توست و نور و فهم و حکمتی برتر در تو یافت می‌شود. و اکنون حکیمان و منجمان به حضورم آورده شده‌اند تا این نوشته را بخوانند و تعبیرش را به من اعلام کنند، اما نتوانستند تعبیرِ آن را نشان دهند. و دربارهٔ تو شنیده‌ام که می‌توانی تعبیر کنی و گره‌ها را بگشایی. پس اگر بتوانی این نوشته را بخوانی و تعبیرش را به من اعلام نمایی، به جامهٔ ارغوانی پوشانیده خواهی شد و زنجیری زرّین بر گردنت نهاده خواهد شد و سومین فرمانروا در مملکت خواهی بود. دانیال ۵: ۸-۱۶.

The queen in the palace was not Belshazzar’s wife, but the queen of his grandfather, and she knew who could read the writing on the wall. There was a church (for a woman is a church prophetically), in the kingdom that knew who could understand the secrets of God.

ملکه در قصر، همسر بلشاصر نبود، بلکه ملکهٔ پدربزرگ او بود، و او می‌دانست چه کسی می‌تواند نوشتهٔ روی دیوار را بخواند. در آن پادشاهی، کلیسایی بود (زیرا در نبوت، زن نماد کلیساست) که می‌دانست چه کسی می‌تواند اسرار خدا را درک کند.

> “There was in the palace a woman who was wiser than them all,—the queen of Belshazzar’s grandfather. In this emergency she addressed the king in language that sent a ray of light into the darkness. ‘O king, live forever,’ she said, ‘let not thy thoughts trouble thee, nor let thy countenance be changed. There is a man in thy kingdom in whom is the spirit of the holy gods; and in the days of thy father light and understanding and wisdom, like the wisdom of the gods, was found in him; whom the king Nebuchadnezzar, thy father, the king, I say, thy father, made master of the magicians, astrologers, Chaldeans, and soothsayers; …now let Daniel be called, and he will show the interpretation.’

> در کاخ، زنی بود خردمندتر از همه؛ ملکهٔ پدربزرگِ بلشاصر. در این تنگنا، او پادشاه را به زبانی خطاب کرد که پرتوی از نور بر تاریکی افکند. گفت: «ای پادشاه، جاودانه بزی! افکارت تو را مضطرب نسازد و چهره‌ات دگرگون نشود. مردی در مملکت تو هست که روحِ خدایانِ مقدس در اوست؛ و در ایامِ پدرت، نور و فهم و حکمتی چون حکمتِ خدایان در او یافت می‌شد؛ همان که پادشاه نبوکدنصر، پدرت—آری، پادشاه، می‌گویم پدرت—او را سرورِ جادوگران و منجمان و کلدانیان و غیب‌گویان ساخت؛ ... اکنون دانیال را بخوانند، و او تعبیر را آشکار خواهد کرد.»

> “‘Then was Daniel brought in before the king.’ Making an effort to brace himself and to show his authority, Belshazzar said, ‘Art thou that Daniel which art of the children of the captivity of Judah, which the king, my father, brought out of Jewry? I have even heard of thee, that the spirit of the gods is in thee, and that light and understanding and excellent wisdom is found in thee…. Now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom.’

> سپس دانیال را به حضور پادشاه آوردند. بلشصر که می‌کوشید خود را جمع‌وجور کند و اقتدارش را نشان دهد، گفت: «آیا تو همان دانیالی هستی که از فرزندانِ اسارتِ یهودا هستی، همان که پادشاه، پدرِ من، او را از یهودیه بیرون آورد؟ حتی دربارهٔ تو شنیده‌ام که روحِ خدایان در توست و روشنایی و فهم و حکمتِ برتر در تو یافت می‌شود.... اکنون اگر بتوانی آن نوشته را بخوانی و تعبیرش را به من آشکار کنی، تو را با جامه‌ای ارغوانی خواهند پوشاند و زنجیری زرّین بر گردنت خواهند آویخت و سومین فرمانروایِ این پادشاهی خواهی بود.»

> “Daniel was not awed by the king’s appearance, nor confused or intimidated by his words. ‘Let thy gifts be to thyself,’ he answered, ‘and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation. O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour…. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him…. And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this, but hast lifted up thyself against the God of heaven; and they have brought the vessels of His house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk in them, and thou hast praised the gods of silver and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know; and the God in whose hand thy breath is, and whose all thy ways, hast thou not glorified.’

> "دانیال از هیبت پادشاه مرعوب نشد و از سخنان او نه سردرگم گشت و نه هراسان. 'هدایایت برای خودت باشد،' پاسخ داد، 'و پاداش‌هایت را به دیگری بده؛ با این همه نوشته را برای پادشاه خواهم خواند و تعبیر آن را به او خواهم آشکار کرد. ای پادشاه، خدای متعال به نبوکدنصر، پدرت، پادشاهی و عظمت و جلال و حرمت بخشید.... اما چون دلش برافراشته شد و ذهنش در تکبّر سخت گردید، از تخت پادشاهی‌اش برکنار شد و جلالش را از او گرفتند.... و تو، ای بلشاصر، پسر او، با آنکه همه اینها را می‌دانستی، دل خود را فروتن نساختی، بلکه بر ضد خدای آسمان خود را برافراشتی؛ و ظروف خانه او را پیش تو آوردند، و تو و سرورانت و زنانت و کنیزانت در آنها نوشیده‌اید، و خدایان نقره و طلا و مفرغ و آهن و چوب و سنگ را که نه می‌بینند و نه می‌شنوند و نه می‌دانند ستوده‌ای؛ و خدایی را که نفس تو در دست اوست و همه راه‌های تو در دست اوست، تمجید نکرده‌ای.'"

> “‘This is the writing that was written, Mene, Mene, Tekel, Upharsin. This is the interpretation of the thing: Mene: God hath numbered thy kingdom and finished it. Tekel: Thou art weighed in the balances, and art found wanting. Peres: Thy kingdom is divided and given to the Medes and Persians.’

> «این است آن نوشته‌ای که نوشته شده بود: منه، منه، تکل، اوفرسین. این است تعبیر آن: منه: خدا پادشاهیِ تو را شمرده و آن را به پایان رسانده است. تکل: تو در ترازو سنجیده شده‌ای و کم‌یافته‌ای. پرس: پادشاهیِ تو تقسیم شده و به مادها و پارسیان داده شده است.»

> “Daniel did not swerve from his duty. He held the king’s sin before him, showing him the lessons he might have learned but did not. Belshazzar had not heeded the events so significant to him. He had not read his grandfather’s history correctly. The responsibility of knowing truth had been laid upon him, but the practical lesson he might have learned and acted upon had not been taken to heart; and his course of action brought the sure result.

> دانیال از انجام وظیفه‌اش منحرف نشد. گناه پادشاه را پیش رویش نهاد و به او درس‌هایی را نشان داد که می‌توانست بیاموزد اما نیاموخت. بلشصر به رویدادهایی که برای او بسیار بااهمیت بودند توجه نکرده بود. تاریخ پدربزرگش را به‌درستی نخوانده بود. مسئولیتِ شناختِ حقیقت بر دوش او گذاشته شده بود، اما درس عملی‌ای را که می‌توانست بیاموزد و به آن عمل کند به دل نگرفته بود؛ و شیوهٔ عملش نتیجه‌ای محتوم را به بار آورد.

> “This was the last feast of boasting held by the Chaldean king; for He who bears long with man’s perversity had passed the irrevocable sentence. Belshazzar had greatly dishonoured the One who had exalted him as king, and his probation was taken from him. While the king and his nobles were at the height of their revelry, the Persians turned the Euphrates out of its channel, and marched into the unguarded city. As Belshazzar and his lords were drinking from the sacred vessels of Jehovah, and praising their gods of silver and gold, Cyrus and his soldiers stood under the walls of the palace. ‘In that night,’ the record says, ‘was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom.’” Bible Echo, May 2, 1898.

> این آخرین جشنِ فخرفروشی بود که به دست پادشاهِ کلدانی برپا شد؛ زیرا آن که در برابر کژیِ انسان‌ها بسیار شکیباست، حکمِ بازگشت‌ناپذیر را صادر کرده بود. بلشصر سخت به آن یگانه‌ای که او را به پادشاهی برکشیده بود بی‌حرمتی کرده بود، و مهلتش از او سلب شد. در حالی که پادشاه و اشرافش در اوجِ عیش و نوش بودند، پارسیان فرات را از بسترش منحرف کردند و به شهرِ بی‌نگهبان درآمدند. هنگامی که بلشصر و سرورانش از ظروفِ مقدسِ یهوه می‌نوشیدند و خدایانِ سیمین و زرّینِ خود را می‌ستودند، کوروش و سربازانش زیرِ دیوارهای کاخ ایستاده بودند. «در آن شب»، بنا به روایت، «بلشصرِ پادشاهِ کلدانیان کشته شد. و داریوشِ مادی پادشاهی را به دست گرفت.» Bible Echo، ۲ مهٔ ۱۸۹۸.

In the midst of the crisis, the queen (a church), identified that there is a source that can identify the “Future for America”. Daniel once again stands in his lot to fulfill his purpose at the end of the days. The witness of the ensign given in the fiery furnace by Shadrach, Meshach and Abednego is now given by Daniel, as he adds to the line of truth that in the “hour” of the Sunday law crisis, those who represent the ensign will be brought before the state authorities to testify of the truth.

در میانهٔ بحران، ملکه (یک کلیسا) تشخیص داد که منبعی وجود دارد که می‌تواند «آینده برای آمریکا» را مشخص کند. دانیال بار دیگر در جایگاه خود می‌ایستد تا در پایان ایام هدف خود را به انجام برساند. شهادتِ عَلَم که در کورهٔ آتش توسط شدرک، میشک و عبدنغو داده شد، اکنون توسط دانیال ارائه می‌شود، زیرا او به سلسلهٔ حقیقت می‌افزاید که در «ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه، کسانی که نمایندهٔ عَلَم‌اند به حضور مقامات دولتی احضار خواهند شد تا دربارهٔ حقیقت شهادت دهند.

> “‘They will deliver you up to councils, … yea and before governors and kings shall ye be brought for My sake, for a testimony to them and to the Gentiles.’ Matthew 10:17, 18, R. V. Persecution will spread the light. The servants of Christ will be brought before the great men of the world, who, but for this, might never hear the gospel. The truth has been misrepresented to these men. They have listened to false charges concerning the faith of Christ’s disciples. Often their only means of learning its real character is the testimony of those who are brought to trial for their faith. Under examination these are required to answer, and their judges to listen to the testimony borne. God’s grace will be dispensed to His servants to meet the emergency. ‘It shall be given you,’ says Jesus, ‘in that same hour what ye shall speak. For it is not ye that speak, but the Spirit of your Father which speaketh in you.’ As the Spirit of God illuminates the minds of His servants, the truth will be presented in its divine power and preciousness. Those who reject the truth will stand to accuse and oppress the disciples. But under loss and suffering, even unto death, the Lord’s children are to reveal the meekness of their divine Example. Thus will be seen the contrast between Satan’s agents and the representatives of Christ. The Saviour will be lifted up before the rulers and the people.” The Desire of Ages, 354.

> «شما را به شوراها تسلیم خواهند کرد، ... آری، به خاطر من شما را نزد حاکمان و پادشاهان خواهند برد، تا شهادتی برای آنان و برای امّت‌ها باشد.» متی ۱۰:‏۱۷، ۱۸، R. V. جفا نور را گسترش خواهد داد. خادمان مسیح در برابر بزرگان جهان آورده خواهند شد؛ کسانی که اگر نه از این راه، شاید هرگز بشارت را نمی‌شنیدند. حقیقت نزد این مردمان به ناراستی نمایانده شده است. ایشان به اتهامات کاذب دربارهٔ ایمان شاگردان مسیح گوش سپرده‌اند. بسیار اوقات تنها وسیلهٔ آنان برای شناخت سرشتِ واقعیِ آن، شهادت کسانی است که به سبب ایمانشان به محاکمه آورده می‌شوند. در جریان بازجویی، از آنان خواسته می‌شود پاسخ دهند و داورانشان ناگزیرند به شهادتی که ادا می‌شود گوش بسپارند. فیض خدا به خادمانش عطا خواهد شد تا با این وضعیتِ اضطراری روبه‌رو شوند. «در همان ساعت به شما داده خواهد شد که چه بگویید،» عیسی می‌گوید، «زیرا سخن‌گو شما نیستید، بلکه روحِ پدرِ شماست که در شما سخن می‌گوید.» چون روح خدا ذهن‌های خادمانش را منوّر می‌سازد، حقیقت با قدرت و گران‌بهاییِ الهیِ خود عرضه خواهد شد. آنان که حقیقت را رد می‌کنند برمی‌خیزند تا شاگردان را متهم کنند و بر آنان ستم روا دارند. امّا در میان فقدان و رنج، حتّی تا پای مرگ، فرزندان خداوند باید حلم و فروتنیِ الگوی الهیِ خویش را آشکار سازند. بدین‌سان تضاد میان کارگزاران شیطان و نمایندگان مسیح دیده خواهد شد. نجات‌دهنده در برابر حاکمان و مردم برافراشته خواهد گردید.» اشتیاق اعصار، ۳۵۴.

As with the three worthies, Daniel was not interested in any gifts, nor did he need to rehearse what he was going to say. He very simply presented the interpretation of the “seven times,” represented upon the wall.

همچون سه شایسته، دانیال به هیچ هدیه‌ای علاقه‌ای نداشت و لازم نبود آنچه می‌خواست بگوید تمرین کند. او بسیار ساده تعبیرِ «هفت بار» را که بر دیوار نقش بسته بود، بیان کرد.

We will continue the story of Belshazzar in the next article.

داستان بلشاصر را در مقاله بعدی ادامه می‌دهیم.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> کسانی که نسبت به کار خدا امین نیستند، از اصول بی‌بهره‌اند؛ انگیزه‌هایشان چنان نیست که آنان را بر آن دارد در همهٔ اوضاع و احوال راه درست را برگزینند. خادمان خدا باید در همه حال احساس کنند که زیر نظرِ کارفرمای خویش‌اند. او که بر ضیافتِ کفرآمیزِ بلشصر نظاره می‌کرد، در همهٔ مؤسسات ما، در اتاقِ حساب‌وکتابِ تاجر، در کارگاهِ خصوصی، حاضر است؛ و همان دستِ بی‌تن به همان یقین کوتاهیِ شما را ثبت می‌کند که داوریِ هولناکِ آن پادشاهِ کفرگو را ثبت کرد. محکومیتِ بلشصر با کلماتِ آتشین نوشته شد: «تو در ترازو وزن شدی و ناقص یافت شدی»؛ و اگر از انجامِ وظایفِ خدا-دادهٔ خود کوتاهی کنید، محکومیتِ شما همان خواهد بود. پیام‌ها به جوانان، ۲۲۹.

Back to Articles