Article

# Panium - Number Twelve

پانیوم - شماره دوازده

Daniel 11:40 and the Three Unsealings of Prophecy

دانیال ۱۱:۴۰ و سه مهرگشاییِ نبوت

Author

Jeff Pippenger

Published

September 12, 2025

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in the Bible. It represents the unsealing of the book of Daniel in 1798, 1989 and 2023. The three times the book was unsealed mark the conclusion of a scattering of “seven times.” 1798 marked the conclusion of the twenty-five hundred and twenty years of scattering that began in 723 BC when Assyria carried the northern ten tribes into captivity. 1989 marked the conclusion of 126 years since the rebellion of 1863, when the Seventh-day Adventist Church officially set aside the “seven times” of Leviticus twenty-six. 2023 marked the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven’s two witnesses being dead in the street. At the conclusion of the 2,520 years, (the 126 years and the 3½ days—all symbols of the “seven times”) the book of Daniel was unsealed.

آیهٔ چهلِ دانیال یازده یکی از ژرف‌ترین آیات کتاب‌مقدس است. این آیه نمایانگر گشوده شدن مُهر کتاب دانیال در سال‌های 1798، 1989 و 2023 است. این سه نوبت که کتاب گشوده شد، پایان یک پراکندگیِ «هفت زمان» را نشان می‌دهد. 1798 نشانگر پایانِ دو هزار و پانصد و بیست سال پراکندگی بود که در 723 ق.م. آغاز شد، هنگامی که آشور ده سبط شمالی را به اسارت برد. 1989 نشانگر پایان 126 سال از زمان شورش 1863 بود، زمانی که کلیسای ادونتیست روز هفتم رسماً «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را کنار گذاشت. 2023 نشانگر پایان سه روز و نیمِ مرده بودنِ دو شاهدِ مکاشفه یازده در کوچه بود. در پایانِ 2,520 سال، (126 سال و 3½ روز—که همگی نمادهای «هفت زمان» هستند) کتاب دانیال گشوده شد.

Sister White informs us that in 1798 it was needful that men be presented with the events connected with the close of probation. When she records this fact, she is identifying parallel histories, for she also represents the message of the last days as the events connected with the close of probation. Speaking of Millerite history she records:

خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که در سال ۱۷۹۸ لازم بود رویدادهای مرتبط با پایان دورهٔ آزمایشی به مردم ارائه شود. وقتی او این واقعیت را ثبت می‌کند، در حال شناسایی تاریخ‌های موازی است، زیرا پیام روزهای آخر را نیز به‌عنوان رویدادهای مرتبط با پایان دورهٔ آزمایشی معرفی می‌کند. دربارهٔ تاریخ میلرایت چنین می‌نویسد:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> لازم بود که مردم از خطر خویش آگاه شوند و برانگیخته شوند تا خود را برای وقایعِ خطیرِ مرتبط با پایانِ دورهٔ آزمایش آماده کنند.

Speaking of the last days she records:

او دربارهٔ روزهای آخر چنین می‌نویسد:

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> پیش از مصلوب شدن، نجات‌دهنده به شاگردان خود توضیح داد که باید کشته شود و از قبر برخیزد، و فرشتگان حاضر بودند تا سخنان او را بر ذهن‌ها و دل‌ها نقش کنند. اما شاگردان در پی رهایی موقتی از یوغ روم بودند و نمی‌توانستند تحمل کنند که همان کسی که همه امیدهایشان بر او متمرکز بود به مرگی ننگین دچار شود. سخنانی که می‌بایست به یاد بسپارند از یادشان رخت بربست؛ و هنگامی که زمان آزمایش فرا رسید، آنان را ناآماده یافت. مرگ عیسی امیدهای ایشان را چنان به کلی بر باد داد که گویی هرگز از پیش به آنان هشدار نداده بود. همچنین در نبوت‌ها، آینده به همان روشنی پیشِ روی ما گشوده شده است که به واسطهٔ سخنان مسیح برای شاگردان گشوده شد. رویدادهایی که با پایان مهلت فیض و کارِ آماده‌سازی برای زمان تنگی پیوند دارند، به‌وضوح بیان شده‌اند. اما جمع کثیری از این حقایق مهم چیزی بیش از آن نمی‌فهمند که گویی هرگز بر آنان مکشوف نشده باشد. شیطان در کمین است تا هر اثری را که می‌تواند ایشان را برای نجات حکیم سازد، برباید؛ و زمان تنگی آنان را ناآماده خواهد یافت. نبرد عظیم، ۵۹۵.

The Millerite message was unsealed in 1798 and it presented “the events connected with the close of probation.” When speaking of the last days, she applies the history of the disciples to illustrate the fact that “the events connected with the close of probation” are what make men wise unto salvation, but are not understood. The messages that were unsealed in 1798, 1989 and 2023 were messages that identified the “events connected with the close of probation.”

پیام میلریتی در سال 1798 مُهرش گشوده شد و «رویدادهای مربوط به پایان مهلت» را معرفی کرد. هنگام سخن گفتن از روزهای آخر، او تاریخ شاگردان را به کار می‌گیرد تا نشان دهد که «رویدادهای مربوط به پایان مهلت» همان‌هایی هستند که انسان‌ها را برای نجات حکیم می‌سازند، اما درک نمی‌شوند. پیام‌هایی که در سال‌های 1798، 1989 و 2023 مُهرشان گشوده شد، پیام‌هایی بودند که «رویدادهای مربوط به پایان مهلت» را مشخص می‌کردند.

Verse forty represents a historical line when the book of Daniel is unsealed three times. In 1798 Daniel’s vision of the Ulai River representing chapters seven through nine was unsealed. In 1989 Daniel’s vision of the Hiddekel River representing chapter ten through twelve was unsealed. In 2023 the hidden history of verse forty of Daniel eleven was unsealed.

آیهٔ چهل نمایانگر خطی تاریخی است که در آن کتاب دانیال سه بار مهرش گشوده شد. در سال ۱۷۹۸، رؤیای دانیال دربارهٔ رود اولای که نمایانگر باب‌های هفت تا نه بود، مهرش گشوده شد. در سال ۱۹۸۹، رؤیای دانیال دربارهٔ رود هیدکل که نمایانگر باب‌های ده تا دوازده بود، مهرش گشوده شد. در سال ۲۰۲۳، تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال مهرش گشوده شد.

The history of verse forty represents 1798 unto the Sunday law of verse forty-one, which is the history of the United States that is also the earth beast of Revelation thirteen, the false prophet of Revelation sixteen and the sixth kingdom of Bible prophecy. The same history represented in verse forty of Daniel eleven is also represented in one verse in the book of Revelation.

تاریخِ آیهٔ چهل نمایانگرِ 1798 تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل و یک است، و این همان تاریخِ ایالات متحده است؛ کشوری که همچنین وحشِ زمینِ مکاشفهٔ باب سیزده، نبیِ کاذبِ مکاشفهٔ باب شانزده، و ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس است. همان تاریخی که در آیهٔ چهلِ دانیالِ باب یازده بیان شده، در یک آیه در کتابِ مکاشفه نیز بیان شده است.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> و دیدم وحشِ دیگری که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانندِ بره داشت و مانندِ اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

This verse, as in verse forty is the history that begins with the Alien and Sedition Acts of 1798 and ends with the Sunday law when the nation speaks as a dragon, a history that begins when papal Rome is taken off the throne and ends when papal Rome is restored to the throne. The history represented by both Revelation 13:11 and Daniel 11:40 begins with the removal of the fifth kingdom of Bible prophecy and ends with the removal of the sixth kingdom of Bible prophecy.

این آیه، همچون آیهٔ چهلم، تاریخی را بازگو می‌کند که با قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و با قانون یکشنبه، زمانی که آن ملت چون اژدها سخن می‌گوید، پایان می‌پذیرد؛ تاریخی که از زمانی آغاز می‌شود که رومِ پاپی از تخت به زیر کشیده می‌شود و زمانی پایان می‌یابد که رومِ پاپی دوباره بر تخت نشانده می‌شود. تاریخی که در هر دو، مکاشفهٔ ۱۳:۱۱ و دانیال ۱۱:۴۰، نمایانده شده، با برچیده‌شدن پادشاهیِ پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز می‌شود و با برچیده‌شدن پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس پایان می‌یابد.

The “seventy” years which Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy unto the second kingdom of Bible prophecy represents the history of verse forty from 1798 unto the Sunday law.

«هفتاد» سالی که بابل به‌عنوان نخستین پادشاهیِ نبوّت کتاب مقدس تا پادشاهی دومِ نبوّت کتاب مقدس سلطنت کرد، نمایانگر تاریخ آیهٔ چهل از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه است.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، برحسب ایام یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور همچون فاحشه‌ای سرود خواهد خواند. ای فاحشه‌ای که به فراموشی سپرده شده‌ای، بربطی برگیر و در شهر گردش کن؛ نغمه‌ای دلنشین بنواز، و آوازهای بسیار بخوان تا به یاد آورده شوی. و واقع خواهد شد که پس از پایان هفتاد سال، خداوند از صور تفقد خواهد نمود، و او به مزد خویش بازخواهد گشت، و با همهٔ مملکت‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا 23:15–17.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history when the whore of Tyre is forgotten as recorded in Isaiah twenty-three, which expresses the period as “seventy years” and as the “days of one king.” From Nebuchadnezzar to Belshazzar the first kingdom of Bible prophecy reigned, thus typifying the sixth kingdom of Bible prophecy who began as a lamb but ends up speaking as a dragon. Nebuchadnezzar represents a follower of the lamb and Belshazzar a follower of the dragon.

تاریخِ ۱۷۹۸ تا قانونِ یکشنبه همچنین همان زمانی است که «فاحشهٔ صور» فراموش می‌شود، چنان‌که در اشعیا، بابِ بیست‌وسه، آمده است؛ جایی که این دوره را «هفتاد سال» و «ایامِ یک پادشاه» می‌نامد. از نبوکدنصر تا بلشصر، نخستین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس حکم راند و بدین‌سان نمادِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس است که چون بره آغاز شد اما سرانجام مانند اژدها سخن می‌گوید. نبوکدنصر نمادِ پیروِ بره است و بلشصر نمادِ پیروِ اژدها.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history of the three angels of Revelation fourteen, beginning with the reformation of the Millerites and ending with the reformation of the one hundred and forty-four thousand. The message of the three angels is the judgment hour message. The Millerites announced the events connected with the opening of the judgment and the one hundred and forty-four thousand announce the events connected with the close of probation.

دورهٔ تاریخی از سال 1798 تا قانون یکشنبه نیز همان تاریخ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده است، که با جنبش اصلاحی میلری‌ها آغاز می‌شود و با جنبش اصلاحی یکصد و چهل و چهار هزار نفر پایان می‌یابد. پیام سه فرشته، پیام ساعت داوری است. میلری‌ها رویدادهای مرتبط با آغاز داوری را اعلام کردند و یکصد و چهل و چهار هزار نفر رویدادهای مرتبط با پایان مهلت را اعلام می‌کنند.

The events connected with the close of probation are portrayed upon internal and external lines of prophecy, and the events take place primarily in the history represented by verse forty of Daniel eleven. The events of verse forty end at the Sunday law in the United States, so the events of the final ingathering of God’s other children who are still in Babylon is not represented in verse forty; still the crisis that then confronts the world has just finished in the United States. Those events represent the judgment upon the United States and the purification of God’s church in advance of the church being lifted up as an ensign.

رویدادهای مرتبط با پایان مهلت بر خطوط درونی و بیرونی نبوت ترسیم شده‌اند، و این رویدادها عمدتاً در تاریخی رخ می‌دهند که آیهٔ چهلِ دانیالِ یازده آن را نمایانده است. رویدادهای آیهٔ چهل در قانون یکشنبه در ایالات متحده پایان می‌یابند، از این رو رویدادهای گردآوری نهایی دیگر فرزندان خدا که هنوز در بابل‌اند در آیهٔ چهل نمایانده نشده‌اند؛ با این حال بحرانی که آنگاه جهان را روبه‌رو می‌کند به‌تازگی در ایالات متحده به پایان رسیده است. آن رویدادها نمایانگر داوری بر ایالات متحده و پاکسازی کلیسای خداست، پیش از آن‌که کلیسا به‌عنوان عَلَمی برافراشته شود.

The internal events connected with the close of probation identify Christ’s work as High Priest in finishing the mystery of God among His last day people. The external events identify the role of the United States in restoring power to the papacy. The entire history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, the entire history of Laodicea occurs during the history represented by verse forty.

رویدادهای درونیِ مرتبط با پایانِ زمانِ مهلت نشان می‌دهند که کارِ مسیح به‌عنوانِ کاهنِ اعظم، به پایان‌رساندنِ رازِ خدا در میانِ قومِ روزهای پایانیِ اوست. رویدادهای بیرونی نقشِ ایالات متحده را در بازگرداندنِ قدرت به نظامِ پاپی مشخص می‌کنند. تمامِ تاریخِ ایالات متحده به‌عنوانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، و تمامِ تاریخِ لاودیکیه، در خلالِ تاریخی رخ می‌دهد که در آیهٔ چهل نمایانده شده است.

The internal and external lines within verse forty are represented by the two horns of the earth beast. The horn of Republicanism is the external line and the horn of Protestantism is the internal line. Both lines exist within the history of the sixth kingdom, and at the conclusion of the history of the sixth kingdom God’s judgment is brought upon both the Protestant and Republican horns. The message that identifies the events connected with the close of probation is the message that identifies the events that are brought upon the United States as it fills up its cup of probationary time. The message that identifies the events connected with the close of probation is also the message that identifies the events that are brought upon Seventh-day Adventism as it fills up its cup of probationary time.

خط داخلی و خط خارجی در آیهٔ چهل، به‌وسیلهٔ دو شاخِ وحشِ زمین نشان داده شده‌اند. شاخِ جمهوریت خط خارجی است و شاخِ پروتستانتیسم خط داخلی است. هر دو خط در تاریخِ پادشاهیِ ششم وجود دارند، و در پایانِ تاریخِ پادشاهیِ ششم، داوریِ خدا بر هر دو شاخِ پروتستانتیسم و جمهوریت نازل می‌شود. پیامی که رویدادهای مرتبط با پایانِ دورانِ مهلتِ آزمایشی را مشخص می‌کند، همان پیامی است که رویدادهایی را که بر ایالات متحده نازل می‌شود، هنگامی که جامِ دورانِ مهلتِ آزمایشیِ خود را پر می‌کند، مشخص می‌کند. پیامی که رویدادهای مرتبط با پایانِ دورانِ مهلتِ آزمایشی را مشخص می‌کند، همچنین همان پیامی است که رویدادهایی را که بر ادونتیسمِ روز هفتم نازل می‌شود، هنگامی که جامِ دورانِ مهلتِ آزمایشیِ خود را پر می‌کند، مشخص می‌کند.

Within the history of verse forty there are three times the book of Daniel is unsealed, and each of the three times produces an internal and external line that presents the events connected with the close of probation. Each of the three waymarks is preceded by a scattering of seven times. Verse forty therefore represents the history of 1798 unto the Sunday law, and the prophetic waymarks within that history are the “events connected with the close of probation.” Within the history of verse forty the internal line represents a transition from Philadelphia unto Laodicea at the beginning and a transition from Laodicea to Philadelphia at the ending. The beginning represented a reformatory movement as illustrated by the parable of the ten virgins which typified a reformatory movement at the ending that also fulfilled the parable to the very letter.

در بستر تاریخِ آیهٔ چهل، سه بار مُهرِ کتابِ دانیال گشوده می‌شود و هر بار خطی درونی و خطی بیرونی پدید می‌آورد که رویدادهای مرتبط با پایانِ مهلت را عرضه می‌کند. هر یک از این سه نشانهٔ راه مسبوق به یک پراکندگیِ «هفت زمان» است. ازاین‌رو آیهٔ چهل نمایانگرِ تاریخِ از سال 1798 تا قانونِ یکشنبه است و نشانه‌های راهِ نبوی در آن تاریخ همان «رویدادهای مرتبط با پایانِ مهلت» هستند. در تاریخِ آیهٔ چهل، خطِ درونی در آغاز گذار از فیلادلفیا به لاودیکیه و در پایان گذار از لاودیکیه به فیلادلفیا را نشان می‌دهد. آغازْ جنبشی اصلاحی را نشان می‌داد، همان‌گونه که مَثَلِ ده باکره آن را تصویر کرده است؛ مَثَلی که نمونهٔ جنبشِ اصلاحیِ پایانی بود و آن جنبش نیز همان مَثَل را حرف‌به‌حرف تحقق بخشید.

The Philadelphian Millerite movement began with a fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1798, and then another fulfillment of the “seven times” on October 22, 1844. At least by 1856 both James White and Sister White identified the movement as in a Laodicean condition. In the same year new light on the “seven times” was presented in the official church publication that was never finished. “Seven times” was fulfilled in 1798, and thereafter William Miller discovered the “commencement of the chain of truth” as Sister White called it, and the commencement of the chain of truth was the “seven times.” 1798 was a fulfillment of the “seven times,” thereafter Miller makes his foundational discovery of the “seven times” as the book of Daniel is unsealed. After that October 22, 1844 marks another fulfillment of the “seven times, which is in turn followed by a transition in the movement from Philadelphia unto Laodicea in the same year that new light upon the “seven times” is left unfinished. In 1863 what had been the Millerite Philadelphian movement until 1856 when it transitioned into the Millerite Laodicean movement became an legally registered church, largely under the premises and pressures of the Civil War and protecting the youth of the church. The movement ended in 1863 when it became a church. Seven years prior, in 1856 Laodicea set aside a message of new light upon the very topic which was William Miller’s first prophetic discovery.

جنبش میلریِ فیلادلفیایی با تحقق «هفت بار»ِ لاویان باب بیست‌وششم در سال ۱۷۹۸ آغاز شد، و سپس تحقق دیگری از «هفت بار» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ داد. دست‌کم تا سال ۱۸۵۶ هر دو، جیمز وایت و خواهر وایت، این جنبش را در وضعیتی لاودیکیه‌ای شناسایی کردند. در همان سال، نور تازه‌ای درباره «هفت بار» در نشریهٔ رسمی کلیسا عرضه شد که هرگز به پایان نرسید. «هفت بار» در ۱۷۹۸ تحقق یافت و پس از آن ویلیام میلر آنچه را که خواهر وایت آن را «آغاز زنجیرهٔ حقیقت» می‌نامید کشف کرد، و آغاز زنجیرهٔ حقیقت همان «هفت بار» بود. ۱۷۹۸ تحقق «هفت بار» بود، و پس از آن میلر کشف بنیادین خود درباره «هفت بار» را انجام داد، آنگاه که کتاب دانیال مُهرش گشوده شد. پس از آن، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نشانگر تحقق دیگری از «هفت بار» بود که خود به‌نوبهٔ خود با گذارِ جنبش از فیلادلفیا به لاودیکیه دنبال شد، در همان سالی که نور تازه‌ای درباره «هفت بار» ناتمام رها شد. در سال ۱۸۶۳، آنچه تا ۱۸۵۶ جنبش میلریِ فیلادلفیایی بود و سپس به جنبش میلریِ لاودیکیه‌ای گذار کرده بود، به کلیسایی ثبت‌شدهٔ قانونی بدل شد، عمدتاً تحت ملاحظات و فشارهای جنگ داخلی و برای حفاظت از جوانان کلیسا. این جنبش در ۱۸۶۳، هنگامی که به کلیسا تبدیل شد، پایان یافت. هفت سال پیش از آن، در ۱۸۵۶، لاودیکیه پیامی از نور تازه درباره همان موضوعی را که نخستین کشف نبوی ویلیام میلر بود کنار گذاشت.

The Millerite movement and the light that is called “the commencement of the chain of truth,” the light of the “seven times” was opened up to the leadership of the Laodicean movement who gradually set aside a desire to uphold the “seven times” and at the end of seven years (“seven times”) in 1863, a new chart and prophetic message is produced without any reference to the “seven times.”

در جنبش میلری، آن نوری که «آغاز زنجیر حقیقت» نامیده می‌شود، یعنی نورِ «هفت زمان»، برای رهبری جنبش لاودیکیایی گشوده شد؛ اما آنان به‌تدریج تمایل به پای‌فشاری بر «هفت زمان» را کنار گذاشتند و در پایان هفت سال («هفت زمان») در سال ۱۸۶۳، نمودار و پیامی نبوی تازه پدید آمد که هیچ اشاره‌ای به «هفت زمان» نداشت.

In 1863 the conclusion of Isaiah’s sixty-five year prophecy concluded right where it started, with a civil war between north and south. The issue of slavery in 1863 had been typified by the carrying away of both the northern and southern kingdoms in fulfillment of the “seven times,” and the slavery into which Israel was carried into fitly represented the issues of slavery at the end. 1863 represents the end of the prophetic structure based upon Isaiah’s sixty-five year prophecy.

در سال ۱۸۶۳، پیشگوییِ شصت‌وپنج‌سالهٔ اشعیا درست همان‌جا که آغاز شده بود، با جنگی داخلی میان شمال و جنوب، پایان یافت. مسئلهٔ بردگی در سال ۱۸۶۳ با به اسارت رفتنِ هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی، در تحققِ «هفت زمان»، نمونه‌وار نشان داده شده بود؛ و بردگی‌ای که اسرائیل بدان گرفتار آمد به‌خوبی نمایانگرِ مسائلِ بردگی در پایان بود. سال ۱۸۶۳ نمایانگرِ پایانِ ساختارِ نبویِ مبتنی بر پیشگوییِ شصت‌وپنج‌سالهٔ اشعیاست.

> Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7–9.

> چنین می‌گوید خداوند خدا: نه پایدار خواهد ماند و نه به وقوع خواهد پیوست. زیرا سرِ سوریه دمشق است، و سرِ دمشق رصین؛ و در مدت شصت‌وپنج سال، افرایم در هم شکسته خواهد شد تا دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است، و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، هرآینه استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۷-۹.

Rightly understood this prophecy beginning in 742 BC identifies three waymarks within a sixty-five year span. Two of the waymarks identify the starting points of twenty-five hundred and twenty years of captivity and slavery for both the northern and southern kingdoms of Israel. In 742 BC the northern and southern kingdoms were involved in a civil war, and the northern ten tribes had formed an alliance with Syria to invade the southern kingdom of Judah. Nineteen years later in 723 BC the northern ten tribes were carried into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the Assyrians captured Manasseh and took him to Babylon. Twenty-five hundred and twenty years after 723 BC arrives at 1798, the time of the end and beginning of verse forty. Forty-six years later the “seven times” against the southern kingdom that began in 677 BC ended in 1844. Nineteen years later in 1863 the prophetic characteristics of 742 BC are represented to the very letter. A civil war between the northern and southern kingdoms is under way in 742 BC and 1863. In 742 BC the prediction given by Isaiah to wicked King Ahaz was concerning the impending enslavement of both the northern and southern kingdoms, and in 1863, the very center point of the Civil War President Lincoln proclaimed the Emancipation Proclamation beginning the process of ending slavery. The warning given to wicked King Ahaz in 742 BC was given in the literal glorious land typifying the message given by Lincoln in the spiritual glorious land.

با درک درست، این نبوت که از سال 742 پیش از میلاد آغاز می‌شود، سه نشانهٔ راه را در یک بازهٔ شصت‌وپنج‌ساله مشخص می‌کند. دو تا از این نشانه‌ها نقاط آغاز 2520 سال اسارت و بردگی برای هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل را تعیین می‌کنند. در 742 پیش از میلاد، پادشاهی‌های شمالی و جنوبی درگیر جنگ داخلی بودند و ده سبطِ شمالی با سوریه برای یورش به پادشاهیِ جنوبیِ یهودا اتحاد بسته بودند. 19 سال بعد، در 723 پیش از میلاد، ده سبطِ شمالی به دست آشوریان به اسارت برده شدند. 46 سال بعد، در 677 پیش از میلاد، آشوریان منسی را دستگیر کرده و او را به بابل بردند. 2520 سال پس از 723 پیش از میلاد به سال 1798 می‌رسد، زمانِ انتها و آغازِ آیهٔ چهل. 46 سال بعد، «هفت زمان» بر ضد پادشاهیِ جنوبی که در 677 پیش از میلاد آغاز شده بود، در 1844 پایان یافت. 19 سال بعد، در 1863، ویژگی‌های نبویِ سال 742 پیش از میلاد مو به مو بازنمایی شد. در 742 پیش از میلاد و نیز در 1863، جنگ داخلی میان پادشاهی‌های شمالی و جنوبی در جریان است. در 742 پیش از میلاد، پیشگوییِ اشعیا به پادشاه شریر آحاز دربارهٔ بردگیِ قریب‌الوقوعِ هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی بود، و در 1863، در قلبِ جنگ داخلی، رئیس‌جمهور لینکلن «اعلامیهٔ آزادیِ بردگان» را اعلام کرد و روندِ پایان دادن به برده‌داری را آغاز نمود. هشدارِ داده‌شده به پادشاه شریر آحاز در 742 پیش از میلاد در سرزمینِ پرجلالِ واقعی داده شد که به‌منزلهٔ نمادِ پیامی بود که لینکلن در سرزمینِ پرجلالِ روحانی اعلام کرد.

Seven years after the messages of the “seven times” by Hiram Edson were published in 1856 Adventism produced the 1863 chart which removed the Millerite teaching of the seven times, thus calling into question multitudes of passages where Ellen White teaches that we are to repeat the messages of the Millerites, and also that we are to defend against those messages being attacked. The same year they became a legally registered church. There is more which can be written about 1863 and its prophetic implications, but what I am here noting is that there are several witnesses, both internal and external that identify the rebellion of 1863, whether it be the rebellion of the external with the southern states, or the rebellion of the internal with the rejection of the first foundational truth. 1863 is one of the events within the history of verse forty that represents a waymark that makes up the “events connected with the close of probation.”

هفت سال پس از آن‌که پیام‌های «هفت زمان» از هیرام ادسون در سال ۱۸۵۶ منتشر شد، ادونتیست‌ها نمودار ۱۸۶۳ را منتشر کردند که تعلیم میلاریتی‌ها دربارهٔ «هفت زمان» را حذف کرد و بدین‌سان انبوهی از بخش‌هایی را زیر سؤال برد که در آن‌ها الن وایت می‌آموزد که باید پیام‌های میلاریتی‌ها را تکرار کنیم و نیز در برابر حمله به آن پیام‌ها از آن‌ها دفاع کنیم. در همان سال، آن‌ها به‌طور قانونی به‌عنوان یک کلیسا به ثبت رسیدند. دربارهٔ ۱۸۶۳ و پیامدهای نبوی آن می‌توان بیش‌تر نوشت، اما نکته‌ای که این‌جا یادآور می‌شوم این است که چندین شاهد، هم داخلی و هم بیرونی، شورش ۱۸۶۳ را شناسایی می‌کنند؛ چه شورش بیرونیِ ایالات جنوبی باشد و چه شورش درونی با ردّ نخستین حقیقت بنیادین. ۱۸۶۳ یکی از رویدادهای تاریخِ آیهٔ چهل است که نمایانگر یک علامتِ راه از «رویدادهای مرتبط با پایان مهلت فیض» است.

1863 aligns with the beginning of forty years in the wilderness for ancient literal Israel. At the end of the forty years Joshua led ancient Israel into the Promised Land and they brought down Jericho and pronounced a curse upon any who would rebuild Jericho. In 1863 the leadership of Laodicean Adventism rebuilt Jericho. 1863 is represented in the beginning and ending of the forty years in the wilderness. 1863 is a prophetic waymark that ties together history of the external and internal lines of verse forty’s history. There is the seventh church, “a church judged” as the word “Laodicea” means, entering into a period represented by an entire generation dying in the wilderness. At the same point, the first Republican president is being the work of freeing the slaves, thus typifying the last Republican Presidents who will implement martial law in a period of crisis leading to what inspiration calls “national ruin.”

سال 1863 با آغازِ چهل سال سرگردانیِ اسرائیل باستانِ حقیقی در بیابان هم‌زمان است. در پایانِ آن چهل سال، یوشع اسرائیل باستان را به سرزمینِ موعود رهبری کرد و آنان اریحا را فرو ریختند و بر هر کس که اریحا را باز بنا کند لعنتی اعلام کردند. در 1863 رهبریِ ادونتیسمِ لائودکیایی اریحا را باز بنا کرد. 1863 در آغاز و پایانِ آن چهل سال در بیابان نمایان است. 1863 یک نشانِ راهِ نبوی است که خطوطِ بیرونی و درونیِ تاریخِ آیهٔ چهل را به هم پیوند می‌دهد. هفتمین کلیسا، «کلیسای داوری‌شده» همان‌گونه که واژهٔ «لائودکیه» معنا می‌دهد، وارد دوره‌ای می‌شود که با مرگِ یک نسلِ کامل در بیابان نمایانده شده است. در همان مقطع، نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه مشغولِ کارِ آزادسازیِ بردگان است و بدین‌سان نمونه‌ای از آخرین رؤسای‌جمهور جمهوری‌خواه را ارائه می‌کند که در دوره‌ای از بحران، حکومت نظامی را برقرار خواهند کرد و این امر به آنچه الهام از آن با عنوان «ویرانی ملی» یاد می‌کند خواهد انجامید.

In the waymarks of the beginning the waymarks of the end are represented and the events connected with the close of the judgment were typified in the events connected with the opening of the judgment. The rebellion at Kadesh in rejecting the message of Joshua and Caleb at the beginning of the forty years typified the rebellion of Moses’ in striking the Rock at Kadesh at the end of the forty years. 1863 identifies the Sunday law where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and where the twenty-five ancient men in Jerusalem are bowing to the sun in Ezekiel chapter eight, and where Shiloh is repeated upon those who trust in the lying words, “the temple of the Lord are we.”

در نشانه‌های راهِ آغاز، نشانه‌های راهِ پایان بازنمایی می‌شود و رویدادهای مرتبط با ختمِ داوری در رویدادهای مرتبط با گشایشِ داوری تمثیل یافته بود. شورش در قادِش، در رد کردنِ پیامِ یوشَع و کالب در آغازِ آن چهل سال، شورشِ موسی در زدنِ صخره در قادِش در پایانِ آن چهل سال را تمثیل می‌کرد. ۱۸۶۳ قانونِ یکشنبه را مشخص می‌کند؛ و در همان‌جاست که لاودیکیه از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شود، و در همان‌جا بیست‌وپنج مردِ کهنسال در اورشلیم در بابِ هشتمِ حزقیال در برابرِ خورشید سجده می‌کنند، و در همان‌جا شیلو بر کسانی که به سخنانِ دروغین «ما هیکلِ خداوندیم» اعتماد دارند، تکرار می‌شود.

We will continue this study of Panium in the next article.

ما این مطالعه دربارهٔ پانیوم را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles