Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eleven

کتاب یوئیل و کلیسای لاودیکیه‌ای ادونتیست‌های روز هفتم - شماره یازده

Number Eleven

شماره یازده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word

The latter rain message is a warning of the approaching close of probation in conjunction with a call for personal preparation. Those two concepts are represented in chapters ten and eleven of Isaiah’s vision, and they are done so in the context of the message of Daniel eleven which was unsealed in 1989, and whose hidden history is unsealed during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, who are represented in the vision by Isaiah and his sons. The two lines together represent a warning for Ahaz, representing Laodiceans who have no “understanding” of these two internal and external lines that pervade biblical prophecy.

پیام باران پسین هشداری است از نزدیک شدن پایان دوران مهلت، همراه با دعوتی به آمادگی شخصی. این دو مفهوم در فصل‌های ده و یازده از رؤیای اشعیا نمایانده شده‌اند و این کار در چارچوب پیام دانیال فصل یازدهم انجام می‌شود که در سال ۱۹۸۹ مهر آن برداشته شد و مهر از تاریخ پنهانِ آن در زمان مهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر برداشته می‌شود؛ کسانی که در آن رؤیا به‌وسیلهٔ اشعیا و پسرانش نمایانده می‌شوند. این دو خط در کنار هم هشداری برای آحاز هستند؛ او نمایندهٔ لاودیکیان است که هیچ «فهم»ی از این دو خط درونی و بیرونی که در سراسر نبوت کتاب مقدس جاری‌اند ندارند.

Daniel 11:11 and Revelation 11:11 present the same internal and external representation with Daniel representing the external and Revelation the internal. These two internal and external “chapter and verses” directly connect with the external and internal messages of chapters ten and eleven, and they do so in Isaiah 11:11.

دانیال 11:11 و مکاشفه 11:11 همان بازنمایی درونی و بیرونی را ارائه می‌کنند، به‌طوری‌که دانیال نمایندهٔ جنبهٔ بیرونی است و مکاشفه نمایندهٔ جنبهٔ درونی. این دو «باب و آیه» درونی و بیرونی به‌طور مستقیم با پیام‌های بیرونی و درونی باب‌های ده و یازده ارتباط دارند، و این ارتباط در اشعیا 11:11 برقرار است.

Isaiah six is 9/11 and identifies the purification and anointing of Isaiah as a messenger at 9/11. Chapter seven onward is an outline of the message which arrived at 9/11. Chapter ten is identifying the role of the last six verses of Daniel eleven, for it was the message unsealed at the time of the end in 1989.

اشعیا فصل ششم همان ۹/۱۱ است و تطهیر و مسحِ اشعیا را به‌عنوان یک پیام‌آور در ۹/۱۱ مشخص می‌کند. از فصل هفتم به بعد، طرح کلیِ پیامی است که در ۹/۱۱ رسید. فصل دهم نقشِ شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال را مشخص می‌کند، زیرا آن پیامی بود که در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ گشوده شد.

Chapter eleven of Isaiah represents 9/11 and the anointing of Isaiah and his message. Verse one is tied together with verse ten by “Jessie” and verse ten says, “And in that day” and verse eleven continues by saying, “And it shall come to pass in that day that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.”

فصل یازدهمِ اشعیا نمایانگر ۱۱ سپتامبر و مسحِ اشعیا و پیام اوست. آیهٔ یک به‌واسطهٔ "جسی" با آیهٔ ده مرتبط است و آیهٔ ده می‌گوید: "و در آن روز"، و آیهٔ یازده ادامه می‌دهد و می‌گوید: "و در آن روز چنین خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بار دوم، دست خود را دراز کند تا باقی‌ماندهٔ قوم خود را باز آورد."

That day was 1850.

آن روز ۱۸۵۰ بود.

> And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him, the spirit of wisdom and understanding, the spirit of counsel and might, the spirit of knowledge and of the fear of the Lord; And shall make him of quick understanding in the fear of the Lord: and he shall not judge after the sight of his eyes, neither reprove after the hearing of his ears: But with righteousness shall he judge the poor, and reprove with equity for the meek of the earth: and he shall smite the earth with the rod of his mouth, and with the breath of his lips shall he slay the wicked. And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. The wolf also shall dwell with the lamb, and the leopard shall lie down with the kid; and the calf and the young lion and the fatling together; and a little child shall lead them. And the cow and the bear shall feed; their young ones shall lie down together: and the lion shall eat straw like the ox. And the sucking child shall play on the hole of the asp, and the weaned child shall put his hand on the cockatrice’ den. They shall not hurt nor destroy in all my holy mountain: for the earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea.

> و نهالی از تنهٔ یسّی خواهد برآمد، و شاخه‌ای از ریشه‌هایش خواهد رویید؛ و روح خداوند بر او قرار خواهد گرفت، روح حکمت و فهم، روح مشورت و قدرت، روح معرفت و ترس خداوند. و او را در ترس خداوند تیزفهم خواهد ساخت؛ و نه بر حسب آنچه چشمانش می‌بیند داوری خواهد کرد و نه بر وفق آنچه گوش‌هایش می‌شنوند توبیخ خواهد نمود؛ بلکه به عدالت فقیران را داوری خواهد کرد و برای فروتنانِ زمین به انصاف توبیخ خواهد نمود؛ و زمین را با عصای دهان خود خواهد زد و با دمِ لب‌های خویش شریران را خواهد کشت. و عدالت کمربند کمر او خواهد بود و وفاداری کمربند میانش. و گرگ با بره ساکن خواهد شد و پلنگ با بزغاله خواهد خفت؛ و گوساله و شیرِ جوان و حیوانِ پروار، همگی با هم خواهند بود، و کودکی خردسال آنها را رهبری خواهد کرد. و گاو و خرس با هم خواهند چرید؛ بچه‌هایشان با هم خواهند خفت؛ و شیر همچون گاو کاه خواهد خورد. و شیرخواره بر سوراخ افعی بازی خواهد کرد، و کودکِ از شیرگرفته دست خود را بر لانهٔ مارِ زهرآگین خواهد گذاشت. در تمامی کوه مقدس من نه آسیب خواهند رساند و نه نابود خواهند کرد، زیرا زمین از معرفتِ خداوند مملو خواهد شد، همان‌گونه که آب‌ها دریا را می‌پوشانند.

> 11:10 And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> 11:10 و در آن روز، ریشه‌ای از یسّی خواهد بود که برای قوم چون عَلَمی برپا خواهد ایستاد؛ امّت‌ها او را خواهند طلبید، و آرامگاهِ او باشکوه خواهد بود.

> 11:11 And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> ۱۱:۱۱ و در آن روز چنین خواهد شد که خداوند باز، برای بارِ دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا باقی‌ماندگانِ قومِ خود را، که برجا خواهند ماند، از آشور و از مصر و از پاتروس و از کوش و از عیلام و از شنعار و از حمات و از جزایرِ دریا، بازگرداند.

> 11:12 And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth.

> 11:12 و او برای امّت‌ها پرچمی برافراشته خواهد کرد، و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکنده‌شدگانِ یهودا را از چهارگوشهٔ زمین جمع خواهد کرد.

> The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them.

> حسد افرایم نیز از میان خواهد رفت، و دشمنان یهودا نابود خواهند شد؛ افرایم بر یهودا رشک نخواهد برد و یهودا افرایم را نخواهد آزرد. امّا ایشان بر شانه‌های فلسطیان به سوی مغرب خواهند تاخت؛ با هم مردم مشرق را غارت خواهند کرد؛ بر ادوم و موآب دست خواهند انداخت، و بنی‌عمون فرمانبردار ایشان خواهند شد.

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:1–16.

> و خداوند زبانِ دریای مصر را به‌کلی نابود خواهد کرد؛ و با بادِ نیرومندِ خود دستِ خویش را بر رود خواهد تکان داد، و آن را به هفت شاخه خواهد شکست، و چنان خواهد کرد که مردم با پای خشک از آن بگذرند. و برای بازماندگانِ قومِ او که از آشور باقی مانده‌اند شاهراهی خواهد بود، همان‌گونه که برای اسرائیل بود در روزی که از سرزمینِ مصر بیرون آمد. اشعیا ۱۱:۱-۱۶.

Verse one states, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him.” The powerful description of Christ continues on, BUT the description applies more to the last days, than the days of Isaiah or even the days when Christ walked among men.

آیهٔ نخست می‌گوید: «و ترکه‌ای از تنهٔ یسّی بیرون خواهد آمد، و شاخه‌ای از ریشه‌هایش خواهد رویید؛ و روحِ خداوند بر او قرار خواهد گرفت.» توصیف نیرومندِ مسیح ادامه می‌یابد، اما این توصیف بیش از آنکه به روزگارِ اشعیا یا حتی روزهایی که مسیح در میان مردم می‌زیست مربوط باشد، به روزهای آخر مربوط می‌شود.

A careful reading identifies that verses one through nine are all identifying characteristics of Christ and in verse ten it states, “And there shall come forth a rod.” There is no break in the flow of thought from verse one on through verse ten. Verse ten says, “and in that day” which must happen in the same day as verse one. Both verse ten and one identify the “root,” and in so doing tie the two verses together line upon line.

یک خوانش دقیق نشان می‌دهد که آیات یک تا نه همگی ویژگی‌های معرفی‌کنندهٔ مسیح‌اند و در آیهٔ ده آمده است: «و ترکه‌ای برخواهد آمد.» از آیهٔ یک تا آیهٔ ده هیچ گسستی در سیر فکری وجود ندارد. آیهٔ ده می‌گوید: «و در آن روز» که باید در همان روزِ آیهٔ یک رخ دهد. هر دو آیهٔ ده و یک «ریشه» را مشخص می‌کنند و بدین‌سان این دو آیه را سطر به سطر به هم پیوند می‌دهند.

Together verse one and ten state, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

در مجموع، آیات یک و ده می‌گویند: «و ترکه‌ای از تنهٔ یسّی بیرون خواهد آمد و شاخه‌ای از ریشه‌های او خواهد رویید؛ و در آن روز ریشه‌ای از یسّی خواهد بود که به‌عنوان پرچمی برای قوم‌ها برپا خواهد شد؛ امّت‌ها او را خواهند طلبید؛ و جایگاه آرامش او پرجلال خواهد بود.»

A “rod” is a symbol of authority.

«عصا» نماد اقتدار است.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:5.

> و او پسری به دنیا آورد که می‌بایست با عصای آهنین بر همهٔ قوم‌ها حکومت کند؛ و فرزندش نزد خدا و نزد تخت او ربوده شد. مکاشفه ۱۲:۵.

A “rod” is a symbol of selection, division and separation.

«میله» نمادِ گزینش، تقسیم و جداسازی است.

> And Moses laid up the rods before the Lord in the tabernacle of witness. And it came to pass, that on the morrow Moses went into the tabernacle of witness; and, behold, the rod of Aaron for the house of Levi was budded, and brought forth buds, and bloomed blossoms, and yielded almonds. And Moses brought out all the rods from before the Lord unto all the children of Israel: and they looked, and took every man his rod. And the Lord said unto Moses, Bring Aaron’s rod again before the testimony, to be kept for a token against the rebels; and thou shalt quite take away their murmurings from me, that they die not. And Moses did so: as the Lord commanded him, so did he. Numbers 17:7–11.

> و موسی عصاها را در حضور خداوند در خیمهٔ شهادت نهاد. و واقع شد که روزِ بعد موسی به خیمهٔ شهادت درآمد؛ و اینک، عصای هارون برای خاندان لاوی جوانه زد و غنچه آورد و شکوفه داد و بادام بار آورد. و موسی همهٔ عصاها را از پیشِ خداوند نزد همهٔ بنی‌اسرائیل بیرون آورد؛ و ایشان نگریستند و هر کس عصای خود را برگرفت. و خداوند به موسی گفت: عصای هارون را بار دیگر در برابر شهادت بیاور تا برای نشانه‌ای بر ضد سرکشان نگاه داشته شود؛ و تو غرولندهای ایشان را به‌کلی از نزد من برخواهی داشت تا نمیرند. و موسی چنین کرد؛ چنان‌که خداوند او را فرمان داده بود، همان‌گونه رفتار کرد. اعداد 17:7-11.

Aaron’s rod that budded identifies a “rod” in the latter rain time period, for Aaron’s was the only “rod” that budded out of the thirteen “rods.” The budding out is a symbol of the latter rain time period when God will manifest a distinction between the twelve rebellious “rods” that claim to have the message of the latter rain, and as also illustrated with Elijah’s demonstration by fire marking the distinction between the true and the false. A “rod” is also a symbol of measurement and judgment.

عصای هارون که جوانه زد، نشان‌دهندهٔ «عصا» در دورهٔ باران پسین است، زیرا از میان سیزده «عصا» فقط عصای هارون جوانه زد. این جوانه‌زدن نمادی است از دورهٔ باران پسین، زمانی که خدا تمایزی را آشکار خواهد کرد میان دوازده «عصای» سرکش که ادعای داشتن پیام باران پسین را دارند، و همان‌گونه که در آزمون ایلیا با آتش نیز نشان داده شد، مرز میان حق و باطل را مشخص می‌سازد. «عصا» همچنین نمادی از اندازه‌گیری و داوری است.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. Revelation 11:1.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا را و مذبح را، و آنان را که در آن عبادت می‌کنند، اندازه بگیر. مکاشفه ۱۱:۱.

The “rod” comes forth out of the stem of Jessie and “Jessie” means ‘to stand out’ as waymarks do in Bible prophecy. Pharez was the actual “root” of Jessie, and Pharez means “a breach, to break out or scatter.” Pharez is the root or beginning of Jessie’s blood line. The “root of Jessie” is therefore a symbol of the alpha Pharez and the omega is Jessie, the beginning and the ending. The root of Jessie begins with a scattering (Pharez) and ends at a waymark of a man standing. Men standing up prophetically marks a kingdom. In the Bible Pharez begins a blood line, with no linkage before his introduction and his name means a break, so the record of his genealogy and his name are identifying Pharez as the beginning, making Jessie the end. Melchizedek is also a biblical figure that is identified as having no prior lineage, as is the case with Pharez. The root of Pharez contains the truth that he represents a priesthood of Melchizedek, of whom Abraham paid tithes.

"شاخه" از تنهٔ یسّی بیرون می‌آید و "یسّی" به معنای 'برجسته بودن' است، همان‌گونه که نشانه‌های راه در نبوت کتاب مقدس برجسته‌اند. فارص در واقع "ریشهٔ" یسّی بود و فارص به معنای "شکاف؛ گسیختن یا پراکندن" است. فارص ریشه یا آغاز خطّ نسبِ یسّی است. بنابراین "ریشهٔ یسّی" نمادی است از آلفا، یعنی فارص، و اُمگا، یعنی یسّی؛ آغاز و پایان. ریشهٔ یسّی با پراکندگی (فارص) آغاز می‌شود و در نشانهٔ راهِ مردی ایستاده به پایان می‌رسد. ایستادن مردان، از دید نبوی، نشانگرِ یک پادشاهی است. در کتاب مقدس، فارص یک خطّ نسب را آغاز می‌کند، بی‌آن‌که پیش از معرفی او پیوندی وجود داشته باشد، و نام او به معنای "شکاف" است؛ پس ثبتِ نسب‌نامه‌اش و نامش، فارص را به‌عنوان آغاز مشخص می‌کند و یسّی را پایان می‌نمایاند. ملکیصدق نیز شخصیتی کتاب‌مقدسی است که همانند فارص، فاقد نسبِ پیشین معرفی شده است. ریشهٔ فارص دربردارندهٔ این حقیقت است که او نمایندهٔ کهانتِ ملکیصدق است؛ همان که ابراهیم به او ده یک پرداخت.

The order of Melchizedek is the priestly order of Christ.

رتبهٔ ملکی‌صدق رتبهٔ کاهنیِ مسیح است.

> Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:20.

> آنجا که پیش‌آهنگ برای ما وارد شده است، یعنی عیسی، که بر حسبِ ترتیبِ ملکیصدق تا ابد کاهنِ اعظم گردیده است. عبرانیان ۶:۲۰.

The root of Jessie was the priesthood of Melchizedek and the beginning must reflect the end. Jessie represents the last group of the priesthood of Melchizedek to stand up, who according to Isaiah are an ensign to the nations.

ریشهٔ جسی، کهانتِ ملکیصدق بود و آغاز باید بازتابِ پایان باشد. جسی نمایانگرِ آخرین گروه از کهانتِ ملکیصدق است که برمی‌خیزند و بنا بر گفتهٔ اشعیا نشانه‌ای برای ملت‌ها هستند.

The “stem” means ‘to cut down (trees); the trunk or stump of a tree (as felled or as planted),’ and the “stem” grows out of a kingdom that has been passed by as was Nebuchadnezzar in Daniel chapter four. A tree is a kingdom prophetically, and when a kingdom ends that tree has been cut down.

«ساقه» به معنای «قطع کردن (درختان)؛ تنه یا کندهٔ درخت (خواه قطع‌شده خواه کاشته‌شده)» است، و «ساقه» از پادشاهی‌ای سر برمی‌آورد که از کنارش گذشته‌اند، همان‌گونه که نبوکدنصر در باب چهارم دانیال چنین بود. در تعبیر نبوی، درخت نماد یک پادشاهی است و وقتی پادشاهی پایان می‌یابد، آن درخت قطع شده است.

The “stem” in the passage comes out of a stump—not an upper branch. Out of a former kingdom represented by the stump, a “rod” a symbol of authority comes forth, and that authority is based upon whether the “rod” bears the “buds and blossoms” of the latter rain message. That authority is derived from a previous kingdom, that has been cut down.

"ساقه" در این بخش از یک کنده برمی‌آید، نه از شاخهٔ بالایی. از دل پادشاهیِ پیشینی که آن کنده نمایندهٔ آن است، "عصایی" ـ نماد اقتدار ـ بیرون می‌آید، و آن اقتدار مبتنی بر این است که آیا آن "عصا" "غنچه‌ها و شکوفه‌های" پیام باران آخر را می‌رویاند یا نه. آن اقتدار از پادشاهیِ پیشینی که قطع شده است نشأت می‌گیرد.

The “root” is the “root of Jessie” and the “stem” that comes from “the stump” is coming from the “stump” whose roots are the root of Jessie. The stem that produces the authority comes from the stump, but the Branch comes from the root—and the root is the ensign. The root is the beginning and the ending is the branch.

«ریشه» همان «ریشهٔ جسی» است و «ساقه»ای که از «کنده» می‌آید از همان «کنده» می‌آید که ریشه‌هایش ریشهٔ جسی است. ساقه‌ای که اقتدار را پدید می‌آورد از کنده برمی‌خیزد، اما «شاخه» از ریشه می‌آید، و ریشه همان پرچم است. ریشه آغاز است و پایان شاخه است.

The word “branch” means watchman or waymark. Isaiah informs us the Branch comes at the Sunday law.

واژهٔ «branch» به معنای دیده‌بان یا نشانهٔ راه است. اشعیا به ما اطلاع می‌دهد که «شاخه» در هنگام قانون یک‌شنبه می‌آید.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 4:1–4.

> و در آن روز، هفت زن به یک مرد متوسّل خواهند شد و خواهند گفت: نان خود خواهیم خورد و جامهٔ خود خواهیم پوشید؛ تنها بگذار به نام تو خوانده شویم تا ننگِ ما برداشته شود. در آن روز، نهالِ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود و میوهٔ زمین برای بازماندگانِ اسرائیل عالی و دلپسند خواهد بود. و چنین خواهد شد که هر که در صهیون باقی مانَد و هر که در اورشلیم بر جا بمانَد، مقدّس خوانده خواهد شد؛ یعنی هر که نامش در میان زندگانِ اورشلیم نوشته شده است. آنگاه که خداوند پلیدیِ دخترانِ صهیون را بشوید و خونِ اورشلیم را از میان آن، به روحِ داوری و روحِ سوزاننده، پاک سازد. اشعیا ۴:۱-۴

The “one man” that the seven women take hold of is the pope, who becomes the eighth that is of the seven at the Sunday law, counterfeiting the 8 souls upon the ark. At the Sunday law, “in that day” “the branch of the Lord be beautiful and glorious” “when the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning.” The purging with the spirit of judgment and burning is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi three at the Sunday law. The “beautiful branch” is the one hundred and forty-four thousand who come not from the stump, but from the root of Jessie, which is the ensign.

آن "یک مرد" که هفت زن به او چنگ می‌زنند پاپ است، که در قانون یکشنبه هشتمی می‌شود که از آنِ هفت است، با تقلید از هشت نفری که بر کشتی بودند. در قانون یکشنبه، "در آن روز" "شاخهٔ خداوند زیبا و باشکوه خواهد بود" "وقتی که خداوند پلیدی دختران صهیون را بشوید و خونِ اورشلیم را از میان آن به روح داوری و به روح سوزاندن پاک سازد." پاک‌سازی با روح داوری و سوزاندن به‌وسیلهٔ فرستادهٔ عهد در ملاکی باب سه در هنگام قانون یکشنبه به انجام می‌رسد. "شاخهٔ زیبا" همان صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که نه از کُنده، بلکه از ریشهٔ یسی، که همان عَلَم است، می‌آیند.

Their authority is represented by the rod that came from a branch of a fallen kingdom. The kingdom of Philadelphia fell from 1856 unto 1863, and the authority established in that fallen kingdom is re-established at the Sunday law. When the branch that is the ensign is lifted up, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is then that the authority or rod that came from the Millerite or Philadelphian kingdom is represented by a key that is placed upon Eliakim in Isaiah 22:22.

اقتدار آنان با عصایی نمایانده می‌شود که از شاخه‌ای از یک پادشاهیِ ساقط برآمده است. پادشاهیِ فیلادلفیا از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ سقوط کرد، و اقتداری که در آن پادشاهیِ ساقط برقرار شده بود، در هنگام قانونِ روزِ یکشنبه دوباره برقرار می‌شود. وقتی شاخه‌ای که همان رایت است برافراشته شود، جنبشِ لاودیکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار گذار می‌کند. آنگاه است که اقتدار، یا عصایی که از پادشاهیِ میلری یا فیلادلفیایی آمده بود، با کلیدی نمایانده می‌شود که در اشعیا ۲۲:۲۲ بر الیاقیم گذاشته می‌شود.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانهٔ داوود را بر دوشِ او خواهم نهاد؛ پس او می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و او می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اشعیا ۲۲:۲۲

The verse marks October 22, 1844 and is identifying Eliakim as receiving a “key.” In the previous two verses the authority of Laodicea is taken from Shebna and given to Eliakim. At the Sunday law the authority once given to the chosen covenant people is taken from the kingdom of Laodicean Seventh-day Adventism and given to the kingdom of the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand—which is the kingdom of glory.

این آیه به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اشاره دارد و مشخص می‌کند که الیاقیم «کلید» را دریافت می‌کند. در دو آیهٔ پیشین، اقتدارِ لاودیکیه از شبنا گرفته و به الیاقیم داده می‌شود. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، اختیاری که زمانی به قومِ برگزیدهٔ عهد داده شده بود، از ملکوتِ ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودیکیایی گرفته می‌شود و به ملکوتِ جنبشِ فیلادلفیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر داده می‌شود—که همان ملکوتِ جلال است.

> He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:16–19.

> او به ایشان گفت: اما شما می‌گویید من که هستم؟ و شمعون پطرس در جواب گفت: تویی مسیح، پسر خدای زنده. و عیسی در پاسخ او گفت: خوشا به حال تو، ای شمعون بن‌یونا، زیرا این را نه جسم و خون بر تو آشکار کرده است، بلکه پدر من که در آسمان است. و نیز به تو می‌گویم که تویی پطرس و بر این صخره کلیسای خود را بنا می‌کنم؛ و دروازه‌های دوزخ بر آن غلبه نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم سپرد؛ و هرآنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی ۱۶:۱۶-۱۹.

The rod of authority, represented as a key given to Peter, is placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. Peter represents the branch of the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with Christ just before the Sunday law. In the passage Peter is in Caesarea Philippi, which is Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. His name is changed, representing a covenant relationship, and the name Peter when approached with multiplying the numbered positions of each letter, equates to 144,000. The authority, or rod, or key that is placed upon Eliakim when Shebna is cast into a field like a ball, and is the “rod” which comes from the stump of Philadelphian Millerite Adventism that was cut down from 1856 unto 1863.

عصای اقتدار، که به‌صورت کلیدی که به پطرس داده شد بازنموده شده است، در اشعیا ۲۲:۲۲ بر شانهٔ الیاقیم نهاده می‌شود. پطرس نمایانگر شاخهٔ «یکصد و چهل و چهار هزار» است که درست پیش از قانون یکشنبه با مسیح وارد عهد می‌شوند. در این فراز، پطرس در قیصریهٔ فیلپی است، که همان پانیومِ آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال است. نام او دگرگون می‌شود، که نمایانگر رابطه‌ای عهدی است، و نام «پطرس» هنگامی که با شیوهٔ ضربِ جایگاه‌های عددیِ هر حرف محاسبه شود، برابر با ۱۴۴٬۰۰۰ می‌شود. آن اقتدار ــ یا عصا، یا کلید ــ که هنگامی که شبنا چون توپی به مزرعه‌ای افکنده می‌شود، بر الیاقیم نهاده می‌شود، همان «عصا»یی است که از کُندهٔ ادونتیسمِ میلریتیِ فیلادلفیایی که از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ قطع شد، برمی‌آید.

Peter is receiving the authority of God’s covenant people at the separation of the wheat and tares, for the wheat is to be lifted up as the wave loaf offering of Pentecost. The tares first are separated, as represented by the leaven in the Pentecostal wave loaves being removed through the baking process. The authority of the rod or key comes from the stump of a fallen kingdom and the branch that is the ensign comes from the root of Jessie and is the root of Jessie, for Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The root is the beginning and the branch the end. This prophetic application cannot be understood by the quibbling Jews of Christ time or today, for it is the primary principle of the methodology of the latter rain, and it is also represented as the key of the house of David. The key opens the door to the house of David which has been shut. The key opens the door unto the heavenly sanctuary, the house of David. The alpha of October 22, 1844 repeats in the omega of the Sunday law.

پطرس در هنگام جدا شدنِ گندم از علف‌های هرز، اقتدارِ قومِ عهدِ خدا را دریافت می‌کند، زیرا گندم باید چون قرص‌های نانِ تکان‌دادنیِ پنطیکاست بالا برده و تقدیم شود. ابتدا علف‌های هرز جدا می‌شوند، چنان‌که خمیرمایه در قرص‌های نانِ تکان‌دادنیِ پنطیکاست در روندِ پخت از میان برداشته می‌شود. اقتدارِ عصا یا کلید از کنده‌ی پادشاهیِ سقوط‌کرده می‌آید، و آن شاخه که بیرق است از ریشه‌ی یسّی برمی‌خیزد و خود همان ریشه‌ی یسّی است، زیرا عیسی پایانِ چیزی را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد. ریشه آغاز است و شاخه پایان. این کاربردِ نبوی نه برای یهودیانِ خرده‌گیرِ زمانِ مسیح و نه برای امروز قابلِ درک است، زیرا اصلِ نخستینِ روش‌شناسیِ بارانِ آخر است، و نیز به صورتِ کلیدِ خانه‌ی داود نمایانده می‌شود. کلید درِ خانه‌ی داود که بسته شده بود را می‌گشاید. کلید درِ قدسِ آسمانی، خانه‌ی داود، را می‌گشاید. آلفای ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در اُمگای قانونِ یکشنبه تکرار می‌شود.

David, the son of Jessie records an enigma that marked the end of any further discussion with the quibbling Jews in the days of Christ, thus marking the end of His testimony to the Jews.

داوود، پسر یسّی، معمایی را بازگو می‌کند که در روزگار مسیح پایان هرگونه بحث بیشتر با یهودیان بهانه‌جو را رقم زد و بدین‌سان به شهادت او نزد یهودیان خاتمه داد.

> A Psalm of David. The Lord said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool. The Lord shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies. Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. The Lord hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek. Psalms 110:1–4.

> مزموری از داود. خداوند به سرور من گفت: به دست راست من بنشین، تا دشمنانت را زیر پای تو سازم. خداوند عصای قدرت تو را از صهیون خواهد فرستاد؛ در میان دشمنانت سلطنت کن. قوم تو در روز قدرت تو داوطلبانه خواهند آمد؛ در زیبایی‌های قدوسیت، از رحمِ صبحگاه، شبنمِ جوانی از آنِ توست. خداوند سوگند خورده و پشیمان نخواهد شد: تو تا ابد، مطابقِ ترتیبِ ملکیصادق، کاهن هستی. مزمور 110:1-4.

Palmoni determined to place this passage in Psalm 110, which is of course another number in the world of mathematics that is recognized as a special number. Half of “220” and ten times “11” would lead a soul to expect the number “110” holds some significance, and it does—as does the passage itself. It is a song of David, and David is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, so it is a verse from the song of the vineyard, which is the song of Moses and the Lamb. It identifies when the former husbandmen of the vineyard are passed by and the vineyard is given to the one hundred and forty-four thousand. When that happens, it is the “day of thy power” aligning with the power of Pentecost at the climax of the Pentecostal season.

پلمونی بر آن شد که این بخش را در مزمور 110 قرار دهد، که البته خود نیز عدد دیگری در دنیای ریاضیات است که به‌عنوان عددی ویژه شناخته می‌شود. نصف "220" و ده برابر "11" آدمی را به این انتظار می‌رساند که عدد "110" معنایی داشته باشد، و چنین هم هست—همچنان‌که خودِ این بخش نیز هست. این سرودی از داود است، و داود نماد یکصد و چهل و چهار هزار نفر است؛ پس این آیه‌ای از سرود تاکستان است که همان سرود موسی و بره است. این آیه مشخص می‌کند که چه زمانی باغبانان پیشینِ تاکستان کنار گذاشته می‌شوند و تاکستان به یکصد و چهل و چهار هزار نفر سپرده می‌شود. وقتی چنین شود، "روز قدرت تو" فرا می‌رسد که با قدرت پنطیکاست در اوجِ فصلِ پنطیکاست هم‌راستا می‌شود.

God’s people will be “willing” in the day they come from “the womb of the morning,” with the “dew of thy youth.” New birth is an illustration of conversion and life. The one hundred and forty-four thousand were taken from the womb in July of 2023, and they were born with the dew of their youth, for they were born into the message of the Midnight Cry, which also occurred with the Millerites in the beginning, or their “youth.” It is the same dew, for it is a repetition of the alpha history within the history of the omega. In the “day of their” ‘empowerment,’ when Shebna is driven “from” his “station, and from” his “state” and pulled “down” Eliakim, the one hundred and forty-four thousand are made omega priests, for they are made after the order of Melchizedek, for the one hundred and forty-four thousand shall not taste death, or as with Melchizedek they are priests forever.

قومِ خدا در روزی که از «رحمِ بامداد» بیرون می‌آیند، همراه با «شبنمِ جوانیِ تو»، «راغب» خواهند بود. تولدِ نو تمثیلی از تبدیل و حیات است. آن صد و چهل و چهار هزار در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ از زهدان برگرفته شدند و با شبنمِ جوانیِ خود زاده شدند، زیرا در پیامِ فریادِ نیمه‌شب به دنیا آمدند؛ پیامی که در آغازِ کار، یعنی «جوانیِ» آنان، برای میلری‌ها نیز رخ داد. این همان شبنم است، زیرا تکرارِ تاریخِ آلفا در درونِ تاریخِ امگا است. در «روزِ» «توانمندسازیِ» ایشان، وقتی شبنا «از» «منصب» خود «و از» «وضعیت» خویش رانده می‌شود و الیاقیم «به زیر» کشیده می‌شود، آن صد و چهل و چهار هزار به کاهنانِ امگا گماشته می‌شوند، زیرا بر حسب رتبهٔ ملکیصادق قرار داده می‌شوند؛ چون آن صد و چهل و چهار هزار مرگ را نخواهند چشید، یا همچون ملکیصادق تا ابد کاهن‌اند.

In the “day of his power” the Lord will send the “rod of His strength out of Zion.” The authority of His kingdoms both grace (justification) and glory (sanctification) has been placed upon those who wear His crown of glory, for they represent His kingdom. The are sent out of Zion, for Zion’s meaning represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

در «روز قدرت او» خداوند «عصای قوت خود را از صهیون خواهد فرستاد». اقتدار پادشاهی‌های او، یعنی هم فیض (تبرير) و هم جلال (تقدیس)، بر کسانی که تاج جلال او را بر سر دارند نهاده شده است، زیرا آنان نماینده پادشاهی او هستند. آنان از صهیون فرستاده می‌شوند، زیرا معنای صهیون نمایانگر پرچمِ صد و چهل و چهار هزار است.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The son of David.

> در حالی که فریسیان گرد آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟ گفتند: پسرِ داوود.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> او بدیشان گفت: پس چگونه داود در روح او را خداوند می‌خواند و می‌گوید: «خداوند به خداوندِ من گفت: به دست راست من بنشین تا دشمنانت را پایهٔ پای تو سازم»؟ اگر داود او را خداوند می‌خواند، چگونه وی پسرِ اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 24:41–46.

> و هیچ‌کس نتوانست حتی کلمه‌ای به او پاسخ دهد، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس دیگر جرأت نکرد از او سؤالی بپرسد. متی ۲۴:۴۱–۴۶.

David’s prophetic relationship to Christ in terms of alpha and omega—the beginning and ending, is the primary rule of the “line upon line” methodology, and that rule could not be fathomed by the quibbling Jews anymore than a Laodicean Seventh-day Adventist can understand that the history of the Millerites during the message of the Midnight Cry was where the dew of heaven was poured out during the youth of Adventism. The “dew” of thy youth is upon the one hundred and forty-four thousand, and it began to sprinkle at 9/11, and the Sunday law is the “day of power,” when the remnant is anointed as priests after the order of Melchizedek.

رابطهٔ نبویِ داود با مسیح از حیث آلفا و اُمِگا—آغاز و انجام—قاعدهٔ اصلیِ روش «خط بر خط» است، و آن قاعده را یهودیانِ خرده‌گیر نمی‌توانستند دریابند؛ همان‌گونه که یک ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودیکیه‌ای نمی‌تواند بفهمد که تاریخِ میلریتی‌ها در دورانِ پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» همان‌جایی بود که شبنمِ آسمان در جوانیِ ادونتیسم افاضه شد. «شبنمِ» جوانیِ تو بر یکصد و چهل و چهار هزار است، و در ۱۱ سپتامبر آغاز به باریدن کرد، و قانونِ یکشنبه «روزِ قدرت» است؛ آنگاه که باقی‌ماندگان مطابقِ رتبهٔ ملکیصادق به‌عنوانِ کاهنان مسح می‌شوند.

Out of the stump of Laodicean Seventh-day Adventism (the church militant) comes the branch (the church triumphant), while out of the root of Jessie, the one hundred and forty-four thousand—are the branch of glorious fruit lifted up as a wave offering in the day of his power.

از کندهٔ ادونتیسمِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای (کلیسای مجاهد) شاخه‌ای برمی‌آید (کلیسای پیروزمند)، حال آنکه از ریشهٔ یسّی، آن صد و چهل و چهار هزار، شاخهٔ میوهٔ پرجلال‌اند که در روز قدرت او همچون هدیهٔ جنباندنی افراشته می‌گردد.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Proverbs One

> ضرب‌المثل‌ها یک

> “April 1, 1850 To the ‘Little Flock.’

> ۱ آوریل ۱۸۵۰ به «گلهٔ کوچک».

> “Dear Brethren.—The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> ای برادران عزیز.— خداوند در بیست‌وششم ژانویه بینشی به من داد که آن را بازگو خواهم کرد. دیدم که برخی از قوم خدا کودن و خفته بودند؛ تنها نیمه‌بیدار بودند و درنمی‌یافتند که اکنون در چه زمانی زندگی می‌کنیم؛ و اینکه «مرد» با «برسِ خاک‌روبی» داخل شده بود و برخی در خطر روبیده شدن بودند. از عیسی التماس کردم که نجاتشان دهد، اندکی دیگر به آنان مهلت دهد و بگذارد خطر هولناکشان را ببینند تا پیش از آنکه برای همیشه دیر شود، آماده شوند. فرشته گفت: «نابودی همچون گردبادی نیرومند می‌آید.» از فرشته التماس کردم که بر کسانی رحم کند و نجاتشان دهد که این جهان را دوست می‌داشتند و به دارایی‌های خود دل‌بسته بودند، و نمی‌خواستند از آن‌ها دل ببرند و آن‌ها را فدا کنند تا فرستادگان را در راهشان شتاب دهند و به گوسفندان گرسنه، که به سبب فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن بودند، خوراک دهند.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.

> هنگامی که می‌دیدم جان‌های بیچاره به سبب نبودِ حقیقتِ زمانِ حاضر در حال جان دادن‌اند، و برخی که مدعیِ ایمان به حقیقت بودند، با دریغ‌داشتنِ وسایلِ لازم برای پیشبرد کارِ خدا می‌گذاشتند آنان بمیرند، این منظره بسیار دردناک بود و از فرشته خواستم آن را از من دور کند. دیدم که وقتی امرِ خدا خواستارِ بخشی از اموالشان می‌شد، مانند آن جوانی که نزد عیسی آمد، [متی ۱۹:۱۶-۲۲.] اندوهگین می‌رفتند؛ و اینکه به‌زودی آن تازیانهٔ فراگیر خواهد گذشت و همهٔ دارایی‌شان را خواهد روبید، و آنگاه برای قربانی کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان دیر خواهد شد.

> “I then saw the glorious Redeemer, beautiful and lovely, that he left the realms of glory, and came to this dark and lonely world, to give his precious life and die, the just for the unjust. He bore the cruel mocking and scourging, and wore the platted crown of thorns, and sweat great drops of blood in the garden; while the burden of the sins of the whole world were upon him. The angel asked, ‘What for?’ O, I saw and knew that it was for us; for our sins he suffered all this, that by his precious blood he might redeem us unto God.

> آنگاه رهایی‌بخشِ پُرجلال را دیدم، زیبا و دوست‌داشتنی، که عرصه‌های جلال را ترک گفت و به این جهانِ تاریک و تنها آمد تا جانِ گران‌بهایش را بدهد و بمیرد، عادل به‌جای ناعادلان. او تمسخرها و تازیانه‌های بی‌رحمانه را تحمل کرد و تاجِ خارِ بافته را بر سر نهاد و در باغ، عرقش چون قطراتِ بزرگِ خون فرو ریخت؛ در حالی که بارِ گناهانِ تمامِ جهان بر او بود. فرشته پرسید: «برای چه؟» آه، دیدم و دانستم که این برای ما بود؛ به‌خاطرِ گناهانِ ما همهٔ این‌ها را متحمل شد تا با خونِ گران‌بهای خود ما را برای خدا بازخرد.

> “Then again was held up before me those who were not willing to dispose of this world’s goods to save perishing souls, by sending them the truth, while Jesus stands before the Father, pleading his blood, his sufferings and his death for them; and while God’s messengers were waiting, ready to carry them the saving truth that they might be sealed with the seal of the living God. It was hard for some who professed to believe the present truth, to even do so little as to hand the messengers God’s own money, that he had lent them to be stewards over.

> بار دیگر در برابر من کسانی نمایانده شدند که حاضر نبودند برای نجات جان‌های در حال هلاکت، با رساندن حقیقت به آنان، از اموال این جهان خرج کنند؛ در حالی که عیسی در حضور پدر ایستاده و برای ایشان به خون خود، رنج‌ها و مرگش شفاعت می‌کند؛ و در حالی که فرستادگان خدا در انتظار بودند، آماده تا حقیقت نجات‌بخش را به آنان برسانند تا با مُهر خدای زنده مُهر شوند. برای برخی که ادعای ایمان به حقیقت حاضر داشتند، حتی این کار اندک نیز دشوار بود که پولِ خودِ خدا را، که آن را به ایشان وام داده بود تا امین آن باشند، به دست فرستادگان بسپارند.

> “Then the suffering Jesus, his sacrifice and love so deep, as to give his life for them, was again held up before me; and then the lives of those who professed to be his followers, who had this world’s goods, and considered it so great a thing to help the cause of salvation. The angel said, ‘Can such enter heaven?’ Another angel answered, ‘No, never, never, never. Those who are not interested in the cause of God on earth, can never sing the song of redeeming love above.’

> آنگاه عیسیِ رنج‌دیده، قربانی و محبتی آن‌قدر ژرف که جانش را برای آنان داد، بار دیگر در برابر چشمانم به من نشان داده شد؛ و سپس زندگیِ کسانی که ادعای پیروی از او داشتند، و از متاع این جهان برخوردار بودند، و یاری رساندن به امرِ نجات را کاری بس بزرگ می‌پنداشتند. فرشته گفت: «آیا چنین کسانی می‌توانند به آسمان وارد شوند؟» فرشته‌ای دیگر پاسخ داد: «نه، هرگز، هرگز، هرگز. آنان که در زمین به کارِ خدا دل‌بستگی ندارند، هرگز نمی‌توانند در عالم بالا سرودِ محبتِ نجات‌بخش را بسرایند.»

> “I saw that the quick work that God was doing on earth would soon be cut short in righteousness, and that the swift messengers must speed on their way to search out the scattered flock. An angel said, ‘Are all messengers? No, no, God’s messengers have a message.’

> دیدم که کار شتابانی که خدا بر زمین می‌کرد به‌زودی در عدالت کوتاه خواهد شد، و اینکه پیام‌آوران تیزپا باید در راه خود بشتابند تا گلهٔ پراکنده را بازیابند. فرشته‌ای گفت: «آیا همه پیام‌آورند؟ نه، نه؛ پیام‌آوران خدا پیامی دارند.»

> “I saw that the cause of God had been hindered, and dishonored by some travelling who had no message from God. Such will have to give an account to God for every dollar they have used in travelling where it was not their duty to go; for that money might have helped on the cause of God, and for the lack of it, souls have starved and died for the want of spiritual food, that might have been given them by God’s called and chosen messengers if they had had the means.

> دیدم که کار خدا به سبب برخی که بدون پیامی از جانب خدا سفر می‌کردند، بازداشته و بی‌حرمت شده است. چنین کسانی باید در برابر خدا پاسخ‌گوی هر دلاری باشند که در سفرهایی که رفتن به آن‌ها وظیفه‌شان نبود خرج کرده‌اند؛ زیرا آن پول می‌توانست به پیشبرد کار خدا کمک کند، و به سبب نبود آن، نفوس از کمبود غذای روحانی گرسنه ماندند و مردند؛ غذایی که اگر پیام‌آورانِ خوانده و برگزیدهٔ خدا امکانات لازم را می‌داشتند، می‌توانست به آنان داده شود.

> “The mighty shaking has commenced, and will go on, and all will be shaken out who are not willing to take a hold and unyielding stand for the truth, and sacrifice for God and his cause. The angel said, ‘Think ye that any will be compelled to sacrifice. No. no. It must be a free-will offering. It will take all to buy the field.’—I cried to God to spare his people, some of whom were fainting and dying.

> لرزش عظیم آغاز شده است و ادامه خواهد داشت، و هر که حاضر نباشد محکم به حقیقت بچسبد و برای آن موضعی استوار و انعطاف‌ناپذیر بگیرد و برای خدا و کار او فداکاری کند، به کناری افکنده خواهد شد. فرشته گفت: «می‌پندارید کسی مجبور به فداکاری خواهد شد؟ نه، نه. این باید قربانی‌ای داوطلبانه باشد. برای خریدن آن زمین باید همه چیز را داد.» من به درگاه خدا فریاد زدم تا قومش را در امان بدارد؛ برخی از آنان از حال می‌رفتند و می‌مردند.

> “I saw that those who have strength to labor with their hands, and help sustain the cause, were as accountable for that strength, as others were for their property.

> من دیدم که آنان که توان آن را دارند که با دستان خود کار کنند و در پایداریِ آرمان یاری رسانند، به همان اندازه در برابر آن توان پاسخ‌گو بودند که دیگران در برابر داراییِ خود.

> “Then I saw that the judgments of Almighty God were speedily coming. I begged of the angel to speak in his language to the people. Said he, ‘All the thunders and lightnings of Mount Sinai would not move those who will not be moved by the plain truths of the word of God; neither would an angel’s message awake them.’” Review and Herald, April 1, 1850.

> آنگاه دیدم که داوری‌های خدای قادر مطلق به سرعت فرا می‌رسند. از فرشته التماس کردم که به زبان خود با مردم سخن بگوید. او گفت: «همۀ رعد و برق‌های کوه سینا نیز کسانی را که حقایق آشکار کلام خدا آنان را تکان نمی‌دهد، تکان نخواهد داد؛ و پیامِ یک فرشته نیز آنان را بیدار نخواهد کرد.» Review and Herald، ۱ آوریل ۱۸۵۰.

Back to Articles