Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Nine

کتاب دانیال - شماره شصت و نه

Unveiling the Generational Cycle: The Four Abominations of Adventism

پرده‌برداری از چرخهٔ نسلی: چهار امر شنیع در ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2024

Formats

PDF
Word

God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

خدا هرگز تغییر نمی‌کند، و بنابراین ادونتیسم در نسل چهارم خود داوری می‌شود.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> و او مردی را که کتان بر تن داشت و دواتِ نویسنده بر پهلویش بود، فراخواند؛ و خداوند به او گفت: از میان شهر، از میان اورشلیم عبور کن و بر پیشانیِ مردانی که برای همهٔ رجاساتِ انجام‌شده در میان آن ناله می‌کنند و می‌گریند، نشانی بگذار. و به دیگران، در حالی که من می‌شنیدم، گفت: در پی او از میان شهر بگذرید و بزنید؛ چشمتان دریغ نورزد و ترحم مکنید؛ پیر و جوان، هم باکره‌ها و کودکان خردسال و زنان را بالمرّه بکشید؛ اما به هیچ مردی که بر او آن نشان است نزدیک نشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. آنگاه از ریش‌سفیدانی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> عیسی در آستانهٔ ترک کرسی رحمتِ قدسگاه آسمانی است تا جامه‌های انتقام بر تن کند و خشم خود را در داوری‌ها بر کسانی فرو ریزد که به نوری که خدا به آنان داده پاسخ نداده‌اند. «زیرا چون حکم بر کارِ بد به‌سرعت اجرا نمی‌شود، دلِ بنی‌آدم یکسره بر آن می‌شود که بدی کنند.» به‌جای آنکه صبر و بردباری درازمدتی که خداوند نسبت به آنان به‌کار برده دلشان را نرم سازد، کسانی که از خدا نمی‌ترسند و حقیقت را دوست نمی‌دارند دل‌های خود را در مسیر شرارتشان سخت‌تر می‌کنند. اما حتی بردباری خدا نیز حد و مرزی دارد و بسیاری از این مرزها فراتر می‌روند. آنان از حدودِ فیض گذشته‌اند، و از این‌رو خدا باید دخالت کند و جلال و حرمت خویش را اعاده نماید.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> دربارهٔ اموریان، خداوند گفت: «در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است.» هرچند این قوم به سبب بت‌پرستی و فسادش شهره بود، هنوز جام گناه خود را پر نکرده بود و خدا فرمان نابودی کاملش را صادر نمی‌کرد. مقرر بود که مردم قدرت الهی را به‌گونه‌ای چشمگیر آشکارشده ببینند تا عذری برایشان باقی نماند. خالق رحیم حاضر بود تا نسل چهارم در برابر گناهشان بردباری کند. سپس، اگر بهبودی دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> با دقتی بی‌خطا، آن ذات نامتناهی هنوز حسابِ همهٔ ملت‌ها را نگه می‌دارد. تا زمانی که رحمت او همراه با دعوت به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز می‌ماند؛ اما هنگامی که ارقام به حدی که خدا مقرر کرده برسد، اجرای خشم او آغاز می‌شود. حساب بسته می‌شود. شکیبایی الهی پایان می‌یابد. دیگر برای آنان التماسِ رحمت در میان نیست.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> پیامبر، که در امتداد اعصار می‌نگریست، این زمان در برابر دیدگانش نمایان شد. ملت‌های این عصر دریافت‌کنندگان رحمت‌هایی بی‌سابقه بوده‌اند. برگزیده‌ترین برکات آسمان به آنان عطا شده است، اما تکبّرِ فزاینده، حرص، بت‌پرستی، بی‌حرمتی به خدا و ناسپاسیِ پست بر ضد آنان ثبت شده است. آنان به‌سرعت حساب خود را با خدا می‌بندند.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> اما آنچه مرا به لرزه می‌اندازد این است که آنان که بیشترین نور و امتیازات را داشته‌اند، به شرارت رایج آلوده شده‌اند. تحت تأثیر ناراستانِ اطراف خود، بسیاری، حتی از میان کسانی که به حقیقت اقرار دارند، سرد شده و مغلوب جریان نیرومند شر گشته‌اند. تحقیر همگانیِ پارسایی و قداست حقیقی سبب می‌شود کسانی که پیوند نزدیکی با خدا ندارند، حرمت شریعت او را از دست بدهند. اگر از نور پیروی می‌کردند و از دل از حقیقت اطاعت می‌کردند، این شریعت مقدس هنگامی که چنین تحقیر و کنار گذاشته می‌شود، در نظرشان عزیزتر می‌نمود. هرچه بی‌حرمتی به شریعت خدا آشکارتر می‌شود، خط تمایز میان پاسداران آن و جهان روشن‌تر می‌گردد. محبت به فرامین الهی در یک گروه به همان نسبت افزایش می‌یابد که تحقیر آنها در گروهی دیگر فزونی می‌گیرد.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> بحران به‌سرعت نزدیک می‌شود. آمارِ به‌سرعت فزاینده نشان می‌دهند که زمانِ رسیدگیِ خداوند نزدیک شده است. گرچه از مجازات کردن اکراه دارد، با این همه مجازات خواهد کرد، آن هم به‌سرعت. کسانی که در نور راه می‌روند نشانه‌های خطرِ نزدیک‌شونده را خواهند دید؛ اما نباید در سکوت و بی‌تفاوتی بنشینند و در انتظار ویرانی بمانند، و با این باور به خود دلگرمی دهند که خداوند در روزِ رسیدگی قومِ خود را پناه خواهد داد. به هیچ‌وجه چنین نیست. باید دریابند که وظیفه دارند با جدیت بکوشند تا دیگران را نجات دهند و با ایمانی استوار چشمِ امید به یاریِ خدا بدوزند. «دعای مؤثر و پرحرارتِ مردِ پارسا بسیار کارساز است.»

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> خمیرمایهٔ تقوا کاملاً قدرت خود را از دست نداده است. در زمانی که خطر و اندوهِ کلیسا به اوج می‌رسد، گروهِ کوچکی که در نور ایستاده‌اند برای پلیدی‌هایی که در سرزمین انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌گریند. اما به‌ویژه دعاهای ایشان در حقّ کلیسا برخواهد خاست، زیرا اعضای آن مطابقِ روشِ جهان رفتار می‌کنند.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> دعاهای صادقانهٔ این معدود وفاداران بیهوده نخواهد بود. هنگامی که خداوند به‌عنوان دادخواه ظاهر شود، همچنین به‌عنوان حافظِ همهٔ کسانی خواهد آمد که ایمان را در پاکیِ آن حفظ کرده و خود را از جهان بی‌لکه نگاه داشته‌اند. در همین هنگام است که خدا وعده داده است از برگزیدگانِ خود که شبانه‌روز نزد او فریاد می‌کنند دادخواهی کند، هرچند با آنان درنگ می‌ورزد.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> فرمان این است: «از میان شهر بگذرید، از میان اورشلیم، و نشانی بر پیشانی مردانی بگذارید که به خاطر همه رجاساتی که در میان آن انجام می‌شود آه می‌کشند و زاری می‌کنند.» این نالانان و گریانان کلمات حیات را عرضه کرده بودند؛ توبیخ کرده، اندرز داده و التماس نموده بودند. برخی از کسانی که خدا را بی‌حرمت می‌کردند توبه کردند و دل‌های خود را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل رفته بود؛ هرچند بسیاری هنوز ظواهر دین را ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او دیگر در میانشان نبود. گواهی‌ها، جلد ۵، ۲۰۷-۲۱۰.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

تصویری از داوری خدا که خواهر وایت در این بخش مشخص می‌کند، همان داوری‌ای است که بر شهر اورشلیم جاری شد؛ شهری که در روزهای آخر نماد کلیسای ادونتیست روز هفتم است. این داوری در هنگام قانون یکشنبه قطعی می‌شود، زیرا همان‌جاست که مُهر خدا و نشانِ وحش نهاده می‌شوند. حزقیال باب هشتم چهار رجسِ فزاینده را مشخص می‌کند. آیهٔ نخست با تعیین روز پنجمِ ماه ششمِ سال ششم تأکید می‌کند که این رؤیا باید درست پیش از بسته شدن مهلتِ آزمایشی فهمیده شود.

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

حزقیال نیازی نداشت آن اشارهٔ تاریخی را ذکر کند. او می‌توانست به‌سادگی بنویسد: «و چنین شد که چون در خانهٔ خود نشسته بودم، و مشایخ یهودا در برابر من نشسته بودند، دستِ خداوند یهوه در آنجا بر من فرود آمد.» این‌که او اشاره به روزِ پیش از «۶۶۶» را گنجاند، برای شاگردانِ نبوت، اشاره‌ای نبوی است. این اشاره، برای آنان که بر عددِ نامِ وحش پیروزی یافته‌اند و «۶۶۶» را می‌شناسند، جزئی از مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از پایان یافتن دورانِ مهلت، مُهر از آن برداشته می‌شود. آنان این را می‌دانند، زیرا قومِ خدایند؛ قومی که، بنا بر گفتهٔ پطرس، «در گذشته قومِ خدا نبودند.»

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

در رسالهٔ اول پطرس، باب دوم، آنان که اکنون قوم خدا هستند، «چشیده‌اند که خداوند کریم است.» آنان همان کسانی‌اند که به‌طور نبوی «کلام خدا را خورده‌اند»، بر خلاف کسانی که از خوردن کلام خدا سر باز زدند. تمام انبیا دربارهٔ روزهای آخر سخن می‌گویند، و در یوحنا باب ششم، عیسی این پیام را داد که شاگردانش باید گوشت او را بخورند و خون او را بنوشند. در همان باب، شاگردانی که از خوردن گوشت او و نوشیدن خون او امتناع کردند، در آیهٔ شصت‌وشش چنین کردند.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> از آن زمان بسیاری از شاگردانش بازگشتند و دیگر با او همراهی نکردند. یوحنا ۶:۶۶

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

خردمندان که در ایام آخر گوشت مسیح را می‌خورند و خون او را می‌نوشند، درمی‌یابند که مسیح به‌عنوان پلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز است و وقتی امضایش عرضه می‌شود، آن را تشخیص می‌دهند. عدد "665" در آیهٔ نخستِ باب هشتمِ کتاب حزقیال، برای هر که بخواهد ببیند، نشان می‌دهد که دست‌کم دو نکتهٔ مهم نبوی را مشخص می‌کند. نخست این‌که پیام باید چنین فهمیده شود که دوره‌ای پیش از قانون یکشنبه را در بر می‌گیرد. دوم این‌که عدد "666" در یکی از تنها دو آیهٔ کتاب مکاشفه قرار دارد که با این قید مشخص شده است که «خردمندان» در ایام آخر آن را خواهند فهمید.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> در اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را بشمارد؛ زیرا عدد انسان است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. مکاشفه ۱۳:۱۸.

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

«خردمندان» که با گشوده شدن مُهرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، افزایش معرفت در ایام آخر را درمی‌یابند، خواهند دانست که «۶۶۶» نمادی مهم و نبوی است، زیرا بر آن عدد غلبه یافته‌اند. ازاین‌رو حزقیال در باب هشتم شورشی تصاعدی را معرفی می‌کند که با چهار رجاساتِ فزاینده نمایانده می‌شود. آخرینِ آن‌ها نادانان را در حال سجده به خورشید معرفی می‌کند و بدین‌سان نشان‌گرِ داوریِ اورشلیم (ادونتیسم) در ایام آخر است. آن داوری در نسل چهارم رخ می‌دهد. آن چهار رجاسات نمادهای چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودکیایی هستند.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

نسل نخست در سال ۱۸۶۳ آغاز شد، با شورش علیه سوگند موسی دربارهٔ «هفت بار». بیست‌وپنج سال بعد، شورشِ ۱۸۸۸ آشکار شد. سی‌ویک سال پس از آن، شورشِ ۱۹۱۹ رخ داد که کتابِ «آموزهٔ مسیح» اثر دبلیو. دبلیو. پرسکات نمایندهٔ آن بود. سی‌وهشت سال بعد از آن، در ۱۹۵۷، شورشی که کتاب «پرسش‌هایی دربارهٔ آموزه‌ها» نمایندهٔ آن بود، رخ داد. اکنون آغاز می‌کنیم تا نشان دهیم چرا این چهار نشانهٔ راه با چهار رجاساتِ بابِ هشتمِ حزقیال هم‌راستا هستند.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای نمودار تازه‌ای را معرفی کرد تا جایگزین دو نموداری شود که تحققِ فرمانِ باب دومِ حبقوق مبنی بر این بود: «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن ساز.» نمودار ۱۸۶۳ «هفت زمان» را از تصویر نبوی حذف کرد؛ حال آن‌که در آن دو نمودار مقدس، در کنار ۱۲۶۰، ۱۲۹۰ و ۱۳۳۵، آمده بود. در حبقوق، این فرمان مشخص می‌کند که لوح‌ها (به‌صورت جمع) به گونه‌ای منتشر شوند که «هر که آن را می‌خوانَد بتواند بدود». نمودار ۱۸۶۳ آن‌قدر از مقصود دور بود که برای همراهی با آن به جزوه‌ای توضیحی نیاز می‌شد. بدون یک جزوهٔ اضافی، نمی‌شد به نمودار ۱۸۶۳ نگاه کرد و «دوید».

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> و خداوند به من پاسخ داد و گفت: رویا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکارا ساز تا هر که آن را می‌خواند بتواند بدود. حبقوق ۲:۲

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

نمودار ۱۸۶۳ جعلی بود که برای پوشاندن حقیقت طراحی شده بود، دقیقاً همان‌گونه که ویلیام میلر در خوابش دید. آن دو نمودار مقدس نماد عهدی بودند که مسیح با مردمانی بست که به‌تازگی جایگاهِ خود را به‌عنوان شاخِ پروتستانِ حقیقیِ وحشِ زمین پذیرفته بودند. آن دو نمودار نمادِ رابطهٔ عهدی میان پیروانِ میلر و مسیح بودند؛ همان که در سال ۱۸۴۴ ناگهان به هیکلِ خود آمد، و چون آمد، به‌عنوان فرستادهٔ عهد آمد. اسرائیلِ باستان نمونهٔ اسرائیلِ معاصر است، و هنگامی که مسیح اسرائیلِ باستان را از بندگیِ مصر بیرون آورد، آن واقعه نمونه‌ای از زمانی بود که او می‌بایست اسرائیلِ معاصر را از بندگیِ هزار و دویست و شصت سالهٔ سلطهٔ پاپی بیرون بیاورد. خواهر وایت بارها این دو تاریخ را تاریخ‌های موازی می‌داند.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> «نور انباشتهٔ قرونِ گذشته بر ما می‌تابد. گزارشِ فراموشیِ قومِ اسرائیل برای روشنگریِ ما محفوظ مانده است. در این عصر، خدا دست به کار شده است تا مردمی از هر قوم، قبیله و زبان را برای خود گرد آورد. در جنبشِ ظهور، او برای میراثِ خود عمل کرده است، همان‌گونه که برای بنی‌اسرائیل در بیرون آوردنشان از مصر عمل کرد. در سرخوردگیِ بزرگِ سالِ ۱۸۴۴، ایمانِ قومِ او آزموده شد، همان‌گونه که ایمانِ عبرانیان نزدِ دریای سرخ آزموده شد.» گواهی‌ها، جلد ۸، صفحات ۱۱۵ و ۱۱۶.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

وقتی خداوند با اسرائیلِ قدیم وارد میثاق شد، برای نمایاندن رابطهٔ میثاق، دو لوح به آنان داد. وقتی خداوند با اسرائیلِ امروزی وارد میثاق شد، برای نمایاندن رابطهٔ میثاق، دو لوح عطا کرد. دو لوحِ ده فرمان نمادِ دو لوحِ حبقوق هستند. او اندکی پس از عبور از دریای سرخ آن دو لوح را به آنان داد؛ رویدادی که خواهر وایت آن را منطبق با یأسِ بزرگِ ۱۸۴۴ می‌داند. اندکی پس از ۱۸۴۴، از منظر تاریخ نبوی، خداوند لوحِ دوم را فراهم آورد. اسرائیلِ قدیم امانت‌دارِ شریعتِ خدا شد، و اسرائیلِ امروزی نه تنها امانت‌دارِ شریعتِ خدا، بلکه امانت‌دارِ آن حقایق عظیمِ نبوی نیز شد.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

> «خدا در این روزگار کلیسای خود را، همان‌گونه که اسرائیل قدیم را فراخواند، فراخوانده است تا در زمین چون نوری بایستد. به‌وسیلهٔ تبر نیرومند حقیقت، پیام‌های فرشتهٔ نخست، دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا آنان را به نزدیکیِ مقدّسی با خود برساند. او آنان را امانت‌داران شریعت خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. چنان‌که اقوال مقدّس به اسرائیل قدیم سپرده شده بود، اینها نیز امانتی مقدّس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند.» شهادات، جلد ۵، ۴۵۵.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

دو فرمان نخست نفرت خدا از بت‌پرستی را نشان می‌دهند، و در همان دو فرمان نخست او بیان می‌کند که داوری تا نسل سوم و چهارم اعمال می‌شود، زیرا او خدای غیور است.

> “The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

> شریعت در آن هنگام صرفاً برای منفعت عبرانیان بیان نشد. خدا آنان را با برگزیدنشان به‌عنوان نگاهبانان و پاسداران شریعت خود گرامی داشت، اما مقرر بود که این شریعت به‌منزلهٔ امانتی مقدس برای تمام جهان نگاه داشته شود. احکام ده‌فرمان متناسب با همهٔ نوع بشر است و برای تعلیم و ادارهٔ همگان عطا شد. ده فرمان، کوتاه، جامع و مقتدرانه، وظیفهٔ انسان را نسبت به خدا و نسبت به همنوع خود دربر می‌گیرد؛ و همه بر اصل بزرگ و بنیادین محبت استوار است. «خداوند، خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی قوت و با تمامی فکر خود محبت کن؛ و همسایهٔ خود را چون خویشتن.» لوقا ۱۰:۲۷. همچنین بنگرید به تثنیه ۶:۴، ۵؛ لاویان ۱۹:۱۸. در ده فرمان این اصول به تفصیل بیان شده و با وضعیت و شرایط انسان قابل اعمال گردیده‌اند.

> “‘Thou shalt have no other gods before Me.’

> 'تو نباید در برابر من خدای دیگری داشته باشی.'

> “Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

> یهوه، آن ازلیِ خودموجودِ نامخلوق، که خود سرچشمه و نگهدارندهٔ همه چیز است، تنها اوست که شایستهٔ عالی‌ترین حرمت و پرستش است. انسان از آن منع شده است که به هر چیز دیگری در محبت یا خدمت خود جایگاه نخست بدهد. هرآنچه را عزیز می‌داریم و موجب کاسته‌شدن محبت ما به خدا یا اخلال در خدمتی می‌شود که سزاوار اوست، همان را برای خود خدایی می‌سازیم.

> “‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

> برای خود هیچ تمثال تراشیده و هیچ‌گونه صورتی از آنچه در آسمان بالا، یا در زمین زیرین، یا در آب‌های زیرِ زمین است مساز؛ در برابرشان سجده مکن و آنها را پرستش مکن.

> “The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

> فرمان دوم پرستش خدای حقیقی به‌وسیلهٔ تصاویر یا تماثیل را منع می‌کند. بسیاری از اقوام بت‌پرست ادعا می‌کردند که تصاویرشان صرفاً اشکال یا نمادهایی است که به‌وسیلهٔ آنها خدا پرستیده می‌شود، اما خدا چنین پرستشی را گناه اعلام کرده است. کوشش برای نمایاندن وجودِ جاودانه به‌وسیلهٔ اشیای مادی، تصور انسان از خدا را تنزل می‌دهد. ذهنی که از کمال بی‌نهایتِ یهوه روی برمی‌گرداند، به‌جای خالق، به مخلوق جذب می‌شود. و هرچه تصورات او از خدا پایین‌تر بیاید، انسان نیز به همان نسبت رو به انحطاط می‌گذارد.

> “‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

> «من، یهوه خدای تو، خدای غیورم.» رابطه نزدیک و مقدس خدا با قومش در قالب تمثیل ازدواج به تصویر کشیده شده است. از آنجا که بت‌پرستی زنای روحانی است، ناخشنودی خدا از آن به‌درستی «غیرت» نامیده می‌شود. پدران و پیامبران، ۳۰۵، ۳۰۶.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

غیرتِ خدا به‌طورِ خاص در برابرِ بت‌پرستی آشکار می‌شود و اتفاقی نیست که نخستین رجس در بابِ هشتمِ حزقیال «تصویرِ غیرت» است.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

> و واقع شد که در سال ششم، در ماه ششم، در روز پنجم ماه، هنگامی که در خانه خود نشسته بودم و مشایخ یهودا در برابر من نشسته بودند، دستِ خداوند یهوه در آنجا بر من فرود آمد. آنگاه نگریستم، و اینک شبه‌ای به هیئت آتش: از کمرش به پایین، آتش؛ و از کمرش به بالا، به هیئت درخشندگی، به رنگ کهربا. و شکلِ دستی را پیش آورد و مرا به گیسویی از سرم گرفت؛ و روح مرا میان زمین و آسمان بلند کرد و در رؤیاهای خدا مرا به اورشلیم آورد، نزدِ درِ درونیِ دروازه‌ای که رو به شمال است؛ جایی که جایگاهِ تمثالِ غیرت بود که به غیرت برمی‌انگیخت. و اینک، جلالِ خدای اسرائیل در آنجا بود، مطابقِ رؤیایی که در دشت دیده بودم. آنگاه به من گفت: ای پسرِ انسان، اکنون چشمانت را به سوی شمال بردار. پس چشمانم را به سوی شمال برداشتم، و اینک در شمال، نزدِ دروازهٔ مذبح، این تمثالِ غیرت در مدخل بود. حزقیال ۸:۱-۵

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

تصویر حسادت نخستینِ چهار پلیدیِ فزاینده‌ای است که به حزقیال نشان داده می‌شود. تصویر حسادت نمایانگر آغازِ نسلِ نخست از چهار نسلِ سرکشیِ فزاینده در ادونتیسم است. نسل نخست در سال ۱۸۶۳ آغاز شد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما، به‌گونه‌ای که نبوت آنان برای ما نافذ است. «و همهٔ این امور بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشد؛ و برای تنبیه ما مکتوب گردید، که نهایت‌های عالم بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «نه برای خود، بلکه برای ما آن اموری را خدمت می‌کردند که اکنون به شما خبر داده شده است به‌وسیلهٔ آنان که انجیل را برای شما موعظه کرده‌اند، با روح‌القدس که از آسمان فرستاده شد؛ اموری که فرشتگان مشتاق‌اند در آن‌ها بنگرند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

Back to Articles