Article

# Elijah - Number Ten

ایلیا - شماره ده

1856

۱۸۵۶

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

جنبش میلرایت در فصل هفتم کتاب اشعیا با یک نبوت شصت‌وپنج‌ساله که در 742 قبل از میلاد آغاز شد، نمایانده شد. آن شصت‌وپنج سال که در تاریخ اشعیا رخ داد، نمایانگر شصت‌وپنج سالِ 1798 تا 1863 میلادی است. آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. نبوتِ شصت‌وپنج‌ساله لعنتِ «هفت بار» را علیه پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل مشخص می‌کند. نخستین «هفت بار» علیه پادشاهیِ شمالی در 723 قبل از میلاد آغاز شد، نوزده سال پس از آن‌که اشعیا این پیشگویی را به شاه آحاز اعلام کرد. آخرین «هفت بار» علیه پادشاهیِ جنوبی در پایان آن شصت‌وپنج سال، در 677 قبل از میلاد آغاز شد.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

نخستین نفرین هفت زمان بر ضد افرایم در سال 1798 پایان یافت؛ همان زمان پایان که در آن رؤیای رود اولای در باب‌های هشتم و نهم دانیال از مهر گشوده شد. این امر به‌طور نبوی هم فرارسیدن پیام فرشته اول و هم آغاز نبوی جنبش میلریتی را نشان داد. آخرین نفرین هفت زمان بر ضد یهودا در سال 1844 پایان یافت؛ یعنی هنگام فرارسیدن پیام فرشته سوم. نوزده سال بعد، در 1863، آن شصت‌وپنج سالی که در آغاز آن پیشگویی مطرح شده بود، نشانگر پایان جنبش میلریتی و آغاز کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای بود. هفت سال پیش از 1863، در 1856، جیمز وایت آغاز کرد به بیان این‌که جنبش میلریتی دیگر کلیسای فیلادلفیا نبود و به کلیسای لاودیکیه تبدیل شده بود. نوه‌اش هنگام نگارش زندگینامه الن وایت، درباره تاریخ 1856 و پیام لاودیکیه‌ای می‌نویسد.

## “The Laodicean Message

پیام لاودیکیه‌ای

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> ادونتیست‌هایی که سبت را نگاه می‌داشتند بر این باور بودند که پیام‌های خطاب به هفت کلیسا در مکاشفهٔ باب‌های ۲ و ۳، تجربهٔ کلیسای مسیحی را در گذر سده‌ها به تصویر می‌کشد. نتیجه‌گیری آنان این بود که پیامِ کلیسای لاودیکیه بر کسانی اطلاق می‌شد که آنان اکنون آن‌ها را «ادونتیست‌های اسمی» می‌نامیدند؛ یعنی کسانی که سبتِ روز هفتم را نپذیرفته بودند. در سرمقاله‌ای کوتاه در شمارهٔ ۹ اکتبرِ نشریهٔ ریویو، جیمز وایت چند پرسش تأمل‌برانگیز مطرح کرد و آن‌ها را با این بیان آغاز کرد:

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> این پرسش دارد از نو سر برمی‌آورد: «ای نگهبان، از شب چه خبر؟» در حال حاضر فقط مجال طرح چند پرسش هست؛ پرسش‌هایی که برای جلب توجه به موضوعی که به آن مربوط‌اند مطرح شده‌اند. امید داریم به‌زودی پاسخی کامل داده شود.— Review and Herald، ۹ اکتبر ۱۸۵۶.

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> از میان یازده پرسشی که او مطرح کرد، ششمینِ آن‌ها بود که بر لاودیکیان تمرکز کرد.

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> ۶. آیا حالت لاودیکیان (ولرم، و نه سرد و نه گرم) به‌درستی وضعیت بدنهٔ کسانی را که مدعی پیام فرشتهٔ سوم هستند نشان نمی‌دهد؟ — همان.

> “The last question lays the matter open:

> آخرین پرسش موضوع را باز می‌کند:

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> ۱۱. اگر وضعیت ما به‌عنوان یک قوم چنین باشد، آیا جز آن‌که به «پند» شاهدِ راستین گوش فرا دهیم، هیچ مبنای واقعی‌ای برای امید به لطف خدا داریم؟ تو را پند می‌دهم که از من طلای آزموده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده شوی و رسوایی عریانی‌ات آشکار نگردد؛ و چشمانت را با مرهمِ چشم تدهین کن تا ببینی. هر که را دوست دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیور باش و توبه کن. اینک، بر در ایستاده‌ام و می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او داخل خواهم شد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من. به آن‌که غالب آید، عطا خواهم کرد که با من بر تخت من بنشیند، چنان‌که من نیز غالب آمدم و با پدر خود بر تخت او نشسته‌ام. مکاشفه ۳:۱۸‏–‏۲۱. ـ همان.

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> آشکار است که حقیقتِ امر تازه داشت بر ذهنِ جیمز وایت روشن می‌شد. شمارهٔ بعدیِ «ریویو» ارائه‌ای هفت‌ستونی از هفت کلیسا را زیر همان عنوان منتشر کرد. او در سخنان آغازین خود اعلام کرد:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> ما باید با برخی از مفسران معاصر هم‌عقیده باشیم که این هفت کلیسا باید به‌عنوان نمایانگر هفت وضعیت کلیسای مسیحی، در هفت دورهٔ زمانی که سراسر دوران مسیحیت را در بر می‌گیرد، فهمیده شوند. - همان، ۱۶ اکتبر ۱۸۵۶.

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> او سپس به نبوت پرداخت و هر کلیسا را جداگانه بررسی کرد. چون به هفتمی، یعنی لاودیکیه، رسید، اعلام کرد:

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> این توصیف غم‌انگیز از این کلیسا، برای ما به‌عنوان یک قوم، تا چه حد مایهٔ فروتنی است. و آیا این توصیف هولناک، تصویری تمام‌عیار از وضعیت کنونی ما نیست؟ هست؛ و تلاش برای طفره رفتن از اثر این شهادت موشکافانه خطاب به کلیسای لاودیکیه بی‌فایده خواهد بود. خداوند یاریمان کند که آن را بپذیریم و از آن بهره ببریم. -همان.

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> پس از آن‌که او دو ستون را به کلیسای لاودیکیه اختصاص داد، سخنان پایانی‌اش حاوی فراخوانی قوی بود:

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> ای برادران عزیز، ما باید بر دنیا، نفس و شیطان غلبه کنیم، وگرنه در ملکوت خدا نصیبی نخواهیم داشت. ... فوراً به این کار بپردازید و با ایمان، وعده‌های پرفیضِ داده‌شده به لاودکیانِ توبه‌کار را مطالبه کنید. به نام خداوند برخیزید و بگذارید نور شما برای جلال نام مبارک او بدرخشد. -همان

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> واکنش از میدان عمل هیجان‌انگیز بود. G. W. Holt در ۲۰ اکتبر از اوهایو نوشت:

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> بله، من واقعاً معتقدم که ما که در پیام سوم، با احکام خدا و ایمانِ عیسی هستیم، همان کلیسایی هستیم که این سخن خطاب به آن است؛ و هرقدر زودتر برای به‌دست آوردنِ طلای آزموده و جامه‌های سفید و مرهمِ چشمی درخواست کنیم، کم است، تا بینا شویم.— همان، ۶ نوامبر ۱۸۵۶.

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> از شمال‌شرق، صدای تازه‌ای در این موضوع شنیده شد؛ صدای استیفن اِن. هسکل از پرینستون، ماساچوست. او به‌عنوان یک ادونتیستِ روزِ نخست در بیست‌سالگی موعظه را آغاز کرده بود؛ اکنون، سه سال بعد، پیامِ فرشتهٔ سوم را پذیرفته بود. او که پژوهشگری دقیق در کتابِ مقدس بود، پس از دیدن سرمقالهٔ کوتاه و آغازینِ وایت که مسئلهٔ هفت کلیسا را طرح می‌کرد، بر آن شد مطلبی مفصل برای ریویو بنویسد:

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> موضوعِ مورد اشاره در چند ماه گذشته برای من بسیار محلّ توجه و علاقهٔ عمیق بوده است... مدتی است که به این باور رهنمون شده‌ام که پیام خطاب به لاودیکیان به ما تعلق دارد؛ یعنی به کسانی که به پیام فرشتهٔ سوم ایمان دارند، به دلایل متعددی که آن‌ها را موجه می‌دانم. دو مورد را ذکر خواهم کرد.—همان.

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> او چنین می‌کند و دو ستون را به نتیجه‌گیری‌هایش اختصاص می‌دهد. هنگامی که سخنش را به پایان رساند، اعلام کرد:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> نظریه‌ای دربارهٔ پیام فرشتهٔ سوم، بدون جامهٔ عروسی—که پارسایی قدیسان است—هرگز، نه هرگز، ما را نجات نخواهد داد. ما باید قداست را در ترس خداوند به کمال برسانیم.—همان.

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> هم‌زمان با ادامه سرمقاله‌های جیمز وایت درباره پیام به کلیسای لاودیقیه، مفاهیمی که ادونتیست‌هایی که سبت را نگاه می‌داشتند اینک در نشریه ریویو می‌خواندند، تکان‌دهنده بودند؛ اما با تأمل سنجیده و همراه با دعا دریافته شد که این مفاهیم بر خودشان صدق می‌کند. نامه‌های رسیده به سردبیر نشان از اتفاق‌نظر نسبتاً عمومی داشت و حکایت می‌کرد که بیداری‌ای در جریان است. اینکه آن پیام برانگیزاننده زاییدهٔ هیجان نبود، با نخستین مقاله در «شهادت شمارهٔ ۳»، منتشرشده در آوریل 1857، با عنوان «غیور باشید و توبه کنید»، تصدیق شد. که چنین آغاز می‌شود: «خداوند در رؤیا برخی چیزها را دربارهٔ کلیسا در وضعیت نیم‌گرم کنونی‌اش به من نشان داده است که آن‌ها را برای شما بازگو خواهم کرد.» — 1T، ص. 141. در آن، الن وایت آنچه را که دربارهٔ حملات شیطان به کلیسا از طریق رفاه و دارایی‌های زمینی به او نشان داده شده بود، بیان کرد. آرتور وایت، الن جی. وایت: سال‌های آغازین، جلد ۱، صص. 342–344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

جنبش میلری از نظر نبوتی به‌عنوان کلیسای فیلادلفیه آغاز شد و در سال ۱۸۵۶ به کلیسای لائودیکیه تبدیل گردید. هفت سال بعد آن جنبش پایان یافت، و کلیسای ادونتیست روز هفتم به‌عنوان کلیسای لائودیکیه آغاز شد و چنین باقی خواهد ماند تا از دهان خداوند قی شود. جنبش یکصد و چهل و چهار هزار از درون کلیسای لائودیکیه برآمد، همان‌گونه که جنبش میلری از درون کلیسای ساردیس برآمد. جنبش یکصد و چهل و چهار هزار از این حیث با جنبش میلری موازی است که جنبش نخست از فیلادلفیه به لائودیکیه تغییر یافت و جنبش پایانی از لائودیکیه به فیلادلفیه تغییر می‌یابد. نقطهٔ گذار از فیلادلفیه به لائودیکیه در تاریخ جنبش میلری به‌طور مشخص سال ۱۸۵۶ تعیین شده است، پس نقطهٔ گذار باید در جنبش آخر نیز مشخص باشد، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند. نقطهٔ گذار در مکاشفه، باب یازدهم، با دو نبی که در خیابان‌ها کشته می‌شوند، شناسایی شده است.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> و چون شهادت خود را به پایان رسانند، وحش که از هاویه برمی‌آید، با آنان جنگ خواهد کرد، بر آنان غالب خواهد شد و آنان را خواهد کشت. و اجساد آنان در خیابانِ شهر عظیم خواهد ماند؛ شهری که از نظر روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود، جایی که خداوند ما نیز در آن مصلوب شد. مکاشفه ۱۱:۷، ۸.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

آخرین جنبش خواهد مُرد، سپس خواهد ایستاد و پس از آن به‌عنوان بیرق دوباره زنده خواهد شد. با این کار با شاخِ جمهوریت همسو خواهد شد. شاخِ جمهوریت تصویری برای وحش شکل می‌دهد، و آن وحشی که برایش این تصویر ساخته می‌شود در مکاشفهٔ باب هفدهم مطرح شده است، و آن وحش به‌عنوان سرِ پنجم که زخمی مهلک دریافت کرده بود و قرار بود به‌صورت سرِ هشتم دوباره زنده شود، شناخته می‌شود. او به‌عنوان هشتمی که از همان هفت بود، دوباره زنده خواهد شد.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> و آن وحش که بود و نیست، او خود هشتمی است و از جملهٔ آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:۱۱.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

شاخ جمهوری‌خواه تصویری از آن وحش می‌ساخت، و بنابراین کشته می‌شد و سپس زنده می‌شد. وقتی زنده می‌شد، سرِ هشتمی می‌بود که از آنِ هفت سرِ پیشین بود. شاخ پروتستان بر همان وحشِ زمین سوار است که شاخ جمهوری‌خواه بر آن سوار است و باید همان پویایی‌های نبوی را دارا باشد. گذار از فیلادلفیا به لاودیکیه در جنبش میلری پیش‌نمونهٔ گذار از لاودیکیه به فیلادلفیا در آخرین جنبش است.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

وقتی آخرین جنبش در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ زخم مرگباری دریافت کرد، به‌عنوان لائودیکیه مرد. هنگامی که، چنان‌که در مکاشفهٔ یازده نمایانده شده، به فیلادلفیا انتقال یافت، نمایانگر کلیسای هشتم می‌شد، یعنی از آنِ هفت. مرگ در سال ۲۰۲۰ با شاخ جمهوری‌خواه موازات داشت، زیرا از وقتِ انتها در ۱۹۸۹ تا آن زمان شش رئیس‌جمهور بر سر کار آمده بودند. رئیس‌جمهور ششم زخم مرگباری دریافت کرد که در ۲۰۲۴ شفا خواهد یافت. آن سر آنگاه هشتمین سر ایالات متحده از وقتِ انتها در ۱۹۸۹ خواهد بود، و از آنِ هفت خواهد بود. هر دو شاخ، همان ششم بودند که به هشتم بدل می‌شود. این حقیقت بخش بزرگی از پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح است که درست پیش از بسته‌شدنِ مهلت مُهرش گشوده می‌شود.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

از این‌رو، مهم است نسبت به تاریخ میلریتی که نمونه‌ای از تاریخ کنونی ماست، روشن و صریح باشیم. خواهر وایت در سال ۱۸۵۶ تطبیق لاودیکیه بر این جنبش را که جیمز وایت ارائه کرده بود، تأیید کرد؛ پس این تطبیق برخاسته از منطق انسانی نیست. هفت سال پیش از آن‌که کلیسای ادونتیست روز هفتم از نظر قانونی با شاخِ جمهوری‌خواهی پیوند بخورد، به‌واسطه الهام به‌عنوان کلیسای لاودیکیه شناخته شد. این بدین معناست که در تاریخ کلیسای ادونتیست روز هفتم حتی یک روز هم وجود نداشته که چیزی جز برهنه، فقیر, کور، بیچاره و شقی باشد. این واقعیت نبوی زمینه و توجیهی فراهم می‌آورد تا چهار رجسِ فزایندهِ حزقیال باب هشتم را به‌منزله چهار نسل ادونتیسم بشناسیم.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

وقتی به تاریخِ جنبشِ میلریتی از منظرِ ساختارِ شصت‌وپنج‌سالهٔ باب هفتمِ اشعیا بنگریم، باید دریافت که نبوتِ «هفت زمان» چترِ نبوی است که سراسر تاریخِ جنبشِ میلریتی را در بر می‌گیرد. در سال ۱۸۵۶، پیام به کلیسای لاودیکیه برای ادونتیسمِ میلریتی به حقیقتِ حاضر تبدیل شد. ارائه‌کنندهٔ پیامِ لاودیکیه جیمز یا الن وایت نبود، بلکه شاهدِ امین و راستین بود.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> و به فرشتهٔ کلیسای لاودکیان بنویس: اینها را «آمین»، شاهد امین و راستین، آغاز آفرینش خدا، می‌گوید: کارهایت را می‌دانم، که نه سردی و نه گرم؛ ای کاش سرد یا گرم می‌بودی. پس چون ولرم هستی و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم انداخت. زیرا می‌گویی: ثروتمندم و مال فراوان یافته‌ام و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو نگون‌بخت و بینوا و فقیر و کور و عریان هستی. تو را نصیحت می‌کنم که از من طلای آزموده در آتش بخری تا ثروتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده شوی و رسوایی عریانی‌ات آشکار نگردد؛ و به چشمانت مرهم چشم بمال تا ببینی. هر که را دوست دارم، او را توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیور باش و توبه کن. اینک بر در ایستاده‌ام و می‌کوبم؛ اگر کسی صدای مرا بشنود و در را بگشاید، به نزد او خواهم آمد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من. به آن که غالب آید، عطا خواهم کرد تا با من بر تخت من بنشیند، چنان‌که من نیز غلبه کردم و با پدرم بر تخت او نشستم. هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۴-۲۲.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

شاهد راستین بیان می‌کند که اگر کسی صدای او را «بشنود»، او داخل خواهد شد و با او «شام خواهد خورد». اگر لائودیکیه در را بگشاید، مسیح داخل خواهد شد و با آنان شام خواهد خورد. اگر به مسیح اجازه ورود داده شود، او پیامی با خود می‌آورد، زیرا نماد خوردن نشانگر دریافت پیام است. می‌توان این پیام را صرفاً «پیام لائودیکیه» دانست، اما این نگاه، برداشت کم‌عمقی از معنای پیامی است که او عرضه می‌کند. در سال ۱۸۵۶، هیرام ادسون مجموعه‌ای از هشت مقاله ارائه کرد که حاوی اطلاعات نبوی بود و فهم نخستین «نبوت زمانی» را که فرشتگان خدا ویلیام میلر را هدایت کردند تا آن را بشناسد و اعلام کند، گسترش می‌داد. در آن هشت مقاله، ادسون شصت‌وپنج سالِ اشعیا باب هفتم را به‌درستی شناسایی کرد.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

آغاز کار میلر کشف هفت زمان بود، و هفت سال پیش از آنکه جنبشی که به نام خدمت او نامیده شد به پایان برسد، مکاشفه‌ای عمیق‌تر از همان نبوت به ادونتیسم میلری عرضه شد. این در همان سالی عرضه شد که آنان از طریق الهام به‌عنوان لاودیکیان شناخته شدند. از نظر نبوی، دوهزار و پانصد و بیست روز بعد، در سال ۱۸۶۳، نخستین کشف میلر درباره زمان نبوی رد شد. پیام لاودیکیان برای جنبش ادونتیست در سال ۱۸۵۶ رسید، و خداوند هشت بار در زد، با هشت مقاله، تا ببیند آیا می‌تواند راهی برای ورود بیابد. در پایان جنبش، شاهد امین و حقیقی می‌خواست با قوم خود هم‌سفره شود، با خوردن همان نخستین پیامِ زمان از آغاز جنبش. قوم او از خوردن امتناع کردند، و هفت سال، یا دوهزار و پانصد و بیست روزِ نبوی بعد، قوم او دری را بستند که به‌وسیله کلید داوود، که به دست ویلیام میلر سپرده شده بود، گشوده شده بود. آنان نزد یک نبیِ پیرِ سامری بازگشتند که به آنان دروغ خوراند و سرنوشتشان را مهر و موم کرد تا میان یک الاغ و یک شیر بمیرند.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

در سال ۱۸۵۶، شاخ پروتستان در بحرانِ دره‌ی رویا بود، زیرا هرجا رویا نباشد، مردم هلاک می‌شوند. در سال ۱۸۵۶، شاخ جمهوری‌خواه نیز در بحرانی بود.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

سال ۱۸۵۶ ادامهٔ درگیری خشونت‌باری را رقم زد که به «کانزاس خونین»، جنگ مرزی کانزاس–میزوری، معروف است. کشمکش بر سر این بود که کانزاس به عنوان ایالتی آزاد یا برده‌دار به اتحادیه بپیوندد. این منازعه شامل رویارویی‌های خشونت‌آمیز میان مهاجرانِ طرفدار برده‌داری و مخالف برده‌داری بود.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

در ۲۲ مه ۱۸۵۶، در صحن سنای ایالات متحده نیز حادثه‌ای خشونت‌آمیز رخ داد؛ زمانی که پرستون بروکس، نمایندهٔ مجلس نمایندگان و طرفدار برده‌داری از کارولینای جنوبی، با عصایش به‌طرز وحشیانه‌ای به سناتور چارلز سامنر از ماساچوست حمله کرد. سامنر پیش‌تر سخنرانی‌ای ضد برده‌داری با عنوان «جنایت علیه کانزاس» ایراد کرده بود که بروکس را به‌شدت خشمگین کرد. این حادثهٔ ضرب‌وشتم با عصا تنش‌های رو به افزایش میان شمال و جنوب بر سر مسئلهٔ برده‌داری را برجسته کرد.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

در سال ۱۸۵۶، حزب جمهوری‌خواه در واکنش به آشفتگی سیاسی ناشی از قانون کانزاس-نبراسکا که در ۱۸۵۴ تصویب شد و موجب افزایش مخالفت با گسترش برده‌داری به قلمروهای جدید گردید، تأسیس شد. نخستین همایش ملی حزب در فیلادلفیا برگزار شد و جان سی. فریمونت به‌عنوان نخستین نامزد ریاست‌جمهوری این حزب در انتخابات ۱۸۵۶ برگزیده شد.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

قانون کانزاس-نبراسکا قلمروهای کانزاس و نبراسکا را سازمان‌دهی کرد و به ساکنان آن قلمروها اجازه داد تا خودشان تصمیم بگیرند که آیا برده‌داری را در مرزهایشان مجاز می‌دانند یا نه. این مفهوم که به «حاکمیت مردمی» معروف است، عملاً مصالحهٔ میسوریِ ۱۸۲۰ را لغو کرد؛ مصالحه‌ای که برده‌داری را در شمال مدار 36°30' در قلمرو لوئیزیانا ممنوع کرده بود. این قانون تأثیر عمیقی بر مسئلهٔ برده‌داری در قلمروها گذاشت. این قانون تنش‌های منطقه‌ای را دوباره شعله‌ور کرد، زیرا امکان آن را گشود که برده‌داری به مناطقی گسترش یابد که پیش‌تر آزاد از برده‌داری به شمار می‌رفتند، مانند کانزاس. تصویب قانون کانزاس-نبراسکا به هجوم ساکنانِ طرفدار و مخالف برده‌داری به قلمرو کانزاس انجامید؛ هر کدام امیدوار بودند بر نتیجهٔ رأی‌گیریِ حاکمیت مردمی اثر بگذارند. این رقابت برای کنترل قلمرو به درگیری‌های خشونت‌آمیز و دوره‌ای از بی‌قانونی انجامید که در سال ۱۸۵۶ به «کانزاس خونین» معروف شد.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۵۶ رویداد سیاسی مهمی بود. در آن رقابتی سه‌جانبه میان دموکرات جیمز بوکانن، جمهوری‌خواه جان سی. فریمونت، و رئیس‌جمهور پیشین میلارد فیلمور از حزب آمریکایی جریان داشت. جیمز بوکانن در انتخابات پیروز شد و پانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده شد.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

دوران ریاست‌جمهوری جیمز بوکانان بیش از هر چیز به‌خاطر ناتوانی‌اش در رسیدگی مؤثر به تنش‌ها و شکاف‌های فزاینده میان شمال و جنوب شناخته می‌شود؛ امری که در نهایت اندکی پس از ترک منصب او به وقوع جنگ داخلی آمریکا انجامید. به‌دلیل این ناکامی‌های چشمگیر در رهبری و مدیریت بحران، دوران ریاست‌جمهوری او غالباً یکی از ناموفق‌ترین دوران‌های ریاست‌جمهوری در تاریخ آمریکا تلقی می‌شود.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

رأی بدنام «درد اسکات» در سال ۱۸۵۷ اعلام کرد که بردگان، خواه در بند باشند یا آزاد، شهروند نبودند و نمی‌توانستند در دادگاه‌های فدرال اقامه دعوی کنند. همچنین اعلام کرد که کنگره نمی‌تواند برده‌داری را در قلمروهای ایالات متحده منع کند. بوکاننِ دموکرات علناً از رأی طرفدار برده‌داریِ «درد اسکات» حمایت کرد.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

نه فقط موضع طرفدارِ برده‌داریِ جیمز بوکاننِ دموکرات اجازه داد تنش‌ها شدت یابد و به جنگ داخلی بینجامد، بلکه ناتوانی او در مدیریت اقتصاد کشور نیز به وحشت مالیِ ۱۸۵۷ انجامید که یکی از بزرگ‌ترین افت‌های اقتصادی تاریخ آمریکا پیش از رکود بزرگ بود. وحشت مالیِ ۱۸۵۷ به رکود اقتصادی شدیدی انجامید که چندین سال دوام داشت. کسب‌وکارها و بانک‌ها تعطیل شدند، بیکاری افزایش یافت و بازار سهام کاهش یافت.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

در دوران ریاست‌جمهوری جیمز بوکانان، ایالت‌های جنوبی فرآیند جدایی از اتحادیه را آغاز کردند و در واکنش به انتخاب آبراهام لینکلنِ جمهوری‌خواه در سال ۱۸۶۰ از آن جدا شدند. بوکانان در برابر بحران جدایی‌طلبی رویکردی منفعلانه در پیش گرفت و استدلال می‌کرد که دولت فدرال اختیار جلوگیریِ به‌زور از جدایی را ندارد. این نبودِ اقدام قاطع به جنبش جدایی‌طلبی امکان داد تا قوت بگیرد. فقدان رهبریِ قویِ او و اکراهش از اتخاذ اقدامات قاطع برای رسیدگی به بحران جدایی‌طلبی، به این تصور در جنوب دامن زد که می‌تواند بدون مواجهه با مقاومت نظامی از اتحادیه جدا شود.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

در سال ۱۸۶۰، آبراهام لینکلن، نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، انتخاب شد. در اول ژانویهٔ ۱۸۶۳، رئیس‌جمهور لینکلن اعلامیه نهایی آزادی بردگان را امضا و صادر کرد که اعلام می‌کرد همهٔ افراد به بردگی‌گرفته‌شده در سرزمین‌های تحت کنترل کنفدراسیون باید آزاد شوند. این دستور اجرایی تأثیر چشمگیری بر جنگ داخلی گذاشت، زیرا این درگیری را نه تنها به تلاشی برای حفظ اتحادیه، بلکه همچنین به مبارزه‌ای برای پایان دادن به برده‌داری تبدیل کرد. اعلامیه آزادی بردگان بلافاصله همهٔ افراد به بردگی‌گرفته‌شده را آزاد نکرد. این اعلامیه مشخصاً به سرزمین‌های تحت کنترل کنفدراسیون مربوط می‌شد، جایی که اتحادیه اختیار محدودی داشت. با پیشروی نیروهای اتحادیه و به‌دست گرفتن کنترل سرزمین‌های کنفدراسیون، اعلامیه اجرا شد و افراد به بردگی‌گرفته‌شده در آن مناطق آزاد شدند. اعلامیه آزادی بردگان گامی اساسی در مسیر الغای نهایی برده‌داری در ایالات متحده بود و راه را برای تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی آمریکا هموار کرد؛ متممی که در ۶ دسامبر ۱۸۶۵ تصویب و تصویب نهایی شد.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

شاخ جمهوری‌خواه از دههٔ ۱۸۵۰ به بعد درگیر بحرانِ مسئلهٔ برده‌داری بود. در کشور دو شکاف اصلی وجود داشت که دو جریان عمدهٔ اندیشهٔ سیاسی نمایندهٔ آنها بودند. فرایند جدایی در سال ۱۸۵۶ آغاز شد، هنگامی که گروه‌های مخالف و موافق برده‌داری برای تحکیم دیدگاه‌های خود دربارهٔ برده‌داری به قلمرو کانزاس نقل مکان کردند، در همان زمانی که فیلادلفیا از لاودیکیه جدا می‌شد. دموکرات‌ها طرفدار برده‌داری بودند و جمهوری‌خواهان مخالف برده‌داری.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

در سال ۱۸۵۶، کانزاسِ خونین نمایانگر نمونه‌ای کوچک از جنگی بود که در پیش بود. در همان سال، یک دموکراتِ طرفدارِ برده‌داری به‌عنوان رئیسِ شاخِ جمهوری‌خواه انتخاب شد و رهبریِ ناکارآمدش به نمادِ یک ریاست‌جمهوریِ ناکارآمد تبدیل شد، تا همین روزهای اخیر. او پیش از نخستین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواه قرار داشت که ناچار شد آشفتگیِ بر جای مانده از ریاست‌جمهوریِ بوکانن را جمع‌وجور کند.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

تا سال ۱۸۶۳، شاخِ جمهوری‌خواه مهم‌ترین فرمان اجرایی را در تاریخِ وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده صادر کرده بود. این فرمان اجرایی به برده‌داری می‌پرداخت. یک بند از این اعلامیه چنین می‌گوید: «این‌که در روز نخست ژانویه، در سالِ خداوندِ ما هزار و هشتصد و شصت‌وسه، همهٔ افرادی که به‌عنوان برده در هر ایالت یا بخشِ تعیین‌شده‌ای از یک ایالت، که مردمِ آن در آن هنگام در شورش علیه ایالات متحده باشند، نگه داشته شده‌اند، از همان هنگام، از آن پس، و تا ابد آزاد خواهند بود؛ و قوهٔ مجریهٔ ایالات متحده، شامل اختیارات نظامی و دریایی آن، آزادی چنین افرادی را به‌رسمیت خواهد شناخت و حفظ خواهد کرد، و هیچ اقدام یا اقداماتی برای سرکوب چنین افرادی، یا هر یک از آنان، در هر تلاشی که برای دستیابی به آزادی واقعی خود انجام دهند، انجام نخواهد داد.» هرچند حل مسئلهٔ برده‌داری در آن مقطع از نظر تاریخی ناقص بود، ماهیت قانون اساسی زمانی شناخته می‌شود که لینکلن نوشت: «همهٔ افرادی که در هر ایالتی به‌عنوان برده نگه داشته شده‌اند ... از همان هنگام، از آن پس، و تا ابد آزاد خواهند بود.»

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

لینکلن به اصل بنیادینی که در قانون اساسی بیان شده بود بازمی‌گشت؛ اصلی که می‌گوید «همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند». لینکلن در همان زمانی که شاخ پروتستان نبوت بنیادین خود، یعنی نبوت برده‌داری، را رد می‌کرد، به حقایق بنیادین بازمی‌گشت. بنابراین، درست در همان هنگام که شاخ جمهوری‌خواه مهم‌ترین «دستور اجرایی» خود را در تاریخ دربارهٔ برده‌داری صادر می‌کرد، شاخ پروتستان مهم‌ترین دستور اجرایی را در تاریخ نبوی خود دربارهٔ نبوت برده‌داری صادر کرد؛ نبوتی که با سوگند و لعنت موسی نمایانده می‌شود. شاخ جمهوری‌خواه بازگشت به بنیادها را برگزید، شاخ پروتستان بر آن شد که بنیاد خود را رد کند و به سوی آنان بازگردد که به آن دستور داده شده بود هرگز به سویشان بازنگردد.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

در سال ۱۸۶۳، شاخ جمهوری‌خواه به دو اردوگاه تقسیم شده بود، همان‌گونه که پادشاهی اسرائیل باستان در زمان یربعام و رحبعام تقسیم شد. در سال ۱۸۶۳، شاخ پروتستان از نظر قانونی به شاخ جمهوری‌خواه پیوست، چنان‌که دو مذبحِ یربعام در بیت‌ئیل و دان نماد آن‌اند. این دو شاخ در طول تاریخ به موازات یکدیگر حرکت می‌کنند، و تاریخ ۱۸۶۳ به‌ویژه نمایانگر تاریخ روزهای آخر است.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

تاریخِ پیروانِ میلر با چند قیدِ نبوی در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تکرار می‌شود. یکی از آن قیود این است که مخاطبانِ هدف در تاریخِ پیروانِ میلر، ابتدا کسانی بودند که بیرون از جنبش بودند و پس از آن خودِ جنبش. در جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، دو صدایِ مکاشفهٔ باب هجده دو جامعهٔ هدف را مشخص می‌کنند، اما آن اهداف برعکسِ تاریخِ پیروانِ میلر هستند. هدفِ نخست قومِ خداست و صدایِ دوم متوجهِ گلهٔ دیگرِ خداست که هنوز در بابل‌اند.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

هشدار نبوتی دیگری این است که هرچند هر دو تاریخ از کلیسایی به کلیسای دیگر گذر می‌کنند، میلاریت‌ها از فیلادلفیه به لائودیکیه رفتند و جنبش عظیم فرشتهٔ سوم از لائودیکیه به فیلادلفیه حرکت می‌کند. این نشان می‌دهد که میلاریت‌ها از کلیسای ششم به کلیسای هفتم رفتند و صد و چهل و چهار هزار نفر از کلیسای هفتم به کلیسای هشتم می‌روند، که از همان هفت است.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

شاخ جمهوری‌خواه حرکت خود را در حوالی سال ۱۸۶۳ از یک ملتِ برده‌دار به‌سوی یک ملتِ ضد برده‌داری آغاز کرد. بحران آن دوره تاریخی دو حزب سیاسی پدید آورد که همان طرف‌های متخاصم در این «روزهای آخر» هستند. همان‌گونه که نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواهِ آن تاریخ تنها چند روز پس از پایان جنگ ترور شد، آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه به‌طور نمادین ترور شد و در خیابان همچون مرده رها گردید، در حالی که جهان جشن می‌گرفت. او نه چند روز پس از پایان جنگ داخلی، بلکه درست پیش از آغاز آخرین جنگ داخلی ترور شد.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، پیش از خود ناکارآمدترین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا را داشت، و آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه نیز پیش از خود همان را خواهد داشت. ناکارآمدیِ رئیس‌جمهور دموکراتی که پیش از نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه آمد، بحرانی را برانگیخت که به جنگ داخلی تبدیل شد، و همان ناکارآمدی اکنون در حال رخ دادن است. رئیس‌جمهور دموکراتی که پیش از آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه قرار دارد، اقتصاد را چنان اداره کرد که تا آن زمان بزرگ‌ترین سقوط اقتصادی تاریخ آمریکا را رقم زد. دو شاخ تا قانون یکشنبه به‌صورت موازی حرکت می‌کنند. در سال ۱۸۶۳، نخستین نسلِ هر دو شاخ آغاز شد، و برای هر دو شاخ، نسل چهارم و نهایی رو به شرق خواهد ایستاد و در برابر خورشید سر فرود خواهد آورد.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

پیام ایلیا همواره با داوری‌های خدا همراه است که پیام هشدار را تأیید می‌کنند. جامعهٔ جهانی اکنون مانند مردمِ پیش از طوفان زندگی می‌کند. آنها می‌خورند، می‌نوشند و انتظار دارند غول‌های فناوریِ جهان‌گرا هر مشکلی را که ممکن است پیش بیاید حل کنند. کلام خدا نشان می‌دهد که جهان اکنون در آستانهٔ بحرانی عظیم قرار دارد.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> «از شب چه خبر؟» آیا اهمیتِ این پیام‌ها را درمی‌یابم؟ آیا جایگاهی را که در کار پایانیِ نظام عظیمِ علاج‌بخش دارند می‌فهمم؟ آیا آن‌قدر با «کلام استوارترِ نبوت» آشنا هستم که بتوانم در رویدادهایی که پیرامونم رخ می‌دهد شواهدی مثبت ببینم که پادشاهِ در راه حتی بر در ایستاده است؟ آیا در پرتو نوری که خدا داده، مسئولیتی را که بر دوش من است احساس می‌کنم؟ آیا هر استعدادی را که به‌عنوان مباشرِ او به من سپرده شده، در تلاشی هدایت‌شده برای نجات هلاک‌شوندگان به کار می‌گیرم؟ یا اینکه ولرم و بی‌اعتنا هستم، تا حدی با دنیای شریر درآمیخته‌ام، و امکانات و توانایی‌ای را که خدا به من داده عمدتاً در ارضای نفس صرف می‌کنم، و به آسایش و راحتیِ خود بیش از پیشبرد کار او اهمیت می‌دهم؟ آیا با سیر و رفتارم آن «باوری را که در جهان قوت گرفته که ادونتیست‌های روز هفتم شیپور را با صدایی نامعلوم می‌نوازند و در مسیر دنیویان گام می‌نهند» تقویت می‌کنم؟

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> ما صدای گام‌های خدایی را که نزدیک می‌شود می‌شنویم تا جهان را به سبب گناهانشان مجازات کند. پایان زمان به ما نزدیک است. ساکنان جهان دسته‌دسته بسته می‌شوند تا سوزانده شوند. آیا شما نیز با علف‌های هرز بسته خواهید شد؟ آیا درمی‌یابید که هر سال هزاران و هزاران و ده بارِ ده هزار نفوس هلاک می‌شوند و در گناهان خود می‌میرند؟ بلایا و داوری‌های خداوند هم‌اکنون کار خود را می‌کنند، و نفوس به تباهی می‌روند زیرا نور حقیقت بر راهشان ندرخشیده است. بولتن روزانه کنفرانس عمومی، ۱ آوریل ۱۸۹۷.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> در شب، با جان خود مشتاق تو بوده‌ام؛ آری، با روحی که در درون من است تو را بامدادان خواهم جست؛ زیرا هرگاه داوری‌های تو در زمین باشد، ساکنان جهان عدالت را خواهند آموخت. اشعیا ۲۶:۹

Back to Articles