Article

# The Book of Daniel - Number Eight

کتاب دانیال - شماره هشت

A Process

یک فرایند

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> در سال سوم سلطنت یهویاقیم پادشاه یهودا، نبوکدنصر پادشاه بابل به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. و خداوند یهویاقیم پادشاه یهودا را با بخشی از ظروف خانهٔ خدا به دست او سپرد؛ و او آنها را به سرزمین شِنعار، به خانهٔ خدای خود برد و آن ظروف را در خزانهٔ خانهٔ خدای خود گذاشت. دانیال ۱:۱، ۲.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب واحدند، و همان خطوط نبوی که در کتاب دانیال بیان شده‌اند در کتاب مکاشفه پی گرفته می‌شوند. مکاشفهٔ عیسی مسیح بیانگر پیام نبوی نهایی است که مهر آن اندکی پیش از پایان دورهٔ آزمایش گشوده می‌شود.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

حقایقی که در گذشته از کتاب مکاشفه به‌درستی درک شده بودند اما به‌سبب رسوم و سنت‌ها مهر و موم شده بودند، هنوز هم حقیقت‌اند، و امروز به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا بار دیگر مهرشان شکسته می‌شود، و آن حقایق اکنون تحقق کامل خود را آشکار می‌کنند.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

حقایقی که در گذشته از کتاب دانیال به‌درستی فهمیده شده‌اند اما به‌سبب رسم و سنت مهر و موم شده‌اند، همچنان حقیقت‌اند، و امروز بار دیگر به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا گشوده می‌شوند، و آن حقایق اکنون تحقق کامل خود را آشکار می‌کنند.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

دانیال صرفاً نخستینِ دو کتابِ نمایانگرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

یهویاکیم نمادِ قدرت‌یابیِ نخستین پیام در یک جنبش اصلاحی است. او همچنین نمادِ عهد است، زیرا تغییرِ نام به‌طور نبوی آغازِ یک رابطهٔ عهدی را مشخص می‌کند. رابطهٔ عهدی‌ای که خدا با قومی که پیش‌تر قومِ عهدیِ او نبودند برقرار می‌کند، در هنگامِ قدرت‌یابیِ نخستین پیام آغاز می‌شود.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> شما که در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قوم خدا هستید؛ شما که رحمتی نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۱۰

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

نمادِ تغییر نام که نمایانگرِ رابطهٔ عهدی است، با تغییر نام ابرام به ابراهیم، سارای به سارا، یعقوب به اسرائیل و شائول به پولس برقرار می‌شود. شواهد دیگری نیز برای این نماد وجود دارد، اما در فصل اول کتاب دانیال، نام دانیال به بلطشاصر تغییر می‌یابد و نام حننیا به شدرک، میشائیل به میشک و عزریا به عبدنغو.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

وقتی خداوند با قومی وارد رابطه‌ای پیمانی می‌شود، هم‌زمان از کنار قومِ پیمانیِ پیشین می‌گذرد. یهویاقیم نمایندهٔ قومِ پیمانی‌ای است که از آنان گذشته می‌شود و دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا نمایندهٔ قومِ پیمانی‌ای هستند که سپس برگزیده می‌شوند. وقتی مردم وارد رابطه‌ای پیمانی می‌شوند، سپس آزموده می‌شوند تا روشن شود آیا به مفادِ پیمان پایبند خواهند ماند یا نه. این آزمون با عملِ خوردن بازنمایی می‌شود.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

آدم و حوا با عملِ خوردن در آزمون مردود شدند، و هنگامی که خدا نخستین‌بار با قومی برگزیده عهد بست، رابطه را با آزمودنِ آنان به‌وسیلهٔ مَنّ آغاز کرد. اسرائیلِ باستان سرانجام در آن آزمون مردود شد، اما با این کار، نخستین اشاره و نخستین شهادت را به این حقیقت فراهم آورد که آزمونِ عهد، آزمونی یک‌باره نیست، بلکه فرایندِ آزمون است. در دهمین آزمون، مقرر شد که طی چهل سال آینده در بیابان بمیرند. سپس خدا با یوشع و کالب عهد بست و بدین‌سان گواهی داد که هرگاه خداوند با قومی برگزیده عهد می‌بندد، در عین حال از قومِ صاحبِ عهدِ پیشین نیز می‌گذرد. در پایانِ اسرائیلِ باستان، که هم‌زمان آغازِ اسرائیلِ روحانی بود، آخرین فرایندِ آزمون برای اسرائیلِ باستان، نخستین فرایندِ آزمون برای اسرائیلِ روحانی بود و به صورتِ «نانِ آسمانی» نمایانده شد. این امر در نخستین فرایندِ آزمونِ عهد، به‌وسیلهٔ مَنّ نمادین شده بود.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

در آن فرایند آزمون، که هم نخستین و هم آخرین فرایند آزمون بود، عیسی آزمون نان آسمانی را زمانی معرفی کرد که گفت آنان که قوم عهد او هستند باید گوشت او را بخورند و خون او را بنوشند. او در آن ارائه، بیش از هر زمان دیگری در دوران خدمتش شاگردان بیشتری را از دست داد. آن مناقشه در خدمت او اوجِ تبیینِ فرایندِ آزمونِ عهد بود، و خواهر وایت در کتاب «آرزوی اعصار» دربارهٔ آن واقعه به تفصیل اظهار نظر می‌کند، جایی که عنوان فصل «بحران در جلیل» است. نام «جلیل» به معنای «لولا» یا «نقطهٔ عطف» است، و او در آن فصل توضیح می‌دهد چرا شاگردان از او روی‌گردان شدند. آنان از به‌کارگیری شهادت او دربارهٔ لزوم خوردن گوشت و نوشیدن خون او مطابق روشِ نبویِ درست خودداری کردند. او نشان داد که آنان به آداب و رسوم و سنت‌هایی از مفاهیم نبوی پایبند بودند که شیطان آن‌ها را در فهم کتاب‌مقدسیِ اسرائیل باستان القا کرده بود. آن سوءبرداشت‌ها به گمانشان برایشان دستاویزی فراهم آورد تا سخنان او را به‌جای معنوی، به‌صورت تحت‌اللفظی تفسیر کنند. او همچنین یادآور می‌شود که آنان که در جلیل از عیسی «برگشتند»—که در باب ششم انجیل یوحنا (یوحنا ۶:۶۶) مشخص شده‌اند—دیگر هرگز، برای همیشه، با او همراه نشدند.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

چه در نخستین و چه در واپسین فرایندِ آزمونِ عهدِ اسرائیلِ باستان، درمی‌یابیم که هنگامی که خدا با قومی برگزیده وارد رابطه‌ای عهدی می‌شود، هم‌زمان از کنار قومِ عهدِ پیشین می‌گذرد. همچنین درمی‌یابیم که او آن قوم را نه با آزمونی یگانه، بلکه با فرایندی از آزمون‌ها می‌آزماید. نیز می‌بینیم که این فرایندِ آزمون با چیزی برای خوردن نمایانده می‌شود. همچنین درمی‌یابیم که آن خوراک نمایانگرِ کلامِ خداست و اینکه آزمون شامل انتخابی میان دو نوع خوراک برای خوردن است. آیا از هر درختی که خدا گفته است می‌توانیم از آن بخوریم، می‌خوریم، یا از آن درختی می‌خوریم که از خوردنش منع شده‌ایم؟ نیز درمی‌یابیم که انتخابِ آنچه باید خورد، آزمونِ چگونگیِ خوردنِ خوراکِ عرضه‌شده را نیز در بر می‌گیرد.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

در پایان اسرائیل روحانی، در زمان جنبش میلری، پیام نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قوت گرفت. یهویاقیم در آن‌جا نمایندهٔ پروتستان‌هایی است که سپس به بابل برده می‌شوند تا دختران او شوند. آنان وقتی فرشته باب ده مکاشفه فرود آمد و در دستش کتابچه‌ای گشوده داشت، با آزمایشی روبه‌رو شدند. همان‌گونه که یهویاقیم بر ضد خواسته‌های نبوکدنصر شورید و سپس به اسارت برده شد، پروتستان‌ها بر پایهٔ سنت‌ها و رسومى که از اعصار تاریک با خود آورده بودند، از خوردن خوراکی که در دست فرشته بود سر باز زدند.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

تا بهار ۱۸۴۴، فرایند آزمون برای یهویاقیم و پروتستان‌ها به یک «نقطهٔ عطف» رسیده بود و آنان، درست همان‌گونه که در نخستین فرایند آزمونِ اسرائیلِ روحانی، «روی برتافتند» و دیگر با عیسی همراه نشدند. در آن تاریخ دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا نمایندهٔ پیروان میلر بودند؛ کسانی که بر آن شدند کتابچه را بخورند؛ کتابچه‌ای که در دهانشان شیرین بود، اما در شکمشان تلخ شد.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

اگر آدم و حوا را هم لحاظ کنیم، چهار شاهدِ کلاسیک داریم که نشان می‌دهند آزمون با عملِ خوردن نمایانده می‌شود. چندین شاهدِ نبوی داریم که همگی نشانِ «اول و آخر» را بر خود دارند. شهادتِ آزمونِ مَنّا نخستین شاهد است، و آزمونِ نانِ آسمانی هم نخستین آزمون برای اسرائیلِ روحانی است و هم آخرین شاهد برای اسرائیلِ باستان. آزمونِ کتابچهٔ کوچک هم اول است و هم آخر. این آزمون پایانِ سرگردانیِ اسرائیلِ روحانی به‌عنوان کلیسا در بیابان است، و آغازِ کسانی که برگزیده شدند تا آخرین قومِ نام‌گذاری‌شدهٔ خدا باشند. پیروانِ میلر آغازِ قومِ نام‌گذاری‌شدهٔ خدا بودند که می‌بایست به‌عنوان شاخِ راستینِ پروتستانتیسم شناخته شوند. چندین شاهد برای فرایندِ آزمون وجود دارد که از هنگامی آغاز می‌شود که پیامِ نخست قدرت می‌گیرد.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

در آن فرایندهای آزمون، یک «نقطهٔ عطف» فرا می‌رسد که در آن تقریباً همهٔ شاگردان روی برمی‌گردانند. در برابر شهادتِ یوشع و کالب، تمامِ اسرائیل روی برتافتند و خواستند به مصر بازگردند. در کلیسای جلیل، اکثریتِ شاگردان روی برتافتند. چون عیسی آلفا و امگا است، آن «نقطهٔ عطف» که در پایانِ فرایندِ آزمون نمایان می‌شود، در آغازِ همان فرایند نیز به تصویر کشیده می‌شود. وقتی مَنّا نخست برای اسرائیلِ باستان فراهم شد، کسانی بودند که بی‌درنگ از دستورالعمل‌ها روی برتافتند. در هنگامِ تعمیدِ مسیح، او روی برتافت و به بیابان رفت. خواهر وایت نمادِ یک نقطهٔ عطف را به‌شیوه‌ای بسیار آموزنده به‌کار می‌برد.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> دوره‌هایی وجود دارد که در تاریخ ملت‌ها و کلیسا نقطهٔ عطف به شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌شود؛ و اگر رد شود، افول روحانی و ویرانی در پی می‌آید. خداوند در کلام خود کارِ پیش‌روندهٔ انجیل را، چنان‌که در گذشته به پیش برده شده است و در آینده نیز خواهد شد، تا نبرد پایانی، زمانی که عوامل شیطانی آخرین حرکت شگفت‌انگیز خود را انجام خواهند داد، آشکار ساخته است. از همان کلام درمی‌یابیم که اکنون نیروهایی در کارند که نبرد بزرگ و نهایی میان نیکی و بدی ـ میان شیطان، شاهزادهٔ تاریکی، و مسیح، شاهزادهٔ حیات ـ را آغاز خواهند کرد. اما پیروزیِ پیشِ رو برای کسانی که خدا را دوست می‌دارند و از او می‌ترسند، به همان اندازه یقینی است که تخت او در آسمان‌ها استوار است. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

وقتی مَنّا برای نخستین‌بار به اسرائیلِ باستان داده شد، نورِ آن برههٔ تاریخی داده شد. در هنگامِ تعمیدِ مسیح نیز نورِ آن برههٔ تاریخی داده شد. در یازدهم اوتِ ۱۸۴۰ نیز نورِ آن برههٔ تاریخی داده شد. هر یک از آن نقاطِ عطف آغازِ فرایندِ آزمایشی را نشان می‌دهد که سرانجام به نقطهٔ عطفی دیگر ختم می‌شود؛ زمانی که قومِ عهدِ پیشین روی برمی‌گردانند و دیگر با مسیح همراهی نمی‌کنند.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

چون این فرایندهای گوناگونِ آزمون نشان‌دهندهٔ آزمونی هم برای قومِ عهدِ پیشین و هم برای قومِ عهدِ جدید هستند، فرایندِ آزمون دو پایان دارد. پایانِ فرایندِ آزمون ـ و در نتیجه، نقطهٔ عطفِ نهایی برای پروتستان‌ها در تاریخِ میلرایت‌ها ـ بهارِ ۱۸۴۴ بود. پایانِ فرایندِ آزمون (در پاییزِ ۱۸۴۴)، یا نقطهٔ عطفِ خودِ میلرایت‌ها، پس از نقطهٔ عطفِ قومِ پیشینِ خدا فرا رسید.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

در تاریخ مسیح، فرایند آزمایش با دو بار پاک‌سازی هیکل توسط او مشخص می‌شود: یک بار در آغاز خدمتش و بار دیگر در پایان خدمتش.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

در نوشته‌های روح نبوت، فرایند آزمونِ دو پاکسازیِ هیکل توسط مسیح با باب سومِ ملاکی همسو است.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> در پاک‌سازی معبد از خریداران و فروشندگانِ دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک‌کردن دل از آلودگیِ گناه — از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عادات شرور که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. ملاکی ۳:۱ تا ۳ نقل شده. اشتیاق دوران‌ها، ۱۶۱.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

تطهیر قوم خدا نمایانگر فرایند آزمونی است که بارها با چندین خط نبوت مرتبط دانسته شده است. هر اشاره‌ای، از آدم و حوا تا تاریخِ جنبشِ میلریتی، نمایانگر تطهیر آن صد و چهل و چهار هزار نفر است.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> در واپسین روزهای تاریخ این زمین، عهد خداوند با قوم حافظ احکام او قرار است تجدید شود. Review and Herald، ۲۶ فوریه ۱۹۱۴.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

فرآیند تطهیرِ صد و چهل و چهار هزار نخستین اشاره در کتاب دانیال است؛ و دانیال نخستینِ آن دو کتابی است که در کنار هم مکاشفهٔ عیسی مسیح را نمایان می‌کنند؛ مکاشفه‌ای که اندکی پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ بشر از مُهر گشوده می‌شود. فرآیند تطهیرِ صد و چهل و چهار هزار همچنین به‌صورت فرآیند مُهر کردن نیز نمایانده شده است. وقتی نخستین پیامِ فرآیندِ تطهیر و مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، برای کلیسا و برای جهان نقطهٔ عطفی بود. در فصل هجدهمِ مکاشفه، آن فرشته که جهان را با جلال خود روشن می‌کند آنگاه فرا رسید. با این همه، در مکاشفهٔ هجده، فرشته چنین تصویر نشده که چیزی برای خوردن در دست داشته باشد، با این حال آنجا هست. کتابچهٔ کوچک همان‌جاست. کسانی که تصمیم می‌گیرند روشِ «خط بر خط» را، چنان‌که پیامبر اشعیا نمایانده است، بخورند، می‌توانند آن را به‌آسانی بازشناسی کنند.

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

با به‌کارگیری اصل «سطر بر سطر» درمی‌یابیم که وقتی مسیح در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد، او همچنین «کتابچهٔ کوچکی» داشت که به‌صورت «مَنّا»، «نانِ آسمان» و «کتابچهٔ کوچک» نمایانده شده بود. اما در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، قوم برگزیدۀ پیشین که نمایندۀ آن «یهویاقیم» بود، بر آن شدند که به رسوم و سنت‌های ادونتیسم تمسک جویند و سپس حرکت خود به‌سوی اسارت بابل را آغاز کردند؛ حرکتی که در هنگام قانون یکشنبه کامل خواهد شد.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

وقتی «ساختمان‌های عظیم» «نیویورک» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «با چرخاندن و واژگون کردن قدرت خدا» به زیر افکنده شدند، نور فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده سراسر زمین را پر کرد، زیرا نقطهٔ عطفی در تاریخ وحش زمینِ مکاشفهٔ سیزده فرا رسیده بود.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> در تاریخ ملت‌ها و کلیسا، دوره‌هایی وجود دارد که نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. به تدبیر الهی، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی روی می‌دهد؛ و اگر رد شود، افول روحانی و تباهی در پی می‌آید. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

وقتی نورِ فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، کسانی که آن نور را پذیرفتند از نظر روحانی پیشرفت کردند و کسانی که آن را رد کردند از نظر روحانی افول نمودند و سفرِ شورشیِ خود را به‌سوی نقطهٔ عطف نهاییِ قانونِ یکشنبه آغاز کردند؛ جایی که آنان برای همیشه، به‌عنوان پیام‌آورانِ فرشتهٔ سوم، کشتیِ اعترافِ ایمانیِ خود را به گل می‌نشانند. آنان در جلیل که در یوحنا ۶:۶۶ روی برتافتند و دیگر با مسیح راه نرفتند، از نوری روی برمی‌گرداندند که نخست در هنگام تعمید او رسیده بود؛ همان‌جا که پیامِ اوّلِ آن تاریخِ آزمایشی توانمند شد. در دانیال باب اوّل، در تاریخی که پیامِ اوّل توانمند می‌شود، دو طبقهٔ پرستندگان به تصویر کشیده شده‌اند. یهویاقیم نمایندهٔ کسانی است که کشتیِ ایمان‌شان به گل می‌نشیند، و دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا نمایندهٔ وفاداران‌اند.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> در سال سوم سلطنتِ یهویاقیم، پادشاهِ یهودا، نبوکدنصر، پادشاهِ بابل، به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. و خداوند یهویاقیم، پادشاهِ یهودا، را با بخشی از ظروفِ خانهٔ خدا به دست او سپرد؛ و او آنها را به سرزمینِ شِنعار، به خانهٔ خدای خود، برد و آن ظروف را در خزانهٔ خانهٔ خدای خود نهاد. و پادشاه به اشفناز، رئیسِ خواجه‌سرایانش، فرمان داد تا برخی از بنی‌اسرائیل، و از نسلِ پادشاه و از اشراف را بیاورد؛ جوانانی بی‌عیب و خوش‌سیما، ماهر در هر حکمت و دانا در دانش و فهمِ علم، و آنان که در ایشان تواناییِ ایستادن در کاخِ پادشاه بود، تا دانش و زبانِ کلدانیان را به آنان بیاموزند. و پادشاه برای ایشان جیرهٔ روزانه‌ای از خوراکِ پادشاه و از شرابی که خود می‌نوشید مقرر کرد، تا بدین‌گونه ایشان را سه سال بپرورانند، تا در پایانِ آن پیشِ پادشاه بایستند. و از میانِ ایشان، از بنی یهودا، دانیال و حننیا و میشائیل و عزریا بودند؛ که سرورِ خواجه‌سرایان بر آنان نام‌هایی نهاد: به دانیال نامِ بلتشاصر را داد، و به حننیا شدرک، و به میشائیل میشک، و به عزریا عبد‌نغو. اما دانیال در دلِ خود نهاد که خود را با سهمِ خوراکِ پادشاه و با شرابی که او می‌نوشید نجس نسازد؛ از این‌رو از سرورِ خواجه‌سرایان درخواست کرد که خود را نجس نسازد. دانیال ۱:‏۱-۸.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا از فرزندان یهودا بودند. آنها را خصی کردند و بدین‌سان نمایانگر نسل نهایی ادونتیسم شدند. نبوکدنصر، همچون بسیاری از پادشاهان باستان، آن چهار جوانِ از قبیلهٔ یهودا را خصی کرد تا هرگونه نگرانی‌ای را که ممکن بود شاه هنگام خدمت آنان به‌عنوان برده و در تعامل آنان با همسران و کنیزانش داشته باشد، برطرف کند.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

به‌صورت نمادین، نمایانگر نسل نهایی ادونتیسم است، زیرا پس از این چهار تن، تبار یهودا دیگر ادامه نخواهد یافت. عدد چهار نمادِ جهانی‌بودن است و از این‌رو نمایانگر نسل نهایی ادونتیست‌های روز هفتم در سراسر جهان است که یازدهم سپتامبرِ ۲۰۰۱ را تحققِ کلامِ نبویِ خدا می‌دانند.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

آن ادونتیست های روز هفتم موضوع کلام نبوی خدا هستند، زیرا آنان همان کسانی اند که فراخوانده شده اند تا از شمار صد و چهل و چهار هزار باشند. با این حال، میراث نبوی آنان با شورش پدرانشان در سال ۱۸۶۳ آغاز شد. آن شورش اولیه تقریبا غیرممکن است که شناخته شود، زیرا با سنت ها و رسوم چهار نسل شورش رو به افزایش پوشانده شده است. هرچند شناختنش دشوار است، باید دیده و به آن اعتراف شود، چنان که دانیال سرانجام در باب نهم دانیال چنین می کند. او این کار را با شناخت حقیقت موجود در کلام نبوی خدا انجام داد.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

تمردی که دانیال و آن سه مرد پارسا مستقیماً از آن برخاسته بودند، این بود که پدرشان از جدا ماندن از نفوذهای بت‌پرستانه‌ای که آنان را احاطه کرده بود سر باز زد. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای برای تثبیت ردّ خود نسبت به شناساییِ میلر از «هفت بار» در لاویانِ بیست‌وشش، به روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم بازگشت. نماد آن تمرد برای دانیال و آن سه مرد پارسا، پادشاه حزقیا بود.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

پادشاه حزقیا از خداوند تمنا کرد که نمیرد، و دعایش هنگامی مستجاب شد که خداوند پانزده سال دیگر به عمرش افزود. در نتیجه، او پدرِ منسی شد؛ یکی از شرورترین پادشاهان یهودا، و نیز همان پادشاهی که آغازگر فرایند پیش‌روندهٔ هفت‌مرحله‌ایِ فتح و به بردگی کشیدن یهوداست. در سال ۱۸۵۶، شاهد راستین آمد تا درِ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای را بکوبد، اما آنان ترجیح دادند زنده بمانند و نه به نفسِ خود بمیرند. تا سال ۱۸۶۳، آنان «اریحا» را بازسازی کرده بودند و شورشی فزاینده را آغاز کردند که در نهایت مانع شد که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌عنوان آغاز سفرِ سه‌مرحله‌ایِ خود به‌سوی بردگیِ بابلِ روحانی که به قانون یکشنبه ختم می‌شود، بشناسند.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

برای پادشاه حزقیا، 1863 هنگامی فرا رسید که دعای او برای زنده ماندن مستجاب شد. خداوند نشانه‌ای داد که دعایش پذیرفته شده است. خدا با به حرکت درآوردن خورشید آن دعا را تأیید کرد، و بابلیان کار خدا را در آسمان‌ها دیدند، هرچند نمی‌دانستند معنایش چیست. سپس بابلیان به اورشلیم آمدند تا دربارهٔ خدایی که قدرت کنترل خورشید را داشت، بیشتر بدانند. پادشاه حزقیا به جای اینکه خدای آسمان را جلال دهد و به جای اینکه نسبت به نفس بمیرد، تصمیم گرفت معبد و شهر خود را جلال دهد، نه آن خدایی را که برگزیده بود نام خود را در آن معبد و آن شهر بگذارد.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

آن شورش پیشگویی‌ای را در پی داشت مبنی بر اینکه فرزندانی از نسل او در بابل به بردگان و خواجه‌سرایان بدل خواهند شد. آن فرزندان دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا بودند و نمایانگر آخرین نسل روحانی از میان ادونتیست‌های روز هفتم هستند که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را نقطه عطفی در تاریخ ملل جهان و کلیسا می‌شناسند؛ زمانی که نوری داده می‌شود که بناست یکصد و چهل و چهار هزار را بیازماید و مهر کند.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> در آن روزها حزقیا تا دمِ مرگ بیمار بود. و نبی، اشعیا پسر آموص، نزد او آمد و گفت: خداوند چنین می‌فرماید: امور خانه‌ات را مرتب کن، زیرا خواهی مرد و زنده نخواهی ماند. آنگاه روی خود را به سوی دیوار گردانید و نزد خداوند دعا کرده گفت: التماس می‌کنم، ای خداوند، اکنون به یاد آور که چگونه در راستی و با دلی کامل در حضور تو راه رفته‌ام و آنچه پسند نظر توست به‌جا آورده‌ام. و حزقیا سخت گریست. و واقع شد که هنوز اشعیا به صحنِ میانی بیرون نرفته بود که کلام خداوند به او رسید و گفت: بازگرد و به حزقیا، رهبر قوم من، بگو: خداوند، خدای داود پدرت، چنین می‌فرماید: دعایت را شنیدم و اشک‌هایت را دیدم؛ اینک تو را شفا می‌دهم؛ در روز سوم به خانه خداوند خواهی رفت. و پانزده سال بر روزهای عمرت می‌افزایم؛ و تو و این شهر را از دست پادشاه آشور رهایی خواهم بخشید؛ و این شهر را برای خاطر خود و برای خاطر بنده‌ام داود حمایت خواهم کرد. و اشعیا گفت: قرص انجیر بیاورید. پس آوردند و بر دمل نهادند و او بهبود یافت. و حزقیا به اشعیا گفت: چه نشانه‌ای خواهد بود که خداوند مرا شفا می‌دهد و من روز سوم به خانه خداوند خواهم رفت؟ و اشعیا گفت: این نشانه را از جانب خداوند خواهی داشت که خداوند آنچه را گفته است به جا خواهد آورد: آیا سایه ده درجه پایین برود یا ده درجه به عقب بازگردد؟ و حزقیا پاسخ داد: آسان است که سایه ده درجه پایین برود؛ نه، بلکه بگذار سایه ده درجه به عقب بازگردد. و اشعیا نبی نزد خداوند فریاد برآورد، و او سایه را ده درجه به عقب بازگردانید، به همان اندازه که در ساعت آفتابیِ آحاز پایین رفته بود. در آن زمان برودخ‌بلدان، پسر بلدان، پادشاه بابل، چون شنیده بود که حزقیا بیمار شده است، نامه‌ها و هدیه‌ای نزد حزقیا فرستاد. و حزقیا به آنان گوش فرا داد و همه خانه خزاین نفیس خود را به ایشان نشان داد، نقره و طلا و ادویه‌ها و روغن گرانبها، و همه خانه اسلحه خود، و هرچه در خزائنش یافت می‌شد؛ در خانه‌اش و در تمامی قلمرویش چیزی نبود که حزقیا آن را به ایشان نشان نداده باشد. آنگاه اشعیا نبی نزد پادشاه حزقیا آمد و به او گفت: این مردان چه گفتند و از کجا نزد تو آمدند؟ حزقیا گفت: از سرزمینی دور آمده‌اند، از بابل. و گفت: چه چیز را در خانه‌ات دیده‌اند؟ حزقیا پاسخ داد: هرچه در خانه‌ام هست دیده‌اند؛ چیزی در میان خزائن من نیست که به ایشان نشان نداده باشم. و اشعیا به حزقیا گفت: کلام خداوند را بشنو. اینک روزها می‌آید که هرچه در خانه‌ات هست و آنچه پدرانت تا امروز ذخیره کرده‌اند به بابل برده خواهد شد؛ چیزی باقی نخواهد ماند، خداوند می‌فرماید. و از پسرانت که از تو خواهند برآمد، که ایشان را خواهی زاد، آنان را خواهند برد؛ و ایشان در کاخ پادشاه بابل خواجه‌سرا خواهند بود. آنگاه حزقیا به اشعیا گفت: کلام خداوند که گفتی نیکوست. و گفت: آیا نیکو نیست اگر در ایام من صلح و راستی باشد؟ و بقیه کارهای حزقیا و همه قدرت او و اینکه چگونه برکه و مجرا ساخت و آب را به شهر آورد، آیا در کتاب تواریخ پادشاهان یهودا مکتوب نیست؟ و حزقیا با پدرانش آرمید، و منسّی پسرش به جای او پادشاه شد. دوم پادشاهان ۲۰:۱-۲۱.

The next verse says:

آیهٔ بعدی می‌گوید:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> منسی دوازده‌ساله بود که به سلطنت رسید و پنجاه و پنج سال در اورشلیم سلطنت کرد. نام مادرش حفصیبه بود. دوم پادشاهان ۲۱:۱

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

نتیجه چه می‌شد اگر پادشاه حزقیا ارادهٔ خداوند را می‌پذیرفت و صرفاً امور خانهٔ خود را مرتب می‌کرد و می‌مرد؟ به او پانزده سال دیگر عطا شد، و سه سال بعد منسّیِ شریر به دنیا آمد. در سال ۱۸۵۶ چه می‌شد اگر ادونتیسم گذار از فیلادلفیه به لائودکیه را پذیرفته بود و امور خود را سر و سامان داده بود و حقایق بنیادیِ ویلیام میلر را دست‌نخورده باقی گذاشته بود؟ گمان می‌کنم هرگز پاسخ آن پرسش را نخواهیم دانست، اما آنچه می‌دانیم این است که "دانیال در دلِ خود قصد کرد که خود را با سهمِ خوراکِ پادشاه، و نیز با شرابی که او می‌نوشید، نجس نسازد."

We will continue Daniel chapter one in the next article.

در مقاله بعدی فصل اول دانیال را ادامه می‌دهیم.

Back to Articles