Article

# Laodicea - Number Two

لاودیکیه - شمارهٔ دو

The Protestant Horn

شیپور پروتستانی

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

برای فهم پیامی که در کتاب مکاشفه در حال گشوده شدن است، شناخت ریشه‌ها، روند شکل‌گیری و اهمیت اصلاحات پروتستانی ضروری است. سه خط اصلی در تاریخ آن اصلاحات به این امور می‌پردازند: کتاب مقدس، روش‌شناسیِ درست برای مطالعهٔ کتاب مقدس، و این حقیقت که پیام‌رسانانِ برگزیده در طول آن تاریخ نشانه‌های راهِ آن تاریخ‌اند. همان‌گونه که همواره چنین است، شیطان کوشید کتاب مقدس در ترجمهٔ کینگ جیمز را با چندین بدل پنهان کند، و در پی آن بود که روش درستِ فهم کتاب مقدس را نیز با چندین بدل پنهان سازد، و همچنین تلاش کرد پیام‌رسانانِ درست (نشانه‌های راه) را که در مسیر آن تاریخ برانگیخته می‌شدند، پنهان سازد.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> اما شیطان بیکار ننشست. او اکنون همان کاری را کوشید که در هر جنبش اصلاحی دیگری کوشیده است: اینکه با جا زدنِ بدلی به جای کار حقیقی، مردم را بفریبد و نابود کند. همان‌گونه که در قرن نخستِ کلیسای مسیحی مسیح‌های کاذب وجود داشتند، در قرن شانزدهم نیز پیامبران کاذب پدید آمدند. مناقشه بزرگ، ص ۱۸۶.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

در تاریخ میلرایتی از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، ردای پروتستانتیسم—که یکی از دو شاخِ «وحشِ زمین»، یعنی همان ایالات متحده، به‌شمار می‌رود—به ادونتیسمِ میلرایتی رسید و آن جنبش به شاخِ پروتستان بدل شد. هم‌زمان، کلیساهایی که پیش‌تر ادعای پروتستان بودن داشتند، به پروتستانتیسمِ مرتد تبدیل شدند؛ یا به تعبیر میلرایتی‌ها، «دختران روم». وقتی پروتستان‌ها در سال ۱۸۴۳ پیام فرشتهٔ نخست را رد کردند، سقوط کردند و میلرایتی‌ها ردای پروتستانتیسم را بر دوش کشیده، راه را ادامه دادند. تاریخ میلرایتی نقطهٔ اوج کار خدا در رساندن «کلیسای در بیابان» او به فهم کامل کلام خدا بود.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

گشایش داوری تفتیشی آزمون شریعت خدا، و به‌ویژه سبت، را به همراه آورد. اعلام پیام فرشتهٔ سوم مستلزم کلیسایی بود که به شریعت خدا پایبند باشد؛ شریعتی که در دوران قرون تاریک زیر سنت‌ها و رسوم پاپی مدفون شده بود. مسیح پروتستان‌ها را به سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ رساند و آزمون ایلیا را پیشِ روشان نهاد ــ آزمونی که ویلیام میلر نماد آن بود ــ و چون پروتستان‌ها پیام میلر را رد کردند، به روم بازگشتند. آزمون پیام فرشتهٔ نخست، آن‌گونه که میلر بیان کرد، نمادش ایلیا در کوه کرمل بود.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> و ایلیا نزد همهٔ مردم آمد و گفت: تا کی میان دو عقیده دودل می‌مانید؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بعل، از او پیروی کنید. و مردم هیچ پاسخی به او ندادند. اول پادشاهان ۱۸:۲۱

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

در سال ۱۸۴۰، هنگامی که پروتستان‌ها با پیام ایلیا، که میلر و فرشتهٔ اول آن را نمایندگی می‌کردند، روبه‌رو شدند، بعل را برگزیدند!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

رفورماسیون پروتستانی گشوده‌شدن مُهرِ حقایق کتاب مقدس بود که با «ستارهٔ صبح» آغاز شد؛ همان که وعده داده شده بود در دوره‌ای که کلیسای تیاتیرا نمایانگر آن است، عطا گردد. حملهٔ مستقیم علیه کتاب مقدس قرن‌ها پیش‌تر آغاز شد و این امر در «مناقشهٔ بزرگ» به‌روشنی ارائه شده است، به‌ویژه در ارتباط با تاریخ والدنسیان. در سال ۱۹۳۰، بنجامین ویلکرسون کتاب «کتاب مقدسِ مجازِ ما تبرئه‌شده» را منتشر کرد. این کتاب نبرد علیه متون اصلیِ مقدسی را مستند می‌کند که در نهایت برای ترجمهٔ کتاب مقدس کینگ جیمز به کار رفتند، و همچنین متون جعلیِ شیطانیِ گوناگونی را که توسط کاتولیک‌ها، پروتستانی‌گریِ مرتد و ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای ترویج می‌شدند و هنوز هم ترویج می‌شوند. این نبرد مدت‌ها پیش از تاریخ والدنسیان آغاز شده بود، اما آنان نشانِ راه و نمادِ کسانی هستند که جان خود را دادند تا به اهمیت نسخه‌های خطیِ درست شهادت دهند؛ نسخه‌هایی که سرانجام به کتاب مقدس کینگ جیمزِ ۱۶۱۱ ترجمه شدند.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

تهیهٔ نسخهٔ کینگ جیمز از کتاب مقدس در سال ۱۶۱۱ از یک فرایند ترجمه‌ای بسیار مشخص گذشت. فرایند ترجمه و انتشار کتاب مقدس از طریق هفت مرحلهٔ تولید به انجام رسید. انجام آن همچنین هفت سال به طول انجامید، و هفت سالِ کتاب‌مقدسی برابر با ۲۵۲۰ روز است. این البته همان تعداد روزِ نبوتی است که در آن عیسی، در تحققِ فصل نهمِ دانیال، عهد را با بسیاری تأیید کرد. در مرکز آن هفتهٔ مقدس، مسیح مصلوب شد، و البته مسیحِ مصلوب مرکز کتاب مقدس است. آن هفت مرحله برای پدیدآوردن کلام ناب خدا به شرح زیر بودند.

1. FIRST: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

   نخست: ترجمهٔ اولیه توسط افراد: حدود ۵۰ مترجم در شش کمیته تقسیم شدند؛ هر کمیته مسئول بخش‌های متفاوتی از کتاب مقدس بود. این افراد بر ترجمه از زبان‌های اصلی (عبری، آرامی و یونانی) به انگلیسی کار کردند.

2. SECOND: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

   دوم: بازبینی توسط کمیته: پس از آن‌که هر کمیته ترجمهٔ بخشی را به پایان رساند، کار توسط خود اعضای کمیته بازبینی شد. این امر امکان مشارکت جمعی و اصلاح خطاها را فراهم کرد.

3. THIRD: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

   سوم: بازبینیِ کمیتهٔ عمومی: ترجمه‌های هر یک از کمیته‌ها سپس به گروه بزرگ‌تری از دانشوران که «کمیتهٔ عمومی» نامیده می‌شد ارائه شد. این کمیته از نمایندگان هر یک از شش کمیتهٔ ترجمه تشکیل شده بود. آنان کل اثر را بازبینی کردند و ترجمه‌های مختلفِ کمیته‌ها را با یکدیگر مقایسه و هماهنگ کردند.

4. FOURTH: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

   چهارم: بازبینی و بازنگری اضافی: نسخهٔ بازنگری‌شدهٔ کمیتهٔ عمومی برای بازبینی و بهبود بیشتر به کمیته‌های جداگانه بازگردانده شد. این فرایند تکرارشونده کمک کرد تا اطمینان حاصل شود که ترجمه سازگار و دقیق است.

5. FIFTH: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

   پنجم: بررسی نهایی و تصویب: هنگامی که کمیته‌های جداگانه بازنگری‌های خود را به پایان رساندند، پیش‌نویس نهایی برای بررسی نهایی و تصویب به کمیته عمومی ارائه شد.

6. SIXTH: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

   ششم: تأیید سلطنتی و انتشار: ترجمهٔ تأییدشده سپس برای تأیید او به پادشاه جیمز یکم ارائه شد.

7. SEVENTH: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

   هفتم: به‌محض اینکه تأیید سلطنتی خود را داد، این ترجمه در سال ۱۶۱۱ با عنوان نسخه کینگ جیمز (نسخه مجاز) از کتاب مقدس منتشر شد.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> سخنان خداوند پاک هستند: مانند نقره‌ای که در کوره‌ای خاکی آزموده و هفت بار پالوده شده است. تو، ای خداوند، ایشان را نگه خواهی داشت؛ ایشان را از این نسل تا ابد محفوظ خواهی داشت. مزمور ۱۲:۶، ۷.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

در نبردِ شیطان علیه کلام خدا، و علیه نشانه‌های راهی که به‌وسیلهٔ پیام‌آوران گوناگونِ آن تاریخِ در حال آشکار شدن و نیز به‌وسیلهٔ روش‌شناسیِ درستی که برای تقسیمِ صحیحِ کلامِ او باید به کار رود، معرفی شده‌اند، ترجمهٔ کینگ جیمزِ ۱۶۱۱ نشانهٔ راهی است که به‌طور مشخص در مزمور دوازدهم شناسایی شده است. هیچ‌یک از نسخه‌های جعلیِ گوناگونِ کتاب مقدس که از طریق دست‌نوشته‌های تحریف‌شدهٔ کاتولیکی پدید آمده‌اند، معیارهای مزمور دوازدهم را برآورده نمی‌کند. فرایند تصفیه‌ای که در هفت مرحله صورت گرفت و دورهٔ دوهزار و پانصد و بیست روزه نشان می‌دهند که ترجمهٔ کینگ جیمز "کلماتِ پاکِ" خداست. خدا وعده می‌دهد که ترجمهٔ کینگ جیمز را به‌عنوان کلامِ پاکِ خود تا ابد حفظ کند، و بنابراین وعده می‌دهد که روش‌شناسیِ "تاریخ‌گرایی" را که توسط مصلحان پروتستان، از جمله ویلیام میلر، به کار گرفته شد، استوار بدارد.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

در قرن چهاردهم، جان ویکلیف، که در کتاب «The Great Controversy» به عنوان «ستارهٔ صبحِ اصلاح دینی» شناخته می‌شود، وسیله‌ای در دست خدا شد تا کتاب مقدس را به زبانی ترجمه کند که حتی یک فرد عادی هم آن را بفهمد. او پیام‌آوری است که نشانۀ آغازِ اصلاح دینیِ پروتستان را رقم زد.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> جنبشِ بزرگی که وایکلیف آغاز کرد ــ که بنا بود وجدان و خرد را آزاد سازد و ملت‌هایی را که سال‌ها به ارابهٔ پیروزیِ روم بسته شده بودند رها کند ــ سرچشمه‌اش در کتاب مقدس بود. این‌جا سرچشمهٔ آن جویبارِ برکت بود که همچون آبِ حیات از سدهٔ چهاردهم به این‌سو در گذرِ روزگاران جاری بوده است. وایکلیف کتاب مقدس را با ایمانی بی‌چون‌وچرا به‌منزلهٔ مکاشفهٔ الهام‌شدهٔ ارادهٔ خدا پذیرفت؛ معیاری بسنده برای ایمان و عمل. او چنان تربیت یافته بود که کلیسای روم را مرجعیتی الهی و خطاناپذیر بداند و با احترامی بی‌چون‌وچرا تعالیم و رسومِ هزارسالهٔ مستقر را بپذیرد؛ امّا از همهٔ این‌ها روی برتافت تا به کلامِ مقدسِ خدا گوش فرا دهد. این همان مرجعیتی بود که او مردم را به پذیرش آن می‌خواند. او به‌جای کلیسایی که از زبانِ پاپ سخن می‌گفت، اعلام کرد که تنها مرجعِ حقیقی، صدای خداست که از طریقِ کلامِ او سخن می‌گوید. و او نه‌تنها تعلیم داد که کتاب مقدس مکاشفه‌ای کامل از ارادهٔ خداست، بلکه نیز اینکه روح‌القدس تنها مفسرِ آن است و هر انسان باید با مطالعهٔ تعالیمِ آن، وظیفهٔ خود را شخصاً فراگیرد. بدین‌سان اندیشه‌های مردم را از پاپ و کلیسای روم به سوی کلامِ خدا برگرداند.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> ویکلیف یکی از بزرگ‌ترین اصلاح‌گران بود. از حیث وسعتِ خرد، روشنیِ اندیشه، استواری در حفظِ حقیقت و جسارت در دفاع از آن، اندکی از آنان که پس از او آمدند با او برابری می‌کردند. پاکیِ زندگی، پشتکارِ خستگی‌ناپذیر در مطالعه و کار، درستکاریِ فسادناپذیر، و محبت و وفاداریِ مسیح‌گونه در خدمتش، از ویژگی‌های نخستینِ اصلاح‌گر بود. و این با وجود تاریکیِ فکری و فسادِ اخلاقیِ روزگاری بود که او از آن برخاست.

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> شخصیتِ ویکلیف گواهی است بر قدرتِ آموزنده و دگرگون‌سازِ کتاب مقدس. این کتاب مقدس بود که او را به آنچه بود تبدیل کرد. تلاش برای درکِ حقایقِ عظیمِ وحی، تازگی و نیرو به همهٔ قوای انسان می‌بخشد. ذهن را می‌گستراند، ادراکات را تیزتر می‌کند و قضاوت را پخته می‌سازد. مطالعهٔ کتاب مقدس به هر اندیشه، احساس و آرزو اعتلا می‌بخشد، چنان‌که هیچ مطالعهٔ دیگری نمی‌تواند. به هدف ثبات می‌دهد، صبر، شجاعت و استقامت می‌بخشد؛ منش را صیقل می‌دهد و جان را تقدیس می‌کند. مطالعه‌ای جدی و با حرمتِ کتاب مقدس، که ذهنِ دانش‌پژوه را با عقلِ نامتناهی در تماس مستقیم قرار می‌دهد، به جهان انسان‌هایی با خردی نیرومندتر و فعال‌تر، و نیز با اصولی شریف‌تر، می‌بخشید؛ برتر از هر آنچه تاکنون از کارآمدترین آموزش‌هایی که فلسفهٔ بشری عرضه کرده، حاصل شده است. مزمورنویس می‌گوید: «ورودِ کلامِ تو نور می‌بخشد؛ فهم عطا می‌کند.» مزمور ۱۱۹:۱۳۰. مناقشهٔ بزرگ، ۹۳، ۹۴.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

در پیِ گزارشی که در «مناقشهٔ بزرگ» دربارهٔ جان ویکلیف آمده است، خواهر وایت فهرستی از اصلاح‌گران وفادار (نشانه‌های راه) ارائه می‌کند که در نهایت به اصلاح‌گر جان ناکس می‌رسد. او پرسش مهمی را که از سوی ماری، ملکهٔ اسکاتلند، خطاب به جان ناکس مطرح شد، ذکر می‌کند.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> جان ناکس از سنت‌ها و اسرارگرایی‌های کلیسا روی برتافته بود تا از حقایقِ کلامِ خدا قوت بگیرد، و تعالیمِ ویشارت عزم او را برای گسستنِ پیوندِ خود با کلیسای روم و پیوستن به اصلاح‌گرانِ موردِ آزار و تعقیب استوارتر ساخته بود. . . .

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> وقتی او را رو در رو با ملکهٔ اسکاتلند قرار دادند، که در حضور او شور بسیاری از رهبران پروتستان فروکش کرده بود، جان ناکس بی‌تزلزل برای حقیقت شهادت داد. او با ملاطفت‌ها نرم نمی‌شد؛ از تهدیدها نیز نهراسید. ملکه او را به بدعت‌گذاری متهم کرد و گفت که او به مردم آموخته است دینی را که از سوی دولت ممنوع شده بود بپذیرند و بدین‌سان از فرمان خدا که رعایا را به اطاعت از پادشاهان‌شان وامی‌دارد سرپیچی کرده است. جان ناکس قاطعانه پاسخ داد: «همان‌گونه که دین راستین نه منشأ و نه اقتدار خود را از پادشاهان می‌گیرد، بلکه تنها از خدای جاودان، به همان قیاس رعایا موظف نیستند دین خود را بر حسب سلیقهٔ پادشاهان‌شان سامان دهند. زیرا بسیار رخ می‌دهد که پادشاهان، بیش از همهٔ دیگران، از دین حقیقی خدا ناآگاه‌ترین‌اند. اگر همهٔ نسل ابراهیم بر دین فرعون می‌بودند ـ فرعونی که آنان دیرزمانی رعایای او بودند ـ عرض می‌کنم، بانو، چه دینی در جهان وجود می‌داشت؟ و اگر همه در روزگار رسولان بر دین امپراتوران روم بودند، عرض می‌کنم، بانو، اکنون چه دینی بر روی زمین وجود می‌داشت؟ ... و بدین‌سان، بانو، درمی‌یابید که رعایا به دین پادشاهان‌شان مقید نیستند، هرچند فرمان یافته‌اند که به آنان حرمت بگذارند.»

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> مریم گفت: «شما کتاب مقدس را به یک شیوه تفسیر می‌کنید و آن‌ها [معلمانِ رومی] آن را به شیوه‌ای دیگر تفسیر می‌کنند؛ من باید به چه کسی باور کنم، و چه کسی باید داور باشد؟»

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> «شما باید به خدا ایمان بیاورید، همان که در کلام خود به‌روشنی سخن می‌گوید»، مصلح پاسخ داد؛ «و فراتر از آنچه کلام به شما می‌آموزد، نه این را و نه آن را باور نکنید. کلام خدا در ذات خود روشن است، و اگر در جایی ابهامی باشد، روح‌القدس که هرگز با خود در تعارض نیست، همان را در جاهای دیگر روشن‌تر توضیح می‌دهد، به‌گونه‌ای که هیچ شکی باقی نمی‌ماند مگر برای آنان که سرسختانه در نادانی می‌مانند.» چنین بودند حقایقی که آن مصلح بی‌باک، به قیمت جان خود، به گوش پادشاه رساند. با همان شجاعت خلل‌ناپذیر بر هدف خود استوار ماند، دعا می‌کرد و نبردهای خداوند را می‌جنگید، تا آن‌که اسکاتلند از پاپ‌گرایی آزاد شد. جدال عظیم، ۲۵۰، ۲۵۱.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

تعامل میان اصلاح‌گر و ملکه، محور سوم در تاریخ اصلاح دینی را برجسته می‌سازد؛ محوری که تلاش شیطان برای بدل‌سازیِ کتاب مقدس، اصلاح‌گران و روش‌شناسیِ مطالعهٔ کتاب مقدس را شناسایی می‌کند. پاسخ جان به ملکه این بود که روش درست «تاریخ‌گرایی» است؛ روشی که بر این اصل استوار است که روح‌القدس یک خط از تاریخ نبوی را با خطی دیگر از تاریخ نبوی توضیح می‌دهد.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

روشنایی در تاریکی پدیدار شده بود. ویکلیف و اصلاح‌گران نخستین، تا دورانِ میلاریتی‌ها، از روشی در مطالعهٔ کتاب‌مقدس استفاده می‌کردند که «تاریخ‌گرایی» نامیده می‌شود. تاریخِ روشِ کتاب‌مقدسیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس غالباً نادیده گرفته می‌شود، اما اگر کسی بخواهد واقعاً اهمیتِ قواعدِ تفسیرِ نبوی را که میلر و پس از آن «فیوچر فور آمریکا» پذیرفتند دریابد، شناختِ آن ضروری است.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

خواهر وایت فقط دو کلیسا را به‌عنوان قوم نام‌گذاری‌شدهٔ خدا معرفی می‌کند: اسرائیلِ باستان و کلیسای اَدونتیستِ روز هفتم.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> "دلایلی که به‌خاطر آنها قوم خدا خوانده می‌شویم باید بارها و بارها تکرار شوند. تثنیه ۴:۱ تا ۱۳" انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۸، ۴۲۶.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

کلیسای رسولان و کلیسایِ در بیابان در دوران تاریکی پاپی هرگز «قوم نام‌گذاری‌شدهٔ خدا» خوانده نشدند، زیرا این اصطلاح (به معنای نامیده‌شدن) نمایانگر کلیسایی است که مسئولیت امانت‌داریِ شریعت خدا به آن سپرده شده است، و با ادونتیسم، آنان نیز می‌بایست امانت‌دارانِ حقایقِ نبویِ خدا باشند.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> خدا در این روزگار کلیسای خود را، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، فراخوانده است تا چون نوری در جهان بایستد. به‌وسیله تبرِ نیرومندِ حقیقت، یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود بیاورد. او ایشان را امینانِ شریعتِ خود ساخته و حقایقِ عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همان‌گونه که اقوالِ مقدس به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگرِ مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوانِ کارگزارانِ او بیرون می‌روند تا هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین طنین‌انداز کنند. گواهی‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

ویلیام میلر فرستادهٔ برگزیده‌ای بود برای گشودن حقایق نبویِ خدا، و هنگامی که آن حقایق مردمی را در سال ۱۸۴۴ به درِ گشودهٔ قدس‌الاقداس رهنمون ساخت، آنگاه خدا شریعت خود را آشکار ساخت. وایکلیف نشانهٔ راهی است در گشودن کتاب‌مقدس و زمینه‌سازی برای آغاز جنبش اصلاح پروتستانی، و او همچنین نشانهٔ راهی از کارِ خدا برای استوار ساختن «حقایق عظیم نبوت» است. جان وایکلیف «ستارهٔ صبحگاهیِ» شناخته‌شده در تاریخِ حکومتِ هزار و دویست و شصت سالهٔ پاپی بود. کار او در قرن چهاردهم آغاز شد، سپس در قرن هفدهم نشانهٔ راهِ دیگری در آن خطِ نبوی، پدید آمدنِ ترجمهٔ شاه جیمز از کتاب‌مقدس در سال ۱۶۱۱ بود. در همان خط، سرانجام به نشانهٔ راهِ قواعدِ میلر برای تفسیرِ نبوت می‌رسیم. میلر در آن خطِ حقیقت نشانهٔ راه است و قواعد او نیز چنین‌اند. قواعد او به نشانهٔ راهی در پایانِ تاریخِ ادونتیسم شهادت می‌دهند که با انتشار «کلیدهای نبوی» نمایان می‌شود.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

اگر درنیابیم که اصول میلر نشانهٔ راهی در خط تاریخ نبوی بودند که نمایانگرِ کارِ حفظ متون اصلی و صحیح کتاب مقدس و نیز کارِ گشودن فهم راستین کتاب مقدس بود، کاری که اقتضا می‌کرد اصلاح‌گران هدایت شوند تا روش‌شناسی مقدسِ مطالعه‌ای را که «تاریخ‌گرایی» نام دارد بفهمند و به کار گیرند، اطلاعات لازم برای تشخیص حقایق نبویِ مرتبط با کارِ ارائه و حفظ نور فرشتهٔ سوم در پایان ادونتیسم را در اختیار نخواهیم داشت. از این رو، مهم است که مرور کوتاهی بر آن خط تاریخ داشته باشیم.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

تنها تعریف اصیلِ واژهٔ «پروتستان» اعتراض علیه رُم است. اگر کلیسایی دست از اعتراض علیه رُم بردارد، دیگر پروتستان نیست و در نتیجه به دخترِ رُم تبدیل می‌شود؛ همان‌گونه که پروتستان‌هایی که پیام فرشتهٔ نخست را رد کردند، چنین شدند. اصلی‌ترین فهمی که به «شعار» پروتستان‌هایی که از کلیسای کاتولیک بیرون آمدند بدل شد، این بود: «کتاب مقدس و تنها کتاب مقدس». با این حال، تاریخ گواهی می‌دهد که کتاب مقدس لازم بود به‌درستی تقسیم شود.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> بکوش تا نزد خدا پسندیده باشی؛ کارگری که نیازی به شرمساری ندارد و کلام حقیقت را به‌درستی بیان می‌کند. اما از یاوه‌گویی‌های بی‌حرمت و پوچ دوری کن، زیرا موجب افزایش بی‌تقوایی می‌شوند. دوم تیموتائوس ۲:۱۵، ۱۶.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

روشِ مطالعهٔ کتاب مقدس که پروتستان‌ها در تلاش‌شان برای به‌درستی تقسیم کردن کلامِ حقیقت به کار گرفتنِ آن هدایت شدند، «تاریخ‌گرایی» است. آن روش هدفی مشخص و جدی برای حملهٔ شیطان بود، و او نیز به آن حمله کرد.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> ما باید خودمان بدانیم که مسیحیت چیست، حقیقت چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم چیست، قوانین کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

تضعیفِ روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ مورد استفاده‌ی مصلحان، تا و از جمله ویلیام میلر، به‌طور مشخص به آغاز قرن پانزدهم و الهی‌دان یسوعی‌ای به نام فرانسیسکو ریبرا (۱۵۳۷–۱۵۹۱) نسبت داده می‌شود؛ کسی که او را بانیِ رواجِ تفسیرِ آینده‌گرایانه می‌دانند. او بر کتاب مکاشفه تفسیری نوشت که خوانشی آینده‌گرایانه از نبوت‌ها پیشنهاد می‌کرد و آن‌ها را از بستر تاریخی‌شان دور می‌ساخت. ریبرا این روش‌شناسی را به قصدِ مقاومت در برابر آن حقیقتی ابداع کرد که روش‌شناسیِ تاریخ‌گرایی همواره به آن منتهی می‌شد. آن حقیقت این بود که پاپِ روم ضدمسیحِ نبوت‌های کتاب مقدس است.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

در قرن‌های هفدهم و هجدهم اسناد تاریخی نشان می‌دهد که پروتستان‌ها می‌دانستند که روش باطل ریبرا شیطانی و بی‌پایه است. پروتستان‌های آن دوره کتاب‌ها و رساله‌هایی در مخالفت با «یاوه‌گویی‌های ناپاک و پوچ» آن عالم یسوعی نوشتند. اما در سال ۱۹۰۹، اسب تروا، «کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد» منتشر شد و ارجاعاتِ درج‌شده در پانوشت‌های کتاب مقدس بر تعالیم ریبرا و یک یسوعی دیگر به نام مانوئل لاکونزا (۱۷۳۱–۱۸۰۱) استوار بود. لاکونزا با نام مستعار «خوان یوسافات بن‌عزرا» می‌نوشت و کتابی با عنوان «ظهور مسیح در جلال و عظمت» منتشر کرد. همانند ریبرا پیش از او، این کتاب حمله‌ای مستقیم به تحقق نبوت‌های کتاب مکاشفه بود.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

شیطان می‌دانست پیامی که باید آن را در هاله‌ای از سردرگمی بپوشاند، همان پیام هشدار نهایی است که از کتاب مکاشفه می‌آید. گنجاندن یاوه‌گویی‌های بی‌حرمتی‌آمیز و پوچِ دو کشیش یسوعی در ارجاعاتِ کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد به شیطان امکان داد پروتستان‌های مرتد را به پذیرش روش‌های یسوعی سوق دهد و بدین‌سان آنان را از حقیقت کور سازد. شیطان این را با معرفی چندین الگوی نبویِ کاتولیکی محقق کرد که امکان شناسایی روشنِ این‌که ضدّ مسیحِ نبوت‌های کتاب مقدس کیست را از میان برد. این فریب برای شیطان دشوار نبود، زیرا پروتستان‌ها با ردّ پیام میلر در سال ۱۸۴۳، از پیش به کلیسای کاتولیک رومی بازگشته بودند.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

در طول سال‌ها چندین کتاب و مقاله منتشر شده که حملهٔ شیطان به کتاب مقدس را، که در چند قرن نخست پس از مصلوب شدن مسیح آغاز شد، مستند می‌کنند. آن حمله به نقطه‌ای رسید که برای تولید کتاب‌های مقدس جعلی، نسخه‌های خطیِ جعلی را وارد کردند. شیطان همچنین به اصلاح‌گرانی که برای پاسداری از کلام خدا برانگیخته شده بودند، هم در دوران حیات‌شان و حتی پس از مرگ‌شان حمله کرد.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

فقط در نظر بگیرید که مورخان و الهی‌دانان معاصرِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتم با موضوعِ ویلیام میلر چگونه برخورد می‌کنند. گویی استخوان‌هایش را از گور بیرون کشیده و به رودخانه می‌سی‌سی‌پی انداخته‌اند.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> «ویلیام میلر سلطنتِ شیطان را برهم می‌زد، و دشمنِ قسم‌خورده نه تنها در پیِ خنثی کردنِ اثرِ پیام بود، بلکه می‌خواست خودِ پیام‌آور را نابود کند. چون پدر میلر حقیقتِ کتاب‌مقدس را به‌طور عملی بر دل‌های شنوندگانش می‌نشاند، خشمِ مدعیانِ مسیحیت علیه او شعله‌ور شد، همان‌گونه که خشمِ یهودیان بر ضدِ مسیح و رسولانش برانگیخته شد. اعضای کلیسا طبقاتِ فرومایه را تحریک کردند، و دشمنان در چندین نوبت نقشه کشیدند که هنگام خروج او از محلِ اجتماع جانش را بگیرند. اما فرشتگانِ مقدس در انبوهِ جمعیت بودند، و یکی از ایشان به صورتِ انسانی بازوی این خادمِ خداوند را گرفت و او را به سلامت از میانِ جمعیتِ خشمگین بیرون برد. کارِ او هنوز به پایان نرسیده بود، و شیطان و عواملش در مقصودِ خود ناکام ماندند.» روح نبوت، جلد ۴، ۲۱۹.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

ببینید چگونه همان دو دسته در ادونتیسم (الهی‌دانان و تاریخ‌دانان) اعتبار قواعد میلر را کم‌اهمیت جلوه داده و بر آن سرپوش گذاشته‌اند؛ قواعدی که خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که همهٔ کسانی که واقعاً پیام‌های سه فرشته را اعلام می‌کنند آن‌ها را به کار خواهند بست.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> کسانی که به اعلام پیام فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، به همان روشی که پدر میلر اتخاذ کرده بود، در کتاب‌مقدس به جست‌وجو می‌پردازند. در کتابچه‌ای با عنوان «دیدگاه‌هایی دربارهٔ پیشگویی‌ها و گاه‌شماریِ پیامبرانه»، پدر میلر قواعد ساده اما خردمندانه و مهم زیر را برای مطالعه و تفسیر کتاب‌مقدس می‌آورد:

> “[Rules one through five quoted.]

> [قوانین یک تا پنج نقل قول شده‌اند.]

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> آنچه در بالا آمد، بخشی از این قواعد است؛ و در مطالعهٔ کتاب مقدس، شایسته است همگی به اصول بیان‌شده توجه کنیم. ریویو و هرالد، ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

بدون مرور سه رشته از خط سیر تاریخ نبوتیِ مرتبط با شکل‌گیری و تثبیت کلام خدا، درکِ اهمیتِ شهادتی بزرگ که ویلیام میلر را به‌عنوان فرستاده‌ای تأیید می‌کند که در ارائهٔ پیام، ایلیا نمونۀ او بود، و همچون موسی در وعدۀ برانگیخته‌شدنِ میلر در رستاخیز عادلان، و همچون الیشع در آمادگی‌اش برای ترک مزرعه و خدمت به پیام ایلیا، ناممکن است. خواهر وایت هر سهِ این قهرمانانِ کتاب‌مقدسی را نمادهای ویلیام میلر می‌شمارد، در حالی که او امروزه از سوی الهی‌دانان و تاریخ‌نگارانِ ادونتیستِ معاصر چنان تلقی می‌شود که گویی صرفاً یک «پسرِ کشاورزِ فقیر» از قرن هجدهم بوده است.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

ویلیام تیندیل یکی از مصلحان بسیاری بود که در این مسیر تاریخیِ مرتبط با پیشگویی‌ها برانگیخته شدند. اگر بخواهم این‌گونه بگویم، «بیانیهٔ مأموریت» او در برابر نمایندگانِ پاپ که با آنان روبه‌رو می‌شد این بود: «کاری خواهم کرد که پسری که گاوآهن می‌راند، کتاب‌مقدس را از شما بیشتر بداند.» ویلیام میلر همان پسرِ روستایی بود که گاوآهن می‌راند و پیشگوییِ تیندیل را تحقق بخشید.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

این مقدمه، از نظر پرداختن به تمام پیشینهٔ تاریخی‌ای که می‌توانست در تأیید آنچه تاکنون ارائه کرده‌ایم به کار آید، به‌طرز چشمگیری ساده‌سازی شده است. اکنون برخی نشانه‌های آلفا و امگا را بررسی می‌کنیم تا بحث را به بررسی میلر به‌عنوان نشانهٔ راه و پیام‌آور بازگردانیم.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

کتاب دانیال آغاز کتابی است که از دو کتاب تشکیل شده است. پایان آن کتاب، کتاب مکاشفه است. هرچند دو کتاب متمایز هستند، در کنار هم یک کتاب را تشکیل می‌دهند.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

سال‌ها پیش، من تعاملی علنی با یک الهی‌دان شناخته‌شدهٔ ادونتیستِ روز هفتم داشتم که در مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسیِ کنفرانس عمومیِ کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم کار می‌کرد. آن الهی‌دان می‌کوشید برداشت مرا از شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال، و نیز از «دائمی» در کتاب دانیال، اصلاح کند. تعامل ما طی مدتی ادامه یافت؛ به این ترتیب که او مقاله‌ای می‌نوشت، من پاسخ می‌دادم، او دوباره پاسخ می‌داد، و من هم طبعاً دیدگاه‌های خود را باز می‌فرستادم، و همین‌طور ادامه داشت. در جریان این تعامل به من گفت که در کمیته‌ای که در کنفرانس عمومی در آن کار می‌کرد، او را کارشناس کتاب دانیال می‌دانستند و یکی از همکارانش را کارشناس مقیمِ کتاب مکاشفه. او در تعاملات‌مان نمی‌خواست به نکات مربوط به کتاب مکاشفه بپردازد و آن‌ها را به همکارش ارجاع می‌داد. او می‌خواست بحث را فقط در چارچوب کتاب دانیال نگه دارد.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

خواهر وایت به‌صراحت می‌گوید که دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند. در آن سطح، آنها نماینده کتاب مقدس‌اند؛ کتابی یگانه که از دو کتاب تشکیل شده: عهد قدیم و عهد جدید. خواهر وایت همچنین درباره نهاد دینی یهود می‌گوید که تنها عهد قدیم را همان کتابِ واحد می‌دانند، و نیز درباره کسانی که عهد قدیم را نادیده می‌گیرند، زیرا فقط عهد جدید را می‌فهمند یا فقط مایل‌اند آن را بفهمند. شهادت الهام‌شده او این است که اگر فقط جدید را بپذیرید، آنگاه قدیم را رد کرده‌اید، و برعکس. اینکه الهی‌دانی ادعا کند در دانیال متخصص است اما در مکاشفه نه، تکرار همان اندیشه یهودیِ پذیرشِ صرفِ عهد قدیم است، و می‌دانیم آن دیدگاه محدود یهودیان را به کجا کشاند. گرفتن هر یک از این دو سویه—پذیرفتن قدیم و نپذیرفتن جدید، یا پذیرفتن جدید و نپذیرفتن قدیم—به معنای رد کردن کل شهادت است.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> نجات‌دهنده از شاگردان خود پرسید آیا این چیزها را فهمیده‌اند. آنان پاسخ دادند: «بلی، ای خداوند.» آنگاه به ایشان گفت: «پس هر کاتبی که برای ملکوت آسمان تعلیم یافته است، مانند صاحب‌خانه‌ای است که از گنج خود چیزهای نو و کهنه بیرون می‌آورد.» در این مَثَل، عیسی مسئولیت کسانی را که کارشان این است نوری را که از او دریافت کرده‌اند به جهان برسانند، پیشِ روی شاگردانش نهاد. عهد عتیق همهٔ کتاب مقدسی بود که آن زمان وجود داشت؛ اما نه فقط برای پیشینیان نوشته شده بود، بلکه برای همهٔ دوران‌ها و همهٔ مردم بود. عیسی می‌خواست معلّمان تعالیم او با جدیت در عهد عتیق جست‌وجو کنند برای آن نوری که هویت او را به‌عنوان مسیحِ موعودِ پیشگویی‌شده ثابت می‌کند و ماهیت رسالت او را بر جهان آشکار می‌سازد. عهد عتیق و عهد جدید از هم جدایی‌ناپذیرند، زیرا هر دو تعالیم مسیح‌اند. آموزهٔ یهودیانی که تنها عهد عتیق را می‌پذیرند، نجات‌بخش نیست، زیرا نجات‌دهنده‌ای را رد می‌کنند که زندگی و خدمتش تحقق شریعت و نبوت‌ها بود. و آموزهٔ کسانی که عهد عتیق را کنار می‌گذارند نیز نجات‌بخش نیست، زیرا آنچه را که شهادتی مستقیم دربارهٔ مسیح است، رد می‌کنند. شکاکان از بی‌اعتبار شمردن عهد عتیق آغاز می‌کنند، و تنها یک گام دیگر لازم است تا اعتبار عهد جدید را نیز انکار کنند، و بدین‌سان هر دو رد می‌شوند.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> یهودیان در نشان دادن اهمیت احکام، از جمله قانون الزام‌آور سبت، بر دنیای مسیحیت تأثیر اندکی دارند، زیرا هنگام عرضه کردن گنجینه‌های کهنِ حقیقت، امور نوینی را که در تعالیم شخصی عیسی است، کنار می‌گذارند. از سوی دیگر، قوی‌ترین دلیل این‌که مسیحیان در اثرگذاری بر یهودیان برای پذیرش تعالیم مسیح به‌عنوان زبان حکمت الهی ناکام می‌مانند، این است که هنگام عرضه کردن گنجینه‌های کلام او، گنجینه‌های عهد عتیق را که همان تعالیم پیشین پسر خدا از طریق موسی هستند، با تحقیر می‌نگرند. آنان شریعتی را که از سینا اعلام شد، و سبتِ فرمان چهارم را که در باغ عدن مقرر گردید، رد می‌کنند. اما خادم انجیل که از تعالیم مسیح پیروی می‌کند، شناختی ژرف از هر دو عهد عتیق و عهد جدید به‌دست خواهد آورد تا بتواند آنها را در نور حقیقی‌شان، به‌صورت کلیتی جدایی‌ناپذیر، به مردم عرضه کند؛ به‌گونه‌ای که هر یک متکی بر دیگری و روشنگر دیگری باشد. بدین‌سان، همان‌گونه که عیسی شاگردان خود را تعلیم داد، آنان از گنجینهٔ خود «چیزهای نو و کهنه» بیرون خواهند آورد. روح نبوت، جلد ۲، صفحه ۲۵۵.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

پند پیشین کاربرد دیگری برای ادونتیست‌های لاودیکیه دارد. این‌که کسی ادعا کند به تمام کتاب مقدس، هم عهد عتیق و هم عهد جدید، ایمان دارد اما روح نبوت را رد کند، دقیقاً همان ورطهٔ پذیرفتن تنها یک شهادت است. برای اثبات حقیقت، دو شاهد لازم است؛ پس با یک شاهد اثبات حقیقت غیرممکن است، و اگر کسی بکوشد چنین کند، هر دو شاهد را رد می‌کند و ایمان خود را بر آنچه «نیمه‌حقایق» نامیده می‌شود بنا می‌نهد.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

اکنون پرسشی را تکرار می‌کنم که در یکی از نخستین مقاله‌هایی مطرح شده بود که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به بعد منتشر شده‌اند. پرسش این است: «از سال ۱۸۶۳ تاکنون چه نور تازه‌ای از دل ادونتیسم بیرون آمده است؟» پاسخ به‌سادگی این است: «هیچ.»

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک‌اند. یکی نبوت است، دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مهر و موم‌شده، دیگری کتابی گشوده. یوحنا رازهایی را که رعدها بیان کردند، شنید، اما به او فرمان داده شد که آن‌ها را ننویسد." تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

بنابراین، آلفا و امگا نشان می‌دهد که دانیال نخستین است و مکاشفه آخرین. دانیال نماد آغاز و مکاشفه نماد پایان ادونتیسم است.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> کتاب مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌آوری ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد. تعالیم این کتاب روشن و قطعی‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان خط سیر نبوت پی گرفته می‌شود که در دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان می‌دهد که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. انتشارِ دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۸.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

در آغاز ادونتیسم، در همان آیاتی که ستون اصلی ادونتیسم‌اند، آیاتی که در سال ۱۷۹۸ مُهرشان گشوده شد، عیسی خود را «پلمونی»، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، معرفی کرد. در پایان ادونتیسم، عیسی خود را «آلفا و امگا»، زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز، یعنی کلام خدا، معرفی می‌کند. به همین دلیل، آغاز ادونتیسم و پیام فرشتهٔ اول بر زمان استوار بود. در پایان ادونتیسم، پیام فرشتهٔ سوم بر کلام او استوار خواهد بود.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

آغاز و پایان ادونتیسم در تاریخِ پادشاهیِ ششمِ نبوت‌های کتاب مقدس رخ می‌دهد، بنابراین در آغاز و پایان ایالات متحده روی می‌دهند. تاریخِ نبویِ ایالات متحده تاریخِ دو شاخِ جمهوریت و پروتستانتیسم است. در پایان آن تاریخ، آن دو شاخ از بره به اژدها بدل خواهند شد. جمهوریت به دموکراسی بدل خواهد شد و پروتستانتیسم به پروتستانتیسمِ مرتد. هنگامی که جامِ زمانِ مهلت برای ایالات متحده به پایانِ خود نزدیک می‌شود، چنان‌که اکنون نیز در حال رخ دادن است، دو شاخِ جمهوریتِ مرتد و پروتستانتیسمِ مرتد تصویرِ وحش را پدید خواهند آورد و بدین‌سان کلیسا و دولت را در هم می‌آمیزند و آن را به یک شاخِ واحد بدل می‌کنند که چون اژدها سخن می‌گوید. اما خدا بی‌گواه نخواهد ماند، زیرا در روندِ به پایان رساندنِ ایالات متحده، او شاخِ حقیقیِ پروتستانتیسم را برخواهد افراشت تا هم بر تصویرِ وحش در ایالات متحده اعتراض کند و سپس بر تصویرِ وحشی که تمامِ جهان را روبه‌رو می‌سازد اعتراض کند. برافراشتنِ شاخِ پروتستانتیسم در پایانِ ایالات متحده در همان ساختارِ تاریخی صورت خواهد گرفت که در آغازِ ایالات متحده شاخِ پروتستانتیسم در آن برافراشته شد. قومِ صاحبِ عهدِ پیشین کنار گذاشته خواهد شد و قومِ تازه‌ای، قومِ عهدِ نو خواهد شد. زیرِ آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

هرگاه از نبوت‌های زمانی که در تاریخ جنبش میلری فهمیده و ارائه شده‌اند برای ارزیابی آلفا و امگا استفاده می‌کنیم، درمی‌یابیم که آن دو در حقیقت یکی‌اند. هر نبوت زمانی با تاریخی آغاز می‌شود که در آن نبوت اعلان می‌شود، و آن تاریخ همواره نمونه‌ای از تاریخی است که هنگام تحقق نبوت رخ می‌دهد.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

تاریخِ پیشگوییِ دو هزار و سیصد ساله با فرمانِ سوم در سالِ ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد و با پیامِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ پایان یافت. در دوره‌ای که به صدورِ فرمانِ سوم منتهی می‌شد، اما پیش از صدورِ آن، کارِ برپاییِ هیکل و اورشلیم به انجام رسید. به همین نحو، در تاریخِ منتهی به آمدنِ فرشتهٔ سوم، حقایقِ بنیادینِ هیکلِ پیروانِ میلر پی‌ریزی شدند.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

در سال 1798، نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله‌ای که در 723 پیش از میلاد با پراکندگیِ ده سبطِ شمالی آغاز شده بود، تحقق یافت. آن نبوت دو دورهٔ 1260 ساله را مشخص می‌کرد: نخست، پایمال شدن هیکل و اورشلیمِ ظاهری به‌دست رومِ بت‌پرست؛ و سپس 1260 سالِ دیگر که طی آن رومِ پاپی شهر و هیکلِ روحانی را لگدمال کرد. این نبوت با نابودی پادشاهیِ شمالی و پراکندگیِ ساکنانِ آن آغاز شد. نیمهٔ این نبوت، در سال 538، پایانِ پایمال شدنِ قومِ خدا به‌دست رومِ بت‌پرست—چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس—را نشان می‌دهد و به پراکندگیِ کلیسای خدا به درون بیابانِ قرونِ تاریک می‌انجامد. پایانِ آن نبوتِ زمانی در 1798، پایانِ پادشاهیِ پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس را رقم می‌زند. پراکنده شدنِ ده سبطِ شمالی، و نیز کلیسای مسیحی که به بیابان گریخت، نمایانگر گردآوریِ کسانی است که مقدر بود به شاخِ پروتستانتیسم بدل شوند. نشانه‌های راه اغلب با اضداد نمایانده می‌شوند، و پراکندگی می‌تواند نمایندهٔ گردآوری باشد، همان‌گونه که ایلیا نمایندهٔ یحییِ تعمیددهنده است. در همان رویاروییِ نبوی، ایلیا نمی‌میرد و یحییِ تعمیددهنده می‌میرد.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

در سال ۶۷۷ پیش از میلاد، سبط جنوبیِ یهودا (که در کتاب مقدس از آن با عنوان «سرزمین جلال» نیز یاد شده است) به مدت دو هزار و پانصد و بیست سال پراکنده ماند و این دوره در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. آن نبوت پایمال شدن قوم خدا را مشخص می‌کرد؛ همان کسانی که دانیال در دانیال ۸:۱۳ و ۱۴ از آنان با عنوان «لشکر» یاد می‌کند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

نبوت دوهزار و سیصد ساله که همزمان با نبوت دوهزار و پانصد و بیست ساله‌ای که در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شده بود پایان یافت، بیانگر پایمال شدن مقدس‌گاه بود، چنان‌که در دانیال ۸:۱۳، ۱۴ آمده است. نبوت پراکندگی یهودا در ۶۷۷ پیش از میلاد با سه یورش از سوی نبوکدنصر پیش از آن رخ داد و آن نبوت با فرارسیدن پیام سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

دو نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله که به‌ترتیب در 1798 و 1844 پایان می‌یابند، چهل‌وشش سالِ ساختِ شالودهٔ معبدِ میلریتی را مشخص می‌کنند. موسی چهل‌وشش روز را صرف دریافت دستورالعمل‌های ساخت معبد کرد؛ بازسازی معبدِ هیرودس در زمانِ مسیح چهل‌وشش سال به طول انجامید که پایانش در سالِ تعمیدِ مسیح بود. پس از تعمید، او به مدت چهل روز به بیابان رفت و چون بازگشت، برای نخستین بار معبد را تطهیر کرد؛ و یهودیانِ خرده‌گیر خواستند بدانند با چه اختیاری چنین کاری کرده است.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> و عید فِصَحِ یهودیان نزدیک بود، و عیسی به اورشلیم رفت. و در هیکل کسانی را یافت که گاو و گوسفند و کبوتر می‌فروختند، و صرافان نشسته بودند. و چون تازیانه‌ای از ریسمان‌های باریک ساخت، همه را، با گوسفندان و گاوها، از هیکل بیرون راند؛ و پولِ صرافان را ریخت و میزها را واژگون کرد؛ و به آنان که کبوتر می‌فروختند گفت: این چیزها را از اینجا ببرید؛ خانهٔ پدرم را بازار نکنید. و شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: غیرتِ خانهٔ تو مرا بلعیده است. آنگاه یهودیان در پاسخ به او گفتند: چون این کارها را می‌کنی، چه آیتی به ما نشان می‌دهی؟ عیسی پاسخ داد و گفت: این هیکل را ویران کنید و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد. آنگاه یهودیان گفتند: ساختِ این هیکل چهل و شش سال به طول انجامیده؛ آیا تو آن را در سه روز برپا می‌کنی؟ اما او از هیکلِ بدن خود سخن می‌گفت. پس چون از مردگان برخاست، شاگردانش به یاد آوردند که این را به ایشان گفته بود؛ و به کتاب مقدس و سخنی که عیسی گفته بود ایمان آوردند. یوحنا 2:13-22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

معبد میلریتی طی چهل‌وشش سال، از سال ۱۷۹۸ و در پایان نخستین نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله، برپا شد و چهل‌وشش سال بعد، با تحقق دومین نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله در سال ۱۸۴۴، به پایان رسید. آن چهل‌وشش سال با آمدن فرشتهٔ نخست آغاز شد و با آمدن فرشتهٔ سوم پایان یافت، زیرا مسیح گفت که معبد او در سه روز برافراشته خواهد شد. اگر مایل نیستید این حقایق را ببینید، علتش دو مشکل اصلی است، افزون بر مشکلاتی که ممکن است در دلی بی‌میل و تبدیل‌نیافته وجود داشته باشد. مشکل نخست این است که شما مایل نیستید به کلام نبوی با این دیدگاه که تاریخ تکرار می‌شود نزدیک شوید. شما تاریخ‌گرا نیستید. مشکل دیگر ناتوانی در به‌کارگیری واژه‌های نمادینی است که در درون کلام خدا به‌وسیلهٔ خود کلام خدا ثبت شده‌اند. آغازهای همهٔ این نبوت‌ها پایان را مشخص می‌کنند و همواره بسیار بیش از صرفاً تاریخ‌هایی که تکرار می‌شوند را نشان می‌دهند.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

کتاب مقدس می‌گوید ما معبدِ روح‌القدس هستیم و معبدِ بدن از چهل‌وشش کروموزوم تشکیل شده است. دانشمندانی که آن چهل‌وشش کروموزوم را مطالعه می‌کنند به ما می‌گویند که بیست‌وسه کروموزومِ مردانه و بیست‌وسه کروموزومِ زنانه دورِ یک پروتئین پیچیده شده‌اند که به شکلِ صلیب است.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

در دانیال دوازده سه پیشگوییِ زمانیِ مرتبط وجود دارد؛ نخستینِ آن‌ها به پراکندگیِ قدرتِ قومِ مقدس اشاره می‌کند، امری که نمایانگرِ «هفت زمان»ِ لاویانِ بیست‌وشش است. پراکندگیِ قدرتِ قومِ مقدس که در مورد آنان تحقق یافت، دو هزار و پانصد و بیست سال بود؛ با این حال، در دانیال دوازده تنها به نیمهٔ پایانیِ آن دوره اشاره می‌شود. در آن، دانیال چنان تصویر می‌شود که مقصودِ آن اعلام را درنمی‌یابد.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> و شنیدم مردی را که جامهٔ کتان در بر داشت و بر آب‌های نهر بود، که چون دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت، به آن که جاودانه زنده است سوگند یاد کرد که این مدت یک زمان و دو زمان و نیم‌زمان خواهد بود؛ و چون پراکندنِ قدرت قوم مقدّس به انجام رسد، همهٔ این امور پایان خواهد پذیرفت. و شنیدم، امّا درنیافتم؛ پس گفتم: ای سرورم، پایانِ این امور چه خواهد بود؟ دانیال ۱۲:۷، ۸.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

باب دوازدهمِ دانیال پیامی را به تصویر می‌کشد که در وقتِ انتها مُهرشکسته می‌شود؛ و آن وقت، سال ۱۷۹۸ بود. در این بخش، دانیال نمایانگر ویلیام میلر است، نمادِ اصلیِ دانایان در آن تاریخ. میلر نخست به نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست سالهٔ کتابِ لاویان، باب بیست‌وششم، هدایت شد و در آیات هفت و هشت او نمایندهٔ دانایانی است که باید این حقیقت را بپذیرند که پراکندگیِ ۲۵۲۰ ساله بی‌تردید به‌عنوان پراکندگی‌ای که خدا بر قومِ خود آورده است شناخته می‌شود.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> و اگر با همهٔ این‌ها باز هم به من گوش فرا ندهید، آنگاه به سبب گناهانتان شما را هفت برابر بیشتر مجازات خواهم کرد. و غرور قدرتتان را در هم خواهم شکست؛ و آسمان شما را مانند آهن، و زمینتان را مانند مِس خواهم ساخت. لاویان ۲۶:۱۸، ۱۹.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

«غرور» اسرائیل باستان زمانی بود که به آنان اجازه داده شد خدا را به‌عنوان پادشاه خود رد کنند و پادشاهی انسانی برگزینند. غرورشان، که مانع سقوط می‌شود (امثال ۱۶:۱۸)، همان میلشان بود که مانند همه پادشاهی‌های بت‌پرست پیرامونشان باشند. برچیده شدنِ نخست پادشاهیِ شمالی و سپس پادشاهیِ جنوبی، به‌ترتیب در سال‌های ۷۲۳ و ۶۷۷ پیش از میلاد، همان پراکندگیِ قدرت (پادشاه) بود.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

میلر نمایندهٔ خردمندانی بود که افزونی معرفتی را که در آیات پیشینِ باب دوازدهمِ دانیال مهر از آن برداشته شده بود، می‌فهمیدند، و در آیات هفت و هشت نیز او به‌صورت کسی ترسیم می‌شود که پیوندِ هزار و دویست و شصت سال را با دو هزار و پانصد و بیست سالِ پراکندگی قوم خدا درک نمی‌کند. دانیال در پایان ادونتیسم نمایندهٔ قوم خداست، همان‌گونه که میلر در آغاز ادونتیسم چنین است. در پایان ادونتیسم همان معضل وجود دارد، زیرا ادونتیسم برداشت میلر از «هفت زمان» را کنار گذاشت و ناگزیر شد تنها هزار و دویست و شصت سال را به‌عنوان عصر تاریک شناسایی کند. خردمندان در پایان، چنان‌که دانیال و میلر نشان می‌دهند، مسئله‌ای مشابه برای حل‌وفصل داشتند. چرا اصطلاحاتِ باب بیست‌وششمِ لاویان برای نشان‌دادنِ سه‌ونیم زمان به‌جای هفت زمان به کار گرفته شده است؟

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

میلر هرگز این معضل را به‌طور کامل حل نکرد، اما در سال ۱۸۵۶ آخرین «نور نبوتیِ جدید» در قالب مجموعه‌ای از شش مقاله ارائه شد که هرگز به پایان نرسید و در آن، «هفت زمان» به‌عنوان نمایانگر سه‌ونیم سال پایمال‌کردن اسرائیلِ جسمانیِ خدا به‌دست رومِ بت‌پرست، و سپس سه‌ونیم سال پایمال‌کردن اسرائیلِ روحانی به‌دست رومِ پاپی معرفی می‌شد. هفت سال بعد، ادونتیسم تمام نورِ «هفت زمان» را یکسره رد کرد و بدین‌سان این معضل را برای خردمندان در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ فراهم آورد؛ زمانی که، همان‌گونه که در دانیال فصل یازده، آیهٔ چهل توصیف شده، کشورهایی که نمایانگر اتحاد جماهیر شورویِ سابق بودند، به‌دست پاپاوی و ایالات متحده از میان برداشته شدند.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

اولین نوری که به میلر داده شد در سال ۱۸۶۳ رد شد، و آخرین نور در این موضوع توسط هایرام ادسون در آن شش مقاله ارائه گردید. انتشار آن مقالات متوقف شد و هفت سال (هفت زمان) بعد، اقتدار اسرائیلِ معاصر را کنار گذاشتند تا از کلیساهای بت‌پرستی تقلید کنند که چند سال پیش به‌درستی به‌عنوان دختران بابل شناسایی شده بودند. هفت زمانِ لاویان باب بیست‌وشش به‌عنوان آموزه‌ای نبوی به سنگ لغزش بدل شد، و غرور اسرائیلِ باستان، چنان‌که در خواستشان برای اینکه شائول به‌عنوان پادشاه بر آنان حکومت کند نمایان شده بود، تکرار شد. عیسی پایان را با آغاز نمایان می‌کند.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

کتاب دانیال همچنین یک نبوتِ هزار و دویست و نود ساله را، به همراهِ یک نبوتِ هزار و سیصد و سی و پنج ساله، مشخص می‌کند که هر دو با برکنده شدنِ «دائمی» در سال 508 آغاز می‌شوند. برداشته شدنِ «دائمی» نمایانگر کنار رفتنِ مقاومتِ رومِ بت‌پرست در برابر برآمدنِ قدرتِ پاپی در 538 است. پیش از آنکه قدرتِ پاپی در 538 بر تختِ زمین نشانده شود، یک دورهٔ گذارِ سی‌ساله وجود داشت؛ سپس هزار و دویست و شصت سالِ باقی‌مانده در 1798 پایان می‌یابد. این سی سالِ گذار از یک پادشاهی به پادشاهیِ بعدی، سال‌های پایانیِ حکومتِ پاپی را نشان می‌دهد که به قرار گرفتنِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب مقدس بر تختِ زمین در 1798 می‌انجامد. آغازِ نبوتِ هزار و دویست و نود ساله، گذار از یک پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس به پادشاهیِ بعدیِ نبوتِ کتاب مقدس را نشان می‌دهد؛ همان‌گونه که پایانِ آن نبوت نیز چنین می‌کند.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

پیشگویی هزار و سیصد و سی‌وپنج‌ساله‌ای که با برچیده شدن «the daily» در سال ۵۰۸ آغاز شد، در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسد.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و مکروهِ ویرانگر برپا شود، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال کسی که انتظار بکشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. دانیال ۱۲:۱۱، ۱۲.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

پیشگوییِ هزار و سیصد و سی‌وپنج‌ساله در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید، و دانیال می‌گوید کسانی که «منتظر ماندند» تا آن پیشگویی به انجام برسد، مبارک خواهند بود. خواهر وایت این‌گونه می‌گوید.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> خوشا به حال چشم‌هایی که آنچه را در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به چشم آمد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

بنابراین، آغازِ پیشگوییِ هزار و سیصد و سی‌وپنج‌ساله، نشان‌دهندهٔ گذار از آیینِ بت‌پرستی به آیینِ پاپی‌گری است و بدین‌سان گذار از پروتستانتیسم به پروتستانتیسمِ میلری را نیز نشان می‌دهد.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

آن دسته از ادونتیست‌هایی که حقایق بنیادین ادونتیسم را رد می‌کنند، همه پیشگویی‌های زمانی‌ای را که میلری‌ها ارائه کردند رد می‌کنند، حتی دو هزار و سیصد سالِ دانیال ۸:۱۴. چه‌بسا این واقعیت را انکار کنند، اما می‌توان به‌طور منطقی نشان داد که این واقعیت درست است، ولی اکنون نکته‌ام چیز دیگری است، پس فعلاً از آن می‌گذرم تا بکوشیم این مقاله را به جمع‌بندی برسانیم.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

پراکندگی «سرزمین مجید» یهودا در سال ۶۷۷ پیش از میلاد نمایانگر پایمال شدن «لشکر» در دانیال ۸:۱۳ و ۱۴ است و به استقرار سرزمین مجیدِ امروزی، ایالات متحده، اشاره دارد. دو هزار و سیصد سالِ مذکور در همان آیات در سال ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد و نمایانگر پایمال شدن «قدسگاه» است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

677 پیش از میلاد و 457 پیش از میلاد تاریخ‌هایی هستند که با رابطهٔ قوم خدا و مقدسگاه خدا پیوند دارند. خدا در 22 اکتبر 1844، هم‌زمان، هر دو، یعنی لشکر و مقدسگاه را، دوباره با هم گرد آورد. فاصلهٔ دویست و بیست ساله میان 677 پیش از میلاد و 457 پیش از میلاد نماد دوره‌ای است که در آن خدا نشانهٔ راهی را برپا می‌کند که نمایانگر افزایش نور است. در 22 اکتبر 1844 نورِ فرشتهٔ سوم رسید، نورِ مقدسگاه آغاز به درخشیدن کرد و لشکری حاضر بود تا آن نور را اعلام کند.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

در آن خط نبوّتی که نبردِ سه‌گانهٔ میانِ شیطان و مسیح را مشخص می‌کند، کتاب مقدس به ترجمهٔ کینگ جیمز در سال ۱۶۱۱ منتشر شد. دقیقاً دویست و بیست سال بعد، در سال ۱۸۳۱، ویلیام میلر برای نخستین بار پیام خود را منتشر کرد:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> "به مدت نه سال، ویلیام میلر یقین داشت که باید پیام خود را به کلیساها برساند؛ اما منتظر ماند، به امید آن‌که مرجع معتبری خبر خوشِ آمدنِ قریب‌الوقوعِ نجات‌دهنده را اعلام کند. با این انتظار، او تنها حقیقتِ آن پیام را ثابت کرد؛ نامشان این بود که زنده‌اند، اما به‌سرعت به سوی مرگ می‌رفتند. در سال ۱۸۳۱، میلر نخستین سخنرانی خود را دربارهٔ نبوت‌ها ایراد کرد." استیون هسکل، غیب‌بینِ پاتموس، ۷۷.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

خدا از متون اصلیِ مقدس و درست که برای تدوین کتاب مقدس به‌کار گرفته شدند، محافظت کرد. سپس در سال ۱۶۱۱ کتاب مقدسِ خود را پدید آورد. سپس پیام‌آوری را برانگیخت تا با به‌کارگیری قواعدی که در درون کتاب مقدس یافت می‌شوند و از آن مشتق و در آن تثبیت شده‌اند، پیامِ فرشتهٔ اول را ابلاغ کند. در سال ۱۸۳۱، پیامِ میلر رسمیت یافت، همان‌گونه که پیام در تاریخِ مسیح به‌دستِ یحییِ تعمیددهنده رسمیت یافت، و همان‌گونه که پیام در هر جنبشِ اصلاحی رسمیت یافته است. پیامِ میلر، یعنی پیامِ فرشتهٔ اول که گشایشِ داوری را اعلام می‌کند، مستقیماً با به‌کارگیری دورهٔ زمانیِ نبویِ دویست و بیست ساله تأیید می‌شود. این پیامِ هشدار در آغازِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب مقدس—ایالات متحده—بود.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

در سال ۱۹۹۶، خدمتِ «فیوچر فور آمریکا» آغاز شد و پیامِ فرشتهٔ سوم که در سال ۱۹۸۹ مُهرش گشوده شده بود، یعنی پیامی که التیامِ زخمِ مهلکِ نظامِ پاپی و نزدیک‌بودنِ قانونِ یکشنبه را مشخص می‌کرد، در مجله‌ای با عنوان «زمانِ انتها» منتشر شد. پیامِ مربوط به پایانِ ادونتیسم، همان‌گونه که پیام در آغاز صورت‌بندی شده بود، صورت‌بندی شده بود. در آغاز، پیام بر محورِ زمان استوار بود و نمایانگرِ پیشرفتِ بیشترِ حقایقِ مندرج در کلامِ خدا بود. در سال ۱۹۹۶، دویست و بیست سال پس از تولد ایالات متحده در سال ۱۷۷۶، پیامِ مربوط به پایانِ ادونتیسم صورت‌بندی شد و نمایانگرِ پیشرفتِ بیشتر در پیام‌های سه فرشته بود.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

هنگامی که به تاریخِ موازیِ شاخِ جمهوری‌خواه و شاخِ پروتستان در تاریخِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتابِ مقدس می‌پردازیم، باید دانست که شاخِ پروتستان کیست و کیست نیست.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> بکوش تا نزد خدا پسندیده باشی؛ کارگری که نیازی به شرمساری ندارد و کلام حقیقت را به‌درستی بیان می‌کند. اما از یاوه‌گویی‌های بی‌حرمت و پوچ دوری کن، زیرا موجب افزایش بی‌تقوایی می‌شوند. دوم تیموتائوس ۲:۱۵، ۱۶.

Back to Articles