Article

# Elijah - Number Eleven

ایلیا - شمارهٔ یازده

The First Mistake

اولین اشتباه

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

شورش گوسالهٔ طلایی هارون در آغاز اسرائیل باستان، از نظر نبوی با شورش یربعام در آغاز ده قبیلهٔ پادشاهی شمالیِ افرایم مطابقت دارد. این تاریخ‌های مقدس، شورش ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ را به‌گونه‌ای نمونه‌وار نشان می‌دهند.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

البته گواهی‌های دیگری نیز دربارهٔ سال ۱۸۶۳ وجود دارند، اما هارون و پادشاه یربعام گواهی‌هایی ارائه می‌کنند که بر تاریخ ۱۸۶۳ منطبق می‌شوند، و همهٔ آن تاریخ‌ها جنبش یکصد و چهل و چهار هزار نفر را، که همان شاخ پروتستان است، نه تنها در روزهای پایانیِ پادشاهی ششم در نبوت‌های کتاب مقدس، بلکه تا خودِ پایان دورهٔ مهلت، به تصویر می‌کشند. آن تاریخ‌ها همچنین به تاریخ موازیِ شاخِ جمهوریت در پادشاهی ششم می‌پردازند.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

به‌طور کلی، برای کسانی که باور دارند کلیسای ادونتیست روز هفتم قومِ باقیماندهٔ خدا در پایانِ جهان است، این حقیقتی بسیار دشوار است. آن باور نخستین اشتباهِ ماست. هیچ شاهدِ کتاب‌مقدسی وجود ندارد که کلیسای لائودکیه نمایندهٔ مردمی باشد که در بحرانِ قانونِ یکشنبه همچون علمی برافراشته می‌شوند. نخستین اشتباهِ ما پذیرفتنِ این پیش‌فرضِ نادرست است که چنین است. آن علمی که در پایانِ جهان برافراشته می‌شود، از کسانی متشکل است که از سوی اعضای کنیسهٔ شیطان طرد شدند.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> و او برای امت‌ها علمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین گرد خواهد آورد. اشعیا ۱۱:۱۲.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

این ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای هستند که کسانی را که بناست نشانه باشند، طرد می‌کنند.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> ای کسانی که از کلام او می‌لرزید، کلام خداوند را بشنوید؛ برادرانتان که از شما نفرت داشتند و به‌خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: «خداوند جلال یابد!» اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند شد. اشعیا ۶۶:۵

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

آنانی که چون پرچم‌اند به‌خاطر «نام» مسیح طرد می‌شوند. نامی که نفرت را برمی‌انگیزد آلفا و امگا است، زیرا اصلِ آلفا و امگا چیزی است که به‌روشنی نشان می‌دهد کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم در نبوت کتاب‌مقدس نمایندهٔ چه کسی است. مَثَلِ ده باکره نمایانگر ادونتیسم است.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

این مثل در آغاز ادونتیسم تحقق یافت و در پایان نیز بار دیگر عیناً و مو به مو تحقق می‌یابد.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

باکره‌های نادان که از خواب بیدار می‌شوند و متوجه می‌شوند که روغن ندارند، لاودیکیان هستند.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "وضعیت کلیسا که با دوشیزگان نادان نشان داده شده، همچنین از آن با عنوان وضعیت لاودیکیه‌ای یاد می‌شود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

کشمکشِ دوشیزگانِ خردمند، که همچنین به‌عنوان کلیسای فیلادلفیه نمایانده شده‌اند، با کلیسایی است که مدعیِ یهودی‌بودن است، اما یهودی نیست.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> اینک، کسانی را که از کنیسۀ شیطانند، آنان که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند؛ اینک، ایشان را وادار خواهم کرد تا بیایند و در برابر پایت سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. مکاشفه ۳:۹.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

خواهر وایت در نخستین نشریه پس از ناامیدی بزرگ به این آیه می‌پردازد.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> تو چنین می‌اندیشی که آنان که در برابر پای قدیس سجده می‌کنند (مکاشفه 3:9)، سرانجام نجات خواهند یافت. در اینجا ناگزیرم با تو مخالفت کنم؛ زیرا خدا به من نشان داد که این گروه ادونتیست‌های مدّعی بودند که از ایمان برگشته بودند و «پسر خدا را برای خود دوباره مصلوب می‌کنند و او را به رسوایی آشکار می‌کشانند». و در «ساعت آزمایش»، که هنوز در پیش است تا سرشت حقیقی هر کس را آشکار سازد، خواهند دانست که برای همیشه هلاک‌اند؛ و زیر بار اندوه روحی، در برابر پای قدیس زانو خواهند زد. سخنی به گلهٔ کوچک، 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

در فصل پنجم کتاب اشعیا، برای نخستین بار از سرودِ تاکستان یاد می‌شود؛ سرودی که مسیح بعدها از آن استفاده کرد.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> اکنون برای محبوبم سرودی دربارهٔ تاکستان او خواهم خواند. محبوب من تاکستانی دارد بر تپه‌ای بسیار حاصلخیز؛ و گرد آن حصاری کشید، و سنگ‌های آن را بیرون آورد، و در آن بهترین نهال انگور کاشت، و در میانش برجی بنا کرد، و نیز در آن حوضچه‌ای برای فشردن انگور ساخت؛ و چشم داشت که انگور بیاورد، اما انگورِ وحشی بار آورد. و اکنون، ای ساکنان اورشلیم و ای مردان یهودا، خواهش می‌کنم میان من و تاکستانم داوری کنید. چه کاری بود که می‌شد برای تاکستانم انجام داد که من انجامش نداده‌ام؟ پس چرا، چون چشم داشتم که انگور بیاورد، انگورِ وحشی بار آورد؟ اشعیا ۵:۱-۴.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

این مثل، چه در عهد قدیم و چه در عهد جدید، نشان می‌دهد که خدا به سبب امتناع از آوردنِ ثمراتی که برای آوردنِ آنها برانگیخته شده بود، کلیسای خود را رد می‌کند. در اشعیا باب پنج، در پایانِ مثل، مجازاتِ تاکستان مشخص می‌شود و همچنین وعده داده می‌شود که برای امت‌ها بیرقی برافراشته گردد. آشکار است که تاکستان همان بیرق نیست.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> از این رو خشم خداوند بر قوم خود برافروخته شد و دست خود را بر آنان دراز کرد و ایشان را زد؛ و کوه‌ها به لرزه درآمدند و لاشه‌های ایشان در میان کوچه‌ها پاره‌پاره شد. با همهٔ اینها خشم او برنگشته است، بلکه دست او هنوز دراز است. و او برای امّت‌های دور پرچمی برخواهد افراشت و از کرانه‌های زمین به آنان سوت خواهد زد؛ و اینک، ایشان به شتاب شتابان خواهند آمد. اشعیا ۵:۲۵، ۲۶.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

وقتی عیسی بعدها آن سرود را به‌صورت مَثَل خواند، نتیجه‌گیری او نیز به همان اندازه قاطع بود.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> مثلی دیگر بشنوید: مالکی بود که تاکستانی غرس کرد، گرداگردش حصار کشید، در آن حوضچه‌ای برای شراب‌گیری کند و برجی ساخت؛ سپس آن را به باغبانان اجاره داد و خود به دیاری دور رفت. و چون هنگام میوه نزدیک شد، خادمان خود را نزد باغبانان فرستاد تا میوه‌های آن را دریافت کنند. اما باغبانان خادمان او را گرفتند: یکی را زدند، دیگری را کشتند و سومی را سنگسار کردند. بار دیگر خادمان دیگری، بیش از بار نخست، فرستاد؛ و با آنان نیز همان کردند. سرانجام پسر خود را نزد آنان فرستاد و گفت: پسرم را حرمت خواهند داشت. اما چون باغبانان پسر را دیدند، با خود گفتند: این وارث است؛ بیایید او را بکشیم و میراثش را تصاحب کنیم. پس او را گرفتند، از تاکستان بیرون انداختند و کشتند. پس چون مالک تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟ گفتند: آن مردان شریر را به بدترین وجه هلاک خواهد ساخت و تاکستانش را به باغبانان دیگری خواهد سپرد که میوه‌ها را در موسمشان به او باز دهند. عیسی به آنان گفت: مگر هرگز در کتب نخوانده‌اید: «سنگی که بناها رد کردند، همان سنگِ زاویه شد؛ این کارِ خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است»؟ از این رو به شما می‌گویم: پادشاهی خدا از شما گرفته خواهد شد و به قومی داده خواهد شد که میوه‌های آن را به بار می‌آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ و هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد و ریزریز خواهد کرد. و چون سرکاهنان و فریسیان مثل‌های او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان سخن می‌گوید. متی ۲۱:۳۳-۴۵.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیقیه، آن پرچمِ برافراشته نیست. تاکستانِ ایامِ آخر، که اسرائیلِ باستان نمونۀ آن بود، همان کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیقیه است؛ اما امتی خواهد بود که میوه‌ای به بار می‌آورد که شایستۀ نوبرهاست، یعنی همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> این‌ها کسانی‌اند که خود را با زنان نیالودند، زیرا باکره‌اند. این‌ها کسانی‌اند که هرجا بره برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شدند تا به‌عنوان نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

به‌عنوان عَلَم، ایشان از سوی صاحب‌خانه برای گردآوریِ برداشتِ نهایی به‌کار گرفته خواهند شد. کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه، همان تاکستانی است که سنگِ بنیانِ «هفت زمانِ» موسی را رد کرد. از آن پس، روندی نزولی به سوی تاریکیِ هرچه عمیق‌تر آغاز شد. آن عَلَم، «ریشهٔ یسّی» خواهد بود. ریشهٔ یسّی، یعنی داوود، نمایانگر آخرین حقیقتی است که عیسی به یهودیانِ خرده‌گیرِ روزگارش عرضه کرد. این نمادی از اصلِ آلفا و امگاست؛ اصلی که باغدارانِ بی‌وفای اسرائیلِ هم باستان و هم امروز از درک آن سر باز می‌زنند.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> و در آن روز ریشه‌ای از یسّی خواهد بود که چون پرچمی برای قوم‌ها برافراشته خواهد شد؛ غیریهودیان او را خواهند جست، و جای آرامش او باشکوه خواهد بود. اشعیا ۱۱:۱۰.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

خواهر وایت و جیمز وایت به‌روشنی تصریح می‌کنند که تا سال ۱۸۵۶ این جنبش به لاودیکیه تبدیل شده بود؛ پس او چه زمانی تصریح کرده که این جنبش هرگز پیام به لاودیکیان را پذیرفته است؟ هرگز چنین نکرده است. نخستین اشتباه ما پذیرفتن این ادعاست که کلیسای ادونتیستِ روز هفتم در سیر تاریخ پیروزمند بوده است. واقعیت کاملاً برعکس است. اگر آن مقدمهٔ نادرست نخستین را بپذیریم، چشمان‌مان بر حقایق نبوی‌ای بسته می‌شود که خلاف آن را تعلیم می‌دهند. به‌عنوان مثال، خواهر وایت بارها تصریح می‌کند که تاریخ اسرائیل جسمانیِ باستان، تجربه و تاریخ اسرائیل روحانیِ امروز را نمایان می‌کند. او غالباً هنگامی که به اسرائیل باستان به‌عنوان نمونه‌ای برای اسرائیل امروز اشاره می‌کند، هم‌زمان بیان مشهور رسول پولس دربارهٔ همین حقیقت را نقل می‌کند.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون همهٔ اینها برای آنان به عنوان نمونه رخ داد؛ و برای تذکر ما نوشته شد، برای ما که پایان‌های جهان فرا رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:۱۱.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

پولس رسول در آیهٔ یازدهم ده آیهٔ پیشین را خلاصه می‌کند.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> و ای برادران، نمی‌خواهم بی‌خبر باشید که همهٔ پدران ما زیر ابر بودند و همه از میان دریا گذشتند؛ و همه در ابر و در دریا برای موسی تعمید یافتند؛ و همه همان خوراک روحانی را خوردند؛ و همه همان نوشیدنی روحانی را نوشیدند، زیرا از آن صخرهٔ روحانی که از پی ایشان می‌آمد می‌نوشیدند؛ و آن صخره مسیح بود. اما خدا از بسیاری از آنان خشنود نبود، زیرا در بیابان هلاک شدند. این چیزها برای ما عبرت شد تا مانند آنان در پی چیزهای بد هوس نکنیم. و بت‌پرست نشوید، مانند برخی از آنان؛ چنان‌که نوشته شده است: قوم نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا بازی کنند. و زنا نکنیم، چنان‌که برخی از آنان کردند و در یک روز بیست‌وسه هزار نفر افتادند. و مسیح را امتحان نکنیم، همان‌گونه که برخی از آنان نیز امتحان کردند و به‌دست مارها هلاک شدند. و شکایت مکنید، چنان‌که برخی از آنان نیز شکایت کردند و به‌دست هلاک‌کننده هلاک شدند. اول قرنتیان ۱۰:۱-۱۰.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

پولس و خواهر وایت از اسرائیل باستان به‌عنوان نمونه‌ای از قومی پیروزمند و پارسا استفاده نمی‌کنند. کاملاً برعکس. پولس در آیهٔ یازدهم آن ده آیهٔ نخست را خلاصه می‌کند و سپس در آیهٔ بعد، درسی را بیان می‌کند که تاریخ اسرائیل باستان باید به کسانی که خواهند دید منتقل کند.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> پس هر که گمان می‌کند که ایستاده است، ببیند که نیفتد. اول قرنتیان ۱۰:۱۲

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

اسرائیل باستان نمونه‌ای است از قومی که از سوی خدا خوانده شد، به دست خدا هدایت شد، نبوّت‌های خدا را تحقق بخشید و در هر گام بر ضد خدا شورید، و نهایتاً آفرینندهٔ آسمان و زمین را به صلیب کشید! ادونتیست‌ها در پذیرفتن این حقایق دربارهٔ اسرائیل باستان مشکلی ندارند، اما به‌ندرت اجازه می‌دهند هشدارِ مقصود حجابِ کوریِ لاودیکیه‌ایِ آنان را بِدَرَد. ممکن است بخش‌هایی را نقل کنند که در آن‌ها خواهر وایت کلیسا را مردمکِ چشمِ خدا می‌خوانَد—و چنین هم هست—اما محبت خدا به قومش بر وضعیت واقعی آنان سرپوش نمی‌گذارد. کسانی را که دوست می‌دارد توبیخ و تأدیب می‌کند. همان‌قدر که کلیسای خدا مردمکِ چشمِ اوست، عیسی رابطهٔ خود را با آن مردمک—مردمکِ خودش—بسیار صریح خلاصه کرد.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> ای اورشلیم، اورشلیم، که پیامبران را می‌کُشی و آنانی را که نزد تو فرستاده می‌شوند سنگسار می‌کنی؛ چه بسیار بار خواستم فرزندانت را چون مرغی که جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش جمع می‌کند، گرد آورم، و نخواستید! اینک خانهٔ شما به حال ویرانی برای شما واگذاشته می‌شود؛ و به‌راستی به شما می‌گویم، تا زمانی که بگویید: «مبارک باد او که به نامِ خداوند می‌آید»، مرا نخواهید دید. لوقا ۱۳:۳۴، ۳۵.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

باید این پرسش‌ها مطرح شوند: «آیا عیسی واقعاً پایان را با آغاز نشان می‌دهد؟ آیا اسرائیل باستان واقعاً نمایانگر اسرائیل امروزی است؟» مشکل اسرائیل باستان در سراسر تاریخ‌شان این بود که باور داشتند میراثشان ثابت می‌کند که آنان قوم خدا هستند، و از این رو می‌پنداشتند که نمی‌توانند چیزی جز قوم خدا باشند. به همین دلیل در روزگار ارمیا ادعا می‌کردند که هیکل خداوند هستند.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> کلامی که از جانب خداوند به ارمیا رسید، چنین بود: در دروازه خانه خداوند بایست و این کلام را در آنجا اعلام کن و بگو: ای همه شما اهل یهودا که برای پرستش خداوند از این دروازه‌ها داخل می‌شوید، کلام خداوند را بشنوید. خداوند لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: راه‌ها و اعمال خود را اصلاح کنید، و شما را در این مکان ساکن خواهم ساخت. به سخنان دروغین اعتماد نکنید که می‌گویند: هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند، اینهاست. ارمیا ۷:۱-۴.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

یوحنا تعمیددهنده نیز بر همین توهم تأکید کرد.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> و در رود اردن به دست او تعمید گرفتند و گناهان خود را اعتراف کردند. اما چون دید که بسیاری از فریسیان و صدوقیان برای تعمید او آمده‌اند، به ایشان گفت: ای نسل افعیان، چه کسی شما را هشدار داده است که از غضب آینده بگریزید؟ پس ثمراتی شایستهٔ توبه بیاورید؛ و در دل‌های خود مگویید: ما ابراهیم را پدر داریم؛ زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها فرزندانی برای ابراهیم برانگیزد. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و به آتش افکنده می‌شود. متی ۳:۶-۱۰.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

همان درک گمراهانه در درون ادونتیسم که با تعبیر «هیکلِ خداوند، ماییم» و با این ادعا که ما «ذریتِ» روحانیِ ابراهیم هستیم نمادین می‌شود، تجلی اصلیِ کوریِ لائودیکیه است.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> خدا پیام‌آورانی می‌فرستد تا به قوم خود بگویند برای اطاعت از احکام عدالت او چه باید باشند و چه باید بکنند؛ احکامی که اگر کسی آنها را به‌جا آورد، در آنها زندگی خواهد کرد. آنان باید خدا را از همه بیشتر دوست بدارند و هیچ خدای دیگری را در برابر او نداشته باشند؛ و باید همسایهٔ خود را همچون خود دوست بدارند و با او چنان رفتار کنند که می‌خواهند او با آنان رفتار کند.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> نباید ذره‌ای از شریعت مقدس خدا را سبک شمرد یا به آن بی‌احترامی کرد. کسانی که از فرمان «چنین می‌گوید خداوند» سرپیچی می‌کنند، زیر لوای شاهزادهٔ تاریکی قرار می‌گیرند و در عصیان بر ضد آفریننده و نجات‌دهندهٔ خویش هستند. آنان مدّعیِ وعده‌های داده‌شده به مطیعان می‌شوند و می‌گویند: «ما هیکل خداوندیم، ما هیکل خداوندیم»، در حالی که با تحریف سرشت او و با انجام همان کارهایی که آنان را از آن نهی کرده است، خدا را بی‌حرمت می‌کنند. معیاری برپا می‌دارند که خدا مقرر نکرده است. الگویشان گمراه‌کننده است و تأثیرشان تباهگر. آنان نوری در جهان نیستند، زیرا از اصول پارسایی پیروی نمی‌کنند.

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> انسان‌ها نمی‌توانند خیانتی بزرگ‌تر نسبت به خدا مرتکب شوند از آنکه نوری را که او برایشان می‌فرستد نادیده بگیرند. کسانی که چنین می‌کنند ناآگاهان را گمراه می‌کنند، زیرا نشانه‌های نادرست در مسیر می‌گذارند. آنان پیوسته اصول پاک را تحریف می‌کنند...

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> در کلام کتاب مقدس به‌روشنی به ما گفته شده که چرا ویرانی بر قوم یهود دامن‌گیر شد. آنان از نور عظیم، برکات سرشار و رونقی شگفت‌انگیز برخوردار بودند، اما به امانتی که به آنان سپرده شده بود وفادار نماندند. با وفاداری از تاکستان خداوند مراقبت نکردند و ثمرات آن را به او ندادند. چنان رفتار کردند که گویی خدایی وجود ندارد، و از این‌رو بلا دامن‌گیرشان شد. Manuscript Releases، جلد ۱۴، صفحات ۳۴۳-۳۴۵.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

اسرائیل بر این باور بود که چون در آغاز تاریخشان از سوی خدا برگزیده شده بودند، همواره قوم برگزیدهٔ او خواهند بود. بدتر از آن، همچنین باور داشتند که چون قوم برگزیدهٔ او هستند، او آنان را گرامی خواهد داشت، با وجود آنکه خود از گرامی‌داشتن او سر باز می‌زدند. از نظر نبوی، آنان قوم برگزیدهٔ او بودند، تا زمانی که طلاق داده شدند، اما هرگز آن مردمی نشدند که خدا می‌خواست باشند. پارسایی قوم برگزیده بر اساس اینکه آنان خود را چه می‌پندارند تعیین نمی‌شود. اسرائیل باستان الگوی اصلی برای کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم است، اما وقتی این پیش‌فرض نادرست پذیرفته می‌شود که آنان نمایندهٔ آن صد و چهل و چهار هزار نفر در پایان جهان‌اند، کوری لاودکیه آشکار می‌شود، همان‌گونه که کوری اسرائیل باستان آشکار شد. ادونتیسم باور دارد و تعلیم می‌دهد که آنان قوم بازماندهٔ خدا در پایان جهان‌اند، با وجود شواهد روشن برخلاف آن.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

هرچه به پایان مهلت فیض نزدیک‌تر می‌شویم، پیام به مردم لائودکیه باید جدی‌تر و صریح‌تر شود. اگر آن فرضِ نادرست به‌خاطر حقیقت کنار گذاشته نشود، در آن صورت نمونه‌های هارون، یربعام و ۱۸۶۳ زیر ردای سنت و رسم پنهان می‌شوند. دیگر آن‌قدر به پایان مهلت فیض نزدیکیم که نتوان بیش از این زیر آن ردا پنهان شد.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> و داوری این است که نور به جهان آمده است، و مردم تاریکی را بیش از نور دوست داشتند، زیرا اعمالشان بد بود. زیرا هر که بدی می‌کند از نور نفرت دارد و به سوی نور نمی‌آید، مبادا اعمالش توبیخ شود. یوحنا ۳:۱۹، ۲۰.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

تاریخِ ارتدادهای ادونتیسم در کلامِ نبویِ خداوند ردیابی شده است. این یک واقعیتِ نبوی است. نخستین شاهدِ این موضوع اسرائیلِ باستان است. اسرائیلِ باستان، تاریخی از ارتدادِ پیوسته و رو به تشدید است، و با این حال کتاب‌مقدس و روحِ نبوت تعلیم می‌دهند که اسرائیلِ باستان نمونهٔ اسرائیلِ معاصر است. هرچند این امر اندوه‌بار است، اما هرگز درکِ این حقیقت به اندازهٔ زمانِ حاضر اهمیت نداشته است. آنچه به‌واسطهٔ مکاشفهٔ عیسی مسیح مهرگشایی می‌شود این است که تاریخِ ادونتیسم به‌عنوان شاخِ پروتستانتیسم با تاریخِ شاخِ جمهوری‌خواهی موازی است. هر دو شاخ برای یکدیگر شاهدِ دوم فراهم می‌آورند، و اگر یکی از این شاهدان را به‌درستی نبینیم، هم‌زمان مانعِ شناخته شدنِ شاهدِ دیگر می‌شویم.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

خطوط هارون، یَربعام و ۱۸۶۳ آغاز اسرائیل روحانیِ نوین را مشخص می‌کنند و بدین‌وسیله آغاز شاخِ جمهوریت را نیز مشخص می‌سازند. پیام فرشتهٔ سوم هشداری است علیه دریافتِ علامتِ وحش. این ایالات متحده است که نخست قانون یکشنبه را تصویب می‌کند و سپس تمام جهان را وادار می‌کند همان را انجام دهند.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "کشورهای خارجی از الگوی ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، اما همان بحران دامنگیر مردم ما در همه نقاط جهان خواهد شد." گواهی‌ها، جلد ۶، ۳۹۵.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

حقایق نبوتیِ مرتبط با بحران قانون یکشنبه را نمی‌توان از نقشِ ایالات متحده جدا کرد. وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده، ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است که مطابقِ اشعیا بیست‌وسه، هفتاد سالِ نبوتی سلطنت می‌کند. همان وحشِ زمین است که دو شاخ دارد. حقایق مربوط به رابطهٔ آن دو شاخ اکنون مُهرگشایی می‌شوند، اما تنها برای کسانی که انتخاب می‌کنند بفهمند که عیسی گشودنِ مُهرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح را با به‌کارگیری آغازِ یک چیز برای نشان دادنِ پایانِ همان چیز به انجام می‌رساند.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

ایالات متحده در سال 1798 به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس پدیدار شد، و طی شصت‌وپنج سال بعد، دو شاخی که بنا بود در طول تاریخ با هم پیش روند، در زمینه‌ای قرار داده شدند که قابل تشخیص بود، اما فقط برای کسانی که مایل به دیدن بودند. آن شصت‌وپنج سال که در باب هفتمِ اشعیا بیان شده، از 742 پیش از میلاد آغاز شد و در 677 پیش از میلاد پایان یافت. از 1798 تا 1863 آن سال‌ها تکرار شدند. آن شصت‌وپنج سال روندی از بحران را در هر دو شاخ مشخص می‌کند.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

تا سال ۱۸۶۳، دورهٔ آغازینِ روزهای نبویِ «یک پادشاه» در اشعیا بیست‌وسه به پایان رسیده بود و بدین‌سان نشانه‌های راهِ نبویِ دورهٔ پایانیِ «روزهای یک پادشاه» را تثبیت کرده بود. پایانِ هفتادِ نمادینِ اشعیا بیست‌وسه با نخستین شصت‌وپنج سال به تصویر کشیده شده است. از ۱۸۶۳ تا زمانِ انتها در ۱۹۸۹، دورهٔ کلیسای ادونتیستِ لائودیکیه است که از جنبشِ میلری آغاز شد و در جنبشِ یک‌صد و چهل و چهار هزار پایان می‌یابد. برای درکِ دورهٔ پایان، باید دورهٔ آغاز را درک کنیم. ادونتیسم نمی‌تواند چنین کند، زیرا آغاز آن با ردّ سوگندِ موسی نشان‌گذاری شده است؛ سوگندی که همان شصت‌وپنج سالی را معیّن می‌کند که نمایانگرِ آغاز و پایانِ ادونتیسم و ایالات متحده است.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

به همین دلیل، و این دلیلی بسیار مهم است، این مقاله کوشیده است یک حقیقت نبوی را به اثبات برساند که اکنون به دست شیرِ قبیلهٔ یهودا مهرش گشوده می‌شود. واقعیت این است که اگر نخواهید بپذیرید که کلیسای ادونتیستِ روز هفتم همواره در وضعیتِ لائودیکیه بوده است، آنگاه از نظر منطقی نخواهید توانست تاریخِ ادونتیسم را به‌درستی تقسیم‌بندی کنید، و بدون تقسیم‌بندیِ درستِ تاریخِ ادونتیسم، قادر به شناساییِ درستِ شاخِ جمهوری‌خواهی نخواهید بود.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> زیرا اگر آنان پس از آن‌که به‌واسطۀ شناختِ خداوند و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح از آلودگی‌های جهان رهایی یافته‌اند، دوباره در آنها گرفتار شده و مغلوب گردند، پایانِ کارشان از آغازشان بدتر خواهد بود. زیرا برای ایشان بهتر بود که هرگز راهِ پارسایی را نشناخته باشند تا این‌که پس از شناختن آن، از فرمانِ مقدسی که به آنان سپرده شده بود رو برگردانند. اما مطابقِ مَثَلِ راستین، چنین بر سرشان آمده است: سگ به استفراغِ خود بازمی‌گردد؛ و ماده‌خوکِ شسته‌شده به غلطیدنِ خود در گِل‌ولای. دوم پطرس ۲:۲۰-۲۲.

Back to Articles