Article

# The Book of Daniel - Number Thirteen

کتاب دانیال - شماره سیزده

The Secret of the Latter Days

راز روزهای واپسین

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2023

Formats

PDF
Word

Daniel chapter two represents the second angel of Revelation fourteen. As such it represents the second of three tests, that are represented as a dietary test, followed by a visual test, and concludes with a litmus test. All three of those tests, which are also prophetic waymarks, exist in the first angel’s message of Revelation fourteen. As with the first angel of Revelation fourteen, Daniel chapter one also possesses each of those three tests.

فصل دومِ کتاب دانیال نمایانگرِ فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ فصل چهاردهم است. از این رو، نمایانگرِ دومین آزمون از سه آزمون است که به‌صورتِ یک آزمونِ غذایی، سپس یک آزمونِ دیداری، و در نهایت یک محکِ نهایی بازنمایی می‌شوند. هر سهٔ آن آزمون‌ها، که همچنین نشانه‌های راهِ نبوی‌اند، در پیامِ فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ فصل چهاردهم وجود دارند. همان‌گونه که دربارهٔ فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ فصل چهاردهم صادق است، فصل نخستِ دانیال نیز هر سهٔ آن آزمون‌ها را در بر دارد.

The second test, or the second angel’s message, begins at the end of the first test. Chapter two follows chapter one. The conclusion of the second test begins the third test back-to-back. The period of time represented by the second test was symbolized by the seventy years of Daniel’s captivity, which began with the conquering of Jehoiakim and concluded at the decree of Cyrus. As the end of those seventy years approached, Daniel recognized through God’s prophetic Word that the end was about to arrive.

آزمایش دوم، یا پیام فرشتهٔ دوم، در پایانِ آزمایش نخست آغاز می‌شود. فصل دوم پس از فصل اول می‌آید. پایانِ آزمایش دوم بلافاصله آغازِ آزمایش سوم است. مدتِ زمانیِ مربوط به آزمایش دوم با هفتاد سال اسارتِ دانیال نمادین شده بود؛ این مدت با شکست خوردنِ یهویاقیم آغاز شد و با فرمانِ کوروش پایان یافت. با نزدیک شدنِ پایانِ آن هفتاد سال، دانیال از طریق کلامِ نبویِ خدا دریافت که پایان در شُرُفِ فرا رسیدن است.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> در سال نخست داریوش، پسر اخشورش، از نسل مادها، که بر مملکت کلدانیان پادشاه شده بود؛ در سال نخست سلطنت او، من دانیال از کتاب‌ها فهمیدم شمار سال‌هایی را که درباره آن کلام خداوند به ارمیا نبی رسیده بود، یعنی اینکه ویرانی‌های اورشلیم هفتاد سال به طول خواهد انجامید. دانیال ۹:۱، ۲.

Daniel is representing God’s people in the last days that recognize the symbolic meaning of the seventy years of captivity, and that recognition takes place shortly before the seventy symbolic years end. God’s people have correctly understood the seventy-year captivity, but what Daniel is representing is the understanding that those seventy years represent the prophetic period from September 11, 2001, unto the Sunday law. For Daniel, those years ended at the decree of Cyrus, which in the last days represents the Sunday law in the United States.

دانیال نمایندهٔ قوم خدا در روزهای آخر است؛ قومی که معنای نمادین هفتاد سال اسارت را می‌شناسند، و این شناخت اندکی پیش از پایان آن هفتاد سالِ نمادین رخ می‌دهد. قوم خدا هفتاد سال اسارت را به‌درستی فهمیده‌اند، اما آنچه دانیال نمایندگی می‌کند، این فهم است که آن هفتاد سال نمایانگر دوره‌ای نبوی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه است. برای دانیال، آن سال‌ها با فرمان کوروش پایان یافت؛ فرمانی که در روزهای آخر نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است.

Shortly before the Sunday law, God’s people are awakened to the prophetic understanding represented by the symbolic seventy years. Those symbolic years began with Jehoiakim, who represents September 11, 2001, when, with the arrival of Islam of the third Woe, the mighty angel of Revelation eighteen, descended and announced the fall of Babylon. The fall of Babylon represents the second angel’s message, and on September 11, 2001, the second testing period began for those who ate the hidden book that was in the angel’s hand. That period, represented by the symbolic seventy years, continues through to the Sunday law.

اندکی پیش از قانون یکشنبه، قوم خدا به درک نبوی که با هفتاد سال نمادین نشان داده شده است، بیدار می‌شوند. آن سال‌های نمادین با یهویاقیم آغاز شدند، که نمایانگر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است؛ زمانی که با فرارسیدن اسلامِ وایِ سوم، فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ بابِ هجده فرود آمد و سقوط بابل را اعلام کرد. سقوط بابل نشان‌دهندهٔ پیامِ فرشتهٔ دوم است، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دورهٔ آزمایشِ دوم برای کسانی که کتابِ پنهانی را که در دستِ فرشته بود، خوردند آغاز شد. آن دوره که با هفتاد سال نمادین نشان داده شده است، تا قانون یکشنبه ادامه دارد.

As the end draws near, as typified by Daniel in the first year of Darius, God’s people are awakened to the test of the image of the beast. They have previously understood some of the truths associated with the test of the image of the beast, but the portion they come to understand just before the end of the prophetic period of the second angel, has been hidden in darkness. As Daniel studied God’s prophetic Word, and then became aware of the significance of the seventy years, he was led to prayer, just as he had been led to prayer when he became aware of the life-or-death threat of Nebuchadnezzar concerning his image-dream. In Daniel chapter nine, as in Daniel chapter two, as Daniel prayed, he received prophetic light.

با نزدیک شدنِ پایان، چنان‌که نمونه‌اش دانیال در سال نخستِ داریوش است، قوم خدا برای آزمونِ تمثالِ وحش بیدار می‌شوند. آنان پیش‌تر بخشی از حقایقِ مربوط به آزمونِ تمثالِ وحش را فهمیده بودند، اما آن بخشی که درست پیش از پایانِ دورهٔ نبویِ فرشتهٔ دوم درمی‌یابند، در تاریکی پنهان بوده است. چون دانیال کلامِ نبویِ خدا را مطالعه می‌کرد و سپس از اهمیتِ هفتاد سال آگاه شد، به دعا برانگیخته شد؛ همان‌گونه که وقتی از تهدیدِ مرگ و زندگیِ نبوکدنصر دربارهٔ خوابِ تمثالِ او آگاه شد، به دعا برانگیخته شده بود. در بابِ نهمِ دانیال، همان‌گونه که در بابِ دوم، وقتی دانیال دعا کرد، نورِ نبوی دریافت کرد.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:21, 22.

> آری، هنگامی که در حال دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، یعنی جبرئیل، که در آغاز او را در رویا دیده بودم، در حالی که به سرعت پرواز می‌کرد، در حدود وقت قربانی شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. دانیال ۹:۲۱، ۲۲.

The “skill and understanding” given to Daniel as he prayed aligns with his prayer in chapter two.

«مهارت و فهم» که هنگام دعا به دانیال داده شد، با دعای او در باب دوم هم‌خوانی دارد.

> Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel 2:17–19.

> آنگاه دانیال به خانهٔ خود رفت و آن امر را به حننیا، میشائیل و عزریا، همراهانش، خبر داد؛ تا برای این راز از خدای آسمان رحمت بطلبند و مبادا دانیال و یارانش با دیگر حکیمان بابل هلاک شوند. آنگاه آن راز در رؤیای شبانه بر دانیال آشکار شد. آنگاه دانیال خدای آسمان را ستود. دانیال ۲:۱۷-۱۹.

Line upon line, Daniel’s two prayers are the same prayer. Both are given during history that symbolically represents the visual test of the second angel, that transpires between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law. With the impending death threat of Nebuchadnezzar and the prophetic knowledge of both Jeremiah’s seventy years and the oath of Moses’ seven times, Daniel prays the Leviticus twenty-six prayer, while asking that God would reveal to him the final prophetic secret of Bible prophecy. The secret that John identifies as the Revelation of Jesus Christ.

خط بر خط، دو دعای دانیال همان یک دعاست. هر دو در دوره‌ای از تاریخ ارائه شده‌اند که به‌طور نمادین نمایانگر آزمون دیداریِ فرشتهٔ دوم است و میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع روی می‌دهد. با تهدید قریب‌الوقوعِ مرگ از جانب نبوکدنصر و معرفت نبوی نسبت به هم هفتاد سالِ ارمیا و هم سوگندِ «هفت بار» موسی، دانیال دعای لاویانِ بیست‌وشش را می‌خواند و می‌طلبد که خدا آخرین رازِ نبویِ نبوت‌های کتاب‌مقدس را بر او آشکار سازد. همان رازی که یوحنا آن را «مکاشفهٔ عیسی مسیح» می‌نامد.

In chapter nine, Daniel is located at the transition of two kingdoms. Babylon has just fallen to the Medes and Persians, for it is the first year of Darius, thus placing God’s people in the last days at the point of transition that was marked in the movement of the first angel and also the movement of the third angel.

در باب نهم، دانیال در نقطهٔ گذار میان دو امپراتوری قرار دارد. بابل به‌تازگی به دست مادها و پارسیان سقوط کرده است، زیرا سال نخستِ داریوش است؛ و از این رو، قوم خدا در ایام آخر در همان نقطهٔ گذار قرار می‌گیرد که در حرکت فرشتهٔ اول و نیز حرکت فرشتهٔ سوم نشان داده شده بود.

The Philadelphian Millerite movement transitioned unto Laodicea in 1856, and the Laodicean movement of Future for America, transitions to the Philadelphian movement at the end of the three and a half days of being dead in the street of Revelation chapter eleven. The test that was failed with the Philadelphian movement of the Millerites from 1856 until 1863, was in relation to the doctrine of the “seven times.”

جنبش میلرایتیِ فیلادلفیایی در سال ۱۸۵۶ وارد دورهٔ لائودکیه شد، و جنبش لائودکیه‌ایِ Future for America در پایان سه روز و نیمِ مرده‌بودن در خیابانِ باب یازدهمِ مکاشفه، به جنبش فیلادلفیایی تبدیل می‌شود. آزمونی که جنبش فیلادلفیاییِ میلرایتی‌ها از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ در آن ناکام شد، مربوط به آموزهٔ «هفت زمان» بود.

The test for the Laodicean movement of Future for America is in relation to the necessity of recognizing their scattered condition, and then entering into the Leviticus twenty-six prayer and experience. Daniel was at the transition time between Babylon and the Medo-Persian empires, and just before the end of the period of seventy years that is marked by the decree of Cyrus. The seventy years is the context for Daniel’s prayer, and the seventy years represents Moses’ “seven times.” Both of Daniel’s prayers align with the transition time that is marked by the “seven times” in the movement of the first angel, and also in the movement of the third angel.

آزمونِ جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فیوچر فور آمریکا مربوط است به ضرورتِ به‌رسمیت‌شناختن وضعیتِ پراکندگی‌شان، و سپس ورود به دعای لاویان بیست‌وشش و تجربهٔ آن. دانیال در زمانِ گذار میان امپراتوری‌های بابل و ماد و پارس بود، و درست پیش از پایانِ دورهٔ هفتادساله‌ای که با فرمانِ کوروش مشخص می‌شود. این هفتاد سال بسترِ دعای دانیال است، و این هفتاد سال نمایانگرِ «هفت بارِ» موسی است. هر دو دعای دانیال با زمانِ گذاری که با «هفت بار» در جنبشِ فرشتهٔ اول، و نیز در جنبشِ فرشتهٔ سوم، مشخص شده است، هم‌خوانی دارند.

The “secret” which is revealed to Daniel is the revelation of Nebuchadnezzar’s image. The “secret” of Nebuchadnezzar’s image in the last days is that it represents eight kingdoms, not four. In the previous articles that are in the category, “The Eighth is of the Seven“, this truth has already been presented. Within that secret is the revelation of the point of transition when the eighth arrives, that is of the seven. The “secret” of the image of Nebuchadnezzar is the confirmation of the resurrection of the horn of true Protestantism and the horn of Republicanism. Both those resurrections identify that each horn is the eighth, but is of the seven; and the transition from the sixth unto the eighth of both horns takes place in the prophetic context of a test associated with Moses’ “seven times.” The transition takes place as represented by Daniel, just before the decree of Cyrus, which represents the Sunday law decree in the United States. Then at the Sunday law, in rapid movements, the deadly wound of the papacy is healed as the papacy becomes the eighth head that is of the seven, as it too, goes through a prophetic transition, as represented by Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two.

«راز»ی که بر دانیال مکشوف شد، مکاشفهٔ تمثال نبوکدنصر است. «رازِ» تمثال نبوکدنصر در ایام آخر این است که آن نمایانگر هشت پادشاهی است، نه چهار. در مقالات پیشین که در دستهٔ «هشتم از هفت است» قرار دارند، این حقیقت قبلاً ارائه شده است. در دل آن راز، مکاشفهٔ نقطهٔ گذار نهفته است؛ هنگامی که هشتم، که از آنِ هفت است، فرا می‌رسد. «رازِ» تمثال نبوکدنصر تأیید احیای شاخِ پروتستانتیسمِ حقیقی و شاخِ جمهوریت است. هر دو آن احیاها نشان می‌دهند که هر شاخ، هشتم است اما از آنِ هفت می‌باشد؛ و گذار از ششم به هشتمِ هر دو شاخ در زمینهٔ نبویِ آزمونی رخ می‌دهد که با «هفت بارِ» موسی مرتبط است. این گذار، مطابق آن‌چه دانیال نشان می‌دهد، درست پیش از فرمان کوروش روی می‌دهد؛ فرمانی که نمایانگر فرمان قانون یکشنبه در ایالات متحده است. سپس در هنگام قانون یکشنبه، با حرکت‌های سریع، زخم مرگبارِ نظام پاپی التیام می‌یابد، زیرا نظام پاپی به سرِ هشتمی بدل می‌شود که از آنِ هفت است؛ و خودِ آن نیز از خلال گذارِ نبوی عبور می‌کند، چنان‌که تمثال نبوکدنصر در فصل دومِ دانیال نشان می‌دهد.

> Therefore Daniel went in unto Arioch, whom the king had ordained to destroy the wise men of Babylon: he went and said thus unto him; Destroy not the wise men of Babylon: bring me in before the king, and I will shew unto the king the interpretation. Then Arioch brought in Daniel before the king in haste, and said thus unto him, I have found a man of the captives of Judah, that will make known unto the king the interpretation. The king answered and said to Daniel, whose name was Belteshazzar, Art thou able to make known unto me the dream which I have seen, and the interpretation thereof? Daniel 2:24–26.

> از این رو دانیال نزد اریوخ رفت، همان که پادشاه او را مأمور کرده بود تا حکیمان بابل را نابود کند، و به او چنین گفت: حکیمان بابل را مکش؛ مرا به حضور پادشاه ببر، و من تعبیر را به پادشاه خواهم گفت. آنگاه اریوخ دانیال را شتابان به حضور پادشاه برد و به او چنین گفت: مردی از اسیران یهودا یافته‌ام که تعبیر را به پادشاه خواهد گفت. پادشاه پاسخ داد و به دانیال، که نامش بلطشاصر بود، گفت: آیا تو می‌توانی خوابی را که دیده‌ام و تعبیر آن را به من بگویی؟ دانیال ۲:۲۴-۲۶.

Once Daniel has been given the secret, both his names are referenced, identifying that he represents the covenant people, who in the last days have just transitioned into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. He manifests the character of God’s servant by asking that no one would be murdered due to their inability to understand the “secret.” His character is contrasted with Arioch, a servant of Nebuchadnezzar who seeks credit with the king for finding Daniel. Daniel then identifies the distinction between the true prophetic manifestation and that of the Babylonian wise men, when he answers Nebuchadnezzar’s question with a question, and then unlike Arioch, does not take advantage of his understanding of the “secret” to promote himself, but instead exalts the God of heaven.

وقتی راز به دانیال داده می‌شود، به هر دو نام او اشاره می‌گردد که نشان می‌دهد او نماینده قومِ عهد است؛ قومی که در روزهای آخر به‌تازگی به جنبش فیلادلفیِ یکصد و چهل و چهار هزار منتقل شده‌اند. او با درخواست اینکه هیچ‌کس به سبب ناتوانی از فهم «راز» به قتل نرسد، منشِ خادمِ خدا را آشکار می‌کند. شخصیت او در تضاد با اریوخ است؛ خدمتگزار نبوکدنصر که برای یافتن دانیال در پی کسب اعتبار نزد پادشاه است. سپس دانیال، هنگامی که پرسش نبوکدنصر را با پرسشی پاسخ می‌دهد، تمایز میان تجلی نبویِ حقیقی و تجلی حکیمان بابلی را نشان می‌دهد و آنگاه، برخلاف اریوخ، از فهم خود نسبت به «راز» برای بالا بردن جایگاه خویش بهره‌برداری نمی‌کند، بلکه خدای آسمان را بزرگ می‌دارد.

> Daniel answered in the presence of the king, and said, The secret which the king hath demanded cannot the wise men, the astrologers, the magicians, the soothsayers, shew unto the king; But there is a God in heaven that revealeth secrets, and maketh known to the king Nebuchadnezzar what shall be in the latter days. Thy dream, and the visions of thy head upon thy bed, are these. Daniel 2:27, 28.

> دانیال در حضور پادشاه پاسخ داد و گفت: رازی را که پادشاه خواسته است، حکیمان، منجمان، ساحران و غیب‌گویان نمی‌توانند برای پادشاه آشکار سازند؛ اما خدایی در آسمان هست که رازها را آشکار می‌سازد و به پادشاه نبوکدنصر می‌نمایاند که در روزهای آخر چه خواهد شد. خواب تو و رؤیاهای سر تو بر بسترت اینهاست. دانیال ۲:۲۷، ۲۸.

Daniel starts his presentation of the “secret,” by identifying it as a “secret” that explains what shall be in the latter days. The secret of the hidden history of the seven thunders identifies what shall be in the latter days. Nebuchadnezzar’s image is an element of the latter-day secret that is unsealed just before probation closes. It is revealed just before probation closes in the transition time when both horns of the earth beast become the eighth that is of the seven, as represented by Daniel in the first year of Darius.

دانیال ارائهٔ خود از «راز» را با این آغاز می‌کند که آن را «رازی» می‌خوانَد که توضیح می‌دهد در ایام آخر چه خواهد بود. رازِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد مشخص می‌کند که در ایام آخر چه خواهد بود. تمثالِ نبوکدنصر عنصری از رازِ ایامِ آخر است که مهرش درست پیش از پایانِ دورهٔ آزمایشی گشوده می‌شود. این راز درست پیش از پایانِ دورهٔ آزمایشی، در زمانِ گذار، آشکار می‌شود؛ زمانی که هر دو شاخِ وحشِ زمین به هشتمی تبدیل می‌شوند که از آنِ هفت است، چنان‌که دانیال در سالِ نخستِ داریوش نشان داده است.

> As for thee, O king, thy thoughts came into thy mind upon thy bed, what should come to pass hereafter: and he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass. But as for me, this secret is not revealed to me for any wisdom that I have more than any living, but for their sakes that shall make known the interpretation to the king, and that thou mightest know the thoughts of thy heart. Daniel 2:29, 30.

> اما دربارۀ تو، ای پادشاه، هنگامی که بر بستر خود بودی، این اندیشه‌ها به ذهنت رسید که پس از این چه روی خواهد داد؛ و آن که رازها را آشکار می‌سازد به تو می‌نمایاند که چه روی خواهد داد. اما دربارۀ من، این راز نه به سبب حکمتی که من بیش از هر زنده‌ای داشته باشم بر من مکشوف شده است، بلکه برای خاطر ایشان، تا تعبیر آن به پادشاه معلوم گردد، و تا تو اندیشه‌های دل خود را بدانی. دانیال ۲:۲۹، ۳۰

Daniel establishes the truth with a second witness to the fact that Nebuchadnezzar’s dream is about the latter days, when he says, “he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass,” “hereafter.” Then Daniel identifies that the secret was not given for him, or because he had any superior wisdom than any other human being, but that the “secret” was given to Nebuchadnezzar “for their sakes that shall make known the interpretation.” The “secret” was given for those who would present the “interpretation” of the dream to the spiritual king of Babylon in the last days. The secret was specifically given for the one hundred and forty-four thousand, for the “secret” is for those in the last days that proclaim the final fall of Babylon. Then Daniel reveals the image-dream that had been hidden in darkness, and that produced the life-or-death test.

دانیال با آوردن شاهدی دوم، حقیقتِ این‌که خوابِ نبوکدنصر دربارهٔ روزهای آخر است را تثبیت می‌کند، آن‌گاه که می‌گوید: «او که رازها را آشکار می‌کند، به تو می‌نمایاند که چه پیش خواهد آمد»، «پس از این». سپس دانیال روشن می‌سازد که آن راز نه برای او داده شده بود، و نه به این سبب که او حکمتی برتر از هر انسانِ دیگری داشت، بلکه آن «راز» به نبوکدنصر داده شد «به‌خاطرِ کسانی که تعبیر را آشکار خواهند ساخت». آن «راز» برای کسانی داده شد که در روزهای آخر «تعبیر» خواب را به پادشاهِ روحانیِ بابل ارائه خواهند کرد. این راز به‌طور خاص برای یکصد و چهل و چهار هزار داده شد، زیرا «راز» برای کسانی است که در روزهای آخر سقوطِ نهاییِ بابل را اعلام می‌کنند. سپس دانیال خوابِ تمثال را که در تاریکی پنهان مانده بود و آزمونِ مرگ یا زندگی را پدید آورد، آشکار می‌کند.

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. This is the dream; and we will tell the interpretation thereof before the king. Daniel 2:31–36.

> ای پادشاه، تو می‌دیدی، و اینک تمثالی بزرگ. این تمثال بزرگ که درخشندگی‌اش بسیار بود، در برابر تو ایستاده بود؛ و هیئت آن هولناک بود. سرِ این تمثال از زرِ خالص بود، سینه و بازوانش از نقره، شکم و ران‌هایش از برنج، ساق‌هایش از آهن، و پاهایش بخشی از آهن و بخشی از گل. تو دیدی تا آنکه سنگی بدون دست بریده شد که بر پاهای آن تمثال که از آهن و گل بود کوبید و آنها را خرد کرد. آنگاه آهن و گل و برنج و نقره و زر، همگی با هم خرد شدند و مانند کاهِ خرمنگاه‌های تابستانی گردیدند، و باد آنها را برد تا هیچ جایی برایشان یافت نشد؛ و آن سنگ که تمثال را کوبید، کوهی عظیم شد و تمام زمین را پر ساخت. این است خواب؛ و تعبیرش را در حضور پادشاه باز خواهیم گفت. دانیال ۲:۳۱–۳۶.

Nebuchadnezzar’s dream identified the kingdoms of Bible prophecy from his time until the last days, when the one hundred and forty-four thousand, represented by Daniel in his presentation to Nebuchadnezzar, and by the stone that was cut out without hands, that destroy the earthly kingdoms represented in the image, which then becomes a mountain that fills the whole earth. The dream was about the latter days, at the prophetic transition point when the one hundred and forty-four thousand have the last prophetic secret revealed unto them.

خواب نبوکدنصر پادشاهی‌هایِ پیشگویی‌شده در کتاب مقدس را از زمان خودش تا روزهای آخر مشخص کرد؛ زمانی که یکصد و چهل و چهار هزار ــ که هم در ارائهٔ دانیال به نبوکدنصر و هم در سنگی که بدون دخالت دست کنده شد نمایانده شده‌اند ــ پادشاهی‌های زمینیِ نمایانده‌شده در آن پیکره را نابود می‌کنند، و آن سنگ سپس به کوهی بدل می‌شود که سراسر زمین را پر می‌کند. این خواب دربارهٔ ایام آخر بود، در نقطهٔ گذار نبوی که در آن راز نهاییِ نبوت بر یکصد و چهل و چهار هزار مکشوف می‌شود.

As the ensign of the true Protestant horn, they then carry the message of the third angel to a dying world. That message swells to a loud cry at the Sunday law in the United States, when the mark of the beast is enforced. Before that decree, those represented by Daniel in the latter days, are to be confronted by the image of the beast test. That test is a visual test, and requires that the movements that produce the Sunday law decree be seen by those represented by Daniel. They are tested to find out if they have chosen the divine methodology which allows them to see the image test that is hidden in darkness. Their test involves personal humiliation and confession. It involves an acknowledgment that Daniel was given understanding in dreams and visions, for if they refuse to hear Daniel’s voice crying in the wilderness, it is as those who in Christ’s days rejected the message of John the Baptist.

به‌عنوان بیرقِ شاخِ پروتستانِ حقیقی، سپس پیامِ فرشتهٔ سوم را به جهانی در حال احتضار حمل می‌کنند. آن پیام در هنگام قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، زمانی که نشانِ وحش تحمیل می‌شود، به فریادی بلند اوج می‌گیرد. پیش از آن فرمان، آنان که در روزهای آخر به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند، باید با آزمونِ تصویرِ وحش روبه‌رو شوند. آن آزمون، آزمونی دیداری است و مستلزم آن است که جنبش‌هایی که فرمانِ قانونِ یکشنبه را پدید می‌آورند، از سوی کسانی که دانیال نمایندهٔ آنان است دیده شود. آنان آزموده می‌شوند تا روشن شود آیا روشِ الهی را برگزیده‌اند که به آنان امکان می‌دهد آزمونِ تصویر را که در تاریکی پنهان است ببینند یا نه. آزمون‌شان دربردارندهٔ فروتنی و اعترافِ شخصی است. همچنین مستلزم اذعان است که به دانیال در خواب‌ها و رؤیاها فهم داده شد، زیرا اگر از شنیدنِ صدای دانیال که در بیابان فریاد می‌زند سر باز زنند، مانند کسانی خواهند بود که در ایامِ مسیح پیامِ یحییِ تعمیددهنده را رد کردند.

Sister White informs us that the books of Daniel and Revelation complement each other, and the word “complement” which she uses means to bring to perfection. At the end of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began unsealing the Revelation of Jesus Christ as He had promised to do just before probation closed. In doing so, He identified biblical truths that had previously been correctly understood, but that now were to be understood in the setting of the last days.

خواهر وایت به ما می‌گوید که کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکدیگر را مکمل‌اند، و واژهٔ «مکمل» که او به کار می‌برد به معنای رساندن به کمال است. در پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شیر قبیلهٔ یهودا گشودن مُهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح را آغاز کرد، چنان‌که وعده داده بود درست پیش از بسته شدن دورهٔ مهلت چنین کند. در این روند، او حقایق کتاب‌مقدسی را مشخص کرد که پیش‌تر به‌درستی فهم شده بودند، اما اکنون می‌بایست در زمینهٔ روزهای آخر درک شوند.

One of those truths is the two witnesses of Revelation eleven. Another is the history that is the perfect fulfillment of the “seven thunders” of Revelation ten. He has brought forth truths from the sacred reform lines that speak to the disappointment of July 18, 2020. He has used the four waymarks that are in each of the sacred reform lines, that illustrate the history of the empowerment of the first message until the judgment, in a fashion that heretofore was never recognized. Daniel chapter two brings many of these concepts to perfection, though these profound truths are hidden in darkness to those who refuse to eat the methodology identified as Alpha and Omega.

یکی از آن حقایق، دو شاهدِ مکاشفهٔ باب یازدهم است. دیگری، تاریخی است که تحقق کاملِ «هفت رعد»ِ مکاشفهٔ باب دهم است. او حقایقی را از خطوطِ اصلاحِ مقدس بیرون آورده که به ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ می‌پردازند. او از چهار نشانِ راه که در هر یک از خطوطِ اصلاحِ مقدس وجود دارند و تاریخِ قدرت‌یابیِ پیام نخست تا داوری را به تصویر می‌کشند، به شیوه‌ای بهره برده است که تا پیش از این هرگز شناخته نشده بود. باب دومِ دانیال بسیاری از این مفاهیم را به کمال می‌رساند، هرچند این حقایقِ ژرف برای کسانی که از «خوردنِ» روش‌شناسیِ موسوم به آلفا و اُمگا سر باز می‌زنند، در تاریکی پنهان‌اند.

In closing out this study of Daniel chapter two, we will summarize and connect some of the truths and waymarks that are brought to perfection by Daniel chapter two. In doing so, we are identifying that the secret that was revealed to Daniel in the night vision represents these very truths.

در پایانِ این مطالعه دربارهٔ فصل دومِ کتاب دانیال، برخی از حقایق و نشانه‌های راهی را که فصل دومِ دانیال آنها را به کمال می‌رساند، خلاصه خواهیم کرد و به هم پیوند خواهیم داد. بدین‌سان روشن می‌کنیم که آن سرّی که در رؤیای شبانه بر دانیال مکشوف شد، نمایانگر همین حقایق است.

We will set forth the summary and conclusion in the next article.

خلاصه و نتیجه‌گیری را در مقاله بعدی ارائه خواهیم کرد.

> “The Lord has His appointed agencies to meet men in their errors and backslidings. His messengers are sent to bear a plain testimony to arouse them from their sleepy condition and to open the precious words of life, the Holy Scriptures, to their understanding. These men are not to be preachers merely, but ministers, light bearers, faithful watchmen, who will see the threatened danger and warn the people. They must resemble Christ in their earnest zeal, in their thoughtful tact, in their personal efforts—in short, in all their ministry. They are to have a vital connection with God, and are to become so familiar with the prophecies and the practical lessons of the Old and the New Testament that they may bring from the treasure house of God’s word things new and old.” Testimonies, volume 5, 251.

> «خداوند عاملانِ مقرر خود را دارد تا با انسان‌ها در خطاها و واپس‌روی‌هایشان روبه‌رو شوند. فرستادگان او اعزام می‌شوند تا شهادتی ساده و روشن بدهند، آنان را از حالت خواب‌آلودگی‌شان بیدار سازند، و سخنان گران‌بهای حیات—یعنی کتاب مقدّس—را بر فهم ایشان بگشایند. این مردان نباید صرفاً واعظ باشند، بلکه خادمان، حاملان نور، نگهبانانِ امینی باشند که خطرِ تهدیدکننده را می‌بینند و مردم را هشدار دهند. ایشان باید در غیرتِ صمیمانه‌شان، در درایتِ سنجیده‌شان، در کوشش‌های شخصی‌شان—خلاصه، در تمامی خدمت‌شان—شبیهِ مسیح باشند. آنان باید پیوندی زنده با خدا داشته باشند و چنان با نبوت‌ها و درس‌های عملیِ عهد عتیق و عهد جدید مأنوس شوند که بتوانند از خزانهٔ کلامِ خدا چیزهای نو و کهنه بیرون آورند.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحهٔ ۲۵۱.

Back to Articles