Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fourteen

کتاب دانیال - شماره صد و چهارده

The Last Generation: Unveiling Ezekiel’s Prophetic Fulfillment and the Sealing of the 144,000

آخرین نسل: پرده‌برداری از تحقق نبوت‌های حزقیال و مُهر شدن ۱۴۴ هزار نفر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word

The generation that witnessed the arrival of the third woe, on September 11, 2001 is the last generation of earth’s history. The passage from Ezekiel which confirms this truth was understood by the Millerites as directly connected with the parable of the ten virgins, and therefore Habakkuk chapter two. In that history, the vision of Habakkuk chapter two, that would “no longer tarry,” and which was fulfilled on October 22, 1844, prefigured the soon-coming Sunday law in the United States. But Ezekiel’s prediction of the vision that would no longer be prolonged is perfectly fulfilled in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of the third woe, on September 11, 2001.

نسلی که شاهد وقوع سومین وای در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، آخرین نسلِ تاریخِ زمین است. بخشی از کتاب حزقیال که این حقیقت را تأیید می‌کند، از سوی پیروان میلر به‌طور مستقیم مرتبط با مَثَلِ ده باکره، و ازاین‌رو با باب دوم حبقوق، فهمیده می‌شد. در آن تاریخ، رؤیای باب دوم حبقوق که «دیگر تأخیر نخواهد کرد» و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، پیش‌نمونه‌ای از قانون یکشنبه‌ای بود که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد. اما پیشگویی حزقیال دربارهٔ رؤیایی که دیگر به تأخیر نخواهد افتاد، به‌گونه‌ای کامل در تاریخ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تحقق می‌یابد؛ تاریخی که با رسیدنِ سومین وای، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آغاز شد.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> و کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، آن ضرب‌المثلی که در سرزمین اسرائیل دارید چیست که می‌گویید: روزها به درازا کشیده و هیچ رؤیایی تحقق نمی‌یابد؟ پس به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند خدا: این ضرب‌المثل را از میان برمی‌دارم و دیگر در اسرائیل آن را به‌عنوان ضرب‌المثل به کار نخواهند برد؛ بلکه به ایشان بگو: روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا. زیرا دیگر در خاندان اسرائیل نه رؤیای باطل خواهد بود و نه غیب‌گوییِ فریبنده. زیرا من خداوندم؛ سخن خواهم گفت، و سخنی که می‌گویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد؛ زیرا در روزهای شما، ای خاندان یاغی، سخن را خواهم گفت و آن را به انجام خواهم رسانید، می‌گوید خداوند خدا. بار دیگر کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، اینک اهل خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او از زمان‌های دور نبوت می‌کند. پس به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند خدا: دیگر هیچ‌یک از سخنان من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه سخنی که گفته‌ام انجام خواهد شد، می‌گوید خداوند خدا. حزقیال ۱۲:۲۱-۲۸.

All the prophets speak of the last days, and the “vain vision” and “flattering divination” “within the house of Israel,” is the counterfeit latter rain, a “peace and safety” message, which argues that “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” This is the “debate” of Habakkuk, for those who present the “vain vision,” argue against “the vision he seeth”. They claim that “The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” The messengers of the peace and safety message claim, “the days are prolonged, and every vision faileth,” after all did not he predict July 18, 2020? The messengers of the “vain vision” are also identified by Ezekiel in the first two verses of the chapter.

همهٔ پیامبران از ایام آخر سخن می‌گویند، و «رؤیای باطل» و «غیب‌گویی چاپلوسانه» در «خانهٔ اسرائیل»، همان «بارانِ پسینِ جعلی» است، پیامی از «سلامتی و امنیت» که چنین استدلال می‌کند: «رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است و او از زمان‌های دور نبوت می‌کند.» این همان «مجادله» حبقوق است، زیرا آنان که «رؤیای باطل» را ارائه می‌کنند، با «رؤیایی که او می‌بیند» به مخالفت برمی‌خیزند. آنها ادعا می‌کنند که: «رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است و او از زمان‌های دور نبوت می‌کند.» فرستادگانِ پیامِ «سلامتی و امنیت» ادعا می‌کنند: «ایام به درازا کشیده و هر رؤیایی باطل می‌شود»، به‌هرحال مگر او ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را پیشگویی نکرد؟ فرستادگانِ «رؤیای باطل» نیز توسطِ حزقیال در دو آیهٔ نخستِ این فصل شناسایی شده‌اند.

> The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

> کلام خداوند نیز به من رسید و گفت: ای پسر انسان، تو در میان خاندانِ سرکش ساکن هستی که چشم دارند تا ببینند و نمی‌بینند؛ گوش دارند تا بشنوند و نمی‌شنوند، زیرا آنان خاندانِ سرکش‌اند. حزقیال ۱۲:۱، ۲

The prophets all agree with each other, and all speak of the last days, and when Christ addressed the quibbling Jews in the history of His ministry He quoted Isaiah to identify the quibbling Jews who were then being divorced from God, as having eyes to see, yet seeing not, and ears to hear, yet hearing not. Now as then, Ezekiel is addressing Laodicean Adventism’s scornful men, the quibbling Jews of our day, who propose a peace and safety message in opposition to the message of the latter rain. Jesus was governed by the rules He placed into His Word, so His predictions are also addressing the last days more specifically than the days in which he addressed the quibbling Jews.

همه پیامبران با یکدیگر هم‌داستان‌اند و همگی از روزهای آخر سخن می‌گویند، و هنگامی که مسیح در دوران خدمت خود خطاب به یهودیانِ بهانه‌جو سخن گفت، برای معرفیِ همان یهودیانِ بهانه‌جو که در آن زمان از خدا جدا شده بودند، از اشعیا نقل کرد که «چشم دارند و نمی‌بینند و گوش دارند و نمی‌شنوند». اکنون نیز همچون آن زمان، حزقیال خطاب به مردانِ استهزاگرِ ادونتیسمِ لائودکیایی، یعنی یهودیانِ بهانه‌جوی روزگار ما، سخن می‌گوید؛ آنان که پیامی از «صلح و امنیت» پیشنهاد می‌کنند، در مخالفت با پیامِ «بارانِ پسین». عیسی مطابق با قواعدی که خود در کلامش نهاده بود عمل می‌کرد؛ پس پیشگویی‌های او نیز به شکلی خاص‌تر متوجهِ روزهای آخر است تا روزهایی که در آن یهودیانِ بهانه‌جو را خطاب می‌کرد.

> Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.

> از این‌رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم؛ زیرا در حالی که می‌بینند، نمی‌بینند؛ و در حالی که می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوتِ اشعیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: «با شنیدن خواهید شنید و نخواهید فهمید؛ و با دیدن خواهید دید و ادراک نخواهید کرد؛ زیرا دلِ این قوم کُند شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن سنگین شده، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا روزی با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دلِ خود بفهمند و بازگشت کنند و من ایشان را شفا دهم.» اما خوشا به حالِ چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و پارسایان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند. متی ۱۳:۱۳-۱۷.

The phenomenon of a people who hear, yet don’t hear, and see, but don’t see, is the characteristic of a former people of God who are in the process of being passed by. That prophetic phenomenon is a fulfillment of Isaiah’s prophecy of such a situation. As with all prophets, Isaiah, along with Christ, is speaking of the last days.

این پدیده که مردمی می‌شنوند، اما نمی‌شنوند، و می‌بینند، اما نمی‌بینند، ویژگیِ قومِ پیشینِ خداست که در حالِ کنار گذاشته شدن‌اند. آن پدیدهٔ نبوی تحققِ نبوتِ اشعیا دربارهٔ چنین وضعیتی است. چنان‌که همهٔ پیامبران چنین‌اند، اشعیا نیز، به همراهِ مسیح، از ایامِ آخر سخن می‌گوید.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:1–10.

> در سالی که عزیا پادشاه درگذشت، خداوند را نیز دیدم که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود و دامن ردایش هیکل را پر کرده بود. بر بالای آن سرافین ایستاده بودند: هر یک شش بال داشت؛ با دو بال روی خود را می‌پوشاند، با دو بال پاهای خود را می‌پوشاند، و با دو بال پرواز می‌کرد. یکی به دیگری ندا می‌داد و می‌گفت: قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها؛ تمامی زمین از جلال او پر است. آستانه‌های در به آواز آن که ندا می‌داد به لرزه درآمد و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: وای بر من، زیرا هلاک شدم؛ چون مردی با لب‌های ناپاک هستم و در میان قومی با لب‌های ناپاک ساکنم، زیرا چشمانم پادشاه، خداوند لشکرها را دیده است. آنگاه یکی از سرافین به‌سوی من پرواز کرد؛ در دست خود زغال گداخته‌ای داشت که آن را با انبر از مذبح گرفته بود. آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک این لب‌هایت را لمس کرده است؛ تقصیرت برداشته شد و گناهت پاک گردید. نیز آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: چه کسی را بفرستم و کیست که برای ما برود؟ گفتم: اینک من؛ مرا بفرست. او گفت: برو و به این قوم بگو: هرچند می‌شنوید، نمی‌فهمید؛ و هرچند می‌بینید، درک نمی‌کنید. دل این قوم را کُند ساز، گوش‌هایشان را سنگین کن و چشمانشان را ببند، مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند و شفا یابند. اشعیا ۶:‏۱–۱۰.

Isaiah, Ezekiel and Christ are all representing those who are being sealed in the last days, during the latter rain, when the true and false message of the latter rain is being debated, in fulfillment of Habakkuk chapter two. According to Jesus, in the time period when this is fulfilled, the righteous are “seeing” the parables, which is a symbol of prophecy. The “wise” are understanding the prophetic message of the latter rain, but those represented by the quibbling Jews do not see or hear, and according to Ezekiel they present a peace and safety message arguing that the fulfillment of the predictions are far off in the future. They do not deny the predictions; the quibbling Jews gave lip-service to the prediction of the coming Messiah; but they simply placed the event into the far-off future. Yet Jesus pronounced a blessing upon those who would “see” the prophetic message of their time.

اشعیا، حزقیال و مسیح همگی نمایندهٔ کسانی هستند که در روزهای آخر، در هنگام بارانِ پسین، زمانی که دربارهٔ پیامِ درست و نادرستِ بارانِ پسین بحث و جدل در جریان است و در تحققِ باب دومِ حبقوق، مُهر می‌شوند. بنا بر سخنان عیسی، در دوره‌ای که این امور تحقق می‌یابد، عادلان «مثل‌ها» را می‌بینند که نمادی از نبوت است. «خردمندان» پیام نبویِ بارانِ پسین را درمی‌یابند، اما کسانی که نمادشان یهودیانِ خرده‌گیرند نه می‌بینند و نه می‌شنوند، و به گفتهٔ حزقیال، آنان پیامی از «سلامتی و اَمان» عرضه می‌کنند و استدلال می‌کنند که تحققِ پیشگویی‌ها در آینده‌ای دور است. آنان پیشگویی‌ها را انکار نمی‌کنند؛ یهودیانِ خرده‌گیر به آمدنِ مسیح به زبان اعتراف می‌کردند؛ اما صرفاً آن واقعه را به آینده‌ای دور موکول می‌کردند. با این همه، عیسی بر کسانی که پیامِ نبویِ زمانِ خود را «می‌بینند» برکت اعلام کرد.

In Christ’s day it was the message that arrived at His baptism, when the Holy Spirit descended. The descent of the Holy Spirit at His baptism prefigured the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840. The divine descent in either history marked the arrival of the present truth message of that age, for Jesus it was the message of His death and resurrection, as represented by His baptism. For the Millerites it was the message of Islam of the first and second woes that confirmed the testing message of time-prophecy. Both of those histories align with the arrival of the testing message of the latter rain on September 11, 2001. This is why Sister White records the following:

در روزگار مسیح، آن پیام در هنگام تعمید او، زمانی که روح‌القدس نازل شد، رسید. نزول روح‌القدس در تعمید او، پیش‌نمونهٔ نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل ده در 11 اوت 1840 بود. نزولِ الهی در هر دو تاریخ، نشانهٔ رسیدنِ پیامِ حقیقتِ حاضرِ آن عصر بود؛ برای عیسی، آن پیامِ مرگ و رستاخیز او بود، چنان‌که تعمیدش آن را نمایان می‌کرد. برای پیروان میلر، آن پیامِ اسلامِ مربوط به وایِ نخست و دوم بود که پیامِ آزمایشیِ نبوتِ زمانی را تأیید کرد. هر دوی آن تاریخ‌ها با رسیدنِ پیامِ آزمایشیِ بارانِ دیرهنگام در 11 سپتامبر 2001 هم‌راستا هستند. از این روست که خواهر وایت چنین می‌نویسد:

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت خود را گم کرده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها رسانده شوند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.

> پیام داده شد. و نباید در تکرار این پیام تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کار بزرگی در مدت کوتاهی انجام خواهد شد. به زودی به تعیین الهی پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند اوج خواهد گرفت. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.

> “The attention of our churches must be aroused. We are standing upon the borders of the greatest event in the world’s history, and Satan must not have power over the people of God, causing them to sleep on. The papacy will appear in its power. All must now arouse and search the Scriptures, for God will make known to His faithful ones what shall be in the last time. The word of the Lord is to come to His people in power. . . .

> توجه کلیساهای ما باید برانگیخته شود. ما بر مرزهای بزرگ‌ترین رویداد در تاریخ جهان ایستاده‌ایم، و نباید شیطان بر قوم خدا تسلط یابد و آنان را در خواب نگه دارد. پاپیت در قدرت خود ظاهر خواهد شد. اکنون همه باید بیدار شوند و کتاب مقدس را جستجو کنند، زیرا خداوند آنچه را که در زمان آخر خواهد بود به وفاداران خود آشکار خواهد کرد. کلام خداوند با قدرت نزد قوم او خواهد آمد...

> “This is what has been presented to me—that we are asleep, and do not know the time of our visitation. But if we humble ourselves before God, and seek Him with the whole heart, He will be found of us.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

> این چیزی است که به من نشان داده شده است—این‌که ما در خوابیم و زمان دیدار خود را نمی‌دانیم. اما اگر در حضور خدا فروتن شویم و او را با تمامی دل بجوییم، او را خواهیم یافت. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۱، ۴۳۶–۴۳۸.

The message that has been typified by the present truth message of the Messiah in Christ’s history, and the present truth message of 1840 to 1844, point forward to the last days when the Millerite message is repeated. Those in the histories represented as being unable to “see and hear” “do not know the time of their visitation.” When Isaiah presents the first reference of the messengers of the counterfeit message of the latter rain, who see, but don’t see, he marks the time when this period begins, the period which Sister White said, “a message of God’s appointment that will swell into a loud cry.” “God’s appointment” represents a specific time when the message would arrive, and in verse three of Isaiah chapter six, Isaiah pinpoints that time.

پیامی که به‌صورت نمادین توسط پیام حقیقتِ حاضرِ مسیح در تاریخِ عیسی مسیح، و پیام حقیقتِ حاضرِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نشان داده شده است، به روزهای آخر اشاره می‌کند؛ زمانی که پیام میلری تکرار می‌شود. آنانی که در تاریخ‌ها به‌عنوان ناتوان از «دیدن و شنیدن» بازنمایی شده‌اند، «زمانِ تفتیشِ خویش» را نمی‌شناسند. هنگامی که اشعیا نخستین اشاره را به پیام‌آورانِ پیامِ جعلیِ «بارانِ آخر» ـ آنان که می‌بینند، اما نمی‌بینند ـ بیان می‌کند، زمانِ آغاز این دوره را مشخص می‌سازد؛ دوره‌ای که خواهر وایت درباره‌اش گفت: «پیامی به موعدِ مقرّرِ خدا که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت.» «موعدِ مقرّرِ خدا» نمایانگرِ زمانی مشخص است که در آن پیام خواهد رسید؛ و اشعیا در آیهٔ سومِ بابِ ششمِ اشعیا آن زمان را دقیقاً معین می‌کند.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها؛ تمامی زمین از جلال او پر است. اشعیا ۶:۳.

Sister White identifies that when the angels cry one to another, “Holy, Holy, Holy” in the passage where Isaiah represents those who have eyes, that see, but do not see, it is fulfilled on September 11, 2001.

خواهر وایت تصریح می‌کند که هنگامی که فرشتگان در آن بخشی که اشعیا کسانی را که چشم دارند و می‌بینند، اما نمی‌بینند توصیف می‌کند، به یکدیگر ندا می‌دهند: «قدوس، قدوس، قدوس»، این امر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق یافته است.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His service and worshiping Him, their highest ambition is fully reached.” Review and Herald, December 22, 1896.

> هنگامی که آنان [فرشتگان] آینده را می‌بینند، زمانی که تمام زمین از جلال او پر خواهد شد، سرود پیروزمندانهٔ ستایش به‌صورت نوایی خوش‌آهنگ از یکی به دیگری پژواک می‌یابد: «قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها.» آنان از تمجید خدا کاملاً خشنودند؛ و در حضور او، زیر لبخند رضایتش، چیزی بیش از این نمی‌خواهند. در داشتن شباهت به صورت او، در انجام خدمت او و پرستش او، والاترین آرمانشان به‌تمامی برآورده می‌شود. Review and Herald، ۲۲ دسامبر ۱۸۹۶.

On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle, and Habakkuk’s debate began as the parable of the ten virgins was being repeated. At that point Ezekiel’s prophecy met its perfect fulfillment. The prophetic Word will no longer be delayed, and the generation that witnessed September 11, 2001 is the last generation of planet earth, for the vision at the end of Adventism announces the close of probation at the second coming of Christ. A second witness to this fact is found in the book of Luke, chapter twenty-one.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شد، و بارانِ پسین شروع به نم‌نم باریدن کرد، و مجادلهٔ حبقوق آغاز شد، در حالی که مَثَلِ ده باکره در حال تکرار شدن بود. در آن مقطع، نبوتِ حزقیال به تحققِ کاملِ خود رسید. کلامِ نبوی دیگر به تأخیر نخواهد افتاد، و نسلی که شاهدِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود آخرین نسلِ کرهٔ زمین است، زیرا رؤیایِ پایانِ ادونتیسم بسته شدنِ دورانِ آزمایش را در هنگامِ بازگشتِ دومِ مسیح اعلام می‌کند. شاهدِ دومِ این امر در انجیلِ لوقا، فصلِ بیست‌ویکم یافت می‌شود.

> Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:32, 33.

> براستی به شما می‌گویم، این نسل از میان نخواهد رفت تا همه چیز تحقق یابد. آسمان و زمین از میان خواهند رفت؛ اما سخنان من هرگز از میان نخواهد رفت. لوقا ۲۱:۳۲، ۳۳.

In Luke chapter twenty-one Jesus identifies the last generation of earth’s history. He has just given an overview of a progressive history from the destruction of Jerusalem in the year 70, all the way through Millerite history. He then drops out of the narrative of directly identifying prophetic history and presents a parable that simply repeats and enlarges upon the prophetic history He presented. He thus provided two internal witnesses to the same narrative, and He concluded by identifying that the “generation” that witnessed these events would live until His return, thus by context identifying the generation that is represented by the one hundred and forty-four thousand.

در باب بیست‌ویکمِ انجیل لوقا، عیسی آخرین نسلِ تاریخِ زمین را مشخص می‌کند. او به‌تازگی مروری کلی بر روندی تدریجی از تاریخ ارائه کرده است که از ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ آغاز می‌شود و تا تاریخ جنبش میلریتی امتداد می‌یابد. سپس از روایتِ شناسایی مستقیمِ تاریخ نبوی فاصله می‌گیرد و مَثَلی عرضه می‌کند که همان تاریخ نبویِ ارائه‌شده را به‌سادگی تکرار و بسط می‌دهد. بدین‌سان دو شاهدِ درونی برای همان روایت فراهم می‌کند، و در پایان مشخص می‌کند که «نسلی» که شاهد این رویدادهاست تا بازگشت او زنده خواهد ماند، و بدین‌ترتیب در چارچوبِ متن، نسلی را که در قالبِ یکصد و چهل و چهار هزار نمایندگی می‌شود، شناسایی می‌کند.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the final generation, and they do not taste death, even though they live in the time when heaven and earth pass away.

تاریخ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر، آخرین نسل است و آنان طعمِ مرگ را نمی‌چشند، هرچند در زمانی زندگی می‌کنند که آسمان و زمین از میان می‌روند.

> But the day of the Lord will come as a thief in the night; in the which the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat, the earth also and the works that are therein shall be burned up. Seeing then that all these things shall be dissolved, what manner of persons ought ye to be in all holy conversation and godliness, Looking for and hasting unto the coming of the day of God, wherein the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat? 2 Peter 3:10–12.

> اما روز خداوند چون دزدی در شب خواهد آمد؛ در آن، آسمان‌ها با صدایی عظیم از میان خواهند رفت و عناصر با حرارتی سوزان ذوب خواهند شد، و زمین و اعمالی که در آن است سوزانده خواهند شد. پس چون می‌دانید که همهٔ این چیزها منحل خواهند شد، شما باید چگونه مردمانی باشید در تمام سلوک مقدس و پرهیزگاری، در حالی که چشم به راه و شتابان به سوی آمدن روز خدا هستید، روزی که در آن آسمان‌ها آتش‌گرفته منحل خواهند شد و عناصر با حرارت سوزان ذوب خواهند شد؟ دوم پطرس ۳:۱۰‏-‏۱۲.

The second coming of Christ was represented at the transfiguration of Christ.

بازگشت دوم مسیح در تجلی او نشان داده شد.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

> موسی بر فراز کوهِ تجلّی، شاهد پیروزیِ مسیح بر گناه و مرگ بود. او نمایندهٔ کسانی بود که در رستاخیزِ عادلان از قبر برخواهند خاست. الیاس که بی‌آنکه مرگ را ببیند به آسمان منتقل شده بود، نمایندهٔ آنان بود که در بازگشتِ دومِ مسیح بر زمین زنده خواهند بود و «در یک لحظه، در یک چشم‌به‌هم‌زدن، به هنگام نواخته شدنِ صورِ آخر» دگرگون خواهند شد؛ آنگاه که «این فانی باید نامیرایی را بپوشد» و «این فاسد باید بی‌فسادی را بپوشد.» اول قرنتیان 15:51-53. عیسی با نورِ آسمان پوشیده بود، همان‌گونه که ظاهر خواهد شد وقتی که «برای بار دوم، جدا از گناه، برای نجات» خواهد آمد؛ زیرا او «در جلالِ پدرش با فرشتگانِ مقدّس» خواهد آمد. عبرانیان 9:28؛ مرقس 8:38. وعدهٔ نجات‌دهنده به شاگردان اکنون تحقق یافت. بر فراز آن کوه، پادشاهیِ آیندهٔ جلال در مقیاسی کوچک نمایانده شد: مسیحِ پادشاه، موسی نمایندهٔ قدیسانِ برخاسته، و الیاس نمایندهٔ منتقل‌شدگان. اشتیاق اعصار، 421.

Elijah, who did not die, represents the one hundred and forty-four thousand who do not die, and Moses represents those that do die. In the last days those two classes are represented in Revelation chapter seven, as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. When the fifth seal is opened in Revelation chapter six, those that were murdered by the papacy during the Dark Ages are given white robes.

ایلیا که نمرد، نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفری است که نمی‌میرند، و موسی نمایندهٔ کسانی است که می‌میرند. در روزهای آخر، این دو گروه در فصل هفتمِ مکاشفه به‌عنوانِ «صد و چهل و چهار هزار نفر» و «جمعیت عظیم» معرفی شده‌اند. وقتی مُهر پنجم در فصل ششمِ مکاشفه گشوده می‌شود، به کسانی که در دورانِ قرون تاریک به دستِ دستگاهِ پاپ کشته شدند، جامه‌های سفید داده می‌شود.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> 'و چون مهر پنجم را گشود، زیر قربانگاه جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتی که داشتند کشته شده بودند؛ و به آواز بلند فریاد برآوردند و گفتند: تا به کی، ای خداوندِ قدوس و حق، داوری نمی‌کنی و خون ما را از ساکنان زمین انتقام نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌های سفید داده شد [آنان پاک و مقدس اعلام شدند]؛ و به ایشان گفته شد که هنوز اندک زمانی بیاسایند، تا زمانی که هم‌خدمگان و برادران ایشان نیز که باید مانند آنان کشته شوند، کامل گردد' [مکاشفه ۶:۹-۱۱]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در واقعیت نبود، بلکه آنچه در دوره‌ای از زمان در آینده خواهد بود. منتشرات دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، ۱۹۷.

The martyrs are asking when God would avenge their murder. A martyr had the faith of Jesus before he was murdered, for it was the manifestation of that very faith that prompted the papacy to murder him. White robes represent the righteousness of Christ, but the white robes given to these souls who had been murdered, was given to them after their martyrdom. The robes are a symbol of martyrdom, not simply the righteousness of Christ. A martyr has the robe of Christ righteousness before he is murdered. The great multitude in Revelation seven are given white robes, thus representing those who die during the coming Sunday law bloodbath. Thus the one hundred and forty-four thousand are represented by Elijah and the faithful who die in the Lord by Moses at the mount of transfiguration.

شهیدان می‌پرسند خدا چه زمانی انتقام خون‌شان را خواهد گرفت. یک شهید پیش از آن‌که کشته شود ایمانِ عیسی را داشت، زیرا ظهور همان ایمان بود که پاپیّت را برانگیخت تا او را به قتل برساند. جامه‌های سفید نمایانگرِ پارساییِ مسیح‌اند، اما جامه‌های سفیدی که به این نفوسِ کشته‌شده داده شد، پس از شهادت‌شان به آنان عطا گردید. این جامه‌ها نمادِ شهادت‌اند، نه صرفاً پارساییِ مسیح. یک شهید پیش از کشته شدن نیز جامهٔ پارساییِ مسیح را دارد. جمعیتِ عظیم در مکاشفه باب هفتم جامه‌های سفید دریافت می‌کنند و بدین‌سان نمایانگرِ کسانی هستند که در جریانِ حمامِ خونِ ناشی از قانونِ یکشنبه‌ای که در راه است می‌میرند. از این‌رو، صد و چهل و چهار هزار نفر با الیاس، و وفادارانی که در خداوند می‌میرند با موسی، در کوهِ تجلی نمایانده می‌شوند.

The one hundred and forty-four thousand are the generation that does not die, and they are the generation which Christ is referring to that are alive when the heavens and earth pass away in Luke chapter twenty-one.

آن صد و چهل و چهار هزار نفر، نسلی هستند که نمی‌میرند، و همان نسلی‌اند که مسیح در باب بیست‌ویکمِ انجیل لوقا به آن اشاره می‌کند؛ یعنی نسلی که وقتی آسمان و زمین زایل می‌شوند، زنده‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The murder of Abel was the first example of the enmity that God had declared would exist between the serpent and the seed of the woman—between Satan and his subjects and Christ and His followers. Through man’s sin, Satan had gained control of the human race, but Christ would enable them to cast off his yoke. Whenever, through faith in the Lamb of God, a soul renounces the service of sin, Satan’s wrath is kindled. The holy life of Abel testified against Satan’s claim that it is impossible for man to keep God’s law. When Cain, moved by the spirit of the wicked one, saw that he could not control Abel, he was so enraged that he destroyed his life. And wherever there are any who will stand in vindication of the righteousness of the law of God, the same spirit will be manifested against them. It is the spirit that through all the ages has set up the stake and kindled the burning pile for the disciples of Christ. But the cruelties heaped upon the follower of Jesus are instigated by Satan and his hosts because they cannot force him to submit to their control. It is the rage of a vanquished foe. Every martyr of Jesus has died a conqueror. Says the prophet, “They overcame him [‘that old serpent, called the devil, and Satan’] by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death.’ Revelation 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.

> قتل هابیل نخستین نمونه دشمنی‌ای بود که خدا اعلام کرده بود میان مار و نسل زن—میان شیطان و تابعان او و مسیح و پیروانش—وجود خواهد داشت. به‌سبب گناه انسان، شیطان بر نوع بشر تسلط یافته بود، اما مسیح ایشان را قادر می‌ساخت یوغ او را به دور اندازند. هرگاه روحی از راه ایمان به برۀ خدا، خدمتِ گناه را ترک کند، خشمِ شیطان افروخته می‌شود. زندگی مقدس هابیل علیه ادعای شیطان، مبنی بر اینکه نگاه داشتن شریعت خدا برای انسان ناممکن است، شهادت می‌داد. هنگامی که قائن، که از روح آن شریر برانگیخته شده بود، دید نمی‌تواند بر هابیل تسلط یابد، چنان به خشم آمد که جان او را گرفت. و هرجا کسانی باشند که در دفاع از عدالتِ شریعت خدا بایستند، همان روح علیه آنان ظاهر خواهد شد. این همان روحی است که در طول اعصار چوبۀ دار را برافراشته و توده‌های آتش را برای شاگردان مسیح افروخته است. اما بی‌رحمی‌هایی که بر پیرو عیسی اعمال می‌شود، به تحریکِ شیطان و لشکریان اوست، زیرا نمی‌توانند او را وادار کنند که تسلیمِ سلطۀ آنان شود. این خشمِ دشمنی مغلوب است. هر شهیدِ عیسی پیروزمندانه جان سپرده است. پیامبر می‌گوید: «ایشان بر او [آن مارِ قدیم که ابلیس و شیطان نامیده می‌شود] به خونِ بره و به کلامِ شهادتِ خود غالب آمدند، و تا به مرگ نیز جانِ خود را دوست نداشتند.» مکاشفه ۱۲:۱۱، ۹. پدران و پیامبران، ۷۷.

Back to Articles