Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

کتاب دانیال - شماره صد و شصت و پنج

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

رازگشایی از فرشینه پیشگویانه: از اسکندر بزرگ تا رم مدرن

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

اکنون به تاریخِ پس از مرگِ ناگهانیِ اسکندر مقدونی می‌پردازیم؛ دوره‌ای که نمایانگر بازه‌ای از سال ۵۳۸ تا زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ است.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> و چون او برخیزد، پادشاهی‌اش درهم خواهد شکست و به سوی چهار باد آسمان تقسیم خواهد شد؛ نه برای نسل او و نه مطابق با اقتداری که بر آن حکم می‌راند؛ زیرا پادشاهی‌اش برکَنده خواهد شد و به دیگرانی، جز آنان، سپرده خواهد شد. و پادشاه جنوب نیرومند خواهد بود، و یکی از امیرانش نیز؛ و آن امیر از خود او نیرومندتر خواهد شد و حکومت را به‌دست خواهد گرفت؛ و حکومت او حکومتی بزرگ خواهد بود. و در پایان سال‌ها با هم متحد خواهند شد؛ زیرا دختر پادشاه جنوب نزد پادشاه شمال خواهد آمد تا پیمانی ببندد؛ اما او قدرت بازو را نگاه نخواهد داشت؛ نه او پایدار خواهد ماند و نه بازویش؛ بلکه او تسلیم خواهد شد، و آنان که او را آوردند، و آن که او را به دنیا آورد، و آن که در این ایام او را استوار کرد. اما از شاخه‌ای از ریشه‌های او، کسی در مقام او برخواهد خاست که با لشکری خواهد آمد و به دژِ پادشاه شمال داخل خواهد شد و بر ضد ایشان کارزار خواهد کرد و پیروز خواهد شد؛ و نیز خدایانشان را، همراه با امیرانشان و ظروف گران‌بهای نقره و طلا، به مصر به اسارت خواهد برد؛ و او مدت بیشتری از پادشاه شمال دوام خواهد آورد. پس پادشاه جنوب به قلمرو او خواهد آمد و سپس به سرزمین خود بازخواهد گشت. دانیال ۱۱:۴–۹

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

سرانجام، پس از آن‌که پادشاهی اسکندر مقدونی فروپاشید، کشمکش بر سر کنترل آن پادشاهیِ پیشین به شکل‌گیری دو پادشاهیِ اصلی انجامید: یکی پادشاهی‌ای که جنوب امپراتوریِ پیشینِ اسکندر را در اختیار داشت و دیگری که شمال آن را. از آن پس، در متنِ پیشگویی، از آنان به سادگی با عنوان پادشاهِ جنوب و پادشاهِ شمال یاد می‌شود. هنگامی که نبرد برای چیرگی بر جهان به مرحله‌ای می‌رسد که تنها میان پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوب به تصویر کشیده می‌شود، نمادهای آن دو پادشاهی در سراسر فصل ادامه می‌یابند.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

در آیهٔ پنج، پادشاه جنوب استوار می‌گردد و نیرومند است، اما پادشاه شمال نیز نیرومند است و پادشاهی او گسترده‌تر است. سپس در آیهٔ شش، پادشاه جنوب پیشنهاد اتحادی با پادشاهی شمال را مطرح می‌کند. پیمان صلح از این طریق استوار می‌شود که پادشاه جنوب دختر خود را به پادشاه شمال می‌دهد تا او با وی ازدواج کند و اتحاد ایشان را با پیوندی خانوادگی رسمیت بخشد. پادشاه شمال موافقت کرد، همسر خود را کنار نهاد، و با شاهزاده‌دختِ جنوب ازدواج کرد، و بدین‌سان آن اتحاد آغاز شد.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

سرانجام آن شاهدختِ جنوبی پسری به دنیا می‌آورد؛ اما در نهایت، پادشاهِ شمال از همسر جدید خود خسته می‌شود و او را، چنان‌که با همسر نخستین خود کرده بود، کنار می‌نهد و همسر اول خویش را بازمی‌گیرد. لیکن به‌محض آن‌که همسر اصلی اعاده می‌شود و فرصت می‌یابد، پادشاهِ شمال، عروسِ جنوبیِ او، فرزندِ او، و تمامی ملازمانِ مصریِ او را به قتل می‌رساند. اقدامِ همسر اصلی در به قتل رساندنِ شاهدختِ جنوبی و فرزندش، خاندانِ شاهدختِ جنوبی را به خشم می‌آورد، و یکی از برادرانِ او سپاهی برمی‌انگیزد و به پادشاهیِ شمال حمله می‌کند.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

ارتش جنوبی بر پادشاه شمالی پیروز می‌شود، و همسر اولی که پادشاه شمالی، عروس جنوبی او و فرزندش را به قتل رسانده بود، سپس اعدام می‌شود. پسرِ همسر اول، که هنگام مرگ پدرش به‌عنوان پادشاهِ حاکمِ شمال منصوب شده بود، به دست پادشاه جنوبی اسیر می‌شود و همراه با برخی اشیای مصری و بت‌هایی که در نبردهای پیشین توسط پادشاهی شمال از پادشاهی جنوب گرفته شده بودند، به مصر برده می‌شود. پس از رسیدن به مصر، پادشاه شمالیِ اسیر از اسبی سقوط می‌کند و می‌میرد. اوریا اسمیت تاریخ را به شرح زیر شناسایی می‌کند.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> 'آیه ۶. و در پایان سال‌ها ایشان با هم متحد خواهند شد؛ زیرا دخترِ پادشاهِ جنوب نزدِ پادشاهِ شمال خواهد آمد تا پیمانی ببندد: اما او قوتِ بازو را حفظ نخواهد کرد؛ نه او پایدار خواهد ماند و نه بازویش؛ بلکه او تسلیم خواهد شد، و نیز کسانی که او را آوردند، و پدرش، و کسی که او را در این ایام تقویت کرد.'

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> میان پادشاهان مصر و سوریه جنگ‌های مکرری رخ می‌داد. این امر به‌ویژه دربارهٔ بطلمیوس فیلادلفوس، دومین پادشاه مصر، و آنتیوخوس تئوس، سومین پادشاه سوریه، صدق می‌کرد. آنان سرانجام توافق کردند که بر این شرط صلح کنند که آنتیوخوس تئوس همسر پیشین خود، لائودیسه، را طلاق دهد و دو پسرش را کنار بگذارد و با برنیس، دختر بطلمیوس فیلادلفوس، ازدواج کند. از این‌رو بطلمیوس دخترش را نزد آنتیوخوس آورد و همراه او جهیزیه‌ای هنگفت داد.

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> «اما او «قدرت بازو» را نگاه نخواهد داشت»؛ یعنی نفوذ و قدرتش نزد آنتیوخوس. و چنین نیز شد؛ اندکی بعد، آنتیوخوس در هیجانی عاشقانه همسر پیشینش، لائودیسه، و فرزندانش را بار دیگر به دربار بازگرداند. سپس پیشگویی می‌گوید: «نه او [آنتیوخوس] برقرار خواهد ماند و نه بازویش»، یا «نسلش». لائودیسه که دوباره به مهر و قدرت دست یافته بود، بیم داشت مبادا آنتیوخوس بر اثر دمدمی‌مزاجی‌اش بار دیگر او را بی‌آبرو کند و برنیس را بازگرداند؛ و چون بر این باور بود که هیچ چیز جز مرگ او نمی‌تواند سپری کارآمد در برابر چنین احتمالی باشد، اندکی بعد باعث شد او را مسموم کنند. همچنین نسل او از برنیس نیز جانشینش در پادشاهی نشد؛ زیرا لائودیسه کارها را چنان سامان داد که تخت را به پسر ارشدش، سلوکوس کالینیکوس، برساند.

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> اما چنین بدکاری نمی‌توانست مدت زیادی بی‌کیفر بماند، همان‌گونه که پیشگویی در ادامه پیش‌بینی می‌کند و تاریخِ پسین نیز آن را اثبات می‌کند.

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> آیه ۷. اما از شاخه‌ای از ریشه‌های او کسی در جای او برخواهد خاست، که با لشکری خواهد آمد و به دژ پادشاه شمال وارد خواهد شد، و بر ضد ایشان اقدام خواهد کرد و پیروز خواهد شد. ۸. و نیز خدایانشان را، با سرورانشان و با ظروف گران‌بهای نقره و طلاشان، به مصر به اسیری خواهد برد؛ و او سال‌های بیشتری از پادشاه شمال خواهد زیست. ۹. پس پادشاه جنوب به پادشاهی خود وارد خواهد شد و به سرزمین خویش بازخواهد گشت.

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> این شاخه که از همان ریشه با برنیکه روییده بود، برادر او، بطلمیوس اورگتس، بود. او به محض آنکه پس از پدرش، بطلمیوس فیلادلفوس، بر پادشاهی مصر نشست، که از شوق انتقام مرگ خواهرش، برنیکه، می‌سوخت، سپاهی عظیم گرد آورد و به سرزمین پادشاه شمال، یعنی سلوکوس کالینیکوس که همراه با مادرش، لائودیکه، در سوریه فرمان می‌راند، یورش برد. و بر آنان چیره شد، تا آنجا که سوریه و کیلیکیه و نواحی بالادستِ آن سوی فرات و تقریباً سراسر آسیا را فتح کرد. اما چون شنید در مصر آشوبی برخاسته و بازگشت او را لازم می‌کند، پادشاهی سلوکوس را تاراج کرد و چهل هزار تالان نقره و ظروف گران‌بها و دو هزار و پانصد پیکره از خدایان را با خود برد. در میان آن‌ها پیکره‌هایی بود که کمبوجیه پیش‌تر از مصر برده و به پارس انتقال داده بود. مصریان که یکسره به بت‌پرستی گراییده بودند، به پاس آنکه او پس از سالیان بسیار خدایان اسیرشان را بازگردانده بود، لقب «اورگتس» یا «نیکوکار» را بر بطلمیوس نهادند.

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> به‌گفتهٔ اسقف نیوتن، این روایتِ ژروم است که از مورخان باستان برگرفته شده؛ اما، به گفتهٔ او، نویسندگانی که آثارشان هنوز موجود است، چندین مورد از همان جزئیات را تأیید می‌کنند. آپیان گزارش می‌دهد که لائودیسه آنتیوخوس را کشت و پس از او نیز برنیکه و کودک او را؛ و بطلمیوس، پسر فیلادلفوس، برای انتقام آن قتل‌ها به سوریه حمله برد، لائودیسه را کشت و تا بابل پیش رفت. از پولیبیوس درمی‌یابیم که بطلمیوس، ملقب به اِوِرگِتِس، که از رفتارِ بیرحمانه با خواهرش برنیکه سخت برانگیخته شده بود، با سپاهی به سوریه لشکر کشید و شهر سلوکیه را گرفت؛ شهری که چند سال پس از آن به‌وسیلهٔ پادگان‌های پادشاهان مصر نگه‌داری می‌شد. بدین‌سان به دژِ پادشاهِ شمال داخل شد. پولیاینوس تأکید می‌کند که بطلمیوس، بی‌آن‌که جنگ یا نبردی درگیرد، بر تمام سرزمین از کوه توروس تا هند مسلط شد؛ اما آن را به اشتباه به پدر نسبت می‌دهد نه به پسر. یوستین اظهار می‌کند که اگر بطلمیوس به‌سبب شورشِ داخلی به مصر فراخوانده نشده بود، بر سراسر پادشاهیِ سلوکوس دست می‌یافت. بدین‌گونه پادشاهِ جنوب به قلمروِ پادشاهِ شمال درآمد و، چنان‌که پیامبر پیش‌گفته بود، به سرزمینِ خود بازگشت. و نیز بیش از پادشاهِ شمال عمر کرد؛ زیرا سلوکوس کالینیکوس در تبعید، بر اثر افتادن از اسب، درگذشت؛ و بطلمیوس اِوِرگِتِس چهار یا پنج سال پس از او زنده بود. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۵۰–۲۵۲.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

یکی از ویژگی‌های پیش‌گویانهٔ روم ـ و به تبع آن پادشاه شمال ـ این است که برای استقرار یافتن بر تخت، باید سه مانع جغرافیایی فتح شوند. نخستین پادشاه شمال پس از فروپاشی پادشاهی اسکندر به‌وسیلهٔ سلوکوس نیکاتور برقرار شد که در فاصلهٔ ۳۱۶ تا ۳۱۲ پیش از میلاد، برای مدتی کوتاه به‌عنوان سرداری برای بطلمیوس (پادشاه جنوب) خدمت کرده بود. آیهٔ پنج به این واقعیت اشاره می‌کند، آن‌جا که می‌گوید: «و پادشاه جنوب نیرومند خواهد شد، و یکی از سردارانش؛ و او از او نیرومندتر خواهد شد.» بطلمیوس پادشاه جنوب بود و او سرداری داشت (یکی از سردارانش) که مقدر بود از بطلمیوس نیرومندتر شود، و عبارت پایانی آیهٔ پنج می‌گوید: «و تسلط پیدا کند؛ سلطهٔ او سلطه‌ای عظیم خواهد بود.» سلوکوس، سردار بطلمیوس، قرار بود نخستین پادشاه شمال شود. اما برای اینکه سلوکوس پادشاه شمال شود، باید از پادشاه جنوب جدا شود و پس از آن سه منطقهٔ جغرافیایی را فتح کند.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

نخستین ناحیه‌ای که سلوکوس فتح کرد، شرق بود، در سال ۳۰۱ پیش از میلاد. سپس در سال ۲۸۶ پیش از میلاد غرب را (که در اختیار جانشین کاساندر بود) فتح کرد، و آنگاه با شکست دادن لیسیماخوس در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، سومین قلمرو خود را در شمال به دست آورد. پادشاهِ شمال در سال ۲۸۱ پیش از میلاد بر تخت تثبیت شد.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

پیمان صلحی با پادشاهِ جنوب که بعدها شکل گرفت، در سال ۲۵۲ پیش از میلاد منعقد شد. شش سال بعد، در ۲۴۶ پیش از میلاد، برنیس (شاهزادهٔ جنوب)، پسرش و همهٔ همراهانش به قتل رسیدند. پس از آن، پادشاهِ جنوب پسرِ لائودیس، سلوکوس کالینیکوس، را به اسارت گرفت و او را با خود به مصر برد؛ جایی که او بر اثر سقوط از اسب جان باخت. دورهٔ سلطنت نخستین پادشاهِ شمال از ۲۸۱ پیش از میلاد تا ۲۴۶ پیش از میلاد بود که برابر با سی‌وپنج سال می‌شود.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

نخستین پادشاهِ شمال در فصل یازدهم، برای آن‌که بر تخت سلطنت مستقر شود، بر سه مانعِ جغرافیایی غلبه کرد. رومِ بت‌پرست نیز برای آن‌که بر تخت سلطنت مستقر شود، بر سه مانع جغرافیایی غلبه کرد [بنگرید به دانیال 8:9]، و رومِ پاپی برای آن‌که بر تخت سلطنت مستقر شود، بر سه مانع جغرافیایی غلبه کرد [بنگرید به دانیال 7:20]. رومِ مدرن نیز برای آن‌که بر تخت سلطنت مستقر شود، بر سه مانع جغرافیایی چیره می‌شود [بنگرید به دانیال 11:40-43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

پس از استقرار بر تخت، نخستین پادشاه شمال سی و پنج سال فرمان راند. پس از استقرار بر تخت، رومِ بت‌پرست به مدت «یک زمان» (سیصد و شصت سال) حکومت کرد. پس از استقرار بر تخت، رومِ پاپی به مدت «یک زمان و زمان‌ها و نصفِ زمان» (هزار و دویست و شصت سال) فرمان راند. پس از استقرار بر تخت، رومِ جدید به مدت چهل‌ودو ماهِ نمادین حکومت خواهد کرد (که همچنین به‌صورت «یک ساعت» نیز ذکر شده است).

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که «بخش زیادی از تاریخِ ثبت‌شده در باب یازدهم دانیال تکرار خواهد شد.» سپس او آیات سی‌ویک تا سی‌وشش را نقل می‌کند و می‌گوید: «صحنه‌هایی مشابهِ آنچه در این کلمات توصیف شده است روی خواهد داد.» در آن آیات، رومِ پاپی (رجسِ ویرانگر) در سال ۵۳۸ بر تخت «نشانده» می‌شود و سپس بر قوم خدا برای «روزهای بسیار» (هزار و دویست و شصت سال) جفا می‌کند، تا اینکه نخستین مورد از «به انجام رسیدنِ غضب» در سال ۱۷۹۸ محقق شود. تاریخِ آیات ۳۱ تا ۳۶ در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم تکرار می‌شود، اما این تاریخ همچنین در آیات ۵ تا ۹ به‌طور کامل نمونه‌وار تصویر شده بود.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

بر تخت نشستن سلوکوس به عنوان پادشاه شمال در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، با سال ۵۳۸ مطابقت دارد. هر دو نمایانگر تاج‌گذاری پادشاه شمال در پیِ فتحِ سه مانع جغرافیایی هستند. دورۀ حاکمیت پاپی به چندین شکل بیان می‌شود: هزار و دویست و شصت روز، چهل و دو ماه، زمان، زمان‌ها و نیمِ زمان، مدتی، و سه سال و نیم. فرمانروایی سلوکوس سی و پنج سال بود، و یک‌دهم، یا عُشرِ سی و پنج، سه و نیم است. یک‌دهمِ سی و پنج سال همچنین به صورت «سه ممیز پنج» (۳.۵) سال بیان می‌شود. «سه و نیم» نمادی از دورۀ حاکمیت پاپی است.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

پاپیّت در سال ۱۷۹۸ زمانی زخمِ مهلک خود را دریافت کرد که پادشاهِ جنوب، ناپلئون بناپارت (به معنای «پسرِ خوش‌اقبال»)، ژنرالِ خود را برای به اسارت گرفتنِ پاپ فرستاد. یک سال بعد، در ۱۷۹۹، پاپ در تبعید درگذشت؛ همان‌گونه که نخستین پادشاهِ شمال نیز که به دستِ پادشاهِ جنوب به اسارت گرفته شده بود، درگذشت. سلوکوس کالینیکوس در حالی‌که در مصر اسیر بود، با افتادن از اسب جان باخت. پاپ همان کسی است که بر وحش سوار بود. آن وحش نمایانگرِ نظامِ سیاسی‌ای بود که پاپ برای انجامِ کارهای شیطانیِ خود به کار می‌گرفت. آن وحش در سال ۱۷۹۸ کشته شد و پاپی که بر آن سوار شده و بر آن فرمان می‌راند، یک سال بعد مرد. سلوکوس کالینیکوس با افتادن از اسب مرد (همان وحشی که بر آن سوار بود). اسارتِ پاپیّت در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، به‌کمال به‌وسیلهٔ اسارتِ نخستین پادشاهِ شمال تمثیل شد.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

آنچه خشم پادشاه جنوب را بر پادشاه شمال برانگیخت، شکسته شدنِ یک پیمان صلح بود؛ امری که با کنار گذاشتنِ برنیکه (عروس جنوبی) و مرگِ بعدیِ او به دستِ لائودیکه نمود یافت. ناپلئون در سال ۱۷۹۷ پیمان صلحی میان فرانسهٔ انقلابی و ایالات پاپی منعقد کرد. این پیمان به نام شهر تولنتینو در آنکونا، ایتالیا که در آن امضا شده بود، نام‌گذاری شد. این پیمان رسماً در فوریهٔ ۱۷۹۸، هنگامی که فرانسه پاپ را به اسارت گرفت، پایان یافت. دلیل لغو شدن این پیمان تلاش فرانسه برای گسترش انقلاب خود بود.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

ژنرال دوفوی ناپلئون در سال ۱۷۹۷ به‌عنوان بخشی از نیروی اعزامی فرانسه که از سوی دایرکتوار، دولت حاکم وقت فرانسه، فرستاده شده بود، در رُم حضور داشت. هدف از اعزام نیروهای فرانسه به ایتالیا، که حضور ژنرال دوفو در رُم را نیز در بر می‌گرفت، حمایت از جمهوری رُم بود؛ دولتی دست‌نشانده و کوتاه‌عمر که به‌دست نیروهای انقلابی فرانسه در شبه‌جزیرهٔ ایتالیا برپا شده بود. فرانسوی‌ها در این دوره به‌طور فعال در حمایت از جنبش‌های انقلابی و گسترش آرمان‌های انقلابی در سراسر اروپا مشارکت داشتند. در ایتالیا، آنان در پی سرنگونی سلطنت‌ها و برپایی جمهوری‌هایی الگوگرفته از جمهوری فرانسه بودند.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

حضور و اقدامات دوفو در رم مخالفت جناح‌های محافظه‌کار، از جمله حامیان ایالات پاپی و اشراف محلی را برانگیخت. در دسامبر ۱۷۹۷، در جریان درگیری میان نیروهای فرانسوی و طرفداران ایالات پاپی، ژنرال دوفو ترور شد و بدین‌سان بهانه برای ناپلئون فراهم شد تا سال بعد ژنرال برتیه را برای به اسارت گرفتن پاپ بفرستد. عهدنامهٔ صلحی که میان پادشاهان جنوب و شمال شکسته شد، در هر دو روایت زمینه را فراهم کرد تا پادشاه شمال به دست پادشاه جنوب به اسارت گرفته شود.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

آیهٔ هشت می‌گوید: «و خدایان ایشان را نیز با امیرانشان و با ظروف نفیس نقره و طلای ایشان به اسیری به مصر خواهد برد.» هنگامی که بطلمیوس در تحقق این آیه به مصر بازگشت، مصریان به سبب اقدام او در بازگرداندن بت‌ها و آثار باستانی‌شان که پیش‌تر پادشاه شمال از ایشان گرفته بود، به عنوان ستایش از کار او، لقب «اِوِرگِتِس» (نیکوکار) را به وی دادند. در سال ۱۷۹۸، غارت روم به دست فرانسویان رخ داد. مورخان ثبت کرده‌اند که تنها در یک روز، پانصد ارابهٔ اسب‌کش، تحت محافظت شدید نظامی، در حال ترک شهر دیده شد.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

این کاروان شامل شمار عظیمی از پیکره‌های باستانی و نقاشی‌های رنسانسی بود که فرانسه، مطابق با پیمان صلحِ شکسته‌شدهٔ تولنتینو، آنها را به تصرف خود درمی‌آورد. این آثار هنری شامل گروهِ لااوکون، آپولونِ بلودره، گلِ در حال احتضار، کوپید و سایکی، آریادنه در ناکسوس، ونوسِ مدیچی، و پیکره‌های عظیم‌الجثهٔ تیبر و نیل بود؛ همچنین پرده‌های منقوش و نقاشی‌های رافائل، از جمله دگرگونیِ هیئت، مریمِ فولیگنو، مریمِ دلا سِدیا، سانتا کونورساتسیونهٔ تیسین؛ و بسیاری آثار دیگر. تنها چند سال بعد بود که این گنجینه‌های ربوده‌شده در موزهٔ ناپلئونیِ لوور، که در سال ۱۸۰۷ گشایش یافت، به نمایش درآمد. همان‌گونه که بطلمیوس به سبب بازگرداندن گنجینه‌های مصریان مورد تجلیل قرار گرفت، گنجینه‌هایی که از روم حمل شده بود در بخشی از موزه که به نام ناپلئون نام‌گذاری شده بود، قرار داده شد.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

آیات پنج تا نه، به‌طور کامل با تاریخِ آغازشده در سال ۵۳۸ و پایان‌یافته در ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹ موازی‌اند. این آیات با آیات سی‌ویک تا سی‌وشش هم‌راستا هستند؛ آیاتی که در شش آیهٔ پایانی این فصل بازنمایی شده‌اند و آخرین اقتداربخشیِ رومِ جدید را توصیف می‌کنند، آنگاه که سه مانع را مغلوب می‌سازد و سرانجام به پایان خود می‌رسد، بی‌آنکه یاوری داشته باشد. سپس آیهٔ ده به تاریخِ ۱۹۸۹ می‌پردازد.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> اما پسرانش برانگیخته خواهند شد و انبوه لشکرهای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و یکی یقیناً خواهد آمد و طغیان خواهد کرد و عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت و برانگیخته خواهد شد، حتی تا دژ او. دانیال ۱۱:۱۰.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

تحقق تاریخیِ آیهٔ دهم، نمونه‌وار به سال ۱۹۸۹ اشاره دارد؛ هنگامی که دستگاه پاپی، در ائتلافی پنهانی با رونالد ریگان، از اتحاد جماهیر شوروی «سرریز کرد» و «گذشت»، و تنها دژ آن (روسیه) را بر جای گذاشت، زیرا اتحاد جماهیر شوروی (USSR) در پیِ پرسترویکا فروپاشید.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> و در زمان پایان، پادشاه جنوب بر او یورش خواهد برد؛ و پادشاه شمال با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار چون گردبادی بر او خواهد تاخت؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و سیل‌آسا از آنها عبور خواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۰.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

تاریخِ آیهٔ ده نمایانگر تلافی‌ای است در برابر فتحِ پادشاهِ شمال به دستِ پادشاهِ جنوب در سال 246 قبل از میلاد، و به‌طور نمادین تلافیِ فتحِ پادشاهِ شمال به دستِ پادشاهِ جنوب در سال 1798 را نشان می‌دهد. آیهٔ چهل با «وقتِ انتها» در سال 1798 آغاز شد؛ زمانی که پادشاهِ جنوب (فرانسهٔ بی‌خدا) زخمِ مهلکی بر پادشاهِ شمال (قدرتِ پاپی) وارد کرد، و با فروپاشیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی در «وقتِ انتها» در سال 1989 تحقق یافت. «وقتِ انتها» در سال 1798 در آیهٔ چهل با این عبارت نشان داده شده است: "و در وقتِ انتها پادشاهِ جنوب بر او خواهد تاخت." "دونقطه" (:) که بخشِ پایانیِ آیه را جدا می‌کند، «وقتِ انتهایِ» بعدی در سال 1989 را نشان می‌گذارد. "و پادشاهِ شمال، چون گردباد، با ارابه‌ها و با سواران و با کشتی‌های بسیار بر او خواهد تاخت؛ و به کشورها داخل خواهد شد و سیل‌آسا درخواهد نوردید و عبور خواهد کرد."

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> هر ملتی که بر صحنه عمل ظاهر شده است، اجازه یافته که جای خود را بر روی زمین بگیرد تا معلوم شود آیا مقصودِ «نگهبان و قدّوس» را تحقق خواهد بخشید یا نه. نبوّت، ظهور و سقوطِ امپراتوری‌های بزرگ جهان—بابل، ماد و پارس، یونان و روم—را پی گرفته است. در هر یک از اینها، همان‌گونه که در ملت‌های کم‌قدرت‌تر نیز، تاریخ تکرار شد. هر کدام دوره‌ای برای آزمون داشت؛ هر کدام ناکام شد؛ شکوهش رنگ باخت؛ قدرتش از میان رفت؛ و جای آن را دیگری گرفت...

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> "از عروج و سقوط ملت‌ها، چنان‌که در صفحات کتاب مقدس آشکار شده است، باید بیاموزند که شکوه صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همۀ قدرت و عظمتش—که مانند آن را جهان ما هرگز از آن پس ندیده است—قدرت و عظمتی که در نظر مردم آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود—چه به‌کلی از میان رفته است! چون «گلِ علف» نابود شده است. هر آنچه بنیادش بر خدا نیست، چنین نابود می‌شود. تنها آنچه با مقصود او گره خورده و شخصیت او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور استوار و پابرجایی هستند که جهان ما می‌شناسد." تعلیم و تربیت، 177، 184.

Back to Articles