Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eight

تاریخ پنهان آیهٔ چهل — شمارهٔ هشت

The Mount

کوه

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2026

Formats

PDF
Word

The Mount of Transfiguration for Peter took place between Panium and the cross, and on another line, Peter is between Christ’s baptism at the beginning of His ministry and just after the triumphal entry at the ending of His ministry. Those three waymarks of the baptism, the mount and the conclusion of the triumphal entry are marked by the three times the heavenly Father spoke. The third time in John 12 is when the Greeks were seeking Jesus. The baptism is 9/11, the mount is in the history of Panium unto the Sunday law of verse sixteen. For Peter it was Panium, then the mount unto the conclusion of the triumphal entry, which was just before Christ would be glorified a second time.

کوهِ تجلّی برای پطرس میان پانیوم و صلیب واقع شد؛ و در خطی دیگر، پطرس میان تعمیدِ مسیح در آغازِ خدمت او و اندکی پس از ورودِ ظفرمندانه در پایانِ خدمت او قرار دارد. آن سه نشانهٔ راه، یعنی تعمید، کوه، و پایانِ ورودِ ظفرمندانه، با آن سه باری مشخص شده‌اند که پدرِ آسمانی سخن گفت. بارِ سوم در یوحنا ۱۲ هنگامی است که یونانیان در جست‌وجوی عیسی بودند. تعمید، ۹/۱۱ است؛ کوه، در تاریخِ پانیوم تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ شانزده قرار دارد. برای پطرس، نخست پانیوم بود، سپس کوه تا پایانِ ورودِ ظفرمندانه، که درست پیش از آن بود که مسیح برای بارِ دوم جلال یابد.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:27–33.

> اکنون جان من مضطرب است؛ و چه بگویم؟ ای پدر، مرا از این ساعت رهایی ده؛ لیکن برای همین سبب به این ساعت رسیده‌ام. ای پدر، نام خود را جلال ده. آنگاه آوازی از آسمان آمد که: آن را جلال داده‌ام و باز نیز جلال خواهم داد. پس آن جماعتی که در آنجا ایستاده بودند و آن را شنیدند، گفتند که رعدی شد؛ و دیگران گفتند: فرشته‌ای با او سخن گفت. عیسی در پاسخ گفت: این آواز نه به‌سبب من، بلکه برای شما آمد. اکنون داوریِ این جهان است؛ اکنون رئیس این جهان بیرون افکنده خواهد شد. و من، اگر از زمین بلند کرده شوم، همه را به‌سوی خود خواهم کشید. این را گفت تا اشاره کند به اینکه به چه‌گونه مرگی خواهد مرد. یوحنا 12:27–33.

The line that is framed by Leviticus twenty-three and the Pentecostal season has a beginning waymark of three steps followed by five days and an ending waymark with the identical characteristics. Between those waymarks thirty days represent the period of the priests, which ends at the feast of trumpets. The feast of trumpets, the ascension of Christ after forty days teaching His disciples face to face after His resurrection and the day of atonement represents the three steps of the ending of the line in Leviticus twenty-three. Those three steps are followed by five days unto both Pentecost and the feast of Tabernacles. The third time the heavenly Father spoke was just before the Greeks, representing those who are called out of Babylon at the Sunday law, were seeking an audience with Jesus. Just before the Sunday law Jesus identifies the lifting up of the ensign at the cross. The earth was lightened with His glory at 9/11 and it is lightened again at the Sunday law.

خطی که به‌وسیلهٔ لاویان بیست‌وسه و فصل پنتیکاست قاب‌بندی شده است، یک نشانِ آغازین با سه گام دارد که پنج روز در پیِ آن می‌آید، و یک نشانِ پایانی نیز با همان ویژگی‌های عیناً یکسان دارد. میان آن نشان‌ها، سی روز نمایانگر دورهٔ کاهنان است که در عید شیپورها پایان می‌پذیرد. عید شیپورها، عروج مسیح پس از چهل روز تعلیمِ رو‌در‌رو به شاگردان خود بعد از قیامش، و روز کفاره، سه گامِ پایانِ خط را در لاویان بیست‌وسه نمایندگی می‌کنند. در پیِ آن سه گام، پنج روز می‌آید تا به هر دو، یعنی پنتیکاست و عید خیمه‌ها، برسد. سومین بار که پدر آسمانی سخن گفت، درست اندکی پیش از آن بود که یونانیان ــ که نمایانگر کسانی هستند که در قانون یکشنبه از بابل فراخوانده می‌شوند ــ در پیِ دیداری با عیسی بودند. درست پیش از قانون یکشنبه، عیسی برافراشته شدنِ عَلَم بر صلیب را مشخص می‌سازد. زمین در 9/11 به جلال او منوّر شد و در قانون یکشنبه بار دیگر منوّر می‌شود.

Caesarea Philippi, which is Panium is the third hour and Caesarea Maritima is the ninth hour of the cross when the call to come out of Babylon is sounded. Before the cross, while in the prophetic history of Panium, Peter is at the mount, but still before the ending of the triumphal entry. Panium continues unto the cross of verse sixteen. Peter in Panium is just before the three-step history of Leviticus twenty-three’s feast of trumpets, ascension and atonement. Peter is in the thirty days of the priest’s special instruction.

قیصریه فیلپی، که پانیوم است، ساعت سوم است؛ و قیصریه مَریتیمه، هنگام بانگِ دعوتِ بیرون آمدن از بابل، ساعت نهمِ صلیب است. پیش از صلیب، در حالی که هنوز در تاریخِ نبویِ پانیوم قرار داریم، پطرس بر کوه است، اما همچنان پیش از پایانِ ورودِ ظفرمندانه. پانیوم تا صلیبِ آیهٔ شانزده ادامه می‌یابد. پطرس در پانیوم درست پیش از تاریخِ سه‌مرحله‌ایِ عیدِ کَرْناها، صعود و کفاره در لاویان بیست‌وسه قرار دارد. پطرس در سی روزِ تعلیمِ ویژهٔ کاهن است.

Simon becomes Peter at Panium, and has one step at the mount before the triumphal entry. The triumphal entry illustrates the parable of the ten virgins. Only five enter into the marriage, and the five days between the threefold waymark and Pentecost is the beginning of the triumphal entry. It begins at the feast of trumpets, but that waymark consists of a combination of three waymarks. As a single waymark they identify the attack upon Nashville with the feast of trumpets. The message of the Midnight Cry will have just been confirmed and the procession of the five wise virgins begins the process that leads to the death, burial and resurrection of the cross, which is the Sunday law.

شمعون در پانیوم پطرس می‌شود، و پیش از ورودِ ظفرمندانه، بر کوه یک گام دارد. ورودِ ظفرمندانه مَثَلِ ده باکره را به تصویر می‌کشد. تنها پنج تن به عروسی داخل می‌شوند، و پنج روزِ میانِ راه‌نشانِ سه‌گانه و پنتیکاست، آغازِ ورودِ ظفرمندانه است. این امر در عیدِ شیپورها آغاز می‌شود، اما آن راه‌نشان از ترکیبی از سه راه‌نشان تشکیل شده است. به‌عنوان یک راه‌نشانِ واحد، آن‌ها حمله بر نشویل را با عیدِ شیپورها مشخص می‌سازند. پیامِ فریادِ نیمه‌شب به‌تازگی تأیید شده خواهد بود و موکبِ پنج باکرهٔ دانا فرایندی را آغاز می‌کند که به مرگ، دفن و رستاخیزِ صلیب، که همان قانونِ یکشنبه است، می‌انجامد.

Peter is in Panium when he corrects the prediction of the fireballs of Nashville, and before the feast of trumpets is sounded at the fulfillment of the prediction. He must of prophetic necessity first go to the mount, for the mount was before the triumphal entry. Before Abraham went to the mount his name was changed, and Peter’s name was changed at Panium, before he went to the mount. The mount is Peter’s test before the prediction of the fireballs of Nashville is fulfilled. The fulfillment is the third and litmus test where character is manifested as either joy or shame.

پطرس در پانیوم است هنگامی که پیشگوییِ گلوله‌های آتشینِ نشویل را تصحیح می‌کند، و پیش از آنکه در هنگام تحققِ آن پیشگویی، عید کرناها نواخته شود. او به ضرورتِ نبوی باید نخست به کوه برود، زیرا کوه پیش از ورودِ ظفرمندانه بود. پیش از آنکه ابراهیم به کوه برود، نامش تغییر یافت، و نامِ پطرس نیز در پانیوم تغییر یافت، پیش از آنکه به کوه برود. کوه آزمونِ پطرس است پیش از آنکه پیشگوییِ گلوله‌های آتشینِ نشویل تحقق یابد. آن تحقق، آزمونِ سوم و محکِ تشخیص است که در آن، منش یا به صورتِ شادی آشکار می‌شود یا شرمساری.

The line of 457 BC ends between Raphia and Panium, the covenant of chapter seventeen of Genesis aligns with Raphia and the covenant of chapter sixteen of Matthew sixteen aligns with Panium. From Panium, Peter goes to the mount, as Abraham went to the sacrifice of Isaac. The mount of Peter’s line aligns with the mount of Abraham’s time.

خطّ ۴۵۷ پیش از میلاد میان رافیا و پانیوم پایان می‌یابد؛ عهدِ باب هفدهمِ پیدایش با رافیا منطبق است، و عهدِ باب شانزدهمِ متی شانزده با پانیوم انطباق دارد. از پانیوم، پطرس به کوه می‌رود، چنان‌که ابراهیم به قربانیِ اسحاق رفت. کوهِ خطّ پطرس با کوهِ زمانِ ابراهیم منطبق است.

Abraham’s waymark consisted of three days. At the triumphal entry, two disciples were sent to fetch an ass to carry Christ, and in Abraham’s line his three-day journey begins with his selection of two servants and an ass to carry the wood for the offering of Isaac. Peter’s eight- or six-day journey to the mount was three days for Abraham. Peter in Panium is before the mount and before the loosing of the ass beginning the entry into Jerusalem, which is where Abraham’s three days began. In the triumphal entry Christ stopped upon the Mount of Olives and wept for Jerusalem, thus marking the conclusion of the covenant relationship between God and ancient literal Israel. Peter’s mount is before the triumphal entry; Christ’s mount is during the triumphal entry and Abraham’s mount is at the conclusion of the entry.

نشانهٔ راهِ ابراهیم از سه روز تشکیل می‌شد. در ورودِ ظفرمندانه، دو شاگرد فرستاده شدند تا الاغی را بیاورند تا مسیح را حمل کند، و در خطِ ابراهیم، سفرِ سه‌روزهٔ او با برگزیدنِ دو خادم و الاغی برای حملِ هیزمِ قربانیِ اسحاق آغاز می‌شود. سفرِ هشت‌روزه یا شش‌روزهٔ پطرس به کوه، برای ابراهیم سه روز بود. پطرس در پانیوم پیش از کوه و پیش از گشودنِ الاغ، که آغازِ ورود به اورشلیم است، قرار دارد؛ همان‌جا که سه روزِ ابراهیم آغاز شد. در ورودِ ظفرمندانه، مسیح بر فرازِ کوه زیتون توقف کرد و بر اورشلیم گریست، و بدین‌سان پایانِ رابطهٔ عهدی میان خدا و اسرائیلِ کهنِ تحت‌اللفظی را مشخص ساخت. کوهِ پطرس پیش از ورودِ ظفرمندانه است؛ کوهِ مسیح در خلالِ ورودِ ظفرمندانه است؛ و کوهِ ابراهیم در پایانِ ورود قرار دارد.

2026 is the midterm elections when the two-hundred and fiftieth year of the sixth kingdom of Bible prophecy celebrates its glorious reign. That celebration as a prophetic midpoint aligns with Antiochus the Great in 207 BC, the midpoint between Raphia and Panium that marks the end of the two hundred and fifty years from 457 BC.

سال ۲۰۲۶ سالِ انتخابات میان‌دوره‌ای است؛ زمانی که دویست‌وپنجاهمین سالِ پادشاهی ششمِ نبوت کتاب‌مقدسی، فرمانروایی پرجلال خود را جشن می‌گیرد. آن جشن، به‌عنوان یک نقطهٔ میانیِ نبوی، با آنتیوخوسِ کبیر در سال ۲۰۷ پیش از میلاد منطبق است؛ همان نقطهٔ میانی میان رافیا و پانیوم که پایانِ دویست‌وپنجاه سال از ۴۵۷ پیش از میلاد را مشخص می‌سازد.

As we consider the four lines that consist of chapters eleven through unto chapter twenty-two that have been unsealed so far, (perhaps there are other examples) we now take up those chapters in The Desire of Ages. Chapter eleven is The Baptism, and chapter twenty-two is Imprisonment and Death of John. John is at the beginning and the ending, and chapter seventeen, the middle chapter is Nicodemus.

چون چهار خطی را که از فصل یازدهم تا فصل بیست‌ودوم را در بر می‌گیرند و تا اینجا گشوده شده‌اند در نظر می‌گیریم، (شاید نمونه‌های دیگری نیز وجود داشته باشد)، اکنون آن فصل‌ها را در کتاب آرزوی اعصار بررسی می‌کنیم. فصل یازدهم «تعمید» است، و فصل بیست‌ودوم «زندانی شدن و مرگِ یوحنا» است. یوحنا در آغاز و در پایان قرار دارد، و فصل هفدهم، یعنی فصل میانی، «نیکودیموس» است.

> “Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.

> «نیقودیموس نزد خداوند آمده بود، با این تصور که با او وارد بحثی شود؛ اما عیسی اصول بنیادی حقیقت را آشکار ساخت. او به نیقودیموس گفت: آنچه تو بیش از همه بدان نیاز داری، نه معرفت نظری، بلکه تولدِ تازهٔ روحانی است. نیاز تو این نیست که کنجکاوی‌ات ارضا شود، بلکه آن است که دلی تازه بیابی. تو باید حیاتی تازه از بالا دریافت کنی، پیش از آن‌که بتوانی امور آسمانی را درک کنی. تا زمانی که این دگرگونی، که همه‌چیز را نو می‌سازد، واقع نشود، بحث کردن با من دربارهٔ اقتدارم یا رسالتم هیچ سود نجات‌بخشی برای تو در بر نخواهد داشت.»

> “Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah’s coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.” The Desire of Ages, 171.

> «نیکودیموس موعظهٔ یحیای تعمیددهنده را دربارهٔ توبه و تعمید شنیده بود، و اینکه مردم را به سوی کسی رهنمون می‌ساخت که با روح‌القدس تعمید خواهد داد. او خود احساس کرده بود که در میان یهودیان کمبود معنویت وجود دارد، و اینکه ایشان تا حد زیادی زیر سلطهٔ تعصب و جاه‌طلبی دنیوی هستند. او به هنگام آمدن مسیحا به وضعی بهتر امید بسته بود. با این حال، پیامِ جان‌کاوانهٔ یحیی نتوانسته بود در او اقناع نسبت به گناه پدید آورد. او فریسی‌ای سخت‌گیر بود و به اعمال نیک خویش می‌بالید. او به سبب نیکوکاری و سخاوتمندی‌اش در پشتیبانی از خدمات هیکل، به‌طور گسترده مورد احترام بود، و خود را از التفات خدا ایمن می‌پنداشت. از اندیشهٔ پادشاهی‌ای که در وضع کنونی‌اش برای دیدن آن بسی پاک‌تر از آن بود، به شگفت آمد.» آرزوی اعصار، ص. 171.

The midpoint in The Desire of Ages is found in the line of Nicodemus, who represents the last call to Adventism in the line of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. He represents a class who heard the message of the forerunner of Christ, but who were unaware of their Laodicean condition.

نقطهٔ میانی در کتاب آرزوی اعصار در سلسلهٔ نیکودیموس یافت می‌شود؛ کسی که نمایانگر آخرین فراخوان به ادونتیسم در خطِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار است. او نمایندهٔ گروهی است که پیامِ پیشگامِ مسیح را شنیدند، اما از وضعیتِ لائودیکیه‌ایِ خود بی‌خبر بودند.

> “In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.” The Desire of Ages, 176.

> «در مصاحبه با نیقودیموس، عیسی نقشهٔ نجات و مأموریت خود را نسبت به جهان آشکار ساخت. او در هیچ‌یک از بیانات بعدی خود، کاری را که باید در دل‌های همهٔ کسانی که وارث ملکوت آسمان خواهند شد، انجام گیرد، تا این اندازه کامل و گام‌به‌گام توضیح نداد. در همان آغاز خدمت خویش، حقیقت را بر عضوی از سنهدرین، بر ذهنی که از همه پذیراتر بود، و بر معلمی منصوب برای قوم گشود. اما رهبران اسرائیل نور را خوشامد نگفتند. نیقودیموس حقیقت را در دل خود پنهان کرد، و تا سه سال ثمرهٔ آشکاری اندک پدیدار شد.» The Desire of Ages, 176.

John’s message and his baptism of Christ represented the first angel’s message of fearing God. John’s message was the Laodicean message of justification by faith and that message was empowered at Christ’s baptism, just as was the message of Jones and Waggoner was the message to Laodicea in 1888. The baptism of Christ and 1888 typified the arrival of the message to Laodicea at 9/11, which ends at the midpoint between Raphia and Panium.

پیام یحیی و تعمید دادن او به مسیح، نمایانگر پیام فرشتهٔ اول دربارهٔ ترسیدن از خدا بود. پیام یحیی، پیام لائودکیه دربارهٔ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان بود، و آن پیام در تعمید مسیح قوت یافت؛ همان‌گونه که پیام جونز و واگنر، پیام به لائودکیه در سال ۱۸۸۸ بود. تعمید مسیح و سال ۱۸۸۸، به‌طور نمادین بیانگر رسیدن پیام به لائودکیه در ۱۱ سپتامبر بودند، که در نقطهٔ میانی میان رافیا و پانیوم به پایان می‌رسد.

Nicodemus means “victory of the people,” and justification by faith is the sealing message that arrived with the message of John, was empowered at the baptism and defined by Nicodemus midnight encounter with Christ. Chapter twenty-two describes the death of John producing a recognition by his disciples of the ensign that would be lifted up and draw all men to Himself. The baptism was both 9/11 and July 18, 2020 unto December 31, 2023, for the baptism illustrates death (2020), burial (three and a half days) and the resurrection (December 31, 2023). Then the midnight encounter where the victory of the people is illustrated as being born again, from the blindness of Laodicea unto the twenty-twenty vision of a Philadelphian. Then the works of Christ are set forth as the lifting up of the ensign.

نیکودیموس به‌معنای «پیروزیِ قوم» است، و عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان همان پیامِ مُهرکننده‌ای است که با پیامِ یوحنا رسید، در تعمید اقتدار یافت، و به‌وسیلهٔ ملاقاتِ نیمه‌شبِ نیکودیموس با مسیح تعریف شد. فصل بیست‌ودو مرگِ یوحنا را توصیف می‌کند که در شاگردانِ او شناختِ آن عَلَمی را پدید آورد که برافراشته می‌شد و همهٔ انسان‌ها را به‌سوی خود جذب می‌کرد. تعمید، هم 9/11 بود و هم 18 ژوئیهٔ 2020 تا 31 دسامبرِ 2023، زیرا تعمید مرگ (2020)، دفن (سه روز و نیم) و رستاخیز (31 دسامبرِ 2023) را به تصویر می‌کشد. سپس ملاقاتِ نیمه‌شب، که در آن پیروزیِ قوم به‌صورتِ تولدِ دوباره، از کوریِ لائودیکیه تا بیناییِ بیست‌بیستِ یک فیلادلفیایی، به تصویر کشیده می‌شود. سپس اعمالِ مسیح به‌عنوانِ برافراشتنِ عَلَم مطرح می‌گردد.

For Abraham the works of Christ in the line of John aligns with the sacrifice of Isaac. For Peter the line ends at Caesarea by the sea, Caesarea Maritima at the ninth hour, where the cross calls all men to the victory of justification by faith, which is the message of the third angel. The message of the third angel is the message of the third woe of Islam that arrived at 9/11 in Balaam’s first encounter with the ass of Islam, then a doubling of strikes against the literal glorious land on October 7, 2023, and then the second strike at Nashville as Balaam navigates the ass of Islam through the vineyards of the ancient literal and modern spiritual glorious land. The third strike is the earthquake of the soon coming Sunday law. There Isaac is offered, there the disciples of John, a symbol of the great multitude who are given the white robes of martyrdom, heard and saw the works of the ensign. The midpoints of Genesis, Matthew and The Desire of Ages identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the calling of the Gentiles.

برای ابراهیم، اعمال مسیح در سلسلهٔ یوحنا با قربانیِ اسحاق هم‌راستا است. برای پطرس، این سلسله در قیصریهٔ کنار دریا، قیصریهٔ مَریتیمه، در ساعت نهم پایان می‌یابد؛ جایی که صلیب همهٔ انسان‌ها را به سوی پیروزیِ عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان فرا می‌خواند، که همان پیام فرشتهٔ سوم است. پیام فرشتهٔ سوم، پیام سومین وایِ اسلام است که در 11 سپتامبر، در نخستین رویاروییِ بلعام با الاغِ اسلام، فرارسید؛ سپس با دوچندان شدنِ ضربات علیه سرزمینِ جلالِ تحت‌اللفظی در 7 اکتبر 2023، و سپس ضربهٔ دوم در نشویل، آنگاه که بلعام الاغِ اسلام را از میان تاکستان‌های سرزمینِ جلالِ باستانیِ تحت‌اللفظی و جلالِ نوینِ روحانی هدایت می‌کند. ضربهٔ سوم، زلزلهٔ قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی است. در آنجا اسحاق قربانی می‌شود؛ در آنجا شاگردانِ یوحنا، نمادی از جماعتِ عظیم که رداهای سفیدِ شهادت به ایشان داده می‌شود، اعمالِ عَلَم را شنیدند و دیدند. نقاطِ میانیِ پیدایش، متی، و آرزوی اعصار، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار و فراخواندنِ امّت‌ها را مشخص می‌سازند.

The explanation given by Christ to Nicodemus was the work of the wind, though its work is unseen.

توضیحی که مسیح به نیکودیموس داد، دربارهٔ کارِ باد بود، هرچند کارِ آن نادیدنی است.

> “Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: ‘The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit.”

> «نیکودیموس هنوز در حیرت بود، و عیسی برای روشن ساختن مقصود خود از باد بهره گرفت: «باد هر جا که بخواهد می‌وزد، و تو آواز آن را می‌شنوی، اما نمی‌دانی از کجا می‌آید و به کجا می‌رود؛ همچنین است هر که از روح مولود شده باشد.»

> “The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process.

> «باد در میان شاخه‌های درختان شنیده می‌شود و برگ‌ها و گل‌ها را به خش‌خش می‌اندازد؛ با این همه، نادیدنی است، و هیچ‌کس نمی‌داند از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. کار روح‌القدس بر دل نیز چنین است. آن را بیش از حرکات باد نمی‌توان توضیح داد. ممکن است شخص نتواند زمان یا مکان دقیق را بازگو کند، یا همهٔ اوضاع و احوالِ فرایندِ توبه و بازگشت را پی‌گیری نماید؛ اما این ثابت نمی‌کند که او توبه‌نکرده است. مسیح به‌وسیلهٔ عاملیتی که همچون باد نادیدنی است، پیوسته بر دل کار می‌کند. اندک‌اندک، شاید بی‌آنکه دریافت‌کننده خود آگاه باشد، تأثراتی پدید می‌آید که جان را به سوی مسیح می‌کشاند. این تأثرات ممکن است از راه تأمل دربارهٔ او، از راه خواندنِ کتب مقدس، یا از راه شنیدنِ کلام از واعظِ زنده دریافت شود. ناگهان، هنگامی که روح با دعوتی مستقیم‌تر فرامی‌رسد، جان با شادی خویشتن را به عیسی تسلیم می‌کند. بسیاری این را توبه و بازگشتِ ناگهانی می‌نامند؛ اما این نتیجهٔ دلجوییِ درازمدتِ روحِ خداست—فرایندی شکیبا و ممتد.»

> “While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.” The Desire of Ages, 172, 173.

> «هرچند باد خود نامرئی است، آثاری پدید می‌آورد که دیده و احساس می‌شوند. همچنین، کارِ روح بر جان، در هر عملِ کسی که قدرت نجات‌بخش آن را احساس کرده است، خود را آشکار خواهد ساخت. هنگامی که روح خدا مالک قلب می‌شود، زندگی را دگرگون می‌سازد. اندیشه‌های گناه‌آلود کنار نهاده می‌شوند، اعمال شریرانه ترک می‌گردند؛ محبت، فروتنی، و سلام جای خشم، حسد، و نزاع را می‌گیرند. شادی جای اندوه را می‌گیرد، و چهره نور آسمان را منعکس می‌سازد. هیچ‌کس دستی را که بار را برمی‌دارد نمی‌بیند، و فرود آمدن نور را از بارگاه‌های بالا مشاهده نمی‌کند. برکت آنگاه می‌آید که جان، به‌وسیلهٔ ایمان، خویشتن را به خدا تسلیم می‌کند. آنگاه آن قدرتی که هیچ چشم انسانی نمی‌تواند ببیند، وجودی تازه به صورت خدا می‌آفریند.» آرزوی اعصار، 172، 173.

At 9/11 the latter rain began to sprinkle. At 9/11 Islam, represented as the “east wind” in Bible prophecy arrived as the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The latter rain, which is a message represented as the “golden oil” that descends from Zechariah’s two golden pipes, began the calling of Laodicean Seventh-day Adventists unto repentance. The wind of the Holy Spirit began its work of teaching all things that are written, and employing the message of Jeremiah’s old paths to speak to the hearts of blind Laodiceans. The work of the Holy Spirit represented to Nicodemus explained more fully, the “step by step,” “work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven.” The process was compared to the work of the wind by Christ, and the process occurs during the period of “the east wind,” that arrived at 9/11. Isaiah addresses this same period in terms of the rough wind.

در ۱۱ سپتامبر، بارانِ آخر آغاز به باریدنِ اندک اندک کرد. در ۱۱ سپتامبر، اسلام که در نبوتِ کتاب‌مقدس به‌مثابهٔ «بادِ شرقی» معرفی شده است، هم‌زمان با آغاز مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، وارد صحنه شد. بارانِ آخر، که پیامی است و به‌وسیلهٔ «روغنِ طلایی»ای که از دو لولهٔ طلاییِ زکریا فرو می‌ریزد نمایانده می‌شود، فراخواندنِ اَدوِنتیست‌های لاودیکیه‌ایِ روزِ هفتم را به توبه آغاز کرد. بادِ روح‌القدس کارِ خود را برای تعلیمِ همهٔ آنچه مکتوب است آغاز نمود و پیامِ راه‌های قدیمِ ارمیا را به‌کار گرفت تا با دل‌های لاودیکیانِ نابینا سخن بگوید. کارِ روح‌القدس که برای نیقودیموس به‌صورت کامل‌تر توضیح داده شد، همان «گام به گام»، «کاری است که لازم است در دل‌های همهٔ آنان که وارثِ ملکوتِ آسمان خواهند شد انجام شود.» این فرایند به‌وسیلهٔ مسیح با کارِ باد مقایسه شد، و این فرایند در خلالِ دورهٔ «بادِ شرقی» رخ می‌دهد، همان بادی که در ۱۱ سپتامبر از راه رسید. اشعیا نیز همین دوره را با تعبیرِ بادِ سخت مورد خطاب قرار می‌دهد.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> به اندازه، هنگامی که آن را به پیش می‌رانی، با آن مرافعه خواهی کرد؛ او در روزِ بادِ شرقی، بادِ سختِ خویش را بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله گناهِ یعقوب کفاره خواهد شد؛ و تمامیِ ثمر این است که گناهِ او برداشته شود؛ آنگاه که او همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های گچی که درهم کوبیده شده‌اند، خواهد ساخت؛ بیشه‌ها و بت‌ها برپا نخواهند ماند. اشعیا 27:8، 9

All the prophets align with one another in the latter days, and Isaiah’s “rough wind” is John’s winds of strife that are held in check during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Isaiah’s rough wind is the east wind that is “stayed” in Isaiah’s testimony, and held in check in John’s. John’s winds of strife are held while God’s people are sealed, and Isaiah’s east wind is identified as the period when “the iniquity of Jacob” is “purged.” The Hebrew word “purged” means atoned for. John’s sealing is the same as Ezekiel chapter nine and is the same as the purging of Jacob’s iniquity. The angel who goes through Jerusalem placing a mark upon those that sigh and cry is the angel who ascends from the “east.”

همهٔ انبیا در ایام آخر با یکدیگر هم‌سو هستند، و «باد سخت»ِ اشعیا همان بادهای فتنهٔ یوحناست که در طی مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر در بند نگاه داشته می‌شوند. باد سختِ اشعیا همان باد شرقی است که در شهادتِ اشعیا «بازداشته» می‌شود و در شهادتِ یوحنا در بند نگاه داشته می‌شود. بادهای فتنهٔ یوحنا تا زمانی نگاه داشته می‌شوند که قوم خدا مُهر شوند، و باد شرقیِ اشعیا به‌عنوان دوره‌ای شناخته می‌شود که در آن «گناهِ یعقوب» «پاک» می‌شود. واژهٔ عبریِ «پاک» به معنای کفاره شدن است. مُهر شدن در یوحنا همان چیز است که در فصل نهم حزقیال آمده و همان پاک شدنِ گناهِ یعقوب است. آن فرشته‌ای که در اورشلیم می‌گذرد و بر کسانی که آه و ناله می‌کنند نشانی می‌گذارد، همان فرشته‌ای است که از «شرق» صعود می‌کند.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> و بعد از این امور، چهار فرشته را دیدم که بر چهار گوشۀ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را نگاه می‌داشتند تا باد بر زمین، یا بر دریا، یا بر هیچ درختی نوزد. و فرشتۀ دیگری را دیدم که از مشرق برمی‌آمد و مُهرِ خدای زنده را داشت؛ و او با آوازی بلند به آن چهار فرشته‌ای که بدیشان داده شده بود که به زمین و دریا آسیب رسانند، ندا درداد و گفت: به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیبی مرسانید، تا بندگان خدای خود را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم. مکاشفه ۷:۱–۳

The angel is Christ and He ascended at the end of forty days of teaching the disciples face to face in the Pentecostal season, and He ascends at the feast of trumpets in Leviticus twenty-three at the end of the thirty days of face-to-face teaching with the priests who are represented by the number thirty.

آن فرشته، مسیح است، و او در پایانِ چهل روزِ تعلیمِ رو‌در‌رو به شاگردان در فصلِ پنتیکاست صعود کرد؛ و او در عیدِ کَرَنّاها در لاویان بیست‌وسه، در پایانِ سی روزِ تعلیمِ رو‌در‌رو با کاهنانی که با عددِ سی نمود یافته‌اند، صعود می‌کند.

2026 is the midterm elections, and the elections have already been confirmed as prophetic waymarks. Without the Democrats stealing the election of 2020 Trump would not have fulfilled the enigma of Rome. The enigma of Rome being that it is eighth and is of the seven. That enigma identifies Trump as the representative of the image of the beast, who always comes up eighth, yet is of the seven. In Daniel seven, three of pagan Rome’s ten horns needed to be removed for the little horn to ascend. There papal Rome came up as the eighth among seven other horns, yet it came forth from pagan Rome, for it was to be of the seven. In Daniel eight the Medo-Persian empire was represented by two horns, then Greece was a single horn, that when broken produced four horns, thus before Rome arrives there have been seven horns, and the little horn of Rome is the eighth. There are other witnesses to the fact that Rome always comes up eighth and is of the seven, but the enigma’s primary point of reference is Revelation chapter seventeen.

سال ۲۰۲۶ سالِ انتخابات میان‌دوره‌ای است، و این انتخابات پیشاپیش به‌عنوان نشانه‌های نبوی تأیید شده‌اند. اگر دموکرات‌ها انتخابات سال ۲۰۲۰ را ندزدیده بودند، ترامپ معمای روم را به انجام نمی‌رسانید. معمای روم این است که «هشتمین است و از آن هفت است». این معما ترامپ را به‌عنوان نمایندهٔ تصویرِ وحش معرفی می‌کند، که همواره به‌صورت هشتم برمی‌خیزد، و با این حال از آن هفت است. در دانیال هفت، لازم بود سه شاخ از ده شاخِ رومِ بت‌پرست برداشته شود تا شاخ کوچک صعود کند. در آنجا روم پاپی به‌عنوان هشتمین در میان هفت شاخ دیگر برآمد، با این حال از روم بت‌پرست پدید آمد، زیرا می‌بایست از آن هفت باشد. در دانیال هشت، امپراتوری ماد و پارس با دو شاخ نمایانده شد، سپس یونان یک شاخِ واحد بود که چون شکسته شد، چهار شاخ پدید آورد؛ بدین‌سان، پیش از آنکه روم فرا رسد، هفت شاخ وجود داشته است، و شاخ کوچکِ روم هشتمین است. شواهد دیگری نیز بر این حقیقت وجود دارد که روم همواره به‌صورت هشتم برمی‌خیزد و از آن هفت است، اما مرجع اصلی این معما باب هفدهم مکاشفه است.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> و این است ذهنی که حکمت دارد. آن هفت سر، هفت کوه‌اند که آن زن بر آنها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، و یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید زمانی اندک بپاید. و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتمین است، و از آن هفت است، و به هلاکت می‌رود. مکاشفه 17:9–11

The stolen election of 2020 identified an election as a prophetic waymark. A second witness to this fact is with President Carter. Reagan was the first of the presidents that lead to Trump being the eighth that is of the seven, as he forms an image of Rome. Reagan was the first of the line of eight presidents since the time of the end in 1989. 1989 was fulfilled in Daniel eleven, verses one through four, and it sets forth the testimony of the richest president. Reagan was preceded by the worst President in history up to that point. Carter left office with a crisis of Islam unresolved. Forty-seven years later and Trump is currently resolving the problem left to Reagan by the Democrat Carter. Because the first and alpha Reagan was a Republican typifying a Republican at the ending and omega, Trump would also need to inherit a crisis of Islam created by the previous Democrat president, who would of prophetic necessity be the worst president in history up to that point. Obama, of course fulfilled all those prophetic characteristics, and so did Biden. In order for Reagan to typify the last, he also had to typify not only the eighth, but also the sixth. In doing so the Lion of the tribe of Judah had to control the elections to secure a progression of failed presidencies that preceded Trump in both instances. The elections are a prophetic waymark, and 2026 is the midterms for the president that is the eighth that is of the seven.

انتخاباتِ دزدیده‌شدهٔ ۲۰۲۰، یک انتخابات را به‌عنوان یک نشانهٔ راهِ نبوی مشخص ساخت. شاهدِ دوم بر این واقعیت، رئیس‌جمهور کارتر است. ریگان نخستینِ آن رؤسای جمهوری بود که به ترامپ منتهی می‌شوند؛ ترامپی که هشتمین است و از آن هفت است، زیرا تصویری از روم را تشکیل می‌دهد. ریگان نخستینِ سلسلهٔ هشت رئیس‌جمهور از زمانِ پایان در ۱۹۸۹ بود. سال ۱۹۸۹ در دانیال یازده، آیات ۱ تا ۴، تحقق یافت، و شهادتِ ثروتمندترین رئیس‌جمهور را ارائه می‌کند. پیش از ریگان، بدترین رئیس‌جمهور تاریخ تا آن مقطع قرار داشت. کارتر در حالی دفتر را ترک کرد که بحرانی از اسلام حل‌نشده باقی مانده بود. چهل‌وهفت سال بعد، ترامپ اکنون در حال حل کردن مشکلی است که دموکراتی به نام کارتر برای ریگان بر جای گذاشت. از آن‌جا که نخستین و آلفا، یعنی ریگان، یک جمهوری‌خواه بود که نمونهٔ یک جمهوری‌خواه در پایان و اُمگا، یعنی ترامپ، را پیش‌نگاری می‌کرد، ترامپ نیز باید بحرانی از اسلام را که رئیس‌جمهور دموکراتِ پیش از او پدید آورده بود، به ارث می‌برد؛ کسی که بنا بر ضرورتِ نبوی، می‌بایست تا آن زمان بدترین رئیس‌جمهور تاریخ باشد. البته اوباما همهٔ آن ویژگی‌های نبوی را محقق ساخت، و بایدن نیز چنین کرد. برای آن‌که ریگان نمونهٔ آخرین باشد، لازم بود که نه فقط نمونهٔ هشتم، بلکه نمونهٔ ششم نیز باشد. در انجام این امر، شیرِ سبطِ یهودا می‌بایست انتخابات را تحت کنترل داشته باشد تا توالیِ ریاست‌جمهوری‌های شکست‌خورده‌ای را که در هر دو مورد پیش از ترامپ آمدند، تضمین کند. انتخابات یک نشانهٔ راهِ نبوی هستند، و ۲۰۲۶ انتخابات میان‌دوره‌ای برای آن رئیس‌جمهوری است که هشتمین است و از آن هفت است.

The two-hundred and fifty year line of the United States began in 1776 and culminates in 2026. The two-hundred and fifty year line of 457 BC culminated in 207 BC, between verses eleven and fifteen, the battles of Raphia and Panium. Raphia is prophetically aligned with Genesis seventeen covenant of circumcision, and Panium is prophetically aligned with Matthew sixteen’s covenant of the one hundred and forty-four thousand. 2026, aligns with 207 BC, between verses eleven and fifteen—between Raphia and Panium, which is also between God’s first covenant with a chosen people and God’s last covenant with a chosen people.

خط دویست‌وپنجاه‌سالهٔ ایالات متحده در 1776 آغاز شد و در 2026 به اوج خود می‌رسد. خط دویست‌وپنجاه‌سالهٔ 457 ق.م. در 207 ق.م. به اوج رسید، در میان آیات یازده و پانزده، یعنی نبردهای رافیا و پانیوم. رافیا از لحاظ نبوی با عهد ختنهٔ پیدایش 17 هم‌راستا است، و پانیوم از لحاظ نبوی با عهد یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفرِ متی 16 هم‌راستا است. 2026 با 207 ق.م. منطبق است، در میان آیات یازده و پانزده—میان رافیا و پانیوم، که همچنین میان نخستین عهد خدا با قومی برگزیده و آخرین عهد خدا با قومی برگزیده قرار دارد.

The two-hundred and fifty year lines that end at the midpoint of 207 BC and 2026 align with the two-hundred and fifty year line of persecution that began when the city of Rome burned in the year 64. Beginning there, seven years of warning of the coming destruction, by a strange man were proclaimed to the inhabitants of Jerusalem. When the year seventy arrived and Jerusalem was destroyed God’s church was scattered and they spread the gospel to the entire world. At the same time that the church of Ephesus was proclaiming the Pentecostal message of the resurrection, the persecution represented by the church of Smyrna began, for the two churches of prophetic necessity would run parallel for a period of time. Paul was a leader of the prophetic church of Ephesus, yet he penned of both histories.

خطوط دویست‌وپنجاه‌ساله‌ای که در نقطهٔ میانیِ ۲۰۷ پیش از میلاد و ۲۰۲۶ پایان می‌یابند، با خط دویست‌وپنجاه‌سالهٔ آزار و جفایی که در سال ۶۴، هنگامی که شهر روم سوخت، آغاز شد، هم‌راستا هستند. از آن نقطه، هفت سال هشدار دربارهٔ ویرانیِ قریب‌الوقوع، به‌وسیلهٔ مردی غریب، به ساکنان اورشلیم اعلام گردید. هنگامی که سال هفتاد فرا رسید و اورشلیم ویران شد، کلیسای خدا پراکنده گردید و آنان انجیل را به سراسر جهان رسانیدند. هم‌زمان با آن‌که کلیسای افسس پیام پنطیکاستیِ رستاخیز را اعلام می‌کرد، آزار و جفایی که به‌وسیلهٔ کلیسای اسمیرنا نمود یافته است آغاز شد، زیرا آن دو کلیسا به ضرورتِ نبوی می‌بایست برای مدتی به موازات یکدیگر پیش روند. پولُس یکی از رهبران کلیسای نبویِ افسس بود، با این حال او دربارهٔ هر دو تاریخ قلم زد.

> Persecutions, afflictions, which came unto me at Antioch, at Iconium, at Lystra; what persecutions I endured: but out of them all the Lord delivered me. Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:11, 12.

> آزارها و مصیبت‌هایی که در اَنطاکیه، ایکونیه و لِستره بر من وارد آمد؛ چه آزارها که تحمل کردم؛ اما خداوند مرا از همهٔ آن‌ها رهانید. آری، و همهٔ کسانی که بخواهند در مسیح عیسی به دینداری زیست کنند، متحمّل آزار خواهند شد. ۲ تیموتائوس ۳:‏۱۱، ۱۲.

A.T. Jones identifies the two-hundred and fifty year period that begins in the year 64 and ends at the Edict of Milan in 313. For those years persecution against God’s people was carried on by pagan Rome, but the message to the church in Smyrna identified ten days, that represent the very worst persecution of that period.

اِی. تی. جونز دورهٔ دویست‌وپنجاه‌ساله‌ای را مشخص می‌کند که در سال ۶۴ آغاز می‌شود و با فرمان میلان در سال ۳۱۳ پایان می‌یابد. در طی آن سال‌ها، آزار و جفا بر ضد قوم خدا به‌وسیلهٔ روم بت‌پرست اعمال می‌شد، اما پیام خطاب به کلیسای اسمیرنا از ده روز سخن می‌گوید که نمایانگر شدیدترین و سخت‌ترین آزار آن دوره است.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> از آنچه خواهی کشید هیچ مترس؛ اینک ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و شما ده روز مصیبت خواهید داشت. تا به موت امین باش، و تاج حیات را به تو خواهم داد. مکاشفه ۲:۱۰

That period of persecution represented by the Emperor Diocletian was for ten years, beginning in 303 and ending in 313, when the Emperor Constantine the Great was ruling, as he would be at the first Sunday law of 321, and when he divided Rome into east and west in 330. 313 was prophetically marked by the diplomatic marriage in Milan when Emperor Constantine (ruler of the West) arranged the marriage of his half-sister, Flavia Julia Constantia to Licinius, the emperor who controlled the eastern (or soon-to-be eastern) part of the Roman Empire. The marriage was symbolically ended when Constantine divided the kingdom into east and west in 330.

آن دورهٔ آزار و جفا که به‌وسیلهٔ امپراتور دیوکلتیان نمایانده شده بود، ده سال به‌طول انجامید؛ از سال ۳۰۳ آغاز شد و در سال ۳۱۳ پایان یافت، زمانی که امپراتور کنستانتین کبیر در حال فرمانروایی بود، چنان‌که در نخستین قانون یکشنبهٔ سال ۳۲۱ نیز چنین بود، و نیز هنگامی که او در سال ۳۳۰ روم را به شرق و غرب تقسیم کرد. سال ۳۱۳ از نظر نبوی با ازدواجی دیپلماتیک در میلان مشخص شد، آنگاه که امپراتور کنستانتین (فرمانروای غرب) ترتیب ازدواج خواهر ناتنی خود، فلاویا یولیا کنستانتیا، را با لیسینیوس داد، یعنی همان امپراتوری که بخش شرقیِ (یا بخشی که به‌زودی شرقی می‌شد) امپراتوری روم را در اختیار داشت. این ازدواج به‌طور نمادین زمانی پایان یافت که کنستانتین در سال ۳۳۰ پادشاهی را به شرق و غرب تقسیم کرد.

Nero’s 250-year period begins with a seven-year period that begins and ends with a siege that typifies the end of the world. At the end of the period there was a distinct ten years of persecution. The period began in the time of Ephesus, then covered the history of Smyrna until Constantine’s church of compromise, when the church of Pergamos arrived in 313.

دورهٔ ۲۵۰ سالهٔ نرون با یک دورهٔ هفت‌ساله آغاز می‌شود که با محاصره‌ای آغاز و با محاصره‌ای پایان می‌یابد؛ محاصره‌ای که نمونه‌ای از پایان جهان است. در پایان این دوره، ده سالِ مشخصِ آزار و جفا وجود داشت. این دوره در زمان افسس آغاز شد، سپس تاریخ سمیرنا را دربر گرفت تا به کلیسای سازشِ قسطنطین رسید، زمانی که کلیسای پرغامُس در سال ۳۱۳ پدیدار شد.

Those seventeen years from 313 to 330 find their counterpoint in the history of Raphia and Panium, where the battle of 217 BC and the battle of 200 BC are separated by seventeen years. At the battle of Raphia, Ptolemy prevailed, but he would be dead and gone before the battle of Panium. Yet he reigned for seventeen years from 221 BC unto 204 BC. Three lines of 250 years tied together by three seventeens force the consideration that 313 aligns with 2026.

آن هفده سال از ۳۱۳ تا ۳۳۰، همتای خود را در تاریخِ رافیه و پانیوم می‌یابند، جایی که نبردِ ۲۱۷ ق.م. و نبردِ ۲۰۰ ق.م. با فاصلهٔ هفده سال از یکدیگر قرار دارند. در نبردِ رافیه، بطلمیوس پیروز شد، اما پیش از نبردِ پانیوم مرده و رفته بود. با این حال، او از ۲۲۱ ق.م. تا ۲۰۴ ق.م. به مدت هفده سال سلطنت کرد. سه خطِ ۲۵۰ساله که به‌وسیلهٔ سه هفده به یکدیگر پیوند یافته‌اند، این ملاحظه را الزام‌آور می‌سازند که ۳۱۳ با ۲۰۲۶ منطبق است.

313 was a distinct transition from persecution unto compromise, thus marking 313 as a symbol of a change of some prophetic nature that was typified by the change from Smyrna to Pergamos. The first step was represented by a diplomatic marriage that ended in divorce seventeen years later. The second step was the first Sunday law. Inspiration informs us that the Sunday law is preceded by a progressive step by step process that includes Sunday laws that precede the Sunday law defined as forcing you to observe Sunday and also persecuting you for observing God’s seventh-day Sabbath.

۳۱۳ گذارِ مشخصی از جفا به مصالحه بود، و از این‌رو، سال ۳۱۳ را به‌عنوان نمادی از تغییری با ماهیتی نبوی مشخص می‌سازد که به‌وسیلهٔ انتقال از اسمیرنا به پرغامُس نمونه‌وار گردیده بود. گام نخست با ازدواجی دیپلماتیک نمایان شد که هفده سال بعد به طلاق انجامید. گام دوم، نخستین قانون یکشنبه بود. الهام به ما آگاهی می‌دهد که قانون یکشنبه را فرایندی تدریجی و گام‌به‌گام پیشی می‌گیرد که شامل قوانینی دربارهٔ یکشنبه است که پیش از آن قانون یکشنبه قرار دارند که چنین تعریف می‌شود: واداشتن شما به رعایت یکشنبه و نیز آزار رساندن به سبب نگاه‌داشتن سَبَّتِ روز هفتمِ خدا.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> «اگر خواننده بخواهد ابزارهایی را که در نبردِ به‌زودی‌فرارسنده به کار گرفته خواهند شد دریابد، کافی است سرگذشتِ وسایلی را که روم در اعصار گذشته برای همان مقصود به کار برد دنبال کند. اگر بخواهد بداند پاپ‌گرایان و پروتستان‌ها، در اتحاد با یکدیگر، با کسانی که اصولِ اعتقادیِ ایشان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، بگذارد روحی را که روم نسبت به سَبَّت و مدافعانِ آن آشکار ساخت، بنگرد.»

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

> «فرمان‌های سلطنتی، شوراهای عمومی، و مقررات کلیسایی که به‌وسیلهٔ قدرت سکولار پشتیبانی می‌شدند، مراحلی بودند که به‌واسطهٔ آن‌ها جشن بت‌پرستانه به مقام افتخار خود در جهان مسیحیت دست یافت. نخستین اقدام علنی برای الزام به رعایت یکشنبه، قانونی بود که به‌وسیلهٔ کنستانتین وضع شد. (A.D. 321.) این فرمان ایجاب می‌کرد که ساکنان شهرها در «روز محترم خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد که به فعالیت‌های کشاورزی خود ادامه دهند. هرچند این قانون عملاً قانونی مشرکانه بود، امپراتور آن را پس از پذیرش اسمیِ مسیحیت به اجرا گذاشت.» The Great Controversy, 573, 574.

The Edict of Milan in 313, was the “royal edict” that was followed by “general councils and church ordinances sustained by secular power were the steps.” These were progressive steps which led to the first Sunday law in 321. One of those steps is “church ordinances,” such as Sunday observance, “sustained by secular power.” The period of 1888 identifies a series of Sunday laws introduced into the Senate by Senator Blair that never went anywhere, but during the same history several states were passing state enforced Sunday laws. These two witnesses identify 313 as a waymark where “royal edicts,” such as an executive order would mark a transition in the history of the earth beast, who is destined to speak as a dragon.

فرمان میلان در سال ۳۱۳، همان «فرمان شاهانه» بود که به دنبال آن «شوراهای عمومی و احکام کلیسایی که به‌وسیلهٔ قدرت سکولار پشتیبانی می‌شدند، گام‌های بعدی بودند.» این‌ها گام‌های تدریجی‌ای بودند که به نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱ انجامیدند. یکی از آن گام‌ها «احکام کلیسایی» است، مانند رعایت یکشنبه، که «به‌وسیلهٔ قدرت سکولار پشتیبانی می‌شوند.» دورهٔ ۱۸۸۸ رشته‌ای از قوانین یکشنبه را مشخص می‌کند که سناتور بلر آنها را به مجلس سنا معرفی کرد، اما هرگز به جایی نرسیدند؛ با این حال، در همان تاریخ، چندین ایالت در حال تصویب قوانین یکشنبه با اجرای ایالتی بودند. این دو شاهد، سال ۳۱۳ را به‌عنوان یک نشانهٔ راه شناسایی می‌کنند؛ جایی که «فرمان‌های شاهانه»، مانند یک فرمان اجرایی، گذار در تاریخ حیوانِ زمین را مشخص می‌ساخت، همان که مقدر است چون اژدها سخن بگوید.

When the United States speaks as a dragon it ends as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it does by speaking the same as it did in the beginning of its reign as the sixth kingdom. In 1798, the United States passed the Alien and Sedition Acts, that typified the Sunday law. The Alien and Sedition Acts of 1798 were the third of three steps that began in 1776 with the Declaration of Independence followed by the Constitution in 1789. Those three steps align with 313, 321 and 330.

هنگامی که ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس به پایان می‌رسد؛ و این را با همان‌گونه سخن گفتن انجام می‌دهد که در آغاز سلطنت خود به‌عنوان ششمین پادشاهی بدان سخن گفت. در سال 1798، ایالات متحده «قوانین بیگانگان و فتنه» را تصویب کرد که نمونه‌وارِ قانون یک‌شنبه بود. «قوانین بیگانگان و فتنه» سال 1798، سومین گام از سه گامی بود که در 1776 با «اعلامیه استقلال» آغاز شد و پس از آن در 1789 «قانون اساسی» آمد. آن سه گام با 313، 321 و 330 هم‌راستا هستند.

1776, 1789 and 1798 were all actions that are defined as speaking, for inspiration informs us that the “speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” 313, 321 and 330 are all waymarks associated with Constantine the Great. The ending of ancient literal Israel, both the northern and southern kingdoms, is symbolized as a divorce, which is what is represented by 330. A divorce between east and west in a marriage that began seventeen years before, at the marriage of the Edict of Milan. At the Sunday law the United States will have filled up its cup of probationary time and it will be divorced from God in terms of its prophetic purpose, as typified by the land flowing with milk and honey for ancient Israel. Inspiration says national apostasy is followed by national ruin. That happens when God divorces the glorious land as represented by the year 330. From the marriage of 313 unto the first in a series of escalating Sunday laws in 321 unto the divorce of 330. 1776 aligns with 313, and 1789 aligns with 321 and 1798 aligns with 330.

۱۷۷۶، ۱۷۸۹ و ۱۷۹۸ همگی اعمالی بودند که به‌عنوان «سخن گفتن» تعریف می‌شوند، زیرا الهام به ما آگاه می‌سازد که «سخن گفتنِ یک ملت، عملِ مقامات قانون‌گذاری و قضایی آن است.» ۳۱۳، ۳۲۱ و ۳۳۰ همگی نشانه‌های راهی هستند که با کنستانتین کبیر مرتبط‌اند. پایان اسرائیلِ باستانِ تحت‌اللفظی، هم پادشاهی شمالی و هم پادشاهی جنوبی، به‌صورت یک طلاق نمادپردازی شده است، و این همان چیزی است که ۳۳۰ نمایانگر آن است. طلاقی میان شرق و غرب در یک ازدواج که هفده سال پیش‌تر، در ازدواجِ فرمان میلان، آغاز شده بود. در هنگام قانون یکشنبه، ایالات متحده جامِ زمانِ آزمایشیِ خود را پر کرده خواهد بود و از حیث مقصود نبویِ خویش از خدا طلاق داده خواهد شد، چنان‌که سرزمینِ جاری از شیر و عسل برای اسرائیل باستان نمونه‌ای از آن بود. الهام می‌گوید ارتدادِ ملی با ویرانیِ ملی دنبال می‌شود. این زمانی رخ می‌دهد که خدا سرزمینِ جلال را طلاق می‌دهد، چنان‌که سال ۳۳۰ آن را نمایان می‌سازد. از ازدواجِ ۳۱۳ تا نخستینِ یک سلسله قوانین یکشنبهِ فزاینده در ۳۲۱، تا طلاقِ ۳۳۰. ۱۷۷۶ با ۳۱۳ هم‌راستا است، و ۱۷۸۹ با ۳۲۱ هم‌راستا است و ۱۷۹۸ با ۳۳۰ هم‌راستا است.

330 is also the fulfillment of the 360 years since the battle of Actium in 31 BC. Actium was Rome’s third obstacle and thus typifies the Sunday law where modern Rome conquers its second and third obstacles. At the waymark of 330 the battle of Panium joins the battle of Actium. The battle of Raphia in 217 BC aligns with the Ukrainian war in 2014, then in 2015 Trump launched his first presidential campaign, 2020 both horns of the earth beast were slain, 2023 they were both resurrected. 2024 the test of the foundations began and in 2025 the prophetic alliance of the eighth president and his papal counterpart were marked by their mutual inaugurations.

۳۳۰ همچنین تحقق ۳۶۰ سال از زمان نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد است. آکتیوم سومین مانع روم بود و از این‌رو، به‌مثابهٔ نمونه‌ای از قانون یک‌شنبه است، جایی که رومِ جدید بر دومین و سومین موانع خود غلبه می‌کند. در نشانِ راهِ ۳۳۰، نبرد پانیوم به نبرد آکتیوم می‌پیوندد. نبرد رافیا در ۲۱۷ پیش از میلاد با جنگ اوکراین در ۲۰۱۴ منطبق است؛ سپس در ۲۰۱۵ ترامپ نخستین کارزار ریاست‌جمهوری خود را آغاز کرد، در ۲۰۲۰ هر دو شاخِ وحشِ زمین کشته شدند، و در ۲۰۲۳ هر دوی آنان زنده شدند. در ۲۰۲۴ آزمونِ بنیان‌ها آغاز شد و در ۲۰۲۵ اتحادِ نبویِ رئیس‌جمهورِ هشتم و همتای پاپیِ او با مراسم تحلیفِ متقابلِ ایشان مشخص گردید.

We will continue these things in the next article.

این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles