Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Six

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ شش

The Resurrection of the Sleeping Dead

رستاخیز مردگان خفته

Author

Jeff Pippenger

Published

October 27, 2023

Formats

PDF
Word

We have been building upon Isaiah’s final prophecy that begins in chapter forty with the identification of the tarrying time that was initiated with the disappointment of July 18, 2020. We have been aligning the death of the two witnesses of Revelation with those that are dead in Ezekiel’s valley of dead dry bones in chapter thirty-seven. We are seeking through repetition to establish the very specific sequence of events associated with the resurrection of those that were murdered in the street by the beast that ascended from the bottomless pit.

ما پیوسته بر آخرین نبوتِ اشعیا بنا کرده‌ایم؛ نبوتی که در باب چهل با شناساییِ زمانِ تأخیر آغاز می‌شود؛ زمانی که با ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد. ما مرگِ دو شاهدِ مکاشفه را با آنان که در درّهٔ استخوان‌های خشک و مردهٔ حزقیال در باب سی‌وهفت مرده‌اند، مطابقت داده‌ایم. ما می‌کوشیم از طریق تکرار، توالیِ بسیار مشخصِ رویدادهای مرتبط با رستاخیزِ کسانی را تثبیت کنیم که در خیابان به‌دستِ وحشی که از هاویه برآمد، به قتل رسیدند.

As we align these prophetic passages, we are unsealing portions of Revelation that have heretofore never been recognized, for this message is the unsealing of the Revelation of Jesus Christ that occurs just before the close of human probation. We are doing this work, for “the time is at hand.” In unsealing truths in Revelation that are now in the process of fulfillment, we are accomplishing the very work that was defined as John’s work in the Revelation. He was told to write the things he had seen, which were things that then existed and in recording those things John would simultaneously be writing the things that will be.

وقتی این مقاطع نبوی را در کنار هم قرار می‌دهیم، در حال مهرگشاییِ بخش‌هایی از مکاشفه هستیم که تاکنون هرگز شناخته نشده بودند، زیرا این پیام همان مهرگشایی از مکاشفهٔ عیسی مسیح است که درست پیش از پایان مهلت بشر رخ می‌دهد. ما این کار را انجام می‌دهیم، زیرا «زمان نزدیک است». با مهرگشایی از حقایقی در مکاشفه که اکنون در روند تحقق‌اند، ما دقیقاً همان کاری را به انجام می‌رسانیم که در مکاشفه به‌عنوان کارِ یوحنا تعریف شده بود. به او گفته شد آنچه را دیده بود بنویسد—چیزهایی که در آن زمان وجود داشتند—و با ثبت آن‌ها، یوحنا هم‌زمان چیزهایی را که خواهد بود نیز می‌نوشت.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> بنویس آنچه را دیده‌ای، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد. مکاشفه ۱:۱۹.

A logical stumbling block for Seventh-day Adventists, may very well be their traditional understanding of the book of Revelation. When a person accepts an established truth, but fails to see that the established truth was designed to develop over time, their initial correct understanding of truth can become a tradition or custom. The truth that has transformed into a tradition may very well produce the blindness represented in the message to Laodicea. The original truth is still truth, but the inability to see that truth is developed over time produces blindness. The truth is not the cause of their blindness, the blindness is simply a symptom of the cause. The cause is the ears that will not hear, the eyes that will not see and the heart that will not be converted in those who are self-satisfied with the comfort of tradition and custom.

یکی از موانع منطقی برای ادونتیست‌های روز هفتم، به‌احتمال زیاد، برداشت سنتی آنان از کتاب مکاشفه است. وقتی کسی حقیقتی تثبیت‌شده را می‌پذیرد، اما نمی‌بیند که آن حقیقت برای رشد کردن در گذر زمان در نظر گرفته شده است، فهم درستِ اولیه‌اش از حقیقت می‌تواند به سنت یا رسم بدل شود. حقیقتی که به سنت تبدیل شده، ممکن است همان کوری‌ای را پدید آورد که در پیام به لاودیکیه نمایانده شده است. حقیقتِ اولیه همچنان حقیقت است، اما ناتوانی در دیدنِ اینکه آن حقیقت در گذر زمان پرورده می‌شود، کوری پدید می‌آورد. خودِ حقیقت علت کوری آنان نیست؛ کوری صرفاً نشانه‌ای از علت است. علتْ گوش‌هایی است که نمی‌شنوند، چشم‌هایی که نمی‌بینند و دلی که تبدیل نمی‌شود، در کسانی که از آسایشِ سنت و رسم، خودراضی‌اند.

> “Christ in His teaching presented old truths of which He Himself was the originator, truths which He had spoken through patriarchs and prophets; but He now shed upon them a new light. How different appeared their meaning! A flood of light and spirituality was brought in by His explanation. And He promised that the Holy Spirit should enlighten the disciples, that the word of God should be ever unfolding to them. They would be able to present its truths in new beauty.

> مسیح در تعلیمات خود حقایق کهنی را عرضه کرد که خود او سرمنشأشان بود؛ حقایقی که آن‌ها را از طریق پدران و پیامبران بیان کرده بود؛ اما اکنون بر آن‌ها نوری تازه افکند. معنای آن‌ها چه‌قدر متفاوت جلوه‌گر شد! با توضیح او سیلی از نور و معنویت سرازیر شد. و او وعده داد که روح‌القدس شاگردان را روشن سازد، تا کلام خدا پیوسته برایشان گشوده‌تر گردد. آنان خواهند توانست حقایق آن را در زیباییِ نو عرضه کنند.

> “Ever since the first promise of redemption was spoken in Eden, the life, the character, and the mediatorial work of Christ have been the study of human minds. Yet every mind through whom the Holy Spirit has worked has presented these themes in a light that is fresh and new. The truths of redemption are capable of constant development and expansion. Though old, they are ever new, constantly revealing to the seeker for truth a greater glory and a mightier power.

> از آن هنگام که نخستین وعدهٔ رستگاری در عدن بیان شد، زندگی، شخصیت و کار شفاعتی مسیح موضوع مطالعهٔ اذهان بشری بوده‌اند. با این حال، هر ذهنی که روح‌القدس از طریق آن کار کرده است، این مضامین را در نوری تازه و نو عرضه کرده است. حقایق رستگاری توان رشد و گسترش پیوسته را دارند. گرچه کهن‌اند، همواره نو هستند و پیوسته برای جویندهٔ حقیقت جلالی برتر و قدرتی نیرومندتر را آشکار می‌سازند.

> “In every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation. The old truths are all essential; new truth is not independent of the old, but an unfolding of it. It is only as the old truths are understood that we can comprehend the new. When Christ desired to open to His disciples the truth of His resurrection, He began ‘at Moses and all the prophets’ and ‘expounded unto them in all the scriptures the things concerning Himself.’ Luke 24:27. But it is the light which shines in the fresh unfolding of truth that glorifies the old. He who rejects or neglects the new does not really possess the old. For him it loses its vital power and becomes but a lifeless form.

> در هر عصر، بسطی تازه از حقیقت پدید می‌آید؛ پیامی از جانب خدا برای مردمِ آن نسل. حقایقِ کهن همگی اساسی‌اند؛ حقیقتِ نو مستقل از آن‌ها نیست، بلکه گشایشِ همان است. تنها آنگاه که حقایقِ کهن فهمیده شوند می‌توانیم نو را دریابیم. وقتی مسیح خواست حقیقتِ رستاخیزِ خود را بر شاگردانش بگشاید، از «موسی و همهٔ پیامبران» آغاز کرد و «در همهٔ کتب، دربارهٔ آنچه به خود او مربوط می‌شد برایشان شرح داد.» لوقا ۲۴:۲۷. اما نوری که در گشایشِ تازهٔ حقیقت می‌درخشد، همان است که کهن را جلال می‌بخشد. کسی که نو را رد کند یا به آن بی‌اعتنا باشد، در حقیقت کهن را نیز واقعاً در اختیار ندارد. برای او، آن نیروی حیاتی خود را از دست می‌دهد و جز صورتی بی‌جان باقی نمی‌ماند.

> “There are those who profess to believe and to teach the truths of the Old Testament, while they reject the New. But in refusing to receive the teachings of Christ, they show that they do not believe that which patriarchs and prophets have spoken. ‘Had ye believed Moses,’ Christ said, ‘ye would have believed Me; for he wrote of Me.’ John 5:46. Hence there is no real power in their teaching of even the Old Testament.

> کسانی هستند که مدعی‌اند به حقایق عهد عتیق ایمان دارند و آنها را تعلیم می‌دهند، در حالی که عهد جدید را رد می‌کنند. اما با نپذیرفتن تعالیم مسیح نشان می‌دهند که به آنچه پدرانِ قوم و پیامبران گفته‌اند ایمان ندارند. «اگر به موسی ایمان داشتید، به من نیز ایمان می‌آوردید؛ زیرا او دربارهٔ من نوشته است.» یوحنا ۵:۴۶. از این رو حتی در تعلیم آنان از عهد عتیق نیز قوّتِ حقیقی‌ای نیست.

> “Many who claim to believe and to teach the gospel are in a similar error. They set aside the Old Testament Scriptures, of which Christ declared, ‘They are they which testify of Me.’ John 5:39. In rejecting the Old, they virtually reject the New; for both are parts of an inseparable whole. No man can rightly present the law of God without the gospel, or the gospel without the law. The law is the gospel embodied, and the gospel is the law unfolded. The law is the root, the gospel is the fragrant blossom and fruit which it bears.” Christ’s Object Lessons, 127.

> «بسیاری از کسانی که ادعا می‌کنند به انجیل ایمان دارند و آن را تعلیم می‌دهند، گرفتار خطایی مشابه‌اند. آنان نوشته‌های عهد عتیق را کنار می‌گذارند؛ همان‌ها که مسیح فرمود: «آنها هستند که دربارهٔ من شهادت می‌دهند.» یوحنا ۵:۳۹. با رد کردن قدیم، عملاً جدید را نیز رد می‌کنند؛ زیرا هر دو بخشِ یک کلِ جدایی‌ناپذیرند. هیچ‌کس نمی‌تواند شریعت خدا را بدون انجیل، یا انجیل را بدون شریعت به‌درستی ارائه کند. شریعت، انجیلِ مجسم است و انجیل، شریعتِ گشوده‌شده است. شریعت ریشه است؛ انجیل شکوفهٔ خوشبو و میوه‌ای است که شریعت به بار می‌آورد.» درس‌های تمثیلی مسیح، ۱۲۷.

Those that claim to believe the old, but reject the new applies with even more force upon Seventh-day Adventists who claim to believe the Bible in its entirety, but reject the writings of the Spirit of Prophecy. In the Revelation John is a symbol of God’s people in the last days who are being persecuted for accepting both the Bible and Spirit of Prophecy.

این سخن که کسانی مدعی‌اند به امور کهن ایمان دارند اما نو را رد می‌کنند، در مورد ادونتیست‌های روز هفتم که ادعا می‌کنند به تمامی کتاب‌مقدس ایمان دارند ولی نوشته‌های روح نبوت را رد می‌کنند، به‌مراتب بیشتر صدق می‌کند. در مکاشفه، یوحنا نماد قوم خدا در روزهای آخر است که به سبب پذیرفتن هر دو، یعنی کتاب‌مقدس و روح نبوت، مورد آزار قرار می‌گیرد.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> من، یوحنا، که نیز برادر شما و همراه در تنگی و در پادشاهی و شکیباییِ عیسی مسیح هستم، به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتِ عیسی مسیح در جزیره‌ای که پطمس نامیده می‌شود بودم. مکاشفهٔ یوحنا ۱:۹.

If a person accepts the testimony of Jesus, which is the Spirit of Prophecy, which is the writings of Ellen White then the previous passage from her writings identifies the issue I am addressing. She wrote that the “truths of redemption are capable of constant development and expansion. Though old, they are ever new, constantly revealing to the seeker for truth a greater glory and a mightier power,” and that in “every age there is a new development of truth, a message of God to the people of that generation.”

اگر کسی شهادت عیسی را، که روح نبوت است، که همان نوشته‌های الن وایت است، بپذیرد، آنگاه فراز پیشین از نوشته‌های او مسئله‌ای را که من در حال طرح آن هستم مشخص می‌کند. او نوشت که «حقایق رستگاری توان رشد و گسترشِ مداوم را دارند. گرچه کهنه‌اند، همواره نو هستند و پیوسته برای جویندهٔ حقیقت شکوهی بزرگ‌تر و قدرتی نیرومندتر را آشکار می‌کنند»، و اینکه در «هر عصر، توسعه‌ای نو از حقیقت، پیامی از سوی خدا برای مردم آن نسل وجود دارد».

Though the customary understanding of the book of Revelation that a typical Seventh-day Adventist might hold, is truth, the entire book of Revelation is a testimony of the last days. We are currently applying a truth that is now being unsealed, and that truth will not be recognized by those who are unwilling to accept that all the passages in the book of Revelation are part of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed in the last days.

با اینکه برداشت رایج از کتاب مکاشفه که یک ادونتیستِ روزِ هفتمِ معمولی ممکن است داشته باشد، صحیح است، تمامی کتاب مکاشفه شهادتی دربارهٔ ایام آخر است. ما در حال حاضر حقیقتی را به کار می‌بریم که اکنون مُهرش گشوده می‌شود، و آن حقیقت از سوی کسانی که نمی‌خواهند بپذیرند که همهٔ آیات کتاب مکاشفه بخشی از مکاشفهٔ عیسی مسیح هستند که در ایام آخر مُهرش گشوده می‌شود، پذیرفته نخواهد شد.

The understanding that Adventism has held concerning Revelation eleven, being a fulfillment of the French Revolution is correct, and Sister White upholds that correct view. Yet that truth was simply a history, that is recorded to illustrate the last days. All of the book of Revelation is governed by this prophetic phenomenon.

برداشتی که ادونتیسم دربارهٔ باب یازدهمِ مکاشفه داشته—این‌که این باب در انقلاب فرانسه تحقق یافته—درست است، و خواهر وایت همان دیدگاه درست را تأیید می‌کند. بااین‌حال آن حقیقت صرفاً یک واقعهٔ تاریخی بود که برای نشان دادن روزهای آخر ثبت شده است. تمام کتاب مکاشفه تحت حاکمیت این پدیدهٔ نبوی است.

We are building upon the hidden history of the seven thunders as a guide to bring Ezekiel thirty-seven, Isaiah forty and Revelation eleven together with Matthew twenty-five’s parable of the ten virgins. Another prophetic line that upholds the application of the prophetic sequence of events we are addressing is found in the line of Christ, which also includes a secondary witness. Jesus was thirty years old when He was baptized and became Jesus Christ, for “Christ” in the Greek of the New Testament, or “Messiah” in the Hebrew of the Old Testament, means the anointed one.

ما با تکیه بر تاریخ پنهان هفت رعد، از آن به‌عنوان راهنما استفاده می‌کنیم تا حزقیال فصل سی‌وهفت، اشعیا فصل چهل و مکاشفه یوحنا فصل یازده را با مثل ده باکره در متی فصل بیست‌وپنج در کنار هم قرار دهیم. خط نبوی دیگری که تطبیق توالی وقایع نبویِ مورد بحث ما را تأیید می‌کند، در خط مسیح یافت می‌شود که شاهدی ثانوی نیز در بر دارد. عیسی هنگامی که تعمید یافت و عیسی مسیح شد، سی‌ساله بود؛ زیرا «Christ» در یونانیِ عهد جدید، یا «Messiah» در عبریِ عهد عتیق، به معنای «مسح‌شده» است.

> That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:37, 38.

> آن پیام را، می‌گویم، شما می‌دانید که در سراسر یهودیه منتشر شد و از جلیل، پس از تعمیدی که یحیی اعلام می‌کرد، آغاز گردید: چگونه خدا عیسی ناصری را با روح‌القدس و با قدرت مسح کرد؛ او همه‌جا می‌گشت و کار نیک می‌کرد و همهٔ کسانی را که زیر ستمِ ابلیس بودند شفا می‌داد، زیرا خدا با او بود. اعمال رسولان ۱۰:۳۷، ۳۸.

For thirty years, Jesus prepared to be anointed, and once He was anointed at His baptism, He, as Christ presented His message for three and a half prophetic days. He was then slain, put in the grave, resurrected and then ascended to heaven. The beginning of his ministry of three and a half years of ministry was His baptism, that represents His death and resurrection, and at the end of his twelve hundred and sixty days of ministry He was crucified and then resurrected–for He is the beginning and ending. The event of His death and resurrection produced a mighty army that for another three and a half years took the gospel to the Jews, and thereafter to the world.

به مدت سی سال، عیسی خود را برای مسح شدن آماده کرد، و هنگامی که در تعمید خود مسح شد، او به‌عنوان مسیح پیام خود را برای سه روز و نیمِ نبوتی اعلام کرد. سپس کشته شد، در قبر نهاده شد، از مردگان برخاست و آنگاه به آسمان صعود کرد. آغاز خدمت سه سال و نیمه‌اش تعمید او بود که نمایانگر مرگ و رستاخیز اوست، و در پایان هزار و دویست و شصت روز خدمتش مصلوب شد و سپس از مردگان برخاست—زیرا او آغاز و انجام است. واقعه مرگ و رستاخیز او لشکری نیرومند پدید آورد که به مدت سه سال و نیم دیگر، انجیل را به یهودیان، و پس از آن به جهان رساند.

The Catholic church, that is the antichrist of Bible prophecy, was also thirty years in preparation, before it was anointed with power. In 508, “the daily” was removed. Sister White informs us directly that the Millerites had the correct understanding of “the daily” in the book of Daniel, in spite of the fact that the Laodicean Seventh-day Adventist church returned to apostate Protestantism’s Satanic view of “the daily” in the 1930’s.

کلیسای کاتولیک، که همان ضد مسیحِ پیشگویی‌های کتاب مقدس است، نیز سی سال در تدارک بود، پیش از آن‌که با قدرت مسح شود. در سال ۵۰۸، «دائمی» برداشته شد. خواهر وایت مستقیماً به ما می‌گوید که پیروان میلر فهم درستِ «دائمی» در کتاب دانیال را داشتند، با وجود این‌که کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیایی در دههٔ ۱۹۳۰ به دیدگاه شیطانیِ پروتستانتیسمِ مرتد دربارهٔ «دائمی» بازگشت.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> سپس دیدم که در ارتباط با «روزانه» (دانیال ۸:۱۲) واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ حکمت انسان افزوده شده و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

The “daily” represents paganism, and pagan Rome was the power that restrained and prevented the papacy from ascending to the throne of the earth. As predicted in the book of Daniel, and thereafter confirmed by history, and thereafter revealed by angels to William Miller and thereafter confirmed by Ellen White; in 508, the pagan restraint of the rise of the papacy was removed. As with Christ, for thirty years the antichrist prepared to be empowered in 538. Christ, and the antichrist were thirty years preparing to be empowered. Once the papacy was empowered in 538, it delivered its message of death for three and a half prophetic years, just as Christ had delivered His message of life, for three and a half years. The two witnesses of Revelation eleven, which in the history of the French Revolution represented the Old and New Testaments, were also given power to prophesy for three and a half prophetic days.

«روزانه» نمایانگر بت‌پرستی است، و رومِ بت‌پرست همان قدرتی بود که پاپیّت را از صعود و نشستن بر تخت زمین مهار می‌کرد و مانع می‌شد. چنان‌که در کتاب دانیال پیشگویی شد، و سپس تاریخ آن را تأیید کرد، و آنگاه توسط فرشتگان بر ویلیام میلر مکشوف گردید و سپس توسط الن وایت تأیید شد؛ در سال ۵۰۸، مهار بت‌پرستانه بر خیزشِ پاپیّت برداشته شد. همان‌گونه که دربارهٔ مسیح بود، ضد مسیح نیز به مدت سی سال آماده شد تا در سال ۵۳۸ قدرت بگیرد. مسیح و ضد مسیح سی سال آماده می‌شدند تا قدرت بگیرند. به‌محض آنکه پاپیّت در سال ۵۳۸ قدرت گرفت، به مدت سه سال و نیم نبوی پیام مرگ خود را ابلاغ کرد، چنان‌که مسیح نیز به مدت سه سال و نیم پیام حیات خود را رسانده بود. دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده، که در تاریخ انقلاب فرانسه نمایانگر عهد عتیق و عهد جدید بودند، نیز قدرت یافتند تا به مدت سه روز و نیم نبوی نبوت کنند.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> و به دو شاهد خود قدرت خواهم داد، و ایشان در جامهٔ پلاس هزار و دویست و شصت روز نبوت خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۳.

In 1798, after twelve hundred and sixty prophetic days, the antichrist received its deadly wound, just as Christ died on the cross after twelve hundred and sixty days, and just as the two witnesses, representing the Word of God were slain in the street after twelve hundred and sixty days.

در سال ۱۷۹۸، پس از هزار و دویست و شصت روز نبوتی، دجال زخم مرگبار خود را دریافت کرد؛ همان‌گونه که مسیح پس از هزار و دویست و شصت روز بر صلیب جان سپرد، و همان‌گونه که دو شاهد، که نمایندهٔ کلام خدا بودند، پس از هزار و دویست و شصت روز در خیابان کشته شدند.

On the third day Christ was resurrected, and one of the primary subjects of the antichrist in the book of Revelation is the healing of its deadly wound, or its resurrection. The resurrection of Christ occurred on the third day, and the resurrection of the two witnesses, occurred after three and a half days. The antichrist is resurrected symbolically on the third day, for on several prophetic witnesses, the third day is a symbol of the Sunday law. At the Sunday law, the sea beast of Revelation thirteen is resurrected, and the mark of the sea beast, becomes a test. Then the United Nations, the ten kings of Revelation seventeen, at the direction of the United States, who is the premier king of the ten kings, will lift the antichrist up as the head of the three-fold union, as the papacy ascends to the throne of the earth.

مسیح در روز سوم از مردگان برخاست، و یکی از موضوعات اصلیِ مربوط به ضد مسیح در کتاب مکاشفه، شفای زخمِ مرگبارِ او، یا زنده شدنِ دوبارهٔ اوست. رستاخیزِ مسیح در روز سوم رخ داد، و رستاخیزِ دو شاهد پس از سه روز و نیم. ضد مسیح به‌طور نمادین در روز سوم زنده می‌شود، زیرا به گواهِ چندین شاهدِ نبوی، روز سوم نمادی از قانونِ یکشنبه است. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، وحشِ دریا در مکاشفه باب سیزده زنده می‌شود، و علامتِ وحشِ دریا به آزمون تبدیل می‌شود. سپس سازمان ملل متحد، یعنی همان ده پادشاهِ مکاشفه باب هفده، به هدایتِ ایالات متحده ـ که سرآمدِ آن ده پادشاه است ـ ضد مسیح را به‌عنوانِ سرِ اتحادِ سه‌گانه برخواهد کشید، آنگاه که پاپیّت بر تختِ زمین می‌نشیند.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «هرچه به آخرین بحران نزدیک‌تر می‌شویم، حیاتی است که میان عاملان خداوند هماهنگی و یگانگی برقرار باشد. جهان آکنده از طوفان و جنگ و اختلاف است. با این حال، زیر یک سر—قدرت پاپی—مردم متحد خواهند شد تا به خدا، در شخصِ شاهدان او، مخالفت ورزند. این اتحاد به‌وسیلهٔ مرتدِ بزرگ استحکام می‌یابد. او در حالی که می‌کوشد عوامل خود را در جنگ با حقیقت متحد سازد، برای تفرقه‌افکنی و پراکندنِ مدافعان آن کار خواهد کرد. حسادت، بدگمانی و بدگویی را او برمی‌انگیزد تا ناسازگاری و تفرقه پدید آورد.» شهادات، جلد ۷، ۱۸۲.

When the antichrist is resurrected, it ascends to the throne of the earth and leads the three-fold union on its march to Armageddon as Jezebel led Ahab to mount Carmel. The Psalmist Asaph, identifies ten nations, representing the United Nations, as an evil confederacy of God’s enemies, who lift up their “head,” which is the “papal power.”

وقتی ضدمسیح از مرگ برخیزد، بر تختِ زمین جلوس می‌کند و اتحادِ سه‌گانه را در حرکتش به سوی آرماگدون رهبری می‌کند، همان‌گونه که ایزابل اخاب را به کوه کرمل رهبری کرد. آصافِ مزمورنویس، ده ملت را—که نمایندهٔ سازمان ملل متحد‌اند—به‌عنوان هم‌پیمانیِ شریرِ دشمنانِ خدا معرفی می‌کند؛ کسانی که "سر" خود را برافراشته می‌کنند، و این "سر" همان "قدرت پاپی" است.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> سرود یا مزموری از آساف. ای خدا، خاموش مباش؛ ساکت مباش و آرام منشین، ای خدا. زیرا اینک دشمنانت غوغا برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. بر ضد قوم تو به حیله مشورت کرده‌اند و بر ضد پنهانیان تو تبانی نموده‌اند. گفته‌اند: «بیایید ایشان را از قوم بودن براندازیم تا نام اسرائیل دیگر به یاد نیاید.» زیرا با یک دل مشورت کرده‌اند؛ بر ضد تو هم‌پیمان شده‌اند: خیمه‌های ادوم و اسماعیلیان؛ موآب و هاجریان؛ جبال و عمون و عمالیق؛ فلسطینیان با ساکنانِ صور؛ و آشور نیز با ایشان پیوسته است؛ فرزندانِ لوط را یاری داده‌اند. سلاه. مزامیر ۸۳:۱‏-۸.

The ensign of the three angels is then flying in the midst of heaven.

پرچم سه فرشته آنگاه در میان آسمان به اهتزاز در می‌آید.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> و دیدم فرشته‌ای دیگر در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد که انجیل جاودانه را داشت تا آن را به ساکنان زمین، و به هر قوم و قبیله و زبان و مردمی بشارت دهد؛ و با صدای بلند می‌گفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید. و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ قوم‌ها را از شراب خشم زناکاری خود نوشانید. و فرشتهٔ سوم نیز در پی آنان آمد و با صدای بلند گفت: اگر کسی وحش و تمثال او را بپرستد و نشان او را بر پیشانی یا دست خود بگیرد، همان از شراب خشم خدا خواهد نوشید، که بدون آمیختگی در جام غضب او ریخته شده است؛ و در حضور فرشتگان مقدس و در حضور بره با آتش و گوگرد عذاب خواهد شد؛ و دود عذاب آنان تا ابدالآباد برمی‌خیزد؛ و ایشان نه روز و نه شب آرامی ندارند، یعنی آنان که وحش و تمثال او را می‌پرستند و هر که نشان نام او را می‌پذیرد. در اینجاست شکیبایی قدیسان: اینان‌اند که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند. مکاشفه 14:6-12.

The ensign of the three angels will then be flying in the midst of heaven, but soon the antichrist will be lifted up to heaven by the ten kings of the United Nations. The ensign will then be proclaiming the message of “truth” and the antichrist will then be proclaiming the message of tradition and custom. The three angels are warning mankind to not accept the mark of the papacy, but the United States as the false prophet, will force the world to accept that very mark.

پرچمِ سه فرشته آنگاه در میانهٔ آسمان در اهتزاز خواهد بود، اما به‌زودی ضدّ مسیح به‌دستِ ده پادشاهِ سازمان ملل متحد به آسمان برکشیده خواهد شد. سپس آن پرچم پیام "حقیقت" را اعلام خواهد کرد و ضدّ مسیح پیامِ سنت و رسوم را اعلام خواهد کرد. سه فرشته به بشریت هشدار می‌دهند که نشانِ پاپیّت را نپذیرد، اما ایالات متحده، به‌عنوان پیامبرِ کاذب، جهان را وادار خواهد کرد همان نشان را بپذیرد.

We will end here, and take it up in our next article.

در اینجا به پایان می‌رسانیم و آن را در مقاله‌ی بعدی‌مان پی می‌گیریم.

Back to Articles