Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Five

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره چهل‌وپنج

Number Forty-Five

شمارهٔ چهل‌وپنج

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word

## Review

بررسی

Leviticus twenty-three identifies three tests within the Pentecostal season of the one hundred and forty-four thousand. Aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, and then aligning the forty days that Christ taught the disciples face to face before His ascension with the day of first fruits creates an overall structure that represents the three angel’s messages.

سفر لاویان، باب بیست‌وسوم، سه آزمون را درون فصلِ پنطیکاستیِ یکصد و چهل و چهار هزار تن مشخص می‌کند. هم‌تراز کردنِ روز نخستِ عیدِ خیمه‌ها با روزِ پنطیکاست، و سپس هم‌تراز کردنِ چهل روزی که مسیح پیش از صعودش رو‌در‌رو شاگردان را تعلیم داد با روزِ نوبرها، ساختاری کلی پدید می‌آورد که نمایانگرِ پیام‌های سه فرشته است.

When the “death, burial and resurrection” is applied as a single prophetic waymark that has three steps; as it is represented by Christ’s baptism, we find that five days after the resurrection on the day of first fruits, the end of the seven day feast of unleavened bread arrives as a holy convocation. Thus, at Christ’s resurrection, which aligns with the first fruit offering, there follows a five-day period.

هرگاه «مرگ، دفن و رستاخیز» به‌عنوانِ یک نشانِ راهِ نبویِ واحد که سه مرحله دارد ــ چنان‌که در تعمیدِ مسیح نمود یافته است ــ به‌کار رود، درمی‌یابیم که پنج روز پس از رستاخیز، که در روزِ نوبرها بود، پایانِ عیدِ فطیرِ هفت‌روزه به‌منزلهٔ محفلِ مقدّس فرا می‌رسد. ازاین‌رو، در رستاخیزِ مسیح ــ که با تقدیمِ نوبرها منطبق است ــ دوره‌ای پنج‌روزه در پی می‌آید.

At the end of the structure which is created by aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, there is another waymark with three steps, also followed by five days that reaches unto Pentecost.

در پایانِ ساختاری که با منطبق‌کردنِ روزِ نخستِ عیدِ خیمه‌ها با روزِ پنطیکاست پدید می‌آید، نشانِ راهِ دیگری با سه مرحله قرار دارد و پس از آن نیز پنج روز در پی می‌آید که تا روزِ پنطیکاست امتداد می‌یابد.

Between those two ‘three-step waymarks followed by five days,’ is a period of thirty days. When we align the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, we understand that five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Ten days before the day of Atonement was the feast of Trumpets. The forty days of Christ teaching face to face after His resurrection on the day of first fruits, aligns five days after the feast of Trumpets, and five days before the day of atonement.

میان آن دو «نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ای که پنج روز در پی آن می‌آید»، دوره‌ای سی‌روزه قرار دارد. هنگامی که روز نخستِ عیدِ خیمه‌ها را با روزِ پنتیکاست منطبق می‌سازیم، درمی‌یابیم که پنج روز پیش از عیدِ خیمه‌ها، روزِ کفّاره بود. ده روز پیش از روزِ کفّاره، عیدِ شیپورها بود. چهل روزِ تعلیمِ رو‌در‌روی مسیح، پس از قیامِ او در روزِ نوبرها، با پنج روز پس از عیدِ شیپورها و پنج روز پیش از روزِ کفّاره منطبق است.

The three-step waymark of His ‘death, burial and resurrection,’ followed by five days unto the end of the feast of unleavened bread is then repeated thirty days later when the three-step waymark of ‘trumpets, ascension, and judgment,’ that are then followed by five days unto Pentecost. The beginning three-step waymark is easily defined as one waymark with three steps, for it is directly identified as such with Christ’s baptism, that symbolizes His ‘death, burial and resurrection.’ The baptism was the alpha to the sacred 1,260-day period that culminated at His ‘death, burial and resurrection’ which was the omega to the 1,260 days.

نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ایِ «مرگ، دفن و رستاخیزِ او»، که سپس پنج روز تا پایان عیدِ فطیر در پی می‌آید، آنگاه سی روز بعد تکرار می‌شود، زمانی که نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ایِ «شیپورها، صعود و داوری» واقع می‌گردد و پس از آن پنج روز تا پنطیکاست از پی می‌آید. نشانهٔ راهِ آغازینِ سه‌مرحله‌ای به‌آسانی به‌عنوان یک نشانهٔ راه با سه گام تعریف می‌شود، زیرا مستقیماً بدین‌گونه با تعمیدِ مسیح شناسایی شده است؛ تعمیدی که نمادِ «مرگ، دفن و رستاخیزِ» اوست. تعمید، آلفای دورهٔ مقدسِ ۱۲۶۰ روزه بود که در «مرگ، دفن و رستاخیزِ» او به انجام رسید، و آن رخداد، امگای آن ۱۲۶۰ روز بود.

The three-step waymark at the end of the Pentecostal season must be recognized through prophetic application. In the fifty days of the Pentecostal season the same structure is found at the beginning and the ending. Based upon the principle that Christ always illustrates the end with the beginning we can identify the feast of trumpets, followed by the ascension, followed by the day of Atonement, followed by five days as one ‘three-step waymark followed by five days.’

نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ایِ پایانِ فصلِ پنطیکاست باید از رهگذرِ تطبیقِ نبوی شناخته شود. در پنجاه روزِ فصلِ پنطیکاست، همان ساختار در آغاز و انجام دیده می‌شود. بر مبنای اصلِ اینکه مسیح همواره پایان را به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر می‌کشد، می‌توانیم عیدِ ابواق را، و در پی آن صعود را، و در پی آن روزِ کفّاره را، و در پی آن پنج روز را، به‌منزلۀ یک «نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ای و در پی آن پنج روز» شناسایی کنیم.

We also test the proposed three steps with the biblical guidelines of the characteristics of each of the three steps. Those three steps are represented repeatedly in God’s Word. They are the three angels; they are the courtyard, holy place and Most Holy Place; they are the work of the Holy Spirit in convicting of sin, righteousness and judgment. Identifying the feast of trumpets, the ascension and the day of Atonement as those three steps requires that each of the steps aligns with the established biblical testimony.

ما همچنین سه گامِ پیشنهادشده را با رهنمودهای کتاب‌مقدّس در باب ویژگی‌های هر یک از آن سه گام می‌آزماییم. این سه گام در کلامِ خدا به‌کرّات نمود یافته‌اند: آنان همان سه فرشته‌اند؛ همان صحن، قدس و قدس‌الاقداس‌اند؛ و همان عملِ روح‌القدس در ملزم ساختن دربارهٔ گناه، پارسایی و داوری‌اند. تشخیصِ عیدِ شیپورها، صعود، و روزِ کفّاره به‌منزلهٔ آن سه گام، مستلزم آن است که هر یک از این گام‌ها با شهادتِ ثابتِ کتاب‌مقدّس مطابقت داشته باشد.

Trumpets are a warning message and it is associated with the first angel who cries out “fear God.” The ascension of Christ is a symbol of the glory of His Second Coming, for the second expression of the first angel is “give Him glory.” The day of Atonement is the symbol of judgment, and the third expression of the first angel is “the hour of His judgment is come.” There are several ways to identify that the prophetic characteristics of the three steps in the waymark at the end of the Pentecostal season represent the three steps of the everlasting gospel, where many are “purified, made white and tried.”

شیپورها حامل پیامی هشداردهنده‌اند و با فرشتهٔ نخست که ندا می‌دهد: «از خدا بترسید»، پیوند دارند. صعودِ مسیح نمادِ جلالِ مجیءِ ثانیِ اوست، زیرا بیانِ دومِ فرشتهٔ نخست این است: «او را جلال دهید». روزِ کفّاره نمادِ داوری است، و بیانِ سومِ فرشتهٔ نخست این است: «ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است». راه‌های متعددی برای تشخیص این امر وجود دارد که ویژگی‌های نبویِ سه گام در نشانهٔ راهِ پایانِ موسمِ پنطیکاست، نمایانگرِ سه گامِ انجیلِ جاودان است؛ جایی که بسیاری «طاهر گردند، سفید شوند و ممحّص گردند».

This being so, you then may see that in the first waymark of three steps the barley first fruit offering is given, and in the last waymark of the three steps the wheat first fruit offering is given. You then might see that the alpha three steps of the Pentecostal season identify unleavened bread, but the omega waymark of three steps identify leavened bread. You then could even see that in the three-step waymark in the beginning is where Christ was lifted up to draw all men, and in the ending three-step waymark the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up to draw the Gentiles.

چون چنین است، آنگاه می‌توانید ببینید که در نخستین نشان‌راهِ سه‌مرحله‌ای، قربانیِ نوبرِ جو تقدیم می‌شود، و در واپسین نشان‌راهِ همان سه مرحله، قربانیِ نوبرِ گندم تقدیم می‌گردد. آنگاه شاید دریابید که گام‌های سه‌گانهٔ آلفای موسمِ پنطیکاست، نانِ فطیر را مشخّص می‌سازند، امّا نشان‌راهِ سه‌مرحله‌ایِ اُمگا، نانِ خمیرمایه‌دار را مشخّص می‌سازد. و آنگاه حتّی می‌توانید ببینید که در نشان‌راهِ سه‌مرحله‌ایِ آغازین، همان‌جاست که مسیح برافراشته شد تا جمیعِ انسان‌ها را به سوی خود جذب کند؛ و در نشان‌راهِ سه‌مرحله‌ایِ پایانی، رایتِ یکصد و چهل و چهار هزار برافراشته می‌شود تا امّت‌ها را جذب کند.

The first and third angels are the same angel at the prophetic level, for the first is the beginning—and the third is the ending. The alpha first angel announces the opening of judgment and the omega last angel announces the close of judgment. The first angel’s message was empowered by the fulfillment of Islam on August 11, 1840, and the third angel was empowered by a fulfillment of Islam on 9/11. Sister White informs us that the mission of both the first and the third angel was to lighten the earth with its glory. Other witnesses are abundant, and they provide ample support for identifying the structure of the Pentecostal season as set forth in the fifty days from Christ’s resurrection unto Pentecost, with the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three and the last twenty-two verses of Leviticus twenty-three. Between the two waymarks that are a waymark of three steps followed by five days is a thirty-day period that represents the second angel.

فرشتهٔ اوّل و فرشتهٔ سوم در سطحِ نبوتی همان یک فرشته‌اند، زیرا اوّل آغاز است و سوم انجام. فرشتهٔ اوّلِ آلفا گشایشِ داوری را اعلام می‌کند و فرشتهٔ واپسینِ امگا ختمِ داوری را اعلام می‌نماید. پیامِ فرشتهٔ اوّل به‌واسطهٔ تحقّقِ اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قوّت گرفت، و فرشتهٔ سوم به‌واسطهٔ تحقّقِ اسلام در ۱۱ سپتامبر قوّت گرفت. خواهر وایت به ما می‌گوید که مأموریتِ هر دو، فرشتهٔ اوّل و فرشتهٔ سوم، آن بود که زمین را با جلالِ خویش منوّر سازد. شاهدانِ دیگر فراوان‌اند و برای شناساییِ ساختارِ فصلِ پنطیکاست، چنان‌که در پنجاه روز از رستاخیزِ مسیح تا پنطیکاست بیان شده است، همراه با بیست‌ودو آیهٔ نخستِ لاویانِ ۲۳ و بیست‌ودو آیهٔ واپسینِ لاویانِ ۲۳، پشتوانهٔ کافی فراهم می‌آورند. میانِ آن دو نشانهٔ راه—که هر یک نشانهٔ راهی از سه گام است و پنج روز در پیِ آن می‌آید—دوره‌ای سی‌روزه قرار دارد که نمایانگرِ فرشتهٔ دوم است.

The first waymark of ‘three steps followed by five’ days is the first angel, the thirty days is the second angel and the second waymark of ‘three steps followed by five’ days is the third angel. These three steps cover the entire Pentecostal season up to Pentecost, which then marks the beginning of the seven days of the feast of Tabernacles that represents the outpouring of the latter rain during the Sunday law crisis beginning at the Sunday law in the United States and continuing until Michael stands up and human probation closes. The structure is divine, but it produces some serious considerations.

در الگوی «سه گام و پس از آن پنج» روز، نخستین نشانهٔ راه، فرشتهٔ اوّل است؛ سی روز، فرشتهٔ دوم است؛ و دومین نشانهٔ راهِ همان «سه گام و پس از آن پنج» روز، فرشتهٔ سوم است. این سه گام سراسر فصلِ پنجاهه را تا روزِ پنجاهه دربر می‌گیرد؛ و آن روز سپس سرآغازِ هفت روزِ عیدِ خیمه‌ها است، عیدی که نمایانگرِ افاضهٔ بارانِ پسین در خلالِ بحرانِ قانونِ یکشنبه است؛ بحرانی که از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و تا هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ بشری بسته می‌شود، استمرار می‌یابد. ساختار الهی است، اما ملاحظاتِ جدّی‌ای را پدید می‌آورد.

## Serious Considerations

ملاحظات جدّی

It is evident that the waymark represented by the ‘trumpets, ascension and judgment’ is the litmus and third test. The third test is always the litmus test, where character is manifested, but never developed.

آشکار است که نشانِ راهی که با «شیپورها، عروج و داوری» بازنمایی شده است، سنگِ محک و آزمونِ سوم است. آزمونِ سوم همواره همان آزمونِ محک است؛ جایی که سیرت آشکار می‌گردد، اما هرگز پرورده نمی‌شود.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> منش در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که در نیمه‌شب ندایی جدی بانگ برآورد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، دوشیزگان خفته از خواب برخاستند و آشکار شد چه کسی برای آن رویداد تدارک دیده است. هر دو دسته غافلگیر شدند، اما یکی برای تنگنا آماده بود و دیگری بی‌تدارک یافت شد. منش به‌وسیله شرایط آشکار می‌شود. تنگناها عیار راستین منش را آشکار می‌کنند. حادثه‌ای ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، داغی یا بحرانی، بیماری یا رنجی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ می‌نشاند، درون‌مایه راستین منش را برملا خواهد کرد. آنگاه آشکار می‌شود که آیا ایمانی راستین به وعده‌های کلام خدا هست یا نه. آشکار می‌شود که آیا جان از فیض نیرو می‌گیرد یا نه، آیا در ظرف، برای چراغ، روغنی هست یا نه.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> روزهای آزمون برای همه فرا می‌رسد. در برابر آزمون و سنجش خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌هایمان خاموش می‌شوند؟ یا هنوز آنها را روشن نگه می‌داریم؟ آیا با پیوند با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر پیشامدی آماده‌ایم؟ پنج باکرۀ دانا نمی‌توانستند شخصیت خود را به پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. شخصیت باید به‌صورت فردی توسط خود ما شکل بگیرد. ریویو اند هرالد، ۱۷ اکتبر ۱۸۹۵.

When the feast of trumpets waymark arrives, your character is forever sealed, you are lifted up as an ensign and your sins are forever blotted out. The three steps represent three aspects of the sealing. The arrival of the message of the Midnight Cry manifests those who have oil and who are lifted up as an ensign as their sins are removed. The message, the work and the seal are all one waymark. It is a waymark “that brings the soul face to face with death” because of an “unlooked for calamity.” The trumpet of Islam represents that “unlooked for calamity.” At that point the message, “Behold the Bridegroom cometh,” is proclaimed five days in advance of the Sunday law, where the message changes unto the loud cry of the third angel.

هنگامی که نشانهٔ راهِ عیدِ ابواق فرا می‌رسد، منشِ شما برای همیشه مُهر می‌خورد، چون عَلَمی برافراشته می‌شوید و گناهانتان برای ابد محو می‌گردند. آن سه گام، بیانگر سه جنبه از عملِ مُهر کردن‌اند. فرارسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب، آنان را که روغن دارند و با زدوده‌شدنِ گناهانشان چون عَلَمی برافراشته می‌شوند، آشکار می‌سازد. پیام، کار و مُهر، همگی در حکم یک نشانهٔ راهِ واحدند. این نشانهٔ راهی است «که جان را رو در رو با مرگ می‌آورد» به سببِ «مصیبتی نامنتظَر». شیپورِ اسلام نمایانگر همان «مصیبتِ نامنتظر» است. در آن مقطع، پیامِ «اینک داماد می‌آید» پنج روز پیشاپیشِ قانونِ یکشنبه اعلام می‌شود، که در آن پیام به فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم تبدیل می‌گردد.

The three steps of the waymark are identifying elements of the sealing of and the lifting up of the one hundred and forty-four thousand, just before the Sunday law. It is clear that the litmus test of ‘trumpets, ascension and judgment’ has been represented by the Exeter camp meeting. The five days between the day of Atonement and Pentecost, represents the sixty-six days between the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22, 1844, when the door closed. Those sixty-six days of Millerite history are illustrating the latter days, and in this regard, they are illustrating the proclamation of the message of the Midnight Cry by the one hundred and forty-four thousand.

سه گامِ این نشانِ راه، به منزلهٔ عناصری شناساگر برای مُهر کردن و رفعت‌یافتنِ یکصد و چهل و چهار هزار است، درست پیش از قانونِ یکشنبه. آشکار است که سنگِ محکِ «شیپورها، عروج و داوری» به‌وسیلهٔ گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر بازنمایی شده است. پنج روزِ میانِ روزِ کفاره و پنطیکاست، نمایانگرِ شصت و شش روزِ میانِ پایانِ گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر در ۱۷ اوت تا ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ است، زمانی که در بسته شد. آن شصت و شش روز از تاریخِ میلری، ایامِ آخرین را به تصویر می‌کشد و از این جهت، اعلانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب به‌وسیلهٔ یکصد و چهل و چهار هزار را بازمی‌نماید.

The five days to Pentecost, aligns with the sixty-six days of the Millerites proclaiming the message of the Midnight Cry, which was also typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. The first of the three steps is the feast of trumpets, which is the seventh trumpet, or third woe, or Islam in the latter days, and Christ’s triumphal entry was preceded by the loosing of an ass.

پنج روزِ مانده تا عید پنجاهه، با شصت‌وشش روزِ اعلامِ پیامِ «فریاد نیمه‌شب» از سوی پیروان میلر مطابقت دارد؛ پیامی که همچنین به‌وسیلهٔ ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم تمثیل شده بود. نخستینِ این سه مرحله، عیدِ شیپورهاست که همان شیپورِ هفتم، یا وایِ سوم، یا اسلام در ایامِ آخر است، و پیش از ورودِ پیروزمندانهٔ مسیح، مهارِ الاغی گشوده شد.

Prophetically this identifies that the loosing of the ass marks the beginning of the triumphal entry, which is the Midnight Cry. Bible prophecy is to be applied in the latter days to the sixth kingdom of Bible prophecy—the earth beast, the United States. Islam will strike the United States, as it did at 9/11, thus marking the beginning of the proclamation of the Midnight Cry with a significant strike upon the United States by Islam, and the ending of the proclamation of the Midnight Cry with another significant strike upon the United States by Islam, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

از منظر نبوّتی، این امر دلالت دارد بر اینکه گشودنِ بندِ خَر، نشانگرِ آغازِ ورودِ ظفرمندانه است، که همان ندای نیمه‌شب است. نبوّتِ کتاب‌مقدّس در ایّامِ آخر باید بر ششمین پادشاهیِ نبوّتِ کتاب‌مقدّس—یعنی وحشِ زمین، ایالات متحده—منطبق گردد. اسلام بر ایالات متحده ضربه خواهد زد، چنان‌که در ۱۱ سپتامبر کرد؛ و بدین‌سان، هم آغازِ اعلانِ ندای نیمه‌شب با ضربه‌ای مهم از سوی اسلام بر ایالات متحده نشان‌گذاری خواهد شد، و هم پایانِ اعلانِ ندای نیمه‌شب با ضربهٔ مهمِ دیگری از سوی اسلام بر ایالات متحده؛ زیرا عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ همان چیز تمثیل می‌کند.

The message of Pentecost is the message of the loud cry, and the loud cry is simply an escalation of the message of the Midnight Cry. In Millerite history the Midnight Cry ended when the door was closed on October 22, 1844, and it ends when the door closes at the Sunday law in the latter days. At Pentecost Peter proclaimed the message of Joel, and Pentecost is the omega ending of the Midnight Cry, so the alpha beginning of the Midnight Cry Peter must of prophetic necessity also be presenting the message of Joel. At the Midnight Cry Peter is in Acts chapter two, in the upper room at the third hour, and then on the same day at the ninth hour he is in the temple proclaiming Joel’s message.

پیام پنطیکاست همان پیام فریاد بلند است، و فریاد بلند صرفاً اوج‌گیریِ پیام فریاد نیمه‌شب است. در تاریخ جنبش میلرایتی، فریاد نیمه‌شب هنگامی پایان یافت که باب در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بسته شد؛ و در ایام آخر نیز، به هنگام قانون یکشنبه، هنگامی که باب بسته می‌شود، به پایان می‌رسد. در پنطیکاست پطرس پیام یوئیل را اعلام کرد، و چون پنطیکاست پایانِ امگای فریاد نیمه‌شب است، پس در آغازِ آلفای فریاد نیمه‌شب، پطرس بنا بر ضرورتِ نبوی نیز باید پیام یوئیل را ارائه کرده باشد. در فریاد نیمه‌شب، پطرس در اعمال رسولان باب دوم، در بالاخانه، در ساعت سوم است؛ و سپس در همان روز، در ساعت نهم، در هیکل پیام یوئیل را اعلام می‌کند.

Peter is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at Pentecost, which is the end of the Midnight Cry, and he is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the Midnight Cry. The sealing and raising up of the one hundred and forty-four thousand begins with the loosing of the ass as Islam strikes. When the Millerites left the Exeter camp meeting they carried the message like a tidal wave, and symbolically typified the one hundred and forty-four thousand who repeat that experience.

پطرس در عید پنجاهه—که پایان فریاد نیمه‌شب است—نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و در آغازِ فریاد نیمه‌شب نیز نمادِ همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر می‌باشد. مُهر کردن و برپا ساختنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، با بازگشودنِ بندِ الاغ، آنگاه که اسلام ضربت می‌زند، آغاز می‌شود. چون پیروانِ میلر از اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر بیرون آمدند، پیام را چون موجی سهمگینِ مدّ به پیش راندند و به‌گونه‌ای نمادین، صورتِ مثالیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر شدند که آن تجربه را تکرار می‌کنند.

This application becomes more serious when you recognize that Peter is representing those who proclaim the Midnight Cry message at the litmus and third test of the Pentecostal season. The third hour for Peter at Pentecost places him in the upper room, and the upper room is also the ten days before Pentecost. The second test of the Pentecostal season is the thirty-day temple test that follows the foundational test. The second test of the temple requires the faithful to enter by faith into the Most Holy Place where their sins are blotted out and where they are seated by faith with Christ in heavenly places. The book of Acts informs us that Peter began his sermon on the book of Joel at the third hour in the upper room, then at the ninth hour he was in the temple.

این تطبیق آنگاه جدی‌تر می‌شود که دریابید پطرس نمایندهٔ آنان است که در محک و آزمونِ سومِ فصل پنتیکاست، پیامِ فریادِ نیمه‌شب را اعلان می‌کنند. ساعتِ سوم برای پطرس در پنتیکاست او را در بالاخانه قرار می‌دهد، و بالاخانه نیز همان ده روزِ پیش از پنتیکاست است. آزمونِ دومِ فصل پنتیکاست، آزمونِ سی‌روزهٔ هیکل است که پس از آزمونِ بنیادین می‌آید. آزمونِ دومِ هیکل از وفاداران می‌طلبد که به ایمان به قدس‌الاقداس داخل شوند، جایی که گناهانشان محو می‌شود و به ایمان با مسیح در جای‌های آسمانی نشانده می‌شوند. کتابِ اعمال به ما می‌گوید که پطرس در ساعتِ سوم در بالاخانه، موعظهٔ خود را بر اساسِ کتابِ یوئیل آغاز کرد، سپس در ساعتِ نهم در هیکل بود.

> But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel. … Now Peter and John went up together into the temple at the hour of prayer, being the ninth hour. Acts 2:14–16; 3:1.

> اما پطرس، با آن یازده تن برخاسته، آواز خود را بلند کرده گفت: ای مردان یهودیه و همهٔ شما که در اورشلیم ساکنید، این بر شما معلوم باشد و به سخنان من گوش فرا دهید؛ زیرا اینان چنان‌که شما می‌پندارید مست نیستند، چون هنوز ساعت سومِ روز است. بلکه این همان است که به‌وسیلهٔ نبی یوئیل گفته شد. ... اکنون پطرس و یوحنا در وقت دعا، که ساعت نهم بود، با هم به هیکل بالا رفتند. اعمال رسولان 2:14-16؛ 3:1.

Christ was nailed to the cross at the third hour and He died at the ninth hour. His death, burial and resurrection are one waymark with three steps. The third step, the day of first fruits, begins the fifty days which conclude at Pentecost. In the alpha of the Pentecostal season the third and ninth hour represent a distinct contrast, for Christ was alive at the third hour and dead at the ninth. Peter was in the upper room at the third hour and in the temple at the ninth.

مسیح در ساعت سوم بر صلیب میخکوب شد و در ساعت نهم جان سپرد. مرگ، دفن و رستاخیز او یک نشانهٔ راهِ واحد، مشتمل بر سه مرحله است. مرحلهٔ سوم، یعنی روز نخستینه‌ها، آغازگر دوره‌ای پنجاه‌روزه است که در پنتیکاست به انجام می‌رسد. در آلفای موسم پنتیکاستی، ساعت سوم و ساعت نهم نشان‌دهندهٔ تقابلی آشکارند، زیرا مسیح در ساعت سوم زنده بود و در ساعت نهم جان سپرد. پطرس در ساعت سوم در بالاخانه بود و در ساعت نهم در هیکل بود.

The Pentecostal season of fifty sacred days in the time of Christ was a sacred prophetic period directly connected to the prophecy of twenty-three hundred years. It was especially connected with the final week of the four hundred and ninety years for the Jewish nation in Daniel nine. That sacred week when Christ confirmed the covenant was divided into two equal periods of 1,260 prophetic days. The heart of that week was the cross. The cross identifies the third and ninth hour, and Peter at Pentecost does the same. In the year 34, the end of that same sacred week when Cornelius sent for Peter from Caesarea Maritima, it was the ninth hour.

فصلِ پنطیکاستِ پنجاه‌روزه در روزگارِ مسیح، دوره‌ای مقدّس و نبوی بود که مستقیماً با نبوّتِ دو هزار و سیصد ساله پیوند داشت. این فصل به‌ویژه با هفتهٔ پایانیِ چهارصد و نود سال برای قومِ یهود در بابِ نهمِ دانیال مرتبط بود. آن هفتهٔ مقدّسی که در آن مسیح عهد را استوار ساخت، به دو دورهٔ مساوی، هر یک ۱۲۶۰ روزِ نبوی، تقسیم شد. مرکزِ آن هفته، صلیب بود. صلیب ساعتِ سوم و نهم را نشان می‌دهد، و پطرس در پنطیکاست نیز چنین می‌کند. در سال ۳۴، در پایانِ همان هفتهٔ مقدّس، هنگامی که کرنیلیوس از قیصریهٔ دریایی برای پطرس فرستاد، ساعتِ نهم بود.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> در قیصریه مردی بود به نام کرنیلیوس، سنتوریونی از فوجی که «فوج ایتالیایی» خوانده می‌شد؛ مردی دیندار، و کسی که با تمامی اهل خانه‌اش از خدا می‌ترسید، که به مردم بسیار صدقه می‌داد و همواره نزد خدا دعا می‌کرد. او حدود ساعت نهمِ روز، آشکارا در رؤیا دید که فرشته‌ای از جانب خدا نزدش آمد و بدو گفت: «کرنیلیوس.» چون به او نگریست، ترسان شد و گفت: «سرورم، چه می‌فرمایی؟» او بدو گفت: «دعاهای تو و صدقاتت به یادگاری در حضور خدا بالا آمده است. و اکنون مردانی به یافا بفرست و شمعون را که ملقب به پطرس است، فراخوان.» اعمال رسولان ۱۰:۱‏–‏۵.

The next day, Peter goes up on the roof to pray about the sixth hour.

فردای آن روز، نزدیکِ ساعتِ ششم، پطرس برای دعا بر بامِ خانه بالا می‌رود.

> On the morrow, as they went on their journey, and drew nigh unto the city, Peter went up upon the housetop to pray about the sixth hour: And he became very hungry, and would have eaten: but while they made ready, he fell into a trance, And saw heaven opened, and a certain vessel descending unto him, as it had been a great sheet knit at the four corners, and let down to the earth: Wherein were all manner of four footed beasts of the earth, and wild beasts, and creeping things, and fowls of the air. And there came a voice to him, Rise, Peter; kill, and eat. But Peter said, Not so, Lord; for I have never eaten anything that is common or unclean. And the voice spake unto him again the second time, What God hath cleansed, that call not thou common. This was done thrice: and the vessel was received up again into heaven. Acts 10:9–16.

> فردای آن، چون در سفر خویش می‌رفتند و به شهر نزدیک شدند، پطرس حدود ساعت ششم بر بام خانه برآمد تا دعا کند؛ و بسیار گرسنه شد و می‌خواست چیزی بخورد؛ اما چون برایش آماده می‌کردند، به حالت خلسه فرو رفت، و آسمان را گشوده دید و ظرفی معیّن را که به سوی او فرود می‌آمد، چونان سفره‌ای بزرگ که از چهار گوشه به هم بسته بود و بر زمین فرود آورده می‌شد؛ که در آن هرگونه جانوران چهارپای زمین و وحوش و خزندگان و پرندگان آسمان بودند. و ندایی به او رسید: برخیز، ای پطرس؛ ذبح کن و بخور. اما پطرس گفت: حاشا، ای خداوندا، زیرا هرگز چیزی ناپاک یا نجس نخورده‌ام. و آن صدا بار دیگر، برای بار دوم، به او گفت: آنچه را خدا طاهر ساخته است، تو نجس مخوان. این امر سه بار واقع شد؛ و آن ظرف باز به آسمان برده شد. اعمال رسولان ۱۰:۹‏–‏۱۶.

The call for Peter to come to Caesarea is at the ninth hour, when an angel arrives to address Cornelius. Cornelius represents God’s other children who are called out of Babylon at the Sunday law. The angel who arrives at the Sunday law is the second voice of Revelation eighteen, who calls to those still in Babylon to flee. Peter is the one hundred and forty-four thousand and Cornelius is the eleventh-hour workers, who are represented to Peter as unclean animals. The relation of Peter and Cornelius is the relation of Revelation seven, where the one hundred and forty-four thousand are identified in association with the great multitude. Peter was commanded three times to rise, kill and eat. As the one hundred and forty-four thousand the call from Cornelius is where the ensign is commanded to rise.

فراخوانِ پطرس برای آمدن به قیصریه در ساعت نهم صورت می‌گیرد، زمانی که فرشته‌ای برای خطاب کردنِ کرنیلیوس می‌رسد. کرنیلیوس نمایندهٔ سایر فرزندانِ خداست که در هنگامِ قانونِ یکشنبه از بابِل فراخوانده می‌شوند. آن فرشته‌ای که در زمانِ قانونِ یکشنبه می‌آید، ندای دومِ مکاشفهٔ هجده است، که کسانی را که هنوز در بابِل‌اند به گریز فرا می‌خواند. پطرس همان یک‌صد و چهل و چهار هزار است و کرنیلیوس کارگرانِ ساعتِ یازدهم؛ که نزدِ پطرس به صورتِ حیواناتِ ناپاک بازنمایی می‌شوند. نسبتِ پطرس و کرنیلیوس همان نسبتی است که در مکاشفهٔ بابِ هفتم برقرار است، جایی که یک‌صد و چهل و چهار هزار در ارتباط با جمعیتِ عظیم مشخّص می‌گردند. به پطرس سه بار فرمان داده شد که برخیزد، بکُشد و بخورد. در مقامِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، این دعوتِ کرنیلیوس همان نقطه‌ای است که در آن فرمان داده می‌شود رایت برافراشته گردد.

Cornelius is in Caesarea Maritima, sometimes called Caesarea by the sea. Revelation seventeen informs us that “the waters” “are peoples, and multitudes, and nations, and tongues.” The waters are those outside of God’s church and in Revelation as well as with Peter’s vision of the unclean beasts, the number four represents the entire world. Four various beasts are in Peter’s vision, and they descend in a sheet which is held at its four corners. The relation of Peter to Cornelius is also represented by Noah and the beasts that got on the ark.

کرنیلیوس در قیصریهٔ ماری‌تیماست که گاه آن را قیصریهٔ کنار دریا نیز می‌نامند. فصل هفدهمِ مکاشفه به ما اعلام می‌کند که «آب‌ها» «اقوام و جموع و امّت‌ها و زبان‌ها هستند». آب‌ها کسانی هستند که بیرون از کلیسای خدا قرار دارند، و در مکاشفه، همان‌گونه که در رؤیای پطرس دربارهٔ جانورانِ ناپاک، عددِ چهار نمایانگرِ سراسرِ جهان است. در رؤیای پطرس چهار جانورِ گوناگون دیده می‌شود، و آنان در سفره‌ای فرود می‌آیند که از چهار گوشه‌اش نگاه داشته شده است. رابطهٔ پطرس با کرنیلیوس نیز به‌وسیلهٔ تمثیلِ نوح و جانورانی که به فُلک درآمدند بازنمایی می‌شود.

Peter was in Joppa, which means “bright and beautiful,” for as a symbol of the one hundred and forty-four thousand Peter is the bright and beautiful ensign to the Gentiles. The ninth hour, the Gentiles awaken to the ensign which Sister White identifies as the Sabbath, the law of God, the third angel’s message and the missionaries around the world that carry the message of the latter days. Cornelius was awakened to the ensign when the angel arrived at the ninth hour in Caesarea by the sea. The message at the Pentecostal Sunday law then goes to the world—the sea.

پطرس در یافا بود، که به معنای «درخشان و زیبا» است؛ زیرا پطرس، به‌منزلهٔ نماد آن یکصد و چهل و چهار هزار، عَلَمِ درخشان و زیبا برای غیریهودیان است. در ساعت نهم، غیریهودیان نسبت به آن عَلَم بیدار می‌شوند؛ همان که خواهر وایت آن را سبت، شریعت خدا، پیام فرشتهٔ سوم، و مبلّغانِ سراسر جهان که پیام ایّام آخر را حمل می‌کنند، معرّفی می‌کند. کرنیلیوس هنگامی به آن عَلَم بیدار شد که فرشته در ساعت نهم در قیصریهٔ کنار دریا رسید. سپس پیام در هنگام قانون یکشنبهٔ پنتیکاستی به جهان-دریا می‌رود.

The lifting up of the ensign is also represented as the Lord’s house being lifted up above the mountains, and Peter was praying on the rooftop of the beautiful bright city of Joppa, in the sixth hour, just before the Sunday law of the ninth hour. When the one hundred and forty-four thousand are sealed, the circumstances of the crisis within the world will draw God’s other children who are still in Babylon to seek for light. They are led to find Peter on the top of the house in Joppa.

برافراشته شدن رایت همچنین به‌صورت برافراشته شدن خانهٔ خداوند بر فراز کوه‌ها تصویر شده است، و پطرس در شهرِ زیبا و درخشانِ یافا، در ساعت ششم، بر بام خانه در حال دعا بود، اندکی پیش از قانون یکشنبه در ساعت نهم. هنگامی که یک‌صد و چهل و چهار هزار تن ممهور می‌گردند، اوضاعِ بحران در جهان، سایر فرزندان خدا را که هنوز در بابل‌اند، به جست‌وجوی نور خواهد کشاند. ایشان هدایت می‌شوند تا پطرس را بر بام خانه در یافا بیابند.

Peter was also in Caesarea Philippi in Matthew sixteen. Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon had the same name as Caesarea by the sea, but it had a distinct contrast as one city was upon the land and the other on the sea. Christ’s crucifixion at the third hour and His death at the ninth, identify a distinct contrast of life and death. Peter at Pentecost’s third and ninth hour identifies a distinct contrast from the upper room unto the temple. Caesarea on the land or Caesarea on the sea represents the necessary prophetic contrast of the third and ninth hour, but there is no direct reference to the third hour when Peter was in Caesarea Philippi. Upon the testimony of two or three a thing is established and with the third and ninth hour of the cross and also on the day of Pentecost both illustrations are represented by a single person, whether Christ alive or in the tomb, or Peter in the upper room or the temple.

پطرس در متی فصل شانزدهم نیز در قیصریه فیلپی بود. قیصریه فیلپی در پای کوه حرمون با قیصریهِ کنارِ دریا هم‌نام بود، اما تقابلی آشکار داشت، زیرا یکی شهری بر خشکی بود و دیگری بر ساحل دریا. به صلیب کشیده‌شدنِ مسیح در ساعت سوم و مرگ او در ساعت نهم، تقابلِ متمایزی میانِ حیات و موت را نشان می‌دهند. پطرس در ساعتِ سوم و نهمِ پنطیکاست، تقابلِ متمایزی را از بالاخانه تا هیکل نشان می‌دهد. قیصریه بر خشکی یا قیصریه بر دریا، نمایانگرِ تقابلِ نبویِ لازمِ ساعت سوم و نهم است، اما هنگامی که پطرس در قیصریه فیلپی بود، اشارهٔ مستقیمی به ساعت سوم وجود ندارد. به شهادتِ دو یا سه گواه هر امر استوار می‌گردد، و در بابِ ساعتِ سوم و نهمِ صلیب و نیز در روزِ پنطیکاست، هر دو تصویر به‌وسیلهٔ یک شخص واحد نمایانده می‌شوند، خواه مسیح—زنده یا در قبر—یا پطرس—در بالاخانه یا در هیکل.

The third testimony of a third and ninth hour at the two Caesarea’s identifies Peter as the primary character in both instances, as was Christ in the beginning of the Pentecostal season and Peter at the end of that same season. The alpha character of the third hour is the same as the omega character of the ninth hour, providing one witness that Caesarea Philippi is the alpha of the two Caesarea’s. The second witness is that the name of both cities is the same, so the name of the main character and the name of the city are the same. A third witness is the contrast of land and sea. When Peter was at Caesarea Philippi, it was the third hour. This is where the message becomes even more serious.

شهادتِ سوم دربارهٔ ساعتِ سوم و نهم در دو قیصریه، پطرس را در هر دو مورد به‌منزلة شخصیتِ اصلی معرّفی می‌کند؛ همان‌گونه که در آغازِ فصلِ پنطیکاست، مسیح، و در پایانِ همان فصل، پطرس، چنین بودند. شخصیتِ آلفای ساعتِ سوم همان شخصیتِ امگای ساعتِ نهم است، و این خود شاهدی است بر اینکه قیصریهٔ فیلیپی آلفای آن دو قیصریه است. شاهدِ دوم آن است که نامِ هر دو شهر یکسان است؛ ازاین‌رو، نامِ شخصیتِ اصلی و نامِ شهر یکسان است. شاهدِ سوم، تقابلِ خشکی و دریاست. هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلیپی بود، ساعتِ سوم بود. در اینجاست که پیام حتی جدّی‌تر می‌شود.

It is correct to align two cities with the same name, which is what we are doing, but we are also incorporating the third and ninth hour into the application based upon the witness of Christ at the cross and Peter at Pentecost. By bringing the three lines together; Christ’s third and ninth hour, Peter at Pentecost’s third and ninth hour—we establish the third hour at Caesarea Philippi. The very same prophetic logic is to be applied to Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour and then Peter at Caesarea Philippi at the third hour.

تطبیق دادنِ دو شهرِ همنام کار درستی است، و ما نیز همین کار را می‌کنیم؛ اما همچنین، بر پایهٔ شهادتِ مسیح بر صلیب و پطرس در پنتیکاست، ساعت سوم و نهم را در کاربست می‌گنجانیم. با کنار هم آوردنِ آن سه خط: ساعت سوم و نهمِ مسیح، و ساعت سوم و نهمِ پطرس در پنتیکاست، ساعت سوم را در قیصریهٔ فیلیپی تثبیت می‌کنیم. همین منطقِ نبوی باید در موردِ کرنیلیوس در ساعت نهم، پطرس در ساعت ششم، و سپس پطرس در قیصریهٔ فیلیپی در ساعت سوم، به کار بسته شود.

Peter is at all three waymarks, Cornelius is at the sixth and ninth hour with Peter, but not at the third in Caesarea Philippi. The line is tied together for each step is either the third, sixth and ninth hour respectively from Caesarea Philippi, to Joppa to Caesarea Maritima. Both Caesarea’s had their cultural roots attached to both Greece and Rome, but Caesarea Philippi’s distinction was the embodiment of remote, mystical paganism, and Caesarea by the sea was a commercial and administrative hub, blending Greek culture with Roman governance. Caesarea Philippi was a symbol of churchcraft and Caesarea Maritima of statecraft.

پطرس در هر سه نشانهٔ راه حضور دارد؛ کرنیلیوس با پطرس در ساعت ششم و نهم است، امّا در ساعت سوم در قیصریهٔ فیلپی نیست. این خط به‌هم‌پیوسته است، زیرا هر گام به‌ترتیب با ساعت سوم، ششم و نهم متناظر است: از قیصریهٔ فیلپی، به یافا، تا قیصریهٔ ماری‌تیما. ریشه‌های فرهنگیِ هر دو قیصریه هم به یونان و هم به روم پیوند خورده بود، امّا تمایزِ قیصریهٔ فیلپی، تجسّمِ بت‌پرستیِ دوردست و رازآمیز بود، و قیصریهٔ کنار دریا کانونی تجاری و اداری بود که فرهنگِ یونانی را با حاکمیتِ رومی درهم می‌آمیخت. قیصریهٔ فیلپی نمادِ سیاستِ کلیسایی بود و قیصریهٔ ماری‌تیما نمادِ کشورداری.

In the line of Caesarea to Caesarea, Joppa is the middle step of three steps. The three steps are represented by the third, sixth and ninth hours. Caesarea by the sea at the ninth hour is the Sunday law when the gospel goes to the Gentiles. Three hours before, at the sixth hour Peter is in Joppa, the bright and shining city. Three hours before that Peter is at the feast of Trumpets in the third hour. Caesarea to Caesarea is the period of the Midnight Cry. Peter represents those who proclaim the Midnight Cry at the beginning all the way to the ending, for Jesus always aligns the beginning with the ending. The Midnight Cry begins with the ass being loosed at the feast of trumpets waymark, where Peter is proclaiming the message of Joel.

در خطّ «قیصریه تا قیصریه»، یافا گامِ میانیِ سه گام است. این سه گام به‌وسیلهٔ ساعت‌های سوم، ششم و نهم نمود می‌یابند. قیصریه کنار دریا در ساعت نهم، قانونِ یکشنبه است، آنگاه که انجیل نزدِ غیریهودیان می‌رود. سه ساعت پیش‌تر، در ساعت ششم، پطرس در یافا، شهرِ تابناک و درخشان، است. سه ساعت پیش از آن، در ساعت سوم، پطرس در عیدِ شیپورهاست. «قیصریه تا قیصریه» دورهٔ فریادِ نیمه‌شب است. پطرس نمایندهٔ کسانی است که فریادِ نیمه‌شب را از آغاز تا انجام اعلام می‌کنند، زیرا عیسی همواره آغاز را با پایان همراستا می‌سازد. فریادِ نیمه‌شب با رها شدنِ الاغ در نشانۀ راهِ عیدِ شیپورها آغاز می‌شود، آن‌جا که پطرس پیامِ یوئیل را اعلام می‌کند.

Peter is at the three-step waymark of the feast of trumpets, the ascension, followed by judgment. At that waymark in Matthew sixteen the issue is raised about who Christ was. Peter’s name is changed and it is stated by Christ that it would be upon this Rock that He builds His church. The Rock which the temple is built upon is the foundation, and Peter at Caesarea Philippi is the first angel’s message, which is the foundational message. When Peter gets to the next step, at Joppa, he ascends as did Christ at the end of the forty days of face-to-face teaching. The ascension is also a parallel to the cross, the primary ensign of salvational history; and the cross is divided into two parts, with the two thieves, the tearing of the veil into the Most Holy Place and the darkness and the hours.

پطرس در نشانِ راهِ سه‌مرحله‌ایِ عیدِ شیپورها، صعود، و در پیِ آن داوری قرار دارد. در همان نشانِ راه، در انجیلِ متی، فصلِ شانزدهم، مسئلهٔ هویتِ مسیح مطرح می‌شود. نامِ پطرس تغییر می‌یابد و مسیح تصریح می‌کند که بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهد کرد. صخره‌ای که هیکل بر آن بنا می‌شود، شالوده است، و پطرس در قیصریهٔ فیلیپی پیامِ فرشتهٔ نخست است، که پیامِ بنیادین است. هنگامی که پطرس به مرحلهٔ بعدی، در یافا، می‌رسد، چنان‌که مسیح در پایانِ چهل روزِ تعلیمِ رو در رو صعود کرد، او نیز صعود می‌کند. صعود همچنین قرینه‌ای برای صلیب است، رایتِ اصلیِ تاریخِ نجات؛ و صلیب نیز به دو بخش تقسیم می‌شود، با دو راهزن، پاره شدنِ پردهٔ منتهی به قدس‌الاقداس، و تاریکی و ساعات.

> Now from the sixth hour there was darkness over all the land unto the ninth hour. And about the ninth hour Jesus cried with a loud voice, saying, Eli, Eli, lama sabachthani? that is to say, My God, my God, why hast thou forsaken me? Matthew 27:45, 46.

> از ساعت ششم تا ساعت نهم، تاریکی بر تمام زمین حکمفرما بود. و در حدود ساعت نهم، عیسی با صدای بلند فریاد برآورد و گفت: «Eli, Eli, lama sabachthani؟» یعنی: «خدای من، خدای من، چرا مرا واگذاشته‌ای؟» متی ۲۷:۴۵، ۴۶.

At Joppa, at the sixth hour Peter is at a prophetic point of division, between the lost and saved, between light and darkness and between the beginning of and ending of the Midnight Cry. That break is emphasizing the transition of the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is marking the full rejection of the Laodicean Seventh-day Adventist church. That closed door of judgment represented by the day of Atonement comes five days before the Pentecostal Sunday law. That judgment is preceded by the ascension, and before that, the trumpet message. Those three steps represent the waymark where the seal of God is impressed, and the message of the Midnight Cry is proclaimed by the church triumphant to those represented by Cornelius.

در یافا، در ساعتِ ششم، پطرس در نقطۀ نبویِ انقسام قرار دارد؛ میانِ هالکان و نجات‌یافتگان، میانِ نور و ظلمت، و میانِ آغاز و انجامِ فریادِ نیمه‌شب. آن انقطاع بر گذارِ جنبشِ لاودیکیه‌ایِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلادلفیاییِ همان یک‌صد و چهل و چهار هزار تأکید می‌کند. این امر نشانگرِ ردّ کاملِ کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای است. آن درِ بستهٔ داوری که به‌وسیلۀ روزِ کفّاره تمثیل شده است، پنج روز پیش از قانونِ یکشنبهٔ پنتیکاستی فرا می‌رسد. آن داوری مسبوق است به عروج، و پیش از آن، پیامِ شیپور. آن سه گام، نشانۀ راهی را می‌نمایانند که در آن مُهرِ خدا نهاده می‌شود، و پیامِ فریادِ نیمه‌شب از سوی کلیسای ظفرمند برای آنان که به‌وسیلۀ کرنیلیوس نمایندگی می‌شوند اعلام می‌گردد.

Peter proclaims the message at Pentecost, and Pentecost marks the end of the message of the Midnight Cry. It is of prophetic necessity therefore that Peter also proclaims the message at the beginning of the period of the Midnight Cry. The beginning always illustrates the end. Peter’s Midnight Cry message is empowered when the ass of Islam is loosed, and attacks the United States, as it does again at the Sunday law. Peter proclaiming the message at the third and ninth hour of Pentecost identifies the beginning and ending of the Midnight Cry.

پطرس پیام را در پنطیکاست اعلام می‌کند، و پنطیکاست نقطهٔ پایانِ پیامِ ندای نیمه‌شب را معیّن می‌کند. ازاین‌رو، به ضرورتِ نبوی، لازم است که پطرس نیز در آغازِ دورهٔ ندای نیمه‌شب آن پیام را اعلام کند. آغاز همواره پایان را می‌نمایاند. پیامِ ندای نیمه‌شبِ پطرس آنگاه اقتدار می‌یابد که خرِ اسلام رها شود و به ایالات متحده حمله کند، همان‌گونه که در هنگامِ قانونِ یکشنبه نیز بار دیگر چنین می‌کند. اعلامِ پیام از سوی پطرس در ساعتِ سوم و نهمِ پنطیکاست، آغاز و پایانِ ندای نیمه‌شب را مشخّص می‌سازد.

In the line we are considering, the forty days that ends at Christ’s ascension, also begins the ten days in the upper room. Five days into the ten days, the day of atonement identifies that the sins of Israel have been blotted out and the church has made herself ready. It was in the third hour that Peter was in the upper room at Pentecost. At the ninth hour of the Sunday law, the message changes from the midnight unto the loud cry.

در خطی که مورد بررسی ماست، چهل روزی که به صعود مسیح پایان می‌یابد، همچنین آغازگرِ ده روز در بالاخانه است. پنج روز که از آن ده روز می‌گذرد، روز کفاره دلالت بر آن دارد که گناهان اسرائیل زدوده شده‌اند و کلیسا خود را مهیا ساخته است. در ساعت سوم بود که پطرس در روز پنجاهه در بالاخانه حضور داشت. در ساعت نهمِ قانون یکشنبه، پیام از نیمه‌شب به ندای بلند تغییر می‌یابد.

The proclamation of the message of the Midnight Cry by Peter occurs when he is in the third hour. That message is marked by the feast of trumpets, when the ass is loosed, and by Caesarea Philippi, and Caesarea Philippi is also Panium. Panium is represented in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven. Peter is identifying not only an Islamic strike upon the United States when the ass is loosed at the outset of the proclamation of the Midnight Cry, but Peter is simultaneously at the battle of Panium that leads to the Sunday law. The battle of Panium is a parallel event to the Islamic strike upon the United States.

اعلان پیام ندای نیمه‌شب از سوی پطرس هنگامی رخ می‌دهد که او در ساعت سوم قرار دارد. آن پیام با عید شیپورها، هنگامی که الاغ رها می‌شود، و نیز با قیصریهٔ فیلیپی مشخص می‌گردد؛ و قیصریهٔ فیلیپی همان پانیوم نیز هست. پانیوم در آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ کتاب دانیال تصویر شده است. پطرس نه‌تنها در آغاز اعلان پیام ندای نیمه‌شب، هنگامی که الاغ رها می‌شود، حمله‌ای اسلامی بر ضد ایالات متحدهٔ آمریکا را شناسایی می‌کند، بلکه هم‌زمان در نبرد پانیوم نیز حضور دارد که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود. نبرد پانیوم رویدادی موازی با حملهٔ اسلامی بر ضد ایالات متحدهٔ آمریکا است.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles