Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره پنج

How Long? The Fifth Seal

تا به کی؟ مهر پنجم

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

وقتی «نورِ مربوط به آن زمان عطا می‌شود»، یا «پذیرفته» می‌شود یا «رد» می‌گردد. جدایی‌ای که با معرفی آن نور تحقق می‌یابد، کارِ انجیل جاودان است که نه تنها مهر نهادن بر قوم خدا را در بر می‌گیرد، بلکه جداسازی گندم از زوان را نیز شامل می‌شود. فرایند نهاییِ آزمون و جداسازی از ۹/۱۱ آغاز شد، زمانی که پرسشِ نبوی چنین است: «تا چه مدت؟» و پاسخِ نبوی: «تا زمانِ قانونِ یکشنبه.» آخرین اشاره به نمادِ «تا چه مدت» در مهر پنجمِ کتابِ مکاشفه یافت می‌شود.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> و چون مُهر پنجم را گشود، دیدم زیر مذبح جان‌های کسانی را که به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتی که داشتند کشته شده بودند؛ و با صدای بلند فریاد می‌زدند: «تا به کی، ای خداوندِ قدوس و حق، داوری نمی‌کنی و خون ما را از ساکنان زمین انتقام نمی‌گیری؟»

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> و به هر یک از ایشان جامه‌های سفید داده شد؛ و به ایشان گفته شد که اندک زمانی دیگر بیاسایند، تا شمار همخدمتانشان و برادرانشان نیز که همانند ایشان کشته خواهند شد، کامل گردد. مکاشفه 6:9-11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

الهام پاسخ پرسش «تا کی» را که «جان‌های کسانی که کشته شدند» می‌پرسند، به آینده موکول می‌کند، زمانی که گروه دومی از شهدای پاپی شکل می‌گیرد. آن از قانون یکشنبه آغاز می‌شود، و به همین دلیل خواهر وایت مکاشفه باب هجده را تحققِ گروه دومِ شهیدان می‌داند. در پنج آیهٔ نخست دو «صدا» هست؛ نخستین صدا یازده سپتامبر را نشان می‌دهد و صدای دوم در هنگام قانون یکشنبه، مردان و زنان را از بابل فرامی‌خواند. خواهر وایت نماد «تا کی» در مهر پنجم را با پنج آیهٔ نخستِ مکاشفه باب هجده مرتبط می‌داند تا بازه‌ای از یازده سپتامبر تا قانون یکشنبه را ترسیم کند. تمرکز نه بر جداسازی و مُهرکردن قوم خدا، بلکه بر داوریِ دستگاه پاپی است، به سبب کشتنِ شهیدانِ تاریخ گذشته و نیز آن شهیدان در بحران قانون یکشنبه که گروه دومِ شهدای پاپی را تشکیل می‌دهند.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> وقتی مهر پنجم گشوده شد، یوحنا، صاحبِ مکاشفه، در رؤیا دید که زیر قربانگاه جماعتی هستند که به‌خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند. پس از این، مناظری پدید آمد که در باب هجدهمِ مکاشفه توصیف شده است، هنگامی که آنان که وفادار و راستین‌اند از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه ۱۸:۱-۵، نقل شده.] انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۱۴.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

در بخش دیگری که او در آن شهیدانِ مهر پنجم و نیز گروهِ دومِ شهیدانِ آینده را که در بحرانِ قانونِ یکشنبه شکل می‌گیرند شناسایی می‌کند، می‌گوید: «آن صحنه‌ها در دوره‌ای از زمان در آینده خواهند بود.» دو صدای مکاشفه باب هجدهم نمایانگرِ «دوره‌ای از زمان در آینده» هستند. صدای نخست در آغاز، در ۱۱ سپتامبر است و صدای دوم در هنگام قانون یکشنبه.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> 'و چون مُهر پنجم را گشود، زیر قربانگاه جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتی که داشتند کشته شده بودند؛ و با صدای بلند فریاد برآوردند و گفتند: ای خداوندِ قدوس و حقیقی، تا به کی داوری نمی‌کنی و خون ما را از ساکنان زمین انتقام نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [ایشان پاک و مقدس اعلام شدند]؛ و به آنان گفته شد که هنوز اندکی بیارامند، تا همخادمان و برادرانشان نیز که باید مانند ایشان کشته شوند، کامل گردد' [مکاشفه 6:9-11]. در اینجا مناظری به یوحنا نشان داده شد که در واقع رخ نداده بود، بلکه مربوط به دوره‌ای در آینده بود.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «مکاشفه ۸:۱-۴ نقل شده است.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ۱۹۷.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

خواهر وایت تحقق شکل‌گیری گروه دوم شهیدان را به آینده نسبت می‌دهد و در بخش دیگری مکاشفه ۱۸:۱–۵ را نقل می‌کند که در سه آیهٔ نخست صدایی را و در آیات چهار و پنج صدایی دیگر را معرفی می‌کند. صدای نخست به ۱۱ سپتامبر دلالت دارد، هنگامی که ساختمان‌های عظیم نیویورک فرو ریختند، و صدای دوم «قانون یکشنبه» است، زمانی که گلهٔ دیگر خدا از بابل فراخوانده می‌شوند. در بخش دوم، او به فصل هشتم مکاشفه و چهار آیهٔ نخست آن اشاره می‌کند که گشوده شدن مهر هفتم را مشخص می‌کنند؛ زمانی که اخگرهایی از روی مذبح به زمین افکنده می‌شود که با پنتیکاست همخوان است، آن هنگام که آتش از آسمان آمد و شاگردان را روشن ساخت، همان‌گونه که دوازده سنگ الیاس افروخته شدند و چنان‌که به صورت زبان‌های آتش بر شاگردان نمایان شد.

## How Long? Zechariah & John

تا چه زمانی؟ زکریا و یوحنا

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

«تا به کی» یک نمادِ نبوتی برای بازهٔ زمانیِ میان ۱۱ سپتامبر تا قانون یک‌شنبه است که نمونه‌اش در داستان کوه کرمل، در تاریخ میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، در سرگذشتِ موسی از بلای هشتم تا دهم، و در گواهیِ شهیدانِ مهر پنجم آمده است؛ و در کتاب زکریا نیز این پرسش مطرح می‌شود که «تا به کی» طول خواهد کشید تا خدا بر اورشلیم رحم کند، شهری که هفتاد سال در بابل بوده است.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> آنگاه فرشتهٔ خداوند پاسخ داد و گفت: ای خداوند لشکرها، تا به کی بر اورشلیم و بر شهرهای یهودا ترحم نخواهی کرد، که در این هفتاد سال بر آن‌ها خشمگین بوده‌ای؟

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> و خداوند به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، با سخنان نیکو و تسلی‌بخش پاسخ داد.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> پس آن فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت به من گفت: ندا کن و بگو: خداوند لشکرها چنین می‌گوید: من نسبت به اورشلیم و صهیون با غیرتی عظیم غیورم. و از قوم‌های بیگانه‌ای که در آسایش‌اند سخت خشمگینم، زیرا من تنها اندکی خشمگین بودم، اما آنان مصیبت را تشدید کردند. بنابراین خداوند چنین می‌گوید: با رحمت‌ها به اورشلیم بازگشته‌ام؛ خانه‌ام در آن بنا خواهد شد، می‌فرماید خداوند لشکرها، و ریسمانِ اندازه‌گیری بر اورشلیم کشیده خواهد شد. باز ندا کن و بگو: خداوند لشکرها چنین می‌گوید: شهرهای من به سبب فراوانی بار دیگر گسترده خواهند شد؛ و خداوند بار دیگر صهیون را تسلی خواهد داد و بار دیگر اورشلیم را برخواهد گزید. زکریا ۱:۱۲-۱۷.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

خواهر وایت «هفتاد سال»ِ زکریا (هفتاد سال)، که طی آن اسرائیلِ باستانیِ واقعی در اسارتِ بابلِ واقعی بود، را مستقیماً با هزار و دویست و شصت سال از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، که طی آن اسرائیلِ روحانی (مسیحیان) در اسارتِ بابلِ روحانی (کاتولیسیسمِ رومی) بود، متناظر می‌داند.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "کلیسای خدا بر روی زمین، در طول این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به همان‌سان واقعاً در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل اسیر بودند." پیامبران و پادشاهان، ۷۱۴.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

در سال ۱۷۹۸، در پایان دورهٔ هزار و دویست و شصت‌ساله، نخستین پیام از سه پیامی که در مکاشفهٔ باب چهاردهم به صورت فرشتگان نشان داده شده‌اند، فرارسید. دومی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ و سومی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرارسید. تاریخی که با پرسش «تا به کی» نمادین شده است، از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه امتداد دارد و آن دورهٔ زمانی در آغاز ادونتیسم، در جنبش میلری، از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌صورت نمونه‌وار نشان داده شد. آن دوره به‌طور نمادین توسط یوحنا، نویسندهٔ مکاشفه، در باب دهم تصویر شده است، هنگامی که یوحنا طومار کوچک را می‌خورد که در دهانش شیرین بود، اما در شکمش تلخ شد.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> و صدایی که از آسمان شنیده بودم بار دیگر با من سخن گفت و گفت: برو و کتابچهٔ گشوده‌ای را که در دست فرشته‌ای است که بر دریا و بر زمین ایستاده است، بردار. و من نزد فرشته رفتم و به او گفتم: کتابچه را به من بده. او به من گفت: آن را بگیر و تمامش را بخور؛ شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. آنگاه کتابچه را از دست فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود، و همین که آن را خوردم، شکمم تلخ شد.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> و به من گفت: باید بار دیگر در برابر بسیاری از اقوام و ملت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان نبوت کنی. مکاشفه ۱۰:۸-۱۱.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

تاریخی که یوحنا به تصویر می‌کشد با کتابی که خورده شد نمایانده می‌شود، زیرا خوردن نمادِ رسیدنِ میلری‌ها به درکِ پیام و تجربهٔ آنان در اعلام آن پیام بود. ازاین‌رو، هنگامی که بلافاصله پس از بیان آن تاریخ به یوحنا گفته می‌شود که باید بار دیگر نبوت کند، آن نبوتِ مورد اشاره همان تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ است. به یوحنا گفته می‌شود که تاریخِ میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ در تاریخِ پایانِ ادونتیسم تکرار می‌شود. به‌محض اینکه به یوحنا گفته می‌شود باید دوباره نبوت کند، به او گفته می‌شود هیکل را اندازه‌گیری کند.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را از قلم بینداز، و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۱، ۲.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

کاری که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به جنبش ادونتیسم سپرده شد، توسط یوحنا به‌صورت اندازه‌گیری یا بنای هیکل به تصویر کشیده شد، مطابق با وعده‌ای که در زکریا بیان شده که «طناب اندازه‌گیری بار دیگر بر اورشلیم کشیده خواهد شد»—زیرا خداوند «باز هم اورشلیم را برخواهد گزید». تاریخی که در آغاز ادونتیسم با جنبش فیلادلفیه در ادونتیسم میلری نمایان شد، در پایان ادونتیسم با جنبش فیلادلفیه‌ی یکصد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود. در یأس بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دوره‌ای زمانی که به‌صورت «ایام آواز فرشتهٔ هفتم» نمایانده شده است، آغاز شد.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> لیکن در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که به دمیدن آغاز کند، سرّ خدا، چنان‌که آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۷.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

پیام برای پیروان میلر شیرین بود، هنگامی که نبوّت زمانیِ اسلامیِ وای دوم دقیقاً همان‌گونه که آنان پیش از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیش‌بینی کرده بودند، تحقق یافت. این پیام در نومیدیِ بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در درون تلخ شد. به محض اینکه یوحنا به تصویر کشیدنِ تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را به پایان می‌رساند، به او اطلاع داده می‌شود که باید همان کار (نبوّت) را دوباره انجام دهد. سپس به او گفته می‌شود که اورشلیم را اندازه بگیرد، و وقتی چنین می‌کند، با نبوّتِ زکریا دربارهٔ برگزیدنِ اورشلیم از سوی خداوند هم‌راستا می‌شود. از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بعد، تاریخِ نبوّتی به‌عنوان «روزهای صدای فرشتهٔ هفتم» ارائه می‌شود. «روزهایِ» پیام (صدا)ی فرشتهٔ هفتم (وای سوم) نمایانگر دوره‌ای از زمان است که در آن الوهیتِ مسیح به‌طور دائمی با انسانیتی که قرار بود همان صد و چهل و چهار هزار باشند، درآمیخته شود. آن کار به‌سبب شورشِ ۱۸۶۳ به تأخیر افتاد، و در ۱۱ سپتامبر، به صدا درآمدنِ فرشتهٔ هفتم (وای سوم) بار دیگر آغاز شد.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

در تاریخ مقدس، خداوند اورشلیم را برگزید تا نام خود را در آن‌جا قرار دهد، و «نام» او شخصیت اوست. زکریا به اورشلیم و صهیون اشاره می‌کند آن‌گاه که می‌گوید: «من برای اورشلیم و برای صهیون با غیرتی عظیم غیورم» و پس از آن: «خداوند هنوز صهیون را تسلی خواهد داد و باز اورشلیم را برخواهد گزید.» صهیون زمانی تسلی می‌یابد که روح‌القدس را که «تسلی‌دهنده» است دریافت کند. تسلیِ روح‌القدس در 9/11 آغاز شد، مطابق با دمیدن مسیح بر شاگردان پس از فرود آمدنش از دیدار با پدر پس از رستاخیزش. ظهورِ روح‌القدس در پنطیکاست به‌طور چشمگیری افزایش یافت. آن فصل با قیام یافتنِ قربانیِ نوبر آغاز شد و با قربانیِ نوبرِ پنطیکاست پایان یافت، زمانی که تمام جهان پیام را شنید.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، خدای شما می‌گوید. با اورشلیم با دلجویی سخن بگویید و به او ندا دهید که جنگ او به پایان رسیده است، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند برای همه گناهانش دوچندان دریافت کرده است. اشعیا ۴۱:۱، ۲.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر هنگامی مُهر می‌شوند که «معصیت‌شان آمرزیده می‌شود». این درست پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد، زیرا آنان به‌عنوان قربانی نخستینهٔ پنطیکاست بر افراشته می‌شوند و افاضهٔ بی‌حد و حصرِ روح‌القدس را، همان‌گونه که شاگردان در روز پنطیکاست نمونه‌اش را نشان دادند، دریافت می‌کنند. نم‌نمِ باران که از ۹/۱۱ آغاز شد، در قانون یکشنبه به ریزش کامل تبدیل می‌شود. در این تاریخ، از قربانی نخستینهٔ ۹/۱۱ تا قربانی نخستینه در قانون یکشنبه، یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند و به‌منزلهٔ قربانی‌ای آماده می‌گردند تا از قانون یکشنبه تا ختمِ مهلت به‌عنوان نشانی برافراشته شوند. آن تاریخ به‌وسیلهٔ سه آیهٔ نخستِ مکاشفهٔ باب هجده که سقوط بابل را اعلام می‌کنند، نمایانده شده است؛ سقوطی که نماد کتاب‌مقدسیِ نمایانگرِ «دو برابر شدن» است.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر، که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند به شدت فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده، و قرارگاهِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور. زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند. مکاشفه ۱۸:۱-۳

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

در سرتاسر کتاب مقدس، تکرار دوگانهٔ عبارات یا واژه‌ها نشان‌دهندهٔ تحقق کاملِ سقوطِ بابل در ایامِ آخر است. این نشانۀ آلفا و امگاست که همواره پایانِ چیزی را با آغازِ همان چیز نشان می‌دهد. دو سقوطِ بابل با نمرود و بلشصر نمایانده می‌شود. نمرود آغازِ بابل بود، زمانی که آن صرفاً «بابِل» بود. سقوطِ نمرود نمایانگرِ سقوطِ بلشصر بود و پیامِ فرشتهٔ دوم و فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجدهم این است که سقوطِ نمرود در آغازِ بابل، سقوطِ بلشصر را در پایان نمایان می‌کرد، زیرا آلفا و امگا همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن نشان می‌دهد.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

برج نمرود به‌عنوان نمادی از سقوط او فرو ریخته شد و او تمثیلِ سقوط برج‌های دوقلو در ۱۱ سپتامبر بود. سقوطِ بلشصر همان «نوشتهٔ روی دیوار» بود که پایانِ سلطنتِ هفتادسالهٔ بابل را به‌عنوان نخستین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس نشان می‌داد و بدین‌سان سقوطِ ایالات متحده را در پایانِ «هفتاد سالِ نمادین، مطابق با روزهای یک پادشاه» در اشعیا ۲۳ تمثیل می‌کرد؛ عبارتی که تاریخِ ایالات متحده را از ۱۷۹۸ تا قانونِ یکشنبه نشان می‌دهد. نوشتهٔ روی دیوارِ بلشصر نمایانگرِ زمانی است که در زمانِ قانونِ یکشنبه، دیوارِ جداییِ دین و دولت فرو می‌ریزد؛ نقطه‌ای که ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس به پایان می‌رسد، همان‌گونه که بلشصر در همان شب کشته شد. نوشتهٔ روی دیوار همان قانونی است که نوشته می‌شود و دیوارِ جداییِ دین و دولت را در قانون اساسی برمی‌اندازد.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

«تاریخی» که از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه و سپس تا پایان مهلت بشر و هفت بلای آخر ترسیم شده، همان دوره‌ای است که در کلام خدا با دو بار تکرارِ عبارات یا واژه‌ها نمادپردازی شده است. در آن دوره روح‌القدس افاضه می‌شود: ابتدا به‌صورت پاششی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، و پس از آن افاضهٔ کامل. روح‌القدس به‌وسیلهٔ مسیح به‌عنوان «تسلی‌دهنده» معرفی شده است؛ که وقتی بیاید، همه چیز را به قوم خدا نشان خواهد داد.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> اما تسلی‌دهنده، که روح‌القدس است و پدر او را به نام من خواهد فرستاد، همه چیز را به شما تعلیم خواهد داد و هر آنچه به شما گفته‌ام، به یادتان خواهد آورد. یوحنا ۱۴:۲۶.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

روح‌القدس از طریق «روغنِ طلایی»، که همان «باران» است و نیز «تسلی‌دهنده»، به صد و چهل و چهار هزار رسانده می‌شود. وقتی به‌عنوان «تسلی‌دهنده» معرفی می‌شود، این امر نشان‌دهندهٔ تجلّیِ ویژه‌ای از روح‌القدس است.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

قوم خدا هرگاه شرایط انجیل را برآورده کرده‌اند، همواره از روح‌القدس برخوردار بوده‌اند؛ اما در زمان‌های احیای اصیل و مقدس، «چنان‌که در سالیان پیش»، هنگامی که برای یک جماعت تجلی ویژه‌ای از روح‌القدس رخ می‌دهد، روح‌القدس به‌عنوان تسلی‌دهنده معرفی می‌شود. از آن مهم‌تر، تسلی‌دهنده قوهٔ حافظهٔ آن جماعت را به کار می‌اندازد، زیرا او «همه چیز را به یادشان می‌آورد.» این امر تأیید می‌کند که افرادی که در آن تجلی مشارکت دارند، تجربه‌ای اصیل دارند؛ زیرا روح‌القدس در فعالیت‌های ذهنی آنان مشارکت می‌کند و روند اندیشیدنشان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، هنگامی که «همه چیز را به یاد شما می‌آورد.»

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

حافظهٔ انسان، به‌همراه دیگر مؤلفه‌هایی چون قوهٔ داوری، هوش, خرد و وجدان، سرشتِ برترِ انسان را شکل می‌دهد؛ سرشتی که رسول پولس آن را «ذهن» می‌نامد. این سرشت برتر یا فکرِ جسمانی است یا فکرِ مسیح.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> زیرا اندیشه نفسانی دشمنی با خداست؛ زیرا نه مطیع شریعت خداست و نه اساساً می‌تواند مطیع آن باشد. رومیان ۸:۷.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> زیرا چه کسی فکر خداوند را شناخته است تا او را تعلیم دهد؟ اما ما فکر مسیح را داریم. اول قرنتیان ۲:۱۶

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

طبیعت فروتر، یا طبیعت جسمانی، از دستگاه‌های عصبی، عاطفی و هورمونیِ مرتبط با حواس تشکیل شده است؛ همان حواسی که «گذرگاه‌های جان» هستند. طبیعت برتر برای فرمان‌راندن بر طبیعت فروتر مقرر شده و از این‌رو به صورت دژی بازنمایی می‌شود؛ و این دژ پیوسته از سوی حواس (طبیعت فروتر) زیر حمله است و این حملات از طریق گذرگاه‌هایی که به دژ راه می‌دهند صورت می‌گیرد. در درون دژِ طبیعت برتر، مرکز فرماندهی‌ای وجود دارد؛ همان‌که خواهر وایت آن را «ارگ» می‌نامد. ارگ، قدس‌الاقداسِ مقدس‌گاه است که به دو بخشِ اساسی تقسیم شده است. صحن، همان طبیعت جسمانی یا طبیعت فروتر است، و ورود به صحن و همچنین انتقال خون به قدس مستلزم عبور از پرده یا حجاب بود. صحن از دو سو با پرده‌ها محدود می‌شود.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> از راهی تازه و زنده که او آن را برای ما از میان پرده، یعنی بدن او، گشوده است. عبرانیان 10:20

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

معبد به دو بخش تقسیم می‌شود: صحن و قدس. خودِ قدس نیز، همانند طبیعت برتر، به دو بخش تقسیم می‌شود. طبیعت برتر نیز به دو حوزه تفکیک می‌شود. یکی از آن حوزه‌ها به صورت «قدس» و دیگری به صورت «قدس‌الاقداس» نمایانده می‌شود. قدس نمایانگر فعالیت‌های ذهنیِ لازم برای کارکرد انسان است، اما قدس‌الاقداس محل ملاقات خدا و انسان است. قدس‌الاقداس تالار تختِ خداست، و کسانی که تبدیل یافته‌اند با مسیح در جاهای آسمانی نشسته‌اند.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> و ما را با هم برخیزاند و در جاهای آسمانی در عیسی مسیح با هم نشاند. افسسیان ۲:۶.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

این آیه از بخشی برگرفته شده است که در آن، چند آیه پیش‌تر—اما کاملاً در همان جریان فکری—عیسی در جاهای آسمانی نشسته است، همان‌گونه که قوم او نیز در جاهای آسمانی نشسته‌اند.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> که آن را در مسیح به‌عمل آورد، هنگامی که او را از میان مردگان برخیزاند و او را به دست راست خود در جاهای آسمانی نشاند. افسسیان ۱:۲۰.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

مسیح و قوم او با هم در قدس‌الاقداس نشسته‌اند. مسیح قیام کرد و سپس در جاهای آسمانی نشست، و قوم او نیز برخیزانیده شده و در تالار تختِ قدس‌الاقداس نشانده شده‌اند. پولس خاطرنشان می‌کند که کسانی که در آیه ششم برخیزانیده شده‌اند، در آیه پیشین از گناه برخیزانیده شده‌اند.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> حتی وقتی در گناهان مرده بودیم، ما را با مسیح زنده ساخت (به فیض نجات یافته‌اید) و ما را نیز با او برخیزاند و در جاهای آسمانی در مسیح عیسی با هم نشاند. افسسیان 1:5، 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

تحققِ کاملِ آن بخش از افسسیان، دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده، یازده هستند که زنده می‌شوند و سپس به‌عنوان نشانه‌ای به آسمان بالا برده می‌شوند—و نیز تا در جاهای آسمانی نشانده شوند. در قدس‌الاقداس، دو شاهد انسانیت را در حضورِ بی‌واسطهٔ خدا نمایندگی می‌کنند، و دلیلِ موجهِ نشستنِ ایشان در آنجا همان نشانی است که هر یک دارند. آن نشان، مُهرِ خداست، و مُهرِ خدا نشان می‌دهد که انسان با الوهیت یکی شده است، و آن مُهر با این واقعیت نمایان می‌شود که تسلی‌دهنده، یعنی روح‌القدس، در قدس‌الاقداسِ طبیعتِ برترِ «آنان» ساکن است. قدس‌الاقداس تالارِ تختِ خداست که در آن الهی و انسانی به هم پیوسته‌اند، و نمایانگرِ معبدِ انسانی‌ای است که طبیعتِ برترش شاملِ قدس‌الاقداسی است که در آن، هر دو، الوهیت و انسانیت، کنارِ هم بر مسند نشسته‌اند.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

افاضهٔ «تسلی‌دهنده» مُهر و موم شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است و نشانگرِ تغییری در تاریخ نجات؛ زیرا در آن زمان، کلیسا از کلیسای مجاهد به کلیسای پیروزمند تبدیل می‌شود. در آن زمان، از جنبش لائودکیه‌ایِ صد و چهل و چهار هزار به جنبش فیلادلفیاییِ صد و چهل و چهار هزار دگرگون می‌شود. در آن زمان، از تجربهٔ کلیسای هفتم به تجربهٔ کلیسای ششم دگرگون می‌شود و کلیسای ششم، میلریتی‌ها بودند. یکی از ویژگی‌های نبویِ کلیسای ششمِ فیلادلفیا، چنان‌که در جنبش میلریتی تحقق یافت، این است که هرگز یک کلیسا نبود. آن تنها یک جنبش بود تا سال ۱۸۵۶، زمانی که هر دو وایت این جنبش را لائودکیه‌ای معرفی کردند. هفت سال بعد، کلیسای قانونی شکل گرفت.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

تغییر نجات‌بخش در زمان قانون یکشنبه به‌صورت نمادین به‌وسیلهٔ تغییر نجات‌بخش در روز پنطیکاست نشان داده شد؛ رخدادی که آغاز خدمت مسیح به‌عنوان کاهن اعظم را رقم زد.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> فیضانِ پنتیکاست پیام آسمان بود که آیینِ جلوسِ رهاننده به انجام رسیده بود. مطابقِ وعده‌اش، او روح‌القدس را از آسمان برای پیروان خود فرستاده بود، به نشانهٔ اینکه او، به‌عنوانِ کاهن و پادشاه، تمامی اقتدار در آسمان و بر زمین را دریافت کرده و مسح‌شدهٔ قوم خویش بود. اعمال رسولان، ۳۸.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

وقتی بارانِ پسین در زمان قانون یکشنبه بی‌ اندازه بر صد و چهل و چهار هزار نفر فرو ریخته شود، این «پیام آسمان» خواهد بود که کلیسای مجاهد به پایان رسیده و کلیسای پیروزمند فرا رسیده است. تاج‌گذاری مسیح در روز پنتیکاست در معبد آسمانی، نمونهٔ مسحِ صد و چهل و چهار هزار نفر در زمان قانون یکشنبه است.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

افاضهٔ «پنتیکاستی» که نشان می‌داد مسیح همان «ممسوح» است، نمایانگر مسحِ او در مراسم افتتاح در آسمان بود، اما او در تعمیدش نیز مسح شده بود. تعمید او (9/11) تا پنتیکاست (قانون یکشنبه)، سه سال و نیم پس از تعمیدش، به‌واسطهٔ مرگ، دفن و رستاخیز واقعی‌اش (عید نخستین میوه‌ها) نیز بار دیگر نمایانده می‌شود. بنابراین 9/11 هم در تعمید او و هم در رستاخیز او بازنمایی می‌شود. رستاخیز نمادین او و رستاخیز واقعی‌اش آغازِ دو خط نبوی را مشخص می‌کنند که هر یک در پنتیکاست پایان می‌یابد. هر دو تاریخ با رستاخیزِ قربانیِ نوبر آغاز می‌شوند.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> اما اکنون مسیح از مردگان برخاسته و نوبرِ خفتگان شده است. زیرا چون مرگ به‌واسطهٔ انسان آمد، قیامتِ مردگان نیز به‌واسطهٔ انسان آمد. زیرا چنان‌که در آدم همه می‌میرند، در مسیح نیز همه زنده خواهند شد. اما هر کس به ترتیبِ خود: مسیح، نوبر؛ سپس آنان که از آنِ مسیح‌اند در هنگامِ آمدنِ او. اول قرنتیان ۱۵:۲۰-۲۳

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

مسیح در رستاخیز خود، قربانیِ نوبر است و بدین‌سان آغازِ «فصل پنتیکاست» را رقم می‌زند؛ فصلی که با قربانیِ نوبرِ پنتیکاست پایان می‌یابد. رستاخیزِ مسیح به منزلهٔ «جو» است و «گندم» کسانی‌اند که «پس از آن»، «در هنگام آمدن او از آنِ مسیح‌اند». آنان که «پس از آنِ» رستاخیزِ مسیح‌اند، همان «کسانی‌اند که در هنگام آمدنش از آنِ مسیح‌اند»؛ از این‌رو نمایانگر گردآوریِ نهاییِ جان‌های وفادار در پایانِ جهان‌اند، چنان‌که گردآمدنِ آن سه هزار جان در پنتیکاست نشان می‌دهد.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

این آیه همچنین رستاخیز را از منظرِ مرگ مطرح می‌کند. مرگ با آدم آغاز شد و دامنگیرِ همه انسان‌ها می‌شود، اما این کار را «به» «ترتیب» انجام می‌دهد. در کتاب اعمال، پطرس ثبت می‌کند که وقتی کتاب یوئیل در آن زمان در حال تحقق بود، مردم می‌بایست گناهان خود را پیشاپیش به داوری بفرستند تا به هنگام آمدن زمان‌های تازه‌سازی از حضورِ تسلی‌دهنده، محو شوند. مسیح در آن زمان برای محو کردن گناه به کتاب‌های داوری نمی‌نگریست، زیرا داوری بیش از هزار و هشتصد سال در آینده بود.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

اشاره به "هر کس به نوبت خود" با آدم آغاز می‌شود و بدین‌سان داوریِ مردگان را از زمانِ آدم تا زمانی که زمان‌های تازگی فرا برسند مشخص می‌کند. هنگامی که بارانِ پسین فرا می‌رسد، داوری از مردگان به زندگان منتقل می‌شود. در دورهٔ زمانی‌ای که آن آیه نمایندگی می‌کند (از قیامِ مسیح تا پنطیکاست)، از نوبرِ جو تا نوبرِ گندم، باران در خلالِ داوریِ زندگان می‌بارد و با فرود آمدنِ باران، پیامی که باران نمایندهٔ آن است، گندم را از زوان جدا می‌کند. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، که همان پنطیکاست است، دیگر گندم با زوان آمیخته نیست و هدیهٔ نوبرِ گندم، یعنی دو قرص نانِ تکان‌دادنی، برافراشته می‌شود. فرایندِ تطهیر از ۱۱ سپتامبر تا قانونِ یکشنبه نیز در ملاکی فصلِ سه نمایانده شده است، زمانی که پیام‌آورِ عهد لاویان را هم تطهیر و هم پالایش می‌کند و این کار را با "آتش" انجام می‌دهد. "آتش" نمادِ پیامی است، چنان‌که در پنطیکاست به صورت زبان‌های آتش نمایان شد. در تاریخِ موردِ بررسی، جداییِ دو طبقه که صد و چهل و چهار هزار نفر را پدید می‌آورد — که همان دو قرص نانِ تکان‌دادنیِ نوبرهای پنطیکاست هستند — باید کاملاً پخته می‌شدند، زیرا تنها قربانی‌ای بودند که نشانی از گناه را در خود داشتند.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

آن دو قرص نانِ جنباندنی با خمیرمایه بودند، و خمیرمایه نماد گناه است. آن خمیرمایه در آتشِ تنور نابود شد، چنان‌که با آتشِ پالایندهٔ فرستادهٔ عهد بازنمایی می‌شود. اشعیا در فصل بیست‌وهفتم مجادله‌ای را شناسایی می‌کند که در 9/11 آغاز می‌شود و آن را «روز بادِ شرقی» می‌نامد. این بخش می‌آموزد که کفّارهٔ گناهان اسرائیل از رهگذرِ همان مجادله به‌جا آورده می‌شود. «مجادله» میان پیامِ راستینِ بارانِ پسین و همهٔ پیام‌های دروغینِ بارانِ پسینِ موجود است. پیام «آتش» است، و «آتش» همان چیزی است که فرستادهٔ عهد برای تطهیر و پالایش به‌کار می‌برد. مجادله بر سرِ پیامِ بارانِ پسین، خمیرمایه را از تقدیمهٔ نوبرِ گندمِ پنطیکاستی که در قانونِ یکشنبه برافراشته می‌شود، می‌زداید. یکصد و چهل و چهار هزار، همان تقدیمهٔ نوبرِ گندمِ پنطیکاستی‌اند، که به‌واسطهٔ عادل‌شمردگیِ خونِ او و تقدیسِ شهادتِ خویش غلبه می‌کنند، زیرا هرچند این کلام است که تقدیس می‌کند، تنها هنگامی چنین می‌کند که کلام به‌صورتِ پیامی ابلاغ شود. ارائهٔ پیام، به یکصد و چهل و چهار هزار امکانِ زیستن می‌دهد و ارائهٔ یک پیامِ دروغینِ بارانِ پسین مرگ پدید می‌آورد.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> و آنان به‌وسیلهٔ خونِ بره و به سببِ کلامِ شهادتِ خود بر او چیره شدند؛ و جانِ خود را تا پایِ مرگ دوست نداشتند. مکاشفه ۱۲:۱۱.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

آن صد و چهل و چهار هزار نفر در چیره‌شدن، همان‌گونه که او چیره شد، از مسیح پیروی می‌کنند، زیرا بر اساس نبوت پیرو مسیح‌اند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> این‌ها کسانی‌اند که خود را با زنان نیالودند، زیرا باکره‌اند. این‌ها کسانی‌اند که هرجا بره برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شدند تا به‌عنوان نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

در اینجا، در آیهٔ چهارِ مکاشفهٔ فصل چهارده، یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر به‌عنوان «نخستینه‌ها» شناخته شده‌اند. آنان همچنین به‌عنوان «باکره‌ها» معرفی شده‌اند و الهام به ما خبر داده است که مثلِ ده باکره در متی فصل بیست‌وپنج، تجربهٔ قومِ ادونتیست را به تصویر می‌کشد. آنان نه‌تنها «باکره»اند، بلکه با «زن» آلوده نشده‌اند، زیرا فرایندِ آزمون و جداسازی‌ای که یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر را پدید آورد، میانِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر و «همه» ادیانِ کاذب تمایز برقرار کرد. «اینها» هر جا که بره برود از او پیروی می‌کنند، و چون پیشکش‌های نخستینه، باید در مرگ و دفن و رستاخیز او از مسیح پیروی کنند.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

در مکاشفه باب یازدهم، آیهٔ یازدهم، دو شاهدی که بناست همچون عَلَمی برافراشته شوند، نخست کشته می‌شوند و سپس در سه روز و نیم، به‌عنوان قربانیِ نوبر، چنان‌که مسیح نیز بود، زنده می‌شوند. قربانیِ نوبر که همانا مسیح بود و هست، شامل ریخته‌شدنِ خونِ عهد برای فدیه‌دادنِ کسانی بود که با تجربه‌ای لائودکیایی ورشکسته شده بودند. در یک آیه (آیهٔ چهارم) همهٔ این خلاصهٔ کوتاه از خطوط گوناگونِ نورِ نبویِ مرتبط با صد و چهل و چهار هزار بیان شده است. و این در مکاشفه ۱۴۴ به دست پالمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، مقرر گشته است. تکرارِ دوگانه در کتاب‌مقدس نمایانگر تاریخِ بارانِ آخر است و بارانِ آخر همان جایی و زمانی است که تسلی‌دهنده بر قومِ خدا افاضه می‌شود.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> چه زیباست بر کوه‌ها قدم‌های آن که بشارت نیکو می‌آورد و صلح را اعلام می‌کند؛ که مژدهٔ نیک می‌آورد و نجات را اعلام می‌کند؛ که به صهیون می‌گوید: خدای تو سلطنت می‌کند! نگهبانان تو آواز خود را بلند خواهند کرد؛ آنان با هم، یک‌صدا خواهند سرود؛ زیرا چشم در چشم خواهند دید، آنگاه که خداوند صهیون را باز آورد. ای ویرانه‌های اورشلیم، بانگ شادی برآورید و با هم بسرایید؛ زیرا خداوند قوم خود را تسلی داده و اورشلیم را رهانیده است. خداوند بازوی مقدس خود را در برابر چشمان همهٔ قوم‌ها برهنه ساخته است؛ و همهٔ اقصای زمین نجات خدای ما را خواهند دید. بروید، بروید؛ از آنجا بیرون آیید؛ هیچ چیز ناپاک را لمس نکنید؛ از میانش بیرون آیید؛ پاک باشید، ای حاملان ظروف خداوند. اشعیا ۵۲:‏۷-۱۱

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

صهیون H6726 همان H6725 است که به معنای «حسِ برجسته و نمایان بودن؛ ستونی یادبود یا راهنما - نشانه، عنوان، نشان‌راه» است. صهیون نمادِ بیرقِ صد و چهل و چهار هزار است و در این عبارت، آنان از پیش بارانِ پسین را دریافت کرده‌اند، زیرا پیشاپیش بشارتِ صلح را منتشر و ارائه کرده‌اند. همچنین از نشانه‌های خاصِ آن این است که آنان «چشم در چشم» می‌بینند که نمایانگرِ شاگردان در پنتیکاست است، زیرا ده روزِ پیش از پنتیکاست دوره‌ای از یکپارچگی را نشان می‌دهد. خداوند «hath» (به نشانه گذشته بودن)، از پیش سه کار را برای کسانی که بشارت می‌آورند به انجام رسانده است. او «قومِ خود را تسلی داده»، «اورشلیم را رهایی بخشیده» و «بازوی مقدسِ خود را در برابر دیدگانِ همهٔ امّت‌ها آشکار ساخته» است.

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

او در ۱۱ سپتامبر قوم خود را "تسلی داد" و بدین‌سان آغازِ فرایندِ آزمونیِ باب سومِ ملاکی را نشان داد؛ فرایندی که در هنگام "قانون یکشنبه" به انجام می‌رسد، آنگاه که او بیرقِ قربانی‌های نخستینه را برمی‌افرازد، چنان‌که با "عریان ساختن بازوی مقدّس خود در برابر چشمان همۀ امّت‌ها" آن را نشان می‌دهد. او صد و چهل و چهار هزار تن را تسلی می‌دهد، رهایی می‌بخشد و سرافراز می‌گرداند. در ۱۱ سپتامبر او تسلی می‌دهد و فرایندِ تطهیر را آغاز می‌کند، که در آن قوم خود را رهایی می‌بخشد و سپس آنان را چون بیرقی برمی‌افرازد؛ یا چنان‌که ملاکی می‌گوید: "هدیهٔ یهودا و اورشلیم پسندیده باشد" "چنان‌که در ایّام قدیم."

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> و او چون پالاینده و پاک‌کننده‌ی نقره خواهد نشست؛ پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و آنان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد داد، تا برای خداوند هدیه‌ای در پارسایی تقدیم کنند. آنگاه هدیه‌ی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در روزگار کهن و در سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۳ و ۴.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

ما بررسی‌های خود دربارهٔ «چه مدت» را در مقالهٔ بعدی جمع‌بندی خواهیم کرد.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

Back to Articles