Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

کتاب دانیال - شماره صد و هشت

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

پرده‌برداری از نمادگرایی پیامبرانه: تحلیلی جامع از هفت شیپور در کتاب مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

به ویلیام میلر درباره هفت کلیسا، هفت مُهر و هفت شیپور در کتاب مکاشفه نوری عظیم عطا شد. او آن نمادهای نبوی را در چارچوب دو قدرت ویرانگر، یعنی بت‌پرستی و پس از آن پاپی‌گری، جای داد. او همه ویژگی‌های نبویِ آن نمادها را ندید، اما آنچه دید، فهم بنیادینی از تاریخ درونی و تاریخ بیرونیِ کلیسای خدا را از زمان رسولان تا پایان جهان بنیان نهاد. تاریخ درونی به‌وسیله کلیساها نمایندگی می‌شد و تاریخ بیرونیِ کلیساها به‌وسیله مُهرها نمایندگی می‌شد. او دریافت که شیپورها نماد داوری خدا بر روم‌اند و این داوری، نمونه‌ای از داوری خدا بر روم در پایان جهان بود، هرچند درنیافت که رومِ پایان جهان از اتحادی سه‌گانه تشکیل شده است.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

کتاب «دانیال و مکاشفه» نوشتهٔ اوریا اسمیت، حاوی برخی دیدگاه‌های نادرست است، اما از سوی خواهر وایت «دست یاری‌رسان خدا» نامیده شد. او تصریح کرد که این کتاب باید همراه با «نبرد عظیم»، «پدران و انبیا»، و «آرزوی اعصار» توزیع شود. تأیید قاطع او به این معنا نبود که این کتاب از نظر الهامی در همان سطح کتاب‌های خودش قرار دارد، بلکه بدین معنا بود که این کتاب حاوی «تعلیمات عالی» است و سبب شده بود که «نفوس گران‌بهای بسیاری به شناخت حقیقت برسند».

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

این کتاب از منطقِ پیشگویانهٔ پیروانِ میلر بهره می‌گیرد و مفاهیمِ پیشگویی را در بر دارد که پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دیده نشده بودند. ما هنگام شرحِ کاربردِ سه‌گانهٔ سه وای، به فرازهایی از کتاب ارجاع خواهیم داد.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

میلر اظهار داشت که «هفت شیپور تاریخِ هفت داوریِ ویژه و سنگینی است که بر زمین، یا پادشاهیِ روم، فرستاده شده‌اند.» چهار شیپور نخست نمایانگر داوری‌هایی هستند که بر رومِ بت‌پرست وارد آمد، و شیپور پنجم و ششم داوری‌های خدا بودند که بر رومِ پاپی نازل شدند، اما میلر به رسمیت نمی‌شناخت که شیپور هفتم نمایانگر داوریِ خدا بر رومِ مدرن است. دربارهٔ هفت مُهر و هفت شیپورِ مکاشفه، اوریا اسمیت نوشت:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> بره چون کتاب را گرفت، بی‌درنگ به گشودن مُهرها می‌پردازد؛ و توجه رسول به صحنه‌هایی جلب می‌شود که زیر هر مُهر رخ می‌دهند. عدد هفت پیش‌تر در کتاب مقدس به‌عنوان نشان‌دهندهٔ تمامیت و کمال مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین، این نظر که هفت مُهر تمامِ یک دستهٔ معیّن از رویدادها را در بر می‌گیرند که شاید تا زمان کنستانتین امتداد یابد، و این‌که هفت شیپور از آن زمان به بعد سلسله‌ای دیگر را در بر می‌گیرند، نمی‌تواند درست باشد. شیپورها دلالت بر سلسله‌ای از رویدادها دارند که هم‌زمان با رویدادهای مُهرها رخ می‌دهند، اما ماهیتی کاملاً متفاوت دارند. شیپور نماد جنگ است؛ ازاین‌رو شیپورها نشانگر آشوب‌های بزرگ سیاسی‌اند که در عصر انجیل در میان ملت‌ها رخ خواهد داد. مُهرها دلالت بر رویدادهایی با ماهیت دینی دارند و تاریخ کلیسا را از آغاز دورهٔ مسیحی تا آمدن مسیح در بر می‌گیرند. یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

شیپور نمادی از جنگ و آشوب سیاسی است. اسمیت دربارهٔ آیهٔ دوم از باب هشتم کتاب مکاشفه می‌گوید:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> "آیهٔ ۲. و دیدم هفت فرشته را که در حضور خدا ایستاده بودند؛ و به ایشان هفت شیپور داده شد."

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> این آیه سلسله‌ای تازه و متمایز از رویدادها را معرفی می‌کند. در مُهرها، تاریخ کلیسا را در دوره‌ای که «دوران انجیل» نامیده می‌شود، داشته‌ایم. در هفت شیپور که اکنون معرفی می‌شوند، رویدادهای اصلی سیاسی و جنگی را داریم که قرار بود در همان دوره رخ دهند. اورایا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۷۶.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

مهر هفتم در شش آیهٔ نخستِ بابِ هشتمِ مکاشفه گشوده می‌شود، و در پس‌زمینهٔ گشوده‌شدنِ مهر هفتم، هفت فرشته با هفت شیپور برای دمیدن آماده می‌شوند.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> و چون مُهر هفتم را گشود، در آسمان حدود نیم ساعت سکوت برقرار شد. و هفت فرشته‌ای را دیدم که در حضور خدا ایستاده بودند؛ و به آنان هفت شیپور داده شد. و فرشته‌ای دیگر آمد و نزد مذبح ایستاد، مجمره‌ای زرین در دست داشت؛ و بخورِ بسیار به او داده شد تا آن را با دعاهای همهٔ مقدسان بر مذبحِ زرین که در برابر تخت بود تقدیم کند. و دودِ بخور، که با دعاهای مقدسان بود، از دستِ فرشته به حضورِ خدا بالا رفت. و آن فرشته مجمره را گرفت و آن را از آتشِ مذبح پر کرد و بر زمین افکند؛ و صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای پدید آمد. و آن هفت فرشته که هفت شیپور را داشتند، خود را برای دمیدن آماده کردند. مکاشفه ۸:۱-۶.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

ناهنجاری‌ای نبوی وجود دارد که آن را در مقالات پیشین شناسایی کرده‌ایم، اما هنوز به‌طور مشخص به پدیدهٔ نبویِ خاصّ آن نپرداخته‌ایم. آن ناهنجاری این است که نمادهایی که نمایندهٔ توالی‌ای از نشانه‌های راه در تاریخ نبوی‌اند، همگی در فرجامِ تاریخی که نمایندگی می‌کنند، یک‌جا گرد می‌آیند. نشان داده‌ایم که چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودکیایی که به‌وسیلهٔ چهار رجاساتِ بابِ هشتمِ حزقیال نمایانده می‌شود، نشانه‌های راهِ مشخصی را مشخص کرده‌اند، اما هر یک از آن‌ها، به‌عنوان آزمونی، در تاریخ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تکرار می‌شود. این ناهنجاری در هفت شیپور نیز یافت می‌شود، زیرا با آنکه آن‌ها نمایانگر داوری‌های معینی بر رومِ مشرک، پاپی و مدرن‌اند، همهٔ آن‌ها بار دیگر یک‌جا گرد می‌آیند، زمانی که داوری اجرایی بر رومِ مدرن با قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه آغاز می‌شود.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

هفت کرنا تاریخ‌های مشخصی دارند که در گذشته تحقق یافته‌اند، اما خواهر وایت همچنین هفت فرشته با هفت کرنا را در باب هشتم مکاشفه، در تاریخِ قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، قرار می‌دهد.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> 'و چون مُهر پنجم را گشود، زیر قربانگاه جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتی که داشتند کشته شده بودند؛ و با صدای بلند فریاد برآوردند و گفتند: ای خداوندِ قدوس و حقیقی، تا به کی داوری نمی‌کنی و خون ما را از ساکنان زمین انتقام نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [ایشان پاک و مقدس اعلام شدند]؛ و به آنان گفته شد که هنوز اندکی بیارامند، تا همخادمان و برادرانشان نیز که باید مانند ایشان کشته شوند، کامل گردد' [مکاشفه 6:9-11]. در اینجا مناظری به یوحنا نشان داده شد که در واقع رخ نداده بود، بلکه مربوط به دوره‌ای در آینده بود.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> «مکاشفه ۸:۱-۴ نقل شده است.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ۱۹۷.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

در بخش پیشین، خواهر وایت گفت‌وگو و تحققِ مهر پنجم را به دوره‌ای تطبیق می‌دهد که در فصل هشتم، هفت فرشته در آستانه دمیدن در شیپورهای خویش هستند، اما او همان تصویر را در تاریخِ مربوط به دو صدا در فصل هجدهمِ کتاب مکاشفه نیز قرار می‌دهد.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> وقتی مهر پنجم گشوده شد، یوحنا، صاحبِ مکاشفه، در رؤیا دید که زیر قربانگاه جماعتی هستند که به‌خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند. پس از این، مناظری پدید آمد که در باب هجدهمِ مکاشفه توصیف شده است، هنگامی که آنان که وفادار و راستین‌اند از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه ۱۸:۱-۵، نقل شده.] انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۱۴.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

هفت شیپور نمایانگر داوری خدا در تاریخِ روم بت‌پرست، روم پاپی و روم مدرن هستند، اما همچنین در تاریخِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و در صدای دومِ قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد نیز نمود دارند. پس از پرداختن به شش آیهٔ نخستِ فصلِ هشتمِ مکاشفه، اوریاه اسمیت ارائهٔ تحقق‌های تاریخیِ چهار شیپورِ نخست را آغاز می‌کند.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> موضوعِ هفت شیپور در این‌جا از سر گرفته می‌شود و باقیِ این فصل و تمامِ فصل ۹ را دربرمی‌گیرد. هفت فرشته خود را برای دمیدن در شیپور آماده می‌کنند. دمیدنِ آن‌ها به‌منزلهٔ مکملی بر نبوتِ دانیال، باب‌های ۲ و ۷، است که با فروپاشی امپراتوری رومِ کهن به ده بخش آغاز می‌شود؛ شرح آن در چهار شیپور نخست آمده است. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۷۷.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

اسمیت بیان می‌کند که چهار شیپور نخست داوری‌های خدا بر روم بت‌پرست بودند. او آیهٔ هفتم را نقل می‌کند، آیه‌ای که ویژگی‌های نبویِ شیپور نخست را بیان می‌کند، و سپس تحقق تاریخی آن را مشخص می‌کند.

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> نخستین بلای سخت و سنگینی که در مسیر نزولیِ رومِ غربی بر آن فرود آمد، جنگ با گوت‌ها به رهبری آلاریک بود که راه را برای یورش‌های بعدی گشود. مرگ تئودوسیوس، امپراتور روم، در ژانویهٔ ۳۹۵ رخ داد و پیش از پایان زمستان، گوت‌ها به رهبری آلاریک علیه امپراتوری سلاح برداشتند.

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> نخستین یورش به رهبری آلاریک، تراکیه، مقدونیه، آتیکا و پلوپونز را ویران کرد، اما به شهر روم نرسید. با این حال، در یورش دومش، سردار گوت از آلپ و آپننین گذشت و در برابر دیوارهای «شهر جاودانه» ظاهر شد؛ شهری که دیری نپایید طعمه خشم بربرها گشت.

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> «زمان نفیر شیپور نخستین حدودِ اواخرِ قرن چهارم و پس از آن است و به این یورش‌های ویرانگر از سوی گوت‌ها علیه امپراتوری روم اشاره دارد.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۷۸.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

اسمیت آلاریک را نماد داوری خدا بر رومِ بت‌پرست می‌داند که در شیپور نخست نمایانده شده است. هر یک از شیپورها یک شخصیت تاریخی دارند که آن شیپور را نمایندگی می‌کند؛ آلاریک نمایندهٔ فرارسیدن شیپور نخست از پایان سدهٔ چهارم است. میلر نمی‌توانست دریابد که این شیپور به سبب اجرای اجباری یکشنبه بر روم آمد، زیرا میلر نگاهدارندهٔ یکشنبه بود. اسمیت نیز این حقیقت را از نظر دور داشت، اما تشخیص داد که نخستین قانون اجباری یکشنبه در سال ۳۲۱ به دست کنستانتین وضع شد. قاعدهٔ سرانگشتیِ نبویِ مرتبط با اجرای اجباری یکشنبه همواره یکسان است، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند، و آن قاعده این است که «ارتداد ملی به دنبال خود ویرانی ملی را می‌آورد». آلاریک نماد آغاز ویرانی ملی است که در همان دوره‌ای آغاز شد که کنستانتین نخستین قانون یکشنبه را صادر کرد.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

اسمیت با نقل آیهٔ هشتم، که شیپور دوم را معرفی می‌کند، ادامه می‌دهد و سپس تفسیر خود را پی می‌گیرد:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> امپراتوری روم، پس از کنستانتین، به سه بخش تقسیم شد؛ و از این‌رو تعبیر مکرر «یک‌سوم مردم» و غیره، اشاره‌ای است به یک‌سومِ امپراتوری که زیر تازیانه قرار داشت. این تقسیمِ پادشاهی روم در مرگِ کنستانتین، میان سه پسرش، کنستانتیوس، کنستانتینِ دوم و کنستانس انجام شد. کنستانتیوس بر مشرق تسلط داشت و اقامتگاه خود را در قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری، قرار داد. کنستانتینِ دوم بر بریتانیا، گل و اسپانیا فرمان می‌راند. کنستانس حاکم ایلیریکوم، آفریقا و ایتالیا بود. (نگاه کنید به تاریخ کلیساییِ سبین، ص. 155.) درباره این واقعیت تاریخیِ شناخته‌شده، الیوت، به نقل از آلبرت بارنز، در یادداشت‌هایش بر Rev.12:4 می‌گوید: «دست‌کم دو بار، پیش از آن‌که امپراتوری روم به‌طور دائمی به دو بخشِ شرقی و غربی تقسیم شود، تقسیمِ سه‌گانه‌ای از امپراتوری رخ داد. نخستین بار در سال 311 میلادی بود، هنگامی که میان کنستانتین، لیسینیوس و ماکسیمین تقسیم شد؛ بار دیگر، در سال 337 میلادی، در مرگِ کنستانتین، میان کنستانس و کنستانتیوس.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۸۰.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

پدیدۀ تاریخیِ تقسیم شدن روم به سه بخش، و نیز به دو بخش، که تاریخ‌نگارانی که اسمیت به آن‌ها استناد می‌کند به آن اشاره کرده‌اند، از جمله عناصری از روم به شمار می‌آید که اتحاد سه‌گانهٔ رومِ مدرن را مشخص می‌کند؛ اتحادی که ساختاری دوپاره پدید می‌آورد و نمایانگر پیوند کلیسا و دولت است. وقتی اسمیت ادامه می‌دهد، چهرۀ تاریخیِ مرتبط با شیپور دوم را شناسایی می‌کند.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> تاریخی که نواخته‌شدن شیپور دوم را نشان می‌دهد، آشکارا به یورش و فتح آفریقا، و سپس ایتالیا، به دست گنسریکِ هولناک مربوط است. بیشترِ فتوحات او دریایی بود؛ و پیروزی‌هایش «چون کوهی عظیم، افروخته از آتش، که به دریا افکنده شود» می‌نمود. کدام تصویر بهتر، یا حتی به همین خوبی، می‌تواند درگیری ناوگان‌ها و ویرانی فراگیر جنگ در سواحل دریایی را مجسّم کند؟ در تبیین این شیپور، باید در پی رویدادهایی باشیم که تأثیر ویژه‌ای بر جهان بازرگانی داشته باشند. نماد به‌کاررفته به‌طور طبیعی ما را به جست‌وجوی تلاطم و آشوب رهنمون می‌شود. جز یک جنگ دریاییِ سخت و سهمگین، چیزی نمی‌تواند این پیشگویی را تحقق بخشد. اگر نواخته‌شدن چهار شیپور نخست به چهار رویداد برجسته‌ای مربوط باشد که به سقوط امپراتوری روم کمک کردند، و شیپور نخست به تاخت‌وتاز گوت‌ها به رهبری آلاریک اشاره دارد، در اینجا به‌طور طبیعی در پی اقدام یورش‌گرانهٔ بعدی می‌گردیم که قدرت روم را لرزاند و به سقوط آن انجامید. یورش بزرگ بعدی کار «گنسریکِ هولناک»، در رأس وندال‌ها، بود. دوران کارزار او در سال‌های ۴۲۸ تا ۴۶۸ میلادی بود. این سردار بزرگ وندال مقرّ خود را در آفریقا داشت...

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> درباره نقش مهمی که این راهزن دریایی جسور در سقوط روم ایفا کرد، آقای گیبون از این تعبیر معنادار استفاده می‌کند: «گنسریک، نامی که در ویرانی امپراتوری روم، شایسته جایگاهی هم‌رتبه با نام‌های آلاریک و آتیلا بوده است.» اوریاه اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۸۱، ۴۸۴.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

اسمیت در حالی که از مورخ گیبون، که به نمادهای تاریخی سه شیپور نخست اشاره کرده بود، نقل‌قول می‌کرد، تعیین کرد که جنسریک شیپور دوم است و سپس گفت که جنسریک «شایسته جایگاهی برابر با آلاریک و آتیلا بود». آلاریک شیپور نخست است، جنسریک دومین و آتیلا هونی شیپور سوم بود که در آیهٔ ده به آن پرداخته شده است. اسمیت اشاره کرد که شیپور دوم، که با جنسریک نمایانده شده، مربوط به تاریخ «۴۲۸–۴۶۸» است. سپس اسمیت آیهٔ ده را که شیپور سوم را مشخص می‌کند نقل می‌کند و روایت خود را ادامه می‌دهد:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> در تفسیر و تطبیق این بخش، به سومین رویداد مهمی می‌رسیم که به براندازی امپراتوری روم انجامید. و در یافتن تحقق تاریخی این شیپور سوم، به‌خاطر چند گزیده، مدیون یادداشت‌های دکتر آلبرت بارنز خواهیم بود. در توضیح این متن مقدس، لازم است، همان‌گونه که این مفسر می‌گوید، «که باید سردار یا جنگجویی باشد که بتوان او را به شهابی فروزان تشبیه کرد؛ که سیرش به‌گونه‌ای شگرف درخشان باشد؛ که ناگهان مانند ستاره‌ای شعله‌ور پدیدار شود، و سپس ناپدید گردد، همچون ستاره‌ای که نورش در آب‌ها خاموش شده است.» - یادداشت‌ها بر مکاشفه ۸.

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> در اینجا فرض بر این است که این شیپور اشاره دارد به جنگ‌های ویرانگر و یورش‌های سهمگین آتیلا علیه قدرت روم، که او آن‌ها را در رأس انبوه سپاهیان هون خود پیش می‌برد...

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> «و نام ستاره افسنتین خوانده می‌شود [به معنای پیامدهای تلخ].» این کلمات—که همان‌گونه که حتی نشانه‌گذاری در نسخهٔ ما نشان می‌دهد، پیوند نزدیک‌تری با آیهٔ پیشین دارند—برای لحظه‌ای ما را به شخصیت آتیلا، به رنج‌هایی که او پدیدآورنده یا ابزار آن بود، و به وحشتی که نامش برمی‌انگیخت، بازمی‌گردانند.

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> ««ریشه‌کنی کامل و محو»، عبارتی است که بهترین بیانگرِ بلایایی است که او وارد کرد. او خود را «تازیانهٔ خدا» می‌نامید.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۸۴، ۴۸۷.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

تاریخ شیپور سوم، که با آتیلای هون نمایانده شده است، از سال ۴۴۱ آغاز شد و تا مرگ او در سال ۴۵۳ ادامه یافت. سپس اسمیت آیهٔ دوازدهم را نقل می‌کند که شیپور چهارم را معرفی می‌کند و پادشاه بربر، اودوآکر، را توصیف می‌کند؛ جایی که نمادپردازی سه‌گانهٔ روم غربی با خورشید، ماه و ستارگان نمایانده شده است. او سه نماد را چنین تبیین می‌کند: «خورشید، ماه و ستارگان—زیرا بی‌تردید در این‌جا به‌عنوان نماد به کار رفته‌اند—آشکارا بر چراغ‌های فروزان حکومت روم دلالت دارند: امپراتوران، سناتورها و کنسول‌ها.» اسقف نیوتن یادآور می‌شود که آخرین امپراتور روم غربی رومولوس بود که به طعنه «آوگوستولوس» یا «آگوستوسِ کوچک» خوانده می‌شد. روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی سقوط کرد. با این همه، هرچند خورشید رومی خاموش شد، نورهای تابع آن تا هنگامی که سنا و کنسول‌ها برقرار بودند کم‌سو می‌درخشیدند. اما پس از بسیاری شکست‌های داخلی و دگرگونی‌های بخت سیاسی، سرانجام در سال ۵۶۶ میلادی، تمام ساختار حکومت باستانی برانداخته شد و خودِ روم از امپراتریسِ جهان بودن به دوکی‌نشینی فقیر که خراج‌گزار اگزارخِ راونا بود تنزل یافت.» یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۸۷.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

در اینجا شاهد دیگری بر تقسیم سه‌گانهٔ روم می‌یابیم؛ تقسیمی که پیش‌نمونهٔ اتحاد سه‌گانهٔ رومِ مدرن است. در مورد روم شرقی و امپراتور کنستانتین، این تقسیم سه‌گانه با سه پسر او نمود می‌یافت، اما در روم غربی، این امر در قالب شکل سه‌گانهٔ حکومت آنان جلوه داشت. سپس اسمیت بیان می‌کند که خورشید و ماه و ستارگان نمایانگر ترتیب مشخصی هستند که بر اساس آن روم غربی سرنگون شد. او روایت خود را با مقدمهٔ زیر دربارهٔ سه شیپورِ آخر به پایان می‌برد.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> اگرچه مصیبت‌هایی که نخستین یورش‌های این بربرها بر امپراتوری وارد آوردند هولناک بودند، اما در قیاس با مصیبت‌هایی که در پی می‌آمدند، نسبتاً سبک به شمار می‌رفتند. آن‌ها جز قطرات آغازینِ بارانی نبودند پیش از سیلی که به‌زودی بر جهان روم فرو می‌ریخت. سه شیپورِ باقیمانده در ابرِ اندوهی پوشیده شده‌اند، چنان‌که در آیاتِ زیر آمده است.

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> آیه ۱۳. و دیدم و شنیدم فرشته‌ای را که در میان آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب دیگر بانگ‌های شیپورِ آن سه فرشته که هنوز باید شیپورهایشان را بنوازند.

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> این فرشته یکی از دستهٔ هفت فرشتهٔ شیپورزن نیست، بلکه صرفاً کسی است که اعلام می‌کند سه شیپورِ باقیمانده، شیپورهایِ وای‌اند، به‌سبب رویدادهای هولناک‌تری که با نواخته شدنشان رخ خواهد داد. از این رو شیپورِ بعدی، یعنی پنجم، نخستین وای است؛ شیپورِ ششم، دومین وای؛ و هفتمی، که آخرینِ این سلسلهٔ هفت شیپور است، سومین وای. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۹۳.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

در مقالهٔ بعدی بررسیِ سه وایِ شیپورها را ادامه خواهیم داد.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> مصیبت‌های رومِ امپراتوری، در هنگام سقوطش، یک‌به‌یک تا آخرین‌شان بازگو شد، تا آن‌که روم بی‌امپراتور و بی‌کنسول و بی‌سنا ماند. «زیر حکومت اکسارخ‌های راونا، روم به مرتبهٔ دوم تنزل یافت.» ثلث خورشید زده شد، و ثلث ماه، و ثلث ستارگان. تبار قیصران با از میان رفتنِ امپراتورانِ غرب منقرض نشده بود. روم، پیش از سقوط خود، تنها بخشی از قدرت امپراتوری را در اختیار داشت. قسطنطنیه با آن، فرمانروایی بر جهان را تقسیم می‌کرد. و نه گوت‌ها و نه واندال‌ها بر آن شهر که هنوز امپراتوری بود سیطره یافتند؛ شهری که امپراتورش، پس از نخستین انتقال کرسی امپراتوری به‌دست کنستانتین، بارها امپراتور روم را منصوب و نایبِ خود می‌داشت. و سرنوشت قسطنطنیه برای عصرهای دیگر محفوظ ماند و با شیپورهایی دیگر اعلام شد. از خورشید و ماه و ستارگان، تا آن هنگام تنها ثلثشان زده شده بود.

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> کلمات پایانیِ شیپور چهارم دلالت بر بازسازیِ آیندهٔ امپراتوریِ غربی دارد: «روز برای یک‌سومِ آن ندرخشید، و شب نیز همین‌گونه.» از حیثِ اقتدار مدنی، رُم تابعِ راونا شد، و ایتالیا ولایتی مغلوب از امپراتوریِ شرقی بود. اما، چون این موضوع بیشتر به نبوت‌های دیگر مربوط است، دفاع از پرستشِ شمایل نخستین بار قدرت‌های روحانی و دنیویِ پاپ و امپراتور را به برخوردی خشونت‌آمیز کشاند؛ و ژوستینیان با اعطای تمام اختیار بر کلیساها به پاپ، دستی یاریگر به ترویجِ برتریِ پاپی داد؛ برتری‌ای که بعدتر قدرتِ بر تخت نشاندنِ پادشاهان را به خود گرفت. در سال ۸۰۰ میلادی، پاپ عنوانِ «امپراتور رومیان» را به شارلمانی اعطا کرد. - کیت. آن عنوان بار دیگر از پادشاه فرانسه به پادشاه آلمان منتقل شد. و به‌دستِ امپراتور فرانتس دوم، حتی این عنوانِ موهوم نیز در ۶ اوت ۱۸۰۶ برای همیشه و به‌طور نهایی کنار گذاشته شد. اِی. تی. جونز، ملت‌های بزرگِ امروز، ۵۴.

Back to Articles