Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Three

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه - شمارهٔ سه

A Vineyard of Red Wine

یک تاکستانِ شرابِ قرمز

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2025

Formats

PDF
Word

We ended the previous article with the question, “With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost?”

ما مقالهٔ پیشین را با این پرسش به پایان بردیم: «با در نظر گرفتن این مفاهیم، می‌توان پرسید چگونه است که در ۱۱ سپتامبر، کتابِ یوئیل به پیامی بدل شد که پطرس در روز پنطیکاست بدان استناد کرد؟»

Peter was identifying that Joel was being fulfilled on the day of Pentecost, which is a point in time marking the end of the Pentecostal season. In the Pentecostal season there was a manifestation of the Holy Spirit at the beginning, and then a greater manifestation of the Holy Spirit at the end. By faith understanding that both the Bible and Spirit of Prophecy apply Joel to the time of the latter rain we may know that the book of Joel became present truth at 9/11; and that every element of the book will speak directly of the prophetic history beginning at 9/11 on through to and including the seven last plagues, which Joel identifies as the “day of the Lord.”

پطرس تصدیق می‌کرد که نبوّتِ یوئیل در روزِ پنطیکاست در حال تحقق بود؛ روزی که نقطه‌ای در زمان و نشانگرِ پایانِ موسمِ پنطیکاست است. در موسمِ پنطیکاست در آغاز ظهوری از روح‌القدس بود و سپس در پایان ظهوری بزرگ‌تر از روح‌القدس. با ایمان درک می‌کنیم که هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت نبوّتِ یوئیل را بر زمانِ بارانِ پسین اطلاق می‌کنند؛ از این‌رو می‌دانیم که کتابِ یوئیل در ۱۱ سپتامبر به حقیقتِ حاضر بدل شد، و اینکه هر عنصرِ این کتاب مستقیماً از تاریخِ نبوی‌ای سخن خواهد گفت که از ۱۱ سپتامبر آغاز می‌شود و تا شامل شدنِ هفت بلایِ آخر ادامه می‌یابد؛ هفت بلایی که یوئیل آن را «روزِ خداوند» می‌نامد.

As typified by 1888, on 9/11 the presentation of the Laodicean message became present testing truth. Isaiah typifies that same message in chapter fifty-eight with the trumpet voice showing God’s people their transgressions. The “day” when Isaiah begins sounding his voice like a trumpet is the same day he sings the song of the vineyard.

چنان‌که سال ۱۸۸۸ نمونه‌اش بود، در ۱۱ سپتامبر ارائهٔ پیام لائودیکیه به حقیقتِ حاضرِ آزمون‌گر تبدیل شد. اشعیا همان پیام را در باب پنجاه‌وهشتم، با صدایی چون شیپور که تعدیات قوم خدا را به آنان نشان می‌دهد، نمونه‌وار نشان می‌دهد. «روزی» که اشعیا شروع به بلند کردنِ صدای خود چون شیپور می‌کند، همان روزی است که او سرودِ تاکستان را می‌سراید.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:2–6.

> در آن روز برای او بسرایید: «انگورستانی از شراب سرخ.» من، خداوند، نگهبان آن هستم؛ هر دم آن را آبیاری می‌کنم؛ تا مبادا آسیبی به آن برسد، شبانه‌روز از آن پاسداری می‌کنم. خشمی در من نیست؛ کیست که خارها و خاربن‌ها را برای جنگ بر ضد من برپا کند؟ از میانشان خواهم گذشت، همه را یکجا خواهم سوزاند. یا بگذار به قوت من چنگ زند تا با من صلح کند؛ بلی، با من صلح خواهد کرد. او کسانی را که از یعقوب برمی‌آیند ریشه‌دار خواهد ساخت؛ اسرائیل شکوفه خواهد زد و غنچه خواهد کرد و روی جهان را از میوه پر خواهد کرد. اشعیا ۲۷:۲-۶.

Modern spiritual “Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit” during the period of the latter rain, for the early rain cause the budding and blossoming of a plant, and the latter rain produces the fruit. When the buildings of New York came down on 9/11 the mighty angel of Revelation eighteen descended and the latter rain began to sprinkle. At that time God’s watchmen were to blow the trumpet to the Laodicean church. Isaiah’s message identifying the sins of God’s people is also the song of the vineyard of red wine. The first chapter of Joel is that very message.

اسرائیلِ روحانیِ معاصر «خواهد شکفت و جوانه خواهد زد و سراسر جهان را از میوه پر خواهد کرد» در دورهٔ بارانِ پسین؛ زیرا بارانِ نخستین سبب جوانه‌زدن و شکوفه‌دادنِ گیاه می‌شود و بارانِ پسین میوه را به بار می‌آورد. وقتی ساختمان‌های نیویورک در ۱۱ سپتامبر فرو ریختند، فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهمِ مکاشفهٔ یوحنا فرود آمد و بارانِ پسین شروع به نم‌نم باریدن کرد. در آن زمان دیده‌بانانِ خدا می‌بایست برای کلیسای لاودیکیه شیپور را به صدا درآورند. پیامِ اشعیا که گناهان قومِ خدا را برمی‌شمارد، همچنین سرودِ تاکستانِ شرابِ سرخ است. بابِ نخستِ یوئیل همان پیام است.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> کلام خداوند که به یوئیل پسر پتئیل رسید.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> ای پیران، این را بشنوید؛ و ای همه ساکنان زمین، گوش فرا دهید. آیا چنین چیزی در روزگار شما بوده است، یا حتی در روزگار پدرانتان؟ این را به فرزندان خود بازگویید، و بگذارید فرزندان شما آن را به فرزندان خود بگویند، و فرزندان آنان به نسلی دیگر.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> آنچه را کرمِ جوانه‌خوار بر جای گذاشته است، ملخ خورده است؛ و آنچه را ملخ بر جای گذاشته است، کرمِ ساقه‌خوار خورده است؛ و آنچه را کرمِ ساقه‌خوار بر جای گذاشته است، کرمِ برگ‌خوار خورده است.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth.

> به‌هوش آیید، ای مستان، و بگریید؛ و شیون کنید، ای همهٔ شراب‌نوشان، به خاطر شراب تازه؛ زیرا از دهانتان گرفته شده است.

> For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. He hath laid my vine waste, and barked my fig tree: he hath made it clean bare, and cast it away; the branches thereof are made white. Lament like a virgin girded with sackcloth for the husband of her youth. The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth.

> زیرا امتی بر زمین من برآمده است، نیرومند و بی‌شمار؛ دندان‌هایش دندان‌های شیر است و دندان‌های آسیای شیرِ بزرگ را دارد. تاک مرا ویران کرده و درخت انجیرم را پوست کنده است؛ آن را به‌کلی برهنه ساخته و دور افکنده؛ شاخه‌هایش سفید شده‌اند. نوحه کنید مانند باکره‌ای که برای شوهرِ جوانی‌اش پلاس بر کمر بسته است. قربانیِ آردی و قربانیِ نوشیدنی از خانهٔ خداوند قطع شده است؛ کاهنان، خادمان خداوند، سوگواری می‌کنند. مزرعه ویران شده، زمین می‌نالد؛ زیرا غلّه تباه گردیده است: شرابِ نو خشکیده، و روغن پژمرده است.

> Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.

> شرمسار شوید، ای کشاورزان؛ شیون کنید، ای باغبانانِ تاکستان، برای گندم و برای جو؛ زیرا محصولِ کشتزار نابود شده است. تاک خشکیده است و درختِ انجیر پژمرده؛ درختِ انار، و نیز درختِ خرما و درختِ سیب، بلکه همهٔ درختانِ صحرا، خشکیده‌اند؛ زیرا شادمانی از پسرانِ آدم رخت بربسته است.

> Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.

> کمر ببندید و نوحه کنید، ای کاهنان؛ شیون کنید، ای خادمان مذبح؛ بیایید، ای خادمان خدای من، سراسر شب در پلاس بمانید، زیرا قربانی خوراکی و قربانی نوشیدنی از خانهٔ خدای شما بازداشته شده است. روزه‌ای تقدیس کنید، مجمعی مقدس بخوانید، مشایخ و همهٔ ساکنان سرزمین را به خانهٔ خداوند خدای شما گرد آورید و نزد خداوند فریاد برآورید: وای بر آن روز! زیرا روز خداوند نزدیک است و چون هلاکتی از جانب قادر مطلق خواهد آمد. آیا خوراک پیش چشمان ما قطع نشده است؟ آری، شادی و شادمانی نیز از خانهٔ خدای ما. بذر زیر کلوخ‌هایشان پوسیده است، انبارها متروک شده‌اند، خرمن‌گاه‌ها فرو ریخته‌اند، زیرا غله پژمرده است. چگونه چارپایان ناله می‌کنند! گله‌های گاوان سرگشته‌اند، زیرا چراگاه ندارند؛ آری، گله‌های گوسفندان نیز پریشان گشته‌اند.

> O Lord, to thee will I cry: for the fire hath devoured the pastures of the wilderness, and the flame hath burned all the trees of the field. The beasts of the field cry also unto thee: for the rivers of waters are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness. Joel 1:1–20.

> ای خداوند، به سوی تو فریاد خواهم زد، زیرا آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده و شعله همهٔ درختان دشت را سوزانده است. حیوانات صحرا نیز به سوی تو فریاد می‌کنند، زیرا نهرهای آب خشک شده‌اند و آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده است. یوئیل ۱:۱-۲۰.

The first chapter of Joel is addressing the destruction of God’s vineyard. Isaiah establishes “that day” as the day when the latter rain begins, for the plants on that day begin to blossom and bud. The fact that Isaiah informs us that God’s people will “take root,” “blossom and bud” and fill the earth with “fruit” is illustrating a progressive history of three steps. A plant takes “root” in the ground. To “take root” therefore means to stand upon the ground, which is the ground floor or the foundation. Those who “come out of Jacob” “take root” and then they are called “Israel.” Those who come out of the Laodicean experience are then called Philadelphians, though to retain that experience requires victory in a testing process that ends at the Sunday law.

فصل نخستِ یوئیل به ویرانیِ تاکستانِ خدا می‌پردازد. اشعیا «آن روز» را روزِ آغازِ بارانِ پسین تعیین می‌کند، زیرا در آن روز گیاهان آغاز به شکوفه دادن و جوانه زدن می‌کنند. این‌که اشعیا به ما خبر می‌دهد که قومِ خدا «ریشه می‌گیرند»، «شکوفه می‌دهند و جوانه می‌زنند» و زمین را از «میوه» پر می‌کنند، سیرِ تدریجیِ سه‌مرحله‌ای را نشان می‌دهد. یک گیاه در زمین «ریشه» می‌گیرد. بنابراین «ریشه گرفتن» به معنای ایستادن بر زمین است؛ یعنی همان پی یا بنیاد. آنان که «از یعقوب بیرون می‌آیند» «ریشه می‌گیرند» و سپس «اسرائیل» خوانده می‌شوند. آنان که از تجربهٔ لائودیکی بیرون می‌آیند، آنگاه «فیلادلفیایی» نامیده می‌شوند، هرچند حفظِ آن تجربه مستلزم پیروزی در فرایندِ آزمایشی است که در «قانون یکشنبه» پایان می‌یابد.

The prophetic relationship of Jacob, (the supplanter) and Israel, (the overcomer) is identifying that at 9/11 those who “take root” by returning to the foundations, there and then enter into a covenant relationship. Prophetically a change of name is a symbol of a covenant, as represented by Abram to Abraham, Sarai to Sarah, Jacob to Israel and others. In the verse those who returned to the old foundational truths at 9/11 entered into a covenant relationship as the rain began to produce blossoms and buds. At the Sunday law the whole world will be filled with “fruit” as the rain is then poured out without measure.

رابطهٔ نبویِ یعقوب (کنارزننده) و اسرائیل (غالب) نشان می‌دهد که در ۱۱ سپتامبر، آنان که با بازگشت به بنیادها «ریشه می‌گیرند»، همان‌جا و همان‌هنگام وارد رابطهٔ عهدی می‌شوند. از منظر نبوی، تغییر نام نمادِ عهد است؛ چنان‌که در تغییرِ ابرام به ابراهیم، سارای به ساره، یعقوب به اسرائیل و دیگران نمایان است. در آن آیه، کسانی که در ۱۱ سپتامبر به حقایق بنیادینِ کهن بازگشتند، هم‌زمان با آغاز بارانی که شکوفه‌ها و غنچه‌ها را پدید می‌آورد، وارد رابطهٔ عهدی شدند. در زمان «قانون یکشنبه»، تمام جهان از «میوه» پر خواهد شد، زیرا در آن هنگام باران بی‌حد و اندازه فرو ریخته خواهد شد.

Isaiah must agree with Isaiah, and of course all the other prophets, but Isaiah is to lift up his voice like a trumpet and show Laodicean Seventh-day Adventists their sins in the context of the song of the vineyard. That song was sung by Jesus in the parable of the vineyard. The vineyard caused him to weep as He for the last time before the cross looked out over Jerusalem; knowing ancient Israel had reached the end of their probationary period and were being passed by as God’s covenant people. Simultaneously Christ was entering into a covenant with a people who would bring forth the appropriate fruits from God’s vineyard. Whether the vineyard story of Joshua at the beginning or of Jesus at the end those who became the new covenant people typified the one hundred and forty-four thousand.

اشعیا باید با خودِ اشعیا هم‌نظر باشد و البته با همه پیامبران دیگر، اما اشعیا باید صدایش را چون شیپور بلند کند و در چارچوب سرود تاکستان، گناهان ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای را به ایشان نشان دهد. آن سرود را عیسی در مَثَلِ تاکستان سر داد. تاکستان او را به گریه واداشت آنگاه که او برای آخرین بار پیش از صلیب بر اورشلیم نگریست؛ زیرا می‌دانست اسرائیل باستان به پایان دوره مهلتِ آزمون خود رسیده و در مقام قوم عهد خدا کنار گذاشته می‌شد. هم‌زمان، مسیح با مردمی عهد می‌بست که میوه‌های درخور را از تاکستان خدا به بار می‌آورند. چه داستانِ تاکستانِ یوشع در آغاز و چه داستانِ عیسی در پایان، آنان که قوم عهد جدید شدند، نمونه‌ای از صد و چهل و چهار هزار بودند.

Christ spoke of Isaiah’s vineyard prophecy, as does Sister White.

مسیح از نبوّتِ تاکستانِ اشعیا سخن گفت؛ همان‌گونه که خواهر وایت نیز از آن سخن می‌گوید.

> “The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ Object Lessons, 296.

> مثل تاکستان تنها به ملت یهود مربوط نیست. برای ما نیز درسی دارد. کلیسا در این نسل از سوی خدا از امتیازات و برکات عظیمی برخوردار شده است و او انتظار ثمری متناسب دارد. درس‌هایی از امثال مسیح، ۲۹۶.

It is instructive to read the passage which leads to the last statement from the Spirit of Prophecy.

خواندن بخشی که به آخرین بیانِ روحِ نبوت منتهی می‌شود آموزنده است.

> “Chapter 23—The Lord’s Vineyard

> فصل ۲۳-تاکستان خداوند

> “The Jewish Nation

> ملت یهود

> “The parable of the two sons was followed by the parable of the vineyard. In the one, Christ had set before the Jewish teachers the importance of obedience. In the other, He pointed to the rich blessings bestowed upon Israel, and in these showed God’s claim to their obedience. He set before them the glory of God’s purpose, which through obedience they might have fulfilled. Withdrawing the veil from the future, He showed how, by failure to fulfill His purpose, the whole nation was forfeiting His blessing, and bringing ruin upon itself.

> پس از مَثَلِ دو پسر، مَثَلِ تاکستان بیان شد. در اولی، مسیح اهمیتِ اطاعت را پیشِ دیدگانِ علمای یهود نهاد. در دومی، به برکاتِ فراوانی که به اسرائیل ارزانی شده بود اشاره کرد و در همان‌ها حقِ خدا بر اطاعتِ آنان را نشان داد. او شکوهِ مقصودِ خدا را پیشِ رویشان نهاد، مقصودی که آنان می‌توانستند از راهِ اطاعت تحقق بخشند. با کنار زدنِ پرده از آینده، نشان داد که چگونه با کوتاهی در به انجام رساندنِ مقصودِ او، همهٔ آن قوم از برکتِ او محروم می‌شد و ویرانی را بر خود می‌آورد.

> “‘There was a certain householder,’ Christ said, ‘which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.’

> مسیح گفت: «صاحب‌خانه‌ای بود که تاکستانی کاشت، گرداگرد آن را حصار کشید، در آن چرخشتی کند، برجی ساخت، آن را به باغبانان اجاره داد و به سرزمینی دور رفت.»

> “A description of this vineyard is given by the prophet Isaiah: ‘Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching His vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill; and He fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein; and He looked that it should bring forth grapes.’ Isaiah 5:1, 2.

> توصیفی از این تاکستان را پیامبر اشعیا چنین آورده است: «اکنون برای محبوب عزیزم، سرودی دربارهٔ تاکستان او می‌سرایم. محبوب من تاکستانی دارد بر فراز تپه‌ای بسیار حاصلخیز؛ دور آن را حصار کشید، سنگ‌های آن را بیرون آورد و بهترین تاک را در آن کاشت، و در میان آن برجی بنا کرد و نیز در آن حوضچه‌ای برای فشردن انگور ساخت؛ و چشم داشت که انگور بیاورد.» اشعیا ۵:۱، ۲.

> “The husbandman chooses a piece of land from the wilderness; he fences, clears, and tills it, and plants it with choice vines, expecting a rich harvest. This plot of ground, in its superiority to the uncultivated waste, he expects to do him honor by showing the results of his care and toil in its cultivation. So God had chosen a people from the world to be trained and educated by Christ. The prophet says, ‘The vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah His pleasant plant.’ Isaiah 5:7. Upon this people God had bestowed great privileges, blessing them richly from His abundant goodness. He looked for them to honor Him by yielding fruit. They were to reveal the principles of His kingdom. In the midst of a fallen, wicked world they were to represent the character of God.

> کشاورز قطعه‌ای زمین را از میان بیابان برمی‌گزیند؛ برای آن حصار می‌کشد، آن را پاک‌سازی و شخم می‌کند، و در آن نهال‌های انگورِ مرغوب می‌کارد، به امید برداشتی فراوان. این قطعه زمین، به سبب برتری‌اش نسبت به زمینِ بایرِ کشت‌نشده، بناست با نشان دادن حاصلِ مراقبت و رنج او در کِشت آن، مایهٔ سرافرازی‌اش شود. همچنین خدا قومی را از جهان برگزیده بود تا به‌دستِ مسیح پرورش و تعلیم یابند. پیامبر می‌گوید: «تاکستانِ خداوندِ لشکرها خاندانِ اسرائیل است، و مردمانِ یهودا نهالِ دلپسندِ او هستند.» اشعیا ۵:۷. بر این قوم، خدا امتیازات بزرگی ارزانی داشت و از فراوانی نیکیِ خود به‌فراوانی ایشان را برکت داد. او انتظار داشت که با آوردن میوه، او را گرامی بدارند. ایشان می‌بایست اصولِ پادشاهیِ او را آشکار سازند. در میانِ جهانی سقوط‌کرده و شریر، باید نمایانگرِ سرشتِ خدا می‌بودند.

> “As the Lord’s vineyard they were to produce fruit altogether different from that of the heathen nations. These idolatrous peoples had given themselves up to work wickedness. Violence and crime, greed, oppression, and the most corrupt practices, were indulged without restraint. Iniquity, degradation, and misery were the fruits of the corrupt tree. In marked contrast was to be the fruit borne on the vine of God’s planting.

> چون تاکستانِ خداوند، می‌بایست ثمری به‌کلی متفاوت از ملت‌های بت‌پرست به بار آورند. این قوم‌های بت‌پرست خود را به ارتکابِ شرارت سپرده بودند. خشونت و جنایت، حرص، ستمگری و فاسدترین اعمال را بی‌هیچ مهاری مرتکب می‌شدند. شرارت، تباهی و بدبختی میوه‌های درختِ فاسد بودند. اما در تضادی آشکار، ثمری که بر تاکِ کاشتهٔ خدا به بار می‌آمد، باید به‌روشنی متفاوت می‌بود.

> “It was the privilege of the Jewish nation to represent the character of God as it had been revealed to Moses. In answer to the prayer of Moses, ‘Show me Thy glory,’ the Lord promised, ‘I will make all My goodness pass before thee.’ Exodus 33:18, 19. ‘And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, the Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin.’ Exodus 34:6, 7. This was the fruit that God desired from His people. In the purity of their characters, in the holiness of their lives, in their mercy and loving-kindness and compassion, they were to show that ‘the law of the Lord is perfect, converting the soul.’ Psalm 19:7.

> امتیاز قوم یهود این بود که سرشت خدا را، آن‌گونه که بر موسی مکشوف شده بود، نمایان سازند. در پاسخ به دعای موسی، «جلالت را به من بنما»، خداوند وعده داد: «تمام نیکویی خود را از برابر تو خواهم گذرانید.» خروج ۳۳:۱۸، ۱۹. «و خداوند از برابر او گذشت و ندا داد: خداوند، خداوندِ خدا، رحیم و کریم، دیرخشم و سرشار از نیکویی و راستی، که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد و بدی و عصیان و گناه را می‌بخشد.» خروج ۳۴:۶، ۷. این همان ثمری بود که خدا از قوم خود می‌خواست. آنان می‌بایست با پاکی سرشتشان، با قدوسیت زندگی‌شان، و با رحمت و محبت و شفقتشان نشان دهند که «شریعت خداوند کامل است و جان را دگرگون می‌سازد.» مزمور ۱۹:۷.

> “Through the Jewish nation it was God’s purpose to impart rich blessings to all peoples. Through Israel the way was to be prepared for the diffusion of His light to the whole world. The nations of the world, through following corrupt practices, had lost the knowledge of God. Yet in His mercy God did not blot them out of existence. He purposed to give them opportunity for becoming acquainted with Him through His church. He designed that the principles revealed through His people should be the means of restoring the moral image of God in man.

> از طریق قوم یهود، هدف خدا این بود که برکت‌های سرشار را به همهٔ ملت‌ها ارزانی دارد. به‌وسیلهٔ اسرائیل می‌بایست راه برای انتشار نور او در سراسر جهان آماده شود. ملت‌های جهان بر اثر پیروی از روش‌های فاسد، شناختِ خدا را از دست داده بودند. اما خدا به‌سبب رحمتش آنان را از میان نبرد. او قصد داشت از طریق کلیسای خود به آنان فرصت آشنایی با خود بدهد. او مقرر داشت که اصولی که به‌وسیلهٔ قومش آشکار می‌شود، وسیله‌ای برای بازگرداندن سیمای اخلاقیِ خدا در انسان باشد.

> “It was for the accomplishment of this purpose that God called Abraham out from his idolatrous kindred and bade him dwell in the land of Canaan. ‘I will make of thee a great nation,’ He said, ‘and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.’ Genesis 12:2.

> برای تحقق این مقصود بود که خدا ابراهیم را از میان خویشاوندان بت‌پرستش فراخواند و به او فرمان داد که در سرزمین کنعان ساکن شود. خدا گفت: «از تو امّتی بزرگ پدید خواهم آورد؛ تو را برکت خواهم داد و نامت را بزرگ خواهم ساخت؛ و تو برکت خواهی بود.» پیدایش ۱۲:۲

> “The descendants of Abraham, Jacob and his posterity, were brought down to Egypt that in the midst of that great and wicked nation they might reveal the principles of God’s kingdom. The integrity of Joseph and his wonderful work in preserving the lives of the whole Egyptian people were a representation of the life of Christ. Moses and many others were witnesses for God.

> نسل ابراهیم—یعقوب و فرزندان او—به مصر آورده شدند تا در میان آن ملت بزرگ و شریر، اصول ملکوت خدا را آشکار کنند. درستکاری یوسف و کار شگفت او در حفظ جانِ تمام مردم مصر، نمایانگرِ حیاتِ مسیح بود. موسی و بسیاری دیگر گواهانی برای خدا بودند.

> “In bringing forth Israel from Egypt, the Lord again manifested His power and His mercy. His wonderful works in their deliverance from bondage and His dealings with them in their travels through the wilderness were not for their benefit alone. These were to be as an object lesson to the surrounding nations. The Lord revealed Himself as a God above all human authority and greatness. The signs and wonders He wrought in behalf of His people showed His power over nature and over the greatest of those who worshiped nature. God went through the proud land of Egypt as He will go through the earth in the last days. With fire and tempest, earthquake and death, the great I AM redeemed His people. He took them out of the land of bondage. He led them through the ‘great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought.’ Deuteronomy 8:15. He brought them forth water out of ‘the rock of flint,’ and fed them with ‘the corn of heaven.’ Psalm 78:24. ‘For,’ said Moses, ‘the Lord’s portion is His people; Jacob is the lot of His inheritance. He found him in a desert land, and in the waste howling wilderness; He led him about, He instructed him, He kept him as the apple of His eye. As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead him, and there was no strange God with him.’ Deuteronomy 32:9–12. Thus He brought them unto Himself, that they might dwell as under the shadow of the Most High.

> خداوند در بیرون آوردن اسرائیل از مصر، بار دیگر قدرت و رحمت خود را آشکار ساخت. کارهای شگفت‌انگیز او در رهایی آنان از بندگی و رفتار او با ایشان در سفرهایشان از میان بیابان، تنها به سود خودشان نبود. این‌ها می‌بایست همچون درسی عبرت‌آموز برای ملت‌های پیرامون باشد. خداوند خود را خدایی برتر از هر اقتدار و عظمت انسانی آشکار ساخت. آیات و عجایبی که او برای قوم خود انجام داد، قدرت او را بر طبیعت و بر بزرگ‌ترین پرستندگان طبیعت نشان داد. خدا از سرزمین مغرور مصر گذشت، همان‌گونه که در روزهای آخر از زمین خواهد گذشت. با آتش و توفان، زلزله و مرگ، آن «من هستم»ِ عظیم قوم خود را رهایی بخشید. آنان را از سرزمین بندگی بیرون آورد. ایشان را از «بیابانِ بزرگ و هولناک، که در آن مارهای آتشین و عقرب‌ها و خشکسالی بود» عبور داد. تثنیه 8:15. از «صخرهٔ چخماق» برایشان آب بیرون آورد و آنان را با «غلّهٔ آسمان» خوراک داد. مزمور 78:24. «زیرا موسی گفت: نصیبِ خداوند قومِ اوست؛ یعقوب قرعهٔ میراثِ اوست. او او را در سرزمینِ بیابانی یافت، و در بیابانِ ویران و زوزه‌کش؛ او را گرداند، تعلیمش داد، و چون مردمکِ چشمِ خود نگاه داشت. چنان‌که عقابی آشیانهٔ خود را برمی‌انگیزد، بر جوجه‌هایش پر می‌زند، بال‌هایش را می‌گستراند، آنها را برمی‌گیرد و بر بال‌های خود حمل می‌کند، همچنین خداوند تنها او را هدایت کرد و خدای بیگانه‌ای با او نبود.» تثنیه 32:9-12. بدین‌سان ایشان را نزد خود آورد تا زیر سایهٔ خدای متعال ساکن شوند.

> “Christ was the leader of the children of Israel in their wilderness wanderings. Enshrouded in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, He led and guided them. He preserved them from the perils of the wilderness, He brought them into the land of promise, and in the sight of all the nations that acknowledged not God He established Israel as His own chosen possession, the Lord’s vineyard.

> مسیح رهبر بنی‌اسرائیل در سرگردانی‌هایشان در بیابان بود. در پوششِ ستونِ ابر در روز و ستونِ آتش در شب، آنان را رهبری و هدایت می‌کرد. ایشان را از خطرهای بیابان محفوظ داشت، آنان را به سرزمینِ وعده رسانید، و در برابر چشمانِ همهٔ ملت‌هایی که خدا را به رسمیت نمی‌شناختند، اسرائیل را به‌عنوان ملکِ برگزیدهٔ خود، تاکستانِ خداوند، استوار ساخت.

> “To this people were committed the oracles of God. They were hedged about by the precepts of His law, the everlasting principles of truth, justice, and purity. Obedience to these principles was to be their protection, for it would save them from destroying themselves by sinful practices. And as the tower in the vineyard, God placed in the midst of the land His holy temple.

> به این قوم سخنانِ خدا سپرده شده بود. آنان به‌وسیلۀ احکامِ شریعتِ او، یعنی اصولِ جاودانِ حقیقت، عدالت و پاکی، محصور بودند. اطاعت از این اصول قرار بود مایۀ حفاظتشان باشد، زیرا آنان را از نابود کردنِ خویش با اعمالِ گناه‌آلود نجات می‌داد. و همچون برجی در تاکستان، خداوند هیکلِ مقدّسِ خود را در میانِ آن سرزمین قرار داد.

> “Christ was their instructor. As He had been with them in the wilderness, so He was still to be their teacher and guide. In the tabernacle and the temple His glory dwelt in the holy shekinah above the mercy seat. In their behalf He constantly manifested the riches of His love and patience.

> مسیح آموزگار آنان بود. همان‌گونه که در بیابان با آنان بود، همچنان قرار بود آموزگار و راهنمایشان باشد. در خیمهٔ اجتماع و در هیکل، جلال او در شخینهٔ مقدس بر فراز پوشش کفاره ساکن بود. برای ایشان پیوسته غنای محبت و شکیبایی خود را آشکار می‌ساخت.

> “God desired to make of His people Israel a praise and a glory. Every spiritual advantage was given them. God withheld from them nothing favorable to the formation of character that would make them representatives of Himself.

> خدا می‌خواست قوم اسرائیلِ خویش را مایهٔ ستایش و جلال سازد. تمام امتیازات روحانی به آنان عطا شد. خدا هیچ چیزِ سودمندی را که برای شکل‌گیری شخصیتی لازم بود تا آنان را نمایندگانِ خود سازد، از آنان دریغ نکرد.

> “Their obedience to the law of God would make them marvels of prosperity before the nations of the world. He who could give them wisdom and skill in all cunning work would continue to be their teacher, and would ennoble and elevate them through obedience to His laws. If obedient, they would be preserved from the diseases that afflicted other nations, and would be blessed with vigor of intellect. The glory of God, His majesty and power, were to be revealed in all their prosperity. They were to be a kingdom of priests and princes. God furnished them with every facility for becoming the greatest nation on the earth.

> اطاعت آنان از شریعت خدا آنان را در نظر ملت‌های جهان به نمونه‌های شگفتِ رفاه و کامیابی بدل می‌کرد. او که می‌توانست به ایشان حکمت و مهارت در هر کارِ ظریف و ماهرانه عطا کند، همچنان آموزگارشان می‌ماند و از راه اطاعت از قوانین خود آنان را شریف و بلندمرتبه می‌ساخت. اگر مطیع می‌بودند، از بیماری‌هایی که دیگر ملت‌ها را می‌آزرد در امان می‌ماندند و به قوّتِ خرد برکت می‌یافتند. جلال خدا، شکوه و قدرت او، در تمام رفاه و کامیابی آنان آشکار می‌شد. قرار بود پادشاهی‌ای از کاهنان و شاهزادگان باشند. خدا همهٔ امکانات لازم را برای اینکه به بزرگ‌ترین ملتِ روی زمین بدل شوند در اختیارشان نهاد.

> “In the most definite manner Christ through Moses had set before them God’s purpose, and had made plain the terms of their prosperity. ‘Thou art an holy people unto the Lord thy God,’ He said; ‘the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth…. Know therefore that the Lord thy God, He is God, the faithful God, which keepeth covenant and mercy with them that love Him and keep His commandments to a thousand generations…. Thou shalt therefore keep the commandments, and the statutes, and the judgments, which I command thee this day, to do them. Wherefore it shall come to pass, if ye hearken to these judgments, and keep, and do them, that the Lord thy God shall keep unto thee the covenant and the mercy which He sware unto thy fathers; and He will love thee, and bless thee, and multiply thee: He will also bless the fruit of thy womb, and the fruit of thy land, thy corn, and thy wine, and thine oil, the increase of thy kine, and the flocks of thy sheep, in the land which He sware unto thy fathers to give thee. Thou shalt be blessed above all people…. And the Lord will take away from thee all sickness, and will put none of the evil diseases of Egypt, which thou knowest, upon thee.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11–15.

> مسیح به صریح‌ترین وجه، به‌واسطۀ موسی، مقصود خدا را پیشِ روی آنان نهاده و شروط کامیابی‌شان را آشکار ساخته بود. «تو برای یهوه، خدای خود، قومی مقدس هستی»، او گفت؛ «یهوه، خدای تو، تو را برگزیده است تا برای خود، قومی خاص باشی، برتر از همۀ قوم‌هایی که بر روی زمین‌اند... پس بدان که یهوه، خدای تو، همان خداست، خدای امین، که عهد و رحمت را تا هزار نسل، با آنان که او را دوست می‌دارند و فرمان‌هایش را نگاه می‌دارند، نگاه می‌دارد... پس باید فرمان‌ها و فرایض و احکامی را که امروز تو را بدان‌ها امر می‌کنم نگاه داری تا به جا آوری. و چنین خواهد شد که اگر به این احکام گوش فرا دهید و آن‌ها را نگاه دارید و به جا آورید، آنگاه یهوه، خدای تو، عهد و رحمتی را که برای پدرانت سوگند یاد کرده است برای تو نگاه خواهد داشت؛ و تو را دوست خواهد داشت و برکت خواهد داد و فزونی خواهد بخشید؛ و نیز میوۀ رحم تو و میوۀ زمینت، غلّه‌ات و شرابت و روغنت، افزونی گاوانت و رمه‌های گوسفندانت را، در آن سرزمینی که به پدرانت سوگند یاد کرد که به تو بدهد، برکت خواهد داد. تو از همۀ قوم‌ها مبارک‌تر خواهی بود... و یهوه هر بیماری را از تو دور خواهد کرد و هیچ‌یک از امراض بدِ مصر را، که تو آن‌ها را می‌شناسی، بر تو نخواهد نهاد.» تثنیه ۷:۶، ۹، ۱۱‏-۱۵

> “If they would keep His commandments, God promised to give them the finest of the wheat, and bring them honey out of the rock. With long life would He satisfy them, and show them His salvation.

> اگر فرمان‌های او را حفظ می‌کردند، خدا وعده داد که از بهترین گندم به ایشان بدهد و از صخره برایشان عسل بیرون آورد. با عمر دراز ایشان را سیراب می‌ساخت و نجات خود را به ایشان نشان می‌داد.

> “Through disobedience to God, Adam and Eve had lost Eden, and because of sin the whole earth was cursed. But if God’s people followed His instruction, their land would be restored to fertility and beauty. God Himself gave them directions in regard to the culture of the soil, and they were to co-operate with Him in its restoration. Thus the whole land, under God’s control, would become an object lesson of spiritual truth. As in obedience to His natural laws the earth should produce its treasures, so in obedience to His moral law the hearts of the people were to reflect the attributes of His character. Even the heathen would recognize the superiority of those who served and worshiped the living God.

> به سبب نافرمانی از خدا، آدم و حوا عدن را از دست دادند و به خاطر گناه، سراسر زمین نفرین شد. اما اگر قوم خدا از دستورهای او پیروی می‌کردند، سرزمینشان بار دیگر بارور و زیبا می‌شد. خودِ خدا درباره کشت و کار زمین به آنان رهنمود داد و آنان می‌بایست در احیای آن با او همکاری کنند. بدین‌سان، تمام سرزمین، زیر فرمانروایی خدا، به نمونه‌ای عینی از حقیقت روحانی بدل می‌شد. همان‌گونه که زمین با اطاعت از قوانین طبیعی او ثمرات خویش را می‌رویاند، دل‌های مردم نیز با اطاعت از قانون اخلاقی او می‌بایست صفاتِ شخصیت او را بازتاب دهند. حتی بت‌پرستان هم برتریِ کسانی را که به خدای زنده خدمت می‌کردند و او را می‌پرستیدند درمی‌یافتند.

> “‘Behold,’ said Moses, ‘I have taught you statutes and judgments, even as the Lord my God commanded me, that ye should do so in the land whither ye go to possess it. Keep therefore and do them; for this is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, which shall hear all these statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding people. For what nation is there so great, who hath God so nigh unto them, as the Lord our God is in all things that we call upon Him for? And what nation is there so great, that hath statutes and judgments so righteous as all this law, which I set before you this day?’ Deuteronomy 4:5–8.

> «اینک،» موسی گفت، «من به شما فرایض و احکامی آموخته‌ام، همان‌گونه که خداوند خدایم به من فرمان داد، تا در سرزمینی که برای تصرف آن می‌روید، بدان‌ها عمل کنید. پس آنها را نگاه دارید و به جا آورید؛ زیرا این، حکمت و فهم شما در نظر امت‌هاست، که چون همه این فرایض را بشنوند، خواهند گفت: یقیناً این قومِ بزرگ، قومی حکیم و فهمیده است. زیرا کدام قوم است که چنین بزرگ باشد که خدایی به این اندازه به آنان نزدیک باشد، چنان‌که خداوند خدای ما در هر چیزی که برای آن او را می‌خوانیم به ما نزدیک است؟ و کدام قوم است که چنین بزرگ باشد که فرایض و احکامی چنین عادلانه داشته باشد، مانند همه این شریعت که امروز پیشِ روی شما می‌نهم؟» تثنیه ۴:۵–۸.

> “The children of Israel were to occupy all the territory which God appointed them. Those nations that rejected the worship and service of the true God were to be dispossessed. But it was God’s purpose that by the revelation of His character through Israel men should be drawn unto Him. To all the world the gospel invitation was to be given. Through the teaching of the sacrificial service Christ was to be uplifted before the nations, and all who would look unto Him should live. All who, like Rahab the Canaanite, and Ruth the Moabitess, turned from idolatry to the worship of the true God, were to unite themselves with His chosen people. As the numbers of Israel increased they were to enlarge their borders, until their kingdom should embrace the world.

> بنی‌اسرائیل می‌بایست همهٔ سرزمینی را که خدا برایشان تعیین کرده بود تصرف کنند. آن قوم‌هایی که پرستش و خدمت به خدای حقیقی را رد می‌کردند، می‌بایست از آن سرزمین‌ها بیرون رانده شوند. اما قصد خدا این بود که با آشکار شدن صفات او از طریق اسرائیل، انسان‌ها به سوی او جذب شوند. دعوت انجیل باید به همهٔ جهان داده می‌شد. از طریق تعلیمات آیین قربانی، مسیح می‌بایست در برابر ملت‌ها رفعت یابد و هر که به او بنگرد، زندگی یابد. هر که، همچون راحابِ کنعانی و روتِ موآبی، از بت‌پرستی به پرستش خدای حقیقی بازمی‌گشت، می‌بایست خود را با قوم برگزیدهٔ او پیوند دهد. هرچه شمار اسرائیل افزایش می‌یافت، می‌بایست مرزهای خود را گسترش دهند تا پادشاهی‌شان جهان را دربر گیرد.

> “God desired to bring all peoples under His merciful rule. He desired that the earth should be filled with joy and peace. He created man for happiness, and He longs to fill human hearts with the peace of heaven. He desires that the families below shall be a symbol of the great family above.

> خدا خواست همهٔ قوم‌ها را زیر حاکمیتِ رحمت‌آمیزِ خود درآورد. او خواست که زمین از شادی و آرامش پر شود. او انسان را برای خوشبختی آفرید، و مشتاق است دل‌های انسان‌ها را از آرامشِ آسمانی پر کند. او می‌خواهد که خانواده‌های زمینی نمادی از خانوادهٔ بزرگِ آسمانی باشند.

> “But Israel did not fulfill God’s purpose. The Lord declared, ‘I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto Me?’ Jeremiah 2:21. ‘Israel is an empty vine, he bringeth forth fruit unto himself.’ Hosea 10:1. ‘And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt Me and My vineyard. What could have been done more to My vineyard, that I have not done in it? Wherefore when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to My vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: and I will lay it waste; it shall not be pruned nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For … He looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.’ Isaiah 5:3–7.

> اما اسرائیل مقصود خدا را برآورده نکرد. خداوند فرمود: «تو را تاکی نجیب غرس کردم، سراسر از بذری راست؛ پس چگونه نزد من به نهالی فاسد از تاکی بیگانه بدل شده‌ای؟» ارمیا 2:21. «اسرائیل تاکی تهی است؛ برای خود میوه می‌آورد.» هوشع 10:1. «و اکنون، ای ساکنان اورشلیم و ای مردان یهودا، از شما می‌خواهم میان من و تاکستانم داوری کنید. برای تاکستانم چه کاری دیگر می‌شد کرد که من در آن نکرده باشم؟ چرا وقتی چشم داشتم که انگور بیاورد، انگورِ وحشی آورد؟ و اکنون، به شما می‌گویم با تاکستانم چه خواهم کرد: حصارش را برخواهم داشت و خورده خواهد شد؛ دیوارش را فرو خواهم ریخت و پایمال خواهد شد؛ ویرانه‌اش خواهم کرد؛ نه هرس خواهد شد و نه زمینش بیل خواهد خورد؛ بلکه خارها و تیغ‌ها در آن خواهد رویید. و نیز به ابرها فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارند. زیرا ... او در پی داوری بود، اما اینک ستم؛ در پی عدالت، اما اینک فریاد.» اشعیا 5:3-7.

> “The Lord had through Moses set before His people the result of unfaithfulness. By refusing to keep His covenant, they would cut themselves off from the life of God, and His blessing could not come upon them. ‘Beware,’ said Moses, ‘that thou forget not the Lord thy God, in not keeping His commandments, and His judgments, and His statutes, which I command thee this day: lest when thou hast eaten and art full, and hast built goodly houses, and dwelt therein; and when thy herds and thy flocks multiply, and thy silver and thy gold is multiplied, and all that thou hast is multiplied; then thine heart be lifted up, and thou forget the Lord thy God…. And thou say in thine heart, My power and the might of mine hand hath gotten me this wealth…. And it shall be, if thou do at all forget the Lord thy God, and walk after other gods, and serve them, and worship them, I testify against you this day that ye shall surely perish. As the nations which the Lord destroyeth before your face, so shall ye perish; because ye would not be obedient unto the voice of the Lord your God.’ Deuteronomy 8:11–14, 17, 19, 20.

> خداوند به‌وسیلۀ موسی پیامدِ بی‌وفایی را پیشِ روی قوم خود نهاده بود. با امتناع از نگاه داشتن عهد او، خود را از حیاتِ خدا جدا می‌کردند و برکتِ او نمی‌توانست بر آنان بیاید. «برحذر باش،» موسی گفت، «که مبادا خداوند، خدای خود را فراموش کنی، از آن رو که فرمان‌ها و احکام و فرایض او را که امروز به تو امر می‌کنم نگاه نمی‌داری؛ مبادا چون خوردی و سیر شدی و خانه‌های نیکو بنا کردی و در آنها ساکن شدی؛ و چون رمه‌ها و گله‌هایت فزونی یافت، و نقره و طلایت افزون گردید، و هر آنچه داری افزون شد؛ آنگاه دلت برافراشته گردد و خداوند، خدای خود را فراموش کنی... و در دل خود بگویی: قدرت من و زورِ دستِ من این ثروت را برایم فراهم کرده است... و چنین خواهد بود که اگر به‌راستی خداوند، خدای خود را فراموش کنی و در پیِ خدایانِ دیگر بروی و به آنان خدمت کنی و آنان را پرستش نمایی، امروز بر ضد شما شهادت می‌دهم که به‌یقین هلاک خواهید شد. چنان‌که آن قوم‌ها را که خداوند در برابر چشمانِ شما نابود می‌سازد، شما نیز چنین هلاک خواهید شد؛ زیرا که از آوازِ خداوند، خدای خود اطاعت نکردید.» تثنیه ۸:۱۱-۱۴، ۱۷، ۱۹، ۲۰.

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> قوم یهود به آن هشدار اعتنا نکردند. خدا را فراموش کردند و از امتیاز والای خود به‌عنوان نمایندگان او غافل شدند. برکاتی که دریافت کرده بودند، هیچ برکتی برای جهان به بار نیاورد. همه امتیازاتشان را برای خودستایی به کار گرفتند. خدا را از خدمتی که از آنان می‌خواست محروم کردند و هم‌نوعان خود را از راهنمایی دینی و الگویی مقدس محروم ساختند. مانند ساکنان جهانِ پیش از طوفان، هر خیالِ دلِ شریرشان را دنبال کردند. بدین‌سان امور مقدس را به مضحکه‌ای بدل کردند و می‌گفتند: «هیکل خداوند، هیکل خداوند، هیکل خداوند اینهاست» (ارمیا ۷:۴)، در حالی که هم‌زمان سرشت خدا را وارونه می‌نمایاندند، نام او را بی‌حرمت می‌کردند و قدس‌گاهش را می‌آلودند.

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.

> باغبانانی که بر تاکستانِ خداوند گماشته شده بودند، به امانتِ خود وفادار نبودند. کاهنان و معلمان، تعلیم‌دهندگانِ امینی برای مردم نبودند. آنان نیکی و رحمتِ خدا و حقّ او بر محبت و خدمتِ مردم را پیوسته در برابر دیدگانشان نمی‌نهادند. این باغبانان در پیِ جلالِ خود بودند. می‌خواستند میوه‌های تاکستان را به خود اختصاص دهند. کوشششان این بود که توجه و تکریم را به سوی خود جلب کنند.

> “The guilt of these leaders in Israel was not like the guilt of the ordinary sinner. These men stood under the most solemn obligation to God. They had pledged themselves to teach a ‘Thus saith the Lord’ and to bring strict obedience into their practical life. Instead of doing this they were perverting the Scriptures. They laid heavy burdens upon men, enforcing ceremonies that reached to every step in life. The people lived in continual unrest, for they could not fulfill the requirements laid down by the rabbis. As they saw the impossibility of keeping man-made commandments, they became careless in regard to the commandments of God.

> گناه این رهبران در اسرائیل مانند گناهِ گناهکارِ عادی نبود. این مردان در برابر خدا تحت جدی‌ترین تعهد قرار داشتند. آنان پیمان بسته بودند که پیامِ «خداوند چنین می‌گوید» را تعلیم دهند و اطاعتِ بی‌چون‌وچرا را در زندگی عملی خویش جاری سازند. اما به‌جای این کار، کتاب مقدس را تحریف می‌کردند. بارهای سنگینی بر دوش مردم می‌گذاشتند و آیین‌هایی را تحمیل می‌کردند که شامل همه شئون زندگی می‌شد. مردم در اضطرابی پیوسته زندگی می‌کردند، زیرا نمی‌توانستند مقرراتی را که خاخام‌ها وضع کرده بودند به‌جا آورند. و چون ناممکن بودن رعایت احکامِ ساختۀ بشر را می‌دیدند، نسبت به فرمان‌های خدا سهل‌انگار شدند.

> “The Lord had instructed His people that He was the owner of the vineyard, and that all their possessions were given them in trust to be used for Him. But the priests and teachers did not perform the work of their sacred office as if they were handling the property of God. They were systematically robbing Him of the means and facilities entrusted to them for the advancement of His work. Their covetousness and greed caused them to be despised even by the heathen. Thus the Gentile world was given occasion to misinterpret the character of God and the laws of His kingdom.

> خداوند به قوم خود تعلیم داده بود که او مالک تاکستان است و اینکه تمام دارایی‌هایشان به امانت به آنان داده شده بود تا برای او به کار برند. اما کاهنان و معلمان کارِ منصب مقدس خود را چنان انجام نمی‌دادند که گویی با اموال خدا سروکار دارند. آنان به‌طور نظام‌مند منابع و امکاناتی را که برای پیشبرد کار او به ایشان سپرده شده بود، از او می‌ربودند. حرص و آزِ ایشان سبب شد که حتی نزد بت‌پرستان نیز خوار شمرده شوند. بدین‌سان، جهانِ غیریهودی فرصت یافت که صفات خدا و قوانین ملکوت او را به خطا تفسیر کند.

> “With a father’s heart, God bore with His people. He pleaded with them by mercies given and mercies withdrawn. Patiently He set their sins before them, and in forbearance waited for their acknowledgment. Prophets and messengers were sent to urge God’s claim upon the husbandmen; but instead of being welcomed, they were treated as enemies. The husbandmen persecuted and killed them. God sent still other messengers, but they received the same treatment as the first, only that the husbandmen showed still more determined hatred.

> با دلی پدرانه، خدا با قوم خود مدارا کرد. گاه با بخشیدن رحمت‌ها و گاه با بازگرفتن آن‌ها، با ایشان اتمام حجت نمود. با شکیبایی گناهانشان را پیش رویشان نهاد و در بردباری در انتظار اذعانشان ماند. پیامبران و رسولانی فرستاده شدند تا حق خدا را از زارعان مطالبه کنند؛ اما به جای آن‌که پذیرفته شوند، با آنان چون دشمن رفتار شد. زارعان آنان را آزار دادند و کشتند. خدا فرستادگانی دیگر نیز فرستاد، اما همان رفتاری را که با نخستینان شد با آنان نیز کردند، با این تفاوت که زارعان دشمنیِ سرسختانه‌تری نشان دادند.

> “As a last resource, God sent His Son, saying, ‘They will reverence My Son.’ But their resistance had made them vindictive, and they said among themselves, ‘This is the heir; come, let us kill Him, and let us seize on His inheritance.’ We shall then be left to enjoy the vineyard, and to do as we please with the fruit.

> به عنوان آخرین چاره، خدا پسر خود را فرستاد و گفت: «به پسر من حرمت خواهند گذاشت.» اما مقاومت‌شان آنان را کینه‌توز کرده بود و با هم گفتند: «این وارث است؛ بیایید او را بکشیم و میراثش را تصاحب کنیم.» آنگاه تاکستان برای ما می‌ماند تا از آن لذت ببریم و با میوه‌اش هرچه می‌خواهیم بکنیم.

> “The Jewish rulers did not love God; therefore they cut themselves away from Him, and rejected all His overtures for a just settlement. Christ, the Beloved of God, came to assert the claims of the Owner of the vineyard; but the husbandmen treated Him with marked contempt, saying, We will not have this man to rule over us. They envied Christ’s beauty of character. His manner of teaching was far superior to theirs, and they dreaded His success. He remonstrated with them, unveiling their hypocrisy, and showing them the sure results of their course of action. This stirred them to madness. They smarted under the rebukes they could not silence. They hated the high standard of righteousness which Christ continually presented. They saw that His teaching was placing them where their selfishness would be uncloaked, and they determined to kill Him. They hated His example of truthfulness and piety and the elevated spirituality revealed in all He did. His whole life was a reproof to their selfishness, and when the final test came, the test which meant obedience unto eternal life or disobedience unto eternal death, they rejected the Holy One of Israel. When they were asked to choose between Christ and Barabbas, they cried out, ‘Release unto us Barabbas!’ Luke 23:18. And when Pilate asked, ‘What shall I do then with Jesus?’ they cried fiercely, ‘Let Him be crucified.’ Matthew 27:22. ‘Shall I crucify your King?’ Pilate asked, and from the priests and rulers came the answer, ‘We have no king but Caesar.’ John 19:15. When Pilate washed his hands, saying, ‘I am innocent of the blood of this just person,’ the priests joined with the ignorant mob in declaring passionately, ‘His blood be on us, and on our children.’ Matthew 27:24, 25.

> رهبران یهود خدا را دوست نداشتند؛ از این‌رو از او بریدند و همهٔ پیشنهادهای او برای حل‌وفصل عادلانه را رد کردند. مسیح، محبوب خدا، آمد تا حقوق صاحب تاکستان را مطالبه کند؛ اما باغبانان با تحقیر آشکار با او رفتار کردند و گفتند: «نمی‌خواهیم این مرد بر ما حکومت کند.» آنان به زیباییِ شخصیتِ مسیح حسد ورزیدند. شیوهٔ تعلیم او بسیار برتر از شیوهٔ آنان بود و از موفقیت او بیم داشتند. او با آنان احتجاج کرد، ریاکاری‌شان را برملا ساخت و پیامدهای قطعی راه و روششان را به آنان نشان داد. این، آنان را به جنون برانگیخت. از توبیخ‌هایی که نمی‌توانستند خاموششان کنند، می‌سوختند. از معیار والای عدالت که مسیح پیوسته ارائه می‌داد، بیزار بودند. دیدند که تعالیم او آنان را در جایی قرار می‌دهد که خودخواهی‌شان برملا خواهد شد، و مصمم شدند او را بکشند. از الگوی راستگویی و تقوای او و معنویت والایی که در همهٔ کارهایش آشکار بود، بیزار بودند. تمام زندگی‌اش سرزنشی بر خودخواهی آنان بود، و چون آزمون نهایی فرا رسید، آزمونی که معنایش اطاعت تا حیات ابدی یا نافرمانی تا مرگ ابدی بود، قدوس اسرائیل را رد کردند. وقتی از آنان خواسته شد بین مسیح و باراباس انتخاب کنند، فریاد زدند: «باراباس را برای ما آزاد کن!» لوقا 23:18. و چون پیلاطس پرسید: «پس با عیسی چه کنم؟» آنان با خشم فریاد زدند: «او را مصلوب کن.» متی 27:22. «آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟» پیلاطس پرسید، و از جانب کاهنان و حاکمان پاسخ آمد: «ما پادشاهی جز قیصر نداریم.» یوحنا 19:15. وقتی پیلاطس دست‌های خود را شست و گفت: «من از خون این مرد عادل بی‌تقصیرم»، کاهنان با جماعت نادان هم‌صدا شدند و با حرارت اعلام کردند: «خون او بر ما و بر فرزندان ما باد.» متی 27:24، 25.

> “Thus the Jewish leaders made their choice. Their decision was registered in the book which John saw in the hand of Him that sat upon the throne, the book which no man could open. In all its vindictiveness this decision will appear before them in the day when this book is unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

> بدین‌سان رهبران یهودی انتخاب خود را کردند. تصمیم آنان در آن کتاب ثبت شد که یوحنا آن را در دستِ آن‌که بر تخت نشسته بود دید؛ همان کتابی که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را بگشاید. این تصمیم با تمام روح انتقام‌جویانه‌اش در روزی که این کتاب به دستِ شیرِ قبیلهٔ یهودا مهرش گشوده شود، در برابرشان آشکار خواهد شد.

> “The Jewish people cherished the idea that they were the favorites of heaven, and that they were always to be exalted as the church of God. They were the children of Abraham, they declared, and so firm did the foundation of their prosperity seem to them that they defied earth and heaven to dispossess them of their rights. But by lives of unfaithfulness they were preparing for the condemnation of heaven and for separation from God.

> قوم یهود این اندیشه را گرامی می‌داشتند که آنان محبوبان آسمان‌اند و همیشه به‌عنوان کلیسای خدا سرافراز باشند. اعلام می‌کردند که فرزندان ابراهیم‌اند، و چنان پایه‌های کامیابی‌شان در نظرشان استوار می‌نمود که زمین و آسمان را به مبارزه می‌طلبیدند تا ایشان را از حقوقشان محروم سازند. اما با شیوهٔ زندگی‌ای سرشار از بی‌وفایی، خود را برای محکومیت از سوی آسمان و برای جدایی از خدا آماده می‌کردند.

> “In the parable of the vineyard, after Christ had portrayed before the priests their crowning act of wickedness, He put to them the question, ‘When the Lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen?’ The priests had been following the narrative with deep interest, and without considering the relation of the subject to themselves they joined with the people in answering, ‘He will miserably destroy those wicked men, and will let out His vineyard unto other husbandmen, which shall render Him the fruits in their seasons.’

> در مثلِ تاکستان، پس از آنکه مسیح اوجِ شرارتِ ایشان را در برابر کاهنان ترسیم کرد، از آنان پرسید: «پس چون صاحبِ تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟» کاهنان با علاقه‌ای عمیق روایت را دنبال می‌کردند و بی‌آنکه نسبتِ موضوع را با خود بسنجند، همراهِ مردم پاسخ دادند: «آن مردمانِ شریر را به بدترین وجه هلاک خواهد کرد و تاکستانِ خود را به باغبانانِ دیگری اجاره خواهد داد تا در موسم‌هایش میوه را به او بدهند.»

> “Unwittingly they had pronounced their own doom. Jesus looked upon them, and under His searching gaze they knew that He read the secrets of their hearts. His divinity flashed out before them with unmistakable power. They saw in the husbandmen a picture of themselves, and they involuntarily exclaimed, ‘God forbid!’

> ناآگاهانه حکم محکومیت خود را بر زبان آورده بودند. عیسی به آنان نگریست، و زیر نگاه کاوشگر او دریافتند که رازهای دل‌هایشان را می‌خواند. الوهیت او با قدرتی انکارناپذیر در برابرشان درخشید. در آن باغبانان تصویری از خود دیدند و ناخودآگاه فریاد زدند: «خدا نکند!»

> “Solemnly and regretfully Christ asked, ‘Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner; this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’

> مسیح با وقار و تأسف پرسید: «آیا هرگز در کتب نخوانده‌اید: سنگی که بناها رد کردند، همان سرِ زاویه شده است؛ این کارِ خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است؟ پس به شما می‌گویم: ملکوتِ خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که ثمراتِ آن را به بار می‌آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد خواهد کرد.»

> “Christ would have averted the doom of the Jewish nation if the people had received Him. But envy and jealousy made them implacable. They determined that they would not receive Jesus of Nazareth as the Messiah. They rejected the Light of the world, and thenceforth their lives were surrounded with darkness as the darkness of midnight. The doom foretold came upon the Jewish nation. Their own fierce passions, uncontrolled, wrought their ruin. In their blind rage they destroyed one another. Their rebellious, stubborn pride brought upon them the wrath of their Roman conquerors. Jerusalem was destroyed, the temple laid in ruins, and its site plowed like a field. The children of Judah perished by the most horrible forms of death. Millions were sold, to serve as bondmen in heathen lands.

> مسیح می‌توانست هلاکتِ ملتِ یهود را دفع کند، اگر مردم او را می‌پذیرفتند. اما رشک و حسد آنان را آشتی‌ناپذیر ساخت. عزم کردند که عیسیِ ناصری را به‌عنوانِ مسیح نپذیرند. نورِ جهان را رد کردند و از آن پس زندگی‌شان در تاریکی‌ای چون تاریکیِ نیمه‌شب فرو رفت. هلاکتِ پیشگویی‌شده بر ملتِ یهود فرود آمد. امیالِ تند و مهارنشده‌شان نابودی‌شان را رقم زد. در خشمِ کورکورانه‌شان یکدیگر را نابود کردند. غرورِ سرکش و لجوجشان خشمِ فاتحانِ رومی را بر آنان آورد. اورشلیم ویران شد، هیکل به ویرانه بدل گشت، و جایگاهش چون مزرعه‌ای شخم زده شد. فرزندانِ یهودا به هولناک‌ترین گونه‌های مرگ جان باختند. میلیون‌ها نفر فروخته شدند تا در سرزمین‌های مشرکان به‌عنوانِ برده خدمت کنند.

> “As a people the Jews had failed of fulfilling God’s purpose, and the vineyard was taken from them. The privileges they had abused, the work they had slighted, was entrusted to others.

> یهودیان به‌عنوان یک قوم در تحقق بخشیدن به مقصود خدا کوتاهی کرده بودند و انگورستان از ایشان گرفته شد. امتیازاتی که از آنها سوءاستفاده کرده بودند و کاری که آن را سبک شمرده بودند، به دیگران سپرده شد.

> “The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ’s Object Lessons. 284–296.

> "مثل تاکستان تنها به قوم یهود اختصاص ندارد. برای ما نیز درسی دارد. کلیسا در این نسل از سوی خدا از امتیازات و برکات بزرگی بهره‌مند شده است و او انتظار ثمرات متناسبی دارد." درس‌های تمثیلی مسیح. 284-296.

The book of Joel identifies the history of the latter rain at the end of the world. The latter rain is God’s final warning message of the third angel of Revelation fourteen. Although the latter rain represents the message of the third angel, it also represents the communication process between Divinity and humanity as symbolized by Zechariah’s golden oil, the early and latter rains, the fire from the altar and other representations. The latter rain is not only a message, and the communication process between God and man, but it is also the only sanctified “methodology” of Bible study sustained in God’s Word. That methodology is Isaiah’s “line upon line” found in chapter twenty-eight.

کتاب یوئیل تاریخِ بارانِ پسین را در پایانِ جهان ترسیم می‌کند. بارانِ پسین همان پیامِ هشدارِ نهاییِ خداست که توسطِ فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ یوحنا بابِ چهارده اعلام می‌شود. گرچه بارانِ پسین نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ سوم است، همچنین فرایندِ ارتباطِ میانِ الوهیت و انسانیت را نیز بازمی‌نمایاند؛ چنان‌که با روغنِ زرّینِ زکریا، باران‌های پیشین و پسین، آتشِ برخاسته از مذبح و دیگر نمادها نشان داده شده است. بارانِ پسین نه‌تنها یک پیام و نیز فرایندِ ارتباط میانِ خدا و انسان است، بلکه یگانه «روش‌شناسیِ» تقدیس‌شدهٔ مطالعهٔ کتابِ مقدس نیز هست که در کلامِ خدا موردِ تأیید قرار گرفته است. آن روش‌شناسی همان «خط بر خطِ» اشعیا است که در بابِ بیست‌وهشت آمده است.

At the beginning of ancient and also modern Israel, God, “the husbandman” brought Israel “from the wilderness.” Whether the captivity of four hundred and thirty years captivity in Egypt or the captivity of the Dark Ages from 538 unto 1798, Israel was taken out of “the wilderness,” for a “wilderness” is a symbol of slavery and captivity. Whether ancient literal Israel or modern spiritual Israel God delivered them out of a wilderness captivity and “established” them “as His own chosen possession, the Lord’s vineyard” called to be priests and princes who “were committed” with the privilege of representing “the oracles of God.” The “oracles” for ancient Israel being the Law and to modern Israel being both the Law and the prophecies.

در آغاز اسرائیلِ باستان و نیز اسرائیلِ نوین، خدا، «باغبان»، اسرائیل را «از بیابان» بیرون آورد. چه اسارتِ چهارصد و سی ساله در مصر باشد و چه اسارتِ قرونِ تاریک از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، اسرائیل از «بیابان» بیرون آورده شد، زیرا «بیابان» نماد بردگی و اسارت است. چه اسرائیلِ جسمانیِ باستان و چه اسرائیلِ روحانیِ نوین، خدا آنان را از اسارتِ بیابان رهانید و آنان را «به‌عنوان ملکِ برگزیدهٔ خویش، تاکستانِ خداوند» «قرار داد»؛ ایشان را خواند تا کاهنان و شاهزادگان باشند و «به آنان سپرده شد» امتیاز نمایندگیِ «اقوال خدا». «اقوال» برای اسرائیلِ باستان، شریعت بود و برای اسرائیلِ نوین، هم شریعت و هم نبوّت‌ها.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> خدا در این روزگار کلیسای خود را، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، فراخوانده است تا چون نوری در جهان بایستد. به‌وسیله تبرِ نیرومندِ حقیقت، یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود بیاورد. او ایشان را امینانِ شریعتِ خود ساخته و حقایقِ عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همان‌گونه که اقوالِ مقدس به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگرِ مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوانِ کارگزارانِ او بیرون می‌روند تا هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین طنین‌انداز کنند. گواهی‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

Modern Israel was ordained to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the latter rain, while manifesting the character of Christ in their personal experience under the power of the Holy Spirit. The loud cry of the third angel is fulfilled during the outpouring of the latter rain, during a time when a false peace and safety latter rain message is being promoted by a class of men who are drunken with the wine of Babylon. These are Isaiah’s drunkards of Ephraim and Joel’s drinkers of wine who have the new wine cut off from their mouths. Those receiving the true latter rain message are represented by Daniel, Mishael, Hananiah and Azariah who rejected the Babylonian food for heavenly fare. These are the one hundred and forty-four thousand who sing the song of Moses and the Lamb, but also of the vineyard, for the vineyard parable was fulfilled in the history of Moses in the beginning of ancient Israel’s covenant relationship, and it was fulfilled again at the end of ancient Israel’s covenant relationship in the history of the Lamb.

اسرائیل معاصر مأمور بود تا فریاد بلند فرشتهٔ سوم را تحت قدرت بارانِ پسین اعلام کند، در حالی که در تجربهٔ شخصیِ خود، تحت قدرتِ روح‌القدس، منشِ مسیح را آشکار می‌ساخت. فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم در هنگامِ فروبارشِ بارانِ پسین تحقق می‌یابد، در زمانی که پیامِ کاذبِ «صلح و امنیت» به‌عنوانِ پیامِ بارانِ پسین از سوی طبقه‌ای از مردان که از شرابِ بابل مست‌اند ترویج می‌شود. این‌ها همان میگسارانِ افرایمِ اشعیا و شراب‌خوارانِ یوئیل‌اند که شرابِ تازه از دهانشان بازداشته شده است. کسانی که پیامِ حقیقیِ بارانِ پسین را می‌پذیرند، با دانیال، میشائیل، حننیا و عزریا نمایانده شده‌اند؛ آنان خوراکِ بابِلی را رد کردند و خوراکِ آسمانی را برگزیدند. این‌ها همان یکصد و چهل و چهار هزارند که سرودِ موسی و بره را، و نیز سرودِ تاکستان را، می‌سرایند؛ زیرا مَثَلِ تاکستان در تاریخِ موسی، در آغازِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ باستان، تحقق یافت، و در پایانِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ باستان نیز در تاریخِ بره بار دیگر تحقق یافت.

The song of the vineyard concludes with a former covenant people being passed by when a new covenant people are being married to the Lord. The Lord passed by those who died in the forty-year wilderness wandering and entered into covenant with Joshua at the very same time he was divorcing those who would die. The Lord was divorcing ancient Israel at the very same time He was marrying the Christian church. The alpha or beginning history is represented by Moses and the omega is represented by the Lamb. The history they both represent is the history of the vineyard parable, thus Isaiah’s song of the vineyard is John the Revelator’s song of Moses and the Lamb.

سرودِ تاکستان با این نتیجه پایان می‌یابد که قومِ عهدِ پیشین کنار گذاشته می‌شود، در حالی که قومِ عهدِ نو با خداوند به ازدواج درمی‌آید. خداوند از کنار کسانی که در سرگردانیِ چهل‌سالهٔ بیابان مردند گذشت و درست در همان زمانی که داشت کسانی را که بنا بود بمیرند طلاق می‌داد، با یوشع پیمان بست. خداوند هم‌زمان با ازدواج با کلیسای مسیحی، اسرائیلِ باستان را طلاق می‌داد. آلفا یا آغازِ تاریخ را موسی نمایندگی می‌کند و امگا را بره. تاریخی که هر دو نمایندگی می‌کنند، تاریخِ تمثیلِ تاکستان است؛ ازاین‌رو سرودِ تاکستانِ اشعیا همان سرودِ موسی و بره نزد یوحنای مکاشفه‌گر است.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> «این‌ها سخنانِ خواهر وایت نیست، بلکه سخنانِ خداوند است، و فرستادهٔ او آن‌ها را به من سپرده تا به شما برسانم. خدا از شما می‌خواهد دیگر با او در تضاد کار نکنید. دربارهٔ مردانی که ادعای مسیحی بودن دارند، تعلیماتِ بسیاری داده شد: آنان در حالی که صفاتِ شیطان را آشکار می‌سازند، با روح، کلام و کردارِ خود با پیشرفتِ حقیقت مقابله می‌کنند و بی‌گمان همان راهی را می‌پیمایند که شیطان ایشان را بدان می‌کشاند. در سنگدلیِ خود، اختیاری را چنگ زده‌اند که به هیچ‌وجه از آنِ ایشان نیست و نباید آن را اعمال کنند. معلمِ بزرگ می‌گوید: "واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد." در بتل کریک می‌گویند: "هیکلِ خداوند، هیکلِ خداوند، ما هستیم"، اما ایشان از آتشِ معمولی استفاده می‌کنند. دل‌هایشان به فیضِ خدا نرم و مطیع نشده است.» مجموعهٔ دست‌نوشته‌های منتشرشده، جلد ۱۳، ص ۱۳، ص ۲۲۲.

> “The patience of God has an object, but you are defeating it. He is allowing a state of things to come that you would fain see counteracted by and by, but it will be too late. God commanded Elijah to anoint the cruel and deceitful Hazael king over Syria, that he might be a scourge to idolatrous Israel. Who knows whether God will not give you up to the deceptions you love? Who knows but that the preachers who are faithful, firm, and true may be the last who shall offer the gospel of peace to our unthankful churches? It may be that the destroyers are already training under the hand of Satan and only wait the departure of a few more standard-bearers to take their places, and with the voice of the false prophet cry, ‘Peace, peace,’ when the Lord hath not spoken peace. I seldom weep, but now I find my eyes blinded with tears; they are falling upon my paper as I write. It may be that erelong all prophesyings among us will be at an end, and the voice which has stirred the people may no longer disturb their carnal slumbers.

> شکیبایی خدا هدفی دارد، اما شما آن را ناکام می‌گذارید. او اجازه می‌دهد وضعی پدید آید که شما آرزو دارید دیر یا زود جلوی آن گرفته شود، اما آن هنگام دیگر دیر خواهد بود. خدا به ایلیا فرمان داد تا حزائیلِ بی‌رحم و فریب‌کار را برای پادشاهیِ سوریه مسح کند تا تازیانه‌ای بر اسرائیلِ بت‌پرست باشد. از کجا معلوم خدا شما را به فریب‌هایی که دوست می‌دارید واگذار نکند؟ چه بسا که واعظانِ وفادار، استوار و راستین، آخرین کسانی باشند که بشارتِ سلامتی را به کلیساهای ناسپاس ما عرضه کنند. چه بسا ویرانگران همین اکنون زیر دستِ شیطان تربیت می‌شوند و تنها در انتظار رفتنِ چند پرچم‌دارِ دیگرند تا جای آنان را بگیرند و با آوازِ پیامبرِ کاذب فریاد زنند: «سلامتی، سلامتی»، حال آن‌که خداوند سخن از سلامتی نگفته است. من به ندرت می‌گریم، اما اکنون می‌بینم چشمانم از اشک کور شده است؛ اشک‌ها هنگام نوشتن بر کاغذم می‌چکند. دیری نپاید که همه نبوت‌ها در میان ما به پایان رسد، و آن صدا که قوم را برانگیخته است دیگر خواب‌های نفسانی‌شان را پریشان نکند.

> “When God shall work His strange work on the earth, when holy hands bear the ark no longer, woe will be upon the people. Oh, that thou hadst known, even thou, in this thy day, the things that belong unto thy peace! Oh, that our people may, as did Nineveh, repent with all their might and believe with all their heart, that God may turn away His fierce anger from them.” Testimonies, volume 5, 77.

> «هرگاه خدا کار عجیب خود را در زمین به انجام آورد، هرگاه دست‌های مقدس دیگر تابوت را بر دوش نکشند، وای بر مردم باد. ای کاش تو، حتی خودِ تو، در این روزت، آنچه را که به سلامتی‌ات مربوط است می‌دانستی! ای کاش قوم ما، چنان‌که نینوا کرد، با تمام قوت توبه کنند و با تمام دل ایمان آورند، تا خدا خشم شدید خود را از ایشان برگرداند.» شهادات، جلد پنجم، ۷۷.

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> اگر لجاجت دل را در خود بپرورانید و از سرِ غرور و خودحق‌پنداری خطاهای خود را اعتراف نکنید، در معرض وسوسه‌های شیطان واگذار خواهید شد. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌کند توبه نکنید یا اعتراف نیاورید، مشیت او شما را بارها و بارها از همان مسیر خواهد گذراند. واگذاشته می‌شوید تا خطاهایی از همان سنخ مرتکب شوید، همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را راستکاری و راستکاری را گناه خواهید نامید. انبوه فریب‌هایی که در این روزهای آخر غالب خواهند شد شما را در بر خواهد گرفت، و رهبران خود را عوض خواهید کرد، و نخواهید دانست که چنین کرده‌اید. ریویو اند هرالد، ۱۶ دسامبر ۱۸۹۰.

Back to Articles