Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکی - شماره بیست و شش

Number Twenty-Six

شمارهٔ بیست‌وشش

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

چهار نسلِ یوئیل نمایانگرِ ویرانیِ تدریجیِ تاکستانِ خدا از سال ۱۸۶۳ تا قانونِ یکشنبه هستند. عددِ چهار همچنین نمادِ چهار ویژگی از شخصیتِ مسیح است. کروبیان در قدس‌گاه چهار چهره دارند و آن چهره‌ها با تقسیم‌بندیِ چهاربخشیِ اسرائیلِ باستان، هنگامی که گرداگردِ قدس‌گاه اردو زده بودند، همخوانی دارند. آنها همچنین نمایانگرِ چهار انجیل هستند.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> اما در مورد شباهت چهره‌هایشان، هر چهار چهرهٔ انسان داشتند، و در سمت راست چهرهٔ شیر؛ و در سمت چپ چهرهٔ گاو؛ و نیز هر چهار چهرهٔ عقاب داشتند. حزقیال ۱:۱۰.

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> و حیوان اول شبیه شیر بود، و حیوان دوم شبیه گوساله بود، و حیوان سوم چهره‌ای مانند انسان داشت، و حیوان چهارم شبیه عقابی در حال پرواز بود. مکاشفه ۴:۷.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

کتاب مقدس (سفر اعداد، فصل ۲) دوازده قبیله را—به‌استثنای لاوی که درست گرداگرد خیمهٔ اجتماع اردو زده بودند—چنین توصیف می‌کند: آنان در چهار اردو، هر یک متشکل از سه قبیله، سازمان‌دهی شده و در چهار جهت اصلی پیرامون مقدسگاه جای گرفته بودند؛ هرکدام زیر یک عَلَم یا پرچم قرار داشتند. این آرایش همسانیِ نمادینی پدید آورد که در آن، اردوگاه زمینی بازتابی از تخت آسمانی است که کروبیان از آن پاسداری می‌کنند.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

یهودا درِ ورودیِ مقدس‌گاه، رو به شرق و به سوی خورشیدِ در حالِ طلوع، قرار داشت. پرچمِ یهودا شیر بود، زیرا نمایانگرِ شیرِ سبطِ یهوداست. دو سبطی که با یهودا بودند، یساکار و زبولون بودند. در رؤیای یوحنا، نخستین جانور همچون شیر بود، همان‌گونه که کروبیانِ حزقیال چهره‌ای چون شیر داشتند. رئوبین، که نمادِ انسان بود، در جنوب، همراه با شمعون و جاد قرار داشت. در غرب، افرایم با بنیامین و منسّی قرار داشتند و نمادشان گاو بود. در شمال، دان به همراهِ آشر و نفتالی قرار داشتند و نمادشان عقاب بود. ارتباطِ اسباط با چهار چهرهٔ مقدس‌گاهِ آسمانی در چهار انجیل نمایانده شده است.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

متی شیر قبیلهٔ یهوداست، مرقس گاو قربانی، لوقا انسان و یوحنا عقاب بلندپرواز. مسیح، به‌عنوان شیر قبیلهٔ یهودا، خود را کسی معرفی می‌کند که کلام نبوی خود را مهر و موم می‌کند و می‌گشاید. انجیل متی اشارات مستقیم بیشتری به تحقق نبوت‌های مسیحایی (۱۲ مورد) دارد تا مجموع سه انجیل دیگر با هم. اصلاً قابل مقایسه نیست.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

کتابِ متی نمایانگرِ کلامِ نبویِ خداست. لوقا که پزشک بود، انجیلِ خود را از منظرِ مسیح به‌عنوانِ پسرِ انسان ارائه می‌کند، زیرا لوقا نمادِ چهرهٔ انسان است. مرقس انجیلِ مسیح را از منظرِ قربانی‌ای که مسیح نمایندهٔ آن بود ارائه می‌کند، زیرا مرقس نمادِ گاوِ نر است. یوحنا عقابِ بلندپرواز است که در ارائهٔ انجیلِ مسیح، حقایقِ ژرفِ خدا را بیان کرد.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

مهم است که انجیل متی را، چنان‌که در کلام نبوی بازنمایی شده است، درک کنیم. انجیل متی شیرِ قبیلهٔ یهوداست، سرورِ کلامِ نبویِ او، شمارندهٔ شگفت‌انگیزِ رازها، زبان‌دانِ شگفت‌انگیز، آن‌که کلامِ خود را مُهر و موم می‌کند و می‌گشاید. عیسی آلفا و اُمگاست و او کلمه است. نخستین کتابِ عهد جدید و آخرین کتابِ عهد جدید کتاب‌هایی نبوی‌اند. بیشترِ مردم این حقیقت را دربارهٔ کتاب مکاشفه می‌دانند، اما شاید دریافته نباشند که متی آلفای عهد جدید است؛ پس باید با اُمگای عهد جدید همراستا باشد. باید پایان را بازنماید، که همان کتابِ مکاشفه است.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

بنابراین، هرگاه در متی، یک خطِ موازی با خطِ تاریخِ عهدِ کتاب پیدایش را که در فصل‌های یازده تا بیست‌ودو ترسیم شده است می‌یابیم، این چیزی جز حقیقتی نیست که شیرِ قبیلهٔ متی در حال مُهرگشاییِ آن است. دوازده فصلِ تاریخِ عهد که در پیدایش، متی و مکاشفه نمایانده شده‌اند، اکنون مُهرشان گشوده می‌شود و آنچه تشخیص می‌دهیم این است که فصل بیست‌وسومِ متی نمایانگر جداییِ خردمندان و نادانان در مَثَلِ تاکستان است. هشت «وای» بر قومِ عهدِ پیشین، که همتای نبویِ خود را در هشت نفسی می‌یابند که نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزارند و بر کشتیِ نجات سوار می‌شوند. فصل ۲۳ نمایانگرِ کاری است که در قدسِ آسمانی آغاز شد، هنگامی که ۲۳۰۰ روز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید، و بار دیگر در قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع نیز چنین خواهد شد. فصل ۲۳ این حقیقت را نشان می‌دهد.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

فصل بیست‌وچهار در زمانی رخ می‌دهد که مسیح تازه گفت‌وگوی خود را با اسرائیلِ مرتد به پایان رسانده و برای آخرین بار هیکلِ یهودیان را ترک کرده است. عدد ۲۴ نمادِ گذار از اسرائیلِ باستان به اسرائیلِ نوین است، همان نقطه در تاریخِ نبوت که مسیح هنگام ارائهٔ پیام خود در متی ۲۴ در آن ایستاد. پیام نبویِ متی ۲۴ تصویری الهی از روش «خط بر خط» است که به‌طور مشخص به تاریخِ میلری‌ها و ازاین‌رو به تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر می‌پردازد. ۲۴ به‌وسیلهٔ کلیسای باب دوازدهمِ مکاشفه نمایانده می‌شود؛ کلیسایی که بر ماهی ایستاده است که نورِ خورشیدِ عدالت را بازمی‌تاباند. بر سرِ او دوازده ستاره است که نمایانگر ۲۴ هستند، زیرا او نمایندهٔ تاریخی است که تا تولدِ مسیح امتداد می‌یابد، هنگامی که دوازده سِبطِ اسرائیلِ باستان به دوازده شاگردِ اسرائیلِ نوین بدل می‌شوند. در فصلِ بیست‌وچهار، تاریخِ میلری‌ها از ۱۷۹۸ تا یأسِ بزرگ نمایانده می‌شود. سپس باب ۲۵ متی می‌آید.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

عدد بیست‌وپنج نماد لاویان است، خواه نیک خواه بد، و به همان اندازه مهم این‌که نمایانگر جداسازیِ لاویانِ حکیم و شریر نیز هست. انجیل متی، باب ۲۵، بر پایهٔ سه شاهد، یا سه مَثَل، فرایند جداسازی‌ای را که عدد بیست‌وپنج نمایانگر آن است مشخص می‌کند. بدیهی است که مَثَل ده باکره تاریخ پیروان میلر و نیز تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار را بازنمایی می‌کند. آن تاریخ، تاریخ فرشتهٔ اول است؛ مَثَل استعدادها فرشتهٔ دوم است و مَثَل گوسفندان و بزها داوریِ فرشتهٔ سوم.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

فصل‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهشت، تاریخ عید فصح تا مأموریت انجیلِ پس از مصلوب شدن را مشخص می‌کنند.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> و چون عیسی همهٔ این سخنان را به پایان رسانید، به شاگردان خود گفت: شما می‌دانید که پس از دو روز عید فصح است و پسر انسان تسلیم خواهد شد تا مصلوب گردد. متی ۲۶:۱، ۲

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

خلاصه‌ای از نشانه‌های گوناگون در فصل ۲۶ چنین است: توطئه برای کشتن عیسی در آیات ۳ تا ۵. سپس در آیات ۶ تا ۱۳، عیسی در بیت‌عنیا مسح می‌شود. در آیات ۱۴ تا ۱۶، یهودا به ازای سی سکه نقره به مسیح خیانت می‌کند. سپس در آیات ۱۷ تا ۲۵، عید فِصح با شاگردانش فرا می‌رسد. در آیات ۲۶ تا ۲۹، عیسی شام خداوند را برقرار می‌کند، و در آیه ۳۰، عیسی انکار پطرس را پیشگویی می‌کند. در آیات ۳۶ تا ۴۶، عیسی در جتسیمانی است. در آیات ۴۷ تا ۵۶، عیسی دستگیر می‌شود، سپس در آیات ۵۷ تا ۶۸، عیسی در برابر قیافا و سنهدرین است. از آیه ۶۹ به بعد، انکار پطرس نسبت به مسیح شرح داده می‌شود. این فصل شامل ده نشانه مشخص است که قرار است در ایام آخر تکرار شوند.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

فصل بیست‌وهفتم همچنین ده نشانهٔ متمایز دارد. عیسی به پیلاطس سپرده می‌شود، سپس یهودا خود را حلق‌آویز می‌کند، سپس عیسی نزد پیلاطس برده می‌شود، سپس براباس برگزیده می‌شود، پیلاطس عیسی را برای مصلوب شدن تسلیم می‌کند، سپس عیسی مورد تمسخر قرار می‌گیرد، سپس مصلوب شدن، سپس مرگ عیسی، سپس عیسی به خاک سپرده می‌شود و سپس نگهبانِ قبر شهادت می‌دهد.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

فصل بیست‌وهشتم تنها سه نشانهٔ راه دارد: نخست رستاخیز، سپس دروغِ سنهدرین و آنگاه مأموریتِ بزرگ. سه فصل با بیست‌وسه نشانهٔ راهِ متمایزِ صلیب که در تاریخِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر تکرار خواهد شد.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

متی ۲۶ - ده نشانهٔ راه

1. 1. Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

   توطئهٔ سرکاهنان و مشایخ برای کشتن عیسی (آیات ۳–۵)

2. 2. Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

   مسح در بیت‌عنیا به‌دست زنی با صندوقچهٔ مرمری (آیات ۶ تا ۱۳)

3. 3. Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

   یهودا موافقت می‌کند که در ازای سی سکهٔ نقره به عیسی خیانت کند (آیات ۱۴–۱۶)

4. 4. Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

   آماده‌سازی و خوردن فِصح با شاگردان (آیات ۱۷ تا ۲۵)

5. 5. Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

   برپایی شام خداوند (آیات ۲۶ تا ۲۹)

6. 6. Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

   پیشگویی انکار پطرس (آیات ۳۰ تا ۳۵)

7. 7. Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

   اندوه در جتسیمانی (آیات ۳۶–۴۶)

8. 8. Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

   خیانت و دستگیری عیسی (آیات ۴۷–۵۶)

9. 9. Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

   محاکمهٔ عیسی در برابر قیافا و سنهدرین (آیات ۵۷-۶۸)

10. 10. Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    انکار سه‌گانهٔ پطرس (آیات ۶۹–۷۵)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

متی ۲۷ - ده نشانهٔ راه

1. 1. Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

   عیسی به پیلاطس تحویل داده شد (آیات ۱–۲)

2. 2. Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

   ندامت و خودکشیِ یهودا (آیات ۳–۱۰)

3. 3. Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

   عیسی در برابر پیلاطس - محاکمه رسمی رومی (آیات ۱۱–۱۴)

4. 4. Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

   انتخاب باراباس به جای عیسی (آیات ۱۵-۲۶)

5. 5. Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

   پیلاطس عیسی را برای مصلوب شدن تسلیم می‌کند (شامل آزادی باراباس)

6. 6. Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

   استهزا و تازیانه‌زدن از سوی سربازان (آیات ۲۷–۳۱)

7. 7. The crucifixion (vv. 32–44)

   تصلیب (آیات ۳۲-۴۴)

8. 8. The death of Jesus (vv. 45–50)

   مرگ عیسی (آیات ۴۵-۵۰)

9. 9. Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

   نشانه‌های فراطبیعی و دفن به‌دست یوسف رامه‌ای (آیات ۵۱ تا ۶۱)

10. 10. Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    گماشتن نگهبان بر سر قبر (آیات ۶۲ تا ۶۶)

## Matthew 28 – Three Waymarks

متی ۲۸ - سه نشانهٔ راه

1. 1. The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

   قیام و قبر خالی (آیات ۱-۱۰)

2. 2. The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

   دروغ سرکاهنان و مشایخ به سربازان (آیات ۱۱-۱۵)

3. 3. The Great Commission (vv. 16–20)

   مأموریت بزرگ (آیات ۱۶-۲۰)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

همان‌گونه که تجربهٔ مسیح، از تدهین در بیت‌عنیا تا مأموریت عظیم، پایان خدمت زمینی او و آغاز بشارت به همهٔ قوم‌ها را نشان داد، همین نشانه‌های راه نیز در تجربهٔ باقی‌ماندگان خدا، هنگامی که به پایان دورهٔ آزمایش و پیروزی نهایی‌شان نزدیک می‌شوند، تکرار می‌شوند.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

فصل‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهشت نمایانگر تاریخِ فصح هستند که بر پایهٔ ۲۳ نشانِ راهِ متمایز ساختار یافته است و این نشان‌های راه در طول تاریخی که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود و پس از آن، تکرار می‌شوند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر مقدس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح در مثلِ ده باکره در متی ۲۵ وصف کرده است، نمایانده شده است. مناقشهٔ عظیم، ۴۲۷.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

پایانِ ۲۳۰۰ روز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در زمانِ قانونِ یکشنبه تکرار می‌شود. بیست‌وسه نشانهٔ راهِ واقع در سه فصلِ آخرِ متی، خونِ گران‌بهایی را که برای پیوند دادنِ الوهیت با انسانیت به کار گرفته می‌شود، مشخص می‌کنند.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> شفاعت مسیح به‌خاطر انسان در قدسِ آسمانی به همان اندازه برای طرح نجات ضروری است که مرگ او بر صلیب ضروری بود. با مرگ خود آن کاری را آغاز کرد که پس از رستاخیزش برای کامل کردنش به آسمان عروج کرد. ما باید به‌واسطهٔ ایمان به درون حجاب وارد شویم، «آنجا که پیشرو به‌خاطر ما داخل شده است.» عبرانیان ۶:۲۰. آنجا نورِ صلیبِ جلجتا منعکس می‌شود. آنجا می‌توانیم بینشی روشن‌تر از اسرارِ رستگاری به‌دست آوریم. نجات انسان به بهایی بی‌نهایت برای آسمان صورت گرفته است؛ قربانیِ تقدیم‌شده برابر با گسترده‌ترین مقتضیاتِ شریعتِ شکستهٔ خداست. عیسی راه را به سوی تخت پدر گشوده است، و از طریق شفاعت او، آرزوی صادقانهٔ همهٔ کسانی که با ایمان نزد او می‌آیند می‌تواند در حضور خدا عرضه شود. نبرد عظیم، ۴۸۹.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

فصل بیست و سومِ انجیل متی بر محکومیت کهنوتِ جعلی تأکید می‌کند. فصول بیست و شش تا بیست و هشت امگای فصل بیست و سوم هستند. لاویانِ جعلی (شورشِ فزایندهٔ پیران در طی چهار نسل) نشانه‌های راه را در سه فصلِ آخر پدید آوردند.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

فصل بیست‌وچهارم روش «خط به خط» را به‌عنوان روشِ مسیح معرفی می‌کند، زیرا او ویرانیِ اورشلیم را به کار می‌گیرد تا آنچه هست، آنچه بوده و آنچه خواهد بود را توصیف کند.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

سقوط اورشلیم در سال ۷۰ میلادی، در همان روزِ سال رخ داد که اورشلیم نخستین‌بار به دست نبوکدنصر ویران شده بود. ویرانی اورشلیم به دست نبوکدنصر به گذشته تعلق داشت، و در تاریخِ مسیح، هنگامی که تیتوس اورشلیم را تصرف کرد، آن رویداد نمادی از پایان جهان بود. متی ۲۴ روش «خط بر خط» را برجسته می‌کند و بدین‌سان «روش‌شناسی» را به‌عنوان عنصری از شهادت نبوی معرفی می‌کند.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

در باب ۲۴ است که مسیح ضرورتِ فهمِ «مکروهِ ویرانی» را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته، همان فهمِ بنیادینِ ویلیام میلر، و نمادی را که رؤیا را در دانیال تثبیت می‌کند، مشخص می‌سازد. این امر همچنین نمایانگر شورشِ ادونتیسم است، زیرا آنان برداشتِ میلریتی از «دائمی» در کتاب دانیال را رد کردند و بدین‌سان در گمراهیِ شدیدِ بابِ دومِ رسالهٔ دوم به تسالونیکیان شریک شدند. این باب مستقیماً با لوقا ۲۱ پیوند دارد و بدین‌سان ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص می‌کند که نمادِ ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است. همچنین با «اوقاتِ امّت‌ها» در لوقا ۲۱:۲۴ پیوند می‌یابد که کلیدِ اصلیِ گشودنِ «هفت زمان» موسی است و در عینِ حال با اندازه‌گیریِ هیکل در مکاشفه، باب یازدهم، هم‌راستا است.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

از فصل بیست‌وسه آغاز می‌شود، سپس بیست‌وچهار و بیست‌وپنج می‌آیند، و آنگاه با فصل‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهفت پایان می‌یابد، سه فصلی که دارای بیست‌وسه نشانِ راه‌اند که امگا در برابر آلفای فصل بیست‌وسه هستند. فصل بیست‌وشش به‌اضافهٔ بیست‌وهفت و بیست‌وهشت برابر با «۸۱» است که نمادی از کهانت است. بر پایهٔ سه شاهد (پیدایش، متی و مکاشفه) فصل‌های یازده تا بیست‌ودو یک خط‌اند. فصل‌های بیست‌وسه تا بیست‌وهشت خطی از حقیقت‌اند که با بیست‌وسه آغاز می‌شود و با بیست‌وسه پایان می‌یابد.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

فصل‌های یک تا ده، نخستین خط از سه خط نبوتی در کتاب متی هستند. ده فصل، سپس دوازده فصل، و سپس شش فصل. الهام به ما می‌آموزد که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس در کتاب مکاشفه به هم می‌رسند و پایان می‌یابند، و بنابراین همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس در متی نیز به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. متی، چون رخِ شیرِ سبطِ یهودا، دوازده نبوتِ متمایزِ مسیحایی را مشخص می‌کند و آن دوازده بخش، نشانه‌های راهِ تاریخِ میلری‌ها و صد و چهل و چهار هزار را پدید می‌آورند. همان‌گونه که کتاب مکاشفه با مکاشفهٔ عیسی مسیح آغاز می‌شود، فصل نخستِ متی مکاشفه‌ای از عیسی مسیح ارائه می‌کند که با زندگی و شهادت موسی و با تاریخِ دجّال پیوند می‌یابد و در عین حال سه عنصرِ کلیسای پیروزمند را، که به‌وسیلهٔ نبی، کاهن و پادشاه نمایانده می‌شوند، مشخص می‌سازد.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

انجیل متی با مکاشفۀ عیسی مسیح در زمینهٔ عهد خدا با قومی برگزیده آغاز می‌شود. از ابراهیم تا داود چهارده نسل بود، از داود تا اسارت در بابل چهارده نسل بود، و از بابل تا مسیح نیز چهارده نسل دیگر است. نسب‌نامۀ مسیح در متی با موسی همخوانی دارد، زیرا موسی آلفا و مسیح امگا است. زندگی موسی به مدت صد و بیست سال با صد و بیست سال زمانِ آزمایشی در تاریخ نوح همخوان است. بنابراین عهد نوح با عهدِ قومِ برگزیده پیوند دارد. صد و بیست سالِ موسی نمایانگر سه دورۀ چهل‌ساله است که در پایانِ چهل سال نخست با کشته‌شدنِ آن مصری به دست موسی خاتمه یافت، و در پایانِ دورۀ چهل‌سالۀ دوم نخست‌زادگان، فرعون و لشکر او کشته شدند. دورۀ چهل‌سالۀ دوم با شورشی در قادش پایان یافت و دورۀ چهل‌سالۀ سوم با شورش دومِ قادش پایان گرفت. همۀ سه خط نبویِ آلفا در قادش پایان می‌یابند و سه خط نبویِ نسب‌نامۀ متی در داود، اسارت در بابل و پیام‌آورِ عهد پایان می‌پذیرند.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

هنگامی که آلفای موسی با اُمگای مسیح هم‌راستا می‌شود، شش شاهدِ قادش وجود دارد؛ یعنی ۱۸۶۳ و قانون یکشنبه. نسب‌نامهٔ متی پادشاه داوود را در قادش قرار می‌دهد؛ جایی که ادونتیسمِ مرتد به بابل برده می‌شود، در حالی که مسیح عهد را با صد و چهل و چهار هزار نفر تأیید می‌کند. با قرار دادن داوود در قانون یکشنبه، شاهدِ دومی برای داوود برقرار می‌شود، و داوود یکی از سه نمایندهٔ انسانی است که در سی‌سالگی خدمت را آغاز کردند. مسیح، داوود، یوسف و حزقیال همگی در سی‌سالگی کار خود را آغاز کردند. در کنار هم، این چهار نفرِ سی‌ساله که خدمت را آغاز کردند، نمایانگر ترکیب الوهیت و انسانیت‌اند، زمانی که کلیسای رزمنده به کلیسای ظفرمند دگرگون می‌شود. آن کلیسا از یک پیامبر، یک کاهن و یک پادشاه تشکیل شده است. این دگرگونی در قانون یکشنبه نشان‌گذاری می‌شود، که همان قادش نیز هست؛ بنابراین داوود در نسب‌نامهٔ متی با داوودِ سی‌ساله هم‌راستا می‌شود.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

سی سالِ آمادگی با چهارصد و سی سالِ عهدِ ابراهیم همخوانی دارد و همچنین با سن یک کاهن و ۱۲۹۰ سالِ دانیال ۱۲:۱۱. در مقالهٔ بعدی هر یک از آن دوازده نبوّتِ مسیحایی را در کتابِ متی بررسی خواهیم کرد. نخست سه خط سیرِ نبوی را در متی مشخص می‌کنیم: باب‌های ۱ تا ۱۰، سپس ۱۱ تا ۲۲، و آنگاه ۲۳ تا ۲۸.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> مدتی پس از سرخوردگی سال ۱۸۴۴، من نیز، همراه با جماعتِ ظهور، بر این باور بودم که درِ رحمت برای جهان تا ابد بسته شده است. این موضع را پیش از آن‌که نخستین رؤیا به من داده شود، اتخاذ کرده بودم. این نورِ از جانب خدا که به من داده شد، خطای ما را اصلاح کرد و ما را توانا ساخت تا موضعِ حقیقی را ببینیم.

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> من هنوز به نظریهٔ درِ بسته معتقدم، اما نه به آن معنایی که ما در ابتدا این اصطلاح را به کار می‌بردیم و نه به آن معنایی که مخالفانم آن را به کار می‌برند.

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> در روزگار نوح، درِ بسته‌ای وجود داشت. در آن زمان، روح خدا از نسل گناهکاری که در آب‌های طوفان هلاک شد، کنار کشیده شد. خودِ خدا پیام درِ بسته را به نوح داد: «روح من تا ابد با انسان مجادله نخواهد کرد، زیرا او نیز جسم است؛ با این همه، روزهای او صد و بیست سال خواهد بود» (پیدایش ۶:۳).

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> در روزگار ابراهیم دری بسته بود. رحمت دیگر برای ساکنان سدوم شفاعت نمی‌کرد، و همه، جز لوط با همسر و دو دخترش، به آتشی که از آسمان فرو فرستاده شد، هلاک شدند.

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> در زمان مسیح دری بسته بود. پسرِ خدا به یهودیانِ بی‌ایمانِ آن نسل اعلام کرد: «خانهٔ شما برای شما ویران رها شده است» (متی ۲۳:۳۸).

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> با نگاهی به جریان زمان تا روزهای آخر، همان قدرت بی‌نهایت به‌وسیلهٔ یوحنا اعلام کرد: «این‌ها را می‌گوید او که قدوس است، او که حقیقی است، او که کلید داود را دارد، او که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید» (مکاشفه ۳:۷).

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> به من در رؤیا نشان داده شد و هنوز هم معتقدم که در سال ۱۸۴۴ درِ بسته‌ای وجود داشت. همهٔ کسانی که نورِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را دیدند و آن نور را رد کردند، در تاریکی واگذاشته شدند. و آنان که آن را پذیرفتند و روح‌القدس را که همراه اعلامِ پیام از آسمان بود دریافت کردند، و سپس ایمان خود را انکار کردند و تجربهٔ خویش را توهّم خواندند، با این کار روحِ خدا را رد کردند و دیگر روحِ خدا با آنان اتمام حجت نکرد.

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> آنانی که نور را ندیدند، گناهِ ردّ آن بر عهده‌شان نبود. تنها گروهی که روحِ خدا نمی‌توانست به آنان دست یابد، کسانی بودند که نورِ آسمانی را خوار شمرده بودند. و همان‌گونه که گفته‌ام، این گروه هم کسانی را در بر می‌گرفت که هنگام عرضه شدنِ پیام آن را نپذیرفتند، و هم آنان را که پس از دریافتِ آن، بعدها از ایمانِ خود برگشتند. این افراد ممکن بود ظاهری دیندار داشته باشند و ادعا کنند پیروانِ مسیح‌اند؛ امّا چون ارتباطی زنده با خدا نداشتند، اسیرِ فریب‌های شیطان می‌شدند. در رؤیا این دو گروه به تصویر کشیده شده‌اند: کسانی که نوری را که پیروی‌اش کرده بودند، موهوم خواندند، و شریرانِ جهان که چون نور را رد کردند، از سوی خدا رد شدند. هیچ اشاره‌ای به کسانی که نور را ندیده بودند و بنابراین در ردّ آن گناهکار نبودند، نشده است. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، صفحات ۶۲ و ۶۳.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> تنها کسانی که با ایمان، عیسی را در کار عظیم کفاره پی می‌گیرند، از مزایای شفاعت او که به نفع آنان انجام می‌شود بهره‌مند می‌گردند؛ حال آن‌که کسانی که نوری را که این خدمت را آشکار می‌سازد رد می‌کنند، از آن بهره‌ای نمی‌برند. یهودیانی که نوری را که در نخستین ظهور مسیح داده شد رد کردند و نپذیرفتند به او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ جهان ایمان بیاورند، نمی‌توانستند از طریق او آمرزش دریافت کنند. هنگامی که عیسی در عروج خود، با خون خویش به قدس آسمانی داخل شد تا بر شاگردانش برکات شفاعت خود را فرو ریزد، یهودیان در تاریکیِ کامل رها شدند تا قربانی‌ها و تقدیمات بی‌ثمر خود را ادامه دهند. خدمتِ نمونه‌ها و سایه‌ها پایان یافته بود. آن دری که مردم پیش‌تر از طریق آن به خدا دسترسی می‌یافتند دیگر گشوده نبود. یهودیان از جست‌وجوی او به تنها طریقی که در آن زمان می‌شد او را یافت، یعنی از طریق خدمت در قدس آسمانی، سر باز زدند. از این‌رو هیچ مشارکتی با خدا نیافتند. در بر آنان بسته بود. آنان مسیح را به‌عنوان قربانی حقیقی و تنها شفیع در حضور خدا نمی‌شناختند؛ از این‌رو نمی‌توانستند از مزایای شفاعت او بهره‌مند شوند.

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> وضعیتِ یهودیانِ بی‌ایمان، وضعیتِ بی‌اعتناها و بی‌ایمانانِ در میانِ مسیحیانی را که ادعای ایمان دارند، به تصویر می‌کشد؛ آنان که عمداً از کارِ کاهنِ اعظمِ رحیمِ ما ناآگاه‌اند. در خدمتِ نمونه‌ای، آنگاه که کاهنِ اعظم به قدس‌الاقداس وارد می‌شد، همهٔ اسرائیل موظف بودند پیرامونِ مقدس‌گاه گرد آیند و به جدی‌ترین وجه، جان‌های خود را در برابرِ خدا فروتن سازند، تا آمرزشِ گناهانِ خود را دریافت کنند و از جماعت بریده نشوند. پس چقدر بیشتر ضروری است که در این روزِ کفارهٔ ضدنوعی، کارِ کاهنِ اعظمِ خود را دریابیم و بدانیم چه وظایفی از ما خواسته شده است.

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> انسان‌ها نمی‌توانند بی‌عقوبت هشداری را که خدا از سر رحمت برایشان می‌فرستد، رد کنند. در روزگار نوح پیامی از آسمان به جهان فرستاده شد و نجات آنان به چگونگی برخوردشان با آن پیام بستگی داشت. چون آن هشدار را رد کردند، روح خدا از آن نسل گناهکار برداشته شد و آنان در آب‌های طوفان هلاک گردیدند. در زمان ابراهیم، رحمت از شفاعت برای ساکنان گناهکار سدوم بازایستاد، و همه جز لوط با همسرش و دو دخترش به‌وسیلهٔ آتشی که از آسمان فرود آمد نابود شدند. همین‌گونه بود در روزهای مسیح. پسر خدا به یهودیان بی‌ایمانِ آن نسل اعلام کرد: «خانهٔ شما برای شما متروک می‌ماند.» متی ۲۳:۳۸. و چون به روزهای آخر می‌نگریم، همان قدرت لایتناهی دربارهٔ کسانی که «محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند» اعلام می‌کند: «از این رو خدا بر ایشان گمراهیِ شدید می‌فرستد تا دروغ را باور کنند، تا همه محکوم شوند آنان که حقیقت را باور نکردند، بلکه به شرارت خشنود بودند.» دوم تسالونیکیان ۲:۱۰-۱۲. چون تعالیم کلام او را رد می‌کنند، خدا روح خود را بازمی‌گیرد و ایشان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند وا می‌گذارد. نبرد بزرگ، ۴۳۰، ۴۳۱.

Back to Articles