Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Nine

کتاب دانیال - شماره چهل و نه

Unveiling Truths: The Midnight Cry, Islam’s Role, and the Final Testing Process in the Last Days

افشای حقایق: ندای نیمه‌شب، نقش اسلام و فرایند امتحان نهایی در روزهای آخرالزمان

Author

Jeff Pippenger

Published

January 13, 2024

Formats

PDF
Word

The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

افزایش دانشی که با مُهرگشاییِ رؤیای رود اولای در سال ۱۷۹۸ پدید آمد، فرایندِ امتحانی‌ای را به وجود آورد که اوج خود را در جنبشِ فریادِ نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴ یافت. فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر، که اکنون مُهر آن گشوده می‌شود، در همان تاریخ به تصویر کشیده شده و همان حقایقِ امتحانیِ آن تاریخ را دربر می‌گیرد، زیرا پیامِ فریادِ نیمه‌شبی که اکنون در حال گشوده‌شدن است، احیای جواهراتِ میلر است.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> حقایقی که در سال‌های ۱۸۴۱، ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند. پیام‌های فرشتگان اول، دوم و سوم در آینده با صدای بلند اعلام خواهند شد. آن‌ها با عزمی راسخ و در قدرت روح ابلاغ خواهند شد. Manuscript Releases، جلد ۱۵، صفحهٔ ۳۷۱.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

موضوع اصلیِ پیام نبویِ فریاد نیمه‌شبِ زمانِ ما، نقش اسلام در وایِ سوم است. سه وایِ اسلام همگی بر دو لوحِ حبقوق بازنمایی شده‌اند. پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ روزهای آخر، از هنگامِ سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، وقتی زمانِ تأخیرِ روزهای آخر فرارسید، آغاز به گشوده‌شدن کرد. همان‌گونه که پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ جنبشِ میلر، این پیام نیز به‌تدریج بسط می‌یابد تا به نقطه‌ای برسد که گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر نمایانگرِ آن است. در آن نقطه، دوشیزگان یا روغن دارند، یا ندارند.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

گفتهٔ اشعیا دربارهٔ «وای» بر مردانِ استهزاگری که بر قومِ اورشلیم حکومت می‌کنند، نشان می‌دهد که رؤیا برای میگسارانِ افرایم همچون کتابی مهر و موم‌شده شده است. در آن بخش از اشعیا، کارِ تبدیلِ نمادی شیطانی به نمادی الهی، چنان‌که در تاریخِ ادونتیسم انجام شده، به‌سانِ گلِ کوزه‌گر شمرده می‌شود. آن کار، تثبیتِ تعریفِ «دائمی» به‌عنوان نمادی از مسیح بود، حال آن‌که آن نمادی از شیطان است. وقتی دانیال واژهٔ «tamid» را به‌عنوان نمادی از بت‌پرستی به کار برد، آن واژه را برای منظوری نمادین برگزید، زیرا این واژه به معنای «پیوسته» است.

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

سه قدرت وجود دارد که جهان را به سوی آرماگدون سوق می‌دهند، و نخستینِ آن سه قدرت اژدها (بت‌پرستی) است. اژدها جنگ خود را در آسمان علیه خدا آغاز کرد. اژدها آن جنگ را تا پایان هزارهٔ هزار ساله ادامه می‌دهد، هنگامی که سرانجام نابود می‌شود.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

> و چون هزار سال به پایان رسد، شیطان از زندانش رها خواهد شد، و بیرون خواهد آمد تا ملت‌هایی را که در چهار گوشۀ زمین‌اند، یعنی جوج و ماجوج، بفریبد تا آنان را برای جنگ گرد آورد؛ که شمارشان چون ریگ‌های دریاست. و بر پهنۀ زمین پیش رفتند و اردوگاه مقدسان و شهر محبوب را در محاصره گرفتند؛ و آتشی از جانب خدا از آسمان فرود آمد و ایشان را بلعید. و ابلیسی که ایشان را می‌فریفت به دریاچۀ آتش و گوگرد افکنده شد، آنجا که وحش و نبیِ کذّاب هستند، و ایشان شبانه‌روز تا ابدالآباد معذّب خواهند شد. مکاشفه ۲۰:۷-۱۰.

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

وحش (دستگاه پاپی)، دومینِ سه قدرتی که جهان را به آرماگدون می‌کشاند، و پیامبر دروغین (ایالات متحده)، سومِ آن سه قدرت، هر دو پس از واقعهٔ صلیب در تاریخ پدیدار شدند و هر دو در بازگشت دوم مسیح نابود می‌شوند.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> و آن وحش دستگیر شد، و با او نبیِ دروغینی که در حضورش معجزاتی می‌کرد و به‌وسیلهٔ آنها کسانی را که نشانِ وحش را پذیرفته بودند و نیز کسانی را که تمثال او را می‌پرستیدند، فریب داد. این هر دو زنده به دریاچهٔ آتش که با گوگرد می‌سوزد افکنده شدند. مکاشفه ۱۹:۲۰.

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

هنگامی که دانیال واژهٔ عبریِ «پیوسته» را به‌عنوان نمادی از بت‌پرستی (شیطان) برگزید، واژه‌ای را انتخاب کرد که نشان می‌داد این شیطان است که پیوسته با خدا جنگیده است. دو قدرت دیگر تنها در دوره‌های زمانیِ مشخصی در جنگ خود علیه خدا فعال‌اند. انتخاب دانیال برای واژهٔ «tamid» (پیوسته) هدفمند و دقیق بود.

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

در حالی که روایتِ اشعیا از وای بر آنان که خداوند روحِ خوابِ سنگین را بر ایشان فرو ریخت و چشمانشان را بست، از فصلِ بیست‌وهشت تا فصلِ سی ادامه می‌یابد، او چنین می‌نویسد:

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

> اکنون برو، آن را پیشِ روی ایشان بر لوحی بنویس، و در کتابی ثبت کن، تا برای آیندگان تا ابدالآباد بماند: که این قوم سرکش است، فرزندانی دروغگو، فرزندانی که شریعت خداوند را نمی‌شنوند؛ که به بینایان می‌گویند: مبینید؛ و به پیامبران: برای ما چیزهای راست نبوّت مکنید، سخنان نرم و دلپسند بگویید، فریب‌ها را نبوّت کنید؛ از راه دور شوید، از مسیر منحرف گردید، کاری کنید قدوس اسرائیل از برابر ما دور شود. بنابراین، چنین می‌گوید قدوس اسرائیل: چون این کلام را خوار شمردید و بر ستم و کژی اعتماد کردید و بر آن تکیه نمودید، از این رو این گناه برای شما چون شکافی خواهد بود آمادهٔ فروریختن، برآمده در دیواری بلند، که شکستنش ناگهان در یک لحظه فرا می‌رسد. و آن را خواهد شکست مانند شکستنِ ظرفِ سفالگر که ریز ریز می‌شود؛ رحم نخواهد کرد، چنان‌که در شکستگی آن پاره‌سفالی یافت نشود تا از اجاق آتشی برگیرند یا از چاه آبی برکشند. زیرا خداوند خدا، قدوس اسرائیل، چنین می‌گوید: در بازگشتن و آرام گرفتن نجات خواهید یافت؛ آرامی و اعتماد قوت شما خواهد بود، اما شما نخواستید. اشعیا 30:8-15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

«لوحِ» نوشته‌شده همان «لوح‌ها»ی باب دوم حبقوق است که طوری مقرر شده بودند که هر که آنها را می‌خوانَد بتواند «بدوَد» و پیام را منتشر کند. «کتابی» که از آن «لوح» «ذکر» کرده، حبقوق است. «لوحِ» مذکور در «کتابِ» حبقوق نمایانگر فرایندِ آزمونی است که «قومِ سرکش، فرزندانِ دروغ‌گو، فرزندانی که شریعتِ خداوند را نمی‌شنوند» را آشکار می‌کند. «قومِ سرکشی» که از «شنیدن» امتناع می‌کنند، همان کسانی‌اند که در ارمیا از شنیدنِ صدایِ شیپورِ دیدبان امتناع می‌کنند.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> همچنین بر شما دیده‌بانانی گماشتم تا بگویند: «به صدای کرنا گوش فرا دهید.» اما آنان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا ۶:۱۷.

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

سرکشان همان کسانی‌اند که در تاریخِ اشعیا و نیز در تاریخِ مسیح، حاضر به شنیدن نبودند.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> و او گفت: برو و به این قوم بگو: به‌راستی می‌شنوید، اما نمی‌فهمید؛ و به‌راستی می‌بینید، اما درنمی‌یابید. دلِ این قوم را فربه کن، گوش‌هایشان را سنگین کن، و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دلِ خود بفهمند، و بازگردند و شفا یابند. اشعیا ۶:۹، ۱۰.

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

یاغیانِ کرِ اشعیا می‌توانند «بشنوند»، اما «نمی‌شنوند»، و امتناعشان از «شنیدن» نشان می‌دهد که «نمی‌فهمند». این شریرانِ دانیال‌اند که همان دوشیزگانِ نادانِ متی نیز هستند، که افزایشِ معرفتی را که بر «لوح»ی که در «کتاب» حبقوق یاد شده، نشان داده شده است، درک نمی‌کنند. اگر یاغیانِ کرِ اشعیا می‌شنیدند، می‌توانستند بازگشت کنند و شفا یابند، اما دلشان سنگین است، ازاین‌رو پیام فریاد نیمه‌شب را نمی‌فهمند. عیسی نیز دربارهٔ یاغیانِ کر گواهِ دومی ارائه کرد.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

> پس شاگردان نزد او آمده، گفتند: «چرا با ایشان به امثال سخن می‌گویی؟» او در پاسخ به ایشان گفت: «زیرا به شما عطا شده است که اسرار ملکوت آسمان را بدانید، اما به آنان عطا نشده است. زیرا هر که دارد، به او داده خواهد شد و افزونی خواهد یافت؛ و هر که ندارد، همان اندک را نیز که دارد از او گرفته خواهد شد. از این رو با ایشان به مَثل سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوّتِ اشعیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: با گوش خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و خواهید دید، اما درک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم کُرخت شده است، و گوش‌هایشان سنگین گشته، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا روزی با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند و من ایشان را شفا دهم. اما خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم، بسیاری از پیامبران و پارسایان مشتاق بودند آنچه را که شما می‌بینید، ببینند و ندیدند؛ و آنچه را که شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند.» متی ۱۳:۱۰-۱۷.

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

خردمندان راز مثل‌ها را درمی‌یابند، حقیقتی که خط بر خط نشان داده می‌شود. خردمندان مبارک‌اند، زیرا می‌بینند و می‌شنوند، و هم خردمندان و هم مبارکان هر دو در باب دوازدهم دانیال نمایانده شده‌اند. «خردمندان» کسانی هستند که (با دل‌های خود) افزایش معرفت را که به‌وسیله «لوح» یادشده در «کتاب» حبقوق نشان داده شده است، درمی‌یابند و «مبارکان» کسانی هستند که انتظار می‌کشند.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

> او گفت: راه خود را برو، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ پایان بسته و مهر شده است. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران درک نخواهند کرد؛ اما خردمندان درک خواهند کرد. و از زمانی که قربانیِ روزانه برداشته شود و آن مکروهِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال کسی که انتظار بکشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. دانیال ۱۲:۹-۱۳.

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

پیروان میلر به‌درستی فهمیدند که هزار و سیصد و سی‌وپنج روز از زمانی آغاز شد که بت‌پرستی («دائمی») در سال ۵۰۸ «از میان برداشته شد». برکت به کسانی وعده داده شد که در سال ۱۸۴۳ انتظار می‌کشیدند. واژه «می‌آید» در آن بخش به معنای «تماس می‌یابد» است. سال ۱۸۴۳ با پایان یافتنش به سال ۱۸۴۴ «تماس یافت». وقتی سال ۱۸۴۳ به پایان رسید، «زمانِ درنگ» حبقوق فرا رسید و بر کسانی که مطابق فرمانِ «کتابی» که از «لوح‌ها» یاد کرده بود انتظار کشیدند، برکتی اعلام شد. «کتابِ» حبقوق فرمان داد که برای رؤیا «انتظار» بکشند.

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

دانیال سال 1798 را (زمانِ پایان) مشخص می‌کند؛ هنگامی که کتابش مُهرگشایی شد و آنگاه فرایندِ آزمونیِ سه‌مرحله‌ای پدید آمد (پاک شدن، سفید شدن و آزموده شدن). آن فرایند با آشکار شدنِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد به پایان رسید. آن تاریخ پنهان همان سه نشانهٔ راهِ حقیقت است که در قالبِ نومیدی نخستین، پیامِ فریادِ نیم‌شب و نومیدی بزرگ نمود پیدا می‌کند. برکتِ رسیدن به نومیدی نخستین نمایانگرِ یک فرایندِ آزمونیِ سه‌مرحله‌ای در پایانِ دورۀ 1798 تا 1844 است.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

تاریخ ۱۷۹۸ تا ناامیدی بزرگِ ۱۸۴۴، الگوی تاریخ ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است. برای کسانی که در انتظار رؤیایی می‌مانند که در نخستین ناامیدی به درنگ افتاد، برکتی وعده داده شده است. «خردمندانِ» فصل دوازدهمِ دانیال، همان کسانی‌اند که «مبارک»اند و «منتظر» می‌مانند. شریران کسانی‌اند که با دل‌هایشان «نمی‌شنوند» و «نمی‌بینند». تمامی تجربهٔ جنبشِ میلری در چهار آیهٔ دانیال خلاصه شده است، و همان آیات همچنین تاریخِ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را نمایندگی می‌کنند.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

تاریخ مقدسی که در آن چهار آیه بازنمایی شده، بر فهمِ افزایشِ دانشی استوار است که بر لوح‌های حبقوق نشان داده شده است، و نیز بر افزایش دانشی که عیسی هنگام تعلیم دادن با روش «خط بر خط» آن را معرفی کرد. او تمثیل پشت تمثیل ارائه کرد تا راز نبوت را برای «خردمندان» توضیح دهد. «شروران» در دانیال دوازده نمی‌فهمند، و در دوم تسالونیکیان، فصل دو، نفهمیدنِ آنان به‌صورت نفرت از حقیقت نمایانده شده است؛ چیزی که گمراهیِ شدید به بار می‌آورد. حقیقتی که شروران در نامهٔ پولس دوست نمی‌داشتند «دائمی» بود، و در چهار آیهٔ دانیال، حقیقت نبوی‌ای که به‌طور مشخص شناسایی می‌شود «دائمی» است.

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

عیسی به شاگردان گفت که آنان مبارک‌اند، و با این کار آنان را در تقابل با کسانی در کتاب اشعیا قرار داد که از دیدن و شنیدن سر باز زدند تا مبادا توبه کنند. آنان که در دانیال باب دوازدهم مبارک خوانده شده‌اند، همان کسانی هستند که انتظار می‌کشند. چهار آیه در باب دوازدهم دانیال، و نیز تحقق آن آیات در تاریخ میلاریت‌ها، و نیز تقابلِ اشعیا با گروهی که از شنیدن و دیدن امتناع کردند، و همچنین همان تمایزِ دو دسته به‌وسیلهٔ مسیح، همگی به تاریخ پنهانِ هفت تندر که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، اشاره می‌کنند. فرایند آزمون نهاییِ تاریخ میلاریت‌ها که با نخستین ناامیدی آغاز شد، اکنون در حال تکرار است. برخی خواهند دید و دیگران از دیدن سر باز خواهند زد.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت خود را گم کرده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها رسانده شوند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

ویلیام میلر به دست فرشتگان هدایت شد تا دریابد که «the daily» نمادی از روم بت‌پرست بود. خواهر وایت مستقیماً تأیید کرد که برداشت او درست بود. آن برداشت که بر «لوح‌ها»یی که در «کتاب» حبقوق یاد شده‌اند بازنمایی شده بود، «برای زمان آینده» است. گشوده شدن مُهرِ آن «کتاب»، «فرزندانِ یاغی و دروغ‌گو» را آشکار می‌کند. «فرزندان» نمادی از آخرین نسل است؛ بنابراین «زمان آینده» در بخشِ اشعیا به‌طور مشخص به روزهای پایانی داوری تحقیقی اشاره دارد.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

اشعیا می‌گوید که «فرزندان دروغگو» پیام نبویِ نقش‌بسته بر «لوح» را که در «کتاب» یاد شده است، رد خواهند کرد، زیرا به «بینایان» می‌گویند: «مبینید» و به «پیامبران»: «چیزهای درست را برای ما پیشگویی مکنید؛ برای ما سخنان دلپذیر بگویید، فریب‌ها را پیشگویی کنید.» در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لاودیکی روندی فزاینده را برای برآوردن درخواستِ فرزندانِ دروغگو آغاز کرد. اشعیا آن کار را به‌منزلهٔ رد کردنِ راه‌های کهنِ بنیادهای میلرایتی معرفی می‌کند، زیرا آنان گفتند: «از راه بیرون شوید، از مسیر منحرف گردید، قدوسِ اسرائیل را از برابر ما بردارید.» آن راه که همان طریق است، همان راه‌های کهنِ ارمیاست.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> چنین می‌گوید خداوند: در راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کجاست، و در آن راه بروید، و برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن نخواهیم رفت. ارمیا ۶:۱۶.

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

ردّ «فرزندان دروغگو» نسبت به «راه‌های کهنه» ارمیا، همان ردّ پیامِ «فریاد نیمه‌شب» است؛ پیامی که در آن «آسایش» یافت می‌شود، و همان «آسایش و تازه‌کنندگی»‌ای است که در اشعیا نمی‌خواستند بشنوند، و نیز همان تازه‌کنندگیِ پیامِ «بارانِ آخر» است. آن پیام، همان پیامِ «فریاد نیمه‌شب» است که در تاریخِ میلری‌ها نمایان شده و بر «لوح‌هایی» که در یک «کتاب» یاد شده‌اند به تصویر کشیده شده است. ردّ «فرزندان دروغگو» نسبت به پیامِ «فریاد نیمه‌شب» با خواستۀ آنان برای اینکه «قدوسِ اسرائیل از پیشِ رویشان بازایستد» نمایانده می‌شود. نخستین رؤیای الن وایت، که آلفا و امگا بی‌گمان آن را برای نمایاندنِ پایان به کار می‌گیرند، راهِ عادلان را مشخص می‌کند، نورِ آغازِ آن را نشان می‌نهد و روشن می‌سازد چه کسی «خردمندان» را تا پایانِ آن راه رهبری می‌کند.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> آنها نوری درخشان داشتند که در ابتدای راه، پشت سرشان نصب شده بود؛ فرشته‌ای به من گفت این همان «فریاد نیمه‌شب» بود. این نور بر سراسر راه می‌تابید و برای پاهایشان روشنایی فراهم می‌کرد تا نلغزند.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> اگر چشم‌های خود را بر عیسی که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد دوخته نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نگذشت که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و آنان انتظار داشتند پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نورِ پشتِ سرشان را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشتِ سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق رها کرد، و آنان لغزیدند و نشانه و عیسی را از نظر دادند و از راه به پایین، به درون دنیای تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند. تجربه و تعالیم مسیحی الن جی. وایت، ۵۷.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

آن نورِ فریادِ نیمه‌شب بود، در آغاز و در انجام. این عیسی (قدّوسِ اسرائیل) بود که می‌خواستند دیگر پیشِ رویشان نباشد. نورِ بازوی راستِ پرجلالِ عیسی همان نورِ فریادِ نیمه‌شب بود، چنان‌که بر "لوح‌ها"یی که در "کتاب" یاد شده بودند، بازنمایی شده بود. ردّ پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ مسیح از سوی "فرزندانِ دروغگو" ـ و نیز ردّ مسیری که می‌بایست بر آن گام می‌نهادند ـ داوریِ خدا را بر آنان آورد، آن‌گاه که از آن مسیر فرو افتادند. آن "دیوارِ بلند" که ناگهان شکسته می‌شود، همان "دیوارِ" جداییِ کلیسا و دولت است که در قانونِ یکشنبهِ قریب‌الوقوع ویران خواهد شد. آن داوری "ناگهان در یک لحظه" می‌آید و "همچون شکستنِ ظرفِ سفالینِ کوزه‌گر که ریزریز می‌شود" خواهد بود. این همان داوری است که با وارونه‌کردنِ نمادِ شیطانیِ "دائمی" و معرفیِ آن به‌عنوان نمادی از مسیح پیوند دارد.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> حقاً شما همه‌چیز را وارونه می‌کنید، گویی کوزه‌گر همان گل است؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود می‌گوید: «او مرا نساخت»؟ یا آنچه صورت یافته است دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود می‌گوید: «او فهمی ندارد»؟ اشعیا ۲۹:۱۶.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

«روزانه» حقیقتی نبوی است که چهار آیهٔ دانیال دوازده را که تمایز میان شریران و خردمندان را مشخص می‌کنند به هم پیوند می‌دهد. «روزانه» همان حقیقتی است که نزد کسانی که در دوم تسالونیکیان گمراهیِ شدید را می‌پذیرند منفور است. «روزانه» نمایانگر خواستهٔ «فرزندانِ دروغگو» است که قدّوسِ اسرائیل را وادارند از سرِ راه‌شان کنار برود. و مجازاتِ آنان با شکستنِ ظرفِ کوزه‌گر نمایانده می‌شود، و آنچه باقی می‌ماند تصویری است از وضعیتِ از دست‌رفتهٔ دوشیزگانِ نادان؛ زیرا با تکه‌های شکسته و باقی‌ماندهٔ ظرفِ کوزه‌گرِ خردشده در آنجا، «یافت نخواهد شد» «پاره‌سفالی تا از آتشدان آتشی برگیرند، یا تا با آن از چاه آبی بردارند.»

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

هم «آتش» و هم «آب» نمادهای روح‌القدس‌اند، همان‌طور که روغن در مثل ده باکره نیز چنین است. وقتی «فریاد نیمه‌شب» ناگهان در یک لحظه فرا برسد، چنان‌که در اجتماع اردوگاهی اکستر در اوت ۱۸۴۴ رخ داد، برای «فرزندان دروغگو» یافتن هرگونه روغن (آب یا آتش) ناممکن خواهد بود. آنها پس از نخستین سرخوردگی، همان‌گونه که ارمیا نیز فراخوانده شد، به «بازگشت» فراخوانده شدند، اما نپذیرفتند.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> کلامت را یافتم و آن را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و شادمانیِ دل من شد، زیرا به نام تو خوانده شده‌ام، ای خداوند، خدای لشکرها. در مجلس استهزاگران ننشستم و شادمان نشدم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم سرشار ساخته‌ای. چرا درد من پیوسته است و زخمم علاج‌ناپذیر، که از شفا سر باز می‌زند؟ آیا برای من کاملاً مانند دروغگو و چون آب‌هایی که خشک می‌شوند خواهی بود؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را بازمی‌آورم و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا کنی، چونان دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجین و استوار خواهم ساخت؛ آنان با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند آمد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران خواهم رهانید و از چنگ ستمکار بازخواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۶-۲۱.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

ارمیا نمایندهٔ کسانی است که پس از نخستین سرخوردگی بازگشتند. آنان که به کار جدا کردن "گرانبها را از پست" وارد شدند تا "در برابر" خداوند بایستند و همچون "دهان" خداوند باشند. آنان همان کسانی‌اند که در باب نهمِ دانیال نمایانده شده‌اند، زیرا وضعیت پراکندگیِ خود را فهمیدند و سپس دعای باب بیست‌وششمِ لاویان را به‌جا آوردند. آنان کسانی‌اند که در نوشته‌های دانیال و ارمیا و در "دیدبانانِ" حبقوق نمایانده شده‌اند، که در تضاد با "فرزندان دروغگو" قرار دارند. "فرزندان دروغگو" همچنین از سوی "قدوسِ اسرائیل" چنین مورد خطاب قرار گرفتند: "در بازگشت و آرامی نجات خواهید یافت؛ در سکوت و اطمینان، قوت شما خواهد بود؛ اما شما نخواستید."

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

جواهرِ میلر همان حقایقی‌اند که بر لوح‌های حبقوق به تصویر کشیده شده‌اند؛ حقایقی که آزمونِ پیامِ «فریاد نیمه‌شب» را نمایندگی می‌کنند و دو دسته عبادت‌کننده پدید می‌آورند. نمادِ طغیانی که بر ضد آن جواهر آشکار می‌شود، «دائمی» است. میلر در فهم خود از «دائمی» دقیق بود، اما فهم او به سبب تاریخی که در آن می‌زیست محدود بود، و جواهرهایی که او عادت داشت بر روی میزی در وسط اتاقش بگذارد اکنون ده برابر درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که میلر نخستین بار آنها را بر میزش نهاد. آنها اکنون در صندوقچه‌ای بزرگ‌تر قرار دارند، زیرا اینک صندوقچه نه فقط کتاب‌مقدس را ـ چنان‌که در زمان میلر بود ـ بلکه هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت را نمایندگی می‌کند.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

این دو شاهدند که نور امتحانی را در ایام آخر پدید می‌آورند، و همین دو شاهدند که در ایام آخر به میدان نبرد اصلی بدل می‌شوند. میلر آن نبرد را دید، زیرا در رؤیای خود دید که صندوقچه‌اش (کتاب‌مقدس) را گرفتند و پاره‌پاره کردند. یوحنا، که نمایندهٔ «حکیمان» در ایام آخر است، «در جزیره‌ای که پاتموس خوانده می‌شود، به‌خاطر کلام خدا و برای شهادت عیسی مسیح بود.» یوحنا به‌خاطر باور داشتن به پیامِ هر دو، یعنی کتاب‌مقدس و نوشته‌های الن وایت، مورد آزار قرار داشت.

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

ما بررسیِ حقایقی را که در رؤیای رودخانهٔ اولای، که مهرش در سال ۱۷۹۸ گشوده شد، نمایان شده‌اند، در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> ما برای آینده هیچ ترسی نداریم، مگر اینکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده است و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان فراموش کنیم. Life Sketches، ۱۹۶.

Back to Articles