Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Four

کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و هشتاد و چهار

The Sabbath and Incarnation: Cornerstones of the Millerite Sealing Process

سبت و تجسد: سنگ‌بناهای فرایندِ مهرگذاریِ میلریتی‌ها

Author

Jeff Pippenger

Published

April 14, 2024

Formats

PDF
Word

The final test for the Millerite generation, who failed the testing process, began in 1856, with the arrival of increased light upon the “seven times” of Leviticus twenty-six. From 1856 to 1863 the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

آزمون نهایی برای نسل پیروان میلر، که در فرایند آزمون ناکام ماند، در سال ۱۸۵۶ با رسیدن نور بیشتری دربارهٔ «هفت زمانِ» باب بیست‌وششمِ لاویان آغاز شد. از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، پیام لاودیکیه آخرین بازهٔ زمانیِ دوره‌ای را که با آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شده بود، مشخص کرد. آن بازهٔ زمانی با آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ کتاب دانیال نمایانده می‌شود.

That period of time is illustrated by not only those verses, but also by the history that fulfilled those verses, and also by the geographical witness of Panium, which is also Caesarea Philippi. Caesarea Philippi was purposely visited by Christ just before the cross, and the cross represents the Sunday law, that is represented by verse sixteen. On October 22, 1844 the Lion of the tribe of Judah identified the doctrine of the Sabbath in a special light. Then at the end of that testing process He introduced an increase of knowledge upon the “seven times,” and the “seven times” of Leviticus twenty-six is a doctrine of the Sabbath. It is the Sabbath commandment of the land resting that is a direct parallel to the Sabbath commandment of men resting. The time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years and the twenty-three hundred years both ended on October 22, 1844.

آن دورهٔ زمانی نه تنها به‌وسیلهٔ آن آیات، بلکه همچنین به‌وسیلهٔ تاریخی که آن آیات را تحقق بخشید، و نیز به‌وسیلهٔ گواهی جغرافیاییِ پانیوم، که همان قیصریهٔ فیلپی است، به تصویر کشیده شده است. مسیح اندکی پیش از صلیب عمداً به قیصریهٔ فیلپی رفت، و صلیب نمایانگر قانون روز یکشنبه است که آیهٔ شانزدهم آن را نشان می‌دهد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، شیرِ قبیلهٔ یهودا آموزهٔ سبت را در نوری ویژه آشکار ساخت. سپس در پایان آن فرایند آزمون، او افزایشِ معرفت دربارهٔ «هفت زمان» را معرفی کرد، و «هفت زمانِ» لاویانِ فصل بیست‌وشش آموزه‌ای دربارهٔ سبت است. این همان حکمِ سبت دربارهٔ استراحتِ زمین است که همتای مستقیمِ حکمِ سبت دربارهٔ استراحتِ انسان‌هاست. نبوتِ زمانیِ دوهزار و پانصد و بیست سال و دوهزار و سیصد سال، هر دو در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید.

The final period of the testing process, from 1856 to 1863, was a greater revelation of the Sabbath, which had been placed in a special light at the beginning of the sealing and testing process. The history represented by the fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven represents the testing period where the seal of God is impressed for eternity upon the one hundred and forty-four thousand. In that history the two sticks of Ezekiel are joined. The joining of the two sticks represents the combination of divinity with humanity, and the doctrine that shines in a special light in that history is the doctrine of the incarnation.

دورۀ پایانیِ فرایند آزمون، از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، مکاشفه‌ای بزرگ‌تر از سبت بود؛ سَبتی که در آغازِ فرایند مُهر شدن و آزمون در نوری ویژه قرار داده شده بود. تاریخی که تحققِ آیات سیزده تا پانزدهِ فصل یازدهمِ دانیال آن را نمایان می‌کند، دورۀ آزمونی را نشان می‌دهد که در آن مهرِ خدا برای ابد بر یکصد و چهل و چهار هزار نقش می‌بندد. در آن تاریخ، دو چوبِ حزقیال به هم می‌پیوندند. پیوستنِ آن دو چوب نمایانگر اتحادِ الوهیت و انسانیت است، و آموزه‌ای که در آن تاریخ در نوری ویژه می‌درخشد، آموزۀ تجسد است.

For this reason, when Peter identified Christ as the Son of God in Caesarea Philippi, he was acknowledging that Christ, as the Son of God represented His dual nature of being the divine Son of God, who had taken upon Himself human flesh, and in so doing became the son of man.

به همین دلیل، هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلپی مسیح را پسر خدا دانست، در واقع اذعان داشت که مسیح، به‌عنوان پسر خدا، نمایانگر دو طبیعت خویش بود: او پسر الهیِ خدا بود که بر خود جسم انسانی گرفت و بدین‌سان پسر انسان شد.

> “As the disciples searched the prophecies that testified of Christ, they were brought into fellowship with the Deity, and learned of Him who had ascended to heaven to complete the work He had begun on earth. They recognized the fact that in Him dwelt knowledge which no human being, unaided by divine agency, could comprehend. They needed the help of Him whom kings, prophets, and righteous men had foretold. With amazement they read and reread the prophetic delineations of His character and work. How dimly had they comprehended the prophetic scriptures! how slow they had been in taking in the great truths which testified of Christ! Looking upon Him in His humiliation, as He walked a man among men, they had not understood the mystery of His incarnation, the dual character of His nature. Their eyes were holden, so that they did not fully recognize divinity in humanity. But after they were illuminated by the Holy Spirit, how they longed to see Him again, and to place themselves at His feet!” Desire of Ages, 507.

> هنگامی که شاگردان نبوت‌هایی را که دربارهٔ مسیح شهادت می‌دادند می‌کاویدند، به مشارکت با الوهیت راه یافتند و دربارهٔ او که به آسمان صعود کرده بود تا کاری را که بر زمین آغاز کرده بود به کمال رساند، آموختند. دریافتند که در او دانشی ساکن است که هیچ انسانی، بدون مدد الهی، توان درک آن را ندارد. آنان به کمک او نیاز داشتند؛ همان که پادشاهان و انبیا و پارسایان آمدنش را پیشگویی کرده بودند. با شگفتی، توصیفات نبویِ شخصیت و کار او را می‌خواندند و بازمی‌خواندند. چه مبهم متون نبوی را درک کرده بودند! و چه کند بودند در دریافت آن حقایق عظیم که به مسیح شهادت می‌دادند! چون او را در فروتنی‌اش می‌نگریستند، آنگاه که چون انسانی در میان انسان‌ها گام می‌زد، راز تجسّد او، یعنی دوگانگی طبیعتش، را درنیافته بودند. بر چشمانشان پرده افتاده بود، به‌گونه‌ای که نتوانستند الوهیت را در انسانیت به تمامی بازشناسند. اما پس از آن‌که به‌وسیلهٔ روح‌القدس روشنایی یافتند، چه اشتیاقی داشتند که بار دیگر او را ببینند و خود را بر پاهایش بیفکنند! اشتیاق اعصار، ۵۰۷.

October 22, 1844 through to 1863 represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That period began with the Sabbath being highlighted as the special truth among the many truths that are unsealed during the period of the sealing. The period began the sounding of the Seventh Trumpet which identifies when the mystery of God was to be finished.

از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، نمایانگر زمان مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. آن دوره با برجسته شدن سبت به‌عنوان حقیقت ویژه در میان بسیاری از حقایقی که در دوره مُهر شدن از مُهر و موم خارج می‌شوند، آغاز شد. آن دوره آغازگر نواخته شدن کرنای هفتم بود که مشخص می‌کند راز خدا چه زمانی قرار بود به پایان برسد.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> لیکن در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که به دمیدن آغاز کند، سرّ خدا، چنان‌که آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۷.

The seventh angel is also the third Woe, for the sealing takes place in the history when the warfare of Islam is active. Had Millerite Adventism been faithful in the period that followed October 22, 1844, Islam that had been restrained on August 11, 1840, would have been released.

فرشتهٔ هفتم همچنین سومین «وای» است، زیرا مُهرکردن در دوره‌ای از تاریخ انجام می‌شود که نبردهای اسلامی در جریان است. اگر ادونتیسمِ میلری در دورهٔ پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وفادار مانده بود، قدرتِ اسلامی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شده بود، رها می‌شد.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

On October 22, 1844 the Seventh Trumpet began to sound and the Jubilee Trumpet also began to sound.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ شیپور هفتم به صدا درآمد و شیپور یوبیل نیز به صدا درآمد.

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubilee unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. Leviticus 25:8–10.

> و تو هفت سبتِ سال‌ها برای خود بشماری، هفت بار هفت سال؛ و مدتِ هفت سبتِ سال‌ها برای تو چهل و نه سال خواهد بود. سپس در دهمین روزِ ماهِ هفتم، در روزِ کفاره، شیپورِ یوبیل را به صدا درآوری؛ شیپور را در تمام سرزمین خود به صدا درآورید. و سالِ پنجاهم را تقدیس کنید و آزادی را در تمام سرزمین برای همهٔ ساکنان آن اعلام کنید؛ این سال برای شما یوبیل خواهد بود؛ و هر کس به ملکِ خود بازگردد و هر کس نزد خاندانِ خود بازگردد. لاویان 25:8-10.

When the sealing time of the one hundred and forty-four thousand begins there is a Trumpet that identifies that the warfare accomplished by Islam has arrived, and a Trumpet that proclaims liberty for those who have been slaves of sin. One trumpet identifies the external history, and the other represents the internal experience of those last-day covenant people. Their slavery is relieved when their humanity is joined with His divinity for eternity. Line upon line, those two Trumpets are one Trumpet, for the Jubilee Trumpet is only blown on the Day of Atonement, and the Day of Atonement begins when the Seventh Trumpet of the third Woe is sounded. The doctrine that represented both Trumpets in the Millerite movement was the light of the Sabbath. The light that represents both Trumpets in these last days is the doctrine of the incarnation. Line upon line, the Sabbath and the doctrine of the incarnation are the same doctrine.

هنگامی که زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار آغاز می‌شود، شیپوری هست که نشان می‌دهد نبردی که به‌دست اسلام به انجام رسیده فرارسیده است، و شیپوری که آزادی را برای آنان که بردگانِ گناه بوده‌اند اعلام می‌کند. یکی از شیپورها تاریخِ بیرونی را مشخص می‌کند، و دیگری تجربهٔ درونیِ آن قومِ عهدِ روزهای آخر را نمایندگی می‌کند. اسارتِ آنان وقتی برطرف می‌شود که انسانیتشان برای ابدیت با الوهیتِ او پیوند بخورد. خط بر خط، آن دو شیپور یک شیپورند، زیرا شیپورِ یوبیل تنها در روزِ کفاره نواخته می‌شود، و روزِ کفاره زمانی آغاز می‌گردد که هفتمین شیپورِ وایِ سوم به صدا درآید. آموزه‌ای که هر دو شیپور را در جنبشِ میلری نمایندگی می‌کرد، نورِ سبت بود. نوری که در این روزهای آخر هر دو شیپور را نمایندگی می‌کند، آموزهٔ تجسّد است. خط بر خط، سبت و آموزهٔ تجسّد یک آموزه‌اند.

Peter’s confession identified the Messiah, and also the Son of God. The Messiah is the Son of God. The Messiah is the creator represented by the Sabbath.

اقرار پطرس، مسیح را و نیز پسر خدا را شناساند. مسیح پسر خداست. مسیح خالق است که سبت نمایانگر اوست.

> “Paul had never seen Christ while he dwelt upon the earth. He had indeed heard of him and his works, but he could not believe that the promised Messiah, the Creator of all worlds, the Giver of all blessings, would appear upon earth as a mere man.” Sketches from the Life of Paul, 256.

> «پولس هرگز در دوران زندگی زمینیِ مسیح او را ندیده بود. او البته دربارهٔ مسیح و کارهایش شنیده بود، اما نمی‌توانست باور کند که مسیحِ موعود، آفرینندهٔ همهٔ جهان‌ها و بخشندهٔ همهٔ برکات، بر زمین به صورت صرفاً یک انسان ظاهر شود.» طرح‌هایی از زندگی پولس، ۲۵۶.

The Sabbath identifies the Creator and the Creator was the Christ that Peter identified. The Son of God, who Peter identified is He who combined with human flesh to become the son of man. The Son of God represents the incarnation.

سبت خالق را معرفی می‌کند و خالق همان مسیحی بود که پطرس او را شناسایی کرد. پسر خدا، همان که پطرس او را شناسایی کرد، همان کسی است که با جسم انسانی متحد شد تا پسر انسان شود. پسر خدا نمایانگرِ تجسّد است.

> “Christ brought men and women power to overcome. He came to this world in human form, to live a man amongst men. He assumed the liabilities of human nature, to be proved and tried. In His humanity He was a partaker of the divine nature. In His incarnation He gained in a new sense the title of the Son of God. Said the angel to Mary, ‘The power of the Highest shall overshadow thee: therefore also that holy thing which shall be born of thee shall be called the Son of God’ (Luke 1:35). While the Son of a human being, He became the Son of God in a new sense. Thus He stood in our world—the Son of God, yet allied by birth to the human race.” Selected Messages, book 1, 226.

> مسیح به مردان و زنان توانِ غلبه بخشید. او به صورت انسانی به این جهان آمد تا چون انسانی در میان انسان‌ها زندگی کند. او لوازم و تبعاتِ طبیعتِ انسانی را بر عهده گرفت تا آزموده و امتحان شود. در انسانیتِ خود سهیمِ طبیعتِ الهی بود. در تجسّدِ خویش، به معنایی تازه، لقبِ پسرِ خدا را به دست آورد. فرشته به مریم گفت: «قدرتِ بلندمرتبه‌ترین بر تو سایه خواهد افکند؛ بنابراین آن قدوس که از تو زاده خواهد شد پسرِ خدا خوانده خواهد شد» (لوقا ۱:۳۵). با آنکه پسرِ یک انسان بود، در معنایی تازه پسرِ خدا شد. بدین‌سان او در جهانِ ما ایستاد—پسرِ خدا، و با این حال به‌واسطهٔ تولد با نوعِ بشر پیوند یافته. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۲۲۶.

At Caesarea Philippi, Peter’s twofold confession represented the one hundred and forty-four thousand who understand that Jesus is the Christ, the Son of God and the doctrine of the Sabbath that was lightened in 1844, along with the doctrine of the incarnation that is recognized in the last days. The light of the twofold truth is opened up at the beginning and ending of the period of the sealing, as witnessed by the history of the sealing from October 22, 1844 to 1863, and the history of Revelation chapter eighteen’s two voices.

در قیصریهٔ فیلیپی، اعترافِ دوگانهٔ پطرس نمادِ آن صد و چهل و چهار هزار نفری بود که درمی‌یابند عیسی، مسیح و پسرِ خداست، و آموزهٔ سبت، که در سال ۱۸۴۴ روشن شد، به‌همراه آموزهٔ تجسّد، که در ایامِ آخر شناخته می‌شود، را می‌شناسند. نورِ حقیقتِ دوگانه در آغاز و پایانِ دورانِ مُهر کردن آشکار می‌شود، چنان‌که تاریخِ مُهر کردن از ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ و نیز تاریخِ دو صدای بابِ هجدهمِ مکاشفه بر آن گواهی می‌دهند.

In both the Millerite line of the sealing process, and the prophetic line of the sealing in Revelation eighteen, there is a test at the very end of the period where one class is manifested as foolish virgins, as was the case from 1856 to 1863, and a class is manifested as wise virgins from July 2023 unto the soon coming Sunday law. That final period of testing repeats the beginning of the period. The same angel that descended on September 11, 2001 arrives as Michael to call the dead to life in 2023 some to everlasting life and some to everlasting death. When He arrives, He leads His people back to the foundations. Some refuse to walk in the old paths, some do walk in the old paths. Some hearken to the sound of the Trumpet, some refuse to hear.

در هر دو، هم خط میلریِ فرایند مهر شدن و هم خط نبوتیِ مهر شدن در مکاشفهٔ هجده، در پایان دوره آزمونی هست که در آن یک طبقه به‌صورت باکره‌های نادان آشکار می‌شوند، چنان‌که در سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ بود، و طبقه‌ای به‌صورت باکره‌های دانا از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع ظاهر می‌شود. آن دورهٔ نهاییِ امتحان، آغاز دوره را تکرار می‌کند. همان فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد، در ۲۰۲۳ به‌عنوان میکائیل می‌آید تا مردگان را به حیات فراخوانَد: برخی را به حیات جاودان و برخی را به مرگ جاودان. وقتی می‌رسد، قوم خود را به بنیادها بازمی‌گرداند. برخی از راه رفتن در راه‌های کهنه سر باز می‌زنند، برخی در همان راه‌های کهنه گام می‌زنند. برخی به صدای شیپور گوش می‌سپارند، برخی از شنیدن امتناع می‌ورزند.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و راه‌های دیرین را بجویید که راه نیکو کدام است، و در آن گام بردارید تا برای جان‌های شما آرامی بیابید. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. همچنین بر شما نگهبانانی گماشتم و گفتم: به آواز شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش فرا نخواهیم داد. ارمیا ۶:۱۶، ۱۷.

The message represented by the Trumpet which the watchmen blows is twofold. It is the Seventh Trumpet of Islam and the Jubilee Trumpet of deliverance. It is the message of the combination of divinity with humanity, which is accomplished by the mystery of the incarnation, and that produces a character prepared for the seal of God, which is the Sabbath. The message, the work and the circumstances associated with that final period of the sealing which began in July 2023, twenty-two years after 2001, is represented by verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, and by Christ’s visit to Caesarea Philippi in Matthew chapter sixteen.

پیامی که شیپوری که نگهبانان در آن می‌دمند بیان می‌کند، دو وجه دارد. این همان شیپورِ هفتمِ اسلام و شیپورِ یوبیلِ رهایی است. این پیام، پیامِ ترکیبِ الوهیت با انسانیت است که به‌واسطهٔ رازِ تجسّد تحقق می‌یابد و شخصیتی پدید می‌آورد که برای مُهرِ خدا، که همان سبت است، آماده است. پیام، کار و اوضاع‌واحوالِ مرتبط با آن دورهٔ نهاییِ مُهر کردن که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱، آغاز شد، با آیاتِ سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال و نیز با دیدارِ مسیح از قیصریهٔ فیلیپی در بابِ شانزدهمِ متی نمایانده می‌شوند.

In the parable of the ten virgins all the virgins fell asleep during the tarrying time. Jesus told His disciples that Lazarus sleepeth.

در مَثَلِ ده باکره، همهٔ باکره‌ها در زمانِ تأخیر به خواب رفتند. عیسی به شاگردان خود گفت که لعازر خوابیده است.

> These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:10–14.

> این سخنان را گفت؛ و پس از آن به ایشان گفت: دوستِ ما لعازر خفته است؛ اما من می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم. آنگاه شاگردانش گفتند: خداوندا، اگر او خوابیده است، بهبود خواهد یافت. اما عیسی از مرگ او سخن می‌گفت؛ ولی آنان پنداشتند که از آسودن در خواب سخن می‌گوید. آنگاه عیسی به‌صراحت به آنان گفت: لعازر مرده است. یوحنا ۱۱:۱۰-۱۴.

At the end of twenty-one days, Daniel saw the vision, and he was in a deep sleep.

در پایان بیست‌ویک روز، دانیال رؤیا را دید و در خوابی عمیق بود.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:7–9.

> و من، دانیال، تنها مکاشفه را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند آن مکاشفه را ندیدند؛ اما لرزه‌ای بزرگ بر آنان افتاد، چنان‌که برای پنهان شدن گریختند. پس من تنها ماندم و این مکاشفه عظیم را دیدم، و هیچ نیرویی در من باقی نماند؛ زیرا رونق چهره‌ام در من به تباهی مبدل شد و دیگر توانی نداشتم. با این همه، صدای سخنان او را شنیدم؛ و چون صدای سخنان او را شنیدم، بر روی خود به خوابی ژرف فرو رفتم و رخساره‌ام رو به زمین بود. دانیال ۱۰:۷-۹.

The two witnesses of Revelation chapter eleven, were dead in the street for three and a half days, and Ezekiel’s dead bones were in the valley. On July 18, 2020 the tarrying time of spiritual death and sleeping was brought upon the virgins of the movement of the third angel. Three years later the process of awakening and preparing God’s last-day people as His ensign and mighty army began. The angel that descended on July 18, 2020 unsealed a truth, as angels always do when they descend.

دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه برای سه روز و نیم در خیابان مرده بودند، و استخوان‌های مردهٔ حزقیال در دره بودند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، زمانِ درنگِ مرگ و خوابِ روحانی بر دوشیزگانِ جنبشِ فرشتهٔ سوم حاکم شد. سه سال بعد، فرایندِ بیداری و آماده‌سازیِ قومِ روزهای آخرِ خدا به‌عنوانِ نشانِ او و سپاهِ نیرومندش آغاز شد. فرشته‌ای که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرود آمد، مهرِ حقیقتی را گشود، چنان‌که فرشتگان همیشه وقتی فرود می‌آیند انجام می‌دهند.

The truth he unsealed was the experience of the tarrying time and first disappointment. God’s last-day people were then scattered, and when the process of awakening them arrived in history, they would be required to recognize and acknowledge that they had been scattered and that they were in the tarrying time. There was then sent many angels, or many messages to strengthen the message of the tarrying time.

حقیقتی که او آشکار کرد، تجربهٔ زمانِ انتظار و نخستین ناامیدی بود. در آن زمان، قومِ روزهای آخرِ خدا پراکنده شده بودند، و هنگامی که فرایندِ بیدار کردن آنان در تاریخ فرا رسید، می‌بایست تشخیص دهند و اذعان کنند که پراکنده شده‌اند و در زمانِ انتظار به سر می‌برند. آنگاه فرشتگان بسیاری، یا پیام‌های بسیاری، فرستاده شدند تا پیامِ زمانِ انتظار را تقویت کنند.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> نزدیکِ پایانِ پیامِ فرشتهٔ دوم، دیدم که نوری عظیم از آسمان بر قومِ خدا می‌تابید. پرتوهای این نور همچون خورشید درخشان می‌نمودند. و صدای فرشتگانی را شنیدم که ندا می‌دادند: «اینک، داماد می‌آید؛ به استقبالِ او بیرون آیید!»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, “Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> این همان ندای نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیام فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگانی از آسمان فرستاده شدند تا قدیسانِ دلسرد را بیدار کنند و آنان را برای کار عظیمی که پیشِ رو داشتند آماده سازند. مستعدترین مردان نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتنان و وقف‌شدگان فرستاده شدند و آنان را واداشتند تا ندا دهند: "اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید!" آنان که این ندا به ایشان سپرده شده بود شتافتند و با قدرت روح‌القدس پیام را اعلام کردند و برادرانِ دلسرد خود را برانگیختند. این کار بر حکمت و دانشِ انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرت خدا؛ و قدیسانِ او که آن ندا را شنیدند نتوانستند در برابرش مقاومت کنند. روحانی‌ترین‌ها ابتدا این پیام را دریافت کردند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشگام بودند آخرین کسانی بودند که آن را دریافت کردند و برای تقویت ندا یاری رساندند: "اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید!"

> “In every part of the land, light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused. In many churches the message was not permitted to be given, and a large company who had the living testimony left these fallen churches. A mighty work was accomplished by the midnight cry. The message was heart-searching, leading the believers to seek a living experience for themselves. They knew that they could not lean upon one another.” Early Writings, 238.

> در سراسر سرزمین، نور بر پیام فرشتهٔ دوم تابید و آن ندا دل‌های هزاران نفر را نرم کرد. این ندا از شهری به شهری دیگر و از روستایی به روستایی دیگر رفت تا آن‌که قوم منتظر خدا کاملاً برانگیخته شدند. در بسیاری از کلیساها اجازه نمی‌دادند که آن پیام اعلام شود، و گروه بزرگی که شهادت زنده داشتند این کلیساهای سقوط‌کرده را ترک کردند. کار عظیمی به‌وسیلهٔ ندای نیمه‌شب به انجام رسید. این پیام دل‌ها را می‌کاوید و ایمانداران را وامی‌داشت تا برای خود تجربه‌ای زنده بجویند. آنان می‌دانستند که نمی‌توانند بر یکدیگر تکیه کنند. نوشته‌های نخستین، ۲۳۸.

The arrival of the message of the Midnight Cry in the parable identifies when the two classes of virgins’ manifest whether they have oil. The wise have oil, the foolish do not. The parable was fulfilled by the work of Samuel Snow in the Millerite history, and in that work the message Snow presented was developed as represented by his articles in the Millerite publications of that time period. Then when he arrived at the Exeter camp meeting, which was from August 12 to 17th, 1844, a period is also represented that ultimately led to those at the meeting leaving the meeting and proclaiming the message.

فرارسیدن پیام فریاد نیمه‌شب در مَثَل مشخص می‌کند که چه زمانی دو دستهٔ دوشیزگان آشکار می‌کنند که آیا روغن دارند یا نه. حکیمان روغن دارند و جاهلان ندارند. این مَثَل در تاریخ جنبش میلرایت به‌وسیلهٔ کار ساموئل اسنو تحقق یافت، و در همان کار، پیامی که اسنو ارائه کرد مطابقِ آنچه مقالات او در نشریات میلرایتِ آن دوره نشان می‌داد، توسعه یافت. سپس، هنگامی که او به گردهمایی اردوگاهی اگزتر رسید—که از 12 تا 17 اوت 1844 برگزار شد—دوره‌ای نیز نمایانده می‌شود که در نهایت باعث شد حاضران گردهمایی را ترک کنند و پیام را اعلام کنند.

There is a “point in time” when the message of the Midnight Cry is fully established, and at that point, based upon the parable, probation closes upon the virgins. That “point in time” is preceded by “a period” when the message is being developed. Since July, 2023 the message of the Midnight Cry has been developing, and unlike the Millerite fulfillment, the message has been transmitted across the world in advance of the “close of probation”. When probation closed at the end of the Exeter meeting the message then went to “every part of the land,” and “light was given upon the second angel’s message, and the cry melted the hearts of thousands. It went from city to city, and from village to village, until the waiting people of God were fully aroused.”

یک "نقطهٔ زمانی" وجود دارد که در آن پیام "فریاد نیمه‌شب" به‌طور کامل تثبیت می‌شود و در همان نقطه، بر اساس مثل، مهلت برای دوشیزگان بسته می‌شود. آن "نقطهٔ زمانی" مسبوق به "دوره‌ای" است که در آن پیام در حال شکل‌گیری است. از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ پیام فریاد نیمه‌شب در حال توسعه بوده است و برخلاف تحقق آن در جنبش میلری، این پیام پیشاپیشِ "بسته شدن مهلت" در سراسر جهان منتقل شده است. هنگامی که در پایان اجتماع اکستر مهلت بسته شد، آنگاه پیام به "هر بخش از سرزمین" رفت و "بر پیام فرشتهٔ دوم نوری داده شد، و آن فریاد دل‌های هزاران نفر را نرم کرد. از شهری به شهری، و از روستایی به روستایی می‌رفت تا آنکه قوم منتظر خدا کاملاً بیدار شدند."

In our current history the message that began to be published in July of 2023 is now in one hundred and twenty countries around the world, and the articles that represent the development of the message of the Midnight Cry are available in over sixty languages, and the articles can either be read or listened to.

در مقطع کنونی از تاریخ ما، پیامی که انتشارش از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد اکنون به صد و بیست کشور در سراسر جهان رسیده است، و مقالاتی که نمایانگر توسعهٔ پیام ندای نیمه‌شب‌اند به بیش از شصت زبان در دسترس‌اند، و این مقالات را می‌توان هم خواند و هم به آن‌ها گوش داد.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و آن را به او اعلام کرد؛ که بر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح و هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

The light of this message as represented with the articles has been accomplished in roughly six months by two persons.

روشنی این پیام، چنان‌که در قالب مقالات نمایان شده، طی تقریباً شش ماه توسط دو نفر تحقق یافته است.

> “Unless those who can help in — are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> «اگر کسانی که می‌توانند در - یاری کنند به حسّ وظیفهٔ خود برانگیخته نشوند، وقتی فریاد بلندِ فرشتهٔ سوم شنیده شود، کارِ خدا را تشخیص نخواهند داد. وقتی نور منتشر می‌شود تا زمین را روشن سازد، به‌جای آن‌که برای یاریِ خداوند برخیزند، می‌خواهند کارِ او را محدود کنند تا با افکارِ تنگ‌نظرانهٔ خود سازگار شود. بگذارید به شما بگویم که خداوند در این کارِ نهایی به شیوه‌ای بسیار بیرون از روالِ معمولِ امور عمل خواهد کرد و به روشی که مخالف هرگونه برنامه‌ریزیِ انسانی است. در میانِ ما کسانی خواهند بود که همیشه خواهند خواست کارِ خدا را در اختیار بگیرند، و حتی دیکته کنند چه حرکت‌هایی باید انجام شود، آن‌گاه که کار زیرِ هدایتِ آن فرشته که در رساندنِ پیامی برای جهان به فرشتهٔ سوم ملحق می‌شود پیش می‌رود. خدا راه‌ها و وسایلی به کار خواهد گرفت که به‌واسطهٔ آن‌ها دیده خواهد شد که زمام امور را خود به دست می‌گیرد. کارگزاران از وسایل ساده‌ای که او برای تحقق‌بخشیدن و کامل‌کردنِ کارِ عدالتِ خود به کار خواهد گرفت شگفت‌زده خواهند شد.» شهادت‌ها برای خدمتگزاران، ۳۰۰.

The Lion of the tribe of Judah has now brought His last-day people to verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, opening the history represented by the history of 200 BC to 63 BC, and also Matthew chapter sixteen, and the history of Christ’s visit to Caesarea Philippi. Both the predictions and the history of their fulfillments align with the portion of the book of Daniel that was sealed until the last days. The books of Daniel and Revelation are one book, so in the last days, just before probation closes, the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and that Revelation includes the portion of Daniel that relates to the last days. The time is at hand for the conclusion of the Exeter camp meeting.

شیرِ قبیلهٔ یهودا اکنون قومِ روزهای آخرِ خود را به آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ کتاب دانیال رسانده است و تاریخی را که نمایانگرِ دورهٔ ۲۰۰ پیش از میلاد تا ۶۳ پیش از میلاد است می‌گشاید، و همچنین باب شانزدهمِ متی و تاریخِ دیدارِ مسیح از قیصریهٔ فیلپی را می‌گشاید. هم پیشگویی‌ها و هم تاریخِ تحققِ آن‌ها با آن بخش از کتابِ دانیال که تا روزهای آخر مُهر و موم شده بود، همخوانی دارند. کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، بنابراین در روزهای آخر، درست پیش از بسته‌شدنِ فرصت، مُهرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود، و آن مکاشفه آن بخش از دانیال را که به روزهای آخر مربوط است در بر می‌گیرد. وقتِ خاتمهٔ گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر نزدیک است.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> اینک ایام می‌آید، خداوندگار یهوه می‌فرماید، که در این سرزمین قحطی‌ای خواهم فرستاد، نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلام خداوند. و از دریا تا دریا سرگردان خواهند شد، و از شمال تا مشرق، این سو و آن سو خواهند دوید تا کلام خداوند را بجویند، اما آن را نخواهند یافت. در آن روز، دوشیزگانِ زیبا و جوانان از تشنگی بی‌حال خواهند شد. آنان که به گناه سامره سوگند می‌خورند و می‌گویند: «ای دان، خدای تو زنده است»، و «طریقِ بئرشبع زنده است»، همانان فرو خواهند افتاد و دیگر هرگز برنخواهند خاست. عاموس 8:11–14.

Back to Articles