Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

رم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شمارهٔ دو

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

شناسایی رم مدرن و بینش پیشگویانه در روزهای واپسین

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

تشخیص درستِ آن قدرتِ ایامِ آخر که به‌عنوان «رومِ مدرن» نمایانده شده است، و بنابراین همان قدرتی که «رؤیا را برقرار می‌سازد»، امری ضروری و مربوط به نجات است. این شناخت نمایانگر عنصری از فرایندِ امتحانِ نهاییِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر است. واژهٔ «رؤیا» در آن آیه همان واژهٔ عبری‌ای است که سلیمان برگزید، هنگامی که علتِ هلاک شدنِ قومِ خدا را بیان کرد.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

تمام پیامبران دربارهٔ روزهای آخر، مستقیم‌تر از هر دورهٔ دیگری از تاریخ مقدس سخن می‌گویند، و هشدار سلیمان دربارهٔ ضرورتِ داشتنِ «بینش» مسئله‌ای مرگ‌وزندگی است. حقیقت همواره جدا می‌کند و دو طبقه از پرستندگان پدید می‌آورد؛ در این آیه طبقه‌ای هستند که هلاک می‌شوند و طبقه‌ای که با شادمانی شریعت را نگاه می‌دارند. با این حال باید توجه داشت که اندرز سلیمان در متنِ مناقشه‌ای بر سرِ «حقیقت» قرار دارد. همچنین این سخن در چارچوبِ مَثَلِ ده باکره است، زیرا مَثَلِ ده باکره تصویری بنیادی از تجربهٔ قوم خدا در روزهای آخر است.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> احمق هرچه در دل دارد بر زبان می‌آورد، اما خردمند آن را تا بعد نگه می‌دارد. اگر حاکمی به دروغ گوش فرا دهد، همه خدمتگزارانش شریرند. فقیر و مرد فریبکار با هم روبه‌رو می‌شوند؛ خداوند چشمان هر دویشان را روشن می‌سازد. پادشاهی که فقیران را به انصاف داوری می‌کند، تختش تا ابد استوار خواهد شد. چوب و توبیخ حکمت می‌بخشند، اما کودکی که به خود واگذار شود، مادرش را شرمسار می‌کند. هنگامی که شریران بسیار شوند، گناه افزون می‌شود؛ اما عادلان سقوط آنان را خواهند دید. پسرت را تادیب کن، که تو را آرامش خواهد داد؛ آری، جانت را شادمان خواهد ساخت. جایی که بینش نیست، قوم تباه می‌شود؛ اما هر که شریعت را نگاه دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۱-۱۸.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

قصد ندارم کسانی را که ممکن است برداشتی متفاوت از رومِ مدرن نسبت به من داشته باشند، مورد اتهام قرار دهم. مقصودم این است که نشان دهم سلیمان با دو دسته از پرستندگان سخن می‌گوید که آن‌ها را «مرد دانا» و «نادان» می‌نامد. «نادان» همچنین به‌عنوان «شریر» شناخته می‌شود. باکره‌های دانا و نادانِ مَثَل نیز در خط نبویِ باب دوازدهمِ دانیال به‌عنوان دانایان و شریران معرفی شده‌اند.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۱۰

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

سلیمان و دانیال با یکدیگر هم‌عقیده‌اند، زیرا همهٔ شهادت‌های نبوی در ایام آخر همسو می‌شوند. خردمندان «افزایش دانش» را درک می‌کنند.

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> و حکیمان همچون درخشندگیِ فلک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت بازمی‌گردانند، مانند ستارگان تا ابدالآباد خواهند بود. اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان دار و کتاب را تا زمانِ پایان مهر کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند رفت و معرفت افزوده خواهد شد. دانیال ۱۲:۳، ۴.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

آیهٔ دهم فرایند آزمون سه‌مرحله‌ای را که دوشیزگان را غربال می‌کند مشخص می‌کند؛ کسانی که فراخوانده شده‌اند تا در شمار یکصد و چهل و چهار هزار باشند. در هر دو مورد، روند غربال و آزمون بر این مبتنی است که آیا دوشیزگان افزایش دانش (رؤیا) را که در زمان پایان در سال ۱۹۸۹ گشوده شد، درک می‌کنند یا نه.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

«زمانِ پایان» در روزهای آخر، سال ۱۹۸۹ بود، زمانی که مهرِ آیاتِ چهل تا چهل‌وپنجِ باب یازدهمِ دانیال گشوده شد. در آن هنگام ثابت شد که موضوعِ این آیات، برآمدن و سقوطِ نهاییِ پادشاهِ شمال است. همچنین ثابت شد که پادشاهِ شمال در این آیات همان قدرتِ پاپیِ روزهای آخر است. الهام هرگز از عبارت «رومِ مدرن» استفاده نمی‌کند. این عبارت را من ابداع کردم تا نمایندهٔ قدرتِ پاپیِ روزهای آخر باشد، زیرا از نظرِ نبوی «مدرن» نمایندهٔ روزهای آخر است. الن وایت هرگز از عبارت «رومِ مدرن» استفاده نکرد.

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال، دیدگاه‌های نادرستی دربارهٔ اینکه «پادشاه شمال» نمایندهٔ چه کسی است وجود دارد، اما فقط یک فهم درست وجود دارد. این فهم که «پادشاه شمال» در آن آیات، قدرت پاپی است، از شواهد نبوی فراوانی برآمده است. آیهٔ چهل با شناساییِ دریافتِ زخم مرگبار توسط قدرت پاپی در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، سپس آیه‌های چهل‌ویک تا چهل‌وسه پویایی‌های مربوط به شفای آن زخم مرگبار را مشخص می‌کنند. آیهٔ چهل‌وچهار پیامی را توصیف می‌کند که قدرت پاپی را به خشم می‌آورد و به آیهٔ چهل‌وپنج منتهی می‌شود، زمانی که قدرت پاپی به پایان نهایی و کامل خود می‌رسد. رؤیایی که در سال ۱۹۸۹ مُهرش گشوده شد، رؤیای خیزش و سقوط نهایی قدرت پاپی در ایام آخر است. آن رؤیا همان افزایش معرفتی است که، بر پایهٔ پذیرش یا ردِ معرفتی که در آن آیات آمده، دو طبقهٔ پرستندگان را پدید می‌آورد و آشکار می‌سازد.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

طبق همان فصلی که در سال ۱۹۸۹ مهر از افزایش دانش برداشته شد، «راهزنان قوم تو» که «خود را برمی‌افرازند» و در نهایت «سقوط می‌کنند»، نمادی است که «رؤیا» را تثبیت می‌کند. در غربال نهایی، نخستین پرسش آزمونی این است که «راهزنان قوم تو» چه کسانی‌اند، زیرا آنان همان نماد نبوی‌اند که «رؤیا» را تثبیت می‌کند. آیا راهزنان قدرت پاپی هستند یا ایالات متحده؟

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب واحدند و دو شاهدِ همان خط نبوت را نمایندگی می‌کنند. دانیال آغاز است و مکاشفه پایان، و آن‌ها با هم دو شاهدِ آن حقیقتی را نمایندگی می‌کنند که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، مهرش گشوده شد.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

دانیال فرایند تطهیری را توصیف می‌کند که زمانی پدید آمد که شیرِ قبیلهٔ یهودا در سال ۱۹۸۹ آیاتِ چهل تا چهل‌وپنج را مهرگشایی کرد. در آن زمان فرایندِ آزمونی آغاز شد تا تعیین و آشکار کند چه کسانی «کاهنان» خواهند بود که قومِ عهد را تشکیل می‌دهند، یعنی یکصد و چهل و چهار هزار نفر در روزهای آخر. هوشع می‌افزاید که کسانی که افزایشِ معرفتِ روزهای آخر را رد می‌کنند، جزو کاهنانی که یکصد و چهل و چهار هزار نفر را تشکیل می‌دهند نخواهند شد.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من از کمبودِ معرفت هلاک می‌شود؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانِ تو را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

کتاب مکاشفه بیان می‌کند که دانشی که مهر و موم آن گشوده شده و از سوی گروهی رد می‌شود، درست پیش از بسته شدن دورهٔ آزمایش، به رد شدن همان گروه می‌انجامد.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

تاریخ میلریتی‌ها تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر می‌کشد و در کنار هم، میلریتی‌ها و صد و چهل و چهار هزار نفر، نمایانگر آغاز و پایان پیام و کار سه فرشتهٔ مکاشفه باب چهاردهم هستند. تاریخ‌های موازی، رویدادهای مرتبط با خاتمهٔ مهلت فیض را مشخص می‌کنند. کار هر دو تاریخ به‌وسیلهٔ ایلیا و یوحنا تعمیددهنده به‌صورت نمونه‌وار نشان داده شده است.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> ویلیام میلر با ترس و لرز شروع کرد به گشودن اسرار ملکوت خدا برای مردم و شنوندگانش را از خلال نبوت‌ها تا ظهور دوم مسیح پیش برد. او با هر تلاش قوت بیشتری می‌یافت. همان‌گونه که یوحنا تعمیددهنده آمدن نخستین عیسی را بشارت داد و راه را برای آمدنش آماده کرد، ویلیام میلر و کسانی که با او پیوستند نیز ظهور دوم پسر خدا را اعلام کردند. نوشته‌های اولیه، ۲۲۹، ۲۳۰.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

پیام میلری «وقایع» مرتبط با پایان دورهٔ آزمایش را، همان‌گونه که در هر دو، ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، به‌تصویر کشیده شده است، مشخص کرد.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> لازم بود که مردم از خطر خویش آگاه شوند و برانگیخته شوند تا خود را برای وقایعِ خطیرِ مرتبط با پایانِ دورهٔ آزمایش آماده کنند.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

در سال ۱۹۸۹، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بخشی از کتاب دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شد، مهرش گشوده شد و فرایندِ آزمون آغاز گردید. مبنای آن آزمون، توانایی یا ناتوانی قوم خدا در فهم یا ردِ افزایش معرفتی بود که در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال نمود یافته است؛ آیاتی که به آیهٔ نخستِ باب دوازدهم منتهی می‌شوند، آیه‌ای که «پایان مهلت» را مشخص می‌کند. سپس پیامِ «رویدادهای مرتبط با پایان مهلت» گشوده شد و کارِ کسانی که نامزدِ «کاهنانِ» یکصد و چهل و چهار هزار بودند، آغاز گردید. کارشان این بود که پیامِ نمایانده‌شده در آن بخش را «بفهمند» و اعلام کنند. پیام و کارِ یکصد و چهل و چهار هزار این بود که پیامِ گشوده‌شده را عرضه کنند تا مردمان را برانگیزند که «برای رویدادهای خطیرِ مرتبط با پایان مهلت آماده شوند».

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> «امروز، در روح و قدرتِ الیاس و یوحنا تعمیددهنده، فرستادگانِ برگماشتهٔ خدا توجهِ جهانی را که داوری بر آن در پیش است، به رویدادهای پرهیبت و نزدیکی جلب می‌کنند که در ارتباط با ساعاتِ پایانیِ دورانِ مهلت و ظهورِ عیسی مسیح به عنوان پادشاهِ پادشاهان و خداوندِ خداوندان رخ خواهد داد. به زودی هر کس برای کارهایی که در جسم انجام داده است داوری خواهد شد. ساعتِ داوریِ خدا فرا رسیده است، و بر دوشِ اعضای کلیسای او بر زمین مسئولیتِ خطیرِ هشدار دادن به کسانی نهاده شده است که گویی بر لبۀ نابودیِ ابدی ایستاده‌اند. برای هر انسانی در سراسرِ جهان که گوش فرا دهد، باید اصولی که در این منازعۀ عظیمِ جاری در خطر است، به روشنی بیان شود؛ اصولی که سرنوشتِ تمامِ بشریت به آن‌ها وابسته است.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۵، ۷۱۶.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

تاریخ یحییِ تعمیددهنده و مسیح، همچنین تاریخ پیروانِ میلر، پیام و کارِ صد و چهل و چهار هزار نفر را نشان می‌دهد. هر دو، یحیی و مسیح، پیام خود را نمایانگرِ پایانِ مهلتِ فیض می‌دانستند.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> اما چون دید بسیاری از فریسیان و صدوقیان برای تعمید او آمده‌اند، به ایشان گفت: ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را هشدار داد که از خشمِ در راه بگریزید؟ متی 3:7

Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

مسیح ویرانی اورشلیم را نشان داد؛ همان ویرانی‌ای که یوحنا نسبت به نزدیک بودنش به یهودیان جدل‌پیشه هشدار داده بود. عیسی این ویرانی را به‌عنوان نمادی از «خشم» به‌کار برد که آغاز می‌شود هنگامی که او، به‌عنوان میکائیل، در کتاب دانیال، فصل دوازده، آیهٔ یک، بر پا می‌ایستد.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> مسیح در اورشلیم نمادی از جهانی را می‌دید که در بی‌ایمانی و عصیان سخت‌دل شده و شتابان به پیشواز داوری‌های کیفرآمیز خدا می‌رفت. اندوه‌های نوع بشرِ سقوط‌کرده، که بر جانش سنگینی می‌کرد، آن فریاد بسیار تلخ را از لبانش برآورد. او کارنامهٔ گناه را که در فلاکت انسان، در اشک و خون ترسیم شده بود، می‌دید؛ دلش با ترحم بی‌کران برای مصیبت‌دیدگان و رنج‌کشیدگانِ زمین به تلاطم درآمد؛ مشتاق بود همه را رهایی بخشد. اما حتی دست او نیز نمی‌توانست سیلابِ اندوهِ بشر را بازگرداند؛ اندکی بودند که تنها سرچشمهٔ یاری خود را بجویند. او آماده بود جان خویش را تا به مرگ بریزد تا نجات را در دسترس آنان بگذارد؛ اما اندکی به سوی او می‌آمدند تا حیات بیابند.

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> جلال آسمان گریان! پسر خدای بی‌کران، در روح مضطرب و از اندوه خمیده! آن صحنه سراسر آسمان را از شگفتی آکند. آن صحنه شدت گناه‌آلودگی گناه را بر ما آشکار می‌کند؛ نشان می‌دهد که رهانیدن گناهکاران از پیامدهای زیر پا گذاشتن قانون خدا، حتی برای قدرت بی‌کران، چه کار دشواری است. عیسی، چون به آخرین نسل نظر افکند، جهان را گرفتار فریبی دید شبیه به همان که موجب نابودی اورشلیم شد. گناه بزرگ یهودیان، ردِ مسیح بود؛ گناه بزرگ دنیای مسیحی، ردِ شریعتِ خدا خواهد بود، یعنی بنیان حکومت او در آسمان و زمین. احکامِ یهوه خوار شمرده شده و به هیچ گرفته خواهند شد. میلیون‌ها تن، در بندِ گناه، بندگانِ شیطان، محکوم به تحملِ مرگِ دوم، در روز تفتیششان از گوش سپردن به سخنانِ حق امتناع خواهند کرد. کوریِ هولناک! شیفتگیِ عجیب! مناقشهٔ عظیم، ۲۲.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

پیام هشداردهنده‌ای که یوحنا تعمیددهنده و نیز مسیح اعلام کردند، همان پیام هشدار بود؛ همان‌گونه که پیام هشدار میلری‌ها همان پیامی بود که رویدادهای مرتبط با پایان دوران مهلت را مشخص می‌کرد و همان است که صد و چهل و چهار هزار اعلام خواهند کرد. سه شاهد: یوحنا تعمیددهنده، مسیح و میلری‌ها شهادت می‌دهند که کار و پیام صد و چهل و چهار هزار فرایند آزمونیِ مرگ و زندگی است که به‌واسطهٔ افزایش دانشی که در سال ۱۹۸۹ مُهرش گشوده شد، محقق می‌شود. پیامی که در آن زمان مُهرش گشوده شد، همان مکاشفهٔ روزهای آخر است که باید توسط خردمندان فهمیده شود تا بتوانند «کاهنانی» باشند که صد و چهل و چهار هزار را تشکیل می‌دهند. اگر آن نامزدها آن مکاشفه را نفهمند، به‌عنوان شریران یا نادانان شناخته می‌شوند و هلاک می‌گردند. آنان و فرزندانشان، مطابق با ردّ آن مکاشفه ـ که همان افزایش دانش است ـ مردود می‌شوند.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

کلام خدا نشان می‌دهد که روم آن قدرتی است که خود را برمی‌افرازد، قوم خدا را غارت می‌کند، و سپس سقوط می‌کند و رؤیا را تثبیت می‌کند. این پرسش که آیا رومِ مدرن قدرت پاپی است یا ایالات متحده، آزمونی است که آشکار می‌سازد افراد در شمار دوشیزگان دانا هستند یا دوشیزگان نادان. این آزمون، آزمونی نبوی است که از کتاب دانیال اخذ شده و سپس در کتاب مکاشفه تأیید می‌شود و به کمال می‌رسد. موضوعِ رومِ مدرن صرفاً انتخابی میان قدرت پاپی یا ایالات متحده نیست، بلکه آزمون نهایی برای صد و چهل و چهار هزار است. این یک آزمون نبوی است و اگر به‌درستی فهمیده شود، هر بازنمایی از فرایند آزمون نهایی را که در شهادت نبویِ مقدسِ خدا بیان شده، در بر می‌گیرد.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

فرایند آزمونِ زمانِ یوحنای تعمیددهنده و مسیح، همچون فرایند آزمون در زمان پیروان میلر، از کتاب دانیال اقتباس شده بود. به‌عنوان یک آزمون نبوی، برای آن داوطلبان، به‌کاربستنِ درستِ روش‌شناسیِ چگونگیِ تثبیتِ حقیقت، به همان اندازه ضروری است که صرفاً پایبندی به دیدگاه درست درباره اینکه «روم مدرن» کیست. چه سخن از شناساییِ درستِ «روم مدرن» باشد و چه از به‌کارگیریِ روش‌شناسیِ صحیح، هر دو عنصرِ آزمون در کتاب دانیال طرح شده‌اند. در فصل نخستِ دانیال، دانیال از یک فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای گذر کرد: با خوراک آغاز شد، سپس آزمونی دیداری بود، و در پی آن آزمونی که به‌دست نبوکدنصر، نمادِ کتاب‌مقدسیِ «پادشاهِ شمال»، یعنی قدرتِ پاپیِ روزهای آخر، انجام گرفت.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> اما به این چهار جوان، خدا دانش و مهارت در هر نوع دانش و حکمت بخشید؛ و دانیال در همه رؤیاها و خواب‌ها فهم داشت. و در پایان آن روزهایی که پادشاه گفته بود ایشان را حاضر کنند، رئیس خواجه‌سرایان آنان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با آنان گفتگو کرد؛ و در میان همگی، هیچ‌کس مانند دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا یافت نشد؛ ازاین‌رو آنان در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امر حکمت و فهم که پادشاه از آنان می‌پرسید، ایشان را ده برابر بهتر از همه ساحران و منجمانی که در تمامی قلمرو او بودند یافت. دانیال ۱:‏۱۷–۲۰.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

«در پایان روزها»، که از نظر نبوی همان روزهای آخر است، زمانی که یکصد و چهل و چهار هزار نفر آزموده می‌شوند، دانیال و سه مرد شایسته «ده برابر بهتر از همهٔ جادوگران و منجمانِ سراسر قلمرو او» یافت شدند، و دانیال «فهمِ همهٔ رؤیاها و خواب‌ها را داشت». دانیال نمایانگرِ یکصد و چهل و چهار هزار است که در روزهای آخر، افزایش معرفتی را درک می‌کنند که هنگامی پدید آمد که مسیح، به‌عنوان شیرِ قبیلهٔ یهودا، در سال ۱۹۸۹ «مُهرِ آن بخش از کتاب دانیال را که به روزهای آخر مربوط می‌شد» گشود.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

دانیال فقط این‌گونه نبود که نسبت به دیگران در باب خواب‌ها و رؤیاها فهم بیشتری داشته باشد؛ او «فهمی در همهٔ رؤیاها و خواب‌ها» داشت. او نمایندهٔ کسانی است که روش «خط بر خط» را به کار می‌گیرند، زیرا آن روش «همهٔ رؤیاها و خواب‌ها» را در یک پیام منسجم گرد می‌آورد. پیامی که همهٔ خواب‌ها و رؤیاها را در یک خط نبوی کنار هم قرار می‌دهد، «رویدادهای مرتبط با پایان مهلت آزمایش» را مشخص می‌کند. آن پیام با نماد نبویِ «رومِ مدرن» تثبیت می‌شود؛ قدرتی که خود را برمی‌افرازد، قوم خدا را غارت می‌کند و سقوط می‌کند.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

آن قدرت تنها با به‌کارگیری روش درست می‌تواند تثبیت شود. بیشترِ کسانی که مدعی‌اند که کتاب مقدس را مطالعه می‌کنند، روش‌شناسیِ «خط بر خط» را رد می‌کنند، و برخی که مدعیِ به‌کارگیری آن‌اند، قواعدی را که روش‌شناسیِ «خط بر خط» را تشکیل می‌دهند، به‌اشتباه به‌کار می‌برند. آن قواعد نخستین بار به‌دست پیروان میلر در سوابق عمومی ثبت شدند، و به قوم خدا در روزهای آخر از پیش هشدار داده شده است که آنان که واقعاً پیام‌آوران فرشتهٔ سوم‌اند از قواعدِ تفسیرِ نبویِ ویلیام میلر استفاده خواهند کرد.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> «کسانی که به اعلام پیام فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، کتاب مقدس را طبق همان روشی که پدر میلر به کار گرفت بررسی می‌کنند.» ریویو اند هرالد، ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.

ویلیام میلر نمایندهٔ آغازِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهارده بود و نمونهٔ او یحییِ تعمیددهنده بود؛ کسی که آغازِ آن پیامی بود که مسیح پایان‌بخشِ آن بود. خواهر وایت به‌طور مستقیم فرآیندِ آزمون از یحییِ تعمیددهنده تا مسیح را با فرآیندِ آزمونِ سه فرشته هم‌راستا می‌داند. یحیی آغازگرِ پیام بود، و تنها درست پیش از صلیب، زمانی که مسیح شاگردانش را به قیصریهٔ فیلیپی برده بود، عیسی جزئیاتِ همان پیامی را که یحیی آغاز کرده بود افزود. نخستین (آغازین) حقیقتی که یحیی هنگام دیدنِ مسیح بیان کرد، معرفیِ مسیح به‌عنوان برّهٔ خدا بود که گناهانِ جهان را برمی‌دارد.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> این امور در بتابارا، آن سوی اردن، جایی که یوحنا تعمید می‌داد، انجام شد. فردای آن روز، یوحنا دید که عیسی به سوی او می‌آید و گفت: اینک برهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد. این همان کسی است که درباره‌اش گفتم: پس از من مردی می‌آید که بر من مقدّم است، زیرا پیش از من بود. یوحنا ۱:۲۸-۳۰.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

آنگاه دورهٔ سه‌ونیم‌سالهٔ آزمون آغاز شد که به صلیب ختم شد. پس از آن‌که جان درست پیش از صلیب به قتل رسید، عیسی سپس شروع به توضیح همان نخستین گفتهٔ جان کرد.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> چون عیسی به نواحی قیصریه فیلیپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: مردم دربارهٔ من، پسر انسان، چه می‌گویند که من کیستم؟ آنان گفتند: بعضی می‌گویند تو یوحنا تعمیددهنده‌ای؛ برخی، الیاس؛ و دیگران، ارمیا یا یکی از پیامبران. به ایشان گفت: اما شما چه می‌گویید؟ من که هستم؟ شمعون پطرس پاسخ داد: تو مسیح، پسر خدای زنده‌ای. عیسی در جواب به او گفت: خوشا به حال تو، شمعون بن‌یونا، زیرا این را گوشت و خون بر تو مکشوف نساخته است، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های هاویه بر آن غلبه نخواهد کرد. و کلیدهای ملکوت آسمان‌ها را به تو خواهم سپرد؛ و هر چه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هر چه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. سپس به شاگردان خود دستور داد که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. از آن زمان، عیسی آغاز کرد به شاگردان خود نشان دادن که می‌باید به اورشلیم برود و از جانب مشایخ و رؤسای کاهنان و کاتبان بسیار رنج ببیند و کشته شود و در روز سوم دوباره برخیزد. متی 16:13-21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

قیصریهٔ فیلپی نام «پانیوم» در زمان مسیح است، و «پانیوم» در آیه‌ای که پس از آیهٔ چهاردهمِ دانیال باب یازدهم می‌آید شناسایی می‌شود؛ جایی که «غارتگران قوم تو» که خود را برافرازند، اما سقوط می‌کنند، معرفی می‌شوند. پیامِ الهام‌یافته و کاملِ یوحنا تعمیددهنده، پیامِ آغاز بود که نمایانگر پیامِ میلری بود؛ پیامی که بر قواعدِ میلر استوار شده بود. پیامِ مسیح در پایان، بر پیامِ یوحنا بنا شد و آن را گسترش داد، و نمونه‌ای از پیامی بود که در پایانِ پیام‌های سه فرشته می‌آید؛ پیامی که بر قواعدِ میلر و نیز بر جزئیاتی تکیه دارد که با فرارسیدن روشِ «خط بر خط» در پایان به پیامِ میلر افزوده می‌شود.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

رسیدن به درک نادرستی که نمادِ تثبیت‌کنندهٔ رؤیا را با نمادِ «رومِ مدرن» یکی می‌داند، همانندِ کسانی در تاریخِ مسیح است که پیامِ صلیب را رد کردند. به ما گفته شده است که یهودیانی که پیامِ یوحناى تعمیددهنده را رد کردند، نتوانستند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند شوند، و اینکه تاریخِ همان یهودیانی که چنین کردند نمایانگرِ کسانی است که پیامِ فرشتهٔ نخست را رد کردند. پیروانِ میلر «غارتگرانِ قومِ تو» را، که من بعدها آن را با عبارتِ «رومِ مدرن» نام‌گذاری کردم، به‌عنوان قدرتِ پاپی شناسایی کردند.

We will continue these considerations in the next article.

این مباحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles