Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Four

کتاب دانیال - شماره صد و شصت و چهار

The Prophetic Significance of Daniel 11: Unveiling the Historical and Future Implications

اهمیت نبوتی دانیال ۱۱: پرده‌برداری از دلالت‌های تاریخی و آینده

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word

In verse sixteen of Daniel eleven, the conquering of Judah and Jerusalem by Pompey in 63 BC is set forth. It represents the soon coming Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one of the same chapter. The history associated with the verse identifies a civil war that is taking place when the city is captured, thus identifying the repetition of the US Civil War that is now taking place in the United States. Whether shots have been fired or not, two classes are now in a struggle for the control of the United States. When Pompey conquered Jerusalem, it identified that Jerusalem would remain under Roman authority until it was destroyed in the year 70 AD. Thus, it typified the soon coming Sunday law which marks the end of the sixth kingdom of Bible prophecy.

در آیهٔ شانزدهم از دانیال یازده، فتح یهودا و اورشلیم به‌دست پومپی در سال ۶۳ پیش از میلاد بیان شده است. این امر نمایانگر قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده، در تحقق آیهٔ چهل‌ویکمِ همین فصل، خواهد آمد. تاریخِ مرتبط با این آیه، جنگی داخلی را که در هنگام تسخیر شهر در جریان است مشخص می‌سازد، و بدین‌سان تکرار جنگ داخلی ایالات متحده را که اکنون در ایالات متحده در حال وقوع است، شناسایی می‌کند. خواه گلوله‌ای شلیک شده باشد یا نه، اکنون دو طبقه در کشاکشی برای به‌دست گرفتن مهار ایالات متحده قرار دارند. هنگامی که پومپی اورشلیم را فتح کرد، این امر دلالت بر آن داشت که اورشلیم تا زمان نابودی‌اش در سال ۷۰ میلادی، تحت اقتدار روم باقی خواهد ماند. از این‌رو، آن پیش‌نمونِ قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد و پایان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس را رقم می‌زند.

Pompey is the first of four Roman powers that are identified in the passage. Marc Antony, who was a Roman, is also identified, but of the four powers that are represented as Roman leaders, Antony represents Roman leadership that has rebelled and formed an alliance with Egypt against Rome. Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberius Caesar are the four Romans that are prophetically employed to represent the four generations of the earth beast’s Republican horn.

پومپی نخستینِ چهار قدرت رومی است که در این بخش شناسایی می‌شوند. مارک آنتونی، که او نیز رومی بود، همچنین شناسایی می‌شود؛ اما از میان آن چهار قدرتی که به‌صورت رهبران رومی به تصویر کشیده شده‌اند، آنتونی نمایانگر رهبری رومی‌ای است که عصیان ورزیده و بر ضدّ روم با مصر اتحادی برقرار کرده است. پومپی، ژولیوس سزار، آگوستوس سزار و تیبریوس سزار، آن چهار رومی هستند که به‌طور نبوی برای نمایاندن چهار نسلِ شاخِ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمین به کار گرفته شده‌اند.

Pompey, representing the rebellion of the US Civil War in the generation of 1863, also illustrates the last generation and the current “civil war” that is now under way. Julius Caesar represents the second generation, when the United States was firmly established as the premier nation among nations, but was assassinated in 1913, when the sovereignty of the financial system was given unto the globalist banking system, and the work for a one world government began. Caesar Augustus represents the glory years of the first two world wars, when in spite of the bloodshed, the United States became the envy of the world. Then in the last generation Tiberius Caesar, known for his drunkenness and the crucifixion of Christ, represents the period that essentially began with the election of John F. Kennedy, the first Catholic president, thus identifying the generation that would bow to Rome.

پومپه، که نمایندهٔ شورشِ جنگ داخلی ایالات متحده در نسلِ ۱۸۶۳ است، همچنین نسلِ آخر و «جنگ داخلی» کنونی را که اکنون در جریان است، به تصویر می‌کشد. ژولیوس سزار نمایندهٔ نسلِ دوم است، هنگامی که ایالات متحده به‌طور استوار به‌عنوان برترین ملت در میان ملت‌ها تثبیت شده بود، اما در سال ۱۹۱۳ ترور شد؛ زمانی که حاکمیتِ نظام مالی به نظام بانکداریِ جهانی‌گرا واگذار گردید و کار برای یک حکومتِ واحدِ جهانی آغاز شد. قیصر آگوستوس نمایندهٔ سال‌های شکوهِ دو جنگ جهانیِ نخست است، هنگامی که با وجود خون‌ریزی، ایالات متحده مایهٔ رشکِ جهان شد. سپس، در نسلِ آخر، تیبریوس قیصر، که به می‌گساری و مصلوب شدنِ مسیح شناخته می‌شود، نمایندهٔ دوره‌ای است که در اساس با انتخابِ جان اف. کندی، نخستین رئیس‌جمهور کاتولیک، آغاز شد؛ و بدین‌سان نسلی را مشخص می‌سازد که در برابر روم سر فرود می‌آورد.

These prophetic issues connected with Pompey are important, but we are currently focusing on the prophetic history that precedes Pompey and verse sixteen, a history that begins in the first two verses of the chapter identifying 1989, as the time of the end, and then pointing out the rich sixth President since Reagan, who stirs up the globalists, as Trump has most certainly accomplished.

این مسائل نبوّتیِ مرتبط با پومپی مهم‌اند، اما در حال حاضر تمرکز ما بر تاریخ نبوّتیِ پیش از پومپی و آیهٔ شانزدهم است؛ تاریخی که در دو آیهٔ نخستِ فصل آغاز می‌شود، سال ۱۹۸۹ را زمانِ پایان معرفی می‌کند، و سپس به ششمین رئیس‌جمهور از زمان ریگان، که ثروتمند است و جهانی‌گرایان را برمی‌انگیزد، اشاره می‌کند؛ همان‌گونه که ترامپ بی‌تردید این کار را به انجام رسانده است.

Trump is typified by the fourth ruler following Cyrus, named Xerxes, the rich Persian king, who is also known as Ahasuerus in the story of Esther. In the verses, the next king to follow Xerxes is Alexander the Great in verse three. Historically there were eight rulers between Xerxes and Alexander the Great. From Trump, to the one world government represented by Alexander the Great, ten kings are represented; Trump being the first and Alexander being the last.

ترامپ مصداق چهارمین پادشاه پس از کوروش، یعنی خشایارشا، پادشاه ثروتمند پارس است؛ همان که در داستان استر با نام اخشورش نیز شناخته می‌شود. در آن آیات، پادشاه بعد از خشایارشا در آیه سوم، اسکندر مقدونی است. به لحاظ تاریخی، میان خشایارشا و اسکندر مقدونی هشت پادشاه وجود داشتند. از ترامپ تا حکومت واحد جهانی که اسکندر مقدونی نماینده آن است، ده پادشاه نشان داده شده‌اند؛ ترامپ نخستین و اسکندر آخرین آنهاست.

The prophetic lines identify that all the kings of the earth will commit fornication with the papacy at the end of the world, and those kings are represented as “ten kings”. Ahab, who was the head of a tenfold kingdom, and who was married to Jezebel represents the fact that even though all ten kings commit fornication with the papacy, there is one primary king that is the first to do so. The first time the papacy was given the throne of the earth the primary king was Clovis, king of the Franks (France) in 496 AD. This agrees with the papacy giving France the title of firstborn of the Catholic church, and eldest daughter of the Catholic church.

خطوط نبوّتی نشان می‌دهند که در پایان جهان، تمامی پادشاهان زمین با پاپیّت مرتکب زنا خواهند شد، و آن پادشاهان به‌صورت «ده پادشاه» به تصویر کشیده شده‌اند. اَخاب، که رأس یک پادشاهی ده‌گانه بود و با ایزابل ازدواج کرده بود، بیانگر این واقعیت است که هرچند هر ده پادشاه با پاپیّت مرتکب زنا می‌شوند، یک پادشاه اصلی وجود دارد که نخستین کسی است که چنین می‌کند. نخستین باری که تختِ زمین به پاپیّت داده شد، آن پادشاه اصلی کلوویس، پادشاه فرانک‌ها (فرانسه)، در سال ۴۹۶ میلادی بود. این امر با این واقعیت هماهنگ است که پاپیّت به فرانسه عنوان نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک، و دخترِ ارشدِ کلیسای کاتولیک را اعطا کرد.

The prophetic work accomplished by France in placing Rome on the throne of the civilized world, typifies the prophetic work of the United States. The Sunday law of Bible prophecy begins in the United States, and then every nation on earth follows that example. Line after prophetic line, identify that the premier king of the ten kings, that first and foremost commits fornication with the man of sin in the last days, is the United States. Though no kings are represented between Xerxes the first rich king and Alexander the Great the last king in verses two and three, history identifies ten kings. The number ten represents a test, and it also represents a confederacy.

کارِ نبوتی‌ای که فرانسه با نشاندنِ روم بر تختِ جهانِ متمدن به انجام رساند، نمادِ کارِ نبوتیِ ایالات متحده است. قانونِ یکشنبه در نبوت‌های کتاب مقدس از ایالات متحده آغاز می‌شود و سپس هر ملتِ روی زمین از آن الگو پیروی می‌کند. سطر به سطرِ نبوت‌ها نشان می‌دهد که پادشاهِ پیشتاز از میانِ آن ده پادشاه، که در روزهای آخر پیش و بیش از همه با مردِ گناه زنا می‌کند، ایالات متحده است. هرچند در آیاتِ دو و سه، میانِ خشایارشا، نخستین پادشاهِ ثروتمند، و اسکندرِ کبیر، آخرین پادشاه، پادشاهی معرفی نشده است، تاریخ ده پادشاه را برمی‌شمارد. عددِ ده نمادِ آزمون است و نیز نمادِ یک هم‌پیمانی.

The test that the world is confronted with is the setting up of a worldwide system, represented as the image of the beast. That test begins in the United States at the soon coming Sunday law and ends when every nation on the globe follows that example. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning, so even though no kings are listed between the rich king and Alexander in verses two and three, history identifies a testing process which begins with the richest president, who was rich from his business endeavors not because he produced wealth by participating in a corrupted political system.

آزمایشی که جهان با آن روبه‌روست، برپا کردنِ یک نظام جهانی است که به‌صورت «تصویرِ وحش» نمایانده می‌شود. آن آزمون در ایالات متحده با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود و زمانی پایان می‌یابد که هر ملت روی کرهٔ زمین از آن الگو پیروی کند. عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازش نشان می‌دهد؛ بنابراین، هرچند میان پادشاهِ ثروتمند و اسکندر در آیات دو و سه هیچ پادشاهی ذکر نشده است، تاریخ روندِ آزمون را نشان می‌دهد که با ثروتمندترین رئیس‌جمهور آغاز می‌شود؛ کسی که از تلاش‌های تجاری‌اش ثروتمند بود، نه به این دلیل که با مشارکت در نظامی سیاسیِ فاسد ثروت تولید کرده باشد.

The name America is derived from the Latin version of the name “Amerigo,” which comes from the Italian explorer Amerigo Vespucci, who was an explorer and navigator who made several voyages to the New World in the late 15th and early 16th centuries. Overall, Vespucci’s explorations were made possible through the financial backing, capital investments, of sponsors and patrons who saw potential opportunities for profit, expansion, and prestige in the exploration of the New World. The name “America” is a symbol of the endeavor to produce profits.

نام «آمریکا» از صورت لاتینیِ نام «آمریگو» گرفته شده است که از نام کاوشگر ایتالیایی آمریگو وسپوچی می‌آید؛ او خود یک کاوشگر و دریانورد بود که در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم چندین سفر به دنیای نو انجام داد. در مجموع، اکتشافات وسپوچی با پشتوانهٔ مالی و سرمایه‌گذاری‌های بانیان و حامیانی ممکن شد که در کاوش دنیای نو فرصت‌های بالقوه‌ای برای سود، گسترش و اعتبار می‌دیدند. نام «آمریکا» نمادی از تلاش برای کسب سود است.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning, and the beginning of the ten kings that represent the bridge from the two-horned kingdom of Medo-Persia to the one world government represented by Alexander the Great, begins with the rich king, who is president of the kingdom typified by France and Ahab, who will also become the head represented by Alexander the Great, when the entire world is confronted with the economics associated with the power of the United States, as it forces the entire world to bow to the Catholic church, if they wish to be able to buy and sell.

عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغاز آن به تصویر می‌کشد، و آغازِ آن ده پادشاه که نمایانگرِ پلِ میانِ پادشاهیِ دوشاخۀ مادِها و پارس‌ها و حکومتِ واحدِ جهانیِ ممثَّل در اسکندرِ کبیر هستند، با پادشاهِ ثروتمند آغاز می‌شود؛ همان که رئیسِ پادشاهی‌ای است که به‌وسیلۀ فرانسه و اَخاب نمونه‌وار گردیده است، و او همچنین آن سرِ ممثَّل در اسکندرِ کبیر خواهد شد، هنگامی که تمامی جهان با اقتصادِ مرتبط با قدرتِ ایالات متحدۀ آمریکا روبه‌رو گردد، آنگاه که آن، تمامی جهان را وادار می‌سازد که، اگر بخواهند قادر به خرید و فروش باشند، در برابر کلیسای کاتولیک سر فرود آورند.

The seventh kingdom in Revelation chapter seventeen, is the ten kings, and one of the ten king’s prophetic characteristics, is that they only continue a “short space,” before they agree to give their seventh kingdom unto the whore of Babylon, that only holds together for “one hour”. The prophetic reason they accept that agreement is because they are drunk with the wine of Babylon. Historically Alexander the Great only ruled for a short space, for his life ended as quickly as his kingdom was established, for he drank himself to death, thus symbolizing the short space and drunkenness of the ten kings of the United Nations. As soon as Alexander the Great stood up he was broken, and his kingdom was given to the four winds, identifying the following struggle to re-establish his former kingdom.

پادشاهی هفتم در مکاشفه، باب هفده، ده پادشاه است، و یکی از ویژگی‌های نبویِ این ده پادشاه این است که آنان فقط برای «مدتی کوتاه» دوام می‌آورند، پیش از آن‌که موافقت کنند پادشاهی هفتم خود را به فاحشهٔ بابل واگذارند؛ پادشاهی‌ای که فقط برای «یک ساعت» دوام می‌آورد. دلیل نبویِ پذیرش آن توافق این است که آنان با شراب بابل مست‌اند. از نظر تاریخی، اسکندر مقدونی فقط برای مدتی کوتاه حکومت کرد، زیرا زندگی‌اش به همان سرعتی که پادشاهی‌اش برپا شد پایان یافت، چراکه آن‌قدر نوشید تا جان سپرد، و بدین‌گونه نمادِ «مدت کوتاه» و مستیِ ده پادشاهِ سازمان ملل متحد است. به‌محض آن‌که اسکندر مقدونی برخاست، درهم‌شکسته شد، و پادشاهی‌اش به چهار باد سپرده شد، که نشان‌دهندهٔ کشمکشِ بعدی برای برقراری دوبارهٔ پادشاهی پیشین اوست.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> و من نیز، در سال نخستِ داریوشِ مادی، خود ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد. اینک، سه پادشاهِ دیگر در پارس برخواهند خاست؛ و چهارمی بسیار ثروتمندتر از همۀ آنان خواهد بود؛ و به نیرویی که از ثروتش دارد، همگان را بر ضد قلمروِ یونان برخواهد انگیخت. و پادشاهی نیرومند برخواهد خاست که با اقتداری عظیم فرمان خواهد راند و بر وفق ارادۀ خود عمل خواهد کرد. و چون برخیزد، پادشاهی‌اش شکسته خواهد شد و به چهار جهتِ آسمان تقسیم خواهد گشت؛ نه برای نسلِ او، و نه مطابق با اقتداری که او بر آن حکم می‌راند؛ زیرا پادشاهیِ او برکنده خواهد شد و به دیگرانی جز آنان داده خواهد شد. دانیال ۱۱: ۱-۴.

Alexander’s kingdom fell apart as quickly as it came together, for it represents the last days, in which prophecy is identified as happening rapidly.

امپراتوریِ اسکندر به همان سرعتی که شکل گرفت فروپاشید، زیرا نمایانگرِ روزهای آخر است؛ روزهایی که در آن تحققِ نبوت‌ها شتابان دانسته می‌شود.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.” Testimonies, volume 9, 11.

> عوامل شرّ نیروهای خود را متحد کرده و مواضع‌شان را تحکیم می‌کنند. آنها خود را برای آخرین بحران بزرگ تقویت می‌کنند. به‌زودی دگرگونی‌های بزرگی در جهان ما رخ خواهند داد و تحرکات نهایی بسیار سریع خواهند بود. شهادات، جلد ۹، ۱۱.

The third woe of Islam is established upon the prophetic characteristics of the first and second woes. In the first woe there was a period which began with the arrival of Mohammed and continued until the next period, which is identified as “five months” or one hundred and fifty years, in which Islam would “hurt” the armies of Rome. The end of the one-hundred and fifty year time prophecy simultaneously marks the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy, in which Islam of the second Woe, would then “kill” the armies of Rome.

وایِ سومِ اسلام بر خصایصِ نبویِ وایِ اول و دوم استوار است. در وایِ اول، دوره‌ای وجود داشت که با ظهور محمد آغاز شد و تا دورهٔ بعدی ادامه یافت؛ دوره‌ای که به‌عنوان «پنج ماه» یا یکصد و پنجاه سال شناخته می‌شود، که در آن اسلام می‌بایست سپاهیان روم را «بیازارد». پایانِ نبوتِ زمانیِ یکصد و پنجاه‌ساله، هم‌زمان آغازِ نبوتِ سیصد و نود و یک‌ساله و پانزده‌روزه را نیز مشخص می‌سازد؛ دوره‌ای که در آن، اسلامِ وایِ دوم سپس سپاهیان روم را «خواهد کشت».

September 11, 2001 marked the arrival of the period represented by Mohammed of the first woe, which includes October 7, 2023 as marking the beginning of the period when Islam would “hurt” the “armies of Rome” in the ancient literal “Glorious Land” which is a proxy for the United States, and since October 7, 2023 the attacks by Islam against the army of Rome, is approaching two hundred at the writing of this article on February 17, 2024.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز دوره‌ای را رقم زد که به‌وسیلهٔ محمدِ وایِ نخست نمایانده شده است؛ دوره‌ای که ۷ اکتبر ۲۰۲۳ را نیز دربر می‌گیرد، به‌عنوان نشانهٔ آغاز زمانی که در آن اسلام «لشکرهای روم» را در «سرزمین جلال» باستانیِ تحت‌اللفظی، که بدلی برای ایالات متحده است، «آزار» می‌رسانَد؛ و از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون، حملات اسلام بر ضد لشکر روم، تا هنگام نگارش این مقاله در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۴، به مرز دویست حمله نزدیک شده است.

At the soon-coming Sunday law the United States is “killed” as the sixth kingdom of Bible prophecy, which parallels the three hundred and ninety-one years and fifteen days of Islamic attacks that killed the former armies of Rome, as the warfare of their third great jihad intensifies. When Michael stands up, human probation closes, and the four winds are fully released during the seven last plagues.

با فرارسیدن قانون یکشنبه‌ی نزدیک‌الوقوع، ایالات متحده، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس، «کشته می‌شود»؛ امری که با سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ حملات اسلامی که سپاه‌های پیشین روم را از میان برد، موازات دارد، در حالی که جنگ‌افروزیِ سومین جهاد بزرگ آنان شدت می‌گیرد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، فرصت آزمایشیِ بشر پایان می‌یابد و چهار باد در طول هفت بلای آخر به‌طور کامل رها می‌شوند.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> دیدم که خشمِ ملت‌ها، غضبِ خدا، و زمانِ داوریِ مردگان جدا و متمایز از هم بودند و یکی پس از دیگری رخ می‌دادند؛ همچنین اینکه میکائیل هنوز برنخاسته بود و زمانِ تنگی، چنان که هرگز نبوده است، هنوز آغاز نشده بود. اکنون ملت‌ها در حال خشمگین شدن‌اند، اما هنگامی که کاهنِ اعظمِ ما کار خود را در مقدس‌گاه به پایان برساند، برخواهد خاست، جامه‌های انتقام را خواهد پوشید، و آنگاه هفت بلای آخر ریخته خواهند شد.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «دیدم که چهار فرشته چهار باد را باز خواهند داشت تا کار عیسی در مقدسگاه به انجام برسد، و آنگاه هفت بلای آخر فرا خواهند رسید.» نوشته‌های نخستین، ص ۳۶.

The “four winds” are represented as “an angry horse, seeking to break loose and bring death and destruction in its path,” by Sister White and they are fully released when probation closes. They were portrayed as being released in the second woe as “four angels”, not four winds.

«چهار باد» به‌وسیلهٔ خواهر وایت همچون «اسبی خشمگین، در پیِ گسستنِ بند و آوردنِ مرگ و ویرانی در مسیر خود» ترسیم شده‌اند، و هنگامی که مهلتِ فیض پایان می‌یابد، به‌طور کامل رها می‌شوند. در بلای دوم، آنان به‌صورت «چهار فرشته» به تصویر کشیده شدند، نه چهار باد.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> به فرشتهٔ ششم که شیپور را در دست داشت گفت: آن چهار فرشته را که در رود بزرگ فرات بسته شده‌اند آزاد کن. و آن چهار فرشته که برای ساعت و روز و ماه و سال آماده شده بودند تا یک‌سوم انسان‌ها را بکشند، آزاد شدند. مکاشفه ۹:۱۴، ۱۵.

The “four winds”, or the “four angels”, are both symbols of Islam as determined by the context where the symbol is employed. When Alexander the Great stood up, his kingdom, which represents the seventh kingdom, that is one third of the threefold kingdom of the dragon, the beast and the false prophet; “when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven.” When human probation closes the four winds, or the four angels are released, and they break his kingdom, for his kingdom “shall be broken.” Those ten kings and their partners, the globalist merchants, will then stand afar off and lament and cry.

«چهار باد» یا «چهار فرشته»، هر دو بنا به سیاقی که نماد در آن به‌کار می‌رود، نماد اسلام‌اند. هنگامی که اسکندر مقدونی برخاست، پادشاهی او که نمایندهٔ هفتمین پادشاهی است، یعنی یک‌سومِ پادشاهی سه‌گانهٔ اژدها، وحش و پیامبر دروغین؛ «هنگامی که او برخیزد، پادشاهی‌اش شکسته خواهد شد و به سوی چهار بادِ آسمان تقسیم خواهد شد.» وقتی مهلت بشر به پایان می‌رسد، چهار باد، یا چهار فرشته، آزاد می‌شوند و پادشاهی او را در هم می‌شکنند، زیرا پادشاهی او «شکسته خواهد شد». آنگاه آن ده پادشاه و شرکای آنان، بازرگانان جهان‌گرا، از دور می‌ایستند و سوگواری و گریه می‌کنند.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> زیرا اینک، پادشاهان گرد آمدند؛ با هم گذشتند. آن را دیدند، و آنگاه در شگفت شدند؛ مضطرب گشتند، و شتابان گریختند. در آنجا ترس ایشان را فراگرفت، و درد، همچون دردِ زنِ در حالِ زایمان. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. مزامیر 48:4–7.

The economic structure of the ten kings is broken by the “east wind” of Islam.

ساختار اقتصادیِ ده پادشاه به‌وسیلهٔ «باد شرقی»ِ اسلام درهم شکسته می‌شود.

> Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27: 26, 27.

> پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم برده‌اند؛ بادِ شرقی تو را در میان دریاها درهم شکسته است. دارایی‌هایت و بازارهایت، کالاهایت، ملوانانت و سکان‌دارانت، درزگیرانت و آنان که کالای تو را دادوستد می‌کنند، و همه مردان جنگی‌ات که در تو هستند، و تمام جماعتت که در میانت است، در روز هلاکتت در میان دریاها فرو خواهند افتاد. حزقیال ۲۷: ۲۶، ۲۷.

The “east wind” of Islam breaks the ten kings’ kingdom in “the day of their ruin,” as represented by Alexander the Great’s kingdom being “broken” and given to the four winds. Much of the history that has taken place in the eleventh of Daniel will be repeated as chapter eleven reaches its final fulfillment. Determining where to rightly divide those histories is the prophetic work of those who are called to be students of prophecy. The last six verses of Daniel eleven conclude at the close of human probation, when Michael stands up. When Alexander the Great’s kingdom is divided to the four winds, it represents the close of probation, and identifies that the following prophetic history from verse five onward is to be considered as a new prophetic line.

«باد شرقی» اسلام پادشاهیِ ده پادشاه را در «روز هلاکتشان» درهم می‌شکند، چنان‌که در «شکسته» شدن پادشاهیِ اسکندر کبیر و واگذار شدن آن به «چهار باد» نشان داده شده است. بخش زیادی از تاریخی که در باب یازدهمِ دانیال رخ داده است، هنگامی که این باب به تحقق نهاییِ خود می‌رسد، تکرار خواهد شد. تشخیص اینکه آن تاریخ‌ها را کجا باید به‌درستی تفکیک کرد، کارِ نبویِ کسانی است که فراخوانده شده‌اند تا شاگردانِ نبوت باشند. شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال در پایانِ مهلتِ بشر، هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، به پایان می‌رسند. هنگامی که پادشاهیِ اسکندر کبیر میان «چهار باد» تقسیم می‌شود، این امر نمایانگرِ پایانِ مهلت است و نشان می‌دهد که تاریخِ نبویِ پس از آن، از آیهٔ پنج به بعد، باید به‌عنوان خطی نبویِ تازه در نظر گرفته شود.

Verse five unto verse sixteen identifies the history of 538 unto the soon coming Sunday law. Verses five through nine, represent the history of the twelve hundred and sixty years of papal rule that began in the year 538 and concluded at the time of the end in 1798. Verse ten identifies the history that typifies verse forty, when the papacy swept away the Soviet Union at the time of the end in 1989. Verses eleven and twelve identify the current proxy war in the Ukraine, which Putin and Russia are going to win, but the aftermath of Putin’s victory will parallel “the battle of Nineveh,” and “the fall of Chosroes,” which was the “key that opened the bottomless pit” which released Islam in the history of the first woe.

آیهٔ پنج تا آیهٔ شانزدهم، تاریخِ از ۵۳۸ تا قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را مشخص می‌کند. آیات پنج تا نه، نمایانگر تاریخِ یک‌هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی است که در سال ۵۳۸ آغاز شد و در زمانِ آخر، در ۱۷۹۸، پایان یافت. آیهٔ ده، تاریخی را مشخص می‌کند که نمونهٔ آیهٔ چهل است، آنگاه که پاپی در زمانِ آخر، در ۱۹۸۹، اتحاد جماهیر شوروی را جاروب‌وار از میان برداشت. آیات یازده و دوازده، جنگ نیابتیِ کنونی در اوکراین را مشخص می‌کنند که پوتین و روسیه قرار است در آن پیروز شوند، اما پیامدِ پیروزیِ پوتین با «نبرد نینوا» و «سقوط خسرو» موازی خواهد بود؛ همان چیزی که «کلیدی که چاهِ بی‌انتها را گشود» بود و اسلام را در تاریخِ مصیبتِ نخست رها ساخت.

In the aftermath of Putin’s short-lived triumph, the United States, in verses thirteen to fifteen, will win the proxy war, that is the conclusion of the proxy war that had been engaged in from World War Two. The passage identifies three battles, the first battle concluded in 1989, in fulfillment of verses ten and forty, the second being the current war in the Ukraine, represents verses eleven and twelve, and the third proxy war, representing the final victory of the United States, is represented in verse thirteen through fifteen.

در پیِ پیروزی کوتاه‌مدتِ پوتین، ایالات متحده، در آیات سیزده تا پانزده، جنگ نیابتی را پیروز خواهد شد؛ یعنی این پایانِ جنگ نیابتی‌ای است که از زمان جنگ جهانی دوم در جریان بوده است. این بخش سه نبرد را مشخص می‌سازد: نبرد نخست در سال ۱۹۸۹ به پایان رسید، در تحققِ آیات ده و چهل؛ نبرد دوم که جنگ کنونی در اوکراین است، نمایانگرِ آیات یازده و دوازده است؛ و سومین جنگ نیابتی، که نمایانگرِ پیروزی نهاییِ ایالات متحده است، در آیات سیزده تا پانزده بازنمایی شده است.

What needs to be recognized with these four periods represented from verse five to verse fifteen, is that the last two periods, which represent the current war in the Ukraine, and then the retaliation of the United States, occur in the time of the sealing. Verse sixteen identifies the soon coming Sunday law in the United States. Verses five through ten represent the history of 538 through to both the time of the end in 1798, and then on to the time of the end in 1989. The two battles of the final proxy war, represented in verses eleven to fifteen, are therefore fulfilled in the period where Ezekiel chapter twelve identifies that the effect of every vision is fulfilled.

آنچه باید در خصوص این چهار دوره که از آیهٔ پنج تا آیهٔ پانزده به تصویر کشیده شده‌اند، شناخته شود، این است که دو دورهٔ آخر، که نمایانگر جنگ کنونی در اوکراین و سپس اقدام تلافی‌جویانهٔ ایالات متحده هستند، در زمان مهر شدن رخ می‌دهند. آیهٔ شانزده قانون یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده را مشخص می‌سازد. آیات پنج تا ده تاریخ ۵۳۸ را تا زمان آخر در ۱۷۹۸، و سپس تا زمان آخر در ۱۹۸۹، بازنمایی می‌کنند. بنابراین، دو نبردِ جنگ نیابتیِ نهایی که در آیات یازده تا پانزده بازنمایی شده‌اند، در دوره‌ای تحقق می‌یابند که در آن، حزقیال باب دوازده مشخص می‌سازد که اثر هر رؤیا به انجام می‌رسد.

Those visions were represented to Ezekiel as “wheels within wheels”, which Sister White identifies as the “complicated interplay of human events.” The history of the war in the Ukraine, Putin’s victory, and then his demise, followed by the victory of the United States, is one of the most complex revelations of line upon line in God’s Word.

آن رویاها به حزقیال به صورت «چرخ‌ها در میان چرخ‌ها» نشان داده شدند، که خواهر وایت آن را «تعامل پیچیده رویدادهای انسانی» می‌نامد. تاریخ جنگ در اوکراین، پیروزی پوتین و سپس سقوط او، و در پی آن پیروزی ایالات متحده، یکی از پیچیده‌ترین مکاشفات «خط بر خط» در کلام خداست.

Commenting upon Ezekiel’s “wheels within wheels,” Sister White says that when Ezekiel first saw those wheels it appeared as confusion, but Ezekiel ultimately recognized perfect order in the wheels, which are the “complicated interplay of human events”. In order to rightly divide the history represented in verses eleven to fifteen, the relationship between the Catholic church and Nazi Germany must be understood, for the Nazi leaders in the Ukraine are the proxies for that relationship.

در توضیح «چرخ‌ها در میان چرخ‌ها»ی حزقیال، خواهر وایت می‌گوید که وقتی حزقیال برای نخستین بار آن چرخ‌ها را دید، به نظر آشفتگی می‌آمد، اما او در نهایت نظم کاملی را در آن‌ها بازشناخت؛ چرخ‌هایی که «درهم‌کنشِ پیچیدهٔ رویدادهای انسانی» هستند. برای تقسیم‌بندی درستِ تاریخی که در آیات یازدهم تا پانزدهم بازنمایی شده است، باید رابطهٔ میان کلیسای کاتولیک و آلمان نازی فهمیده شود، زیرا رهبران نازی در اوکراین نمایندگان نیابتی آن رابطه‌اند.

It is also necessary to understand the role of the apparition of the so-called virgin Mary at Fatima, Portugal in 1918, including the three secrets that the so-called virgin Mary left with the three children from that history. The premise of those three messages, which describe a struggle between the Catholic church and atheistic Russia, and the Second World War, is part of the Fatima message that is represented in the war in the Ukraine.

همچنین لازم است نقش ظهورِ آن‌چه «مریمِ باکره» خوانده می‌شود در فاطیما، پرتغال در سال ۱۹۱۸ را فهمید، از جمله سه رازی که آن‌چه «مریمِ باکره» خوانده می‌شود در اختیارِ سه کودکِ آن ماجرا قرار داد. درون‌مایۀ آن سه پیام، که به جدالی میان کلیسای کاتولیک و روسیۀ خداناباور و نیز جنگ جهانی دوم می‌پردازند، بخشی از پیام فاطیماست که در جنگ اوکراین بازتاب یافته است.

The French Revolution, and its prophetic relationship to the Catholic church, and ultimately Napoleon Bonaparte, who represents Putin, is also one of the “wheels” that are represented in the war in the Ukraine. The French Revolution’s prophetic relationship to the United States is also represented in the history, for just as Putin is represented by Napoleon as France was going down, the former actor Ronald Reagan, as the head of the armies of Catholicism in the battle of 1989, typifies the former actor Zelenskyy as Ukraine is going down. In the wheels that intersect and connect in these verses, the final straw for the Democrat politicians in the United States, that have been and are promoting Zelenskyy, will be exposed by Putin when he prevails.

انقلاب فرانسه، و رابطهٔ نبوی آن با کلیسای کاتولیک، و در نهایت ناپلئون بناپارت که نمایندهٔ پوتین است، نیز یکی از آن «چرخ‌ها»یی است که در جنگ اوکراین به تصویر کشیده شده‌اند. رابطهٔ نبوی انقلاب فرانسه با ایالات متحده نیز در این تاریخ بازنموده شده است؛ زیرا همان‌گونه که پوتین به‌وسیلهٔ ناپلئون نمایانده می‌شود، آنگاه که فرانسه در حال سقوط بود، بازیگر سابق، رونالد ریگان، به‌عنوان رئیس لشکرهای کاتولیسیسم در نبرد ۱۹۸۹، بازیگر سابق، زلنسکی، را نمونه‌وار می‌سازد، آنگاه که اوکراین در حال سقوط است. در چرخ‌هایی که در این آیات با یکدیگر تلاقی می‌کنند و به هم پیوند می‌خورند، واپسین ضربه برای سیاستمداران دموکرات در ایالات متحده که زلنسکی را ترویج کرده‌اند و می‌کنند، هنگامی که پوتین چیره شود، به‌وسیلهٔ او آشکار خواهد شد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> بر کرانه‌های رودخانۀ چیبار، حزقیال گردبادی را دید که گویی از شمال می‌آمد: «ابری بزرگ، و آتشی که در خود می‌پیچید، و پیرامونش درخششی بود، و از میان آن چیزی همچون رنگ کهربا.» چندین چرخ، که در هم متقاطع بودند، به دستِ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. بر فراز همۀ اینها «مانندی از تخت بود، همچون منظرۀ سنگ یاقوت کبود؛ و بر مانندی از آن تخت، مانندی چون منظرۀ انسانی بر بالای آن بود.» «و در میان کروبیان، صورتِ دستِ انسانی زیر بال‌هایشان پدیدار شد.» حزقیال 1:4، 26؛ 10:8. چرخ‌ها در آرایشی چنان پیچیده بودند که در نگاه نخست مغشوش می‌نمودند؛ اما در کمال هماهنگی حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی، که به واسطۀ دستی که زیر بال‌های کروبیان بود حمایت و هدایت می‌شدند، این چرخ‌ها را می‌راندند؛ و بر فراز آنان، بر تختِ یاقوت کبود، آن ازلی بود؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمانی، نشانۀ رحمت الهی.

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> چنان‌که پیچیدگی‌های چرخ‌گونه زیر هدایتِ دستی که در زیر بال‌های کروبیان بود قرار داشت، همان‌گونه نیز جریان پیچیدهٔ حوادث انسانی تحت تدبیر الهی است. در میان کشمکش و غوغای ملت‌ها، او که بر فراز کروبیان نشسته است همچنان امور زمین را هدایت می‌کند.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> تاریخِ ملت‌هایی که یکی پس از دیگری روزگار و جایگاهِ مقررِ خود را سپری کرده‌اند و، بی‌آنکه خود معنای آن حقیقت را بدانند، ناخودآگاه بر حقیقتی گواهی داده‌اند، با ما سخن می‌گوید. برای هر ملت و برای هر فردِ امروز، خدا در طرحِ عظیمِ خود جایگاهی مقرر کرده است. امروز آدمیان و ملت‌ها با شاقولِ در دستِ آن که هرگز خطا نمی‌کند سنجیده می‌شوند. همگان با انتخابِ خود سرنوشتِ خویش را تعیین می‌کنند، و خدا همه چیز را برای تحققِ مقاصدِ خویش تدبیر می‌کند.

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.

> تاریخی که خدای عظیمِ «من هستم» در کلام خود مشخص کرده است، با پیوند دادن حلقه‌ای پس از حلقه‌ای در زنجیرهٔ نبوت، از ازلیتِ گذشته تا ابدیتِ آینده، به ما می‌گوید که امروز در سیر اعصار کجا ایستاده‌ایم و از زمان آینده چه می‌توان انتظار داشت. هر آنچه نبوت وقوع آن را پیش‌گویی کرده بود، تا به امروز، در صفحات تاریخ ثبت شده است و می‌توانیم مطمئن باشیم که هر آنچه هنوز در پیش است، به ترتیب خود تحقق خواهد یافت. آموزش، 178.

Back to Articles