Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

کتاب دانیال - شماره صد و چهل و نه

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

سرّ خدا آشکار شد: اتحاد الوهیت و انسانیت

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

ما تاکنون به تاریخی که در آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ دانیال بازنمایی شده است، پرداخته‌ایم. اکنون به خطّ درونیِ تاریخ در درونِ همان آیه می‌پردازیم که تاریخِ شاخِ پروتستانِ وحشِ برآمده از زمین را بازمی‌نماید. ما به هم پیوستنِ دو چوبِ حزقیال در باب سی‌وهفتم را به‌منزلهٔ نقطهٔ ارجاع به‌کار می‌گیریم تا سرّ خدا را—از سوی مسیح در پیوستنِ الوهیتِ او با انسانیت، هنگام رسیدنِ فرشتهٔ سوم—شناسایی کنیم. به شیوهٔ «خطّ بر خطّ»، پیامِ سرّ خدا که یوحنا پایان‌یافتنش را در هنگام نواخته‌شدنِ شیپورِ هفتم معرّفی کرد، به‌طور خاص توسّط رسول پولس به لائودیکیه ارسال شد. شهادتِ حزقیال، یوحنا و پولس با همان سرّ خدا همخوان است که در پیامِ جونز و واگنر در سال ۱۸۸۸ بازنموده شد، که همان پیام به لائودیکیه بود.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> زیرا می‌خواهم بدانید چه جهادِ عظیمی برای شما، و برای آنان که در لائودکیه‌اند، و نیز برای همهٔ کسانی که چهرهٔ مرا در جسم ندیده‌اند، دارم؛ تا دل‌هایشان تسلّی یابد و در محبت به هم پیوسته باشند، و به تمامی غنای یقینِ کاملِ فهم برسند، برای اقرار به رازِ خدا، و پدر، و مسیح؛ که در او جمیع خزاینِ حکمت و دانش پنهان است. کولسیان 2:1-3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

کارِ کفاره، یعنی به‌هم‌پیوستنِ دو چوبِ الوهیت و انسانیت، از زمانی آغاز شد که فرشتهٔ سوم رسید، اما پولس به تحقق نهایی و کاملِ پیوندِ آن دو چوب، که رازِ خداست، می‌پردازد. از این‌رو او پیام را همان پیام به لاودیکیه معرفی می‌کند که نخست در 1856 رسید، سپس در 1888 تکرار شد، و آنگاه در 11 سپتامبر 2001 تحققِ کامل خود را یافت. پولس هیکل را در ماهیتی دوگانه معرفی می‌کند، هنگامی که رازِ خدا را مطرح می‌کند؛ رازی که بنا بود با به صدا درآمدنِ کرنای هفتم به انجام برسد. او آن راز را به سر و بدن تقسیم می‌کند.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> و او سرِ بدن، یعنی کلیساست؛ او که آغاز است، نخست‌زاده از میان مردگان، تا در همه چیز او برتری داشته باشد. زیرا پدر خشنود شد که تمامی پُری در او ساکن شود؛ و چون به‌واسطهٔ خون صلیبش صلح برقرار کرد، به‌وسیلهٔ او همه چیز را با خود آشتی دهد؛ خواه چیزهای روی زمین، خواه آنچه در آسمان است. و شما را نیز که زمانی از او بیگانه و در اندیشهٔ خود به سبب اعمال شریر دشمن بودید، اکنون آشتی داده است در بدن جسمانی خود از راه مرگ، تا شما را در حضور خود مقدس و بی‌عیب و ملامت‌ناپذیر حاضر سازد، به شرط آن‌که در ایمان ریشه‌دار و استوار بمانید و از امید انجیل که شنیده‌اید و به هر مخلوقی که زیر آسمان است اعلام شده، دور نشوید؛ همان انجیل که من، پولُس، خادم آن شده‌ام؛ من که اکنون در رنج‌های خود برای شما شادی می‌کنم و به خاطر بدن او که کلیساست، در جسم خود آنچه از مصائب مسیح کم است کامل می‌سازم؛ همان کلیسایی که من خادم آن شده‌ام، بر حسب تدبیری از جانب خدا که به‌خاطر شما به من سپرده شده است، تا کلام خدا را به کمال برسانم. کولسیان ۱:۱۸-۲۵.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

مسیح سر است، که باید در همه چیز مقدم باشد، و کلیسای او بدن است. با هم، سر و بدن ترکیب الوهیت و انسانیت را نشان می‌دهند، و حقیقت مهم دیگری نیز مشخص می‌شود. رابطۀ سر و بدن این است که سر باید بر بدن مقدم باشد. در مورد نوع بشر که به صورت خدا آفریده شده‌اند، قوای برتر (سر) باید بر قوای فروتر (بدن) حاکمیت داشته باشند. آنان با هم یک وجود واحد را تشکیل می‌دهند؛ یا در اصطلاح هیکلی که یوحنا می‌بایست آن را اندازه بگیرد، نمایانگر «قدس» (انسانیت، بدن) و «قدس‌الاقداس» (الوهیت، سر) هستند. اینکه چگونه این دو به «یک چوب»، یا یک بدن، پیوند می‌خورند، کارِ «کفاره» است. پولس ادامه می‌دهد:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> که من خادم آن شده‌ام، بر حسب تدبیر خدا که به‌خاطر شما به من داده شده است، تا کلام خدا را به کمال برسانم؛ یعنی همان رازی که از اعصار و نسل‌ها پنهان بود، اما اکنون بر مقدسان او مکشوف شده است؛ به ایشان خدا خواست بشناساند که غنای جلالِ این راز در میان امّت‌ها چیست، که همان مسیح در شماست، امیدِ جلال؛ او را ما موعظه می‌کنیم، هر کس را هشدار می‌دهیم و هر کس را در تمام حکمت تعلیم می‌دهیم، تا هر کس را در مسیح عیسی کامل حاضر سازیم؛ و برای این نیز رنج می‌برم و مطابق عمل او که در من به قوّت کار می‌کند، مجاهدت می‌کنم. کولسیان 1:25-29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

کمالِ صد و چهل و چهار هزار، که «هر انسان کامل در مسیح» را عرضه می‌کند، همان «سرّ خدا»ست؛ یعنی ترکیبِ الوهیت با انسانیت؛ یا چنان‌که پولس بیان می‌کند، «مسیح در» انسانیت «امیدِ جلال» است. در روزهای به صدا درآمدن شیپور هفتم، آن سرّ تحقق می‌یابد. وقتی حزقیال آن پیوند را مشخص می‌کند، از دو چوب استفاده می‌کند: یکی برای پادشاهی شمالی و دیگری برای پادشاهی جنوبی، تا پیوندی نمادین را معرفی کند که معبد را با عدد «چهل‌وشش» نمایان می‌سازد. چوبِ پیوند نمادینِ «چهل‌وشش»، باید با پیوند نمادینِ «دویست‌وبیست» پیوسته شود.

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

دویست و بیست نماد ترکیب الوهیت و انسانیت است. از انتشار کتاب مقدس کینگ جیمز در 1611، تا نخستین ارائهٔ پیام میلر در 1831 و پس از آن انتشار آن پیام در 1833 در تلگراف ورمونت، دویست و بیست سال است. پیام میلر صورت‌بندیِ افزایش دانشی بود که از کتاب مقدس برگرفته شده بود، زمانی که کتاب دانیال در 1798 مُهرش گشوده شد. در تاریخ آغازین 1611، یک سند الهی منتشر شد و در تاریخ پایانی 1831، یک مکتوب انسانی بر پایهٔ حقیقت الهی که در 1798 مُهرش گشوده شد، انتشار یافت.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

آن سه تاریخ نه‌تنها نمایانگر دویست‌وبیست سال‌اند، بلکه ساختارِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» را نیز نشان می‌دهند؛ واژه‌ای که با ترکیبِ حرف‌های نخستین، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته می‌شود تا واژهٔ «حقیقت» پدید آید. اعلانِ الهی در آغاز و اعلانِ انسانی در پایان، و 1798 نمایانگرِ افزایشِ دانش است که وجودِ طبقه‌ای از بدکارانِ منکرِ آن دانش را آشکار می‌سازد و از این رو نمایندهٔ حرفِ سیزدهم بود که نمادِ شورش است. آن پیوندِ دویست‌وبیست‌ساله در جنبشِ فرشتهٔ نخستین برقرار شد و جنبشِ فرشتهٔ سوم گواهِ دوم را به دست می‌دهد.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

در سال ۱۷۷۶، سندِ الهیِ اعلامیهٔ استقلال منتشر شد و دویست و بیست سال بعد، در ۱۹۹۶، سندی انسانی، یعنی مجلهٔ «زمانِ پایان»، به چاپ رسید. این سندِ انسانی از افزایشِ معرفتی که در سال ۱۹۸۹، در زمانِ پایان، پدید آمد، اخذ شده بود؛ افزایشی که، همانند ۱۷۹۸، موجبِ عصیانی علیه پیامِ الهیِ مجسّم در اعلامیهٔ استقلال شد. افزایشِ معرفتِ ۱۹۹۶ آیندهٔ آمریکا را چنین مشخص کرد که در هنگامِ برقراریِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، آزادی و استقلالی را که در ۱۷۷۶ اعلام کرده بود، از دست خواهد داد. این امر شاهدی دوم فراهم می‌کند بر اینکه عددِ دویست و بیست نمایانگرِ اتحادِ الوهیت با انسانیت است، و آن شاهدِ دوم با امضای «حقیقت» مطرح گردید و به‌وسیلهٔ شاهدی نخست در تاریخِ فرشتهٔ نخست (اول) و شاهدی دوم در تاریخِ فرشتهٔ سوم (آخر) نمایانده شد.

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

سال ۱۷۷۶ همچنین آغازِ دوره‌ای را نشان می‌کرد که پیش از آغازِ واقعیِ «وحشِ زمین» به‌منزلهٔ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس قرار داشت. در آن دورهٔ تدارک، «امضای حقیقت» بار دیگر با سال ۱۷۷۶ معیّن شد که آغازِ ایالات متحده را نشان می‌داد، و سال ۱۷۹۸ نیز آغازِ ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را نشان می‌داد. در میانهٔ آن تاریخِ آغاز و انجام، سال ۱۷۸۹ «حرفِ میانی» را نشان داد، زیرا سیزده مستعمره قانون اساسی را تصویب کردند. هر یک از این سه تاریخ نمایانگرِ «سخن گفتنِ» ایالات متحده است؛ با اعلامیهٔ استقلال در ۱۷۷۶، قانون اساسی در ۱۷۸۹، و قوانینِ بیگانگان و فتنه‌انگیزی در ۱۷۹۸. آن تاریخ نمایانگرِ بیست‌ودو سال است، که عُشر، یا یک‌دهمِ دویست‌وبیست است؛ ازاین‌رو، همچنین نمادی از امتزاجِ الوهیت با انسانیت است.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

بازنماییِ آن، تاریخِ وحشِ زمین است که چنین تصویر می‌شود: آغازش چون بره‌ای (الوهیت) و پایانش چون اژدهایی (انسانیت). ۱۷۷۶ با اعلامیهٔ استقلال که نشانگر الوهیت است آغاز می‌شود و قوانینِ بیگانگان و فتنه‌انگیزی نمایانگرِ انسانیت‌اند، و در آن بیست‌ودو سالی که پیش از آغاز فرمانرواییِ وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بود، گذار از بره به اژدها به‌گونه‌ای نمونه‌وار ترسیم شده است.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

آغازِ دوهزار و پانصد و بیست سالِ داوری علیه پادشاهیِ جنوبیِ یهودا با آغازِ دوهزار و سیصد سالِ مذکور در دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده، پیوند دارد. پایمال شدنِ قدس و لشکر در یهودا در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد، و نبوتِ دوهزار و سیصد ساله، دویست‌وبیست سال بعد، یعنی در سال ۴۵۷ پیش از میلاد، آغاز گردید. چوبِ پادشاهیِ جنوبیِ یهودا با نمادِ چهل‌وششِ مربوط به پادشاهیِ شمالی پیوند دارد، و نیز به‌واسطهٔ پیوندِ دویست‌وبیست، با دوهزار و سیصد سال مرتبط است.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

پولس ادعا کرد که خادمِ تدبیرِ خداست و سپس آن تدبیری را که خادمِ آن بود به‌عنوان رازِ خدا تعریف کرد؛ یعنی «مسیح در شما، امیدِ جلال». او همچنین هنگام نوشتن به تیموتائوس بیش‌تر به این حقیقت می‌پردازد.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> و بی‌هیچ تردیدی، بزرگ است راز دینداری: خدا در جسم ظاهر شد، در روح تصدیق شد، به فرشتگان ظاهر شد، به امت‌ها بشارت داده شد، در جهان به او ایمان آوردند، و به جلال بالا برده شد. اول تیموتائوس ۳:۱۶.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

پولس در این‌جا می‌گوید راز دینداری این است که خدا در جسم ظاهر شد. خدا سر است و جسم بدن است. راز دینداری مسیح در ایماندار است؛ این، پیوند الوهیت با انسانیت است. پولس همچنین همانند هوشع از استعارهٔ ازدواج استفاده می‌کند.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> زیرا ما اعضای بدن او، از گوشت او و از استخوان‌های او هستیم. به همین سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به همسر خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این رازی عظیم است؛ اما من دربارهٔ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان 5:30-32

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

در باب سی‌وهفتم، آنگاه که حزقیال عهدِ آخرالایام را—که همان عهدِ تجدید‌شده با کسانی است که به‌عنوان یکصد و چهل و چهار هزار تن شناخته می‌شوند—معرفی می‌کند، تمثیلی از پیوستنِ دو چوب می‌آورد. این دو چوب، خط بر خط، استعارهٔ ازدواج نزدِ هوشع و پولس را دربرمی‌گیرند. و چون با هم پیوسته شدند، دیگر دو قوم نباشند، بلکه تا ابد یک قوم باشند.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> و ایشان را در سرزمین بر کوه‌های اسرائیل یک قوم خواهم ساخت، و یک پادشاه بر همۀ آنان پادشاهی خواهد کرد؛ ایشان دیگر دو قوم نخواهند بود و هرگز به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد. و دیگر خود را با بت‌هایشان، با چیزهای نفرت‌انگیزشان، یا با هیچ‌یک از گناهانشان آلوده نخواهند کرد؛ بلکه ایشان را از همۀ جایگاه‌های سکونتشان که در آن‌ها گناه کرده‌اند، نجات خواهم داد و ایشان را پاک خواهم ساخت؛ پس ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. حزقیال ۳۷:۲۲، ۲۳.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

به‌هم‌پیوستنِ حزقیال نشان می‌دهد که چه زمانی آنان دیگر تقسیم‌شده نیستند و دیگر گناه نمی‌کنند، زمانی که پاک می‌شوند، و زمانی که خدا تنها خدای آنان است و آنان تنها یک پادشاه دارند. در ۲۲ اکتبر، پیام‌آورِ عهد ناگهان به هیکل آمد تا قوم خود را «پاک» کند. او آمد تا پادشاهی‌ای را دریافت کند، که قومش بنا بر گفتهٔ پطرس قرار بود آنگاه پادشاهی‌ای از کاهنان و پادشاهان باشند. در همان تاریخ، داماد نیز به مراسم ازدواج آمد؛ همان سرّی که پولس و هوشع آن را مشخص می‌کنند و نمایانگر اتحاد الوهیّت با بشریّت است. یوحنا بیان می‌کند که آن سرّ، که پولس آن را «مسیح در شما، امیدِ جلال» می‌نامد، در روزهای به صدا درآمدنِ شیپورِ فرشتهٔ هفتم به انجام خواهد رسید.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> لیکن در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که به دمیدن آغاز کند، سرّ خدا، چنان‌که آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۷.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

فرشتهٔ هفتم همان وایِ سوم است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید. فرشتهٔ هفتم، از زمانی که فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ در تاریخ ظهور کرد و از آن پس، آغاز به نواختن نمود، اما عصیانِ ۱۸۶۳ مانع از به انجام رسیدنِ کار شد. فرشتهٔ سوم رسید و شیپورِ هفتم بار دیگر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به صدا درآمد، و این‌بار «سرّ خدا» باید «به انجام رسد». آن «سرّ»، اتحادِ الوهیّت و انسانیّت است که یک‌صد و چهل و چهار هزار را پدید می‌آورد؛ آنان سپس رایت و سپاهِ خدا می‌گردند. از این رو، فصلِ سی‌وهفتمِ حزقیال با این آغاز می‌شود که حزقیال به درّه‌ای از استخوان‌های خشک و مرده برده می‌شود. آن استخوان‌ها نمایانگرِ ادونتیسمِ لاودکیانه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ هستند، و از همین سبب است که پولس انجیلِ «سرّ خدا» را به لاودکیان خطاب می‌کند.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> زیرا می‌خواهم بدانید چه جهادِ عظیمی برای شما، و برای آنان که در لائودکیه‌اند، و نیز برای همهٔ کسانی که چهرهٔ مرا در جسم ندیده‌اند، دارم؛ تا دل‌هایشان تسلّی یابد و در محبت به هم پیوسته باشند، و به تمامی غنای یقینِ کاملِ فهم برسند، برای اقرار به رازِ خدا، و پدر، و مسیح؛ که در او جمیع خزاینِ حکمت و دانش پنهان است. کولسیان 2:1-3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

این همچنین توصیفی است که خواهر وایت آن را به استخوان‌های خشک و مردهٔ حزقیال نسبت می‌دهد.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> اما نه‌تنها این تشبیهِ استخوان‌های خشک دربارهٔ جهان صدق می‌کند، بلکه دربارهٔ کسانی که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند نیز صدق می‌کند؛ زیرا آنان نیز همچون اسکلت‌های درّه‌اند. آنان صورتِ انسان و چارچوبِ تن را دارند؛ اما حیاتِ روحانی ندارند. اما مثل، استخوان‌های خشک را تنها به‌هم‌پیوسته و در هیئتِ انسان رها نمی‌کند؛ زیرا صرفِ تناسبِ اندام و چهره کافی نیست. دمِ حیات باید بدن‌ها را زنده کند تا راست بایستند و به فعالیت درآیند. این استخوان‌ها نمایانگرِ خاندانِ اسرائیل‌اند، یعنی کلیسای خدا، و امیدِ کلیسا تأثیرِ حیات‌بخشِ روح‌القدس است. خداوند باید بر استخوان‌های خشک بدمد تا زنده شوند.

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> روح خدا، با قدرت حیات‌بخش خود، باید در وجود هر انسان باشد تا هر عضله و رگ‌وپیِ روحانی به کار افتد. بدون روح‌القدس، بدون دمِ خدا، وجدان دچار کرختی می‌شود و حیات روحانی از دست می‌رود. بسیاری که از حیات روحانی بی‌بهره‌اند، نامشان در دفاتر کلیسا ثبت است، اما در کتاب حیاتِ برّه نوشته نشده‌اند. ممکن است به کلیسا پیوسته باشند، اما با خداوند متحد نشده‌اند. شاید در انجام مجموعه‌ای از وظایف کوشا باشند و در نظر دیگران افراد زنده‌ای به شمار آیند؛ اما بسیاری از آنان در شمار کسانی‌اند که «نامی داری که زنده‌ای، و حال آنکه مرده‌ای».

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> اگر بازگشتِ حقیقیِ جان به سوی خدا نباشد؛ اگر دمِ حیات‌بخشِ خدا جان را به زندگیِ روحانی زنده نسازد؛ اگر مدعیانِ حقیقت به اصلی که از آسمان سرچشمه می‌گیرد برانگیخته نشوند، از آن تخمِ فسادناپذیری که زنده است و تا ابد باقی می‌ماند زاده نشده‌اند. اگر به پارساییِ مسیح به‌عنوان تنها تکیه‌گاه خود اعتماد نکنند؛ اگر منشِ او را الگو نگیرند و در روحِ او عمل نکنند، عریان‌اند؛ ردای پارساییِ او را در بر ندارند. چه بسیار که مردگان به‌جای زندگان شمرده می‌شوند؛ زیرا آنان که آنچه را نجات می‌نامند مطابق اندیشه‌های خود به عمل درمی‌آورند، خدا را در خود ندارند که در ایشان کار کند تا اراده کنند و عمل کنند برای خشنودیِ نیکوی او.

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> "نمونهٔ روشنِ این طبقه، درهٔ استخوان‌های خشک است که حزقیال در رؤیا دید." ریویو اند هرالد، ۱۷ ژانویهٔ ۱۸۹۳.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

پیام لاودیکیه نخستین بار در سال ۱۸۵۶ به جنبش ادونتیست ارائه شد؛ همان سالی که خداوند نور فزایندهٔ «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش را آشکار کرد. پیامِ ۱۸۵۶، که از یک پیام درونیِ دعوت به توبه و یک پیام بیرونیِ نبوت تشکیل می‌شد، در سال ۱۸۶۳ رد شد. پیامِ لاودیکیه دربارهٔ رازِ «مسیح در شما، امیدِ جلال»، در سال ۱۸۸۸ توسط کشیشان جونز و واگنر تکرار شد، و همان پیام نیز از سوی خواهر وایت به‌عنوان پیام به لاودیکیه شناخته شد.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

خط بر خط، فصل سی‌وهفتمِ حزقیال با این آغاز می‌شود که حزقیال روحاً به ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ منتقل می‌شود، جایی که به او منظری از ادونتیسمِ لائودکیایی داده می‌شود، که در گناهان و تعدّیات مرده‌اند. به او گفته می‌شود که دو پیام نبویِ متمایز ابلاغ کند. نخستین، موجب به‌هم پیوستن می‌شود، اما اجساد همچنان مرده‌اند. نبوتِ دوم فرا می‌خواند که پیامِ «چهار باد» در استخوان‌ها دمِ حیات بدمد. پیامِ چهار باد، پیامِ مُهرکردنِ یکصد و چهل و چهار هزار است که چهار فرشته‌ای را که چهار باد را نگاه می‌دارند، معرّفی می‌کند. خواهر وایت آن چهار باد را «اسبِ خشمگین» معرّفی می‌کند، که می‌کوشد از بند بگسلد، زیرا بازداشته می‌شود. اسبِ خشمگینِ اسلام در پیِ گسیختن از بند است و می‌کوشد در مسیر خود مرگ و ویرانی به بار آورد، چنان‌که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ چنین کرد، و در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع بار دیگر رها خواهد شد.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

آن پیام اجساد مرده را به سپاهی متحد بدل می‌کند که بر پاهای خود ایستاده است. آن سپاه متحد در پاسخ به پیامِ فرشتهٔ هفتم برپا می‌گردد، زیرا در روزهای به صدا درآمدنِ فرشتهٔ هفتم، رازِ ازدواجِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر با مسیح به انجام خواهد رسید.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

آنگاه به حزقیال نشان داده می‌شود که دو چوب به هم می‌پیوندند و یک قوم می‌گردند. آن دو چوب، پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل و پادشاهیِ جنوبیِ یهودا هستند که در پایانِ دوره‌های پراکندگیِ مشترکشان، به مدت دو هزار و پانصد و بیست سال، به‌صورت یک قوم با هم متحد می‌شوند. پایانِ مشترک آنان هیکلی روحانی پدید می‌آورد که نمادش چهل‌وشش سال در آغاز و در پایانِ دوره‌های پراکندگیِ مشترک است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> 'صبح زود برخاستند و به بیابانِ تقوع روانه شدند؛ و چون بیرون می‌رفتند، یهوشافاط ایستاد و گفت: ای یهودا و ای ساکنانِ اورشلیم، به سخن من گوش دهید؛ به خداوند، خدای خود ایمان بیاورید تا استوار شوید؛ به پیامبران او ایمان بیاورید تا کامیاب شوید. دوم تواریخ ۲۰:۲۰.'

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> "به خداوند، خدای خود ایمان بیاورید تا استوار شوید؛ به پیامبران او ایمان بیاورید تا کامیاب شوید.'

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> اشعیا ۸:۲۰. «به شریعت و به شهادت؛ اگر آنان مطابق این کلام سخن نگویند، از آن روست که در ایشان نوری نیست.»

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> دو متن در اینجا پیش روی قوم خدا قرار داده شده‌اند: دو شرط برای موفقیت. قانونی که خود یهوه بیان کرده است، و روح نبوت، دو منبع حکمت‌اند تا قوم او را در هر تجربه‌ای هدایت کنند. تثنیه ۴:۶. «این حکمت و فهم شما در نظر امت‌هاست، که خواهند گفت: بی‌گمان این قوم بزرگ، قومی حکیم و فهمیده است.»

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> شریعت خدا و روح نبوت دست در دست هم برای راهنمایی و مشورت دادن به کلیسا عمل می‌کنند، و هرگاه کلیسا با اطاعت از شریعت او این را به رسمیت شناخته است، روح نبوت فرستاده شده است تا او را در راه حقیقت هدایت کند.

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> مکاشفه ۱۲:۱۷. «و اژدها بر زن خشمگین شد و رفت تا با بازماندگان نسل او، که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند، جنگ کند.» این نبوت به‌روشنی نشان می‌دهد که کلیسای بازمانده، خدا را در شریعت او به‌رسمیت خواهد شناخت و از عطیهٔ نبوت برخوردار خواهد بود. اطاعت از شریعت خدا و روح نبوت همواره قوم حقیقی خدا را متمایز کرده‌اند و آزمون معمولاً بر جلوه‌های کنونی انجام می‌گیرد.

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> در روزگار ارمیا، مردم دربارهٔ پیام موسی، ایلیا یا الیشع هیچ تردیدی نداشتند، اما پیامِ فرستادهٔ خدا برای ارمیا را زیر سؤال بردند و کنار گذاشتند تا آنکه قوت و قدرتش از میان رفت و چاره‌ای نماند جز اینکه خدا آنان را به اسارت ببرد.

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> به همین‌سان در روزگار مسیح، مردم دریافته بودند که پیام ارمیا درست بود، و خود را قانع کرده بودند که اگر در روزگار پدرانشان می‌زیستند، پیام او را می‌پذیرفتند، اما در همان حال پیام مسیح را که همهٔ پیامبران دربارهٔ او نوشته بودند، رد می‌کردند.

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> هنگامی که پیام فرشتهٔ سوم در جهان سربرآورد، که هدفش آشکار ساختن شریعت خدا برای کلیسا با تمامیت و قدرت آن است، عطیهٔ نبوت نیز بی‌درنگ احیا شد. این عطیه نقشی بسیار برجسته در رشد و پیشبرد این پیام ایفا کرده است.

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> «از آنجا که در ارتباط با تفاسیر کتاب مقدس و روش‌های کار اختلاف‌نظرهایی پدید آمده که به‌گونه‌ای است که ایمانِ ایمانداران به پیام را متزلزل سازد و به تفرقه در کار بینجامد، روحِ نبوت همواره بر وضعیت نور افکنده است. همواره یگانگیِ اندیشه و هماهنگیِ عمل را به جماعتِ ایمانداران آورده است. در هر بحرانی که در پیشرفتِ پیام و رشدِ کار پدید آمده است، آنان که بر شریعتِ خدا و نورِ روحِ نبوت استوار ایستاده‌اند پیروز شده‌اند و کار به دستِ ایشان رونق یافته است.» Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles