Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Six

تاریخ پنهان آیهٔ چهل — شمارهٔ شش

Eleven

یازده

Author

Jeff Pippenger

Published

April 2, 2026

Formats

PDF
Word

As we take up the study of the hidden history we will consider both the internal and external lines of prophecy that are now understood as aligning with the history from the time of the end in verse forty unto the Sunday law of verse forty-one. The internal line of that prophetic history is marked by the book of Revelation in chapter eleven and verse eleven. The external line is marked by the book of Daniel in chapter eleven verse eleven. The external line of Daniel eleven—verse eleven arrived in history in 2014, and the internal line of Revelation eleven—verse eleven arrived in history on December 31, 2023. The external line represents the Republican horn of the earth beast and the internal line represents the Protestant horn of the earth beast.

هنگامی که مطالعهٔ تاریخِ پنهان را آغاز می‌کنیم، هر دو خطّ داخلی و خارجیِ نبوت را که اکنون چنین فهمیده می‌شوند که با تاریخ از زمانِ آخر در آیهٔ چهل تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک هم‌راستا هستند، بررسی خواهیم کرد. خطّ داخلیِ آن تاریخِ نبوی با کتابِ مکاشفه در باب یازدهم و آیهٔ یازدهم مشخص می‌شود. خطّ خارجی با کتابِ دانیال در باب یازدهم، آیهٔ یازدهم مشخص می‌شود. خطّ خارجیِ دانیال ۱۱—آیهٔ ۱۱ در سال ۲۰۱۴ در تاریخ فرارسید، و خطّ داخلیِ مکاشفه ۱۱—آیهٔ ۱۱ در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ در تاریخ فرارسید. خطّ خارجی نمایانگرِ شاخِ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمین است و خطّ داخلی نمایانگرِ شاخِ پروتستانِ حیوانِ زمین است.

## The United States

ایالات متحدهٔ آمریکا

The book of Revelation identifies one primary nation as the subject of the latter days. That nation is the earth beast who forces the entire world to worship the papal sea beast. The book of Revelation identifies one primary nation, one confederacy of ten nations and one counterfeit church. The nation is the United States, the earth beast of chapter thirteen, the counterfeit church is the sea beast of chapter thirteen and the biblical ten-king confederacy of evil is the United Nations. Those three powers, represented as the dragon, the beast and the false prophet in Revelation sixteen, lead the world to Armageddon.

کتاب مکاشفه یک ملت اصلی را به‌عنوان موضوع ایام آخر معرفی می‌کند. آن ملت همان وحشِ زمین است که تمام جهان را وادار می‌سازد تا وحشِ دریاییِ پاپی را پرستش کند. کتاب مکاشفه یک ملت اصلی، یک کنفدراسیونِ متشکل از ده ملت، و یک کلیسای تقلبی را معرفی می‌کند. آن ملت، ایالات متحده است؛ همان وحشِ زمینِ باب سیزدهم. کلیسای تقلبی، وحشِ دریاییِ باب سیزدهم است، و کنفدراسیونِ شریرانهٔ ده‌پادشاهِ کتاب‌مقدسی، سازمان ملل متحد است. این سه قدرت، که در مکاشفه شانزده به‌صورت اژدها، وحش و نبیِ کاذب به تصویر کشیده شده‌اند، جهان را به‌سوی آرماگدون رهبری می‌کنند.

They are each identified in Daniel eleven, verses forty to forty-five, where the counterfeit church comes to her end between the seas and the glorious holy mountain in verse forty-five, which geographically aligns with Revelation’s Armageddon. Verse forty begins in 1798 when the sea beast, that is the counterfeit church received a deadly wound and the passage ends with that resurrected sea beast, who is the whore of Revelation seventeen dying the second time, thus ending the passage right where it began. The primary nation in both the book of Revelation and Daniel, is the United States, the earth beast of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. The earth beast is also the false prophet in chapter sixteen of Revelation, and in verse forty of Daniel eleven, it is the chariots, ships and horsemen.

هر یک از آنان در دانیال، فصل یازدهم، آیات چهل تا چهل‌وپنج شناسایی شده‌اند؛ جایی که کلیسای جعلی در آیه چهل‌وپنج، میان دریاها و کوه مقدسِ جلال به پایان خود می‌رسد، که از لحاظ جغرافیایی با آرماگدونِ مکاشفه هم‌راستا است. آیه چهل در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، هنگامی که وحشِ دریا، یعنی کلیسای جعلی، زخمی مهلک دریافت کرد؛ و این بخش با همان وحشِ دریاییِ احیاشده پایان می‌یابد، که همان فاحشه مکاشفه هفده است که برای بار دوم می‌میرد؛ و بدین‌سان، این بخش درست در همان‌جا پایان می‌یابد که آغاز شده بود. ملت اصلی در هر دو کتابِ مکاشفه و دانیال، ایالات متحده است، یعنی وحشِ زمین در فصل سیزدهمِ مکاشفه، که فصلِ شورش است. وحشِ زمین همچنین همان نبی کاذب در فصل شانزدهمِ مکاشفه است، و در آیه چهلِ دانیال یازده، همان ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران است.

## Half Truths are No Truth at All

نیمه‌حقیقت‌ها به‌هیچ‌وجه حقیقت نیستند

The nation that is the subject of both Daniel and Revelation in the latter days is the United States and Daniel chapter eleven begins by specifically identifying that nation’s final president. This truth is an established biblical fact which Laodicean Seventh-day Adventists reject by hiding behind a half-truth. The half truth they hide behind on this subject is their agreement that it is the United States that is both the earth beast of Revelation thirteen and also the false prophet of chapter sixteen; yet they refuse to see that Donald Trump is a primary subject of biblical prophecy in the latter days. God never changes and when He interacted with Egypt, Pharoah was a primary subject of the prophetic history, then with Babylon, Nebuchadnezzar and Belshazzar are named. Cyrus was named. Darius was named. The Bible specifically identifies the last ruler of the earth beast, and it is not a casual reference. Adventism knows who the United States is, in end-time prophecy, but cannot see that God addresses both the nation and its leader in every prophetic scenario, and all of those previous sacred histories illustrate the latter days.

امتی که در ایام آخر موضوع هر دو کتاب دانیال و مکاشفه است، ایالات متحدهٔ آمریکا می‌باشد، و فصل یازدهم دانیال با تصریحی ویژه، رئیس‌جمهور نهایی آن ملت را شناسایی می‌کند. این حقیقت، واقعیتی تثبیت‌شده در کتاب‌مقدس است که ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای با پناه بردن به نیمه‌حقیقتی آن را رد می‌کنند. آن نیمه‌حقیقتی که در این موضوع پشت آن پنهان می‌شوند، این است که موافق‌اند ایالات متحده همان وحشِ زمین در مکاشفه ۱۳ و نیز نبیِ کاذب در فصل ۱۶ است؛ با این حال، از پذیرش این امر سر باز می‌زنند که دونالد ترامپ یکی از موضوعات اصلی نبوتِ کتاب‌مقدس در ایام آخر است. خدا هرگز تغییر نمی‌کند، و هنگامی که او با مصر تعامل داشت، فرعون یکی از موضوعات اصلی تاریخ نبوی بود؛ سپس در باب بابل، نبوکدنصر و بَیلْشَصَّر نام برده شده‌اند. کورش نام برده شد. داریوش نام برده شد. کتاب‌مقدس به‌طور مشخص آخرین حاکمِ وحشِ زمین را معرفی می‌کند، و این اشاره‌ای گذرا نیست. ادونتیسم می‌داند که ایالات متحده در نبوتِ زمان آخر کیست، اما نمی‌تواند ببیند که خدا در هر سناریوی نبوی، هم ملت و هم رهبر آن را مخاطب قرار می‌دهد، و تمامی آن تاریخ‌های مقدسِ پیشین، ایام آخر را به تصویر می‌کشند.

## Trump in the Final Vision

شیپور در رؤیای نهایی

Donald Trump is the first subject in Daniel’s final vision, which is the climax of all the prophetic visions, not simply in the book of Daniel, but the entire Bible.

دونالد ترامپ نخستین موضوع در رؤیای نهاییِ دانیال است؛ رؤیایی که اوجِ همهٔ رؤیاهای نبوی به‌شمار می‌رود، نه فقط در کتاب دانیال، بلکه در سراسر کتاب مقدس.

The theme of the last vision of prophetic history within God’s Word is Donald Trump. He is the symbol that identifies the footsteps of the external latter-day prophecy of the hidden history of verse forty. He is also the link that identifies and establishes the internal line of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are the Protestant horn upon the earth beast of Revelation thirteen, and Donald Trump represents the Republican horn of the same beast. The beast is the Constitution of the United States as represented by the constitutional republican government that initially placed a separation between the two horns, but ultimately unites the horns into an image of the papal sea beast.

موضوعِ آخرین رؤیای تاریخِ نبوی در درونِ کلامِ خدا، دونالد ترامپ است. او نمادی است که ردّ پاهای نبوتِ ظاهریِ ایامِ آخر را در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل شناسایی می‌کند. او همچنین حلقهٔ پیوندی است که خطّ درونیِ صد و چهل و چهار هزار را شناسایی و تثبیت می‌نماید. آن صد و چهل و چهار هزار، شاخِ پروتستان بر وحشِ زمینیِ مکاشفهٔ سیزده هستند، و دونالد ترامپ نمایندهٔ شاخِ جمهوری‌خواهِ همان وحش است. آن وحش، قانونِ اساسیِ ایالات متحده است، چنان‌که در حکومتِ جمهوری‌خواهِ مبتنی بر قانون اساسی نمایان شده است؛ حکومتی که در آغاز، جدایی‌ای میان آن دو شاخ برقرار ساخت، اما در نهایت آن شاخ‌ها را در تصویری از وحشِ دریاییِ پاپی با یکدیگر متحد می‌سازد.

Sister White repeatedly aligns Daniel chapter three’s golden image with the Sunday law of the latter days; so, who does Nebuchadnezzar represent? Adventism will inform you it is the United States, the earth beast of chapter thirteen of Revelation, which equates to identifying that it was Babylon that threw Shadrach, Meshak and Abednego into the fire. It was Nebuchadnezzar that the Bible identifies as the one who was responsible at the Sunday law, so who is Nebuchadnezzar, if it is not the president that rules when the soon coming Sunday law arrives?

خواهر وایت بارها و بارها تمثال طلاییِ فصل سوم دانیال را با قانون یکشنبهِ ایام آخر همسو می‌سازد؛ پس نبوکدنصر نمایندهٔ کیست؟ ادونتیسم به شما خواهد گفت که او ایالات متحده است، همان وحشِ زمینِ فصل سیزدهم مکاشفه، که به این معناست که این بابل بود که شدرک، میشک و عبدنغو را به درون آتش افکند. این نبوکدنصر بود که کتاب‌مقدس او را به‌عنوان کسی معرفی می‌کند که در زمان قانون یکشنبه مسئول بود؛ پس اگر نبوکدنصر آن رئیس‌جمهوری نیست که هنگام فرارسیدن قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع حکومت می‌کند، نبوکدنصر کیست؟

## Three

سه

Daniel’s last vision, which is the vision of the Hiddekel River is broken into three chapters that each align with the characteristics of the three angels of Revelation fourteen. The three chapters represent the first, second and third angels, but they also represent Daniel’s last message. His first message of chapter one also represents the three angels of Revelation fourteen, and in so doing the signature of Alpha and Omega is placed upon chapter one and the vision of the Hiddekel River.

آخرین رؤیای دانیال، که رؤیای رود حِدِّقِل است، به سه فصل تقسیم می‌شود که هر یک با ویژگی‌های سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده هماهنگ است. این سه فصل نمایانگر فرشتهٔ اول، دوم و سوم هستند، اما همچنین آخرین پیام دانیال را نیز نمایندگی می‌کنند. نخستین پیام او در فصل اول نیز سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده را نمایندگی می‌کند، و بدین‌سان مُهرِ آلفا و اُمگا بر فصل اول و بر رؤیای رود حِدِّقِل نهاده می‌شود.

Daniel’s last vision is set upon the framework of the Hebrew word “truth,” which is made up of the first, thirteenth and the last and twenty-second letter of the Hebrew alphabet. Chapter ten identifies Daniel as a student of prophecy who is transformed from a Laodicean unto a Philadelphian on the twenty-second day. Daniel is then empowered to understand the unsealed increase of knowledge represented in chapter twelve. The first and last chapters of the vision identify Daniel as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who are genuine students of prophecy.

آخرین رؤیای دانیال بر چارچوب واژهٔ عبریِ «حق» استوار شده است؛ واژه‌ای که از حرف اوّل، سیزدهم و آخر، یعنی حرف بیست‌ودومِ الفبای عبری، تشکیل شده است. باب دهم، دانیال را به‌عنوان دانش‌آموزِ نبوت معرفی می‌کند که در روز بیست‌ودوم از یک لائودیکی به یک فیلادلفیایی دگرگون می‌شود. سپس به دانیال قدرت داده می‌شود تا افزایشِ گشوده‌شدهٔ معرفت را که در باب دوازدهم به تصویر کشیده شده است، درک کند. باب‌های اوّل و آخرِ این رؤیا، دانیال را به‌عنوان نمادی از یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر معرفی می‌کنند، کسانی که به‌راستی دانش‌آموزانِ نبوت‌اند.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy.” Testimonies, volume 5, 708.

> «هر اندازه هم که پیشرفت فکری انسان باشد، مبادا حتی برای لحظه‌ای بیندیشد که نیازی به کاوش ژرف و پیوسته در کتب مقدّس برای دریافت نور بیشتر نیست. ما، به‌عنوان یک قوم، فراخوانده شده‌ایم که هر یک به‌طور فردی، شاگردان نبوّت باشیم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۸.

Chapter one identifies the same truths of the Hiddekel River vision, and the Hiddekel River vision’s first chapter identifies the same truth as its third and last chapter. The book of Daniel bears the signature of Alpha and Omega for chapter one identifies the three step testing process of the everlasting gospel and so does chapter twelve. Then within the three chapters which make up Daniel’s final vision, the first chapter is the alpha and the third chapter is the omega. This aligns with Daniel’s first test of what food to eat and his third and final test when he was judged by Nebuchadnezzar after three years. Daniel one’s alpha test was over the methodology of Bible study as represented by eating either the Babylonian fare or the vegetarian fare.

فصل اول همان حقایقِ رؤیای نهر حدّاقل را شناسایی می‌کند، و فصل نخستِ رؤیای نهر حدّاقل نیز همان حقیقتی را شناسایی می‌کند که فصل سوم و آخر آن بیان می‌دارد. کتاب دانیال مُهرِ آلفا و اُمگا را بر خود دارد، زیرا فصل اول، فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ انجیل جاودانی را شناسایی می‌کند و فصل دوازدهم نیز چنین می‌کند. سپس، در میان آن سه فصلی که رؤیای نهاییِ دانیال را تشکیل می‌دهند، فصل اول آلفا است و فصل سوم اُمگا. این با نخستین آزمون دانیال دربارهٔ این‌که چه خوراکی بخورد، و با سومین و آخرین آزمون او هنگامی که پس از سه سال به‌وسیلهٔ نبوکدنصر داوری شد، هماهنگ است. آزمونِ آلفای دانیالِ یک، دربارهٔ روش‌شناسیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس بود، چنان‌که با خوردنِ خوراک بابِلی یا خوراکِ گیاهخواری به تصویر کشیده شده است.

Daniel’s faithfulness to the methodology of “line upon line” allowed him to be found “in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” In the omega chapter twelve it is the wise who understand all matters of wisdom that are increased when the prophetic Word is unsealed. Chapter twelve is the omega to chapter one, and it is also the omega to chapter ten, the alpha of the Hiddekel vision. In that alpha chapter ten, Daniel settles into the spiritual experience aligning with the wise settling into the intellectual experience in chapter twelve. Chapter one underlines that it is the methodology of biblical study that allows the student of prophecy to settle into the truth both spiritually and intellectually in order to be sealed.

وفاداری دانیال به روش‌شناسیِ «حکم بر حکم» سبب شد که «در هر امرِ حکمت و فهم که پادشاه از ایشان پرسش می‌کرد، ایشان را ده برابر از تمامی مجوسیان و منجمانی که در سراسر مملکت او بودند، بهتر یافت.» در اُمگای باب دوازدهم، این حکیمان‌اند که همهٔ امور حکمت را درمی‌یابند؛ اموری که هنگام گشوده شدنِ کلامِ نبوی فزونی می‌یابد. باب دوازدهم اُمگای باب یک است، و نیز اُمگای باب ده، آلفای رؤیای حِدِّقِل. در آن آلفا، یعنی باب ده، دانیال در تجربه‌ای روحانی استقرار می‌یابد که با استقرارِ حکیمان در تجربه‌ای عقلانی در باب دوازدهم همسو است. باب یک تأکید می‌کند که این روش‌شناسیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدسی است که به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد تا برای مُهر شدن، هم از نظر روحانی و هم از نظر عقلانی در حقیقت استقرار یابد.

Representing the genuine students of prophecy in the latter days, Daniel and the three worthies are the wise who not only understand the increase of knowledge that is unsealed at the time of the end in 1989, but they also understand the increase of knowledge at 9/11. Ultimately, they understand the unsealed increase of knowledge on December 31, 2023.

دانیال و آن سه یارِ برگزیده، که نمایندهٔ شاگردان راستینِ نبوت در ایام آخرند، همان حکیمانی هستند که نه‌تنها افزایشِ معرفتی را که در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، گشوده شد درک می‌کنند، بلکه افزایشِ معرفت را در ۱۱ سپتامبر نیز درمی‌یابند. و در نهایت، آنان افزایشِ معرفتِ گشوده‌شده را در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ نیز درک می‌کنند.

In their pursuit of God’s prophetic light, they are changed from the Laodicean Seventh-day Adventist movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. When the change occurs, they are separated from those who fled from the vision of the looking glass.

در پیِ جست‌وجوی نور نبویِ خدا، آنان از جنبش لاودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتمِ صد و چهل و چهار هزار به جنبش فیلادلفیاییِ صد و چهل و چهار هزار دگرگون می‌شوند. هنگامی که این دگرگونی رخ می‌دهد، از کسانی که از رؤیای آینه گریختند جدا می‌گردند.

## Message of Human Rebellion

پیامِ عصیانِ انسان

Chapters ten and twelve address the one hundred and forty-four thousand, for they are the first and third steps in the framework of truth. Once empowered by the internal experience of the looking glass vision of chapter ten, along with being enlightened with the unsealed understanding of Daniel twelve, they are to proclaim the message of human rebellion. The message of human rebellion is represented by the books of Daniel and Revelation, and the message of rebellion is placed within the prophetic framework of the kingdoms of Bible prophecy set forth in Daniel. The prophetic symbolism of the testimony of human rebellion within the book of Daniel is fully represented in chapter eleven. Chapter eleven is a history beginning at the ending of Babylon and the beginning of the Medes and Persians. It is therefore beginning with the deadly wound of Babylon, which typifies the deadly wound of the papacy in 1798. When the papacies’ deadly wound is healed at the soon coming Sunday law, she becomes the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. She then is the woman riding the beast in Revelation seventeen, and that woman has Babylon the Great written upon her forehead. At the soon coming Sunday law the deadly wound of both Babylon and the papacy is healed.

فصل‌های دهم و دوازدهم به یکصد و چهل و چهار هزار تن می‌پردازند، زیرا آن‌ها گام‌های نخست و سوم در چارچوب حقیقت هستند. پس از آن‌که به‌واسطهٔ تجربهٔ درونیِ رؤیای آینهٔ فصل دهم قدرت می‌یابند، و همراه با آن با فهمِ مُهرگشودهٔ دانیال دوازده روشن می‌شوند، باید پیامِ عصیانِ انسانی را اعلام کنند. پیامِ عصیانِ انسانی به‌وسیلهٔ کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمود می‌یابد، و پیامِ عصیان در درون چارچوبِ نبویِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس که در دانیال عرضه شده است قرار داده شده است. نمادپردازیِ نبویِ شهادتِ عصیانِ انسانی در کتاب دانیال به‌طور کامل در فصل یازدهم بازنمایی شده است. فصل یازدهم تاریخی است که از پایانِ بابل و آغازِ مادها و پارسیان شروع می‌شود. از این‌رو، از زخمِ مهلکِ بابل آغاز می‌گردد، که نمونهٔ زخمِ مهلکِ پاپیّت در سال 1798 است. هنگامی که زخمِ مهلکِ پاپیّت در قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع شفا یابد، او سرِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب می‌شود. آنگاه او همان زنی است که در مکاشفهٔ هفده بر وحش سوار است، و بر پیشانیِ آن زن «بابلِ عظیم» نوشته شده است. در قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، زخمِ مهلکِ هر دو، بابل و پاپیّت، شفا می‌یابد.

The human rebellion represented from the time of Babylon through to the end of the world is the framework of the book of Daniel, and chapter eleven is the external prophetic message that chronicles that rebellion of the last days. That testimony of rebellion found in chapter eleven aligns with and within the last six verses of the chapter. The last six verses are the message of human rebellion, and those last six verses are represented with and within the hidden history of verse forty. In so doing the book of Daniel is reduced to one chapter, which in turn is reduced to six verses of that very chapter, which is in turn reduced to the hidden history of the last half of one verse.

عصیان بشری که از زمان بابل تا پایان جهان به تصویر کشیده شده است، چارچوب کتاب دانیال را تشکیل می‌دهد، و باب یازدهم پیام نبویِ بیرونی‌ای است که آن عصیانِ ایام آخر را ثبت می‌کند. آن شهادتِ عصیان که در باب یازدهم یافت می‌شود، با و درونِ شش آیهٔ آخرِ آن باب همسو است. شش آیهٔ آخر، پیامِ عصیانِ بشری هستند، و آن شش آیهٔ آخر با و درونِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل بازنمایی شده‌اند. بدین‌سان، کتاب دانیال به یک باب فروکاسته می‌شود، که آن نیز به نوبهٔ خود به شش آیه از همان باب فروکاسته می‌شود، و آن نیز به نوبهٔ خود به تاریخِ پنهانِ نیمهٔ آخرِ یک آیه فروکاسته می‌شود.

Chapter eleven represents the thirteenth letter that is preceded by the first and followed by the last letters of the Hebrew alphabet, and the first and last are always the same. The first chapter identifies the wise being separated from the foolish at the looking glass vision and the last chapter identifies the wise being separated from the foolish at the unsealing. Inspiration informs us that the sealing of the one hundred and forty-four thousand is a “settling into the truth, both intellectually and spiritually.” Chapter ten identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand spiritually and chapter twelve shows the intellectual. Chapter ten identifies three touches and three interactions with heavenly beings. Chapter twelve identifies a three-step purification of the wise that is accomplished by the increase of the intellectual prophetic truth as “purified, made white and tried.” Just as chapter ten has two symbols of three, with the three touches and three heavenly encounters; chapter twelve has the three-step testing process, as well as, three time prophecies.

فصل یازدهم نمایانگر سیزدهمین حرفی است که پیش از آن نخستین و پس از آن آخرین حروف الفبای عبری قرار دارند، و نخستین و آخرین همواره یکسان‌اند. فصل نخست، جدایی حکیمان از جاهلان را در رؤیای آینه‌نگر مشخص می‌سازد و فصل آخر، جدایی حکیمان از جاهلان را در هنگام گشوده شدن مُهر مشخص می‌سازد. الهام به ما آگاه می‌سازد که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، «استقرار یافتن در حقیقت، هم از لحاظ فکری و هم از لحاظ روحانی» است. فصل دهم، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را از جهت روحانی مشخص می‌سازد و فصل دوازدهم جنبهٔ فکری آن را نشان می‌دهد. فصل دهم سه لمس و سه تعامل با موجودات آسمانی را مشخص می‌سازد. فصل دوازدهم، تطهیر سه‌مرحله‌ایِ حکیمان را مشخص می‌سازد که به‌واسطهٔ افزایش حقیقتِ نبویِ فکری، به‌صورت «تطهیر شدند، سفید گردیدند و آزموده شدند» به انجام می‌رسد. همان‌گونه که فصل دهم دارای دو نمادِ سه‌تایی است، یعنی سه لمس و سه مواجههٔ آسمانی؛ فصل دوازدهم نیز هم فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای را داراست و هم سه نبوتِ زمانی را.

Chapter ten’s three heavenly encounters bear the signature of truth for the first and last heavenly being to interact with Daniel was the angel Gabriel, and the middle being was Michael. Three angels, but Christ was the angel in the second step. The three touches represent a progressive three-step empowerment of Daniel. Within the passage Daniel identifies the looking glass vision three times, and in so doing he is placing the three looking glass visions within seven references of the mareh vision in chapter ten. Twice the Hebrew word mareh is translated as “appearance,” and twice as “vision,” and three other times it is translated as “vision.” The ‘three other times’ are not mareh, they are the feminine expression of mareh, which is marah. Chapter ten has three touches of progressive empowerment, three heavenly encounters that bear the signature of truth and three looking glass visions that are a part of seven references of the appearance of Christ.

سه مواجههٔ آسمانیِ باب دهم مُهرِ حقیقت را بر خود دارند، زیرا نخستین و آخرین موجود آسمانی که با دانیال تعامل کرد، فرشتهٔ جبرئیل بود، و موجود میانی میکائیل بود. سه فرشته بودند، اما در گام دوم، مسیح آن فرشته بود. سه لمس، نمایانگر توانمندسازیِ تدریجیِ سه‌مرحله‌ایِ دانیال است. در این بخش، دانیال رؤیای آینه‌وار را سه بار شناسایی می‌کند، و بدین‌سان سه رؤیای آینه‌وار را در چارچوب هفت ارجاع به رؤیای mareh در باب دهم قرار می‌دهد. واژهٔ عبریِ mareh دو بار به «appearance» و دو بار به «vision» ترجمه شده است، و سه بار دیگر نیز به «vision» ترجمه شده است. آن «سه بار دیگر» mareh نیست، بلکه صورت مؤنثِ mareh است که marah می‌باشد. باب دهم دارای سه لمسِ توانمندسازیِ تدریجی، سه مواجههٔ آسمانی که مُهرِ حقیقت را بر خود دارند، و سه رؤیای آینه‌وار است که بخشی از هفت ارجاع به ظهور مسیح‌اند.

## Appearance

ظهور

The two times mareh is translated as appearance align with the two times it is translated as vision. Together they identify Christ as a symbol that appears as a waymark in prophetic history. In Revelation chapter ten, an angel descends and places one foot on the land and the other on the sea. Sister White informs us the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel of Revelation ten is the “appearance” of Christ in prophetic history. He appears in verse thirteen of Daniel chapter eight as Palmoni, and in Revelation chapter five onward He appears as the Lion of the tribe of Judah. Daniel is representing those of the last days who follow the prophetic appearances of Christ, wherever He might go. If they are faithful to do so, they are led to the looking glass vision where the unfaithful flee.

آن دو موردی که «mareh» به «appearance» ترجمه شده است، با آن دو موردی مطابقت دارند که به «vision» ترجمه شده است. اینها با هم مسیح را به‌عنوان نمادی معرفی می‌کنند که همچون نشانه‌ای راهنما در تاریخ نبوی ظاهر می‌شود. در مکاشفه باب ده، فرشته‌ای فرود می‌آید و یک پا را بر خشکی و پای دیگر را بر دریا می‌گذارد. خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که آن فرشته «کسی کمتر از عیسی مسیح نبود.» فرشتهِ مکاشفه ده، «ظهور» مسیح در تاریخ نبوی است. او در آیه سیزدهمِ دانیال باب هشت به‌صورت پالمونی ظاهر می‌شود، و از مکاشفه باب پنج به بعد به‌صورت شیرِ سبط یهودا ظاهر می‌گردد. دانیال نمایانگر کسانی است که در ایام آخر، ظهورهای نبویِ مسیح را، هر جا که او برود، پیروی می‌کنند. اگر در این کار امین باشند، به رؤیای آینه رهبری می‌شوند، جایی که بی‌وفایان می‌گریزند.

Chapter twelve’s three-step purification based upon understanding the knowledge that is increased when a prophecy is unsealed is accompanied by three ‘time prophecies,’ which represent three distinct fulfillments for each of the three verses. Verse seven’s twelve hundred and sixty years, verse eleven’s twelve hundred and ninety years and verse twelves thirteen hundred and thirty-five years identify three verses that each contain a time prophecy which was fulfilled in history, and thereafter recognized by the Millerites as historical confirmation of the message they proclaimed. The prediction in the verse, the historical fulfillment and the Millerite application of that history witness to the latter-day fulfillment of those three prophecies. But the Millerites application of time is no longer valid, so the time references in the verses are to be applied as symbols, not as time. The symbolism is established in the verses through applying the verse, the verse’s fulfillment in history and the Millerite presentation of the message.

تطهیرِ سه‌مرحله‌ایِ باب دوازدهم، که بر فهمِ دانشی استوار است که هنگامی افزایش می‌یابد که نبوتی مُهرگشایی شود، با سه «نبوت زمانی» همراه است که برای هر یک از آن سه آیه، سه تحققِ متمایز را نشان می‌دهند. هزار و دویست و شصت سالِ آیهٔ هفتم، هزار و دویست و نود سالِ آیهٔ یازدهم، و هزار و سیصد و سی و پنج سالِ آیهٔ دوازدهم، سه آیه را مشخص می‌کنند که هر یک دربردارندهٔ یک نبوت زمانی است که در تاریخ تحقق یافت و سپس از سوی میلری‌ها به‌عنوان تأیید تاریخیِ پیامی که اعلام می‌کردند، شناخته شد. پیشگوییِ موجود در آیه، تحققِ تاریخی، و کاربردی که میلری‌ها از آن تاریخ کردند، همگی بر تحققِ ایامِ آخرِ آن سه نبوت شهادت می‌دهند. اما کاربرد زمانیِ میلری‌ها دیگر معتبر نیست؛ از این‌رو، ارجاعات زمانیِ موجود در آیات باید به‌عنوان نمادها به کار گرفته شوند، نه به‌عنوان زمان. این نمادگرایی در خودِ آیات از طریق اِعمالِ آیه، تحققِ تاریخیِ آیه، و ارائهٔ پیام توسط میلری‌ها تثبیت می‌شود.

Chapter eleven’s chronology of human rebellion is woven together by leagues, treaties and covenants. The human covenants that are represented within the history of chapter eleven are contrasted with the Divine covenant.

توالی زمانیِ شورشِ انسانی در فصل یازدهم با پیمان‌ها، معاهدات و عهدها به هم تنیده شده است. عهدهای انسانی که در تاریخِ فصل یازدهم بازنمایی شده‌اند، در تقابل با عهدِ الهی قرار می‌گیرند.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> «در ایام آخرِ تاریخِ این زمین، عهدِ خدا با قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ او باید تجدید شود.» ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.

Rome establishes the entire vision, and when papal Rome is first addressed in chapter eleven, she is identified as “them that forsake the holy covenant.” The internal line in Daniel eleven, which is also the internal line within the hidden history of verse forty, represents those who enter into covenant with God in the latter days, and the external line identifies those who forsake that very covenant. In illustrating the class who will not be benefitted by the increase of knowledge in the latter days, their external history is woven upon the prophetic thread of broken human treaties.

روم سراسر این رؤیا را استقرار می‌بخشد، و هنگامی که روم پاپی نخستین‌بار در باب یازدهم مورد خطاب قرار می‌گیرد، با این عبارت شناسانده می‌شود: «آنان که عهد مقدّس را ترک می‌کنند.» خطّ داخلی در دانیال یازده، که همچنین همان خطّ داخلی در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل است، نمایانگرِ کسانی است که در ایّام آخر با خدا داخلِ عهد می‌شوند، و خطّ خارجی آنان را که همان عهد را ترک می‌کنند، معرّفی می‌نماید. در ترسیمِ آن طبقه که از افزایشِ معرفت در ایّام آخر بهره‌مند نخواهند شد، تاریخِ خارجیِ ایشان بر رشتهٔ نبوّتیِ معاهداتِ بشریِ شکسته بافته شده است.

Woven into the internal line of the one hundred and forty-four thousand are multiple symbols and illustrations of the covenant relationship of God with His latter-day remnant people. The symbol of the number “eleven” is one of those truths, and the fact that the eleventh verse of chapter eleven identifies the external and internal vision of the latter days is emphasized by Isaiah identifying the purpose and work of God’s last day covenant people in chapter eleven, and verse eleven.

در درونِ خطّ داخلیِ یکصد و چهل و چهار هزار، نمادها و تمثیل‌های متعددی از رابطهٔ عهدیِ خدا با قومِ باقیماندهٔ ایّام آخرِ او بافته شده است. نمادِ عدد «یازده» یکی از آن حقایق است، و این حقیقت که آیهٔ یازدهمِ باب یازدهم رؤیای خارجی و داخلیِ ایّام آخر را مشخص می‌کند، با این امر مورد تأکید قرار می‌گیرد که اشعیا در باب یازدهم، آیهٔ یازدهم، هدف و کارِ قومِ عهدیِ خدا در روزهای آخر را شناسایی می‌کند.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. Isaiah 11:11.

> و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای دومین بار، دست خود را دراز خواهد کرد تا باقی‌ماندهٔ قوم خویش را که بر جای مانده‌اند، از آشور، و از مصر، و از فَتروس، و از کوش، و از عیلام، و از شِنعار، و از حَمات، و از جزایر دریا بازآورد. اشعیا 11:11.

## The Scattering

پراکندگی

In the last days the remnant people of God will have been twice scattered, needing to be gathered. Verse seven of Daniel twelve identifies a scattering of God’s people in the last days, thus representing the twelve hundred and sixty days as a symbol of a scattering.

در ایام آخر، قومِ باقی‌ماندۀ خدا دو بار پراکنده شده خواهند بود و نیاز خواهند داشت که گرد آورده شوند. آیۀ هفتمِ دانیال دوازده به پراکندگیِ قومِ خدا در ایام آخر اشاره می‌کند؛ از این‌رو، هزار و دویست و شصت روز را به‌عنوان نمادی از یک پراکندگی نشان می‌دهد.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> و آن مردِ ملبّس به کتان را که بر آب‌های نهر بود شنیدم، چون دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این برای زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمانی خواهد بود؛ و چون پراکندنِ قدرتِ قومِ مقدّس را به انجام رساند، همهٔ این امور به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۷

The two witnesses were scattered in Revelation chapter eleven after they gave their testimony.

دو شاهد در باب یازدهمِ مکاشفه، پس از آنکه شهادت خود را ادا کردند، پراکنده شدند.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:7–10.

> و چون شهادت خود را به پایان رسانند، آن وحشی که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد، و بر ایشان غالب خواهد آمد، و ایشان را خواهد کشت. و اجساد ایشان در کوی آن شهر عظیم خواهد افتاد، شهری که به‌طور روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود، همان‌جا که خداوند ما نیز مصلوب شد. و از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و امت‌ها، مردمان اجساد ایشان را سه روز و نیم خواهند دید، و نخواهند گذاشت که اجساد ایشان در قبرها نهاده شود. و ساکنان زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و به وجد خواهند آمد، و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا این دو نبی ساکنان زمین را عذاب می‌دادند. مکاشفه ۱۱:‏۷–۱۰.

In the next verse, verse eleven, the two witnesses are resurrected from their death in the street of Sodom and Egypt. That same death is portrayed by Ezekiel as a valley of scattered, dead, dry bones. The two witnesses represent the Republican and Protestant horns that were slain in 2020. The Protestant horn died at its false prediction of July 18, 2020 and the Republican horn died at the stolen election of 2020. Isaiah identifies that when the witnesses are resurrected, which he identifies as being gathered a second time, those witnesses become the ensign that gathers the eleventh-hour workers.

در آیهٔ بعدی، یعنی آیهٔ یازدهم، آن دو شاهد از مرگ خود در کوچهٔ سدوم و مصر برخیزانده می‌شوند. همان مرگ، به‌وسیلهٔ حزقیال، به‌صورت وادی‌ای از استخوان‌های پراکنده، مرده و خشک به تصویر کشیده شده است. آن دو شاهد نمایانگر شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستان‌اند که در سال ۲۰۲۰ کشته شدند. شاخ پروتستان با پیشگویی دروغین خود دربارهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مرد، و شاخ جمهوری‌خواه در انتخابات ربوده‌شدهٔ ۲۰۲۰ مرد. اشعیا مشخص می‌سازد که هنگامی که شاهدان برخیزانده می‌شوند، که او آن را به‌عنوان گردآوری برای بار دوم معرفی می‌کند، آن شاهدان به آن عَلَم بدل می‌شوند که کارگران ساعت یازدهم را گرد می‌آورد.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی خواهد بود که چون عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد ایستاد؛ امت‌ها او را خواهند طلبید، و آرامگاه او پرجلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای مرتبهٔ دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا باقیماندهٔ قوم خویش را که باقی مانده‌اند، از آشور، و از مصر، و از فَتروس، و از کوش، و از عیلام، و از شِنعار، و از حَمات، و از جزایر دریا باز آورد. و او عَلَمی برای امت‌ها برپا خواهد کرد، و رانده‌شدگان اسرائیل را گرد خواهد آورد، و پراکندگان یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا ۱۱:‏۱۰–۱۲

When the Lord sets his hand the second time to gather, he assembles “the outcasts of Israel.” The “outcasts of Israel” become the ensign to the Gentiles, and for this reason they must be cast out before they are gathered. They were cast out into Ezekiel’s valley of dead bones and once slain, they laid in the street where also our Lord was crucified, while the other class rejoiced.

هنگامی که خداوند برای بار دوم دست خود را دراز می‌کند تا گرد آورد، «راندگانِ اسرائیل» را جمع می‌سازد. «راندگانِ اسرائیل» برای امت‌ها عَلَم می‌شوند، و از این‌رو باید پیش از آنکه گرد آورده شوند، رانده شوند. ایشان به درّهٔ استخوان‌های خشکِ حزقیال رانده شدند، و چون یک‌بار کشته شدند، در همان کوچه‌ای افتاده بودند که در آن نیز خداوند ما مصلوب شد، در حالی که آن طبقهٔ دیگر شادی می‌کرد.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> ای شما که از کلام او می‌لرزید، کلام خداوند را بشنوید؛ برادرانتان که از شما نفرت داشتند و به‌خاطر نام من شما را بیرون افکندند، گفتند: «بگذار خداوند جلال یابد»؛ اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد، و ایشان سرافکنده خواهند گردید. اشعیا ۶۶:۵

Those who tremble at God’s Word are cast out by their brethren which hated them. Jeremiah identifies what happens to the brethren that hated the ensign.

آنان که از کلام خدا می‌لرزند، از سوی برادرانِ خویش که از ایشان نفرت داشتند، رانده می‌شوند. ارمیا آنچه را بر برادرانی که از رایت نفرت داشتند واقع می‌شود، مشخص می‌سازد.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Jeremiah 11:11.

> بنابراین خداوند چنین می‌گوید: اینک بلایی بر ایشان خواهم آورد که از آن نتوانند گریخت؛ و هرچند نزد من فریاد برآورند، به ایشان گوش نخواهم داد. ارمیا 11:11.

The context of verse eleven is God’s covenant, and all the prophets address the last days, so the covenant being discussed is the renewing of the covenant with the one hundred and forty-four thousand.

بافتِ آیهٔ یازدهم عهدِ خداست، و همهٔ انبیا به ایام آخر می‌پردازند؛ پس عهدی که از آن سخن می‌رود، تجدیدِ عهد با آن صد و چهل و چهار هزار نفر است.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them, Thus saith the Lord God of Israel; Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day. Then answered I, and said, So be it, O Lord.

> کلامی که از جانب خداوند بر ارمیا نازل شد، بدین مضمون که: «سخنان این عهد را بشنوید و آنها را به مردان یهودا و به ساکنان اورشلیم بگویید؛ و به ایشان بگو: خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: ملعون باد آن مردی که سخنان این عهد را اطاعت نکند؛ عهدی که در روزی که پدران شما را از سرزمین مصر، از کورهٔ آهنین، بیرون آوردم، به ایشان امر فرمودم و گفتم: آواز مرا بشنوید و آنها را بر حسب هر آنچه به شما امر می‌کنم، به‌جا آورید؛ تا شما قوم من باشید و من خدای شما باشم؛ تا سوگندی را که برای پدران شما خورده‌ام، برپا دارم، که سرزمینی جاری از شیر و عسل به ایشان بدهم، چنان‌که امروز هست.» آنگاه من پاسخ دادم و گفتم: «آمین، ای خداوند.»

> Then the Lord said unto me, Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked every one in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> آنگاه خداوند به من گفت: «تمام این سخنان را در شهرهای یهودا و در کوچه‌های اورشلیم ندا کن و بگو: سخنان این عهد را بشنوید و به آنها عمل کنید. زیرا از روزی که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آوردم تا به امروز، به جدّ به پدران شما هشدار دادم، بامدادان برخاسته، هشدار داده، و گفته‌ام: آواز مرا اطاعت کنید. اما آنان اطاعت نکردند و گوش خود را فرانداشتند، بلکه هر یک در سرسختی دل شریر خویش رفتار کردند. پس من همه سخنان این عهد را که به ایشان امر فرموده بودم تا به‌جا آورند، بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا آنها به آنها عمل نکردند.»

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers. Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Jeremiah 11:1–11.

> و خداوند به من گفت: فتنه‌ای در میان مردانِ یهودا و در میان ساکنانِ اورشلیم یافت شده است. ایشان به گناهانِ پدرانِ خویش، که از شنیدنِ سخنانِ من سر باز زدند، بازگشته‌اند؛ و در پیِ خدایانِ دیگر رفته‌اند تا آنها را عبادت کنند. خاندانِ اسرائیل و خاندانِ یهودا عهدِ مرا که با پدرانِ ایشان بستم، شکسته‌اند. بنابراین، خداوند چنین می‌گوید: اینک بلایی بر ایشان خواهم آورد که از آن نتوانند گریخت؛ و هرچند نزد من فریاد برآورند، ایشان را اجابت نخواهم کرد. ارمیا 11:1–11.

The subject of the judgment of Laodicean Seventh-day Adventism that Jeremiah identifies is repeated by Ezekiel in chapter eleven, verse eleven.

موضوعِ داوریِ ادونتیسمِ روزِ هفتمِ لائودیکیه، که ارمیا آن را شناسایی می‌کند، بار دیگر به‌وسیلهٔ حزقیال در فصل یازده، آیهٔ یازده تکرار می‌شود.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel. Ezekiel 11:11.

> این شهر دیگِ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را بر مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. حزقیال 11:11.

Inspiration directly identifies the sealing of Ezekiel chapter nine as the very same sealing of the one hundred and forty-four thousand in Revelation seven. Verse eleven of chapter eleven is simply the continuation of Ezekiel’s running narrative of the judgment upon the Seventh-day Adventist church, which Sister White identifies as Jerusalem of Ezekiel chapter nine. Those who did not receive the seal are judged and destroyed in the vision of chapter nine through eleven.

الهام، مُهرگذاریِ باب نهمِ حزقیال را مستقیماً همان مُهرگذاریِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر در مکاشفهٔ هفت معرفی می‌کند. آیهٔ یازدهمِ باب یازدهم صرفاً ادامهٔ روایتِ پیوستهٔ حزقیال از داوری بر کلیسای ادونتیستِ روز هفتم است، که خواهر وایت آن را اورشلیمِ باب نهمِ حزقیال معرفی می‌کند. آنان که مُهر را دریافت نکردند، در رؤیای باب‌های نهم تا یازدهم داوری شده و هلاک می‌گردند.

The vision of 9/11 in Ezekiel identifies the unfaithful as being taken outside of Jerusalem to be judged, thus identifying the final separation of those who profess to be the final church illustrated in the book of Revelation. The symbol of “eleven, eleven” is a symbol of the covenant which the one hundred and forty-four thousand enter into with God. When added together the numbers represent twenty-two, which is a tenth of two hundred and twenty, one of the symbols of the combination of Divinity with humanity.

رؤیای ۱۱/۹ در حزقیال نشان می‌دهد که بی‌وفایان برای داوری به بیرون از اورشلیم برده می‌شوند؛ و بدین‌سان جدایی نهاییِ کسانی را مشخص می‌سازد که مدعی‌اند کلیسای نهاییِ مصوَّر در کتاب مکاشفه هستند. نمادِ «یازده، یازده» نمادی از عهدی است که آن یکصد و چهل و چهار هزار تن با خدا وارد آن می‌شوند. هنگامی که این اعداد با یکدیگر جمع شوند، عدد بیست و دو را تشکیل می‌دهند که یک‌دهمِ دویست و بیست است، و این خود یکی از نمادهای امتزاج الوهیت با انسانیت است.

Two hundred and twenty years between 677 and 457 BC connect Daniel’s prophecy of twenty-three hundred days, with Moses’ time prophecy of seven times. Much can be identified of the two hundred and twenty years as a symbol of the work of the atonement which began when those two prophecies arrived together in 1844. Much can be set forth of what is symbolically represented by the number twenty-two as a tithe of two hundred and twenty, as is the case with the number eleven. What I wish to identify here is the relation between eleven and twenty-two.

دویست‌وبیست سالِ میان ۶۷۷ و ۴۵۷ پیش از میلاد، نبوتِ دو هزار و سیصد روزِ دانیال را با نبوتِ زمانیِ هفت زمانِ موسی به هم پیوند می‌دهد. بسیاری از جنبه‌های این دویست‌وبیست سال را می‌توان به‌عنوان نمادی از کارِ کفاره شناسایی کرد؛ همان کاری که هنگامی آغاز شد که آن دو نبوت در سال ۱۸۴۴ با یکدیگر تلاقی یافتند. مطالب بسیاری را می‌توان درباره آنچه به‌طور نمادین به‌وسیله عدد بیست‌ودو، به‌عنوان عشرِ دویست‌وبیست، بازنمایی می‌شود بیان کرد؛ چنان‌که در مورد عدد یازده نیز چنین است. آنچه در اینجا مایلم مشخص سازم، رابطه میان یازده و بیست‌ودو است.

We will continue these thoughts in the next article.

این افکار را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles