Article

# Panium - Number Eleven Eleven

پانیوم - شمارهٔ یازده یازده

Eleven, Eleven: The Prophetic Witness of Daniel and Revelation

یازده، یازده: شهادت پیشگویانه دانیال و مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2025

Formats

PDF
Word

It has been a long process for me to get to this point in the study of Panium, and the title “Eleven, Eleven” is meant to emphasize that the Lion of the tribe of Judah coordinated both the book of Daniel and the book of Revelation to set forth the internal and external lines of the history of the sealing of God’s people in the eleventh chapter and eleventh verse. Just before probation closes a command to unseal the prophecy in Revelation that was sealed until the time when the internal and external prophetic histories represented by the two lines of eleven—eleven, found in the books of Daniel and Revelation became present truth.

برای من رسیدن به این نقطه در مطالعهٔ پانیوم فرایندی طولانی بوده است، و عنوان «یازده، یازده» بدین منظور است که تأکید کند شیرِ قبیلهٔ یهودا هر دو کتابِ دانیال و مکاشفه را هماهنگ کرده تا خطوط داخلی و خارجیِ تاریخِ مُهر کردنِ قومِ خدا را در فصل یازدهم و آیهٔ یازدهم ترسیم کند. اندکی پیش از بسته‌شدن مهلت، فرمانی برای گشودن مُهرِ نبوت در مکاشفه صادر می‌شود؛ نبوتی که تا زمانی مُهر شده بود که تاریخ‌های نبویِ داخلی و خارجی، که با دو خطِ «یازده-یازده» در کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایانده شده‌اند، به حقیقتِ حاضر بدل شوند.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

The “time is at hand” just before the close of probation, and the “time is at hand” when the “Revelation of Jesus Christ” is unsealed.

"زمان نزدیک است" درست پیش از پایان دوران مهلت، و "زمان نزدیک است" هنگامی که "مکاشفهٔ عیسی مسیح" مهرگشایی می‌شود.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگانش آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بنده‌اش یوحنا فرستاد و آشکار ساخت؛ همان که از کلام خدا و از شهادت عیسی مسیح و از هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده را نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

When the Lion of the tribe of Judah unseals the “Revelation of Jesus Christ” as He has been doing since the arrival of the message of the Midnight Cry in July of 2023, that unsealing includes the revelation that He is “Palmoni,” the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. Failure to accept this truth is to fail the testing process which seals the one hundred and forty-four thousand.

وقتی شیرِ قبیلهٔ یهودا «مکاشفهٔ عیسی مسیح» را مُهرگشایی می‌کند، چنان‌که از زمان رسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ چنین کرده است، آن مهرگشایی شامل این مکاشفه است که او «پلمونی»، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، یا شمارندهٔ اسرار است. نپذیرفتن این حقیقت به معنای مردود شدن در فرایند آزمونی است که صد و چهل و چهار هزار را مُهر می‌کند.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.

> من در حقیقت شما را با آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید، از من تواناتر است و من شایسته نیستم کفش‌های او را حمل کنم. او شما را با روح‌القدس و با آتش تعمید خواهد داد. بیل بادزنی در دست اوست و خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد و گندمش را در انبار جمع خواهد کرد؛ اما کاه را با آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزاند. متی ۳:۱۱، ۱۲.

> “Just how soon this refining process will begin I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in His hand will cleanse His temple of its moral defilement. He will thoroughly purge His floor.” Testimonies to Ministers, 372, 373.

> «نمی‌توانم بگویم این فرایند پالایش دقیقاً چه زمانی آغاز خواهد شد، اما چندان به تعویق نخواهد افتاد. آن‌که بادزن در دست دارد، هیکل خود را از ناپاکی اخلاقی پاک خواهد کرد. او خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد.» شهادات برای خادمان، 372، 373.

The lines of prophecy which identify the time of the sealing as a prophetic testing process are more than abundant. It is clear that the testing process is based upon the students aptitude and ability to apply the correct or incorrect methodology for studying God’s prophetic Word. This truth is also abundantly set forth within the inspired record.

خطوط نبوت که زمان مُهر شدن را به‌عنوان فرایندِ آزمونِ نبوی مشخص می‌کنند، بسیار فراوان‌اند. به‌روشنی پیداست که این فرایندِ آزمون بر پایهٔ استعداد و تواناییِ شاگردان در به‌کارگیری روشِ درست یا نادرست برای مطالعهٔ کلامِ نبویِ خدا استوار است. این حقیقت نیز در نوشتهٔ الهام‌شده به‌وفور بیان شده است.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> اما در بارهٔ این چهار جوان، خدا به آنان معرفت و مهارت در هرگونه دانش و حکمت عطا کرد؛ و دانیال فهمِ همهٔ رؤیاها و خواب‌ها را داشت. و در پایان روزهایی که پادشاه گفته بود باید ایشان را به حضور بیاورند، آنگاه رئیسِ خواجه‌سرایان ایشان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان سخن گفت؛ و در میان همهٔ آنان، هیچ‌کس چون دانیال و حنانیا و میشائیل و عزریا یافت نشد؛ از این رو ایشان در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امرِ حکمت و فهم که پادشاه از ایشان می‌پرسید، ایشان را ده برابر بهتر از همهٔ جادوگران و منجمان که در تمام قلمرو او بودند یافت. دانیال ۱:۱۷-۲۰.

A premier rule of prophetic interpretation is that truth is established upon the testimony of two, and those who fail to have confidence in the principle are setting themselves up for failure. An element of the testing process during the sealing time, involves the recognition of the connection of the internal and external histories represented in chapter eleven and verse eleven by Daniel and John.

یکی از قواعد اصلی تفسیر پیشگویی‌ها این است که حقیقت بر شهادت دو شاهد استوار می‌شود، و کسانی که به این اصل اعتماد ندارند، زمینهٔ شکست خود را فراهم می‌کنند. یکی از عناصر فرایند آزمون در زمان مُهر شدن، شناساییِ پیوندِ تاریخ‌های درونی و بیرونی است که در باب یازدهم و آیهٔ یازدهم، به روایت دانیال و یوحنا، به تصویر کشیده شده است.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> کتاب مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌آوری ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد. تعالیم این کتاب روشن و قطعی‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان خط سیر نبوت پی گرفته می‌شود که در دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان می‌دهد که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. انتشارِ دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۸.

The books of Daniel and Revelation represent two witnesses, and the one hundred and forty-four thousand are represented as two witnesses in Revelation chapter eleven. In verse eleven of the chapter the two witnesses, represented by Elijah and Moses are resurrected as typified by both John in the boiling oil and Daniel in the lion’s den. The one hundred and forty-four thousand are represented by Daniel and John, and also by Elijah and Moses. To succeed in the testing process which produces the one hundred and forty-four thousand a student must understand that truth is established upon two witnesses, and that the books of Daniel and Revelation represent two witnesses, and that the one hundred and forty-four thousand have been typified as Elijah and Moses and also Daniel and John.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایانگرِ دو شاهدند، و یکصد و چهل و چهار هزار نفر در باب یازدهمِ مکاشفه به‌عنوان دو شاهد معرفی شده‌اند. در آیهٔ یازدهمِ آن باب، دو شاهدی که به ایلیا و موسی نمایانده شده‌اند، رستاخیز می‌یابند؛ چنان‌که این امر به‌وسیلهٔ یوحنا در روغنِ جوشان و دانیال در لانهٔ شیران نمونه‌وار نشان داده شده است. یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌وسیلهٔ دانیال و یوحنا، و نیز به‌وسیلهٔ ایلیا و موسی نمایانده شده‌اند. برای کامیابی در فرایندِ آزمونی که یکصد و چهل و چهار هزار نفر را پدید می‌آورد، شاگرد باید دریابد که حقیقت بر دو شاهد استوار است، و اینکه کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایانگرِ دو شاهدند، و اینکه یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌طور نمادین هم به‌وسیلهٔ ایلیا و موسی و هم به‌وسیلهٔ دانیال و یوحنا نمایانده شده‌اند.

These truths are only a brief sampling of prophetic truths associated with the internal and external history represented by “eleven, eleven” in both Daniel and Revelation. As Palmoni, Christ guided in the alignment of the two passages, and also that eleven, plus eleven equals twenty-two, which in turn is a tithe or tenth of two hundred and twenty, which is a symbol of the combination of divinity with humanity. Palmoni established upon more than two witnesses that “two hundred and twenty” represents the combination of divinity and humanity, which is in turn a description of the incarnation of Christ when He took upon Himself fallen flesh. In doing so He set forth the example for mankind that if they are willing to meet the requirements of the gospel, Christ is willing to combine His divinity with our humanity. Divinity and humanity are therefore two witnesses.

این حقایق تنها نمونه‌ای کوتاه از حقایق نبویِ مرتبط با تاریخِ درونی و بیرونی‌اند که هم در دانیال و هم در مکاشفه با «یازده، یازده» بازنموده شده‌اند. مسیح، در مقام پلمونی، هماهنگ‌سازیِ آن دو بخش را راهبری کرد و نیز نشان داد که یازده به‌علاوهٔ یازده برابرِ بیست‌ودو است؛ که خود ده‌یک یا یک‌دهمِ دویست‌وبیست است و نمادی از ترکیبِ الوهیت با انسانیت. پلمونی بر اساسِ شهادتِ بیش از دو شاهد ثابت کرد که «دویست‌وبیست» نمایانگرِ ترکیبِ الوهیت و انسانیت است؛ که خود توصیفی است از تجسّدِ مسیح، زمانی که جسمِ سقوط‌کرده را بر خود پذیرفت. بدین‌سان او برای بشریت الگویی نهاد که اگر آنان مایل باشند مقتضیاتِ انجیل را به‌جا آورند، مسیح نیز مایل است الوهیتِ خود را با انسانیتِ ما درآمیزد. بنابراین الوهیت و انسانیت دو شاهدند.

The “Revelation of Jesus Christ” that opened up just before probation closes includes that Jesus is the “Word” of God.

«مکاشفهٔ عیسی مسیح» که درست پیش از بسته شدن مهلت آشکار شد، شامل این نکته است که عیسی «کلمهٔ خدا» است.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌وسیله او آفریده شد، و بدون او هیچ‌چیز از آنچه آفریده شده است آفریده نشد. در او حیات بود؛ و آن حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشد؛ و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا ۱:۱–۵.

The Bible is the “Word” of God which, just as Christ represents the combination of divinity with humanity. The Bible represents the two witnesses of the Old and New Testaments, who are also Moses and Elijah in Revelation chapter eleven.

کتاب مقدس «کلامِ» خداست؛ همان‌گونه که مسیح نمایانگر ترکیبِ الوهیت و انسانیت است. کتاب مقدس نمایانگر دو شاهدِ عهد عتیق و عهد جدید است؛ کسانی که در مکاشفهٔ باب یازدهم، همان موسی و الیاس‌اند.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> دربارهٔ دو شاهد، پیامبر علاوه بر این می‌گوید: «این‌ها دو درخت زیتون و دو چراغدان‌اند که در پیشگاه خدای زمین ایستاده‌اند.» «کلام تو»، مزمورنویس گفت، «چراغی است برای پاهایم و نوری برای راهم.» مکاشفه ۱۱:۴؛ مزمور ۱۱۹:۱۰۵. این دو شاهد نمایندهٔ نوشته‌های مقدسِ عهد عتیق و عهد جدیدند. مناقشهٔ عظیم، ۲۶۷.

The two witnesses are the two olive trees, the two candlesticks and the Old and New Testaments, which is represented in the paragraph as “Thy word.” The “Revelation of Jesus Christ” that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah just before the close of probation is “the final increase of knowledge” which tests those who are candidates to be one of the one hundred and forty-four thousand. The “final increase of knowledge” is also the message of the Midnight Cry in the parable of the ten virgins.

دو شاهد همان دو درخت زیتون، دو چراغدان و عهد عتیق و عهد جدید هستند که در آن بند با عبارت «کلام تو» معرفی شده‌اند. «مکاشفهٔ عیسی مسیح» که درست پیش از پایان دورهٔ آزمایشی به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا مهرگشایی می‌شود، همان «افزایش نهایی معرفت» است که کسانی را که نامزدِ بودن در شمار صد و چهل و چهار هزار نفرند می‌آزماید. این «افزایش نهایی معرفت» همچنین پیامِ فریادِ نیمه‌شب در مثلِ ده باکره است.

> “‘Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:11–14. These empty themselves into the golden bowls, which represent the hearts of the living messengers of God, who bear the Word of the Lord to the people in warnings and entreaties. The Word itself must be as represented, the golden oil, emptied from the two olive trees that stand by the Lord of the whole earth. This is the baptism by the Holy Spirit with fire. This will open the soul of unbelievers to conviction. The wants of the soul can be met only by the working of the Holy Spirit of God. Man can of himself do nothing to satisfy the longings and meet the aspirations of the heart.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1180.

> «آنگاه من پاسخ دادم و به او گفتم: این دو درختِ زیتون که در سمت راستِ چراغدان و در سمت چپِ آن هستند، چه هستند؟ و باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون که از طریقِ دو لولهٔ زرّین، روغنِ زرّین را از خود خالی می‌کنند، چه هستند؟ و او به من پاسخ داد و گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چه هستند؟ و گفتم: نه، سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که در حضورِ خداوندِ تمامیِ زمین می‌ایستند. زکریا ۴:‏۱۱–۱۴. اینان خود را در کاسه‌های زرّین خالی می‌کنند، که نمایانگرِ دل‌های پیام‌آورانِ زندهٔ خدا هستند، آنان که کلامِ خداوند را در هشدارها و التماس‌ها به مردم می‌رسانند. خودِ کلام باید همان‌گونه که نمایانده شده است باشد: روغنِ زرّین، که از دو درختِ زیتونی که در حضورِ خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند خالی می‌شود. این همان تعمید به‌وسیلهٔ روح‌القدس با آتش است. این، جانِ بی‌ایمانان را به روی قانع‌شدن می‌گشاید. نیازهای جان تنها به‌واسطهٔ کارِ روح‌القدسِ خدا برآورده می‌شود. انسان به‌خودیِ‌خود هیچ نمی‌تواند کرد تا اشتیاق‌ها و آرمان‌های دل را برآورده سازد.» تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، صفحهٔ ۱۱۸۰.

The Word of God is both the Bible and Christ, and the Bible and Christ represent two witnesses, as do the one hundred and forty-four thousand. The two witnesses in turn represent a combination of divinity with humanity. They also represent internal and external prophetic histories. As witnesses, they provided evidence that divinity combined with humanity does not sin. They also represent the connection between divinity and humanity. Whether a ladder, conduit, pipes, angels or any of the other symbols of the communication link between God and man, the message conveyed to man is always life or death.

کلام خدا هم کتاب مقدس است و هم مسیح؛ و کتاب مقدس و مسیح نمایانگر دو شاهد هستند، همان‌گونه که آن صد و چهل و چهار هزار نفر نیز چنین‌اند. این دو شاهد به نوبهٔ خود نمایانگر ترکیبی از الوهیت و انسانیت‌اند. آنها همچنین نمایندهٔ تاریخ‌های نبوی درونی و بیرونی هستند. به‌عنوان شاهد، گواهی می‌دهند که اتحادِ الوهیت و انسانیت مرتکب گناه نمی‌شود. آنها همچنین نمایانگر پیوند میان الوهیت و انسانیت هستند. چه نردبان، چه مجرا، چه لوله‌ها، چه فرشتگان یا هر یک از دیگر نمادهای پیوند ارتباطی میان خدا و انسان، پیامی که به انسان منتقل می‌شود همواره زندگی یا مرگ است.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The outpouring of the Holy Spirit occurs during the internal and external histories marked by Daniel and Revelation 11:11. There are “at least” four prophetic characters represented in verses eleven and twelve of Daniel chapter eleven that need to be identified. There are also four that need to be identified in verses thirteen through fifteen, and four in verse sixteen. We are now living in that very history, so it behooves us, as students of prophecy to sort out who the symbolic characters of verses eleven through sixteen are, for they represent a line of prophecy that covers the hidden history of verse forty of the same chapter.

فرو ریختنِ روح‌القدس در خلال تاریخ‌های درونی و بیرونی‌ای رخ می‌دهد که توسط کتاب دانیال و مکاشفه ۱۱:۱۱ مشخص شده‌اند. «حداقل» چهار شخصیت نبوی در آیات ۱۱ و ۱۲ از باب ۱۱ دانیال نمایانده شده‌اند که باید شناسایی شوند. همچنین چهار شخصیت دیگر در آیات ۱۳ تا ۱۵ و چهار شخصیت در آیه ۱۶ وجود دارند که باید شناسایی شوند. ما اکنون در همان تاریخ زندگی می‌کنیم؛ ازاین‌رو بر ماست که، به‌عنوان دانش‌پژوهان نبوت، معلوم کنیم شخصیت‌های نمادین آیات ۱۱ تا ۱۶ چه کسانی هستند، زیرا آنان خطی از نبوت را نمایندگی می‌کنند که تاریخ پنهانِ آیه ۴۰ همان باب را در بر می‌گیرد.

It also seems relevant to identify the personalities represented in the history of verse forty which has been unsealing since 1989.

همچنین به نظر می‌رسد شناساییِ شخصیت‌های بازنمایی‌شده در تاریخِ آیهٔ چهلم، که از سال ۱۹۸۹ در حال گشوده شدن است، مرتبط باشد.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

Verse forty begins at the time of the end in 1798 with Napoleon of France taking the pope into captivity. Napoleon’s justification was based upon the broken Treaty of Tolentino in 1797. Napoleon and the pope’s battle had previously been typified in the history which fulfilled verses six and seven of Daniel chapter eleven. The broken marriage treaty and the defeat of the northern king by the southern king in fulfillment of verses six and seven were repeated in the history of 1798, and in doing so they represent the prediction of God’s Word in verses six and seven, and the fulfillment of those verses in the beginning of the warfare between Ptolemy Philadelphus, the second and king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. Ptolemy represented the southern king and Antiochus represented the northern king.

آیهٔ چهل در زمان پایان در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، زمانی که ناپلئونِ فرانسه پاپ را به اسارت گرفت. توجیه ناپلئون بر پایهٔ پیمانِ شکستهٔ تولنتینو در سال ۱۷۹۷ بود. نبرد ناپلئون و پاپ پیش‌تر نمونه‌اش در تاریخی دیده شده بود که آیات شش و هفتِ باب یازدهمِ دانیال را محقق ساخت. پیمانِ ازدواجِ گسسته و شکستِ پادشاهِ شمال به‌دستِ پادشاهِ جنوب، مطابقِ آیاتِ شش و هفت، در تاریخِ ۱۷۹۸ تکرار شد و بدین‌سان هم پیشگوییِ کلامِ خدا در آیاتِ شش و هفت را نشان می‌دهند و هم تحققِ آن آیات را که در آغازِ جنگ میانِ بطلمیوسِ فیلادلفوس، دومین پادشاهِ مصر، و آنتیوخوسِ تئوس، سومین پادشاهِ سوریه، رخ داد. بطلمیوس نمایندهٔ پادشاهِ جنوب بود و آنتیوخوس نمایندهٔ پادشاهِ شمال.

The prediction of the verses, brought together with the fulfillment of that prediction in the history of Ptolemy and Antiochus—which in turn typified and the history of Napoleon and the pope in 1798 provide three lines which typify the history of Putin and Zelenskyy in verses eleven and twelve. Thus, understanding that the time of the end in 1798 represents the history of Napoleon and the pope is incomplete if it ends there. We must understand what verses six and seven predict about Napoleon and the pope, and also what the history of Ptolemy and Antiochus teaches of that same period. When we understand those lines of truth, we may then understand that those previous historical fulfillments are identifying the beginning history of verse forty, and in so doing, they are also identifying the ending of verse forty when Putin, who has been typified by Napoleon and Ptolemy—Putin who has been predicted in verses six and seven, fulfills verses eleven and twelve.

پیشگوییِ آیات، هنگامی که همراه با تحققِ آن پیشگویی در تاریخِ بطلمیوس و آنتیوخوس (که خود نیز نمونه‌وار بود) و نیز با تاریخِ ناپلئون و پاپ در سال ۱۷۹۸ در نظر گرفته شود، سه خط به دست می‌دهد که تاریخِ پوتین و زلنسکی را در آیاتِ یازدهم و دوازدهم نمونه‌وار می‌کنند. ازاین‌رو، درکِ اینکه «زمانِ پایان» در ۱۷۹۸ نمایانگرِ تاریخِ ناپلئون و پاپ است، اگر به همان‌جا ختم شود، ناقص است. باید بفهمیم آیاتِ شش و هفت دربارهٔ ناپلئون و پاپ چه پیشگویی می‌کنند، و نیز تاریخِ بطلمیوس و آنتیوخوس دربارهٔ همان دوره چه می‌آموزد. وقتی آن خطوطِ حقیقت را درک کنیم، آنگاه درمی‌یابیم که آن تحقق‌های تاریخیِ پیشین در حال مشخص‌کردنِ تاریخِ آغازینِ آیهٔ چهل‌اند و با همین کار، پایانِ آیهٔ چهل را نیز مشخص می‌کنند؛ زمانی که پوتین (که ناپلئون و بطلمیوس نمونه‌های او بوده‌اند و که در آیاتِ شش و هفت پیشگویی شده) آیاتِ یازدهم و دوازدهم را محقق می‌سازد.

An important observation concerning the prophetic relationship between the dragon and the beast as John would identify them, or as “the daily and the abomination of desolation” as Daniel would represent them is that they are prophetically very similar. John says it this way.

نکتهٔ مهمی دربارهٔ رابطهٔ نبوی میان اژدها و وحش، چنان‌که یوحنا آن‌ها را معرفی می‌کند، یا چنان‌که دانیال آن‌ها را با عنوان «روزانه» و «رجس ویرانگر» بیان می‌کند، این است که آن‌ها از نظر نبوی بسیار شبیه‌اند. یوحنا این‌گونه می‌گوید.

> And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? Revelation 13:4.

> و اژدها را که به وحش قدرت داد پرستش کردند؛ و وحش را نیز پرستش کرده می‌گفتند: «کیست مانند وحش؟ چه کسی می‌تواند با او بجنگد؟» مکاشفه ۱۳:۴

To worship the dragon is to worship the beast, for both represent the religion of paganism. Like unto John, Daniel uses “the little horn” of Daniel chapter eight verses nine through twelve to represent both pagan and papal Rome, though he clearly distinguishes between the two by identifying the little horn of pagan Rome in the masculine sense, and the little horn of papal Rome in the feminine sense. In chapter seven Daniel identifies pagan Rome as “diverse” from the kingdoms before it, and Daniel further identifies that papal Rome was also “diverse.” Rome, whether pagan or papal is diverse. The male symbol of Rome representing pagan Rome is upheld by Ahab and Herod. Both were married to symbols of the papacy. The woman is churchcraft and the man is statecraft, so at the prophetic level when the Word of God speaks of a man and woman becoming one, it is confirming the reality that pagan Rome and papal Rome are very similar in the prophetic sense, for they are one flesh.

پرستش اژدها همان پرستش وحش است، زیرا هر دو نمایندهٔ آیین بت‌پرستی‌اند. مانند یوحنا، دانیال از «شاخِ کوچکِ» کتاب دانیال، باب هشت، آیات ۹ تا ۱۲ استفاده می‌کند تا هم روم بت‌پرست و هم روم پاپی را نمایندگی کند، هرچند او به‌روشنی میان آن دو تمایز می‌گذارد: شاخ کوچکِ روم بت‌پرست را در وجه مذکر و شاخ کوچکِ روم پاپی را در وجه مؤنث معرفی می‌کند. در باب هفتم، دانیال روم بت‌پرست را «متمایز» از پادشاهی‌های پیش از آن معرفی می‌کند، و دانیال همچنین تصریح می‌کند که روم پاپی نیز «متمایز» بود. روم، چه بت‌پرست و چه پاپی، متمایز است. نماد مذکرِ روم که نمایندهٔ روم بت‌پرست است، به‌وسیلهٔ آخاب و هیرودیس تثبیت می‌شود. هر دو با نمادهایی از دستگاه پاپی ازدواج کرده بودند. زن نماد قدرت کلیسایی است و مرد نماد قدرت حکومتی؛ پس در سطح نبوی، هنگامی که کلام خدا از یکی شدنِ مرد و زن سخن می‌گوید، این واقعیت را تأیید می‌کند که روم بت‌پرست و روم پاپی در معنای نبوی بسیار مشابه‌اند، زیرا آنان یک تن‌اند.

France’s relationship to the papacy in 1798 typifies the relationship of the United States with the papacy when the ten kings burn Rome with fire and eat her flesh.

رابطهٔ فرانسه با نهاد پاپی در سال ۱۷۹۸ نمونهٔ رابطهٔ ایالات متحده با نهاد پاپی است، وقتی که ده پادشاه روم را با آتش بسوزانند و گوشتش را بخورند.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

> و آن ده شاخ که بر آن وحش دیدی، همان‌ها از آن فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و برهنه خواهند ساخت، و گوشت او را خواهند خورد، و او را با آتش خواهند سوزاند. مکاشفه ۱۷:۱۶.

France’s relationship to the papacy when it placed the papacy in power in 538, typifies the work of the United States in healing the papacies’ deadly wound at the soon coming Sunday law.

رابطهٔ فرانسه با پاپیت، هنگامی که در سال ۵۳۸ پاپیت را به قدرت رساند، نمونه‌ای از کارِ ایالات متحده در التیام زخم مرگبار پاپیت در آستانهٔ قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> و دیدم وحشی دیگر که از زمین برمی‌آمد؛ دو شاخ مانندِ بره داشت و چون اژدها سخن می‌گفت. همهٔ قدرتِ وحشِ نخستین را در حضورِ او اعمال می‌کند و زمین و آنان را که در آن ساکن‌اند وادار می‌کند که وحشِ نخستین را بپرستند، همان که زخمِ مرگبارش شفا یافته بود. و آیاتِ بزرگ به‌جا می‌آورد، چندان‌که در برابرِ دیدگانِ مردم آتش را از آسمان بر زمین فرود می‌آورد؛ و به‌وسیلهٔ آن معجزاتی که قدرت داشت در حضورِ وحش انجام دهد، ساکنانِ زمین را فریب می‌دهد و به ساکنانِ زمین می‌گوید که برای آن وحش، که از شمشیر زخمی شده و زنده مانده بود، تمثالی بسازند. مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۴.

The “time of the end” in 1798 in fulfillment of verse forty identifies the spiritual king of the north being removed by the spiritual king of the south. That prophetic history is the ending history of the twelve hundred and sixty years of papal rule, and therefore the prophetic characteristics of the beginning of that prophetic history is represented at the ending. In 538 the fourth kingdom of Bible prophecy gave way to the fifth kingdom of Bible prophecy and in 1798 the fifth kingdom of Bible prophecy gave way to the sixth kingdom of Bible prophecy.

«زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸، در تحقق آیهٔ چهل، نشان می‌دهد که پادشاه روحانیِ شمال به‌دست پادشاه روحانیِ جنوب از میان برداشته می‌شود. آن تاریخ نبوی پایانِ دورهٔ هزار و دویست و شصت‌سالهٔ حاکمیت پاپی است، و ازاین‌رو ویژگی‌های نبویِ آغازِ آن تاریخ در پایان بازنمایی می‌شود. در سال ۵۳۸، چهارمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس جای خود را به پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس داد و در سال ۱۷۹۸، پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس جای خود را به ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس داد.

538 is also a middle waymark of the curse of the “seven times” of Leviticus twenty-six against the northern kingdom of Israel that began in 723 BC, when Assyria took Ephraim into captivity. 1798 therefore possesses not only the prophetic attributes of 538, but also of 723 BC. In 723 BC the ten tribes of Israel were being overthrown by Assyria, and twelve hundred and sixty years later in 538 pagan Rome was being overthrown by papal Rome, who was in turn overthrown by France in 1798 at the conclusion of the “seven times.”

۵۳۸ همچنین نشانه‌ای میانی در نفرینِ «هفت زمان»ِ لاویانِ باب بیست‌وشش علیه پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل است که در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که آشور افرایم را به اسارت برد. ازاین‌رو ۱۷۹۸ نه‌تنها ویژگی‌های نبویِ ۵۳۸ را دارد، بلکه ویژگی‌های ۷۲۳ پیش از میلاد را نیز داراست. در ۷۲۳ پیش از میلاد ده قبیلهٔ اسرائیل به‌دست آشور سرنگون می‌شدند، و هزار و دویست و شصت سال بعد، در ۵۳۸، رومِ بت‌پرست به‌دستِ رومِ پاپی سرنگون می‌شد، که خود نیز در ۱۷۹۸، در پایانِ «هفت زمان»، به‌دستِ فرانسه سرنگون شد.

In 1798 France, the king of the south, took the papacy off the throne. In 538 France, the premiere symbol of the disintegration of pagan Rome into ten kingdoms placed the papacy on the throne. At the Sunday law the United States repeats the role of France in 538, and when the ten kings burn the papacy with fire and eat her flesh the United States repeats the role of France in 1798.

در سال ۱۷۹۸، فرانسه، پادشاهِ جنوب، نهاد پاپی را از تخت پایین کشید. در سال ۵۳۸، فرانسه، که نماد برجستهٔ فروپاشی روم بت‌پرست به ده پادشاهی بود، نهاد پاپی را بر تخت نشاند. در هنگام قانون یکشنبه، ایالات متحده نقش فرانسه در سال ۵۳۸ را تکرار می‌کند، و هنگامی که ده پادشاه نهاد پاپی را با آتش می‌سوزانند و گوشتش را می‌خورند، ایالات متحده نقش فرانسه در ۱۷۹۸ را تکرار می‌کند.

The judgment of “seven times” against the northern and southern kingdoms of Israel was brought about by kingdoms which came out of the north.

داوریِ «هفت بار» علیه پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل به‌وسیلهٔ پادشاهی‌هایی که از شمال برآمدند تحقق یافت.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadrezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> اسرائیل گوسفند پراکنده‌ای است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعیده است؛ و سرانجام، این نبوکدنصر، پادشاه بابل، استخوان‌هایش را شکسته است. ارمیا ۵۰:۱۷.

Assyria came out of the north and conquered the ten tribes in 723 BC and Babylon took Judah captive in 677 BC. Though Israel was the northern kingdom in relation to Judah, still both kingdoms were conquered by enemies from the north, thus making both Israel and Judah southern kingdoms in relation to the enemy who took them into captivity. 723 BC represents the king of the north conquering a southern tenfold kingdom. 538 represents a transition from paganism to papalism and also a northern kingdom conquering a tenfold kingdom. 1798 represents a northern king being defeated by a southern king who represents a tenfold kingdom.

آشور از شمال آمد و در سال ۷۲۳ پیش از میلاد ده سبط را فتح کرد و بابل در سال ۶۷۷ پیش از میلاد یهودا را به اسارت برد. با آن‌که اسرائیل نسبت به یهودا پادشاهیِ شمالی بود، هر دو پادشاهی به دست دشمنانی از شمال مغلوب شدند؛ از این‌رو، در نسبت با دشمنی که آنان را به اسارت برد، هم اسرائیل و هم یهودا پادشاهی‌های جنوبی به شمار می‌آیند. ۷۲۳ پیش از میلاد نمایانگر آن است که پادشاهِ شمال یک پادشاهیِ ده‌گانهٔ جنوبی را فتح می‌کند. ۵۳۸ نمایانگر گذار از بت‌پرستی به پاپ‌گرایی است و نیز پادشاهی‌ای از شمال که یک پادشاهیِ ده‌گانه را فتح می‌کند. ۱۷۹۸ نمایانگر شکست خوردنِ یک پادشاهِ شمال به دستِ پادشاهِ جنوب است که نمایندهٔ یک پادشاهیِ ده‌گانه است.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد، و یک‌دهمِ شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان هراسان شدند و به خدای آسمان جلال دادند. مکاشفه ۱۱:۱۳.

The period of transition associated with 538, when Rome changed from pagan to papal, is also the change in Daniel chapter eight from masculine to the feminine, which symbolically is from statecraft to churchcraft. The prophecy of “seven times” bears the signature of “truth” for the first letter (723 BC) illustrates the twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet (1798), while the thirteenth and middle letter represents rebellion (538). Daniel identifies that the “transgression” that is symbolized by the expression “the transgression of desolation” was the combination of church and state, with the church in control of the relationship. That “transgression” represents 538, which is the middle and metaphorically the thirteenth letter of the three primary waymarks in the period of the seven times against the ten northern tribes of Israel.

دورۀ گذارِ مرتبط با سال ۵۳۸، زمانی که روم از حاکمیت بت‌پرستانه به حاکمیت پاپی دگرگون شد، همان تغییری است که در باب هشتم دانیال از مذکر به مؤنث رخ می‌دهد؛ تغییری که به‌طور نمادین از سیاستِ دولتی به سیاستِ کلیسایی است. نبوتِ «هفت بار» مُهرِ «حقیقت» را بر خود دارد؛ زیرا حرف نخست (۷۲۳ ق.م.) به حرف بیست‌ودوم و آخرِ الفبای عبری (۱۷۹۸) اشاره می‌کند، در حالی که حرف سیزدهم و میانی نمایندۀ عصیان (۵۳۸) است. دانیال مشخص می‌کند که «تعدّی»ای که در تعبیر «تعدّیِ ویرانگر» نمادین شده، ترکیبِ کلیسا و دولت بود و در این رابطه، کلیسا زمام امور را در دست داشت. آن «تعدّی» نمایندۀ سال ۵۳۸ است که میانه و، به‌طور استعاری، «حرف سیزدهم» از سه نشانۀ اصلی در دورۀ «هفت بار» بر ضدِ ده قبیلۀ شمالیِ اسرائیل به‌شمار می‌آید.

In 1798, the “time of the end” as set forth in verse forty of Daniel chapter eleven, atheistic France, the king of the south delivered the deadly wound to the papacy, the king of the north. In 1989 the papacy retaliated against the atheistic king of the south, who had then become the Soviet Union. The retaliation included a secret alliance between the United States and the Vatican. The sweeping away of the Soviet Union in 1989 ends the written prophetic message of verse forty, and the next verse, verse forty-one, represents the Sunday law in the United States. Thus, from the collapse of the Soviet Union in 1989 until the Sunday law in the next verse we have been living in the hidden history of verse forty.

در سال 1798، مطابق آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال دربارهٔ «زمانِ آخر»، فرانسهٔ بی‌خدا، یعنی پادشاهِ جنوب، زخمِ مهلکی بر نهادِ پاپی، یعنی پادشاهِ شمال، وارد کرد. در سال 1989، نهادِ پاپی علیه پادشاهِ بی‌خدای جنوب که در آن زمان به اتحادِ جماهیر شوروی تبدیل شده بود، دست به تلافی زد. این تلافی شامل یک اتحادِ پنهانی میان ایالات متحده و واتیکان بود. فروپاشی اتحادِ جماهیر شوروی در 1989 پیامِ نبویِ مکتوبِ آیهٔ چهل را پایان می‌دهد، و آیهٔ بعد، یعنی آیهٔ چهل‌ویک، نمایانگر قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است. بنابراین، از فروپاشی اتحادِ جماهیر شوروی در 1989 تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ بعد، ما در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل زندگی کرده‌ایم.

Verse forty begins by identifying a king of the south and north in 1798, and then in 1989 a king of the south and north, as well as a third power represented by the chariots, ships and horsemen.

آیهٔ چهلم ابتدا در سال ۱۷۹۸ پادشاهِ جنوب و پادشاهِ شمال را مشخص می‌کند، و سپس در سال ۱۹۸۹، علاوه بر پادشاهِ جنوب و پادشاهِ شمال، نیروی سومی را که ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران نمایندهٔ آن‌اند، مشخص می‌کند.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> و در زمان پایان، پادشاه جنوب بر او یورش خواهد برد؛ و پادشاه شمال با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار چون گردبادی بر او خواهد تاخت؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و سیل‌آسا از آنها عبور خواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۰.

At the “time of the end” in 1798 a literal general of Napoleon entered the Vatican and literally took the pope and incarcerated him. In 1989 the retaliation for 1798 took place. There had been prophetic transitions which took place in the history between 1798 and 1989 that are important to note. Atheistic France, the king of the south in the 1798 time period was the first spiritual king of the south, and Putin’s Russia is destined to be its last. France is identified in Revelation eleven, which is directly identified by Sister White as atheistic France. One of the two symbols which identify France in chapter eleven is Egypt, which Sister White identifies as a symbol of atheism. In the chapter the beast who ascends out of the bottomless pit was atheism that came into history during that time period.

در «زمانِ انتها» در سال ۱۷۹۸، یک ژنرالِ حقیقیِ ناپلئون وارد واتیکان شد و پاپ را گرفت و زندانی کرد. در سال ۱۹۸۹ تلافیِ ۱۷۹۸ صورت گرفت. در فاصلهٔ ۱۷۹۸ تا ۱۹۸۹ گذارهای نبوی‌ای در تاریخ رخ داد که توجه به آنها مهم است. فرانسهٔ بی‌خدا، پادشاهِ جنوب در دورهٔ ۱۷۹۸، نخستین پادشاهِ روحانیِ جنوب بود و روسیهٔ پوتین مقدر است آخرینِ آن باشد. فرانسه در مکاشفهٔ باب یازدهم شناسایی شده است؛ و خواهر وایت آن را به‌صراحت فرانسهٔ بی‌خدا می‌نامد. یکی از دو نمادی که در باب یازدهم فرانسه را معرفی می‌کند، مصر است که خواهر وایت آن را نمادِ بی‌خدایی می‌داند. در آن باب، وحشِ برخاسته از هاویه، همان بی‌خدایی بود که در آن دوره وارد تاریخ شد.

Atheism comes into history beginning with France in the 1798 time period and by 1989 the spiritual king of atheism has become the Soviet Union. The sweeping away of the Soviet Union in 1989 in fulfillment of a secret alliance between Pope John Paul II and Ronald Reagan had been typified in verse ten of Daniel chapter eleven, and a second witness to verse ten is found in Isaiah’s passage of the two curses of twenty-five hundred and twenty years against the northern and southern kingdoms of Israel as set forth in chapters seven through eleven.

بی‌خدایی از فرانسه و از حوالی سال ۱۷۹۸ وارد تاریخ شد و تا سال ۱۹۸۹، اتحاد جماهیر شوروی به‌منزلهٔ پادشاه معنویِ بی‌خدایی درآمده بود. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹، به‌منزلهٔ تحققِ یک اتحاد پنهانی میان پاپ ژان پل دوم و رونالد ریگان، در آیهٔ دهمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال به‌صورت تمثیلی تصویر شده بود، و شاهدِ دومی برای آیهٔ ده در بخشِ کتاب اشعیا دربارهٔ دو لعنتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله علیه پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل، همان‌گونه که در باب‌های هفت تا یازده آمده، یافت می‌شود.

1989 therefore becomes the point of reference for resolving the prophetic riddles of the last days. It was then that verse forty was unsealed. It can now be recognized that verse forty begins in 1798 and ends at the Sunday law of verse forty-one.

بنابراین، سال ۱۹۸۹ به نقطهٔ مرجع برای حل معماهای نبویِ روزهای آخرالزمان تبدیل می‌شود. در همان زمان بود که آیهٔ چهل مُهرش گشوده شد. اکنون می‌توان دریافت که آیهٔ چهل در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و در قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک به پایان می‌رسد.

At the Sunday law the United States will speak as a dragon and end its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. It began its time to reign in 1798, when the fifth kingdom received a deadly wound. In 1798 the United States passed the Alien and Sedition Acts, thus typifying the end of the sixth kingdom at it’s very beginning. Verse forty is therefore the history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.

در زمان قانون یکشنبه، ایالات متحده چون اژدها سخن خواهد گفت و به حکومت خود به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس پایان خواهد داد. زمان سلطنتش را در سال ۱۷۹۸ آغاز کرد، هنگامی که پادشاهی پنجم دچار زخمی مرگبار شد. در سال ۱۷۹۸، ایالات متحده قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی را تصویب کرد و بدین‌سان در همان آغاز، نمونه‌ای از پایان ششمین پادشاهی را به نمایش گذاشت. ازاین‌رو آیهٔ چهل، تاریخ ایالات متحده را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس بیان می‌کند.

1798 is the first letter of the Hebrew alphabet, the Sunday law is the twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet and 1989 is the waymark in the middle that represents the rebellion symbolized by the number thirteen and the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. 1989 represents the rebellion of Reagan’s secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. 1989 introduces the first of the last eight presidents that reign during a period of escalating rebellion against the Constitution. 1989 began a testing process among Seventh-day Adventists that is designed to produce two classes of worshippers. The faithful are the few the unfaithful are the many. 1989 represents the center waymark of verse forty, and it represents the rebellion symbolized by the thirteenth letter. Verse forty bears the signature of “truth.”

۱۷۹۸ حرف نخستِ الفبای عبری است، قانون یکشنبه بیست‌ودومین و آخرین حرفِ الفبای عبری است و ۱۹۸۹ نشان‌راهِ میانی است که نمایانگر شورشی است که با عدد سیزده و سیزدهمین حرفِ الفبای عبری نماد شده است. ۱۹۸۹ نمایانگر شورشِ ائتلافِ مخفیِ ریگان با ضدّ مسیحِ پیشگویی‌های کتاب مقدس است. ۱۹۸۹ نخستین فرد از آخرین هشت رئیس‌جمهور را معرفی می‌کند که در دوره‌ای از شورشِ فزاینده علیه قانون اساسی حکومت می‌کنند. ۱۹۸۹ فرایندِ آزمایشی را در میان ادونتیست‌های روز هفتم آغاز کرد که برای پدید آوردنِ دو طبقه از پرستندگان طراحی شده است. وفاداران اندک‌اند و بی‌وفایان بسیار. ۱۹۸۹ نمایانگر نشان‌راهِ مرکزیِ آیهٔ چهل است و نمایانگر شورشی است که با حرفِ سیزدهم نماد شده است. آیهٔ چهل امضای «حقیقت» را بر خود دارد.

Verse forty has kings of the north and the south who are different in the history at the end of the verse. It also has the United States, who according to John is the false prophet who works with the dragon and beast to lead the world to Armageddon. The king of the south in verse forty is the dragon, the king of the north is the beast; the chariots, ships and horsemen are the false prophet. The fulfillment of verse forty in 1989 becomes an important prophetic attribute for understanding verses eleven through fifteen. If you are not right on 1989, you cannot logically be right about the history we are in today.

آیهٔ چهل از پادشاهان شمال و جنوب سخن می‌گوید که در تاریخِ مذکور در پایان آیه متفاوت‌اند. همچنین به ایالات متحده اشاره دارد که به گفتهٔ یوحنا، پیامبر کاذبی است که با اژدها و وحش همکاری می‌کند تا جهان را به آرماگدون سوق دهد. پادشاه جنوب در آیهٔ چهل اژدهاست، پادشاه شمال وحش است؛ ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران پیامبر کاذب‌اند. تحقق آیهٔ چهل در سال ۱۹۸۹ به ویژگی نبوی مهمی برای فهم آیات یازده تا پانزده تبدیل می‌شود. اگر دربارهٔ ۱۹۸۹ درست نباشید، منطقی نیست که دربارهٔ تاریخی که امروز در آن هستیم درست باشید.

From 1989 unto the Sunday law three proxy wars for the papacy are represented in verses ten through fifteen. These verses must be considered as one continuous history for the same “Antiochus Magnus” is found in the three battles represented in the historical fulfillment of verses ten through fifteen.

از ۱۹۸۹ تا قانون روز یکشنبه، سه جنگ نیابتی برای دستگاه پاپی در آیات ۱۰ تا ۱۵ به تصویر کشیده شده‌اند. این آیات باید به‌عنوان یک تاریخ پیوسته در نظر گرفته شوند، زیرا همان «آنتیوخوس کبیر» در سه نبردی که در تحقق تاریخی آیات ۱۰ تا ۱۵ به تصویر کشیده شده‌اند، دیده می‌شود.

All three battles are one prophetic line, for Antiochus Magnus was in each of the three battles. Verse ten, and Isaiah 8:8 provide two witnesses to the fulfillment of verse forty in 1989. Verse forty is the point of reference in verse ten and Isaiah 8:8. The “chariots, ships and horsemen” represent the two horns of the earth beast in chapter thirteen of Revelation. At the end, when the United States “speaks as a dragon” the two horns are no longer Republicanism and Protestantism. At that time the so-called Protestants will join with Catholicism, and the Constitutional Republic will be changed into a dictatorship. In that time period the two horns of the earth beast will be economic and military strength. In chapter thirteen of Revelation the United States forces the world to accept the mark of the beast in order to buy and sell, and also upon threat of death. Those two horns are Daniel’s “ships” representing economic power and his “horsemen and chariots” representing military strength.

هر سه نبرد یک خط پیشگویانه واحد را تشکیل می‌دهند، زیرا آنتیوخوس بزرگ در هر سه نبرد حضور داشت. آیهٔ ده و اشعیا ۸:۸ دو شاهد برای تحققِ آیهٔ چهل در سال ۱۹۸۹ ارائه می‌کنند. آیهٔ چهل نقطهٔ ارجاع در آیهٔ ده و اشعیا ۸:۸ است. «ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران» دو شاخِ وحشِ از زمین را در باب سیزدهمِ مکاشفه نمایندگی می‌کنند. در پایان، وقتی ایالات متحده «مانند اژدها سخن می‌گوید»، آن دو شاخ دیگر جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم نخواهند بود. در آن زمان، به‌اصطلاح پروتستان‌ها با کاتولیسیسم هم‌پیمان می‌شوند و جمهوریِ مبتنی بر قانون اساسی به دیکتاتوری تبدیل خواهد شد. در آن دوره، دو شاخِ وحشِ از زمین قدرتِ اقتصادی و نظامی خواهند بود. در باب سیزدهمِ مکاشفه، ایالات متحده جهانیان را وادار می‌کند تا برای خرید و فروش، و نیز تحت تهدید مرگ، نشانِ وحش را بپذیرند. آن دو شاخ همان «کشتی‌ها»ی دانیال‌اند که نمایانگر قدرت اقتصادی‌اند و «سواران و ارابه‌ها»ی او که نمایانگر قدرت نظامی‌اند.

1989 establishes that when applying the historical fulfillment of the battles of Raphia and Panium in verses eleven through fifteen, the same prophetic methodology that was employed to understand 1989 and the collapse of the Soviet Union must be used for Antiochus Magnus was in all three battles represented in verses ten through fifteen. Antiochus represents the power of chariots, ships and horsemen, who in 1989 was Ronald Reagan, the first of eight presidents, of which the last was also the sixth and is now the eighth that is of the seven.

۱۹۸۹ نشان می‌دهد که هنگام به‌کارگیری تحقق تاریخی نبردهای رافیا و پانیوم در آیات یازده تا پانزده، باید همان روش‌شناسیِ پیشگویانه‌ای را که برای فهم سال ۱۹۸۹ و فروپاشی اتحاد شوروی به کار گرفته شد، به کار برد؛ زیرا آنتیوخوس بزرگ در هر سه نبردی که در آیات ده تا پانزده بازنمایی شده‌اند، حضور داشت. آنتیوخوس نمایانگر قدرتِ ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواره‌نظام است؛ که در سال ۱۹۸۹ مصداق آن رونالد ریگان بود، نخستینِ هشت رئیس‌جمهور که آخرینِ آنان نیز ششمین بود و اکنون هشتمی است که از آنِ هفت است.

According to Isaiah twenty-three the papal power, (the whore who commits fornication with the kings of the earth) would be hidden during the reign of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In 1989 the United States, that had been typified by Antiochus Magnus was the proxy power of the papacy in its warfare against the beast of atheism that delivered it a deadly wound in 1798.

طبق اشعیا باب بیست‌وسوم، قدرت پاپی (فاحشه‌ای که با پادشاهان زمین زنا می‌کند) در دوران حکومت ایالات متحده، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، پنهان خواهد بود. در سال ۱۹۸۹، ایالات متحده که آنتیوخوسِ بزرگ نماد آن بود، قدرتِ نیابتیِ نهادِ پاپی در جنگِ آن علیه وحشِ الحاد بود؛ وحشی که در سال ۱۷۹۸ زخمی مرگبار بر آن وارد آورد.

The three battles of verse ten through fifteen represent warfare between the king of the north, who as the hidden whore of Tyre, employs proxy powers as she moves towards the restoration of her power and the defeat of the king of atheism—the king of the south. The historical fulfillments of the three battles of verses ten through fifteen instruct us that in the first and last battles Antiochus Magnus won, but the middle battle he lost. The prophetic characteristics of the 1989 Ronald Reagan years with Pope John Paul II and the collapse of the Soviet Union will have a counterpart in the last of the three battles, for these verses are what is unsealed just before probation closes. As verse forty was unsealed in 1798 and then again in 1989, the verse was unsealed at the end, beginning in July 2023.

سه نبردِ آیات ده تا پانزده بیانگر جنگی میان پادشاه شمال است که، همچون فاحشۀ پنهانِ صور، قدرت‌های نیابتی را به کار می‌گیرد و در مسیر احیای قدرت خود و شکست پادشاه الحاد—پادشاه جنوب—پیش می‌رود. تحقق‌های تاریخیِ سه نبردِ آیات ده تا پانزده به ما نشان می‌دهند که در نبرد نخست و آخر آنتیوخوسِ کبیر پیروز شد، اما نبرد میانی را باخت. ویژگی‌های پیش‌گویانۀ سال ۱۹۸۹، با نقش رونالد ریگان و پاپ ژان پل دوم و نیز فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در آخرینِ آن سه نبرد همتایی خواهد داشت، زیرا این آیات همان چیزی‌اند که درست پیش از بسته شدن مهلتِ امتحان مهرگشایی می‌شود. همان‌گونه که آیۀ چهل در سال ۱۷۹۸ و سپس در ۱۹۸۹ مهرگشایی شد، آن آیه در پایان نیز، از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به بعد، مهرش گشوده شد.

The Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes and it includes the preeminent truth that Jesus is the first and the last, and as such always illustrates the end with the beginning. Probation closes for Adventism at the Sunday law, and just before the close of probation the Revelation of Jesus Christ is unsealed. The message which concludes at the closed door of the Sunday law is the message of the Midnight Cry, which led to the closed door of October 22, 1844 in Millerite history. The unsealing of 1798 in the beginning of verse forty which is also the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy typified the unsealing of 1989 in the middle of verse forty and the start of the progressive ending of the United States. The unsealing in 1798 which typified 1989 represents two witnesses to the unsealing of the message of the Midnight Cry in 2023. The line, with its three waymarks 1798, 1989 and 2023 identifies the internal work of purifying ten virgins and the external line of the sixth kingdom of Bible prophecy.

مکاشفهٔ عیسی مسیح درست پیش از بسته شدنِ مهلت مهرگشایی می‌شود و دربردارندهٔ حقیقتِ برجسته‌ای است که عیسی اوّل و آخر است و از این‌رو همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد. مهلت برای ادونتیسم در قانون یکشنبه بسته می‌شود و درست پیش از بسته شدنِ مهلت، مکاشفهٔ عیسی مسیح مهرگشایی می‌شود. پیامی که در درِ بستهٔ قانون یکشنبه خاتمه می‌یابد، همان پیام فریاد نیمه‌شب است که در تاریخ میلریتی به درِ بستهٔ 22 اکتبر 1844 انجامید. مهرگشاییِ 1798 در آغاز آیهٔ چهل ـ که همچنین آغاز ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است ـ نمونه‌وارِ مهرگشاییِ 1989 در میانهٔ آیهٔ چهل و آغازِ پایانِ تدریجیِ ایالات متحده بود. مهرگشایی در 1798 که 1989 را نمونه‌وار می‌ساخت، نمایانگرِ دو شاهد برای مهرگشاییِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب در 2023 است. این خط، با سه نشانِ راهِ 1798، 1989 و 2023، کارِ درونیِ تطهیرِ ده باکره و خطِ بیرونیِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس را مشخص می‌کند.

The battle set forth in verse eleven which was fulfilled at the Battle of Raphia when Antiochus was defeated by Ptolemy, represents a defeat of the papal proxy power, who in this current battle is the Nazi’s of the Ukraine allied with the Western European globalist nations that make up the EU, NATO and are in lock step with the political and economic globalists of the United Nations. If Antiochus Magnus was at all three battles and represents the papal proxy power against the king of the south, how can it be the United States in 1989, then the Ukrainians as typified by the Battle of Raphia and then the United States again at the Battle of Panium? Verse ten is the key to verses eleven through fifteen for its fulfillment in 1989 provides an illustration of the prophetic characteristics of the first of the three proxy wars. What is the prophetic justification for identifying Antiochus as the papal proxy power, while not applying the United States to each of the three battles?

نبردی که در آیهٔ یازده بیان شده و در نبرد رافیا، هنگامی که آنتیوخوس از بطلمیوس شکست خورد، تحقق یافت، نمایانگر شکست قدرت نیابتی پاپی است؛ قدرتی که در این نبرد کنونی همان نازی‌های اوکراین‌اند که با کشورهای جهانی‌گرای اروپای غربی متحد شده‌اند؛ کشورهایی که اتحادیهٔ اروپا و ناتو را تشکیل می‌دهند و با جهانی‌گرایان سیاسی و اقتصادی سازمان ملل همگام‌اند. اگر آنتیوخوس بزرگ در هر سه نبرد حضور داشت و نمایندهٔ قدرت نیابتی پاپی در برابر پادشاه جنوب بود، چگونه ممکن است در ۱۹۸۹ ایالات متحده باشد، سپس اوکراینی‌ها مطابق نمونهٔ نبرد رافیا، و بعد دوباره در نبرد پانیوم ایالات متحده؟ آیهٔ ده کلید آیات یازده تا پانزده است، زیرا تحقق آن در ۱۹۸۹ تصویری از ویژگی‌های نبوی نخستینِ سه جنگ نیابتی به دست می‌دهد. توجیه نبویِ شناسایی آنتیوخوس به‌عنوان قدرت نیابتی پاپی چیست، در حالی که ایالات متحده به هر سه نبرد تعمیم داده نمی‌شود؟

In the history of the Ukrainian war, which has been typified by the battle of Raphia the United States employed the Nazi’s of the Ukraine as their proxy power in the very history where they are forming and image of the papacy, the power who always and only uses proxy powers to do her dirty work.

در تاریخ جنگ اوکراین، که با نبرد رافیا نمونه‌وار شده است، ایالات متحده نازی‌های اوکراین را به‌عنوان قدرت نیابتی خود به کار گرفت؛ درست در همان مقطع تاریخی که آنان در حال شکل دادن تصویری از دستگاه پاپی هستند، قدرتی که همواره و فقط از قدرت‌های نیابتی برای انجام کارهای کثیف خود استفاده می‌کند.

To answer the question of proxy powers in verses ten through fifteen involves a prophetic study of the characteristics of Antiochus as a symbol. The Diadochi Wars were a series of conflicts from 323–281 BC among the Diadochi (Greek for “successors”), the generals and successors of Alexander the Great, who fought for control of his vast empire after his death in 323 BC. The first Antiochus was Antiochus I Soter, the son of Seleucus I Nicator, one of Alexander’s Diadochi (successors), who founded the Seleucid Empire.

برای پاسخ دادن به پرسشِ قدرت‌های نیابتی در آیات ده تا پانزده، لازم است بررسیِ پیشگویانه‌ای دربارهٔ ویژگی‌های آنتیوخوس به‌عنوان نماد انجام شود. جنگ‌های دیادوخ‌ها مجموعه‌ای از درگیری‌ها از ۳۲۳ تا ۲۸۱ پیش از میلاد بود که میان دیادوخ‌ها (به یونانی به‌معنای «جانشینان»)، یعنی سرداران و جانشینان اسکندر کبیر، روی داد؛ آنان پس از مرگ او در ۳۲۳ پیش از میلاد برای کنترل امپراتوری پهناورش جنگیدند. نخستین آنتیوخوس، آنتیوخوس یکم سوتر، پسر سلوکوس یکم نیکاتور بود؛ یکی از دیادوخ‌های اسکندر (جانشینان) که امپراتوری سلوکی را بنیان نهاد.

The name Antiochus can be understood to mean one who stands in place of, in order to support. Antiochus is a symbol of Rome, and papal Rome is the antichrist, which possesses a similar symbolism as does Antiochus. Antiochus as a name represented the son of the founder of the Seleucid Empire, and in that sense, Antiochus stood in the place of his father, he stood as his proxy. Sister White identifies both Satan and the pope as the antichrist, and states that the pope is Satan’s representative on earth. It became a prominent dynastic name in the Seleucid Empire, partly due to its association with Antiochus I Soter and the city of Antioch, named after either Seleucus I’s father or son. The pope is the proxy for Satan, and symbolically the name Antiochus represents a proxy for his father, the founder of the northern kingdom who located its capital in Babylon.

نام «آنتیوخوس» را می‌توان به معنای «کسی که به جای دیگری می‌ایستد تا او را حمایت کند» دانست. آنتیوخوس نمادی از روم است و روم پاپی ضدّ مسیح است که از حیث نمادین مشابه آنتیوخوس است. آنتیوخوس، به‌عنوان یک نام، نمایانگر پسر بنیان‌گذار امپراتوری سلوکی بود و از این حیث، آنتیوخوس به جای پدرش می‌ایستاد؛ او نایب پدرش بود. خواهر وایت هم شیطان و هم پاپ را ضدّ مسیح می‌شناسد و بیان می‌کند که پاپ نمایندهٔ شیطان بر زمین است. این نام در امپراتوری سلوکی به نامی برجسته و دودمانی بدل شد، تا حدی به سبب پیوندش با آنتیوخوس یکم سوتر و شهر انطاکیه که به نام پدر یا پسر سلوکوس یکم نام‌گذاری شده بود. پاپ نایب شیطان است و نام آنتیوخوس از نظر نمادین نمایانگر نایبِ پدرش است؛ بنیان‌گذار پادشاهی شمالی که پایتخت آن را در بابل قرار داد.

After Alexander the Great’s death in 323 BC, his empire fragmented among the Diadochi (successors). In the Partition of Babylon (323 BC), Seleucus was initially appointed as the commander of the Companion cavalry (a prestigious military post) under Perdiccas, the regent of Alexander’s empire. By 321 BC, Seleucus was appointed satrap (governor) of Babylonia during the Partition of Triparadisus, following Perdiccas’ death and further negotiations among the Diadochi. In 316 BC, Antigonus I Monophthalmus, another Diadoch, forced Seleucus to flee Babylon due to Antigonus’ growing power. Seleucus sought refuge with Ptolemy I Soter in Egypt. In 312 BC, Seleucus returned to Babylon with a small force provided by Ptolemy. He defeated Antigonus’ forces and retook Babylon, marking the establishment of his power base. This event is often considered the founding of the Seleucid Empire, with 312 BC as the start of the Seleucid Era in historical reckoning.

پس از مرگ اسکندر مقدونی در ۳۲۳ پیش از میلاد، امپراتوری او میان دیادوخ‌ها (جانشینان) تجزیه شد. در تقسیم بابل (۳۲۳ پیش از میلاد)، سلوکوس در آغاز به‌عنوان فرمانده سواره‌نظام همراهان (سمتی نظامی پرآوازه) زیر نظر پردیکاس، نایب‌السلطنه امپراتوری اسکندر، منصوب شد. تا ۳۲۱ پیش از میلاد، سلوکوس در تقسیم تریپارادیزوس، پس از مرگ پردیکاس و مذاکرات بیشتر میان دیادوخ‌ها، به‌عنوان ساتراپ (استاندار) بابلیه منصوب شد. در ۳۱۶ پیش از میلاد، آنتیگونوس یک‌چشم، یکی دیگر از دیادوخ‌ها، به سبب قدرت‌گیری فزاینده‌اش سلوکوس را واداشت از بابل بگریزد. سلوکوس به مصر نزد بطلمیوس اول سوتر پناه برد. در ۳۱۲ پیش از میلاد، سلوکوس با نیروی اندکی که بطلمیوس در اختیارش گذاشت به بابل بازگشت. او نیروهای آنتیگونوس را شکست داد و بابل را بازپس گرفت و بدین‌سان پایگاه قدرت خود را بنا نهاد. این رویداد را غالباً آغاز امپراتوری سلوکی می‌دانند و ۳۱۲ پیش از میلاد را در تاریخ‌نگاری مبدأ گاه‌شمار سلوکی به شمار می‌آورند.

The name Seluecus is derived from Greek and comes from the root selas (σέλας), meaning “light,” “radiance,” or “flame.” The name suggests brilliance or illumination, fitting for a prominent figure like Seleucus I Nicator, the founder of the Seleucid Empire and who typifies the father who had been the light bearer in heaven.

نام «سلوکوس» برگرفته از یونانی و از ریشه‌ی selas (σέλας) به معنای «نور»، «درخشندگی» یا «شعله» است. این نام بر درخشش یا روشنایی دلالت دارد و برای چهره‌ای برجسته چون سلوکوس یکم نیکاتور، بنیان‌گذار امپراتوری سلوکی، برازنده است؛ او که نمودِ پدری است که در آسمان حامل نور بوده است.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> برای تضمین منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا بر آن داشته شد که در پی جلب لطف و حمایت بزرگان زمین برآید؛ و چون بدین‌سان مسیح را رد کرد، واداشته شد که وفاداری خود را به نماینده‌ی شیطان—اسقف رم—اعلام کند. مناقشه‌ی بزرگ، ۵۰.

Antiochus Magnus represents the proxy of papal power, as the pope represents the proxy of Satan. The symbolism of Antiochus allows for differing proxy powers, just as there have been many popes. Reagan was the proxy of 1989, the Ukraine became the proxy of the United States in 2014 and Trump is the proxy at the Battle of Panium. Reagan was the first, Trump is the last and Zelenskyy is the rebellion in the middle.

آنتیوخوس کبیر نقش نیابتِ قدرت پاپی را ایفا می‌کند، همان‌گونه که پاپ نقش نیابتِ شیطان را ایفا می‌کند. نماد آنتیوخوس اجازه می‌دهد قدرت‌های نیابتی گوناگونی وجود داشته باشند، همان‌گونه که پاپ‌های بسیاری وجود داشته‌اند. ریگان نمایندهٔ نیابتیِ ۱۹۸۹ بود، اوکراین در سال ۲۰۱۴ نمایندهٔ نیابتیِ ایالات متحده شد و ترامپ نمایندهٔ نیابتی در نبرد پانیوم است. ریگان نخستین بود، ترامپ آخرین است و زلنسکی شورش در میانه است.

Back to Articles