Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Two

کتاب دانیال - شماره شصت و دو

Unveiling the Jewels of William Miller’s Prophetic Vision: A Critical Examination of Adventism’s Departure from the ‘Great Light’ and the Call to Return to the True Foundations

پرده‌برداری از گوهرهای بینش پیامبرانه ویلیام میلر: بررسی انتقادی انحراف ادونتیسم از «نور عظیم» و دعوت به بازگشت به بنیان‌های راستین

Author

Jeff Pippenger

Published

January 26, 2024

Formats

PDF
Word

The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.

جواهراتِ خوابِ ویلیام میلر ده برابر درخشان‌تر از آنچه در تاریخِ پیروانِ میلر درخشیده بودند، خواهند درخشید. درکِ پیروانِ میلر از دانشی که در طول تاریخشان افزایش یافت، درست بود، اما کامل نبود. وقتی این درک در بستر تاریخیِ دقیق‌تری قرار داده شود، دلالت‌های جدی‌تری را آشکار می‌کند؛ زیرا نه تنها حقایقِ نبویِ نمایانده‌شده توسط آن جواهرات را گسترش می‌دهد، بلکه آزمونِ ده باکرهٔ ایامِ آخر را نیز پدید می‌آورد. درکِ پیروانِ میلر بر دو نمودارِ پیشگام (۱۸۴۳ و ۱۸۵۰) به نمایش درآمده است. هر دو نمودار تحققِ همان لوح‌هایی بودند که در بابِ دومِ حبقوق پیشگویی شده بود، و این‌که آن نمودارها تحققِ سخنِ حبقوق بودند، و نیز این‌که همان حقایق، حقایقِ بنیادینِ ادونتیسم به‌شمار می‌آمدند، توسط روحِ نبوت به همین صورت تأیید شد.

The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.

پس از نومیدی بزرگ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگامی که پیروان میلر به درک قدس آسمانی و حقایق مرتبط با آن هدایت شدند، شناخت نسبت به چند حقیقت بنیادین شکوه و روشنی بیشتری یافت. اما گذار ادونتیسم به وضعیت لائودکیه‌ای در سال ۱۸۵۶ و رد نهاییِ «هفت زمان» در سال ۱۸۶۳، آنان را به بیابان لائودکیه کشاند. از دهۀ ۱۸۵۰ به این سو، هیچ حقیقت مهمی از دل ادونتیسم به ظهور نرسیده است. اگر به این ادعا تردید دارید، پس مشخص کنید چرا نادرست است.

The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.

پیروان میلر درک درستی از دانیال باب دوم داشتند، اما درکشان محدود بود. ادونتیسم هرگز از درکِ پیروان میلر فراتر نرفت. امروز هر هشت پادشاهی که در دانیال باب دوم بازنمایی شده‌اند قابل مشاهده‌اند، همان‌گونه که نمادگراییِ دعای دانیال برای فهمِ رازِ خوابِ نبوکدنصر نیز دیده می‌شود. آن راز نمایانگرِ آخرین رازِ نبوی است (همهٔ پیامبران به آخرالایام اشاره می‌کنند) و آخرین رازِ نبوی همان است که یوحنا آن را مکاشفهٔ عیسی مسیح می‌نامد. آن راز زمانی مُهرش برداشته می‌شود که «زمان نزدیک است»، درست پیش از بسته شدن دورهٔ مهلت، و آن راز اکنون برای کسانی که بخواهند ببینند، در حال گشوده شدن است.

The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.

برداشت میلری‌ها از "the daily" در کتاب دانیال به‌واسطهٔ الهام به‌عنوان درست شناخته شد، اما تا سال ۱۹۰۱، ادونتیسم فرایند رد آن حقیقت بنیادی را آغاز کرد و تا دههٔ ۱۹۳۰، ادونتیسم به دیدگاه قدیمی پروتستانی بازگشته بود؛ دیدگاهی که ادعا می‌کند "the daily" نمایانگر جنبه‌ای از خدمت مقدسگاهِ مسیح است. روح نبوت می‌گوید آن دیدگاه شیطانی از «فرشتگانی که از آسمان بیرون رانده شده بودند» آمده است. امروز برداشت درست میلری‌ها از "the daily" را می‌توان نه‌تنها نماد بت‌پرستی دانست، بلکه نماد شورش ادونتیسم نیز، که گمراهیِ شدید را بر کسانی که حقیقت را دوست ندارند، می‌آورد.

The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.

پیروان میلر به تاریخ درستِ انقضای دو هزار و سیصد سال هدایت شدند، و ادونتیسم بلافاصله پس از «ناامیدی بزرگ» نورِ افزونی را که با آن نبوت پیوند داشت بازشناخت؛ اما با ردّ «هفت زمان»، از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، و حتی تا همین امروز، از آموزه‌ای که مدعی‌اند ستون مرکزی و بنیادشان است هیچ نورِ پیش‌رونده‌ای ندیده‌اند. امروز «هفت زمان» را می‌توان (برای کسانی که مایل به دیدن‌اند) مستقیماً مرتبط با هر دوره زمانیِ نبوتِ دو هزار و سیصد ساله دید.

The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.

چهل‌ونه سال نخست بیانگر چرخه‌ای است که در آن زمین هر هفت سال یک‌بار استراحت می‌کند و این چرخه هفت بار تکرار می‌شود. چهارصد و نود سال نه تنها دوره‌ای از مهلت برای اسرائیل باستان است، بلکه نشان می‌دهد چند سال نافرمانی از فرمان واگذاشتن زمین به استراحت باید بگذرد تا در مجموع هفتاد سالی انباشته شود که طی آن زمین از استراحت محروم ماند (که همان دوره اسارت به سبب همان نافرمانی است). هفته‌ای که مسیح عهد را تأیید کرد چنین ساختاری دارد: سه‌ونیم سال تا صلیب و سه‌ونیم سال پس از صلیب. در آن هفته مسیح مشغول گرد آوردن همه انسان‌ها بود، زیرا گفت اگر بر افراشته شود، همه را گرد خواهد آورد.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.

> اکنون داوری این جهان است؛ اکنون رئیس این جهان بیرون افکنده خواهد شد. و من، اگر از زمین بالا برده شوم، همه را به سوی خود خواهم کشید. یوحنا ۱۲:۳۱، ۳۲.

The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.

دو هزار و پانصد و بیست روزی که در آن مسیح عهد را استوار کرد و انسان‌ها را به سوی خود گرد آورد، نمایانگر دو هزار و پانصد و بیست سالی است که خدا به سبب ستیز بر سر عهدش، قوم سرکش خود را پراکنده ساخت. «هفت وقت»ی که بر ضد پادشاهی شمالی اسرائیل اجرا شد، نمایانگر پراکندگیِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله‌ای بود که در ۷۲۳ قبل از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. سال ۵۳۸ این دو دوره را از هم جدا می‌کند و دو دورهٔ پیاپیِ هزار و دویست و شصت‌ساله پدید می‌آورد. دورهٔ نخست نمایانگر پایمال کردنِ قدس و لشکر به‌دست بت‌پرستی است و دومی نمایانگر پایمال کردنی است که به‌دست پاپی‌گری انجام شد.

The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.

«هفت زمانِ» دو هزار و پانصد و بیست ساله علیه پادشاهی جنوبی که در سال ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۸۴۴ به پایان رسید، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. این نمادی از لعنت عهد است و با نواخته شدن شیپور یوبیل که می‌بایست در روز کفاره دمیده شود، خاتمه می‌یابد. روز کفارهٔ ضدنمونه‌ای که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، نمایانگر یک دورهٔ زمانی است. این دوره، دورهٔ داوری تحقیقی است و در طول آن، شیپور یوبیلِ مرتبط با چرخهٔ مقدسِ هفت‌گانه می‌بایست نواخته شود.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> لیکن در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که به دمیدن آغاز کند، سرّ خدا، چنان‌که آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۷.

The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

نواخته شدن شیپور هفتم که از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، نمایانگر شیپور یوبیلِ چرخهٔ مقدسِ هفت‌گانه است، چنان‌که در لاویانِ فصل بیست‌وپنج بیان شده است. میلری‌ها سرانجام در تاریخ‌گذاریِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله درست بودند، و ادونتیسم اندکی پس از سرخوردگی بزرگ بخش بیشتری از آن را فهمید، اما «گوهر» میلر دربارهٔ دورهٔ دوهزار و سیصد ساله امروز ده برابر درخشان‌تر می‌درخشد. هر یک از ویژگی‌های نبویِ هفت دوره‌ای که در چهارچوب دورهٔ دوهزار و سیصد ساله مطرح‌اند، پیوندی نبویِ مستقیم با دوهزار و پانصد و بیست سال («هفت بار») مذکور در فصول بیست‌وپنج و بیست‌وششِ لاویان دارد.

The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.

پیروان میلر ادعای پروتستانتیسم مرتد و کاتولیسیسم را مبنی بر اینکه "غارتگران قوم تو" که "خود را برافراشتند" و "سقوط کردند" نماد آنتیوخوس اپیفانس است، رد کردند و حق با آنان بود. آنان حقیقت را می‌دانستند و از آن دفاع می‌کردند که این روم است که در کلام نبوی خدا به عنوان "غارتگران قوم تو که رویا را برقرار کردند" معرفی شده است، نه یک پادشاه سوری ناشناخته و از نظر تاریخی کم‌اهمیت که رویا را برقرار کرده باشد.

Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.

امروز الهی‌دانان ادونتیست تعلیم می‌دهند که «غارتگران قوم تو» آنتیوخوس اپیفانس است. امروز، استدلالی که در تاریخ جنبش میلری مطرح بود و می‌گفت قومِ عهدِ پیشین که داشتند کنار گذاشته می‌شدند، رؤیا را نمی‌فهمیدند و نمی‌توانستند بفهمند (که با درک درستِ «غارتگران قوم تو» ثابت می‌شود)، بار دیگر توسط قومِ عهدِ پیشین که بار دیگر کنار گذاشته می‌شوند، تکرار می‌شود.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.

میلری‌ها به‌درستی تعلیم می‌دادند که دو هزار و پانصد و بیست سال («هفت زمان») در لاویان باب بیست‌وشش، طولانی‌ترین و آخرین نبوت زمانی در کتاب مقدس بود، اما ادونتیسم لاودیکیایی در سال ۱۸۶۳ آن «گوهر» را رد کرد، و امروز می‌توان دید (برای کسانی که می‌خواهند ببینند) که نه‌تنها میلری‌ها در شناسایی «هفت زمان» به‌عنوان طولانی‌ترین نبوت زمانی در کتاب مقدس درست بودند، بلکه «لعنت»، که غضب خداست، بر هر دو پادشاهی شمالی و جنوبی اسرائیل جاری شد.

Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.

امروز می‌توان دید که فرجام‌های مربوط به آن دو غضب که کتاب دانیال (همچون دیگر انبیا) به آن‌ها می‌پردازد، دو سرِ (آغاز و پایانِ) دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله‌اند؛ دوره‌ای که طی آن مسیح معبد میلریتی را برپا کرد؛ چنان‌که نمونه‌اش در چهل‌وشش روزی است که موسی بر کوه بود و برای برپایی خیمهٔ اجتماع در بیابان دستور می‌گرفت، و نیز در چهل‌وشش سالی که هیرودس صرف بازسازی معبد کرد، همان که فریسیان در گفت‌وگویشان با مسیح به آن اشاره کردند، وقتی دربارهٔ «برخاستن» او از راه پاک‌سازی معبدی که به‌دست تاجران و صرافان «ویران» شده بود سخن می‌گفتند، و همچنین در رستاخیز معبد انسانی‌اش که با چهل‌وشش کروموزوم آفریده شده بود. امروز، حقایق بنیادین میلریتی همچون همیشه درست‌اند، اما اکنون ده برابر عمیق‌تر شده‌اند.

Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.

امروز می‌توان دید (برای آنان که مایل به دیدن‌اند)، که وقتی مسیح خود را در آیهٔ سیزدهمِ باب هشتمِ کتاب دانیال به‌عنوان پلمونی (شمارندهٔ شگفت‌انگیز، یا شمارندهٔ اسرار) معرفی کرد، پیوند میان رؤیایی را که نمایانگر دوره‌ای دو هزار و سیصد ساله بود و رؤیای دیگری را که نمایانگر دوره‌ای دو هزار و پانصد و بیست ساله بود ارائه می‌کرد. وقتی رابطهٔ این دو دورهٔ نبوی شناخته شود، می‌توان دید که آنها مستقیماً با هزار و دویست و شصت سال حاکمیت پاپی مرتبط‌اند، و آن نیز به نوبهٔ خود با هزار و دویست و نود سالِ باب دوازدهمِ دانیال و همچنین با هزار و سیصد و سی و پنج سالِ همان آیه پیوند دارد.

The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.

پیوندهای مستقیم بسیار بیشتری میان دوره‌های نبوی وجود دارد که با دو رویایی که در آیات سیزده و چهاردهِ باب هشتمِ دانیال آمده‌اند مرتبط‌اند، اما آن‌ها را تنها کسانی درمی‌یابند که می‌خواهند ببینند. اما امروز، ورای پیوندهای همهٔ دوره‌های زمانی که آن دو رویا آن‌ها را در کنار هم می‌نهند، آشکار شدنِ نامِ پلمونی (شمارندهٔ شگفت‌انگیز، یا شمارندهٔ اسرار) مطرح است. پیروان میلر دربارهٔ آن دو آیه درست می‌گفتند، اما محدود بودند، و امروز ادونتیسم صرفاً در تاریکیِ کامل و مطلق قرار دارد.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.

> درنگ کنید و شگفت‌زده شوید؛ فریاد برآورید و فریاد کنید: آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کننده. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما فرو ریخته و چشمانتان را بسته است: پیامبران و حاکمان شما، یعنی بینایان را پوشانیده است. و رؤیای همه برای شما چون سخنانِ کتابی شده است که مُهر شده است؛ آن را به کسی که باسواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است. و کتاب را به کسی که بی‌سواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: من بی‌سوادم. اشعیا ۲۹:۹-۱۲

Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.

خواهر وایت بیان می‌کند که به ویلیام میلر دربارهٔ کتاب مکاشفه «نور عظیمی» داده شده بود، اما درک او از فصل‌های دوازده، سیزده، هفده و هجدهِ مکاشفه صراحتاً نادرست بود. آن برداشت‌های نادرست بر دو نمودار مقدس نشان داده نشده‌اند، اما آنچه از فصل نهمِ کتاب مکاشفه ارائه شده، همان «گوهر» است؛ یعنی اینکه اسلام به‌وسیلهٔ سه «وای» نشان داده می‌شود.

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> واعظان و مردم به کتاب مکاشفه همچون امری اسرارآمیز نگریسته‌اند و آن را کم‌اهمیت‌تر از دیگر بخش‌های کتاب مقدس دانسته‌اند. اما من دیدم که این کتاب به‌راستی مکاشفه‌ای است که برای منفعت ویژهٔ کسانی که در روزهای آخر خواهند زیست عطا شده است تا آنان را در تشخیص جایگاه حقیقی‌شان و وظیفه‌شان راهنمایی کند. خدا اندیشهٔ ویلیام میلر را به سوی نبوت‌ها معطوف کرد و دربارهٔ کتاب مکاشفه نوری عظیم به او بخشید. نوشته‌های اولیه، ۲۳۱.

The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.

اصطلاح «نور عظیم» در نوشته‌های خواهر وایت بسیار آموزنده است. میلر کلیساها، مُهرها و شیپورهای کتاب مکاشفه را درک می‌کرد، زیرا فرشتگان مقدس در این موضوعات «ذهن او را هدایت کردند». «نور عظیمی» که به میلر داده شد، بر دو جدول مقدس به تصویر کشیده شده بود، و آن حقایق آموزه‌ای که «نور عظیم» را شکل می‌دادند، در خواب او به‌صورت «جواهر» شناخته شدند. به ادونتیسم آن «نور عظیم» داده شد و از سال ۱۸۶۳ به پوشاندن آن با جواهرات تقلبی آغاز کرد. اصل «نور» این است که «نور» همان چیزی است که مسیح برای داوری یک فرد یا یک قوم به کار می‌برد.

Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.

نه تنها «نور» یک قوم را داوری می‌کند، بلکه «نوری» هم که اگر مقاومت نمی‌کردند می‌توانستند داشته باشند (چنان‌که در سال ۱۸۵۶ کردند که تنها یکی از نمونه‌های بسیار است) داوری‌شان می‌کند. ویژگیِ دیگرِ مرتبط با «نور» این است که «نوری» که رد می‌شود، درجه‌ای متناظر از تاریکی ایجاد می‌کند. ادونتیسم «نور عظیمی» را که خدا به میلر داده بود و نمایانگر بنیان‌های ادونتیسم است، رد کرد و پنهان ساخت.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> کسی که ورای ظاهر را می‌بیند و دل‌های همه انسان‌ها را می‌خواند، درباره کسانی که «نورِ عظیم» یافته‌اند، می‌گوید: «آنان به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خود دچار اندوه و حیرت نمی‌شوند. آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند و جان‌شان در رجاسات‌شان شادمان است. من نیز فریب‌هایشان را خواهم برگزید و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه را که بدان خشنود نبودم، برگزیدند. خدا بر آنان گمراهیِ نیرومندی خواهد فرستاد تا دروغی را باور کنند، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، بلکه در ناراستی خشنود بودند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> معلم آسمانی پرسید: «چه فریب نیرومندتری می‌تواند ذهن را بفریبد از این ادعا که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا کارهای شما را می‌پذیرد، حال آن‌که در واقع بسیاری امور را مطابق سیاست دنیوی پیش می‌برید و بر ضد یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای دل‌فریب که بر اذهان چیره می‌شود، آنگاه که کسانی که "روزی حقیقت را شناخته‌اند"، ظاهر دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ وقتی می‌پندارند که ثروتمندند و نعمت‌هایشان افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آن‌که در واقع به همه چیز نیازمندند.» شهادت‌ها، جلد ۸، صفحات ۲۴۹، ۲۵۰.

Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.

لاودیکیه، که ادونتیسم در سال ۱۸۵۶ به آن مبدل شد، نمایانگر کسانی است که زمانی «نور عظیم» به آنان داده شده بود، اما مقدر است «گمراهی شدیدِ» رسالهٔ دوم تسالونیکیان را دریافت کنند، در حالی که همواره بر این باورند که شالودهٔ کاذبی را که با وارد کردن سکه‌ها و جواهرات تقلبی برافراشته‌اند، از سوی خدا مقرر شده است، حال آن‌که در واقع آن شالوده‌ای است که بر شن بنا شده است. ادونتیسم «کلیسایی است که نور عظیم و دلایل قوی داشته است»، اما «کلیسایی» است که «پیامی را که خداوند» «فرستاد» کنار گذاشته و از آن پس «غیرمنطقی‌ترین ادعاها و پنداشت‌های نادرست و نظریه‌های باطل» را پذیرفته است.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> خادمان تقدیس‌نشده در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. در یک دم، هم مسیح را می‌ستایند و هم خدای این جهان را. در حالی که به‌ظاهر مسیح را می‌پذیرند، براباس را در آغوش می‌گیرند و با اعمالشان می‌گویند: «نه این مرد، بلکه براباس.» همهٔ کسانی که این سطور را می‌خوانند، برحذر باشند. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد لاف زده است. او می‌اندیشد که وحدتی را که مسیح برای وجودش در کلیسای خود دعا کرد، از هم بپاشاند. می‌گوید: «خواهم رفت و روحی دروغ‌گو خواهم شد تا هر که را بتوانم بفریبم، عیب‌جویی کنم، محکوم سازم و تحریف کنم.» اگر مولودِ فریب و شهادتِ دروغ را در کلیسایی که «نوری عظیم» و شواهدی بزرگ یافته است، راه دهند، آن کلیسا پیامِ فرستادهٔ خداوند را کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و پنداشت‌های کاذب و نظریه‌های باطل را خواهد پذیرفت. شیطان به حماقتشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> بسیاری بر منبرهای ما خواهند ایستاد، با مشعلِ نبوتِ دروغین در دست، افروخته از مشعلِ جهنمیِ شیطان. اگر شک و بی‌ایمانی پرورانده شوند، خادمانِ امین از میانِ مردمی که می‌پندارند بسیار می‌دانند دور خواهند شد. «اگر می‌دانستی»، مسیح گفت، «حتی تو، دست‌کم در همین روزِ تو، آنچه به آرامش تو مربوط است! اما اکنون از چشمانت پنهان شده‌اند.»

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> با این همه، بنیاد خدا پابرجاست. خداوند آنان را که از آنِ اویند می‌شناسد. خادم تقدیس‌شده نباید در سخنش هیچ فریبی باشد. باید همچون روز روشن و از هر شائبهٔ شر مبرّا باشد. خدمت و مطبوعاتِ تقدیس‌شده نیرویی خواهند بود برای تاباندن نور حقیقت بر این نسلِ کج‌رفتار. نور، ای برادران، نور بیشتری نیاز داریم. در صهیون شیپور را بنوازید؛ در کوه مقدس بانگ هشدار برآورید. سپاه خداوند را، با دل‌های تقدیس‌شده، گرد آورید تا بشنوند که خداوند به قوم خود چه خواهد گفت؛ زیرا او برای هر که گوش فرا دهد، نوری فزون‌تر فراهم کرده است. بگذارید مسلح و مجهز شوند و به نبرد برخیزند—برای یاری خداوند بر ضد زورمندان. خدا خود برای اسرائیل عمل خواهد کرد. هر زبانِ دروغگو خاموش خواهد شد. دست‌های فرشتگان نقشه‌های فریبکارانه‌ای را که در حال شکل‌گیری‌اند بر هم خواهند زد. دژهای شیطان هرگز پیروز نخواهند شد. پیروزی قرین پیام فرشتهٔ سوم خواهد بود. چنان‌که سالار سپاه خداوند دیوارهای اَریحا را فروریخت، قومِ فرمان‌نگهدارِ خداوند نیز پیروز خواهد شد و همهٔ عواملِ مخالف شکست خواهند خورد. مبادا هیچ‌کس از خادمان خدا که با پیامی آسمانی نزد ایشان آمده‌اند گلایه کند. دیگر در پیِ عیب‌جویی از آنان نباشید و مگویید: «بیش از حد قاطع‌اند؛ بسیار تند سخن می‌گویند.» شاید سخت سخن بگویند؛ اما آیا این لازم نیست؟ اگر به آواز یا پیام او توجه نکنند، خدا گوشِ شنوندگان را به لرزه خواهد انداخت. او کسانی را که در برابر کلام خدا مقاومت می‌کنند محکوم خواهد کرد.

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> «شیطان هر تدبیر ممکن را اندیشیده است تا هیچ چیز در میان ما به‌عنوان یک قوم پدید نیاید که ما را توبیخ و سرزنش کند و ما را برانگیزد تا خطاهای خود را کنار بگذاریم. اما قومی هست که تابوت خدا را حمل خواهند کرد. برخی از میان ما بیرون خواهند رفت که دیگر تابوت را بر دوش نخواهند کشید. اما اینان نمی‌توانند دیوارهایی برپا کنند که حقیقت را سد کنند؛ زیرا آن تا به آخر پیش خواهد رفت و اوج خواهد گرفت. در گذشته خدا مردانی را برانگیخته است، و هنوز نیز مردانِ آماده‌ای دارد که در انتظارِ فرصت‌اند، مهیّا برای اجرای فرمان او—مردانی که از محدودیت‌هایی خواهند گذشت که چیزی نیست جز دیوارهایی اندود شده با ملاتِ سست. وقتی خدا روح خود را بر انسان‌ها می‌ریزد، آنان دست به کار خواهند شد. آنان کلام خداوند را اعلام خواهند کرد؛ صدای خود را چون شیپور بلند خواهند کرد. حقیقت در دست‌های ایشان کاستی نخواهد یافت و نیروی خود را از دست نخواهد داد. آنان قوم را از تعدّیاتشان آگاه خواهند ساخت و خاندان یعقوب را از گناهانشان.» شهادت‌ها برای واعظان، 409–411.

To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.

این‌که نماد شیطانی "the daily" را نماد مسیح بدانیم، به معنای ستودن "مسیح و خدای این جهان در یک نفس" است. در حالی که در ظاهر مسیح را می‌پذیرند، باراباس را در آغوش می‌کشند و با اعمال خود می‌گویند: «نه این مرد، بلکه باراباس.» حقایقی که در رؤیای میلر به‌صورت "جواهر" نشان داده شده‌اند و نیز به‌طور تصویری بر دو لوح مقدس ترسیم شده‌اند، همان "نور عظیم"اند که به میلر داده شد و ادونتیسم آن را رد کرده است.

They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.

آن‌ها مدعی‌اند که با نمادی شیطانی مسیح را می‌ستایند و ادعا می‌کنند بر بنیانِ خدا ایستاده‌اند، در حالی که آن یک بنیانِ جعلی است که برای همهٔ کسانی که بر آن ساختار عقیدتیِ معیوب می‌ایستند، گمراهیِ شدیدی به بار می‌آورد. هیچ چیز تازه‌ای زیر آفتاب نیست و اسرائیلِ امروزی صرفاً در ردپای نبویِ اسرائیلِ باستان قدم برمی‌دارد.

> “One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?

> یک امر بر جانم سنگینی می‌کند: کمبود عظیم محبت خدا؛ محبتی که بر اثر مقاومتِ پیوسته در برابر نور و حقیقت، و نیز به سبب نفوذِ کسانی که در خدمتِ فعالانه درگیر بوده‌اند ـ کسانی که در برابر شواهدِ روی‌هم‌انباشته نفوذی اعمال کرده‌اند تا کارِ پیامِ فرستادهٔ خدا را خنثی کنند ـ از دست رفته است. من ایشان را متوجهِ قومِ یهود می‌کنم و می‌پرسم: آیا باید برادرانِ خود را واگذاریم تا همان مسیرِ مقاومتِ کورکورانه را تا خودِ پایانِ مهلت طی کنند؟ اگر روزی قومی به دیده‌بانانِ راستین و وفاداری نیاز داشته باشد که سکوت نکنند، شب و روز فریاد برآورند و هشدارهایی را که خدا داده به صدا درآورند، آن قوم ادونتیست‌های روز هفتم‌اند. کسانی که نورِ عظیم و فرصت‌های مبارک داشته‌اند، که مانند کفرناحوم از نظرِ امتیاز تا آسمان برکشیده شده‌اند، آیا باید به سببِ عدمِ بهره‌گیری به تاریکی‌ای واگذاشته شوند که متناسب با عظمتِ نوری است که به آنان داده شده؟

> “I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

> می‌خواهم از برادران‌مان که در کنفرانس عمومی گرد خواهند آمد تمنا کنم که به پیامی که به لاودیکیان داده شده گوش فرا دهند. چه وضعیت هولناکِ کوری‌ای دارند! این موضوع بارها و بارها به آگاهی شما رسانده شده است، اما نارضایتی شما از وضعیت روحانی‌تان آن‌قدر عمیق و دردناک نبوده که به اصلاح بینجامد. «تو می‌گویی: دولتمندم، دارایی‌ام فزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو بیچاره و بدبخت و فقیر و کور و برهنه‌ای.» گناهِ خودفریبی بر کلیساهای ماست. زندگی دینی بسیاری دروغی بیش نیست. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۶، صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.

“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.

«کفرناحوم» شهری بود که عیسی آن را به‌عنوان شهر خود برگزید.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> در کفرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان سفرهای رفت‌وآمد خود اقامت می‌کرد، و این شهر به «شهر خودش» معروف شد. این شهر بر کرانه‌های دریاچهٔ جلیل قرار داشت و، اگر نگوییم در خودِ جلگه، در نزدیکی مرزهای جلگهٔ زیبای گِنّسارت بود. اشتیاق اعصار، ۲۵۲.

Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.

مسیح کفرناحوم را برگزید، همان‌گونه که در گذشته اورشلیم را برگزیده بود.

> And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.

> و به پسر او یک سبط خواهم داد، تا داود، بنده‌ام، در اورشلیم، شهری که آن را برگزیده‌ام تا نام خود را در آن بگذارم، همیشه چراغی در حضور من داشته باشد. اول پادشاهان ۱۱:۳۶.

Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.

مسیح در سال ۱۸۴۴ ادونتیسم را به‌عنوان شهر خود برگزید و تا سال ۱۸۶۳، ادونتیسم شهر «اریحا» را ـ که نمادی از آسایش و وفور نعمت لاودیکیایی است ـ از نو بنا کرده بود. همان‌گونه که در مورد اسرائیل باستان بود، در مورد اسرائیل امروزی نیز چنین است. ادونتیسم بر این باور است که آنان شهروندان شهر ویژهٔ خدایند، اما «نور عظیمی» را که گواهیِ شهروندی را فراهم می‌کند، رد کرده‌اند. همانند شیلو، در زمان عِیلی، حفنی و فینحاس، ادونتیسم بر پایهٔ همان «نور عظیمی» که فرصت یافتند دریافت کنند، داوری خواهد شد.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> در میان کسانی که خود را فرزندان خدا می‌دانند، چه اندک شکیبایی نشان داده شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت علیه کسانی که از ایمان ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، اعضای کلیساهای دیگر را گناهکاران بزرگ پنداشته‌اند، در حالی که خداوند چنین به ایشان نمی‌نگرد. کسانی که این‌گونه به اعضای کلیساهای دیگر می‌نگرند، باید زیر دست توانای خدا فروتن شوند. آنانی که ایشان محکوم می‌کنند، شاید نوری اندک و فرصت‌ها و امتیازاتی کم داشته‌اند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند آنان نیز می‌داشتند، ممکن بود به مراتب بیشتر پیش روند و ایمان خود را بهتر به جهان نمایان سازند. دربارهٔ کسانی که به نور خود فخر می‌فروشند و با این حال در آن سلوک نمی‌کنند، مسیح می‌گوید: «اما به شما می‌گویم، در روز داوری برای صور و صیدون تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای شما. و تو، کَفَرنَحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نوری عظیم داشته‌اید]، که تا آسمان [از نظر امتیاز] برکشیده شده‌ای، به هاویه فرو آورده خواهی شد؛ زیرا اگر اعمال نیرومندی که در تو انجام شده است در سدوم انجام می‌شد، تا امروز باقی می‌ماند. اما به شما می‌گویم، که در روز داوری برای سرزمین سدوم تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای تو.» در آن وقت عیسی پاسخ داده گفت: «تو را شکر می‌کنم، ای پدر، ای خداوندِ آسمان و زمین، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان [در نظر خودشان] پنهان داشته‌ای و بر کودکان آشکار کرده‌ای.»

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> «و اکنون، چون همهٔ این کارها را کرده‌اید، خداوند می‌گوید: من با شما سخن گفتم، بامدادان برمی‌خاستم و سخن می‌گفتم، اما نشنیدید؛ شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ از این‌رو با این خانه که به نام من نامیده شده و به آن توکل دارید، و نیز با مکانی که به شما و پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلو کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادرانتان را بیرون افکندم، یعنی تمام نسل افرایم را.»

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> خداوند در میان ما مؤسساتی بسیار مهم برپا کرده است، و این مؤسسات باید اداره شوند، نه چنان‌که مؤسسات دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظم الهی. باید با نگاهی یکسره معطوف به جلال او اداره شوند تا به هر طریق ممکن نفوسِ در حال هلاکت نجات یابند. گواهی‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این‌همه بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و نصایح اعتنا نکرده‌اند.

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> اکنون این را بشنوید، ای قوم نادان و بی‌فهم؛ که چشمان دارید و نمی‌بینید؛ که گوش‌ها دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید. آیا در حضور من نمی‌لرزید، من که ریگ را به حکمی جاودانه حدّ دریا قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و اگرچه موج‌های آن خود را به هم می‌کوبند، باز نمی‌توانند چیره شوند؛ اگرچه غرش می‌کنند، با این همه از آن درنمی‌گذرند؟ اما این قوم دلی سرکش و یاغی دارد؛ عصیان کرده و دور شده‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از خداوند خدای خود بترسیم، که باران، چه نخستین و چه پسین، را به موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های مقرّرِ درو را برای ما نگاه می‌دارد. بی‌عدالتی‌های شما این چیزها را از شما برگردانده، و گناهان شما نیکی‌ها را از شما بازداشته است. . . . قضیه را، قضیهٔ یتیم را، داوری نمی‌کنند، با این همه کامیاب‌اند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به سبب این‌ها جزا ندهم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا نفس من از چنین امتی انتقام نگیرد؟

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> «آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن؛ نه فریاد و نه دعایی برایشان برمیاور، و نزد من برایشان شفاعت مکن؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “از این‌رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نباریده است... آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو راهنمای جوانی منی؟”» Review and Herald، ۱ اوت ۱۸۹۳.

We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.

در مقالهٔ بعدی، به بررسی «نور عظیم» که دربارهٔ کتاب مکاشفه به ویلیام میلر داده شده بود ادامه خواهیم داد.

> “When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

> «هنگامی که مسیح به جهان آمد تا دین راستین را عینیت بخشد و اصولی را که باید بر دل‌ها و اعمال انسان‌ها حکم‌فرما باشد برافرازد، باطل چنان بر کسانی که از چنان نوری عظیم برخوردار بودند چنگ انداخته بود که دیگر آن نور را درنمی‌یافتند و هیچ تمایلی نداشتند که سنت را به سود حقیقت واگذارند. آنان آموزگار آسمانی را رد کردند، خداوندِ جلال را مصلوب کردند تا بتوانند رسوم و ساخته‌های خود را حفظ کنند. همین روح امروز نیز در جهان آشکار است. آدمیان از کاوش در حقیقت بیزارند، مبادا سنت‌هایشان برهم خورد و نظمی نو پدید آید. در انسان همواره آمادگیِ لغزش وجود دارد، و انسان‌ها به طور طبیعی گرایش دارند که اندیشه‌ها و دانشِ بشری را بسیار برافرازند، در حالی که امرِ الهی و جاودانه نه شناخته می‌شود و نه قدر می‌بیند.» رهنمودها درباره کارِ مدرسهٔ سبت، ۴۷.

Back to Articles