Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و سه

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

نمادگراییِ معنویِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی: سفری در میان معابدِ کتاب مقدس و سرشت انسان

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

پادشاهی شمالی نمایانگر سرشت سفلی در هیکل نوع انسان بود؛ نمایانگر بدن در هیکل کلیسا بود؛ نمایانگر جسم انسانی در هیکل مسیح بود. مسیح هر هیکل را بنا کرد و هر بنیاد را او نهاد، و نخستین سنگ در هیکل میلری، آموزه «هفت بار» بود که به دو عصای حزقیال نمایانده شده است. در شورش سال ۱۸۶۳، ادونتیسم لاودیکیه‌ای «سنگ زاویه» نبوی خود را رد کرد؛ امری که در بنای هیکل زمینی نیز رخ داد. سنگ مردود مقدر بود که در فرجام برپایی هیکل برگزیده شود، هرچند در سراسر دوره ساخت، سنگ لغزش بود. با این همه، کلام نبوی شهادت می‌دهد که آن سنگ مردودِ لغزش در نهایت سرِ زاویه خواهد شد.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

چوبِ «هفت زمان»، همان‌گونه که پادشاهیِ جنوبی آن را نمایندگی می‌کند، نسبت به پادشاهیِ شمالی «سر» است. «سر» است، زیرا در پادشاهیِ جنوبی بود که خدا اورشلیم را، به‌عنوان شهر خویش، برگزید؛ جایی که قدسگاه و نام خود را نهاد. تا وقتی که آن دو چوب، از سال 1798 تا 1844، به هم پیوسته شدند، «سر» همان پادشاهیِ پایین‌ترِ جنوبی بود. هنگامی که به یوحنا، در 1844، گفته شد که پادشاهیِ شمالی را واگذارد، زیرا به غیریهودان واگذار شده بود، پادشاهیِ جنوبی همچون عَلَمی که به‌تنهایی چون یک ملت ایستاده است، تنها ماند؛ یا دست‌کم نقشه چنین بود. آن نقشه با شورش 1863 و نخستین «شورش در قادشِ» اسرائیلِ معاصر، مختل شد.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، خداوند کلیسای لاودیکیایی خویش را به ۱۸۶۳، به ۱۸۸۸، به ۱۹۱۹ و به ۱۹۵۷—به «شورشِ دوم در قادِش»—بازگرداند. اما در همان شورش، وعدهٔ آنکه سنگِ مردودْ سرِ زاویه گردد، اکنون در حال تحقق است. این وعده در آنان که به «یکصد و چهل و چهار هزار» نمایانده شده‌اند تحقق می‌یابد؛ کسانی که مسیح در میان ایشان ترکیبِ الوهیت و انسانیت را تا ابد به انجام می‌رساند.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

پولس سرشت فروتر را جسم و سرشت برتر را ذهن دانست. او بدن (سرشت فروتر) را مرگ دانست.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> زیرا می‌دانیم که شریعت روحانی است، اما من جسمانی‌ام، به بند گناه فروخته شده‌ام. زیرا آنچه می‌کنم، آن را نمی‌پسندم؛ چون آنچه می‌خواهم، آن را انجام نمی‌دهم، بلکه آنچه از آن نفرت دارم، همان را می‌کنم. پس اگر آنچه را نمی‌خواهم انجام می‌دهم، تصدیق می‌کنم که شریعت نیکوست. پس دیگر این من نیستم که آن را می‌کنم، بلکه گناهی است که در من ساکن است. زیرا می‌دانم که در من — یعنی در جسم من — هیچ نیکویی ساکن نیست؛ زیرا اراده نزد من حاضر است، اما چگونگی انجام دادنِ آنچه نیکوست را نمی‌یابم. زیرا نیکی‌ای را که می‌خواهم انجام نمی‌دهم، بلکه بدی‌ای را که نمی‌خواهم، همان را می‌کنم. و اگر آنچه را نمی‌خواهم انجام می‌دهم، دیگر این من نیستم که آن را می‌کنم، بلکه گناهی است که در من ساکن است. پس قانونی را می‌یابم که هرگاه می‌خواهم نیکی کنم، بد نزد من حاضر است. زیرا به حسب انسان درونی، از شریعت خدا لذت می‌برم؛ اما در اعضای خود قانونی دیگر می‌بینم که با قانون ذهنم جنگ می‌کند و مرا به اسارت قانون گناه که در اعضای من است می‌کشاند. ای انسان بیچاره که منم! چه کسی مرا از بدن این مرگ رهایی خواهد داد؟ رومیان ۷:۱۴-۲۴.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

پولس می‌دانست که در «جسد» او «هیچ چیز نیکویی» ساکن نبود. گرایش‌هایی، چه موروثی و چه اکتسابی، که در جسد او (بدن او) وجود داشتند، تنها او را به گناه سوق می‌دادند. آن گرایش‌ها نمایانگر شریعتِ گناه بودند، اما پولس می‌خواست شریعتِ خدا را نگاه دارد، نه شریعتِ گناه. پولس شریعتِ خدا را «شریعتِ ذهنِ خود» (طبیعتِ برترش) می‌دانست. فریاد او این بود: «چه کسی مرا از بدنِ مرگ رهایی خواهد داد؟» البته پولس می‌دانست که این الوهیت است که رهایی را می‌آورد، اما همچنین می‌دانست که کارِ رهایی به مشارکتِ او نیاز دارد.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> بنابراین، ای عزیزان من، همان‌گونه که همواره اطاعت کرده‌اید، نه فقط در حضور من، بلکه اکنون به‌مراتب بیشتر در غیابم، نجات خود را با ترس و لرز به انجام رسانید. زیرا خداست که در شما کار می‌کند تا هم اراده کنید و هم انجام دهید، مطابق خوشنودی نیکوی او. فیلیپیان ۲:۱۲، ۱۳

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

رهایی از بدنِ مرگ به‌واسطهٔ قدرتِ الهی که با قدرتِ انسانی در پیوند بود تحقق یافت، و این همان سرمشقی بود که عیسی برای آدمیان ارائه کرد. حتی با آن‌که قانونِ گناه به‌نحوِ فعّال در طبیعتِ فروترِ بدن عمل می‌کرد، عیسی با تسلیم‌ساختن ارادهٔ خویش به ارادهٔ پدرش، طبیعتِ فروترِ خویش را در انقیادِ قانونِ خدا نگاه داشت. پولُس می‌توانست رهایی بیابد اگر ارادهٔ خود را به ارادهٔ الهی تسلیم می‌کرد. بدین‌سان، او نجاتِ خویش را تحقق می‌بخشید، و مقصودِ خواهر وایت نیز همین است آنگاه که از کارِ زدودنِ گناه از زندگیِ ما سخن می‌گوید.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> هر جان که از سپردن خود به خدا سر باز می‌زند، زیر سیطرهٔ قدرتی دیگر است. او از آنِ خود نیست. شاید از آزادی سخن بگوید، اما در خوارترین بردگی به سر می‌برد. اجازه نمی‌یابد زیبایی حقیقت را ببیند، زیرا ذهنش زیر سلطهٔ شیطان است. در حالی که خود را می‌فریبد که از رأی و تشخیص خویش پیروی می‌کند، از ارادهٔ سرورِ تاریکی اطاعت می‌کند. مسیح آمد تا زنجیرهای بردگیِ گناه را از جان بگسلد. «پس اگر پسر شما را آزاد سازد، به‌راستی آزاد خواهید بود.» «شریعتِ روحِ حیات در مسیح عیسی» ما را «از شریعتِ گناه و مرگ آزاد می‌سازد.» رومیان ۸:۲.

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> در کارِ رستگاری هیچ اجبار و اکراهی نیست. هیچ نیروی بیرونی به کار گرفته نمی‌شود. تحتِ تأثیرِ روحِ خدا، انسان آزاد گذاشته می‌شود تا انتخاب کند به چه کسی خدمت خواهد کرد. در تغییری که هنگامِ تسلیم شدنِ جان به مسیح رخ می‌دهد، عالی‌ترین معنای آزادی وجود دارد. بیرون راندنِ گناه عملِ خودِ جان است. درست است که ما قدرتی نداریم خود را از تسلّطِ شیطان آزاد کنیم؛ امّا هنگامی که می‌خواهیم از گناه آزاد شویم و در نیازِ بزرگِ خود برای نیرویی بیرون از و برتر از خویش فریاد برمی‌آوریم، قوای جان از نیروی الهیِ روح‌القدس سرشار می‌شوند و در به‌انجام رساندنِ ارادهٔ خدا از فرمانِ اراده اطاعت می‌کنند.

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> تنها شرطی که آزادی انسان را ممکن می‌سازد، یکی شدن با مسیح است. «حقیقت شما را آزاد خواهد کرد»؛ و مسیح حقیقت است. گناه تنها با تضعیف ذهن و نابود کردن آزادی روح می‌تواند پیروز شود. تسلیم شدن به خدا بازگشت به خودِ حقیقی است—به جلال و کرامت راستین انسان. شریعت الهی که در برابرش مطیع می‌شویم، «شریعت آزادی» است. یعقوب ۲:۱۲. The Desire of Ages, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

پولس فریاد برآورد: «وای بر من، چه انسان بدبختی هستم! چه کسی مرا از این بدنِ مرگ رهایی خواهد داد؟» خواهر وایت گفت: «وقتی می‌خواهیم از گناه آزاد شویم و در نیاز عظیم خود برای قدرتی بیرون از خود و برتر از خود فریاد می‌زنیم، قوای جان با نیروی الهیِ روح‌القدس آکنده می‌شوند و در انجام ارادهٔ خدا از فرامینِ اراده اطاعت می‌کنند.» وقتی انسانیتِ خود را با الوهیتِ مسیح پیوند می‌دهیم و اراده‌مان را به کار می‌گیریم، «عملِ» زدودن گناه از «جانِ» خود را به انجام می‌رسانیم.

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

اما آنچه باید درک کنیم، «نیروی حقیقی اراده» است. اراده «قدرتِ حاکم در سرشتِ انسان است، قدرتِ تصمیم یا انتخاب. همه‌چیز به کنشِ درستِ اراده بستگی دارد. خدا قدرتِ انتخاب را به انسان‌ها داده است؛ به عهدهٔ آنان است که آن را به کار گیرند. تو نمی‌توانی دلِ خود را تغییر دهی، نمی‌توانی خودت عواطفِ آن را به خدا بسپاری؛ اما می‌توانی خدمتِ او را برگزینی. می‌توانی اراده‌ات را به او بسپاری؛ آنگاه او در تو کار خواهد کرد تا بخواهی و انجام دهی، مطابقِ خشنودیِ نیکویِ خود. بدین‌سان، تمامِ سرشتت زیرِ فرمانِ روحِ مسیح درخواهد آمد؛ عواطفت بر او متمرکز خواهد شد، اندیشه‌هایت با او هماهنگ خواهد شد.»

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

پولس این حقایق را می‌دانست و می‌دانست که طبیعت پایین‌ترش باید به‌وسیلهٔ طبیعت بالاترش، از راه به‌کارگیری اراده‌اش، در انقیاد نگه داشته شود. به همین دلیل بود که پولس هر روز می‌مُرد.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> به فخر شما که در مسیح عیسی، خداوند ما، دارم، قسم که هر روز می‌میرم. اول قرنتیان ۱۵:۳۱

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

پولس می‌دانست که باید هر روز با به کارگیری اراده‌اش، برای اینکه طبیعت پایین‌ترِ خود را تحت انقیاد نگه دارد، آن را به صلیب بکشد. بنابراین، او تنِ خود را مصلوب کرد.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> و آنان که از آنِ مسیح‌اند، طبیعت نفسانی را با هوس‌ها و امیال آن مصلوب کرده‌اند. غلاطیان ۵:۲۴.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

پولُس می‌دانست که جسدِ گناه‌آلودِ او تا رجعتِ ثانیِ مسیح در نوعِ بشر وجود خواهد داشت؛ آنگاه که مؤمنان، در یک چشم‌برهم‌زدن، بدنی نو و جلال‌یافته دریافت خواهند کرد. از همین‌رو، سالِ 1798 معرّفِ بنیادِ آن چهل‌وشش سالی است که در آن هیکلِ میلریتی برپا گردید؛ زیرا مسیح، به‌عنوان یگانه بنیاد، همان برّه‌ای بود که از بنیاد ذبح شد. پادشاهیِ شمالی بدن بود که از رهگذرِ گناه بر بشریت تفوّق یافته و خود را به پادشاهیِ شمالیِ بدلی برکشیده بود. در 1844، به یوحنا گفته شد صحن را "واگذارد"، که در زبانِ یونانی به معنای ردّ طبیعتِ ادنی است؛ همان طبیعتِ فروتری که بر طبیعتِ اعلیٰ ـ جایی که خدا برگزیده بود نامِ خویش را در آن بنهد ـ تفوّق یافته بود؛ و در 1798، جسد (طبیعتِ ادنی) با "امیال و شهوات" می‌بایست مصلوب گردد.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

در بنیان، جسدِ مسیح در مصلوب‌شدن جان داد، زیرا او از زمینِ زندگان منقطع شد. آنگاه پادشاهیِ جنوبی می‌بایست یک ملت باشد، با یک پادشاه، در عهد با خدا، و ملتی که قدسِ خدا در میانشان باشد. سطر بر سطر، «هفت زمان»، اکنون «سنگِ زاویه» است، زیرا از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خدا «سپاهِ شمالی» خود را به‌منزلة علم برمی‌افرازد. آن سپاه باید یک ملت واحد باشد، و آن ملت تنها تصویرِ او را بازمی‌تاباند، و این درست در همان زمانی است که شیطان «شاخ» خود را که صورتِ وحش است، برمی‌افرازد. در کتابِ حزقیال، بابِ سی‌وهفتم، پیامِ چهار باد، پیامِ بارانِ آخر را بر آنان می‌دمد که سپس به‌سانِ آن سپاه برمی‌خیزند. پیامِ چهار باد، همان پیامِ کرنای هفتم است، که در آن سرّ خدا به انجام می‌رسد.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

کارِ خاتمه‌بخشِ مهرگذاری در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد. زمانِ مهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار در هنگامِ نواخته‌شدنِ شیپورِ هفتم به انجام می‌رسد، و آن شیپور در طیِ فرایندِ مهرگذاری سه بار به صدا درمی‌آید. نواخته‌شدنِ آن همواره نشانهٔ ضربه‌ای از سوی اسلام علیهِ سرزمینِ جلال است. «سرزمینِ جلال»ِ روحانیِ معاصر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ موردِ ضربه قرار گرفت، و سرزمینِ جلالِ باستانیِ حقیقی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، در همان سالی که دو شاهدِ کشته‌شده به حیات بازگشتند، موردِ ضربه قرار گرفت. ضربهٔ سوم هم‌زمان با قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالاتِ متحدهٔ آمریکا خواهد بود.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

از هفتم اکتبرِ ۲۰۲۳، شاخِ جمهوریت و شاخِ پروتستانتیسمِ راستینِ وحشِ زمین در حال طیِ گذارهای نهاییِ خویش به‌سوی شاخی هستند که در هنگامِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه یا چون اژدها سخن می‌گوید یا چون بره. دو تجلّیِ خصمانِ داخلی و خارجی در مناقشهٔ عظیم، که در طیِ رویدادهای پایانیِ تاریخِ زمین به وقوع می‌پیوندد، هر دو در تاریخی قرار دارند که در آیهٔ چهلمِ بابِ یازدهمِ دانیال بازنمایی شده است. دو تطوّرِ نهاییِ آن دو شاخ در هنگامِ به صدا درآمدنِ هفتمین شیپور به انجام می‌رسند. هفتمین شیپور، سومین از سه شیپورِ «وای» است.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

سه «وای» بیانگر کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت‌اند و از این رهگذر گواهیِ استواری بر نشانهٔ راهِ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به دست می‌دهند. در هر دو، یعنی «وایِ» نخست و «وایِ» دوم، جنگاوریِ اسلام بر ضدّ سپاهیانِ روم صورت گرفت؛ و روم در ایامِ آخر همان ایالات متحده است، چنان‌که غلبه بر اتحادِ جماهیرِ شوروی، که در سال ۱۹۸۹ به‌واسطهٔ اتحادِ پنهانیِ ضدّ مسیح (پاپ ژان پل دوم) با نبیِ کاذب (رونالد ریگان) تحقق یافت، بر آن گواهی می‌دهد.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

در وای نخست، چنان‌که در مکاشفه باب نهم بیان شده است، نبوّتی زمانی از پنج ماه وجود دارد که معادل صد و پنجاه سال است. در وای دوم، نبوّتی زمانی از سیصد و نود و یک سال و پانزده روز هست. هر دو نبوّت زمانی نمایندهٔ جنگی بر ضدّ روم‌اند که اسلام در طی دو دورهٔ تاریخیِ نمایانگرِ وای نخست و وای دوم به راه انداخت. این دو نبوّت دو سرانجام متفاوت برای آن جنگ داشتند. در نخستین صد و پنجاه سال، اسلام می‌بایست به روم «آسیب برساند»، و در نبوّتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، اسلام می‌بایست روم را «بکشد». این دو نبوّت به‌طور مستقیم به یکدیگر پیوسته بودند: پایانِ آن صد و پنجاه سالِ آسیب‌رسانیِ اسلام به روم، آغازِ آن سیصد و نود و یک سال و پانزده روزی را معیّن می‌کرد که در آن اسلام می‌بایست روم را «بکشد». مرز میان وای نخست و وای دوم همان پایانِ صد و پنجاه سال و آغازِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز است.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

ایالات متحده با تصویبِ قریب‌الوقوعِ قانونِ یکشنبه، دیگر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس نخواهد بود، و همان‌گاه است که به‌طور نبوی «کشته» می‌شود. ساعتِ «زمین‌لرزهٔ عظیم» در باب یازدهمِ مکاشفه همان قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است، و چون آن ساعت فرارسد، «شیپور هفتمِ اسلام» نیز فرا می‌رسد. این شیپور فرا می‌رسد تا پایان، یا مرگِ ششمین پادشاهی را نشان نهد؛ یعنی همان لشکرِ روم در ایامِ آخر. آن مرگ مسبوق بود به یک‌صد و پنجاه سال آسیب‌رسانیِ اسلام به لشکرهای روم. به‌گزارش رسانه‌های جریانِ اصلی، که می‌کوشند فعالیت‌های اسلامِ رادیکال را در جهانِ معاصر کم‌رنگ جلوه دهند، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا هنگامِ نگارشِ این مقاله در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۴، اسلام صد و شصت‌وپنج حمله علیهِ منافعِ ایالات متحده در سراسرِ جهان انجام داده است.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

دورۀ صد و پنجاه‌سالۀ آسیب‌رسانیِ اسلام به سپاهیانِ روم که به کشتارِ سپاهیانِ روم در وایِ اوّل و وایِ دوم می‌انجامد، در تاریخِ وایِ سوم تکرار می‌شود؛ زیرا تطبیقِ سه‌گانۀ نبوت بدین‌گونه است. دمیدن در کرنای هفتم، که همان مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است و زمانی است که اتحادِ الوهیت با انسانیت رخ می‌دهد، چنان‌که در به‌هم‌پیوستنِ دو چوب نمود یافته است، سه نشانِ راه دارد: نخستینِ آن زمینِ جلالِ روحانی است و آخرینِ آن زمینِ جلالِ روحانی است. نشانِ میانی، زمینِ جلالِ عینی است.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

در سال ۲۰۲۳، دومین دمیدنِ شیپورِ انذارِ وایِ سوم، تشدیدِ جنگاوریِ اسلام را، آنگاه که وارد دوره‌ای می‌شد که در آن «به وحشِ زمین آسیب می‌رساند»، مشخص ساخت. در همان سال، دو شاهدِ شاخِ جمهوری‌خواه و شاخِ پروتستانِ راستین دوباره جان یافتند و هر دو گذارِ خویش به سوی شاخ‌های نمادینِ نهایی‌شان را آغاز کردند. برای شاخِ جمهوری‌خواه، این امر عبارت بود از پیوندِ همۀ قوای پروتستانِ مرتد با همۀ قوای جمهوری‌خواهِ مرتد تا شاخی واحد پدید آید که به‌منزلۀ تصویرِ وحش است. و دربارۀ شاخِ پروتستانِ راستین، این امر پیوندِ لاهوت با ناسوت بود، زیرا آن شاخ از حیث منش از لاودیکیه‌ای به فیلا‌دلفیایی گذار می‌کرد تا نقیضِ تصویرِ وحش را منعکس سازد. سالِ ۲۰۲۳ بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱ فرا رسید و بدین‌سان نمایانگرِ پیوندِ نمادینِ لاهوت و ناسوت بود.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

تمام این تاریخ در آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال رخ می‌دهد؛ همان آیه‌ای که در سال ۱۹۸۹ مهرگشایی شد و افزایش معرفت را پدید آورد؛ افزایشی که با رود هیدکل نشان داده می‌شود. در تاریخ نبویِ آن آیه، کار نهایی در قدس‌الاقداس نیز به انجام می‌رسد؛ که همان نوری است که در ۱۷۹۸ مهرگشایی شد و با رود اولای نشان داده می‌شود. ابتدای آیهٔ چهل وقتِ انتها را در ۱۷۹۸ مشخص می‌کند و پایانِ آیه وقتِ انتها را در ۱۹۸۹، و هر دو رودخانه در تاریخِ آیهٔ چهل به هم می‌پیوندند، همان‌گونه که دجله و فرات (اولای و هیدکل) درست پیش از رسیدن به خلیج فارس به هم می‌پیوندند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> روحِ خداوند خدا بر من است، زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا به فروتنان بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا شکسته‌دلان را مرهم نهم، آزادی را برای اسیران اعلان کنم و گشودنِ زندان را برای به‌بندکشیدگان؛ تا سالِ مقبولِ خداوند را اعلان کنم و روزِ انتقامِ خدای ما را؛ تا همهٔ سوگواران را تسلی دهم؛ تا برای سوگوارانِ صهیون مقرّر کنم: زیبایی به‌جای خاکستر، روغنِ شادمانی به‌جای ماتم، و جامهٔ ستایش به‌جای روحِ سنگینی؛ تا ایشان درختانِ عدالت خوانده شوند، غرسِ خداوند، تا او تمجید گردد.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> و ویرانه‌های کهن را بنا خواهند کرد، و خرابی‌های نخستین را برپا خواهند داشت، و شهرهای ویران، خرابی‌های نسل‌های بسیار، را مرمت خواهند نمود. و بیگانگان گله‌های شما را خواهند چراند، و پسرانِ بیگانه شخم‌زنان و انگورکارانِ شما خواهند بود. اما شما کاهنانِ خداوند نامیده خواهید شد؛ مردمان شما را خادمانِ خدای ما خواهند خواند؛ از ثروتِ امّت‌ها خواهید خورد، و به جلالِ ایشان فخر خواهید نمود. زیرا به‌جای شرمساری، دوچندان خواهید داشت؛ و به‌عوضِ رسوایی، ایشان در نصیبِ خود شادی خواهند کرد؛ از این‌رو در سرزمینِ خویش دوچندان را مالک خواهند شد؛ و شادمانیِ جاودان از آنِ ایشان خواهد بود.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> زیرا من، خداوند، عدالت را دوست می‌دارم؛ از غارت برای قربانیِ سوختنی بیزارم؛ و کارِ ایشان را در راستی سامان خواهم داد و با ایشان عهدی جاودان خواهم بست. و نسلِ ایشان در میانِ امّت‌ها شناخته خواهد شد، و ذرّیّتشان در میانِ قوم‌ها؛ هر که ایشان را ببیند، اعتراف خواهد کرد که آنان همان نسلی‌اند که خداوند برکت داده است. در خداوند بسیار شادمان خواهم بود؛ جانم در خدایم شاد خواهد بود؛ زیرا مرا به جامه‌های نجات پوشانیده و با ردای عدالت دربر گرفته است، چنان‌که داماد خویشتن را با زیور می‌آراید و عروس خویشتن را با جواهر خویش می‌آراید. زیرا چنان‌که زمین جوانه‌ی خویش را می‌رویاند و باغ آنچه را که در آن کِشته شده است می‌رویاند، همچنان خداوندْ خدا عدالت و تسبیح را در برابرِ همه‌ی امّت‌ها خواهد رویانید. اشعیا ۶۱:۱-۱۱.

Back to Articles