Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره چهار

Number Four

شماره چهار

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

در اشعیا باب بیست‌وهشت، مردان استهزاگری که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، به‌صورت «مست‌های افرایم» و نیز «تاج غرور» معرفی شده‌اند. «تاج» نماد رهبری است و «غرور» نمایانگر سرشتی شیطانی است.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

میگساران در تقابل با باقیّه («باقی‌مانده») قرار دارند که به «تاجِ» جلالِ خدا تبدیل می‌شوند، زیرا در دورانِ بارانِ پسین، خداوند «پادشاهیِ جلال» خود را برپا می‌کند؛ چنان‌که نمونه‌اش برپا کردنِ «پادشاهیِ فیض» بر صلیب بود. پادشاهیِ فیض بر صلیب، نمونهٔ پادشاهیِ جلال در هنگامِ قانونِ یکشنبه است. بارانِ پسین در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، هنگامی که مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار و داوریِ زندگان آغاز گردید.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> دیدم که همه با شدت نظر دوخته و اندیشه‌های خود را به بحران قریب‌الوقوعی که پیشِ روست کشیده‌اند. گناهان اسرائیل باید از پیش به داوری سپرده شوند. هر گناهی باید در مقدّس‌گاه اعتراف شود؛ آنگاه کار پیش خواهد رفت. این کار باید همین اکنون انجام شود. باقی‌مانده در زمان تنگی فریاد خواهند زد: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟»

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> وقتی چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ پسین را دریافت نخواهد کرد مگر آنان که هرچه در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح به ما کمک خواهد کرد. همه می‌توانند به فیضِ خدا و به‌واسطهٔ خونِ عیسی، غالبان شوند. تمام آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان علاقه‌مندند. Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

چهار بادِ مکاشفه، نزد اشعیا نیز به‌صورت بادی خشن که در روزِ بادِ شرقی بازداشته شده بود، نمایانده می‌شوند؛ همان‌گونه که چهار بادِ نزاع در مکاشفه به‌دست چهار فرشته مهار شده‌اند. به‌گفتهٔ خواهر وایت، این چهار باد به‌عنوان «اسبِ خشمگینی که می‌کوشد از بند بگسلد» شناخته می‌شوند و «مرگ و ویرانی» به‌بار می‌آورند. چهار باد به‌تدریج آزاد می‌شوند؛ از 9/11 آغاز می‌شوند، سپس در قانون یکشنبه به‌طور چشمگیری تشدید می‌شوند، و آنگاه با پایان یافتن مهلتِ بشر کاملاً رها می‌شوند.

## Released and Restrained

آزاد‌شده و مهار‌شده

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

شیپور هفتم، که همان وای سوم نیز هست و پایان‌یافتن راز خدا را اعلام می‌کند، به‌طور نبوی در ۱۱ سپتامبر به صدا درآمد، هنگامی که اسلام آزاد شد و سپس، پس از ۱۱ سپتامبر، به‌طور نبوی توسط جورج دبلیو. بوش مهار گردید. مادر اسلام، هاجر، مادر اسماعیل، نمادی از مهار و رهایی است. او به دست سارا رها شد تا به وساطت سارا با ابراهیم صاحب فرزند شود، سپس به سبب حسادت توسط سارا مهار شد و همین باعث شد هاجر بگریزد، تا آن‌که فرشته هاجر را از گریختن بازداشت و به او گفت بازگردد. پس از تولد اسحاق، کشمکش هاجر و سارا ادامه یافت تا اینکه ابراهیم آن کنیز را راند و بدین‌سان مهاری دیگر بر او نهاد.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

چهار فرشتهٔ اسلام در آغازِ پیشگوییِ سیصد و نود و یک‌ساله و پانزده‌روزهٔ مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزدهم رها شدند و سپس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شدند.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> و فرشته‌ی ششم در شیپور دمید، و من صدایی از چهار شاخِ قربانگاهِ زرّینی که در حضور خداست شنیدم که به فرشته‌ی ششم که شیپور را داشت می‌گفت: آن چهار فرشته‌ای را که در رود بزرگ فرات بسته شده‌اند، رها کن. و آن چهار فرشته رها شدند؛ ایشان برای ساعت و روز و ماه و سال آماده شده بودند تا یک‌سوم آدمیان را بکشند. مکاشفه 9:13-15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

پس از آنکه اسلامِ وای سوم برای حمله در ۱۱ سپتامبر رها شد، جورج دبلیو بوش جنگ جهانی خود علیه تروریسم را آغاز کرد و اسلام را مهار کرد. نخستین اشاره به اسماعیل، نماد اسلام، نشان می‌دهد که نسل اسماعیل بر ضد هر انسان خواهد بود و هر انسانی نیز بر ضد آنان خواهد بود.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

اسلام قدرتی در آخرالزمان است که «دستِ هر انسانی» بر ضدّ آن خواهد بود و اسلام نیز بر ضدّ هر انسان خواهد بود؛ همان‌گونه که امروز به‌طور کامل در حال تحقق است. وظیفهٔ ویژهٔ اسلام به‌عنوان نمادی از نبوت، به راه انداختنِ جنگی جهانی است. این موضوع به‌وسیلهٔ داستانِ ایلیا و یوحنا تعمیددهنده تأیید می‌شود و در کتاب مکاشفه به‌صورت «به خشم آوردنِ ملت‌ها» تصویر شده است.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "آغاز آن زمان تنگی" که در این‌جا ذکر شده، به زمان آغاز ریخته شدن بلایا اشاره ندارد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از ریخته شدن آنها اشاره دارد، زمانی که مسیح در قدس است. در آن زمان، هنگامی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانع کار فرشته سوم نشوند. در آن زمان "باران آخر"، یا تجدید نیرو از حضور خداوند، خواهد آمد تا به فریاد بلند فرشته سوم قدرت ببخشد و قدیسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهند شد، بایستند. Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

در «روزهایی» که بارانِ دیرهنگام می‌بارد، مسیح ملکوتِ جلالِ خود را چنان‌که در کتابِ دانیال به تصویر کشیده شده است برپا می‌کند.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> و در روزگار این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی برپا خواهد کرد که هرگز از میان نخواهد رفت؛ و آن سلطنت به قوم دیگری واگذار نخواهد شد، بلکه همهٔ این سلطنت‌ها را خُرد کرده و نابود خواهد ساخت، و تا ابد برقرار خواهد ماند. دانیال ۲:۴۴.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

در «روزهایی» که مسیح پادشاهیِ جلالِ خود را برپا می‌کند، کسانی که «تاجِ» جلالِ مسیح‌اند در تقابل با مستانی قرار می‌گیرند که «تاجِ» غرور بر سر دارند. «رؤیای» حبقوق که می‌بایست نوشته شود و بر «لوح‌ها» به‌روشنی بیان گردد، شهادت تاریخیِ حقایق بنیادینِ ادونتیسم را به‌طرزی گویا نشان می‌دهد. در شهادت حبقوق، دو طبقهٔ یوئیل، یعنی «غرور» و «جلال»، به‌صورت گروه‌هایی نمایان می‌شوند که یا به ایمان عادل شمرده می‌شوند یا در غرور سربرافراشته می‌شوند. آیهٔ چهارِ فصلِ دوم به این دو طبقه می‌پردازد و با تمثیلِ معروفِ فریسی و عشار همسانی دارد. آن عشار عادل‌شده به خانه بازگشت و «جانِ» فریسی «راست نیست»، زیرا «برافراشته شده» است.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> اینک، جانِ او که متکبر است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۴.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

در آیهٔ بعد، حبقوق گروهی را که دل‌هایشان از تکبّر برافراشته شده است، مست می‌خواند و بدین‌سان مست‌های اشعیا و حبقوق را با «تکبّر» پیوند می‌دهد.

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> و نیز، به‌سبب شراب تعدّی می‌کند؛ مردی متکبّر است و در خانه نمی‌ماند؛ که خواهش خود را چون هاویه وسعت می‌دهد و مانند مرگ است و سیر نمی‌شود، بلکه همهٔ امّت‌ها را نزد خود گرد می‌آورد و همهٔ قوم‌ها را برای خود می‌انبازد. حبقوق ۲:۵.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

شایان یادآوری است که این آیات در کتاب حبقوق نه‌تنها در تاریخ میلری‌ها تحقق یافتند، بلکه تحقق آن‌ها موضوعی رایج برای هم الن وایت و هم پیشگامان نخستین ادونتیسم بود. کسانی که به‌واسطهٔ ایمانی که در آیهٔ چهارم نمایانده شده بود عادل شمرده شدند، در تاریخ میلری‌ها همان‌هایی بودند که بحران نخستین ناامیدی را تاب آوردند؛ بحرانی که هم زمانِ تأخیر را رقم زد و هم فرا رسیدن پیام فرشتهٔ دوم را که سقوط بابل را اعلام می‌کرد. میلری‌ها در آن تاریخِ آزمایشی دریافتند که قومِ عهدِ پیشین، که از نظر تاریخی پروتستان بودند، به دختران بابل تبدیل شده‌اند. آن پروتستان‌ها همان پروتستان‌هایی بودند که با کلیسای ساردس نمایانده می‌شوند؛ نمایانگر قومی عهدی، زیرا «نام» داشتند (نمادِ هم شخصیت و هم رابطهٔ عهدی)، اما مرده بودند.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> و به فرشتهٔ کلیسای ساردس بنویس: چنین می‌گوید آن که هفت روح خدا و هفت ستاره را دارد: از اعمالت آگاهم؛ شهرت داری که زنده‌ای، اما مرده‌ای. مکاشفه ۳:۱

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

در فرایند آزمون سال ۱۸۴۴ که در ۱۹ آوریل آغاز شد و سپس در ۲۲ اکتبر پایان یافت—آنان که در این فرایند آزمون مردود شدند، گرفتار غرور شدند؛ و اگر تنها آیاتی را که پس از آیهٔ پنج می‌آیند بخوانیم، ویژگی غرور انسانی در آنجا با نمونه‌ای از تکبّر پاپی و خودبزرگ‌بینی به تصویر کشیده شده است. این بخش در آیهٔ بیست پایان می‌یابد، جایی که اعلام می‌شود: خداوند در هیکل مقدس خود است؛ تمامی زمین خاموش باشد.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکل مقدس خود است: تمام زمین در حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

آیهٔ دوم از باب دومِ حبقوق نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ را نشان می‌دهد و این باب در آیهٔ بیستم پایان می‌یابد که به‌روشنی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص می‌کند، زمانی که خداوند ناگهان به هیکل خود آمد.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

چهار بار آمدن در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ (سطر به سطر)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

آیات سوم و چهارم دو طبقه‌ای را مشخص می‌کنند که در فرایند آزمونِ آیهٔ دوم تا آیهٔ بیستم پدید می‌آیند؛ همان فرایند آزمونی که از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ جریان داشت. آیات چهارم تا نوزدهم به قدرت پاپی می‌پردازند، به‌استثنای آیهٔ چهاردهم که به تاریخی می‌پردازد که پس از نزول فرشتهٔ باب هجدهم مکاشفه در ۹/۱۱ رخ می‌دهد.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> زیرا زمین از معرفتِ جلالِ خداوند پر خواهد شد، چنان‌که آب‌ها دریا را می‌پوشانند. حبقوق ۲:۱۴

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

در فرایند آزمونِ فرشتهٔ دوم در تاریخِ میلریتی، دو طبقه از پرستش‌کنندگان پدید آمدند و سپس در بحرانِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار شدند. سرشتِ شریران در آن بخش همان سرشتِ نظامِ پاپی است و در آن دورهٔ امتحان، میلریتی‌های وفادار، همسو با پیامِ فرشتهٔ دوم، اعلام کردند که کلیسای پروتستان بر اثرِ ردّ پیامِ میلریتی به دخترانِ روم بدل شده است. جدالی که از ۱۹ آوریل آغاز شد و در ۲۲ اکتبر پایان یافت، جایی بود که سرشتِ انسان یا چون نوشندهٔ مغرورِ شرابِ بابل، آن‌گونه که بلشصر بود، آشکار می‌شد، یا همچون کسی که مانندِ دانیال در برابرِ بلشصر به ایمانِ خود عادل شمرده شد. همان جدال صحنه‌ای است که در آن درامی unfold می‌شود که جهان را نسبت به واقعیاتِ جاودانهٔ مرتبط با پیامِ فرشتهٔ سوم بیدار می‌سازد. پس‌زمینهٔ تقابلِ مست و عادل‌شده در چارچوبِ این بحث قرار می‌گیرد که چگونه جهان نسبت به این مسائل روشن می‌گردد: «زیرا زمین از معرفتِ جلالِ خداوند پر خواهد شد، چنان‌که آب‌ها دریا را می‌پوشانند.» آن روشنگری از ۱۱ سپتامبر آغاز شد.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

در پایانِ تاریخی که در بابِ دومِ حبقوق بازنمایی شده است، خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به هیکلِ خود آمد. او این کار را برای تحققِ نبوتی انجام داد که در آیهٔ چهاردهمِ بابِ هشتمِ دانیال به‌عنوانِ پلمونی بیان کرده بود.

## Palmoni

پالمونی

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

در روز دهمِ ماه هفتمِ تقویم کتاب‌مقدس، که در سال ۱۸۴۴ مصادف با روز بیست‌ودومِ ماه دهم بود، حبقوق ۲:۲۰ تحقق یافت، و عدد نمادین «۲۲۰» را می‌توان در «باب و آیه» دید که تغییرِ تدبیری در کار مسیح در قدس آسمانی را مشخص می‌کند. یکی از ویژگی‌های نبویِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر این است که آنان کسانی‌اند که برّه را هر کجا که برود دنبال می‌کنند. پیروی از مسیح یعنی پیروی از او در کلامش.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

در کلام او، عدد «۲۲۰» به‌طور نمادین نمایانگر ترکیب الوهیت و انسانیت است و همان کاری که مسیح در آن تاریخ آغاز کرد، کار پیوند دادن الوهیتِ خود با انسانیت بود. در سال ۱۸۴۴، در روز بیست‌ودومِ ماه دهم، یا به‌طور نمادین بیست‌ودو ضرب‌در ده که برابر با «۲۲۰» است (۲۲ × ۱۰ = ۲۲۰)، یا به بیان دیگر، در همان تاریخی که به‌طور نمادین با «۲۲۰» برابر می‌شود، حبقوق ۲:۲۰ تحقق یافت، هنگامی که مسیح از قدس به قدس‌الاقداس منتقل شد تا داوری تحقیقی را آغاز کند.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

پالمونی، «عددِ شگفت‌انگیز»، در دلِ «پرسش‌وپاسخ» که ستونِ محوریِ ادونتیسم است، قرار دارد و بیشترِ ادونتیست‌ها کاملاً از آن حقیقت بی‌خبرند.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> آیه‌ای از کتاب‌مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری، هم بنیاد و هم ستون مرکزی ایمان ادونتی به‌شمار می‌رفت، این بیان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس‌گاه تطهیر خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.] نبرد عظیم، ۴۰۹.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

باب هشتم دانیال، آیات سیزده و چهارده، شامل پرسشی در آیهٔ سیزده است که در آیهٔ چهارده پاسخش داده می‌شود. واژهٔ عبری «پلمونی» در آیهٔ سیزده به «آن قدّیسِ معیّن» ترجمه شده است، و آن نامِ خاصِ مسیح به معنای «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» یا «شمارندهٔ اسرار» است.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

وقتی الن وایت تصریح می‌کند که آیهٔ چهاردهم ستون مرکزی و شالودهٔ ادونتیسم است، تأکید الهی را بر پرسش و پاسخِ این دو آیه می‌نهد که اقتضا می‌کند مسیح، به‌عنوان «شمارندهٔ شگفت‌انگیز»، باید مرجع نخستین باشد. خواهر وایت بارها بر اهمیتِ نگریستن به مسیح به‌عنوان حقیقتِ مرکزیِ هر بخش تأکید کرده است، و در آیات سیزده و چهارده، مسیح به‌طور مستقیم ظاهر می‌شود—«آن قدّیسِ معیّن»—که همان پلمونی است.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

وقتی ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ «هفت بارِ» لاویان باب ۲۶ را رد کرد، چشم خود را بر «پلمونی» بست؛ زیرا ساختار نبویِ پرسش و پاسخ بر رابطهٔ «هفت بارِ» موسی و «دو هزار و سیصد روزِ» دانیال بنا شده است. «هفت بارِ» موسی، یا دو هزار و پانصد و بیست سال، و «دو هزار و سیصد عصر و صبحِ» دانیال، یا دو هزار و سیصد سال، رابطه‌ای نبوی دارند که بر زمان استوار است؛ زمانی که با اعداد نمایانده می‌شود؛ و «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» درست در مرکز همان پرسش و پاسخی است که ستون مرکزی ادونتیسم را تشکیل می‌دهد. کسانی که شاید نوشته‌های یوسفوس را خوانده باشند، شاید استدلال‌های منطقی او را به یاد بیاورند که در آنها دو چیز ویژه را که خدا آفریده است برمی‌شمارد. یکی زبان عبری بود و دیگری زمانِ قابل اندازه‌گیری که خود مستلزم ریاضیات است.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

آیهٔ سیزده می‌پرسد: «تا چه مدت؟» این آیه نمی‌پرسد «چه وقت؟»، بلکه می‌پرسد «تا چه مدت؟» اینکه پرسش دربارهٔ مدت‌زمان است («تا چه مدت؟») یا دربارهٔ یک نقطهٔ زمانی («چه وقت؟») برای درک درست حیاتی است. پاسخِ پرسش در آیهٔ چهارده یا تعیین‌کنندهٔ یک نقطهٔ زمانی است، یا یک دورهٔ زمانی (و شاید هر دو)، اما هر پاسخی که باشد باید در بسترِ پرسشِ آیهٔ سیزده فهمیده شود. برای تقسیمِ درستِ کلام، یا به عبارت دیگر برای درست فهمیدنِ پاسخِ آیهٔ چهارده، باید زمینهٔ پرسش را درست فهمید. آیا «چه وقت» است یا «آنگاه»؟

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

میگساران افرایم به‌طور مبهم تعلیم می‌دهند که آیهٔ چهارده یک نقطهٔ زمانی را مشخص می‌کند، و آن را ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌دانند؛ و وقتی چنین می‌کنند ممکن است به بخشی که همین‌اکنون از «نبرد عظیم» نقل کردیم نیز استناد کنند، اما کلام خدا هرگز تغییر نمی‌کند و هرگز شکست نمی‌خورد. پرسشِ «چه مدت» تعیین‌کنندهٔ مدت‌زمان است، نه یک نقطهٔ زمانی. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سرآغاز دورهٔ داوری تحقیقی بود، و حقایق مرتبط با آن کار نمایانگرِ انجیل جاودانی‌اند و به‌مراتب مهم‌تر از صرفِ تاریخ آغاز آن هستند.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

دستور زبان عبری روشن است و همان معنا در ترجمهٔ کینگ جیمز نیز منعکس شده است. دستور زبان نه‌تنها به‌روشنی پرسش را در زمینهٔ مدت‌زمان قرار می‌دهد، بلکه پرسش «تا چه هنگام» نمادی از نبوت کتاب مقدس است. می‌توان با تکیه بر چندین شاهد نشان داد که پرسش «تا چه هنگام» به‌عنوان نماد، نمایانگر تاریخ از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است. نخست نماد «تا چه هنگام» را بررسی خواهیم کرد، سپس به پالمونی و یوئیل بازمی‌گردیم.

## How Long? Isaiah Six

تا کی؟ اشعیا شش

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

در اشعیا باب شش، آیهٔ سه، فرشتگان اعلام می‌کنند که زمین از جلال خدا پر است.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها؛ تمامی زمین از جلال او پر است. اشعیا ۶:۳.

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

خواهر وایت نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را با فرشتگانِ آیهٔ سه مرتبط می‌کند.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> چون آنان [فرشتگان] آینده‌ای را می‌بینند که در آن تمام زمین از جلال او پر خواهد شد، سرود پیروزمندانهٔ ستایش در ترنمی خوش‌آهنگ از یکی به دیگری طنین‌انداز می‌شود: «قدوس، قدوس، قدوس، خداوند لشکرهاست.» Review and Herald، ۲۲ دسامبر ۱۸۹۶.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

اشعیا در ۹/۱۱ است و می‌پرسد «تا کی» باید پیام ۹/۱۱ را به قوم لائودیکیه‌ای که نمی‌خواهند ببینند یا بشنوند برساند. به او گفته می‌شود که باید پایداری کند تا شهرها ویران شوند؛ و ویرانیِ شهرها از هنگام قانون یکشنبه آغاز می‌شود، زمانی که پس از ارتداد ملی، ویرانی ملی فرا می‌رسد.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> آنگاه گفتم: «ای خداوند، تا به کی؟» و او پاسخ داد: «تا وقتی که شهرها بی‌ساکن و ویران شوند، و خانه‌ها بی‌انسان بمانند، و زمین کاملاً ویران گردد؛ و خداوند مردم را به دوردست‌ها براند، و در میان زمین متروکیِ عظیمی پدید آید. اما با این همه، در آن ده یک باقی خواهد ماند، و باز خواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ چنان‌که درخت بَطْم و بلوط، که هرگاه برگ‌های خود را می‌ریزند، مایه‌شان در آنها باقی است؛ همچنین نسل مقدس مایهٔ آن خواهد بود.» اشعیا ۶:۱۱‏-۱۳.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

در ۹/۱۱، وقتی زمین از جلال خدا روشن شد، اشعیا مسح می‌شود تا پیام بارانِ پسین را ارائه کند و می‌پرسد: «تا چه مدت» باید پیام ۹/۱۱ را به مردمی که دل‌هایشان فربه است ارائه کند؟ پاسخ این است: «تا» قانونِ یکشنبه، زمانی که «متروکیِ عظیمی در میانِ زمین» خواهد بود. این «متروکیِ عظیم» به‌وسیلهٔ ادونتیسمِ لاودیکیایی تحقق می‌یابد؛ همان‌که اشعیا در باب بیست‌ودو آن را به‌عنوان «شبنه» معرفی می‌کند.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> اینک، خداوند تو را با اسیری عظیم خواهد برد و قطعاً تو را خواهد پیچید. او بی‌گمان تو را به خشونت خواهد چرخاند و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد انداخت؛ آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های شکوهت ننگِ خانهٔ سرورت خواهند بود. و تو را از مقامت خواهم راند، و او تو را از مرتبتت به زیر خواهد کشید. اشعیا ۲۲:۱۷‏–‏۱۹.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در هنگام قانونِ یکشنبه حقیقت را ترک می‌کنند و در همان‌جا «سرنگون» می‌شوند، همان‌گونه که در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل‌ویکم نشان داده شده است.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

وقتی اشعیا می‌پرسد «تا کی»، به او گفته می‌شود که پیام را به ادونتیسم تا زمان قانون یکشنبه ابلاغ کند؛ زمانی که «بسیاریِ» دانیال باب یازدهم آیهٔ چهل‌ویک «سرنگون» خواهند شد، وقتی که سبت و خدا را ترک می‌کنند. آنگاه چنان‌که در کتاب مکاشفه نمایانده شده است، از دهانِ خداوند بیرون انداخته خواهند شد؛ جایی که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌پیوندند و پایان می‌یابند، و جایی که در اشعیا ۲۲، شبنه به‌طور «خشونت‌بار» «مانند توپی به سرزمینی بزرگ» پرتاب می‌شود، آنگاه که «برکنده» و «به دوردست» رانده شوند.

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

در آن مقطع زمانی، باقی‌ماندگان که به صورت «دهم» (که همان «عُشر» است) نمایانده شده‌اند، «بازمی‌گردند»؛ کسانی که در آن عبارت به درختانی تشبیه شده‌اند که «جوهره»ای دارند که وقتی برگ‌ها فرو می‌ریزند باقی می‌ماند. در نمادگرایی نبوی، «برگ‌ها» نمایانگر «ادعای ایمان» هستند. وقتی ادونتیسم به «قانون یکشنبه» برسد و روز نخست هفته را به جای سبتِ خدا بپذیرد، «برگ‌های» «ادعای ایمانِ» خود را فرو خواهد ریخت و دیگر مدعی پاس‌داشتِ سبتِ روزِ هفتمِ خداوند نخواهد بود.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> نفرینِ درختِ انجیر تمثیلی عملی بود. آن درختِ بی‌ثمر که در برابرِ خودِ مسیح شاخ و برگِ خودنمایش را به رخ می‌کشید، نمادی از قومِ یهود بود. نجات‌دهنده می‌خواست برای شاگردانش علت و قطعیتِ سرنوشتِ محتومِ اسرائیل را روشن سازد. برای این منظور، به آن درخت اوصافِ اخلاقی بخشید و آن را بیانگرِ حقیقتِ الهی ساخت. یهودیان از همهٔ اقوامِ دیگر متمایز بودند و اظهارِ وفاداری به خدا می‌کردند. ایشان به‌طورِ ویژه مشمولِ لطفِ او شده بودند، و ادعای پارساییِ برتر از هر قومِ دیگری داشتند. امّا به عشقِ دنیا و آزمندیِ سود فاسد شده بودند. به دانشِ خود می‌بالیدند، امّا از احکامِ خدا ناآگاه بودند و سرشار از ریاکاری بودند. همچون آن درختِ بی‌ثمر، شاخه‌های متظاهرِ خود را به‌سویِ بالا می‌گستردند، در ظاهر پُربَرگ و به چشم زیبا، امّا جز "برگ" چیزی به بار نمی‌آوردند. دینِ یهود، با هیکلِ باشکوهش، قربانگاه‌های مقدّسش، کاهنانِ عمامه‌دارش و مراسمِ پرابهتش، در ظاهر واقعاً زیبا بود، امّا فروتنی، محبت و نیکوکاری در آن یافت نمی‌شد.

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> تمام درختانِ باغِ انجیر از میوه تهی بودند؛ اما درختانِ بی‌برگ نه انتظاری برمی‌انگیختند و نه موجبِ نومیدی می‌شدند. این درختان نمادِ غیریهودیان بودند. آنان همان‌قدر از دینداری تهی بودند که یهودیان؛ اما ادعا نکرده بودند که به خدا خدمت می‌کنند. هیچ‌گونه ادعای خودستایانه‌ای دربارهٔ نیکویی نداشتند. چشمشان به اعمال و راه‌های خدا بسته بود. برای آنان هنوز موسمِ انجیر فرا نرسیده بود. آنان همچنان در انتظارِ روزی بودند که برایشان نور و امید بیاورد. یهودیانی که برکاتِ بزرگ‌تری از خدا دریافت کرده بودند، بابتِ سوءاستفاده از این عطایا مسئول دانسته شدند. امتیازاتی که بدان می‌بالیدند، تنها بر گناهشان می‌افزود. اشتیاقِ اعصار. ۵۸۲، ۵۸۳.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

در زمان قانون یکشنبه، ادعای ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای مبنی بر اینکه قومِ عهدِ خداست از میان می‌رود، زیرا آنان نشانِ عهدِ مرگ را می‌پذیرند و مُهرِ عهدِ حیات را رد می‌کنند. آنگاه برگ‌های ادعای خود را فرو می‌ریزند و آنچه آشکار می‌شود، باقی‌ماندگانی است که اشعیا نمایندهٔ آنان است؛ کسانی که در ۱۱ سپتامبر به «راه‌های کهن» بازگشتند، سپس وقتی او (اشعیا) فسادِ تجربهٔ خویش را دریافت، تا خاک فروتن شدند، و پس از آن با زغالِ گداخته‌ای که از روی مذبح برداشته شد، تطهیر گردیدند. خواهر وایت به ما می‌گوید آن زغالِ برداشته‌شده از مذبح نمادِ تطهیر است، اما تطهیر صرفاً همان چیزی است که با تماسِ آن زغال با لب‌های اشعیا تحقق می‌یابد.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> اخگرِ سوزان نمادِ تطهیر است. اگر لب‌ها را لمس کند، هیچ سخن ناپاکی از آن‌ها بر زبان نخواهد آمد. اخگرِ سوزان همچنین نمادِ قدرتِ تلاش‌های خادمانِ خداوند است. Review and Herald، ۱۶ اکتبر ۱۸۸۸.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

«اخگر»های مذبح که در روزهای آخر به زمین افکنده می‌شوند، همان اخگرهایی هستند که هنگام گشوده شدن هفتمین و آخرین مهر، در پنج آیهٔ نخستِ باب هشتمِ مکاشفه به زمین افکنده می‌شوند. اشعیا ـ و بنابراین آن صد و چهل و چهار هزار ـ با تماس اخگر بر لب‌هایشان تطهیر می‌شوند، اما «اخگر» پیامی است. آن زمانی به لب‌هایشان تماس می‌یابد که کتاب را از دست فرشته بگیرند و آن را بخورند.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

کسانی که «بازمی‌گردند» و به باقی‌مانده (پس‌مانده) تبدیل می‌شوند، به‌صورت درختان بلوط و تیل نمایانده شده‌اند، و همان‌گونه که مسیح «درخت را به اوصاف اخلاقی آراست و آن را مفسر حقیقت الهی ساخت»، درختانِ اشعیا نیز «کیفیت اخلاقی» را در خود دارند که با «جوهر» نمایانده شده است. آن جوهر با درختان باقی می‌ماند، حتی هنگامی که آنان که فقط برگ‌های اعترافِ ظاهری بودند، دور افکنده می‌شوند. «ذریهٔ مقدس» همان «جوهر» است و مسیح «ذریهٔ مقدسِ» نبوّت است. آن درختانی که به‌عنوان باقی‌مانده و نیز توسط خودِ اشعیا در فصل ششم نمایانده می‌شوند، نمایندهٔ انسان‌ها و بنابراین بشریت‌اند و ذریهٔ مقدس نمایندهٔ الوهیت است. بدین‌سان، اشعیا فصل ششم پاک‌سازی ادونتیسم را از 9/11 تا قانون یکشنبه مشخص می‌کند، و جزئیاتی که اشعیا به آن تاریخچهٔ نبوی می‌افزاید، همگی با پرسش او «تا چه زمان» نمایانده شده‌اند. برای اشعیا پاسخِ «تا چه زمان» از 9/11 تا قانون یکشنبه بود.

## How Long? 1840–1844

چه مدت؟ ۱۸۴۰–۱۸۴۴

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیش‌نمونهٔ ۱۱ سپتامبر بود و در تاریخ پیش‌گویانه از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نبرد کوه کرمل میان ایلیا و پیامبران ایزابل رخ داد. سرانجام آشکار شد که پیامبران بعل دروغین‌اند و به دست ایلیا اعدام شدند، اما در همان آغازِ رویارویی ایلیا این پرسش را مطرح کرد: "تا چه مدت" میان دو نظر درنگ می‌کنید؟

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> و ایلیا نزد همهٔ مردم آمد و گفت: تا به کی میان دو عقیده دودل خواهید بود؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ اما اگر بعل، از او پیروی کنید. و مردم هیچ پاسخی به او ندادند. آن‌گاه ایلیا به مردم گفت: من، تنها من، نبیِ خداوند باقی مانده‌ام؛ اما پیامبرانِ بعل چهارصد و پنجاه تن هستند. اول پادشاهان ۱۸:۲۱، ۲۲.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

ایلیا در تاریخ یازدهم اوتِ ۱۸۴۰ است؛ از آن نسل می‌پرسد که آیا پیام میلرایتی‌ها درست است یا نادرست؟ این پیام دیگری برای لائودکیه است، همان‌گونه که اشعیا ۶ بود.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برخیزانده شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، کسانی که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت آنان چنان بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌گونه‌ای نیرومند بر آنان اثر بگذارد و ماهیتِ واقعی‌شان را آشکار کند. و چون هشدارِ خطیر برای گریختن از خشمِ آینده طنین‌انداز شد، بسیاری از کسانی که به کلیساها پیوسته بودند، پیامِ شفابخش را پذیرفتند؛ پس‌رفت‌های خود را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و رنجِ عمیقِ جان، خود را در برابر خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، به طنین‌انداختنِ این ندا یاری رساندند: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۳.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

در دورهٔ آزمایش از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، پروتستان‌هایی که پیام ایلیا را رد کردند، به دختران روم بدل شدند و ردای پروتستانتیسم را به ادونتیسم میلریتی سپردند. با اشعیا و ایلیا، دو شاهد داریم که بر این حقیقت شهادت می‌دهند که پرسش «تا کی» نماد تاریخی است که از ۹/۱۱ آغاز می‌شود و در قانون روز یکشنبه پایان می‌یابد. در تاریخ میلریتی، ۱۱ اوت ۱۸۴۰ منطبق با ۹/۱۱ است و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ منطبق با قانون روز یکشنبه است. هنگامی که آتش از آسمان فرود آمد و قربانی ایلیا را سوزاند، دوازده سنگ همگی با آن قربانی نورانی شدند و بدین‌سان صد و چهل و چهار هزار را به‌عنوان علمی که به صورت سنگ‌های نورانی نمایانده شده است، مشخص کرد. سپس پیامبران دروغین به دست ایلیا کشته شدند؛ همان‌گونه که ایالات متحده، پیامبر دروغین، به‌عنوان پادشاهی ششم در قانون روز یکشنبه کشته می‌شود.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

اشعیا باب شش بر روند آزمون، پاک‌سازی و تطهیر در میان قوم خدا از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه تأکید می‌کند. ایلیا به نگرش لائودیکیه‌ای قوم خدا می‌پردازد و نیز شواهدی برای تمایز میان نبی راستین و نبی کاذب، و به تبع آن پیام راستین و پیام کاذب ارائه می‌کند. از این‌رو، از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، آزمونی نبوی بر پروتستان‌های دورهٔ ساردیس واقع شد؛ و همان‌گونه که آتش بر کوه کرمل مردم را به دو دسته تقسیم کرد، در سال ۱۸۴۴ نیز دو دسته آشکار شدند. یکی از دسته‌ها در این روند آزمون، قومی بود که به‌زودی «قومِ عهدِ سابق» می‌شد، و دستهٔ دیگر ادونتیسم میلری بود که خدا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با آن عهد بست. این دورهٔ آزمون و جداسازی همان داستان تاکستان است؛ زیرا ادونتیسم میلری به‌عنوان نبی حقیقی آشکار شد، در همان زمانی که پروتستانیسم ساردی آغاز به ایفای نقش خود به‌عنوان پروتستانیسمِ مرتد کرد. همان‌گونه که پیامبران بعل دروغین شناخته و رسوا شدند، قومِ عهدِ «سابق» نیز رسوا شد و سپس به‌دست میلری‌ها به‌عنوان دختری از روم شناخته شد. داستان کوه کرمل و نیز تحقق آن تاریخ در زمان میلری‌ها، شاهد دومی برای آموزهٔ اشعیا باب شش است مبنی بر اینکه پرسش «تا کی؟» نماد دورهٔ زمانی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> «ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل»، پیامبر التماس می‌کند، «بگذار امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی، و اینکه من بندهٔ تو هستم، و همهٔ این کارها را به فرمان تو انجام داده‌ام. ای خداوندا، مرا بشنو، مرا بشنو، تا این قوم بدانند که تو، ای خداوند، خدا هستی، و اینکه دل ایشان را بازگردانده‌ای.»

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> سکوتی با وقاری چنان سنگین که خفه‌کننده است، بر همه جا نشسته است. کاهنان بعل از وحشت به خود می‌لرزند. آگاه از گناه خویش، در انتظار کیفر فوری‌اند.

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> همین که دعای ایلیا به پایان می‌رسد، شعله‌های آتش، چون برق‌های درخشان، از آسمان بر مذبحِ افراشته فرود می‌آید؛ قربانی را می‌سوزاند، آبِ درونِ جوی را می‌لیسد، و حتی سنگ‌های مذبح را نیز می‌بلعد. درخشندگیِ شعله کوه را روشن می‌کند و چشمان انبوه مردم را خیره می‌سازد. در دره‌های پایین، که بسیاری با اضطرابی آمیخته به انتظار، حرکاتِ آنان که در بالا هستند را می‌نگرند، فرود آمدن آتش به‌روشنی دیده می‌شود و همه از آن منظره در شگفت می‌مانند. این صحنه به ستونِ آتشی می‌ماند که نزدِ دریای سرخ، بنی‌اسرائیل را از سپاه مصر جدا کرد.

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> مردم بر فراز کوه در برابر خدای نادیده با خشیت به سجده می‌افتند. جرئت نمی‌کنند تماشای آتشی را که از آسمان فرود آمده ادامه دهند. می‌ترسند که خود نیز سوزانده شوند؛ و چون وجدانشان آنان را به این وظیفه ملزم می‌کند که خدای ایلیا را خدای پدرانشان بدانند، آن که نسبت به او تعهد وفاداری دارند، همه با یک صدا فریاد می‌زنند: «خداوند، اوست خدا؛ خداوند، اوست خدا.» این فریاد با وضوحی شگفت‌انگیز بر کوه طنین می‌افکند و در دشت پایین بازمی‌پیچد. سرانجام اسرائیل بیدار شده، از فریب رها گشته و توبه‌کار است. سرانجام مردم می‌بینند تا چه اندازه خدا را بی‌حرمت کرده‌اند. ماهیت پرستش بعل، در تقابل با خدمت معقولی که خدای حقیقی می‌طلبد، به‌طور کامل آشکار می‌شود. مردم عدالت و رحمت خدا را در بازداشتن شبنم و باران تا زمانی که به اعتراف نام او واداشته شدند، بازمی‌شناسند. اکنون آماده‌اند بپذیرند که خدای ایلیا برتر از هر بتی است. انبیا و پادشاهان، ۱۵۳.

## How Long? Moses

چه مدت؟ موسی

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

نخستین بار که سؤال نمادین «تا به کی» در کلام نبوت مطرح می‌شود، در بلای هشتم بر مصریان در زمان موسی است. بلای هشتم «ملخ‌ها»ست (نمادی از اسلام) که با «باد شرقی» (نمادی از اسلام) آورده می‌شوند.

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> و موسی و هارون نزد فرعون درآمدند و به او گفتند: خداوند، خدای عبرانیان، چنین می‌گوید: تا به کی از فروتنی در برابر من سر باز خواهی زد؟ قوم مرا رها کن تا مرا عبادت کنند. و اگر از رها کردن قوم من امتناع کنی، اینک فردا ملخ‌ها را بر سرزمین تو خواهم آورد؛ و روی زمین را چنان خواهند پوشاند که دیگر زمین دیده نشود؛ و باقی‌مانده هر آنچه از تگرگ جان سالم به در برده و برای شما مانده است را خواهند خورد، و هر درختی را که در کشتزارهایتان می‌روید خواهند خورد؛ و خانه‌های تو و خانه‌های همه بندگان تو و خانه‌های همه مصریان را پر خواهند کرد؛ چنان که نه پدرانت و نه پدران پدرانت از روزی که بر زمین بوده‌اند تا امروز نظیر آن را دیده‌اند. و او پشت گرداند و از حضور فرعون بیرون رفت.

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> و خادمان فرعون به او گفتند: تا چه وقت این مرد برای ما دام خواهد بود؟ بگذار مردان بروند تا خداوند، خدای ایشان را خدمت کنند. آیا هنوز نمی‌دانی که مصر نابود شده است؟

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> و موسی و هارون را بار دیگر نزد فرعون آوردند؛ و او به آنان گفت: بروید، خداوند، خدای خود را خدمت کنید؛ اما چه کسانی خواهند رفت؟

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> و موسی گفت: با جوانان و با پیران خود، با پسران و با دختران خود، با گله‌ها و با رمه‌های خود خواهیم رفت؛ زیرا باید برای خداوند عید را نگاه داریم.

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> و به آنان گفت: خداوند چنان با شما باشد که من شما و کودکانتان را رها خواهم کرد؛ هوشیار باشید، زیرا شرّ پیش روی شماست. نه چنین؛ اکنون شما مردان بروید و خداوند را خدمت کنید، زیرا همین را خواسته بودید. و آنان از حضور فرعون رانده شدند.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> و خداوند به موسی گفت: دستت را برای ملخ‌ها بر سرزمین مصر دراز کن تا بر سرزمین مصر هجوم آورند و هر علفِ زمین را بخورند، حتی هرآنچه تگرگ باقی گذاشته است. و موسی عصای خود را بر سرزمین مصر دراز کرد، و خداوند تمام آن روز و تمام آن شب باد شرقی را بر آن سرزمین روانه کرد؛ و چون صبح شد، باد شرقی ملخ‌ها را آورد. و ملخ‌ها سراسر سرزمین مصر را فرا گرفتند و در تمام نواحی مصر نشستند؛ بسیار سهمگین بودند؛ پیش از ایشان هرگز ملخ‌هایی مانند آنان نبود، و پس از آنان نیز چنین نخواهد بود. زیرا روی تمام زمین را پوشاندند، چنان‌که زمین تاریک شد؛ و هر علفِ زمین را خوردند، و همه میوه‌های درختانی را که تگرگ باقی گذاشته بود؛ و در سراسر سرزمین مصر، در درختان یا در گیاهان مزرعه، هیچ چیز سبزی باقی نماند.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> آنگاه فرعون شتابان موسی و هارون را فراخواند و گفت: «من در برابر خداوندِ خدای شما و در برابر شما گناه کرده‌ام. اکنون، از تو می‌خواهم تنها این بار گناهم را ببخشی و از خداوندِ خدای خود التماس کنی تا فقط این مرگ را از من بردارد.» و او از نزد فرعون بیرون رفت و نزد خداوند التماس کرد. و خداوند بادِ غربیِ بسیار نیرومندی را برگرداند که ملخ‌ها را برد و آنها را به دریای سرخ افکند؛ در سراسر سرزمین مصر حتی یک ملخ هم باقی نماند. خروج ۱۰:۳‏–۱۹.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

نخست «خداوند، خدای عبریان» می‌پرسد: «تا به کی از فروتنی در برابر من سر باز خواهی زد؟» و سپس خادمان فرعون بار دیگر از فرعون پرسیدند: «این مرد تا کی برای ما دام خواهد بود؟» این پرسش در خلال بلای هشتم مطرح می‌شود که به دلایل گوناگون با ۱۱ سپتامبر هم‌تراز است. بلای دهم کشتن نخست‌زادگان است که با صلیب متناظر می‌شود و پس از آن ناامیدی کنار دریای سرخ می‌آید؛ بنا بر الهام، این با ناامیدی شاگردان پای صلیب هم‌راستاست، و آن نیز با «نومیدی بزرگ» پیروان میلر در سال ۱۸۴۴ هم‌تراز است. آن سه شاهد همگی با قانون یکشنبه هم‌راستا هستند. بلای دهم همان قانون یکشنبه است و دو بلا پیش‌تر، بلای هشتم «ملخ‌ها» را به‌وسیله «باد شرقی» آورد. «ملخ‌ها» سراسر زمین را پر کردند، همان‌گونه که امروز اسلام سراسر جهان را می‌لرزاند، چراکه تاریکی خود را از طریق مهاجرت اجباری گسترش داده است. نام لاتینی «ملخ بیابانی» «locusta migratoria» است که نمایانگر گسترش اسلام از طریق مهاجرت است؛ امری که در جهان طبیعی در قالب «کوچ» نمود می‌یابد.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

نهمین بلا تاریکی‌ای بود که می‌شد آن را احساس کرد.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> و خداوند به موسی گفت: دستت را به سوی آسمان دراز کن تا بر تمام سرزمین مصر تاریکی برقرار شود، حتی تاریکی‌ای که محسوس باشد. و موسی دست خود را به سوی آسمان دراز کرد؛ و سه روز تمام در سراسر سرزمین مصر تاریکی غلیظی حکم‌فرما شد. نه یکدیگر را می‌دیدند و نه کسی تا سه روز از جای خود برنخاست؛ اما همهٔ فرزندان اسرائیل در خانه‌های خود نور داشتند. خروج ۱۰:۲۱-۲۳.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

در نمادِ «تا چه مدت» که توسط کوه کرمل و ایلیا نمایندگی می‌شود، هنگامی که آتش از آسمان فرود می‌آید، تمایزی آشکار می‌گردد. خدای ایلیا کاری کرد که بَعل نتوانست انجام دهد. در تاریخِ میلریتی، میان پروتستانتیسمِ ساردیِ سقوط‌کرده و ادونتیسمِ میلریتی تمایزی برقرار شد. نزد موسی، تمایز میان تاریکی و نور بود. در خانه‌های عبرانیان نور بود. اشعیا نیز به ما خبر می‌دهد که آنان که در خطّ موسی نوری ندارند، که همان کسانی‌اند که به دست ایلیا هلاک می‌شوند، و آنان که در دورهٔ میلریتی ردای پروتستانتیسم را از دست می‌دهند، «قومی» هستند که «می‌شنوند» «به‌راستی، اما نمی‌فهمند؛ و می‌بینند» «به‌راستی، اما درنمی‌یابند.» سپس دربارهٔ این قوم چنین فرمانی صادر می‌شود: «دلِ این قوم را فربه کن، گوش‌هایشان را سنگین ساز و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دلِ خود بفهمند و بازگشت کنند و شفا یابند.»

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

مایل به انجام کار، اما از مأموریتِ موعظه کردن برای کسانی که حاضر نیستند گوش بدهند، درمانده است؛ اشعیا آنگاه گفت: «خداوندا، تا کی؟»

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

سه بلای پایانی از ده بلای مصر، گواهِ سه مرحله از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه‌اند. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیام فرشتهٔ اول قدرت یافت، و در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ فرشتهٔ دوم رسید و در اجتماع اردوگاهی اکستر، در ۱۲ تا ۱۷ اوت، توانمند شد، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید. فرشتهٔ سوم با قانون یکشنبه هم‌راستا است و بنابراین یک روند سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌کند، زیرا بدون اول و دوم، سومی وجود ندارد.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> پیام‌های اول و دوم در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ اعلام شدند، و اکنون در دورهٔ اعلام پیام سوم هستیم؛ اما هر سه پیام هنوز باید اعلام شوند. همان‌قدر که پیش‌تر ضروری بود، اکنون نیز لازم است این پیام‌ها برای کسانی که در جست‌وجوی حقیقت‌اند تکرار شوند. ما باید با قلم و زبان آن را اعلام کنیم، ترتیب آن‌ها را نشان دهیم و انطباق نبوت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند بیان کنیم. بدون اول و دوم، سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق نشریات و سخنرانی‌ها به جهان ارائه کنیم و در مسیر تاریخ نبوی، آنچه بوده و آنچه خواهد بود را نشان دهیم. پیام‌های برگزیده، جلد دوم، صفحات ۱۰۴ و ۱۰۵.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

طبق الهام، بلای دهم مصر با صلیب و ناامیدیِ پس از آن که به آن مربوط است، منطبق دانسته شده است. بنابراین بلای دهم، پیام سوم است که بنا بر ضرورت نبوی باید پیش از آن پیام اول و دوم آمده باشند. در ۱۱ سپتامبر خداوند از فرعون پرسید: «تا به کی»، و بلافاصله پس از آن خادمان فرعون نیز پرسیدند: «تا به کی». پس از آنکه موسی پرسش «تا به کی» خدا را به فرعون رساند، و درست پیش از آنکه خادمان پرسش موسی را نزد فرعون تکرار کنند، موسی نقطهٔ عطفی را با این عبارت مشخص می‌کند: «او روی برگردانید و از نزد فرعون بیرون رفت.» خروج ۱۰:۶.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

یازدهم سپتامبر نقطه عطفی پیش‌گویانه بود که نمونه‌اش زمانی بود که موسی بلای ملخ‌ها را که با باد شرقی آمد، فرود آورد.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> برهه‌هایی وجود دارد که به‌منزلهٔ نقاطِ عطفی در تاریخ ملت‌ها و کلیسا به‌شمار می‌آیند. در مشیت الهی، هرگاه این بحران‌های گوناگون فرا برسند، نورِ آن زمان اعطا می‌شود. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

بلای بعدی بنا به اینکه در کدام گروه بودید، تاریکی یا نور پدید آورد. ۱۱ سپتامبر «نقطه عطفی در تاریخ ملت‌ها و کلیسا» بود. در آن هنگام قوم خدا فراخوانده شدند تا بازگردند و در راه‌های کهن گام بردارند، اما از راه رفتن در آن سر باز زدند و به صدای شیپور گوش نسپردند. جدایی میان تاریکی و نور پس از ایلیا برقرار شد، و موسی پرسید: «تا کی؟» او در ادامه در این بخش می‌گوید:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> در تاریخ ملت‌ها و کلیسا، دوره‌هایی وجود دارد که نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. به تدبیر الهی، هنگامی که این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی روی می‌دهد؛ و اگر رد شود، افول روحانی و تباهی در پی می‌آید. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

ما موضوع «how long» را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> در ماه مهٔ ۱۸۴۲، کنفرانسی عمومی در بوستون، ماساچوست، برگزار شد. در آغاز این نشست، برادران چارلز فیچ و آپولوس هیل از هاورهیل، نبوت‌های مصوّر دانیال و یوحنا را که بر پارچه نقاشی کرده بودند، همراه با اعداد نبوی که تحققشان را نشان می‌داد، ارائه کردند. برادر فیچ، در حالی که در برابر حاضرانِ کنفرانس از روی نمودارش توضیح می‌داد، گفت که هنگام بررسی این نبوت‌ها به ذهنش رسیده بود که اگر بتواند چیزی از این دست، همان‌گونه که اینجا ارائه شده، فراهم کند، موضوع ساده‌تر می‌شود و ارائهٔ آن برای او به مخاطبان آسان‌تر خواهد شد. این، نوری بیشتر بر مسیر ما بود. این برادران مشغول انجام همان کاری بودند که خداوند ۲٬۴۶۸ سال پیش در رؤیای حبقوق به او نشان داده بود و فرموده بود: «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن بنگار، تا هر که آن را می‌خوانَد بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی مقرّر است.» حبقوق ۲:۲.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> پس از اندکی بحث دربارهٔ این موضوع، به اتفاق آرا تصویب شد که سیصد نمونهٔ مشابهِ این با چاپ سنگی تهیه شود و این کار به‌زودی انجام گرفت. آن‌ها را «نمودارهای '۴۳» می‌نامیدند. این یک کنفرانس بسیار مهم بود. خودزندگی‌نامهٔ جوزف بیتس، صفحهٔ ۲۶۳.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ که ارقام آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنان‌که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> «گواهیِ متحدِ واعظان و نشریاتِ ظهورِ دوم، هنگامی که بر «ایمانِ اصیل» ایستاده بودند، این بود که انتشارِ نمودار، تحققِ حبقوق ۲:۲، ۳ می‌باشد. اگر نمودار موضوعِ نبوت بود (و آنان که آن را انکار می‌کنند، ایمانِ اصیل را ترک می‌کنند)، آنگاه نتیجه می‌شود که ۴۵۷ ق.م. سالی بود که باید ۲۳۰۰ روز از آن تاریخ محاسبه می‌شد. لازم بود که ۱۸۴۳ نخستین زمانِ منتشرشده باشد تا «رؤیا» «درنگ کند»، یا آنکه زمانی برای درنگ وجود داشته باشد، که در آن گروهِ باکره‌گان می‌بایست بر موضوعِ عظیمِ زمان، اندکی پیش از آنکه به‌وسیلهٔ فریادِ نیمه‌شب بیدار شوند، چرت زنند و به خواب روند.» Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles