Article

# کتاب دانیال - شمارهٔ یازده

آزمون‌های پیامبرانه در تاریکی و ظهور تصویر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 6, 2023

Formats

PDF
Word

باب اول دانیال، نمایانگر پیام فرشتهٔ اول است و باب دوم نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم. در نمادپردازی نبوی، پیام نخست این است که از خدا بترسید، پیام دوم این است که به خدا جلال دهید و پیام سوم زمان داوری را مشخص می‌کند. پیش از آن‌که مستقیماً وارد باب دوم دانیال شویم، اندکی مرور لازم است. پیام فرشتهٔ دوم عمدتاً سقوط بابل را مشخص می‌کند.

> و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ قوم‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

فرشتهٔ دوم سقوط بابل را چنین تعریف می‌کند که او «همهٔ امّت‌ها را از شراب خشم زناکاری خود نوشانید». سقوط او در پاسخ به زناکاری‌اش با همهٔ امّت‌هاست. این زناکاری از طریق تعالیم کاذب او صورت می‌گیرد که به «شراب» تشبیه شده‌اند. کلیسای کاتولیک از آموزه‌های نادرست بسیاری تشکیل شده است، اما آموزهٔ نادرستی که به‌طور مستقیم با سقوط او پیوند دارد، آموزه‌ای است که «خشم» او را پدید می‌آورد. آن آموزه، درآمیختن کلیسا و دولت است، با این‌که کلیسا زمام این رابطه را در دست دارد. خشم کلیسای کاتولیک، آزار و تعقیب کسانی است که آنان را بدعت‌گذار می‌نامد. این خشم از طریق زناکاری او با پادشاهان زمین عملی می‌شود. بدون پیوند او با پادشاهان زمین و تسلطش بر آنان، توان آزار دادن کسانی را که بدعت‌گذار می‌خوانَد نمی‌داشت. ازاین‌رو، سقوط دوم او نقطه‌ای در آینده را نشان می‌دهد که در آن می‌تواند بار دیگر، همان‌گونه که در گذشته کرد، خشم خود را اعمال کند؛ و این امر به‌واسطهٔ زناکاری او با پادشاهان زمین رخ می‌دهد. پادشاهان زمین با نوشیدن دروغ‌های او وارد این رابطهٔ نامشروع می‌شوند. سقوط بابل برای آخرین بار در فصل هجدهمِ مکاشفه اعلام می‌شود.

> و پس از اینها دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت، و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند فریاد زد و گفت: «بابلِ عظیم فروافتاد، فروافتاد، و مسکنِ دیوها شده است، و زندانِ هر روحِ پلید، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز.» زیرا همهٔ قوم‌ها از شرابِ خشمِ زناکاریِ او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و تاجرانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمت‌های او ثروتمند شده‌اند. و آوازی دیگر از آسمان شنیدم که می‌گفت: «ای قومِ من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید؛ زیرا گناهانش تا آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌هایش را به یاد آورده است. همان‌گونه که به شما جزا داد، به او جزا دهید، و برابرِ کارهایش برایش دو برابر کنید؛ در همان جامی که پُر کرده است، برای او دو برابر بریزید.» مکاشفه ۱۸:۱-۶.

جام مهلتِ کلیسای کاتولیک در سال 1798 به پایان رسید، اما او قرار است تعقیب و آزاری را که در اعصار تاریک به انجام رساند، در خلال بحران قریب‌الوقوع قانون یکشنبه تکرار کند.

> لیکن چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن ایزابل را که خود را نبیه می‌خوانَد اجازه می‌دهی تا تعلیم دهد و بندگان مرا بفریبد تا زنا کنند و از چیزهایی که برای بت‌ها قربانی شده است بخورند. و به او فرصت دادم تا از زناکاری‌اش توبه کند؛ اما توبه نکرد. اینک او را بر بستر می‌افکنم و آنان را که با او زنا می‌کنند، مگر آنکه از اعمال خود توبه کنند، به تنگیِ عظیم دچار خواهم ساخت. مکاشفه ۲:۲۰-۲۲.

به او هزار و دویست و شصت سال داده شد تا توبه کند و او نپذیرفت. سه سال و نیم خشکسالی که به واقعهٔ کوه کرمل انجامید، به ایزابل داده شد تا توبه کند، اما او نیز سر باز زد. با فرا رسیدن قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده، نخستینِ پادشاهان زمین که در روزهای آخر با او زنا می‌کنند، ایالات متحده است، وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده. آنگاه پیمانهٔ مهلتِ آزمایشی‌اش پر می‌شود.

> بزرگ‌ترین و برگزیده‌ترین ملت بر روی زمین، ایالات متحده است. مشیتِ کریمانهٔ الهی از این کشور پاسداری کرده و برترین برکات آسمانی را بر او فرو ریخته است. در اینجا ستمدیدگان و مظلومان پناه یافته‌اند. در اینجا ایمانِ مسیحی در خلوصِ خود تعلیم داده شده است. این قوم دریافت‌کنندگانِ نوری عظیم و رحمت‌هایی بی‌همتا بوده‌اند. اما به این موهبت‌ها با ناسپاسی و فراموشیِ خدا پاسخ داده شده است. ذاتِ بی‌نهایت با ملت‌ها حساب نگه می‌دارد، و گناهِ آنان به نسبتِ نوری است که رد کرده‌اند. اکنون در دفترِ آسمان، سابقه‌ای هولناک بر ضدِ سرزمینِ ما ثبت است؛ اما جرمی که پیمانهٔ گناهِ او را پُر خواهد کرد، باطل کردنِ قانونِ خداست.

> میان قوانین انسان‌ها و فرامین یهوه، آخرین نبرد بزرگِ کشمکش میان حقیقت و خطا روی خواهد داد. اکنون وارد این نبرد می‌شویم— نبردی نه میان کلیساهای رقیبی که برای برتری می‌ستیزند، بلکه میان دینِ کتاب مقدس و دینِ افسانه و سنت. نیروهایی که در این کشمکش علیه حقیقت و عدالت متحد خواهند شد، هم‌اکنون به‌طور فعال مشغول کارند. روح نبوت، جلد ۴، صفحه ۳۹۸.

در زمان قانون یکشنبه، علامت وحش تحمیل می‌شود و بدین‌سان "باطل ساختن شریعت خدا" صورت می‌گیرد. پیش از قانون یکشنبه، تصویر وحش در ایالات متحده شکل می‌گیرد. قانون یکشنبه در یک مقطع زمانی فرا می‌رسد، اما شکل‌گیری تصویر وحش یک دوره زمانی است. آن دوره زمانی، دوره‌ای نبوی است که با طول عمر دانیال نمایانده شده، چنان‌که با هفتاد سال اسارت در باب اول کتاب دانیال نمایانده شده است. آن هفتاد سال با یهویاقیم آغاز شد، که نماد زمانی است که پیام نخستین در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ قدرت گرفت، و با باطل ساختن شریعت خدا پایان یافت، همان‌گونه که با "فرمان" کوروش نشان داده شده است.

تاریخِ زندگیِ نبویِ هفتادسالهٔ دانیال نمادِ چندین خطِ نبوت است. این تاریخ نمایانگرِ زمانِ مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. همچنین نمایانگرِ فرایندِ آزمایشیِ سه‌مرحله‌ای است که در سه فرشتهٔ مکاشفهٔ بابِ چهارده به تصویر کشیده شده، و ساختارِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» را نیز بازنمایی می‌کند. نمایانگرِ تطهیرِ پسرانِ لاوی است که به‌وسیلهٔ پیام‌آورِ عهد انجام می‌شود. این امر با دو بار پاک‌سازیِ هیکل توسطِ مسیح بازنمایی شده است. با ارتدادِ تدریجیِ درونِ اورشلیم در حزقیال باب‌های هشت و نه نیز بازنمایی شده است. همچنین نمایانگرِ تاریخی است که در آن تصویرِ وحش در ایالات متحده شکل می‌گیرد.

تمثالِ وحش همچنین به‌وسیلهٔ زناکاریِ ایزابل با آخاب، زناکاریِ هیرودیس با هیرودیاس، گوسالهٔ طلاییِ سرکشیِ هارون، دو معبدِ تقلبیِ پرستشِ یربعام که در بیت‌ئیل و دان قرار داشتند، و پیامبرانِ بعل و پیامبرانِ عشتاروت در داستانِ کوهِ کرمل نمایانده می‌شود. تنها تعریفِ تمثالِ وحش در نوشته‌های الن وایت، اتحادِ کلیسا و دولت است، به‌گونه‌ای که کلیسا بر این رابطه حاکم است. این مسئله که کلیسا بر دولت حکومت کند، همان جوهرهٔ چیزی است که سندِ مقدس، یعنی قانون اساسی ایالات متحده، برای جلوگیری از آن طراحی شده است. وقتی اصلِ جداییِ کلیسا و دولت توسطِ وحشِ از زمین در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع کنار گذاشته شود، اتحادِ کاملِ کلیسا و دولت در ایالات متحده محقق خواهد شد.

از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا زمانِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، آزمونی مشهود در جریان است که بر تشخیصِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش از سوی دانش‌پژوهانِ نبوت مبتنی است. اکنون در واپسین مرحلهٔ آن فرایند هستیم. در فرایندِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش، چندین جنبش وجود دارد که به کامل‌شدنِ آن در هنگامِ قانونِ یکشنبه، که در آن نشانۀ وحش اجباری می‌شود، کمک می‌کنند. جنبش‌های سیاسی، مذهبی، اجتماعی و مالی وجود دارند. به رویدادهایی که در پیوند با شکل‌گیریِ صورتِ وحش در بخشِ زیر به آنها اشاره شده توجه کنید.

> هم‌اکنون تدارکات در حال پیشرفت است و تحرکاتی در جریان است که نتیجهٔ آن‌ها ساختن تصویرِ وحش خواهد بود. در تاریخ زمین رویدادهایی به وقوع خواهند پیوست که پیشگویی‌های نبوت را برای این روزهای آخر برآورده خواهند ساخت. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد 7، 976.

شکل‌گیری تصویرِ وحش مستلزم آمادگیِ پیش‌رونده‌ای است که «رویدادها» و «جنبش‌ها» را ـ هر دو به صورت جمع ـ در بر می‌گیرد. تاریخی که با هفتاد سال اسارتِ دانیال نمایانده شده با یهویاقیم آغاز شد و با فرمانِ کوروش پایان یافت. عیسی پایانِ چیزی را با آغازِ آن نشان می‌دهد، و «فرمانی» وجود دارد که آغازِ دوره‌ای را نمایندگی می‌کند که هفتاد سالِ نبویِ دانیال نمونهٔ آن است. آن «فرمان» قانون پاتریوتِ ایالات متحده بود که علناً بر حملهٔ اسلامِ «وای سوم» استوار بود. اما برخلاف دستورات اجراییِ دیکتاتورمآبانهٔ آبراهام لینکلن در جنگ داخلی یا فرانکلین روزولت در جنگ جهانی دوم، قانون پاتریوت همچنان لازم‌الاجراست و به احتمال زیاد با افزایش خصومت‌ها با اسلامِ جهانی تقویت و تحکیم خواهد شد. دستورات اجراییِ هر دو جنگِ داخلی و جنگ جهانی دوم با پایانِ خصومت‌ها خاتمه یافت، اما خصومت‌ها با اسلامِ جهانی پایانی نخواهد داشت، بلکه حملاتِ تروریستیِ فزاینده در سراسر جهان رخ خواهد داد.

دو فلسفهٔ حقوقیِ اصلی در فرهنگ غربی وجود دارد. حقوق انگلیسی و حقوق رومی. مبنای حقوق انگلیسی این است که شخص بی‌گناه است مگر آن‌که گناهکاریِ او ثابت شود، و مبنای حقوق رومی این است که شخص گناهکار است مگر آن‌که بی‌گناهیِ او ثابت شود. قانون پاتریوتِ آمریکا نمونه‌ای کلاسیک از حقوق رومی است و به‌طور مستقیم در تقابل با حقوق انگلیسی قرار دارد. این یکی از همان «رویدادها» است که در روندِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش به وقوع خواهد پیوست. اگر ایالات متحده بناست به تصویرِ کاتولیسیسم بدل شود، فلسفهٔ دینی و سیاسیِ کاتولیکی باید پیشاپیش در ایالات متحده مستقر شود، پیش از اجرای اجباریِ نشانِ وحش.

> این موضوع سخت ذهن مرا مشغول کرده است. در آن تأمل کنید؛ زیرا مسئله‌ای بس مهم است. با کدام‌یک از این دو گروه منافع خود را همسو خواهیم کرد؟ اکنون در حال انتخابیم، و به‌زودی تفاوت میان کسی که خدا را خدمت می‌کند و کسی که او را خدمت نمی‌کند را تشخیص خواهیم داد. فصل چهارم ملاکی را بخوانید و درباره‌اش جدی بیندیشید. روز خدا بر ما سایه افکنده است. دنیا کلیسا را به رنگ خود درآورده است. هر دو در هماهنگی‌اند و بر پایهٔ سیاستی کوته‌بینانه عمل می‌کنند. پروتستان‌ها بر حاکمان کشور اثر خواهند گذاشت تا قوانینی وضع کنند برای بازگرداندن برتریِ از دست‌رفتهٔ مردِ گناه، که در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند. اصول کاتولیک رومی زیر مراقبت و حمایت دولت قرار خواهند گرفت. این ارتداد ملی به‌زودی به دنبال خود ویرانی ملی خواهد آورد. اعتراض حقیقت کتاب‌مقدس دیگر از سوی کسانی که قانون خدا را قانون زندگی خود نساخته‌اند تحمل نخواهد شد. آنگاه صدا از گورهای شهیدان شنیده خواهد شد، به‌نمایندگیِ آن نفوسی که یوحنا دید که به‌خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح که بدان متمسک بودند کشته شده بودند؛ سپس دعا از هر فرزند حقیقی خدا به آسمان برخواهد خاست: «وقت آن است، ای خداوند، که دست به کار شوی؛ زیرا ایشان شریعت تو را باطل کرده‌اند.» بولتن روزانهٔ کنفرانس عمومی، ۱ ژانویهٔ ۱۹۰۰.

بخش پیشین زمانِ تحققِ این گفته را که «اصولِ کلیسای کاتولیکِ رومی زیرِ مراقبت و حمایتِ دولت قرار خواهند گرفت» مقارن با قانونِ یکشنبه معرفی می‌کند. قانونِ یکشنبه پایانِ دورهٔ نمادینی است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. قانونِ میهن‌پرستی در آغاز، نمادِ قانونِ یکشنبه در پایان است. دو رویدادی که برای شکل‌گیریِ تمثالِ وحش رخ دادند، فرا رسیدنِ وایِ سوم و قانونِ میهن‌پرستیِ متعاقبِ آن بودند.

تشکیل تمثالِ وحش آزمونی است که در آن سرنوشت ابدی ما تعیین می‌شود، و این پیش از قانون یکشنبه فرا می‌رسد. در هنگام قانون یکشنبه، مهلتِ آزمایشِ ما به‌عنوان ادونتیست‌های روز هفتم پایان می‌یابد، و همان‌جا مهرِ آشکار نهاده می‌شود و بیرق برافراشته می‌گردد. تشکیل تمثالِ وحش پیش از قانون یکشنبه، پیش از مهرگذاریِ آشکار، و پیش از پایانِ مهلتِ آزمایش رخ می‌دهد.

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

> در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

> «این آزمونی است که قومِ خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتنِ شریعتِ او و خودداری از پذیرفتنِ سبتِ جعلی، وفاداریِ خود را به خدا ثابت کرده‌اند، زیر پرچمِ خداوند خدا، یهوه، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. آنان که از حقیقتِ دارای منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را خواهند گرفت.» منتشره‌های دست‌نوشته، جلد ۱۵، ۱۵.

دورهٔ زمانیِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش با هفتاد سال اسارتِ دانیال نمایانده شده بود. دانیال نخست با انتخاب اینکه تنها خوراکِ خدا را بخورد، آزمونِ خداترسی را پشت سر گذاشت. نخستین آزمونِ دانیال آزمونی غذایی بود. دومین آزمونِ دانیال آزمونی دیداری بود که در پایانِ دوره‌ای آزمایشیِ ده روز خوردنِ رژیمِ خدا، در مقابلِ خوردنِ رژیمِ بابل، رخ داد. موفقیتِ آن رژیم در ظاهرِ جسمانیِ دانیال آشکار شد. آزمونِ دوم یک آزمونِ دیداری است. آزمونِ نخست یک آزمونِ غذایی است. دانیال ایمانِ خود را آشکار کرد و از آزمونِ نخست گذشت، اما در آزمونِ دوم، دانیال نمی‌توانست از پیش ببیند که آیا قرار است از کسانی که رژیمِ بابل را می‌خوردند «فربه‌تر و خوش‌روی‌تر» به نظر برسد یا نه. همیشه کسانی هستند که عالی به نظر می‌رسند اما آشغال می‌خورند، و اصلاح‌گرانِ سلامتِ باوجدان هم هستند که مثلِ مرگِ متحرک به نظر می‌رسند.

به‌کاربستن خویشتن‌داری و ایمانِ دانیال در آزمون نخست، همان چیزی بود که او را از آزمون دوم گذراند، هرچند نتیجهٔ دورهٔ دومِ آزمون در «تاریکی» نهفته بود. میلری‌هایی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ کتابچهٔ کوچک را خوردند، پس از آن خدا را با اعلام پیام «فریاد نیم‌شب» جلال دادند، زیرا آن پیام همچون موجی سهمگین سراسر سرزمین را درنوردید. آزمون دوم آزمونی دیداری است که پیش از آن آزمونِ تغذیه‌ایِ مادی و روحانی می‌آید و پس از آن نیز سنگِ محکِ پیامبرانه‌ای قرار دارد. آزمون دوم مستلزم نمایش دیداریِ ایمانی است که در آزمون نخست بدان اقرار شده بود.

> اینک ایمان، اطمینانِ چیزهای موردِ امید و برهانِ چیزهای نادیده است. زیرا به‌واسطۀ آن، پیشینیان گواهیِ نیکو یافتند. عبرانیان ۱۱:۱، ۲.

باب دوم دانیال یک آزمون بصری است که تنها هنگامی با موفقیت انجام می‌شود که رژیم غذایی‌ای که در آزمون نخست برگزیده شده بود به‌طور فعال در فرایند آزمون به کار گرفته شود.

> زیرا رؤیا هنوز برای زمانی مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، منتظرش بمان، زیرا بی‌گمان خواهد آمد، درنگ نخواهد کرد. اینک آن که جانش به کبر برخاسته است، راستی در او نیست؛ اما عادل به ایمان خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۳، ۴.

نتیجهٔ آزمونِ دوم در هاله‌ای از ابهام رها شده است تا روشن شود که آیا ایمانِ اظهارشده در آزمونِ نخست، ایمانی راستین بود یا نه.

> نوری ویژه که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان شده بود، ترسیمی از رویدادهایی بود که قرار بود تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دهند. مصلحت نبود که مردم این امور را بدانند، زیرا ایمانشان ناگزیر باید آزموده می‌شد. در ترتیب الهی، حقایق بسیار شگفت‌انگیز و پیشرفته اعلام می‌شدند. قرار بود پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم اعلام شوند، اما پیش از آن‌که این پیام‌ها کار ویژهٔ خود را به انجام رسانند، نور بیشتری نباید آشکار می‌شد. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد 7، صفحه 971.

به‌گونه‌ای الهی بجاست که بابِ دومِ دانیال بر تمثالی بنا شده است، زیرا آزمونِ تمثالِ وحش را نمایندگی می‌کند. آن دانش‌پژوهانِ نبوت که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را تحققِ نبوت تشخیص دادند، به‌طور نمادین کتابِ پنهان را خوردند. سپس به راه‌های کهنِ ادونتیسم، چنان‌که بر نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نمایان است، بازگردانده شدند. آن راه‌های کهن جنبشِ فرشتهٔ نخست را مشخص می‌کردند، که سپس هدایت شدند تا بفهمند آن نمایانگرِ جنبشِ فرشتهٔ سوم است. همهٔ مکاشفاتِ گران‌بهایی که برای درکشان هدایت شدند، از رهگذرِ فهمِ روش‌شناسیِ نبوی‌ای که دریافت کرده بودند پدید آمد. الگوی آن روش‌شناسی، روشِ ویلیام میلر بود که زمانی تأیید شد که نخستین پیامِ تاریخِ او در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قوت یافت.

> "در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

> دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

وقتی مردم 11 سپتامبر 2001 را به‌عنوان تحققِ نبوّت پذیرفتند، آنان همچنین «به درستیِ اصولِ تفسیرِ نبویِ اتخاذشده توسط» Future for America قانع شدند. فرشته با کتابِ پنهان فرود آمده بود و به آنان که می‌خواستند بخورند، فرمان داد که بخورند. منطقِ نبویِ موجود در کتابچهٔ کوچکِ تاریخِ میلریتی و در کتابِ پنهانِ تاریخِ کنونیِ ما، برای گذرِ ایمن از آزمونِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش لازم است. اما پس از خوردن، یا جذبِ روش‌شناسیِ نبوی، شاگرد باید پس از آن تأییدِ دیداریِ آنچه را که پیش‌تر خورده بود آشکار سازد. آن عملِ ایمان باید با آزمونی آشکار شود که عبور از آن با سرانجامی «تاریک» همراه است.

قواعد نبوتیِ ویلیام میلر در تاریخِ فرشتهٔ نخست، همراه با کلیدهای نبوتی که در تاریخِ فرشتهٔ سوم تثبیت شدند، این امکان را به دانش‌پژوهانِ نبوت می‌دهد که دریابند هر یک از سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهاردهم پیامی را در کتابچه‌ای کوچک که باید خورده می‌شد، با خود آوردند. روش‌شناسی‌ای که آنان برای خوردنِ آن برگزیدند، به همان دانش‌پژوهان امکان می‌دهد سپس ببینند که وقتی فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجدهم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، در دست خود کتابی داشت که باید خورده شود، هرچند در باب هجدهم به‌طور مستقیم بدان پرداخته نشده است.

فرشته در دست خود کتابی پنهان داشت. آن منطقِ پیش‌گویانه همان است که دانیال هنگامی که تصمیم گرفت خوراکِ بابِلی را رد کند به نمایش می‌گذارد. همان منطقِ پیش‌گویانه برای دیدنِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش لازم است؛ زیرا هرچند به ما اطلاع داده شده که «جنبش‌ها» و «رویدادهایی» در شکل دادن به تصویرِ وحش پدید خواهد آمد، همچنین به ما گفته شده که جنبشِ قانون‌گذاریِ یکشنبه در «تاریکی» در جریان است. باید «عینک‌های دید در شب» روحانی داشته باشیم تا بتوانیم حرکت‌هایشان را در تاریکی ببینیم، زیرا سخن از شکل‌گیریِ تصویر است، اما این شکل‌گیری در «تاریکی» رخ می‌دهد. این امر تنها با قواعدِ پیش‌گویانه‌ای شناخته خواهد شد که دانش‌پژوهِ نبوت زمانی پذیرفت که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را تحققِ فرا رسیدنِ وایِ سوم دانست.

> خدا آشکار کرده است که در روزهای آخر چه رخ خواهد داد تا قوم او آماده باشند تا در برابر توفانِ مخالفت و خشم ایستادگی کنند. کسانی که دربارهٔ رویدادهای پیشِ رو هشدار یافته‌اند نباید در انتظارِ آرامِ توفانِ در راه بنشینند و خود را با این فکر دلگرم سازند که خداوند در روز تنگی وفادارانش را در پناه خواهد گرفت. ما باید مانند کسانی باشیم که در انتظارِ خداوندِ خود هستند، نه با امیدی بیکارانه، بلکه با کاری جدّی و ایمانی استوار. اکنون زمان آن نیست که بگذاریم ذهن‌های ما به امور کم‌اهمیت مشغول شود. در حالی که انسان‌ها در خواب‌اند، شیطان فعالانه امور را ترتیب می‌دهد تا قوم خدا نه رحمت بیابند و نه عدالت. جنبش روز یکشنبه اکنون در تاریکی راه خود را می‌گشاید. رهبران مسئلهٔ واقعی را پنهان می‌کنند، و بسیاری از کسانی که به این جنبش می‌پیوندند خودشان نمی‌بینند جریان پنهانی به کدام سو می‌رود. ادعاهای آن ملایم و در ظاهر مسیحی است، اما وقتی سخن بگوید، روحِ اژدها را آشکار خواهد کرد. وظیفهٔ ماست که هرآنچه در توان داریم انجام دهیم تا خطرِ تهدیدکننده را دفع کنیم. باید بکوشیم با ارائهٔ تصویری درست از خود در برابر مردم، تعصّب را از میان برداریم. باید مسئلهٔ واقعیِ مورد بحث را پیشِ رویشان بگذاریم و بدین‌سان مؤثرترین اعتراض را در برابر تدابیری که آزادیِ وجدان را محدود می‌کنند ابراز کنیم. باید کتاب مقدّس را بررسی کنیم و بتوانیم دلیل ایمان خود را بیان کنیم. پیامبر می‌گوید: «شریران شریرانه رفتار خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید.» شهادت‌ها، جلد پنجم، صفحهٔ ۴۵۲.

دانیال نمایندهٔ «خردمندان» است که می‌توانند حرکت برای قانون‌گذاری روز یکشنبه را ببینند، هرچند که این امر در «تاریکی» جریان دارد. او می‌تواند چنین کند، زیرا پیش از آزمون بصری، آزمون تغذیه‌ای را پشت سر گذاشت. آزمون بصریِ شکل‌گیری «تصویرِ وحش» در «تاریکی» رخ می‌دهد.

ما بررسی خود از باب دوم دانیال را به‌عنوان پیام فرشتهٔ دوم در مقالهٔ بعدی آغاز خواهیم کرد.

> و نابینایان را از راهی که نمی‌شناختند خواهم برد؛ ایشان را در مسیرهایی که نشناخته بودند رهبری خواهم کرد؛ تاریکی را پیش رویشان به نور مبدل خواهم ساخت و کجی‌ها را راست خواهم کرد. این کارها را برایشان انجام خواهم داد و ایشان را ترک نخواهم کرد. اشعیا ۴۲:۱۶.

Back to Articles