Article

# Panium - Number Twenty-Two

پانیوم - شمارهٔ بیست‌و‌دو

December 31, 2023

۳۱ دسامبر ۲۰۲۳

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2026

Formats

PDF
Word

Since December 31, 2023, the Lion of the tribe of Judah has been unsealing prophetic truths in a specific order. The order can easily be ascertained by reviewing the articles that have been posted on the website of Future for America. Over the recent months the truths which have been unsealed are many, and profound! The order is not random, it is purposeful. The sequence clearly identifies a purposeful sequential process that Christ, as the Lion of the tribe of Judah accomplishes as He unseals the final testing messages to the church and thereafter to the world. In the book of Revelation, the Lion of the tribe of Judah takes the book that is sealed with seven seals and removes the seals one at a time—in order.

از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تاکنون، شیرِ قبیلهٔ یهودا به ترتیبی معیّن به مهرگشاییِ حقایق نبوی پرداخته است. این ترتیب را می‌توان به‌سادگی با مرور مقاله‌هایی که در وبگاه «فیوچر فور آمریکا» منتشر شده‌اند، احراز کرد. در ماه‌های اخیر، حقایقی که مُهرشان گشوده شده، بسیار و ژرف‌اند! این ترتیب تصادفی نیست؛ هدفمند است. این توالی به‌روشنی فرایندی هدفمند و پیاپی را نشان می‌دهد که مسیح، به‌عنوان شیرِ قبیلهٔ یهودا، هنگام مهرگشاییِ پیام‌های نهاییِ امتحانی، نخست به کلیسا و سپس به جهان، آن را به انجام می‌رساند. در کتاب مکاشفه، شیرِ قبیلهٔ یهودا طوماری را که مختوم به هفت مُهر است برمی‌گیرد و مُهرها را یک‌به‌یک، به ترتیب، برمی‌دارد.

## Will be Disclosed in Their Order

به ترتیب خویش منکشف خواهند شد

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، همان فرمانی که دربارهٔ کتابچه به دانیال داده شد، به یوحنا نیز می‌رسد: «آنچه را هفت رعد گفتند مهر کن.» این‌ها مربوط به رویدادهای آینده‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایانِ روزها در قرعهٔ خود خواهد ایستاد. یوحنا کتابچه را گشوده می‌بیند. آنگاه نبوت‌های دانیال جایگاه شایستهٔ خود را در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم که باید به جهان ابلاغ شوند، می‌یابند. برداشته شدن مهر از کتابچه، پیامِ مربوط به زمان بود.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی‌اند. یکی نبوّت است، دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهر شده، دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آن‌ها را ننویسد.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> نوری ویژه که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از رویدادهایی بود که در چارچوب پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ خواهند داد. به صلاح نبود که مردم از این امور آگاه شوند، زیرا ایمانشان ناگزیر باید آزموده می‌شد. در تدبیر خدا، حقایقی بسیار شگفت‌انگیز و پیشرو اعلام می‌شد. قرار بود پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم اعلام شوند، اما تا زمانی که این پیام‌ها کار ویژهٔ خود را به انجام نرسانده بودند، نور بیشتری قرار نبود آشکار شود. این موضوع با فرشته‌ای که یک پا بر دریا نهاده بود و با سوگندی بسیار جدی اعلام می‌کرد که دیگر زمان نخواهد بود، به تصویر کشیده شده است. تفسیر کتاب‌مقدس اَدوِنتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحهٔ ۹۷۱.

The final revelation of the “seven thunders” was opened up post-2023, and it revealed that the “seven thunders” represent the first alpha disappointment unto the last omega disappointment. John was not allowed to define the seven thunders for the revelation of the “seven thunders” was not a singular fulfillment of history, but an illustration of a “delineation of events” that took place in Millerite history, that would take place again in the latter days. The perfect fulfillment was shown to illustrate the history of July 18, 2020 unto the soon-coming Sunday law. The Lion opened that light up to shine upon the history of the erection of the temple of the one hundred and forty-four thousand.

مکاشفهٔ نهاییِ «هفت رعد» پس از سال ۲۰۲۳ گشوده گردید، و آشکار ساخت که «هفت رعد» نمایانگر نخستین نومیدیِ آلفا تا واپسین نومیدیِ امگا است. به یوحنا اجازت داده نشد «هفت رعد» را تبیین کند، زیرا مکاشفهٔ «هفت رعد» تحققِ یگانه‌ای در تاریخ نبود، بلکه تصویری از یک «ترسیمِ توالیِ رویدادها» بود که در تاریخِ میلریتی رخ داد و در ایامِ آخر بار دیگر رخ خواهد داد. تحققِ کاملِ آن نشان داده شد تا تاریخ از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه را تبیین کند. شیر آن نور را گشود تا بر تاریخِ برپاییِ هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار بتابد.

In the Millerite history the “seven thunders” represented 1798 unto 1844, when the Millerite’s presented “most wonderful and advanced truths.” In prosecuting the work they were given, the Millerites were tested. They did not fully understand the message they were proclaiming, or the history they were fulfilling. The truths they proclaimed were what Sister White defines as “advanced truths,” that were not to be understood until after the messages of the first and second angels had accomplished their work.

در تاریخ جنبش میلری، «رعدهای هفتگانه» نمایانگرِ دورهٔ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ بود؛ زمانی که پیروان میلر «شگفت‌انگیزترین و پیشرفته‌ترین حقایق» را عرضه کردند. در جریان اجرای مأموریتی که به آنان سپرده شده بود، پیروان میلر مورد آزمون قرار گرفتند. آنان پیامى را که اعلام می‌کردند یا تاریخی را که در حال تحقق بخشیدن به آن بودند، به‌طور کامل درنمی‌یافتند. حقایقی که آنان اعلام می‌کردند همان چیزی بود که خواهر وایت آن‌ها را «حقایقِ پیشرفته» می‌نامد؛ حقایقی که قرار نبود تا پس از آن‌که پیام‌های فرشتهٔ اوّل و فرشتهٔ دوم کار خویش را به انجام رسانده بودند، فهمیده شوند.

When the “seven thunders” reach their perfect fulfillment, those “future events” are represented by the messages of the three angels’ of Revelation fourteen in combination with the book of Daniel. The work of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the “future events” of the “seven thunders” is combining the book of Daniel with the three angels.

هنگامی که «هفت رعد» به تحققِ کاملِ خود برسند، آن «وقایعِ آینده» به‌وسیلهٔ پیام‌های سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده، در ترکیب با کتابِ دانیال، بازنمایی می‌شوند. کارِ یکصد و چهل و چهار هزار، که به‌وسیلهٔ «وقایعِ آینده»ی «هفت رعد» بازنمایی می‌شود، عبارت است از ترکیبِ کتابِ دانیال با سه فرشته.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angels’ messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

> خداوند در شرف مجازات جهان به سبب شرارتش است. او در شرف مجازات نهادهای دینی است، به سبب رد نور و حقیقتی که به آنان داده شده است. پیام بزرگ، که پیام‌های فرشته اول، دوم و سوم را در بر می‌گیرد، باید به جهان رسانده شود. این باید بار کار ما باشد. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۵۰.

Since December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing prophetic truths in a specific “order.”

از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، شیرِ قبیلهٔ یهودا در «ترتیبی» معیّن به مهرگشاییِ حقایقِ نبوی مشغول بوده است.

## Millerite History

تاریخ جنبش میلری

> “There are those now living who, in studying the prophecies of Daniel and John, received great light from God as they passed over the ground where special prophecies were in process of fulfillment in their order. They bore the message of time to the people. The truth shone out clearly as the sun at noonday. Historical events, showing the direct fulfillment of prophecy, were set before the people, and the prophecy was seen to be a figurative delineation of events leading down to the close of this earth’s history.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> اکنون کسانی زنده‌اند که در مطالعهٔ نبوّت‌های دانیال و یوحنا، چون از عرصه‌ای که در آن نبوّت‌های خاص به ترتیب خود در حال تحقق بود عبور کردند، از خدا نوری عظیم دریافت نمودند. آنان پیام زمان را به مردم رسانیدند. حقیقت چون آفتاب نیمروز به‌روشنی درخشید. رویدادهای تاریخی که تحقق مستقیم نبوّت را نشان می‌دادند، پیشِ روی مردم قرار داده شدند، و مشهود گردید که آن نبوّت تصویری تمثیلی از رویدادهایی است که به پایان تاریخ این زمین منتهی می‌شوند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، صفحات ۱۰۱ و ۱۰۲.

The “order” which Christ has been unsealing the message of the Midnight Cry represent “historical events” that show a “direct fulfillment of prophecy” that lead to the close of probation. The direct fulfillment of prophecy in the latter days is not a revelation of prophecies that are based upon time, but Palmoni still employs numbers to identify the direct fulfillments of prophecy. Time is no longer, and though the Millerite’s “bore the message of time” to their generation, the message of the third angel is stronger than “time.”

«ترتیبی» که مسیح در مهرگشاییِ پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» به کار بسته است، «رویدادهای تاریخی» را نمایان می‌کند که «تحقّقِ مستقیمِ نبوّت» را نشان می‌دهند؛ تحقّقی که به پایانِ مهلتِ فیض می‌انجامد. تحقّقِ مستقیمِ نبوّت در ایّامِ واپسین مکاشفهٔ نبوّاتی مبتنی بر زمان نیست، امّا پلمونی همچنان از اعداد بهره می‌گیرد تا تحقّق‌های مستقیمِ نبوّت را مشخّص سازد. زمان دیگر نخواهد بود، و هرچند پیروانِ میلر «پیامِ زمان» را به نسلِ خویش رساندند، پیامِ فرشتهٔ سوم از «زمان» نیرومندتر است.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> خداوند به من نشان داده است که پیام فرشته سوم باید منتشر شود و به فرزندان پراکنده خداوند اعلام گردد، و نباید آن را به زمان گره زد؛ زیرا زمان دیگر هرگز آزمونی نخواهد بود. دیدم که برخی از موعظه درباره زمان دچار هیجان کاذب می‌شوند؛ و اینکه پیام فرشته سوم از مسئله زمان نیرومندتر است. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیان خود بایستد و برای تقویت خود به زمان نیاز ندارد، و با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت و کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت کوتاه و به انجام خواهد رسید. تجربه‌ها و دیدگاه‌ها، ص ۴۸.

The sequential “order” of the unsealing of the prophetic truths identify a progressive history, but they also identify the development of the message. The “order” of the history represented and also the footsteps of how the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the message since December 31, are both salvational to understand. In July of 2023, a voice in the wilderness began to prepare the way for the unsealing of December 31, 2023. Then the Lion of the tribe of Judah unsealed Revelation chapter one.

«ترتیبِ» پی‌درپیِ مُهرگشاییِ حقایقِ نبوی، تاریخی پیش‌رونده را مشخص می‌کند و نیز تکوّنِ پیام را نشان می‌دهد. «ترتیبِ» تاریخیِ بازنموده‌شده، و نیز مراحلِ چگونگیِ مُهرگشاییِ پیام از ۳۱ دسامبر تاکنون به‌دستِ شیرِ قبیلهٔ یهودا، فهمِ هر دو برای نجات ضروری است. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، صدایی در بیابان آغاز کرد تا راه را برای مُهرگشاییِ ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳ آماده سازد. سپس شیرِ قبیلهٔ یهودا بابِ نخستِ کتابِ مکاشفه را مُهرگشایی کرد.

## Nothing Else

هیچ چیز دیگری

> “The solemn messages that have been given in their order in the Revelation are to occupy the first place in the minds of God’s people. Nothing else is to be allowed to engross our attention.” Testimonies, volume 8, 301, 302.

> «پیام‌های خطیری که در کتاب مکاشفه به ترتیب خود داده شده‌اند، باید جایگاه نخست را در اذهان قوم خدا به خود اختصاص دهند. نباید اجازه داده شود که هیچ امر دیگری تمام توجه ما را به خود مشغول سازد.» شهادات، جلد 8، 301، 302.

The articles that began in 2023 are to “occupy the first place in the minds of God’s people.”

مقالاتی که در سال ۲۰۲۳ آغاز شده‌اند، قرار است «در اذهانِ قومِ خدا مقامِ نخست را اشغال کنند».

> “All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.

> هرآنچه خدا در تاریخ نبوت مقرر کرده بود که در گذشته تحقق یابد، تحقق یافته است؛ و هرآنچه هنوز باید به ترتیب خود بیاید، خواهد آمد. دانیال، پیامبرِ خدا، در جای خود ایستاده است. یوحنا در جای خود ایستاده است. در مکاشفه، شیرِ قبیلهٔ یهودا کتاب دانیال را برای مطالعه‌کنندگانِ نبوت گشوده است و بدین‌سان دانیال در جای خود ایستاده است. او شهادت خود را می‌دهد؛ همان که خداوند در رؤیا دربارهٔ رویدادهای بزرگ و خطیری که ما، در حالی که بر همین آستانهٔ تحقق آن‌ها ایستاده‌ایم، باید بدانیم، بر او آشکار کرد.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated.” Selected Messages, book 2, 109.

> کلام خدا در تاریخ و نبوت، نبردِ دیرپایِ میانِ حق و باطل را به تصویر می‌کشد. آن نبرد هنوز در جریان است. آنچه بوده است، باز تکرار خواهد شد. پیام‌های برگزیده، جلد ۲، ۱۰۹.

## Thirty

سی

The message of Daniel eleven verse forty was unsealed and formalized in 1996. Thirty years later, the hidden history of the very same verse is now being unsealed in connection with the formalization of the message of the Midnight Cry, a message that consists of a corrected external prediction of Islam in connection with a corrected internal message of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry is proclaimed before verse sixteen’s Sunday law, for it is at the Sunday law where the door closes in the parable.

پیامِ دانیال فصلِ یازدهم، آیهٔ چهلم، در سال ۱۹۹۶ مُهرش گشوده شد و رسمیت یافت. سی سال بعد، تاریخِ پنهانِ همان آیه اکنون در پیوند با رسمی‌سازیِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب مُهرش گشوده می‌شود؛ پیامی که از پیشگوییِ بیرونیِ تصحیح‌شده‌ای دربارهٔ اسلام، در پیوند با پیامِ درونیِ تصحیح‌شدهٔ فریادِ نیمه‌شب، تشکیل شده است. پیامِ فریادِ نیمه‌شب پیش از قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم اعلام می‌شود، زیرا در قانونِ یکشنبه است که درِ مثل بسته می‌شود.

## Peter

پطرس

This places Peter in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Peter had a message he proclaimed in the upper room, and a message he proclaimed in the temple. The upper room message is the parable’s Midnight Cry and the temple message is the loud cry of the third angel. In order for Peter to proclaim the upper room message of the Midnight Cry, Peter’s message would first be corrected and formalized. The correction and formalization are accomplished by bringing together the lines of prophecy the Lion of the tribe of Judah has been identifying since December 31, 2023.

این امر پطرس را در تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار قرار می‌دهد. پطرس پیامی داشت که آن را در بالاخانه اعلان کرد، و پیامی دیگر که آن را در هیکل اعلان نمود. پیامِ بالاخانه، ندای نیم‌شبِ مَثَل است و پیامِ هیکل، فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم. برای آن‌که پطرس بتواند پیامِ ندای نیم‌شب را در بالاخانه اعلان کند، پیامِ او نخست باید تصحیح و تدوین می‌گردید. این تصحیح و تدوین از رهگذرِ به‌هم‌آوردنِ خطوطِ نبوّت به انجام می‌رسد که شیرِ سبطِ یهودا از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تاکنون در حالِ شناساییِ آن‌ها بوده است.

The work is now to formalize the message of the Midnight Cry. The formalization of the message has been typified by William Miller in 1831, and The Time of the End magazine in 1996. The correction of the message that produced the first disappointment on July 18, 2020 has been typified by both Josiah Litch and by Samuel Snow. The work they each performed ‘caused’ the ‘effect’ that followed in the wake of August 11, 1840, and the wake of the seventh-month movement. In 1840 the message was carried to every mission station in the world and in 1844 the message of the Midnight Cry swept over the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. The work of men ‘caused’ the ‘effect’ of an outpouring of the Holy Spirit. 1840 went to the world, represented by the sea and 1844 went to the United States, represented by the earth. The symbol of 1840 was Christ standing upon the earth and sea in Revelation ten, and that very chapter identifies the history of 1840 unto 1844, and portrays Christ standing upon the earth and the sea.

اکنون کارْ رسمی‌سازیِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. رسمی‌سازیِ این پیام، به‌گونه‌ای نمونه‌وار، توسط ویلیام میلر در سال ۱۸۳۱ و نیز توسط مجلهٔ زمانِ انتها در سال ۱۹۹۶، به‌نمایش درآمده است. اصلاحِ پیامی که نخستین نومیدی را در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ پدید آورد، به‌گونه‌ای نمونه‌وار توسط یوشیا لیچ و نیز ساموئل اسنو به‌تصویر کشیده شده است. کاری که هر یک انجام دادند، 'سببِ' 'اثری' شد که در پیِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و نیز در پیِ جنبشِ ماهِ هفتم پدید آمد. در سال ۱۸۴۰، این پیام به هر ایستگاهِ میسیونری در جهان رسانده شد، و در سال ۱۸۴۴، پیامِ فریادِ نیمه‌شب چون خیزابی مدّی، نوارِ ساحلیِ شرقیِ ایالات متحده را درنوردید. کارِ آدمیان 'سببِ' 'اثری' شد که همان افاضهٔ روح‌القدس بود. پیامِ ۱۸۴۰ به جهان رفت، که نمادش دریاست، و پیامِ ۱۸۴۴ به ایالات متحده رفت، که نمادش زمین است. نمادِ سالِ ۱۸۴۰، مسیحِ ایستاده بر زمین و دریا در مکاشفهٔ بابِ دهم بود، و همان بابْ تاریخِ از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را مشخص می‌سازد و مسیح را ایستاده بر زمین و دریا به تصویر می‌کشد.

In both 1840 and 1844, the adjustment to the prediction was an adjustment forward in time, to the perfect date. One was a prediction of Islam and the other a prediction of the parable of the ten virgins. One was external and one was internal. 1844 also included an error of misunderstanding the sanctuary. Was the sanctuary the earth, or was it the heavenly sanctuary? The misunderstanding was even deeper than simply the definition of the sanctuary, for it also represented a test as to whether a soul would follow Christ from the holy place to the Most Holy Place.

در هر دو موردِ ۱۸۴۰ و ۱۸۴۴، تعدیلی که بر پیشگویی اعمال شد، تعدیلی رو به جلو در زمان بود تا رسیدن به موعدِ دقیق. یکی پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام بود و دیگری پیشگویی‌ای دربارهٔ مَثَلِ ده باکره. یکی بیرونی بود و دیگری درونی. سال ۱۸۴۴ همچنین مشتمل بر خطایی ناشی از سوءفهمِ قدسگاه بود. آیا قدسگاهْ زمین بود، یا قدسگاهِ آسمانی؟ این سوءفهم از صرفِ تعریفِ قدسگاه نیز عمیق‌تر بود، زیرا همچنین نمایانگرِ آزمونی بود که آیا نفسی مسیح را از مکانِ مقدس به قدس‌الاقداس پیروی خواهد کرد یا نه.

> “I saw the Father rise from the throne, and in a flaming chariot go into the holy of holies within the veil, and sit down. Then Jesus rose up from the throne, and the most of those who were bowed down arose with Him. I did not see one ray of light pass from Jesus to the careless multitude after He arose, and they were left in perfect darkness. Those who arose when Jesus did, kept their eyes fixed on Him as He left the throne and led them out a little way. Then He raised His right arm, and we heard His lovely voice saying, ‘Wait here; I am going to My Father to receive the kingdom; keep your garments spotless, and in a little while I will return from the wedding and receive you to Myself.’ Then a cloudy chariot, with wheels like flaming fire, surrounded by angels, came to where Jesus was. He stepped into the chariot and was borne to the holiest, where the Father sat. There I beheld Jesus, a great High Priest, standing before the Father. On the hem of His garment was a bell and a pomegranate, a bell and a pomegranate. Those who rose up with Jesus would send up their faith to Him in the holiest, and pray, ‘My Father, give us Thy Spirit.’ Then Jesus would breathe upon them the Holy Ghost. In that breath was light, power, and much love, joy, and peace.

> من دیدم که پدر از تخت برخاست و در ارابه‌ای آتشین به درون پرده، به قدس‌الاقداس، رفت و نشست. سپس عیسی از تخت برخاست، و بیشترِ آنان که خمیده بودند با او برخاستند. من ندیدم که پس از برخاستن او، حتی یک شعاع نور از عیسی به سوی جماعتِ غافل بگذرد، و آنان در ظلمتِ مطلق واگذاشته شدند. کسانی که هنگامی که عیسی برخاست برخاستند، چون او تخت را ترک کرد و ایشان را اندکی بیرون برد، چشمان خود را بر او دوخته نگاه داشتند. آنگاه بازوی راست خود را برافراشت، و آوای دل‌انگیز او را شنیدیم که می‌گفت: «اینجا منتظر بمانید؛ نزد پدرِ خود می‌روم تا ملکوت را دریافت کنم؛ جامه‌های خویش را بی‌لکه نگاه دارید، و اندکی دیگر از عروسی بازخواهم گشت و شما را نزد خود خواهم پذیرفت.» آنگاه ارابه‌ای ابری، با چرخ‌هایی چون آتشِ فروزان، که فرشتگان آن را دربر گرفته بودند، به جایی که عیسی بود آمد. او قدم در ارابه نهاد و به قدس‌الاقداس، آنجا که پدر نشسته بود، برده شد. آنجا عیسی را دیدم، کاهنِ اعظمِ بزرگ، که در برابرِ پدر ایستاده بود. بر حاشیهٔ جامه‌اش زنگوله‌ای و اناری، زنگوله‌ای و اناری بود. آنان که با عیسی برخاسته بودند، ایمان خود را به حضورِ او در قدس‌الاقداس می‌فرستادند و دعا می‌کردند: «ای پدرِ من، روحِ خویش را به ما عطا فرما.» آنگاه عیسی بر ایشان روح‌القدس را می‌دمید. در آن دَم نور و قدرت، و محبت و شادی و آرامشِ بسیار بود.

> “I turned to look at the company who were still bowed before the throne; they did not know that Jesus had left it. Satan appeared to be by the throne, trying to carry on the work of God. I saw them look up to the throne, and pray, ‘Father, give us Thy Spirit.’ Satan would then breathe upon them an unholy influence; in it there was light and much power, but no sweet love, joy, and peace. Satan’s object was to keep them deceived and to draw back and deceive God’s children.” Early Writings, 55, 56.

> من روی خود را برگرداندم تا به جماعتی بنگرم که هنوز در برابر تخت سر به سجده داشتند؛ آنان نمی‌دانستند که عیسی آن را ترک کرده است. چنین می‌نمود که شیطان در کنار تخت است و می‌کوشد کار خدا را ادامه دهد. دیدم که به سوی تخت نگریستند و دعا کردند: «ای پدر، روح خود را به ما عطا فرما.» آنگاه شیطان بر آنان نفسی با تأثیری نامقدس می‌دمید؛ در آن روشنایی و قدرت بسیار بود، اما محبتِ شیرین، شادی و سلامتی نبود. مقصود شیطان این بود که ایشان را در فریب نگاه دارد و فرزندان خدا را بازپس کشیده و بفریبد. نوشته‌های نخستین، ۵۵، ۵۶.

The sanctuary was identified as the “key” that explained all of the misunderstandings that were engendered by the misunderstanding of the sanctuary. It was the “key” that explained the disappointment. In the latter days, the “key” is the disappointment, which explains the misunderstanding of the temple.

مقدس‌گاه به‌عنوان «کلید»ی شناسایی شد که همهٔ سوءفهم‌هایی را که از سوءفهمِ خودِ مقدس‌گاه پدید آمده بود، تبیین می‌کرد. همان «کلید»ی بود که سرخوردگی را تبیین می‌کرد. در ایام آخر، «کلید» خودِ سرخوردگی است که سوءفهمِ هیکل را تبیین می‌کند.

As of October 22, 1844 “time is no longer,” and the error of the disappointment of July 18, 2020 must now be corrected, but not in terms of time, for time is no longer.

از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بعد، «دیگر زمان نخواهد بود»، و خطایِ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ اکنون باید تصحیح گردد، اما نه از حیثِ زمان، زیرا دیگر زمان نخواهد بود.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> و آن فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بالا برد و به او که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است و زمین و آنچه در آن است و دریا و آنچه در آن است را آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ اما در روزهایی که صدای فرشتهٔ هفتم بلند شود، آنگاه که آغاز به نواختن کند، سرّ خدا، چنان‌که به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۵‏-‏۷.

The location of the prediction that must be corrected is Nashville, Tennessee, and the location cannot be changed, for it is identified not by Future for America, but by Ellen White, and the Spirit of Prophecy never fails.

مکانِ آن پیشگویی که باید تصحیح شود، نشویلِ تنسی است، و این مکان را نمی‌توان تغییر داد، زیرا آن را نه فیوچر فور آمریکا، بلکه الن وایت معین کرده است، و روحِ نبوت هرگز خطا نمی‌کند.

> “When I was in Nashville, I had been speaking to the people, and in the night season, there was an immense ball of fire that came right from heaven and settled in Nashville. There were flames going out like arrows from that ball; houses were being consumed; houses were tottering and falling. Some of our people were standing there. ‘It is just as we expected,’ they said, ‘we expected this.’ Others were wringing their hands in agony and crying unto God for mercy. ‘You knew it,’ said they ‘you knew that this was coming, and never said a word to warn us!’ They seemed as though they would almost tear them to pieces, to think they had never told them or given them any warning at all.” Manuscript 188, 1905.

> هنگامی که در نشویل بودم، با مردم سخن می‌گفتم، و در شب‌هنگام، گوی عظیمی از آتش مستقیماً از آسمان آمد و در نشویل قرار گرفت. شعله‌هایی چون تیر از آن گوی بیرون می‌جهید؛ خانه‌ها طعمه آتش می‌گشتند؛ خانه‌ها متزلزل می‌شدند و فرو می‌ریختند. برخی از مردم ما در آنجا ایستاده بودند. گفتند: «دقیقاً همان است که انتظار داشتیم؛ ما این را انتظار داشتیم.» دیگران از فرط رنج دست‌های خود را به هم می‌فشردند و به درگاه خدا برای رحمت استغاثه می‌کردند. «شما می‌دانستید،» می‌گفتند، «می‌دانستید که این در راه است و هرگز سخنی برای هشدار به ما نگفتید!» چنان می‌نمود که نزدیک بود آنان را از هم بدرند، از این اندیشه که هرگز چیزی به ایشان نگفته یا هیچ هشداری به ایشان نداده بودند. دست‌نوشته ۱۸۸، ۱۹۰۵.

The internal issue of the fireballs upon Nashville is that it identifies that Laodicean Seventh-day Adventism knew of the Nashville warning message, but kept silent. This is the point in prophetic history where the “shame” or “joy” of the message of the Midnight Cry is manifested. This is the point that those who are to become the ensign begin to be lifted up in distinction with those who then being shamed by those in the world who are exasperated and angry that Laodicean Seventh-day Adventism gave no Nashville warning. This same prophetic distinction was represented at Mount Carmel between Elijah and the prophets of Baal, and in the history of the second angel of Millerite history, when the Protestants changed to apostate Protestants and began their role as the false prophet, becoming the daughters of Rome. In 1989, the political horn through Reagan did the very same thing, only Reagan did not become the daughters of Rome, he became Ahab and Clovis the first, paramours of Rome.

وجهِ درونیِ گوی‌های آتشینِ بر نشویل این است که حاکی از آن است که ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودکی از پیامِ هشدارِ نشویل آگاه بود، لیکن سکوت اختیار کرد. این همان نقطه در تاریخِ نبوی است که در آن «شرمساری» یا «شادیِ» پیامِ فریادِ نیمه‌شب آشکار می‌گردد. در این نقطه است که آنان که بناست به‌منزلهٔ رایتی برپا شوند، آغاز می‌کنند به برافراشته شدن، و از کسانی متمایز می‌گردند که آنگاه از سوی جهانیانی که از این‌که ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودکی هیچ هشدارِ نشویلی نداد، به ستوه آمده و خشمگین‌اند، مورد نکوهش و شرمساری قرار می‌گیرند. همین تمایزِ نبوی در کوه کرمل میان ایلیا و پیامبرانِ بَعل نمایانده شد، و نیز در تاریخِ «فرشتهٔ دومِ» جنبشِ میلری، آنگاه که پروتستان‌ها به پروتستان‌های مرتد دگرگون شدند و نقشِ خویش را همچون نبیِ کاذب آغاز کردند و به دخترانِ روم بدل گشتند. در سال ۱۹۸۹، شاخِ سیاسی از رهگذرِ ریگان دقیقاً همان کار را کرد؛ با این تفاوت که ریگان به دخترانِ روم بدل نشد، بلکه به آخاب و کلوویسِ یکم، دلدادگانِ روم، تبدیل گشت.

> “There was a scene presented to me. It was the night before the Sabbath. That is when that scene was presented. I looked out of the window, and there was an immense ball of fire that had come from heaven, and it fell where they were casting buildings with pillars, especially the pillars were presented to me. And it seemed as if the ball came right to the building and crushed it, and they saw that it was branching out, branching out, enlarging, and they began to cry and mourn and mourn, and wring their hands; and I thought some of our people stood by there, saying, ‘Well, it is just what we have been expecting; it is just what we have been talking about; it is just what we have been talking about.’ ‘You knew it?’ said the people. ‘You knew it, and never told us about it?’ I thought there was such an agony in their face, such an agony in their appearance.’” Manuscript 152; 1904.

> «صحنه‌ای بر من عرضه شد. شبِ پیش از سبت بود. همان هنگام بود که آن صحنه بر من عرضه شد. از پنجره به بیرون نگریستم، و گوی عظیمِ آتشینی بود که از آسمان آمده بود، و در جایی فرود آمد که در آن ساختمان‌های ستون‌دار را قالب‌ریزی می‌کردند؛ به‌ویژه ستون‌ها به من نمایانده شدند. و چنین می‌نمود که آن گوی یکراست به سوی ساختمان آمد و آن را درهم کوبید، و دیدند که انشعاب می‌یافت، انشعاب می‌یافت، بزرگ‌تر می‌شد، و آغاز کردند به گریه و سوگواری و سوگواری، و دست‌ها را به هم می‌فشردند؛ و به گمانم برخی از مردم ما همان‌جا ایستاده بودند و می‌گفتند: "خب، دقیقاً همان است که انتظارش را داشته‌ایم؛ دقیقاً همان است که درباره‌اش سخن می‌گفته‌ایم؛ دقیقاً همان است که درباره‌اش سخن می‌گفته‌ایم." "شما از آن آگاه بودید؟" مردم گفتند. "می‌دانستید و هرگز آن را به ما نگفتید؟" به گمانم چنان عذابی در چهره‌شان بود، چنان عذابی در هیئتشان.» دست‌نوشته ۱۵۲؛ ۱۹۰۴.

The disappointment of July 18, 2020 is the “key” to identify the temple that is to be lifted up as an ensign. The distinction of two classes of Adventists is a major theme of biblical prophecy. Jeremiah refused to join with the “assembly of mockers,” and the churches of Smyrna and Philadelphia were both contrasted with the synagogue of Satan, who claimed they were Jews, but were not. The distinction between the two classes of professed Adventists is represented by the methodology they employ to study the Bible. It is the distinction between true education and “higher education, so-called” as Sister White calls it.

سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ «کلیدِ» شناساییِ هیکلی است که بناست به‌عنوان عَلَمی برافراشته شود. تمایزِ دو طبقه از ادونتیست‌ها درون‌مایه‌ای عمده در نبوّتِ کتاب‌مقدس است. ارمیا از پیوستن به «مجمعِ استهزاکنندگان» امتناع ورزید، و کلیساهایِ سمیرنا و فیلادلفیا هر دو در تقابل با «کنیسهٔ شیطان» قرار داده شدند؛ کسانی که مدعی بودند یهودی‌اند، اما نبودند. تمایز میانِ دو طبقه از ادونتیست‌هایِ مدّعی در روش‌شناسی‌ای که برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس به‌کار می‌گیرند، نمود می‌یابد. این همان تمایز میانِ «تعلیمِ حقیقی» و «آموزشِ عالی، به‌اصطلاح» است، به تعبیرِ خواهر وایت.

Nashville is known as the “Athens of the South,” and the most famous building that represents Greece in Nashville is the Parthenon in Centennial Park, built in 1897 as a full-scale replica of the ancient Greek Parthenon. It was built to celebrate the centennial of Tennessee’s entrance into statehood in 1796, and was intended to be torn down after the celebration. Instead, the land was turned into a park in 1903 and the Parthenon was rebuilt permanently from 1920 unto 1931.

نشویل به «آتنِ جنوب» شهرت دارد، و نامدارترین بنایی که در نشویل نمایانگرِ یونان است، پارتنونِ واقع در پارک سنتنیال است که در سال ۱۸۹۷ به‌صورت نسخه‌ای در مقیاس کامل از پارتنونِ یونانِ باستان بنا شد. این بنا به‌منظور بزرگداشت صدمین سالِ تبدیل‌شدنِ تنسی به ایالت در سال ۱۷۹۶ ساخته شد و قرار بود پس از پایان جشن ویران گردد. اما به‌جای آن، زمینِ مزبور در سال ۱۹۰۳ به پارک تبدیل شد و بازسازیِ دائمیِ پارتنون از ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۱ انجام گرفت.

The name “Parthenon” derives from the Greek word parthénos, meaning “virgin” or “maiden,” referring to Athena in her aspect as the untouched, wise, and warlike goddess of wisdom, strategy, arts, crafts, and civilization. Built between 447–432 BC on the Acropolis in Athens, it housed a massive chryselephantine (gold and ivory) statue of Athena by the sculptor Phidias—essentially serving as her “house” or divine residence, where she was believed to be present.

نام «پارتنون» از واژهٔ یونانی parthénos به‌معنای «باکره» یا «دوشیزه» گرفته شده است؛ و این نام به آتنا در وجه او به‌منزلهٔ الهه‌ای دست‌نخورده، خردمند و جنگاورِ حکمت، راهبرد، هنرها، صناعات و تمدن اشاره دارد. این بنا که میان سال‌های ۴۴۷ تا ۴۳۲ پیش از میلاد در آکروپولیسِ آتن ساخته شد، در خود تندیس عظیمِ کریسلفانتینِ (زر و عاجِ) آتنا، اثرِ پیکرتراش فیدیاس، را جای داده بود و اساساً در حکم «خانه» یا سکونتگاهِ الهیِ او به‌شمار می‌آمد که باور بر آن بود او در آن حضور دارد.

The Western educational system’s emphasis on broad knowledge, critical inquiry, civic preparation, and the liberal arts framework is fundamentally rooted in ancient Greek philosophy and practice. Without Plato’s Academy, Aristotle’s Lyceum, or the Athenian paideia, modern schooling as we know it would look very different.

تأکیدِ نظامِ آموزشیِ غرب بر دانشِ گسترده، پرسشگریِ انتقادی، آمادگیِ مدنی و چارچوبِ هنرهایِ آزاد، به‌نحوِ بنیادین در فلسفه و عملِ یونانِ باستان ریشه دارد. اگر آکادمیِ افلاطون، لیسیومِ ارسطو یا پایدیایِ آتنی در میان نبود، آموزشِ نوینی که امروز می‌شناسیم چهره‌ای به‌کلی دیگر می‌داشت.

In 1904, the Madison School was founded nine miles outside of Nashville. Ellen White was a charter board member of the original Madison School (formally the Nashville Agricultural and Normal Institute, and later known as Madison College). She served as a charter member of the board of directors from its inception in 1904. She remained on the board until around 1914 (the year before her death in 1915).

در سال ۱۹۰۴، مدرسهٔ مدیسون در فاصلهٔ نه مایلی خارج از نشویل تأسیس شد. الن وایت عضو هیئت‌مدیرهٔ مؤسسِ مدرسهٔ مدیسون بود (که به‌طور رسمی «مؤسسهٔ کشاورزی و تربیت‌معلم نشویل» نام داشت و بعداً به «کالج مدیسون» شناخته شد). او از بدو تأسیسِ آن در ۱۹۰۴، به‌عنوان عضوِ مؤسسِ هیئت‌مدیره خدمت کرد. او تا حدود سال ۱۹۱۴ در هیئت‌مدیره باقی ماند (یک سال پیش از درگذشتش در ۱۹۱۵).

This was the only college or institutional board she ever agreed to join or serve on. She deliberately limited such formal positions in other Adventist organizations, but made an exception for Madison because of its alignment with her educational counsels (self-supporting, farm-based, missionary-focused training emphasizing Bible, manual labor, and practical preparation for service in the South and beyond). The Nashville messages from Sister White came in 1904 and 1905, the same time period Madison School was beginning, and the Parthenon exhibit was being changed into a permanent fixture at permanent park. The symbol of Greek education and heavenly education both marking their beginnings in the same short period of time, which was the same period of time the visions of Nashville’s fireballs were given.

این تنها هیئت امنای یک کالج یا مؤسسه بود که او در سراسر عمر پذیرفت به آن بپیوندد یا در آن خدمت کند. او عمداً پذیرش چنین مناصب رسمی را در دیگر سازمان‌های ادونتیست محدود می‌کرد، اما برای مدیسن به سبب همسوییِ آن با رهنمودهای آموزشی‌اش استثنا قائل شد (آموزشی خوداتکا، مزرعه‌محور و مبلغانه که بر کتاب‌مقدس، کار یدی و آماده‌سازی عملی برای خدمت در جنوب و فراتر از آن تأکید می‌کرد). پیام‌های نشویل از سوی خواهر وایت در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵ رسید، در همان دوره‌ای که مدرسهٔ مدیسن آغاز می‌شد و نمایشگاه پارتنون به سازه‌ای دائمی در پارک دائمی تبدیل می‌گردید. نمادِ تعلیم و تربیت یونانی و تعلیم و تربیت آسمانی هر دو آغازهای خود را در همان مدتِ کوتاه نشان می‌دادند؛ همان مدتی که مکاشفاتِ گوی‌های آتشینِ نشویل عطا شد.

> “Last night a scene was presented before me. I may never feel free to reveal all of it, but I will reveal a little.

> شب گذشته صحنه‌ای بر من عرضه شد. شاید هرگز خود را مجاز به آشکار ساختنِ همهٔ آن ندانم، اما اندکی از آن را آشکار خواهم کرد.

> “It seemed that an immense ball of fire came down upon the world and crushed large houses. From place to place rose the cry, ‘The Lord has come! The Lord has come!’ Many were unprepared to meet Him, but a few were saying, ‘Praise the Lord!’

> چنان می‌نمود که گوی عظیمی از آتش بر جهان فرود آمد و خانه‌های بزرگ را درهم کوبید. از هر سو فریاد برمی‌خاست: «خداوند آمده است! خداوند آمده است!» بسیاری برای دیدار او مهیّا نبودند، اما اندکی می‌گفتند: «ستایش بر خداوند باد!»

> “‘Why are you praising the Lord?’ enquired those upon whom was coming sudden destruction.

> «چرا خداوند را می‌ستایید؟» پرسیدند آنان که هلاکتِ ناگهانی بر ایشان می‌آمد.

> “’Because we now see what we have been looking for.’

> "'زیرا اکنون آنچه را که در جست‌وجویش بوده‌ایم می‌بینیم.'"

> “‘If you believed that these things were coming, why did you not tell us?’ was the terrible response. ‘We did not know about these things. Why did you leave us in ignorance? Again and again you have seen us; why did you not become acquainted with us and tell us of the judgment to come, and that we must serve God, lest we perish? Now we are lost!’” Manuscript 102, 1904.

> «اگر باور داشتید که این امور در راه است، چرا به ما نگفتید؟» پاسخ هولناک چنین بود. «ما از این امور آگاه نبودیم. چرا ما را در نادانی رها کردید؟ بارها و بارها ما را دیده‌اید؛ چرا با ما آشنا نشدید و ما را از داوریِ آینده آگاه نکردید، و اینکه باید خدا را خدمت کنیم تا مبادا هلاک شویم؟ اکنون گم‌شده‌ایم!» دست‌نوشته ۱۰۲، ۱۹۰۴.

The context of the Nashville messages was geographically placed into a spiritual setting of true or false education. An education that prepares a soul to be a citizen of either heaven or earth. There is no reference to Islam in Sister White’s Nashville visions, so what would be the justification to attach Islam to the vision of fireballs on Nashville? How would a correction of the Nashville message of 2020 align with the work of Josiah Litch and Samuel Snow? Their corrections were made when they recognized that the same evidence that had led to the first prediction, was the evidence that established the corrected prediction.

زمینهٔ پیام‌های نشویل، از حیث جغرافیایی، در بسترِ روحانیِ تعلیم و تربیتِ راستین یا باطل قرار داده شده بود. تعلیمی که جان را برای اهلِ یکی از این دو بودن—آسمان یا زمین—مهیّا می‌سازد. در رؤیاهای خواهر وایت دربارهٔ نشویل هیچ اشاره‌ای به اسلام وجود ندارد؛ پس چه توجیهی برای پیوند دادن اسلام به رؤیای گوی‌های آتشین بر نشویل می‌توان آورد؟ اصلاحِ پیامِ نشویلِ سال ۲۰۲۰ چگونه با کارِ یوشیا لیچ و ساموئل اسنو همسو می‌شود؟ اصلاحات ایشان زمانی صورت گرفت که دریافتند همان شواهدی که به پیش‌بینیِ نخست انجامیده بود، همان شواهدی است که پیش‌بینیِ تصحیح‌شده را تثبیت می‌کند.

The evidence of Islam was established long before it was connected with the warning message of Nashville. The message of Islam is directly attached to the message of the third angel. This fact is illustrated upon several biblical witnesses. The warning of the third angel represents a warning about the mark of the king of the north’s authority, and the warning of Islam is represented by the warning of the children of the east.

گواهیِ اسلام، بسیار پیش از آن‌که با پیامِ هشدارآمیزِ نشویل پیوند یابد، به‌ثبوت رسیده بود. پیامِ اسلام مستقیماً به پیامِ فرشتهٔ سوم متصل است. این حقیقت به چندین شاهدِ کتاب‌مقدسی مستند است. هشدارِ فرشتهٔ سوم، نمایانگر هشداری دربارهٔ نشانِ اقتدارِ پادشاهِ شمال است، و هشدارِ اسلام به‌وسیلهٔ هشدارِ بنی‌مشرق بازنمایی می‌شود.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ پس با خشم عظیم بیرون خواهد رفت تا نابود کند و بسیاری را به‌کلی از میان بردارد. دانیال ۱۱:۴۴.

The third angel arrived into history on October 22, 1844 when the seventh trumpet began to sound. The seventh trumpet is also the third woe of Islam. The rebellion of 1863 silenced the sounding of the seventh trumpet until 9/11, when the third angel descended in Revelation chapter eighteen as the great buildings of New York were brought down by a touch of God’s power.

فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴، هنگامی که شیپورِ هفتم آغاز به نواختن کرد، قدم به عرصهٔ تاریخ نهاد. شیپورِ هفتم همچنین وایِ سومِ اسلام است. تمردِ سالِ ۱۸۶۳، طنینِ شیپورِ هفتم را تا ۱۱ سپتامبر به سکوت کشاند؛ زمانی که فرشتهٔ سوم در بابِ هجدهمِ مکاشفه فرود آمد و بناهای عظیمِ نیویورک با لمسی از قدرتِ خدا فرو افکنده شدند.

9/11 was the alpha or beginning of the sealing time, which ends at the omega or ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand at the soon-coming Sunday law.

یازدهم سپتامبر آلفا، یعنی آغاز زمان مهر شدن بود، که در امگا، یعنی پایان مهر شدن آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، به هنگام قانون قریب‌الوقوع یک‌شنبه، خاتمه می‌یابد.

9/11 is the alpha of the image of the beast testing time in the United States, which ends at the omega of the image of the beast testing time in the United States, which occurs when the mark of the beast is enforced in the United States.

یازدهم سپتامبر آلفای دورانِ آزمونِ تمثالِ وحش در ایالات متحده آمریکا است، که در امگایِ دورانِ آزمونِ تمثالِ وحش در ایالات متحده آمریکا به پایان می‌رسد، که آن زمانی رخ می‌دهد که نشانِ وحش در ایالات متحده آمریکا به اجرا گذاشته می‌شود.

9/11 is the alpha or beginning of the judgment of the living upon the earth beast, including its Republican and Protestant horns, which ends at the soon-coming Sunday law.

۹/۱۱ آلفا یا آغازِ داوریِ زندگان بر وحشِ زمین، از جمله شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستانِ آن، است که در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد.

9/11 is the alpha of “the day of the Lord’s preparation,” which ends at the test over the day of the Lord’s Sabbath.

۹/۱۱ آلفای «روزِ تدارکِ خداوند» است که در آزمونِ ناظر به روزِ سبتِ خداوند خاتمه می‌یابد.

9/11 is the alpha of the temple erection represented by the foundation stone which ends when the omega capstone is placed upon the temple.

۹/۱۱ آلفای بنای هیکل است که با سنگِ بنا نمایانده می‌شود؛ و این هنگامی خاتمه می‌یابد که سنگِ رأسِ اُمگا بر فراز هیکل نهاده شود.

9/11 is the alpha of the third woe in the United States, which ends at the earthquake of Revelation eleven, which is the soon-coming Sunday law. At that earthquake the third woe cometh quickly. The history of the Nashville fireballs is before probation closes at the Sunday law, in spite of the proclamation of those who condemn the Laodicean Adventists claiming, “Now we are lost.”

۱۱ سپتامبر آلفای وای سوم در ایالات متحدۀ آمریکا است؛ و آن وای سوم در زلزلۀ باب یازدهم کتاب مکاشفه پایان می‌یابد، زلزله‌ای که همان قانونِ یک‌شنبه‌ای است که به‌زودی فرا می‌رسد. در آن زلزله، وای سوم به‌سرعت فرا می‌رسد. تاریخِ گوی‌های آتشینِ نشویل، پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ فیض در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه است، با وجودِ اعلانِ کسانی که ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای را محکوم می‌کنند و مدعی‌اند: «اکنون ما هلاک شدیم.»

The book of Joel and its fulfillment at Pentecost set forth the debate of the message of the Midnight Cry when one class who cannot understand the increase of knowledge accuses those who understand of being drunk. The confrontation of the drunkards of Ephraim and the wise is a subject that is often addressed in God’s prophetic Word. One element of the truth is that the message is a two-step message, as illustrated by Peter in the upper room and thereafter in the temple. It is represented by judgment beginning upon God’s house and then followed by those outside of God’s house. The judgment process is also represented by the two voices of Revelation eighteen, where the first voice is 9/11 unto the Sunday law, and then the second voice of verse four marks the Sunday law. The distinction of the true and false prophetic message of the latter rain is also illustrated by Elijah, who Malachi identifies as returning just before the close of probation.

کتاب یوئیل و تحقق آن در پنتیکاست، مناقشهٔ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را طرح می‌کند، آنگاه که طبقه‌ای که نمی‌تواند افزایشِ معرفت را دریابد، آنان را که می‌فهمند، به مستی متهم می‌سازد. تقابلِ مستیانِ افرایم و حکیمان، موضوعی است که بارها در کلامِ نبویِ خدا مطرح شده است. یکی از عناصرِ حقیقت این است که پیام، پیامی دو مرحله‌ای است، چنان‌که پطرس در بالاخانه و سپس در هیکل آن را نشان داد. این امر به داوری‌ای نمایانده می‌شود که از خانهٔ خدا آغاز می‌گردد و آنگاه بر آنان که بیرون از خانهٔ خدایند واقع می‌شود. روندِ داوری همچنین به‌وسیلهٔ دو صدا در مکاشفهٔ هجده نمایانده شده است، که در آن، نخستین صدا از ۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه است، و سپس صدای دومِ آیهٔ چهارم، قانونِ یکشنبه را مشخص می‌سازد. تمایزِ میانِ پیامِ نبویِ راستین و کاذبِ بارانِ پسین نیز به‌وسیلهٔ ایلیا مصوّر گردیده است؛ همان‌که ملاکی او را به‌عنوانِ کسی که درست پیش از ختمِ مهلت بازمی‌گردد، معرّفی می‌کند.

The symbols of the wise and foolish on Mount Carmel was ‘Elijah the wise” and the foolish prophets of Baal. Elijah is Peter and the prophets of Baal are the drunkards of Ephraim. Once the foolish drunkards are manifested as the false prophets of Baal, through the outpouring of fire; the people finally answer that, “the Lord He is God.” Laodicean Seventh-day Adventists are manifested as such, at the fulfillment of the Nashville prediction. Those outside of Adventism who are then awakened to the unfaithfulness of the foolish are brought under conviction, but their probation has not yet closed. The illustration of the manifestation of the wise and foolish virgins represented by the Nashville warning message is a waymark in the final perfect fulfillment of the parable of the ten virgins.

در کوه کرمل، نمادهای دانا و نادان، «ایلیای دانا» و انبیای نادانِ بعل بودند. ایلیا پطرس است و انبیای بعل همان مست‌خوارانِ افرایم‌اند. چون مست‌خوارانِ نادان، از رهگذرِ فروبارشِ آتش، به‌منزلهٔ انبیای کذّابِ بعل آشکار گردند، آنگاه قوم سرانجام پاسخ می‌دهند که: «خداوند، او خداست.» اَدونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیایی بدین‌سان در هنگامِ تحققِ پیشگوییِ نشویل آشکار می‌شوند. آنان که بیرون از ادونتیسم‌اند و آنگاه به بی‌وفاییِ نادانان بیدار می‌شوند، ملزم می‌گردند، اما دورهٔ مهلتِ ایشان هنوز به پایان نرسیده است. تصویرِ تَجلّیِ دوشیزگانِ دانا و نادان، چنان‌که در پیام هشدارِ نشویل به نمایش درآمده است، نشانۀ راهی است در تحققِ نهاییِ کاملِ مَثَلِ ده باکره.

The disappointment of July 18, 2020 defines the message which must be corrected, and the manifestation of those within Adventism who have the oil, and those who don’t. Those who lacked the message of oil that warns Nashville are then contrasted with those who do possess the oil. Of the two classes that either do or do not have the oil of the message, one class has experienced a disappointment that was represented by the first disappointment of Millerite history, the other does not have that experience. Without the disappointment typified by the Millerites there is no correction to be made to any failed prediction. The fact that the Nashville prediction of 2020 was identifying Islam is consistent with an element of a failed message which needs to be corrected.

نومیدیِ هجدهم ژوئیهٔ ۲۰۲۰، هم پیامی را که باید تصحیح شود مشخص می‌کند و هم نمودِ کسانی را در درون ادونتیسم که روغن دارند و کسانی را که ندارند. آنگاه کسانی که فاقد روغنِ پیامِ هشداردهنده نسبت به نشویل بودند، در تقابل با کسانی که روغن را دارا هستند قرار داده می‌شوند. از دو طبقه‌ای که یا روغنِ پیام را دارند یا ندارند، یک طبقه نومیدی‌ای را تجربه کرده است که نخستین نومیدیِ تاریخِ میلری‌ها نمایانگرِ آن بود؛ طبقهٔ دیگر آن تجربه را ندارد. بدونِ نومیدیِ تمثیل‌شده به‌وسیلهٔ میلری‌ها، هیچ تصحیحی برای هیچ پیشگوییِ شکست‌خورده‌ای صورت نمی‌گیرد. این حقیقت که پیشگوییِ نشویلِ سال ۲۰۲۰ اسلام را شناسایی می‌کرد، با عنصری از یک پیامِ شکست‌خورده که نیازمند تصحیح است، همخوانی دارد.

An evidence of this is found in the fact that the history where the fireballs of Nashville arrive is not only that it agrees with the history of the Millerites first disappointment, and the correction of the message thereafter, but also because it occurs within a history that begins with the arrival of the third angel on 9/11, marking the arrival of Islam of the third woe, and that Islam arrives prophetically again at the Sunday law earthquake of Revelation eleven. Retaining Islam in the message without any direct reference by Sister White to Islam and the Nashville warning is based upon the theme of the history, being Islam.

یکی از شواهد این امر را می‌توان در این واقعیت یافت که تاریخی که در آن گوی‌های آتشینِ نشویل فرود می‌آیند، نه‌تنها با تاریخ نخستین نومیدیِ پیروانِ میلر و اصلاحِ پیام پس از آن همخوان است، بلکه از آن‌رو نیز هست که در چارچوب تاریخی رخ می‌دهد که با آمدنِ فرشتهٔ سوم در یازدهمِ سپتامبر آغاز می‌شود؛ رخدادی که نشانگرِ آمدنِ اسلامِ وایِ سوم است، و اسلام به‌گونه‌ای نبوی بار دیگر در زمین‌لرزهٔ قانونِ یکشنبه در مکاشفهٔ باب یازدهم ظاهر می‌گردد. حفظِ اسلام در پیام، بی‌آنکه خواهر وایت ارجاع مستقیمی به اسلام و هشدارِ نشویل داده باشد، بر مضمونِ آن تاریخ، که همان اسلام است، استوار است.

In the one hundredth and fifty-third article of the series titled The Book of Daniel we identified that in agreement with the testimony of Balaam and the ass Islam, represented by the ass would have three primary interactions with the United States in the history of 9/11 unto the Sunday law. We identified 9/11 as the first, then October 7, 2022 as the second. We noted that the first attack was on the spiritual glorious land and the second attack was upon the literal glorious land of Israel, and that the third attack would be the attack at the earthquake of the Sunday law. We pointed out that the history of Balaam at this prophetic level bore the signature of truth, for the first and last attack was upon the spiritual glorious land and the middle attack was upon the literal glorious land, which is a symbol of rebellion. We now see that a fourth strike which marks the beginning of the Midnight Cry message will take place in the spiritual glorious land when Nashville’s fireballs are fulfilled. This means that the second strike of Balaam and his ass is double with the first of two strikes upon the literal and the second upon the spiritual glorious land.

در مقالهٔ صد و پنجاه و سومِ سلسله‌مقالاتی با عنوان «کتاب دانیال» مشخص کردیم که مطابق با شهادتِ بلعام و الاغ، اسلام ـ که الاغ نمایندهٔ آن است ـ سه تعاملِ اصلی با ایالات متحده در فاصلۀ تاریخیِ میان ۱۱ سپتامبر تا قانونِ یکشنبه خواهد داشت. ۱۱ سپتامبر را نخستین، و سپس ۷ اکتبر ۲۰۲۲ را دومین تعیین کردیم. خاطرنشان ساختیم که نخستین حمله بر سرزمینِ جلالِ روحانی بود و دومین حمله بر سرزمینِ جلالِ عینیِ اسرائیل، و اینکه سومین حمله، حمله در زلزلۀ قانونِ یکشنبه خواهد بود. اشاره کردیم که تاریخِ بلعام در این سطحِ نبوی امضای حقیقت را بر خود داشت، زیرا نخستین و آخرین حمله بر سرزمینِ جلالِ روحانی بود و حملۀ میانی بر سرزمینِ جلالِ عینی، که نمادِ عصیان است. اکنون می‌بینیم که ضربۀ چهارمی که آغازِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را نشان می‌نهد، در سرزمینِ جلالِ روحانی رخ خواهد داد، آنگاه که گوی‌های آتشینِ نشویل تحقق یابند. این بدین معناست که ضربۀ دومِ بلعام و الاغش دوگانه است: نخستینِ این دو بر سرزمینِ جلالِ عینی و دومی بر سرزمینِ جلالِ روحانی فرود می‌آید.

The article presented an incomplete truth which the Lion of the tribe of Judah has now revealed as another witness of the prophetic connection of Islam to the fireballs of Nashville. Another argument to support the association of Islam with the fireballs is found within the reform lines of sacred history. Every reform movement has its own peculiar theme unto itself that permeates the entire reform movement. In the reform movement of Moses, it was about entering into covenant with a chosen people. With Christ’s reform line it was about the Messiah. With the reform line of David, it was about the Ten Commandments and the sanctuary. With the Millerites the theme was prophetic time, for the Millerites bore the “message of time.” With the arrival of the third angel at 9/11 the theme for the reform line of the one hundred and forty-four thousand was identified as Islam of the third woe, the children of the east, the ass of Bible prophecy, the war horses of Revelation nine, the east wind, the locusts, and the angering of the nations.

آن مقاله حقیقتی ناقص را عرضه کرده بود که اکنون شیرِ قبیلهٔ یهودا آن را به‌منزلهٔ شاهدی دیگر بر پیوندِ نبوّتیِ اسلام با گوی‌های آتشینِ نشویل آشکار ساخته است. دلیلِ دیگری برای تأییدِ ارتباطِ اسلام با آن گوی‌های آتشین در خطوطِ اصلاحِ تاریخِ مقدّس یافت می‌شود. هر جنبشِ اصلاحی، موضوعِ خاصِّ خود را دارد که سراسرِ آن جنبش را فرا می‌گیرد. در جنبشِ اصلاحیِ موسی، سخن از انعقادِ عهد با قومی برگزیده بود. در خطِّ اصلاحِ مسیح، موضوعْ مسیحا بود. در خطِّ اصلاحِ داوود، موضوع ده فرمان و قدس‌گاه بود. نزدِ پیروانِ میلر، موضوعْ زمانِ نبوّتی بود، زیرا آنان حاملِ "پیامِ زمان" بودند. با ورودِ فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر، موضوعِ خطِّ اصلاحِ یکصد و چهل و چهار هزار به‌عنوانِ اسلامِ وایِ سوم، فرزندانِ مشرق، خرِ نبوّتِ کتابِ مقدّس، اسب‌های جنگیِ مکاشفهٔ ۹، بادِ شرقی، ملخ‌ها و به‌خشم‌آوردنِ ملل شناسایی شد.

The earthquake of Revelation eleven marks Islam of the third woe, while also representing the conclusion of the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was typified by the triumphal entry of Christ into Jerusalem, which began with the releasing of the ass. The beginning of the Midnight Cry in Millerite history was the arrival of Samuel Snow on horseback at the Exeter camp meeting. The beginning of the period of the Midnight Cry is marked by symbols of Islam. There is abundant witnesses to confirm that the corrected message of July 18, 2020 includes Islam as part of the warning message. There is not a date identified, but Nashville’s fireballs identify the controversy of “new wine” in the latter days, so Nashville’s fireballs include Islam, but what about the identification of the fireballs as nuclear weapons?

زلزلهٔ بابِ یازدهمِ مکاشفه، نشانگرِ اسلامِ وایِ سوم است، و در عینِ حال نمایانگرِ خاتمهٔ پیامِ فریادِ نیمه‌شب نیز می‌باشد. فریادِ نیمه‌شب به‌طورِ نمونه‌وار در ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم مجسّم شده بود، که با گشودنِ بندِ الاغ آغاز شد. آغازِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلرایتی، رسیدنِ ساموئل اسنو، سوار بر اسب، به گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر بود. آغازِ دورهٔ فریادِ نیمه‌شب با نمادهای اسلام مشخص می‌شود. برای تأییدِ این‌که پیامِ تصحیح‌شدهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، اسلام را به‌عنوان بخشی از پیامِ هشدار در بر می‌گیرد، شواهدِ فراوانی وجود دارد. تاریخی تعیین نشده است، امّا گوی‌های آتشینِ نشویل مناقشهٔ «شرابِ نو» را در ایامِ آخر مشخص می‌سازند؛ پس گوی‌های آتشینِ نشویل اسلام را نیز در بر می‌گیرند، امّا دربارهٔ شناساییِ این گوی‌های آتشین به‌عنوانِ سلاح‌های هسته‌ای چه باید گفت؟

The message must retain the designation of Islam as the antagonist in the attack based upon many witnesses. The error of time-setting which needs to be corrected is typified by both 1840 and 1844. Time is no longer to be part of the prophetic message, though numbers still are. The error represented by the sanctuary misunderstanding must also be resolved, but before it can be resolved and incorporated into the corrected message, the error which was typified by the sanctuary misunderstanding must be identified. What did that sanctuary misunderstanding represent in the July 18 Nashville warning?

پیام باید، بر پایهٔ شهادت‌های بسیار، اطلاقِ اسلام به‌منزلهٔ عاملِ مهاجم در آن حمله را حفظ کند. خطای تعیینِ زمان که نیازمندِ تصحیح است، در هر دو سالِ 1840 و 1844 مُمَثَّل است. دیگر زمان نباید جزئی از پیامِ نبوتی باشد، هرچند اعداد همچنان بخشی از آن به‌شمار می‌آیند. خطایی که بدفهمیِ قدس‌گاه نمایانگرِ آن بود نیز باید حل‌وفصل شود، اما پیش از آن‌که حل‌وفصل گردد و در پیامِ تصحیح‌شده ادغام شود، لازم است خطایی که به‌وسیلهٔ همان بدفهمیِ قدس‌گاه مُمَثَّل شده بود، شناسایی گردد. آن بدفهمیِ قدس‌گاه در هشدارِ 18 ژوئیهٔ نشویل بر چه چیزی دلالت می‌کرد؟

I contend that the answers are to be found in the light that has been being unsealed since the end of 2023. The three parallel lines of eleven chapters, beginning with chapters eleven and ending with chapter twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation are the renewal of God’s covenant with the one hundred and forty-four thousand. Do we reject His offer of mercy by acting as if we did not hear His call, or do we bow down and proclaim in our human strength, “all that He commands, I will do?” Or do we allow the Holy Spirit to write His law upon our hearts and minds?

من بر آنم که پاسخ‌ها در پرتوِ نوری یافت می‌شوند که از اواخر سال ۲۰۲۳ تا کنون پیوسته مهر از آن برداشته شده است. سه رشتهٔ موازیِ یازده‌فصلی که در کتاب‌های پیدایش، متی و مکاشفه از فصل یازدهم آغاز می‌شوند و تا فصل بیست‌ودوم امتداد می‌یابند، بیانگرِ تجدیدِ میثاقِ خدا با یکصد و چهل و چهار هزار تن هستند. آیا با چنان رفتار کردن که گویی ندای او را نشنیده‌ایم، پیشنهادِ رحمتِ او را رد می‌کنیم، یا به قوّتِ انسانیِ خویش سر فرود می‌آوریم و اعلام می‌کنیم: «هر آنچه او فرمان دهد، انجام خواهم داد»؟ یا آن‌که به روح‌القدس اجازه می‌دهیم شریعتِ خود را بر دل‌ها و اذهانِ ما بنگارد؟

The answers are also found in Daniel chapter twelve’s unsealing of the three verses that present time as the first, second and third angels’ messages. Those three verses also mark December 31, 2023 in verse seven, July 18, 2020 in verse twelve and then 1989 unto the Sunday law and on to the close of probation is represented in verse eleven. Those three truths, within those three verses are located in the very passage of Scripture where the threefold testing process that always occurs when a prophecy is unsealed is set forth!

پاسخ‌ها همچنین در بازگشاییِ سه آیه از فصل دوازدهمِ کتاب دانیال که زمان را به‌منزلهٔ پیام‌های فرشتهٔ اوّل، دوم و سوم عرضه می‌دارند، یافت می‌شوند. آن سه آیه همچنین، ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ را در آیهٔ هفتم، ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را در آیهٔ دوازدهم، و آنگاه بازهٔ زمانیِ از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه و تا پایانِ مهلتِ فیض را در آیهٔ یازدهم بازنمایی می‌کنند. این سه حقیقت، در همان قطعهٔ کتاب مقدّس جای گرفته‌اند که در آن فرایندِ آزمونِ سه‌گانه‌ای که همواره هنگام گشوده شدنِ مُهرِ یک نبوّت رخ می‌دهد، تبیین شده است!

Christ didn’t simply unseal Daniel twelves’ threefold test, but He also identified those tests as a foundational test, followed by a temple test, followed by a litmus test. He further identified the foundational test began on December 31, 2023 and was based upon the foundational test of the Millerite movement, as represented by the antichrist being the symbol that establishes the external vision.

مسیح نه صرفاً مُهرِ آزمونِ سه‌گانهٔ باب دوازدهمِ دانیال را گشود، بلکه آن آزمون‌ها را نیز چنین مشخّص کرد: نخست آزمونِ بنیانی، سپس آزمونِ هیکل، و سپس آزمونِ تورنسل. او همچنین مشخّص کرد که آزمونِ بنیانی در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد و بر آزمونِ بنیانیِ جنبشِ میلریتی مبتنی بود؛ چنان‌که ضدّ مسیح، به‌منزلهٔ نمادی که رؤیای بیرونی را برقرار می‌سازد، نمایانگرِ آن است.

He then identified the second and temple test as represented by Daniel’s vision of Christ in the temple in chapter ten. That test is currently under way. Daniel twelves unsealing of the dates of 1989, July 18, 2020, December 31, 2023, and the Sunday law includes the vision of Rome and the vision of Christ. Both visions are set forth in the very same vision where the unsealing of chapter twelve is found. The three chapters are one vision, and the vision of Christ is the temple test in chapter ten, the vision of antichrist is the foundation test in chapter eleven and the waymarks of the one hundred and forty-four thousand in chapter twelve represent the third and litmus test where the foolish are separated from the wise as many are purified, made white and tried.

سپس او «آزمون دوم»، یعنی «آزمون هیکل»، را ـ چنان‌که در باب دهم در رؤیای دانیال از مسیح در هیکل بازنموده شده است ـ شناسایی کرد. آن آزمون در حال حاضر در جریان است. مُهرگشاییِ باب دوازدهمِ دانیال، که تاریخ‌های ۱۹۸۹، ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ و نیز «قانون یکشنبه» را مکشوف می‌سازد، مشتمل بر رؤیای روم و رؤیای مسیح است. هر دو رؤیا در همان رؤیایی عرضه شده‌اند که مُهرگشاییِ باب دوازدهم در آن آمده است. این سه باب یک رؤیا را تشکیل می‌دهند، و رؤیای مسیح در باب دهم همان آزمون هیکل است؛ رؤیای ضدّ مسیح در باب یازدهم «آزمون بنیاد» است؛ و نشانه‌های راهِ یک‌صد و چهل و چهار هزار در باب دوازدهم نمایانگر آزمون سوم و محکی تعیین‌کننده است، جایی که نادانان از حکیمان جدا می‌شوند، در حالی که بسیاری تطهیر شده، سفید گردانیده و آزموده می‌شوند.

The temple test opened the light of Leviticus twenty-three, which was the light of the ark of the covenant, which is the alpha light of the seventh-day Sabbath and the omega light of the seventh-year Sabbath. The light of the alpha and omega Sabbaths identify the light of the incarnation. That light identifies God taking human flesh for the purpose of restoring the combination of Divinity with humanity, which is the work which Christ began on October 22, 1844; the work He is now concluding in the judgment of the living.

آزمونِ هیکل، نورِ لاویان فصلِ بیست‌وسوم را آشکار ساخت؛ نوری که همان نورِ تابوتِ عهد بود، یعنی نورِ آلفای سبتِ روزِ هفتم و نورِ اُمگای سبتِ سالِ هفتم. نورِ سبتِ آلفا و سبتِ اُمگا، نورِ تجسّد را مشخّص می‌سازد. آن نور، خدا را که به منظورِ اعادهٔ ترکیبِ الوهیت با انسانیت، جسمِ انسانی بر خود گرفت، مشخّص می‌سازد؛ و این اعاده همان کاری است که مسیح در ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ آغاز کرد، کاری که او اکنون در داوریِ زندگان به انجام می‌رساند.

The light of Leviticus twenty-three brought together the alpha spring feasts with the omega fall feasts to produce the very history of December 31, 2023 through to the close of human probation. Within the line, the foundational test is marked as arriving on December 31, 2023, and the temple test is identified as beginning in 2025, which continues until the litmus test of the feast of trumpets. The voice in the wilderness that began in July of 2023 is marked by the feast of unleavened bread that ended five days after the waymark of three parts. Then a thirty-day period which was followed by a waymark of three parts that was followed by five days, thus illustrating the three steps of the everlasting gospel. The alpha waymark of three parts followed by five days being the first angel, the thirty days being the second angel and the omega waymark of three parts followed by five days to the Sunday law of Pentecost is the third angel.

نورِ فصلِ بیست‌وسومِ سفرِ لاویان، اعیادِ بهاریِ آلفا را با اعیادِ پاییزیِ اُمگا به‌هم پیوست تا خودِ تاریخِ 31 دسامبر 2023 تا پایانِ مهلتِ فیضِ انسانی را پدید آورد. در این خط، آزمونِ بنیادی با فرارسیدنِ 31 دسامبر 2023 نشان‌گذاری شده است، و آزمونِ هیکل معیّن است که در 2025 آغاز می‌شود و تا محکِ قطعیِ عیدِ شیپورها ادامه می‌یابد. ندایِ در بیابان که در ژوئیهٔ 2023 آغاز شد، به‌وسیلۀ عیدِ فطیر نشان‌گذاری می‌شود که پنج روز پس از نشانۀ سه‌بخشی پایان یافت. سپس دورۀ سی‌روزه‌ای در پی آمد و پس از آن نشانۀ سه‌بخشی، و پس از آن پنج روز؛ و بدین‌سان سه گامِ انجیلِ جاودانی به تصویر کشیده می‌شود. نشانۀ سه‌بخشیِ آلفا که پنج روز در پی دارد، فرشتۀ اوّل است؛ آن سی روز، فرشتۀ دوّم است؛ و نشانۀ سه‌بخشیِ اُمگا که پنج روز در پی دارد و تا قانونِ یکشنبهٔ پنتیکاست امتداد می‌یابد، فرشتۀ سوّم است.

Christ also opened the light of Leviticus twenty-three constructing the ark of the covenant in the temple testing time. The message or angel of the seventh-day Sabbath on one side of the ark, and the angel of the seventh-year Sabbath on the other side of the ark represent the covering cherubs looking into the ark. In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the dual light of those two angels represent the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation represent a subject that will be studied for eternity.

مسیح همچنین نورِ لاویانِ بیست‌وسه را گشود، و در زمانِ آزمونِ هیکل، تابوتِ عهد را بنا نهاد. پیام یا فرشتهٔ سبتِ روزِ هفتم در یک سویِ تابوت، و فرشتهٔ سبتِ سالِ هفتم در سویِ دیگرِ تابوت، نمایانگرِ کروبیانِ پوشاننده‌اند که به درونِ تابوت می‌نگرند. در تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، نورِ دوگانهٔ آن دو فرشته—که سبتِ روزِ هفتم و آموزهٔ تجسّد را نمایندگی می‌کند—موضوعی است که تا ابد موردِ مطالعه خواهد بود.

Of course, if you aren’t able to see the seven times as the symbol of the jubilee, the spiritual Emancipation Proclamation of 1863, then you will not see that the alpha and omega prophecies of William Miller were the seven times and the twenty-three hundred days. Not being able to see the significance of those two related time prophecies prevents any recognition that 1798 represents the seven times, and 1844 represents the twenty-three hundred days. With that lack of knowledge it would be virtually impossible to see that when Leviticus twenty-three is brought together line upon line, placing its first twenty-two verses that set forth the spring feasts with the last twenty-two verses of the fall feasts; that the line begins with the seventh-day Sabbath represented by 1844, and the Sabbath that ends the line of forty-four verses is the Sabbath of the land represented by 1798.

البته، اگر نتوانید «هفت زمان» را به‌منزلۀ نمادِ سالِ یوبیل، اعلامیۀ رهایی‌بخشیِ روحانیِ ۱۸۶۳، دریابید، در آن صورت نخواهید دید که نبوّت‌های آلفا و اُمگای ویلیام میلر همان «هفت زمان» و «دو هزار و سیصد روز» بودند. نادیدنِ اهمیتِ آن دو نبوّتِ زمانیِ مرتبط، مانع از هرگونه تشخیص این امر می‌شود که ۱۷۹۸ نمایندۀ «هفت زمان» است و ۱۸۴۴ نمایندۀ «دو هزار و سیصد روز». با آن کمبودِ معرفت، عملاً ناممکن خواهد بود که دریافته شود که وقتی لاویان، فصلِ بیست‌وسوم، خط بر خط در کنار هم نهاده می‌شود، بدین‌گونه که بیست‌ودو آیۀ نخستِ آن، که اعیاد بهاری را بیان می‌کند، در کنارِ بیست‌ودو آیۀ پایانیِ اعیاد پاییزی نهاده می‌شود؛ آنگاه آن خط با سبتِ روزِ هفتم که ۱۸۴۴ نمایندۀ آن است آغاز می‌شود، و سبتی که این خطِ چهل‌وچهارآیه‌ای را به پایان می‌رساند، سبتِ زمین است که ۱۷۹۸ نمایندۀ آن است.

The inability to see the relation of the two Sabbaths represents the inability to see that the seven times of 1798 is humanity and the twenty-three hundred days of 1844 is Divinity. With a blindness that deep, it would seem virtually impossible to recognize that the alpha light of the seventh-day Sabbath and the omega light of the doctrine of the incarnation is identifying the work of Christ in combining His Divinity with fallen man’s humanity. The work of Christ in combining His Divinity with our humanity is the work of combining 1798 with 1844, for 1798 represents human flesh and 1844 represents Divinity.

ناتوانی در دیدنِ رابطهٔ آن دو سبت، به معنای ناتوانی در دیدنِ این حقیقت است که هفت زمانِ ۱۷۹۸ انسانیت است و دو هزار و سیصد روزِ ۱۸۴۴ الوهیت. با چنان کوریِ ژرفی، به نظر می‌رسد تقریباً ناممکن باشد که تشخیص داده شود نورِ آلفای سبتِ روزِ هفتم و نورِ امگای تعلیمِ تجسّد، معرّفِ کارِ مسیح در متحد ساختنِ الوهیتِ خویش با انسانیتِ بشرِ سقوط‌کرده است. کارِ مسیح در متحد ساختنِ الوهیتِ خویش با انسانیتِ ما، همان کارِ متحد ساختنِ ۱۷۹۸ با ۱۸۴۴ است، زیرا ۱۷۹۸ نمایانگرِ جسمِ انسانی است و ۱۸۴۴ نمایانگرِ الوهیت.

Humanity was created in the image of God, possessing a higher and lower nature. The higher nature of man is carnal and sold to sin. Christ gives a converted soul His mind at the moment of conversion, for conversion is where justification takes place, and to be justified is to be made righteous. The lower nature cannot be redeemed instantaneously, and the gospel promise of the lower nature is that we receive a glorified body at Christ’s return. The higher nature is the mind and the lower nature is the flesh. The higher nature is the prophecy of seven times that concluded on October 22, 1844 on the Day of Atonement when the seventh trumpet and the jubilee trumpet both began to sound. The seven times of the lower nature ended in 1798, for it cannot be renewed until the Second Coming of Christ.

بشریت به صورتِ خدا آفریده شد و از سرشتی برتر و سرشتی فروتر برخوردار است. سرشتِ برترِ انسان جسمانی و به بندِ گناه فروخته شده است. مسیح در لحظهٔ توبه، ذهنِ خویش را به جانِ توبه‌کرده عطا می‌کند، زیرا توبه همان جایگاهی است که عادل‌شمردگی در آن واقع می‌شود، و عادل‌شمرده شدن یعنی عادل گردانیده شدن. سرشتِ فروتر را نمی‌توان در یک آن بازخرید، و وعدهٔ انجیلیِ سرشتِ فروتر این است که در بازگشتِ مسیح، بدنی جلال‌یافته دریافت کنیم. سرشتِ برتر ذهن است و سرشتِ فروتر جسد. سرشتِ برتر همان نبوّتِ هفت زمان است که در روزِ کفّاره در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید، هنگامی که شیپورِ هفتم و شیپورِ یوبیل هر دو آغاز به نواختن کردند. هفت زمانِ سرشتِ فروتر در سال ۱۷۹۸ پایان یافت، زیرا تا بازگشتِ ثانیِ مسیح قابلِ تجدید نیست.

The seven times of 1798, the seven times of 1844 and the twenty-three hundred years of 1844 represent the work of Christ that began on October 22, 1844. That work was to combine His Divinity with humanity, but when the temple that is made up of humanity and Divinity was to be united in 1844, 1798 was not to be included, for it represents the courtyard of the Gentiles.

هفت زمانِ ۱۷۹۸، هفت زمانِ ۱۸۴۴ و دو هزار و سیصد سالِ ۱۸۴۴ نمایانگر کارِ مسیح‌اند که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد. آن کار عبارت بود از پیوستنِ الوهیتِ او با انسانیت؛ اما هنگامی که هیکلِ مرکّب از انسانیت و الوهیت می‌بایست در ۱۸۴۴ یگانه شود، ۱۷۹۸ نباید در آن منظور می‌شد، زیرا آن نمایانگر صحنِ غیریهودان است.

The temple test includes the measuring of the temple, and early in the history of the unsealing that began in 2023, the unsealing of the seven thunders identified the history of the first disappointment to the great disappointment as the final and perfect manifestation of the history represented by the seven thunders, which inspiration says represent the events that transpired during the history of the first and second angels, and also of future events that would be disclosed in their order. The perfect fulfillment was placed within the framework of truth that was one of the first revelations that came in 2023. The disappointment at the beginning represented the omega disappointment, and in the middle was the Exeter camp meeting where the wise and foolish were separated based upon the “oil” of the message.

آزمایشِ هیکل، پیمایشِ هیکل را نیز دربر می‌گیرد، و در ابتدای تاریخِ گشایشی که در سال ۲۰۲۳ آغاز شد، گشوده‌شدنِ هفت رعد، تاریخِ از نخستین نومیدی تا نومیدیِ بزرگ را به‌منزلۀ تجلّیِ نهایی و کاملِ تاریخی که هفت رعد آن را نمایندگی می‌کنند، معرّفی کرد؛ و الهام می‌گوید که آن هفت رعد نمایندۀ وقایعی‌اند که در تاریخِ فرشتهٔ اوّل و دوم به‌وقوع پیوست، و نیز وقایعِ آینده‌ای که به‌ترتیبِ خویش مکشوف خواهند شد. تحقّقِ کامل در چارچوبِ حقیقتی قرار گرفت که یکی از نخستین مکاشفاتِ ۲۰۲۳ بود. نومیدیِ آغازین نمایندۀ نومیدیِ اُمگا بود، و در میانه، اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر قرار داشت، جایی که حکیمان و جاهلان بر پایۀ «روغنِ» پیام از یکدیگر جدا شدند.

The temple of the Millerites was erected from disappointment to disappointment, thus identifying the temple of the one hundred and forty-four thousand is erected from July 18, 2020 unto the soon-coming Sunday law where the door closes in the parable, just as it did on October 22, 1844. The history represented by the seven thunders is the same history represented in the light of Daniel twelve. The light of Daniel twelve’s twelve hundred and ninety days directly connects to the thirty year period that is represented in verse eleven. It is also connected in the thirty years that are distinguished by the first representative of the covenant with a chosen people and the prophet who was raised up to identify the change of covenant relationship of literal Israel to spiritual Israel. The 30-days in the middle of the framework of Leviticus twenty-three is the same thirty years of the first step of Abraham’s threefold covenant with God. The thirty years from 508 to 538 in verse eleven is a symbol of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

هیکلِ میلری‌ها از نومیدی به نومیدی برپا گردید، و بدین‌سان دلالت می‌کند که هیکلِ یک‌صد و چهل و چهار هزار از 18 ژوئیهٔ 2020 تا قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، که مطابقِ مَثَل در آن در بسته می‌شود، همان‌گونه که در 22 اکتبر 1844 چنین شد، برپا می‌گردد. تاریخی که به‌وسیلهٔ هفت رعد نمایانده شده، همان تاریخی است که در پرتوِ باب دوازدهمِ کتابِ دانیال نمایانده شده است. روشناییِ 1290 روزِ باب دوازدهمِ دانیال به‌طور مستقیم به دورهٔ سی‌ساله‌ای پیوند می‌خورد که در آیهٔ یازدهم نمایانده شده است. همچنین به آن سی سالی مرتبط است که به‌واسطهٔ نخستین نمایندهٔ عهد با قومی برگزیده، و به‌واسطهٔ پیامبری که برانگیخته شد تا تغییرِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ جسمانی به اسرائیلِ روحانی را شناسایی کند، مشخص و ممتاز می‌شود. آن سی روزِ در میانهٔ چارچوبِ باب بیست‌وسومِ کتابِ لاویان، همان سی سالِ گامِ نخستِ عهدِ سه‌گانهٔ ابراهیم با خداست. سی سالِ میانِ 508 تا 538 در آیهٔ یازدهم، نمادی از کهانتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است.

The 30-days in the Leviticus twenty-three structure are part of the forty days Christ taught His disciples face to face until He ascended. Thirty is a symbol of the priests who would begin to serve at thirty years of age. The thirty years of 508 unto 538 identify the transition of pagan Rome unto papal Rome, and in doing so they identify the transition of the Laodicean priesthood of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian priesthood of the one hundred and forty-four thousand. The transition takes place in three steps as represented by 508 when the “daily” was taken away, the decree of Justinian in 533, followed by the Sunday law of 538, as the transition was finalized.

سی روز در ساختارِ باب بیست‌وسومِ کتاب لاویان، جزئی از آن چهل روزی است که مسیح تا هنگامِ عروج، شاگردانِ خود را رو در رو تعلیم داد. عددِ سی نمادِ کاهنانی است که در سی‌سالگی آغاز به خدمت می‌کردند. دورهٔ سی‌سالهٔ 508 تا 538 گذارِ رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی را مشخص می‌کند و بدین‌سان گذارِ کهانتِ لاودیکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار به کهانتِ فیلادلفیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار را نیز معیّن می‌سازد. این گذار در سه گام رخ می‌دهد: چنان‌که با سالِ 508 نمایانده می‌شود، آنگاه که «دائمی» برداشته شد؛ سپس فرمانِ یوستینیانوس در 533؛ و به دنبالِ آن قانونِ یکشنبهٔ 538؛ و بدین‌سان این گذار نهایی گردید.

Those thirty years represent 1989 unto the Sunday law, where God’s sealed Philadelphian people, will as His temple, be lifted up for all the world to see. The world will then judge between Christ who is represented by His people, who are seated in heavenly places with Christ and therefore are in the temple of God; or with the man of sin who is seated in the temple of God showing himself that he is God. At the soon-coming Sunday law the eleventh-hour workers, who are also the great multitude will be confronted with a foundational test. Is the seventh-day Sabbath God’s Sabbath or is the day of the sun, God’s Sabbath.

آن سی سال نمایانگرِ دوره‌ای از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه است، که در آن قومِ فیلادلفیاییِ مُهرشدهٔ خدا، چونان هیکلِ او، برکشیده خواهند شد تا همهٔ جهان ایشان را ببینند. آنگاه جهان داوری خواهد کرد میان مسیح—که به‌وسیلهٔ قومِ او نمایانده می‌شود، همان قومی که با مسیح در جاهای آسمانی نشسته‌اند و از این‌رو در هیکلِ خدا هستند—و مردِ گناه که در هیکلِ خدا نشسته و خود را خدا می‌نمایاند. به هنگامِ قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرامی‌رسد، کارگرانِ ساعتِ یازدهم، که همان جمعیتِ عظیم نیز هستند، با آزمونی بنیادین روبه‌رو خواهند شد: آیا سبتِ روزِ هفتم سبتِ خداست، یا روزِ خورشید سبتِ خداست؟

> “And now another scene passed before him. He had been shown the work of Satan in leading the Jews to reject Christ, while they professed to honor His Father’s law. He now saw the Christian world under a similar deception in professing to accept Christ while they rejected God’s law. He had heard from the priests and elders the frenzied cry, ‘Away with Him!’ ‘Crucify Him, crucify Him!’ and now he heard from professedly Christian teachers the cry, ‘Away with the law!’ He saw the Sabbath trodden under foot, and a spurious institution established in its place. Again Moses was filled with astonishment and horror. How could those who believed in Christ reject the law spoken by His own voice upon the sacred mount? How could any that feared God set aside the law which is the foundation of His government in heaven and earth? With joy Moses saw the law of God still honored and exalted by a faithful few. He saw the last great struggle of earthly powers to destroy those who keep God’s law. He looked forward to the time when God shall arise to punish the inhabitants of the earth for their iniquity, and those who have feared His name shall be covered and hid in the day of His anger. He heard God’s covenant of peace with those who have kept His law, as He utters His voice from His holy habitation and the heavens and the earth do shake. He saw the second coming of Christ in glory, the righteous dead raised to immortal life, and the living saints translated without seeing death, and together ascending with songs of gladness to the City of God.” Patriarchs and Prophets, 476.

> و اینک صحنه‌ای دیگر در برابر او گذشت. به او کارِ شیطان در واداشتنِ یهودیان به ردّ مسیح، در حالی که مدّعی تکریمِ شریعتِ پدرِ او بودند، نشان داده شده بود. اینک جهانِ مسیحی را گرفتارِ فریبی همانند دید: مدّعیِ پذیرشِ مسیح‌اند، حال آنکه شریعتِ خدا را رد می‌کنند. او فریادِ دیوانه‌وارِ «از میان برداریدش!» «مصلوبش کنید، مصلوبش کنید!» را از کاهنان و مشایخ شنیده بود، و اکنون از معلمانِ مدّعیِ مسیحیت فریادِ «شریعت را از میان بردارید!» را می‌شنید. او دید که سبت زیرِ پا پامال می‌شود و آیینی بدلی به جای آن برقرار می‌گردد. باز موسی از شگفتی و دهشت آکنده شد. چگونه ممکن بود آنان که به مسیح ایمان دارند، شریعتی را که خودِ او بر فرازِ آن کوهِ مقدّس به صوتِ خویش بیان داشت، رد کنند؟ چگونه ممکن است هر که از خدا می‌ترسد، شریعتی را که بنیادِ حکومتِ او در آسمان و زمین است، کنار نهد؟ با شادمانی موسی دید که شریعتِ خدا همچنان از سوی اندکی وفادار موردِ تکریم و تعظیم است. او آخرین ستیزِ بزرگِ قدرت‌های زمینی را برای نابود ساختنِ آنان که شریعتِ خدا را نگاه می‌دارند، مشاهده کرد. او به زمانی نظر افکند که خدا برخیزد تا برای گناهکاریِ ایشان ساکنانِ زمین را مجازات کند، و آنان که از نامِ او ترسیده‌اند، در روزِ خشمِ او پوشانیده و پنهان گردند. او عهدِ صلحِ خدا را با آنان که شریعتِ او را نگاه داشته‌اند شنید، آنگاه که او از مسکنِ مقدّسِ خویش بانگ برمی‌آورد و آسمان‌ها و زمین به لرزه درمی‌آیند. او ظهورِ ثانیِ مسیح را در جلال دید؛ مردگانِ پارسا که به حیاتِ جاودان برخیزانیده می‌شوند، و قدیسانِ زنده که بی‌آنکه مرگ را بچشند منتقل می‌گردند، و همگی با سرودهای شادمانی به شهرِ خدا عروج می‌کنند. آباء و انبیا، ۴۷۶.

The great multitude, who are Gentiles and one-hour laborers are tested by a foundational test, that is immediately followed by a temple test. Is the human temple of Rome with the man of sin going to be the rock or the sand which you build your faith upon? Or is it the temple of the incarnation, which is Divinity and humanity combined, which is the temple of the one hundred and forty-four thousand that Peter calls “a spiritual house?” In that period of testing of the foundation and temple the persecution will accomplish the litmus test of the third step and then human probation will close.

جمعیتِ عظیم، که از امّت‌ها بوده و کارگرانِ یک‌ساعته‌اند، به آزمونی در بابِ بنیاد آزموده می‌شوند و بلافاصله پس از آن، آزمونِ هیکل فرا می‌رسد. آیا هیکلِ انسانیِ روم با «مردِ گناه» آن صخره خواهد بود یا آن شن که ایمان خود را بر آن بنا می‌کنید؟ یا آن هیکلِ تجسّد است، که در آن الوهیت و انسانیت با هم متحدند، که همان هیکلِ صد و چهل و چهار هزار است که پطرس آن را «خانه‌ای روحانی» می‌نامد؟ در آن دورۀ آزمونِ بنیاد و هیکل، جفا سنگِ محکِ مرحلۀ سوم را به انجام خواهد رساند و آنگاه دورۀ مهلتِ آزمایشیِ بشر مختوم خواهد شد.

The Lion of the tribe of Judah is now filling in the hidden history of verse forty, and has introduced even more light with the three, two hundred and fifty-year prophecies of Cyrus, Nero and Trump; and he did so in the very time when He had emphasized the work of proclaiming the corrected message of Nashville. Nero’s line provides the framework of the final setting up of the image of the beast in the United States and then the world. Cyrus’ line of 457 BC identifies the history between Raphia and Panium, the history between the Ukrainian War and the Third World War that begins as Panium combines with Actium at the soon-coming Sunday law. Trump’s line ends this year on July 4th.

شیرِ سبطِ یهودا اکنون در حالِ تکمیل کردنِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلم است و با سه نبوتِ دویست‌وپنجاه‌سالهٔ کورش، نرون و ترامپ، نورِ افزون‌تری نیز آشکار ساخته است؛ و او این کار را دقیقاً در همان زمانی انجام داد که بر کارِ اعلانِ پیامِ تصحیح‌شدهٔ نشویل تأکید نهاده بود. خطّ نرون چارچوبِ استقرارِ نهاییِ تصویرِ وحش را در ایالات متحده و سپس در جهان فراهم می‌آورد. خطّ کورش، از سالِ ۴۵۷ پیش از میلاد، تاریخِ میانِ رافیا و پانیوم را مشخص می‌سازد، یعنی تاریخِ میانِ جنگِ اوکراین و جنگِ جهانیِ سوم، که آنگاه آغاز می‌شود که پانیوم در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد با آکتیوم پیوند می‌خورد. خطّ ترامپ امسال در چهارمِ ژوئیه پایان می‌یابد.

Nero is a symbol of persecution; the church of Smyrna identifies the history that continues until persecution ends 250 years later at the church of Pergamos and compromise. The line identifies the setting up of the image, and therefore aligns with the history when the image of Christ is being set up in His temple. The “edict” is the starting point that leads to the first Sunday law that is followed by the closed door of division between east and west, wise and foolish, wheat and tares and the saved or lost. The “edict” that begins the period is also the “edict” that begins the same testing period for the world. The “edict” is therefore the first and the last. Every waymark of Nero’s seventeen-year line is identifying the escalating persecution of the Sunday law crisis that begins with an “edict,” something of the order of a presidential “executive order.”

نرون نمادِ جفا است؛ کلیسای سمیرنا تاریخی را مشخص می‌کند که تا دویست و پنجاه سال بعد ادامه می‌یابد، تا آن‌گاه که جفا در کلیسای پرگاموم و سازش پایان می‌پذیرد. این خط برپاییِ صورت را مشخص می‌کند و ازاین‌رو با آن تاریخی هم‌راستا است که در آن، صورتِ مسیح در هیکلِ او برپا می‌شود. «فرمان» نقطهٔ آغاز است که به نخستین قانونِ یکشنبه می‌انجامد و در پیِ آن، «درِ بستهٔ» جدایی میان شرق و غرب، عاقلان و جاهلان، گندم و علفِ هرزه، و نجات‌یافتگان یا هلاک‌شدگان قرار دارد. همان «فرمان» که دوره را آغاز می‌کند، همان «فرمان»ی است که همان دورهٔ آزمون را برای جهان آغاز می‌کند. ازاین‌رو، «فرمان» اوّل و آخر است. هر نشانهٔ راهِ خط هفده‌سالهٔ نرون، نشان‌دهندهٔ جفای فزایندهٔ بحرانِ قانونِ یکشنبه است که با یک «فرمان» آغاز می‌شود؛ چیزی در حکمِ یک «فرمان اجراییِ» ریاست‌جمهوری.

Cyrus’s three decrees of 457 BC identify a seventeen-year period with three waymarks at the end, as does Nero’s line and as does Cyrus’s other line, that ended with the arrival of the first, second and third angels from 1798 unto 1844. Cyrus’s three steps are the battle of Raphia, then ten years to the second step, and then seven years to the battle of Panium. The beginning and ending are both battles, thus bear the signature of the Alpha and Omega. The first period of ten years represents a period of testing that began in 2014 with the Ukrainian War and the second period ends seven years later at the battle of Panium.

فرامینِ سه‌گانۀ کوروش در ۴۵۷ پیش از میلاد، دورۀ هفده‌ساله‌ای را با سه نشانۀ راه در پایان آن مشخّص می‌کنند؛ همان‌گونه که خطّ نرون و نیز خطّ دیگرِ کوروش چنین می‌کنند؛ دوره‌ای که با ورودِ فرشتگانِ اوّل، دوّم و سوّم، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، به انجام رسید. سه گامِ کوروش عبارت‌اند از: نبردِ رافیا، سپس ده سال تا گامِ دوّم، و آنگاه هفت سال تا نبردِ پانیوم. چون آغاز و انجام هر دو نبردند، از این‌رو امضای آلفا و امگا را بر خود دارند. دورۀ نخستِ ده‌ساله نمایانگرِ دورۀ آزمون است که در ۲۰۱۴ با جنگِ اوکراین آغاز شد، و دورۀ دوّم هفت سال بعد، در نبردِ پانیوم، پایان می‌یابد.

## Palmoni

پالمونی

Palmoni unsealed the message of time to the Millerites of the first and second angels’ history, and He unseals the message of numbers in the history of the one hundred and forty-four thousand, which is the history of the third angel.

پلمونی پیامِ زمان را برای میلریتی‌های تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم مهرگشایی کرد، و او پیامِ اعداد را در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار، که همان تاریخِ فرشتهٔ سوم است، مهرگشایی می‌کند.

The symbolic prophetic histories, such as the twenty-two years from 1776 unto 1798 represented by the Maccabean revolt identify the cause of the sixth kingdom’s beginning, and the cause of the fifth kingdom’s ending. The twenty-second president, Grover Cleveland was the alpha of presidents typifying the omega president of Donald Trump, as the only two presidents that served two non-consecutive terms. Trump is the twenty-second president to win a second term, when counting the other presidents who took over in a previous president’s term, together with the presidents that won a second term for themselves. The sixth kingdom of Bible prophecy began in 1798, after the twenty-two years from the Declaration of Independence. 1798 unto 2026 is represented by 22 at the alpha date and 22 at the omega date.

تاریخ‌های نمادینِ نبوّی، مانند بیست‌ودو سال از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ که به‌وسیلهٔ قیامِ مکابیان نمایانده شده‌اند، سببِ آغازِ پادشاهیِ ششم و سببِ خاتمهٔ پادشاهیِ پنجم را مشخّص می‌کنند. بیست‌ودومین رئیس‌جمهور، گروور کلیولند، آلفای رؤسایی بود که رئیس‌جمهور اُمگا، یعنی دونالد ترامپ، را تمثیل می‌کنند، زیرا این دو تنها رؤسای جمهوری‌اند که دو دورهٔ غیرپیاپی خدمت کرده‌اند. ترامپ بیست‌ودومین رئیس‌جمهور است که پیروزیِ دورهٔ دوم را به‌دست می‌آورد، هنگامی‌که دیگر رؤسایی را که در میانهٔ دورهٔ رئیس‌جمهوریِ پیشین زمام را به‌دست گرفتند، به‌همراهِ رؤسایی که شخصاً برای خود دورهٔ دوم را به‌دست آوردند، به شمار آوریم. پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس در سال ۱۷۹۸، پس از گذشتِ بیست‌ودو سال از اعلامیهٔ استقلال، آغاز شد. ۱۷۹۸ تا ۲۰۲۶ به‌وسیلهٔ ۲۲ در تاریخِ آلفا و ۲۲ در تاریخِ اُمگا نمایانده می‌شود.

Three lines of eleven chapters that begin with the eleventh chapter and end in the twenty-second chapter. Each of the three eleven chapter lines contain an exact middle point represented by three verses. Genesis identifies when “circumcision” was given as the symbol of a covenant relationship with a chosen people. It was the first time a chosen people were given a sign representing a covenant people, and in Matthew the center three verses identify the Rock on which Christ would build His church. Those verses identify when Simon Barjona’s name was changed to Peter, which equates to one hundred and forty-four thousand. The middle of the line in Revelation identifies the covenant of death as it identifies the papacy as the eighth head that is of the seven. What do you suppose the implications are that chapter eleven in the Desire of Ages identifies the message of John the Baptist, and that chapter twenty-two identifies John’s death?

سه خطِ یازده‌بابی که از باب یازدهم آغاز می‌شوند و در باب بیست‌ودوم پایان می‌یابند. هر یک از این سه خطِ یازده‌بابی دارای نقطۀ میانیِ دقیقی است که با سه آیه نمایانده می‌شود. سفر پیدایش معین می‌کند که «ختنه» چه زمانی به‌عنوان نمادِ رابطۀ عهدی با قومی برگزیده عطا شد. این نخستین بار بود که به قومی برگزیده نشانه‌ای داده شد که نمایانگرِ قومِ عهدی باشد، و در متی، سه آیهٔ مرکزی، آن صخره‌ای را معرّفی می‌کند که مسیح بر آن کلیسای خویش را بنا خواهد کرد. آن آیات مشخّص می‌سازند که چه زمانی نامِ شمعون بَرجونا به پطرس تغییر یافت، که معادلِ یکصد و چهل‌وچهار هزار است. میانۀ آن خط در مکاشفه «عهدِ مرگ» را معرّفی می‌کند؛ چنان‌که پاپیّت را به‌عنوان سرِ هشتم، که از همان هفت است، معرّفی می‌کند. به‌گمان شما دلالت‌های این امر چیست که باب یازدهمِ «آرزوهای اعصار» پیامِ یوحنا تعمیددهنده را معرّفی می‌کند و باب بیست‌ودومْ مرگِ یوحنا را؟

The middle of those chapters takes you to page 168, where the chapter titled Nicodemus begins. Chapter eleven is titled The Baptism and chapter twenty-two is titled Imprisonment and Death of John. Chapter eleven is a symbol of death, burial and resurrection, as is chapter seventeen and Nicodemus, and as is the death of John.

میانهٔ آن فصل‌ها شما را به صفحهٔ ۱۶۸ می‌رساند، جایی که فصلی با عنوان «نیکودیموس» آغاز می‌شود. فصل یازدهم «تعمید» نام دارد و فصل بیست‌ودوم «حبس و مرگ یحیی» نام دارد. فصل یازدهم نماد مرگ، دفن و رستاخیز است؛ فصل هفدهم و نیکودیموس نیز چنین نمادی‌اند؛ و مرگ یحیی نیز چنین است.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles