Article

# The Book of Daniel - Number Forty

کتاب دانیال - شماره چهل

Paul

پل

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2024

Formats

PDF
Word

Daniel chapter one, when overlaid with Daniel chapter four, represents the history of the first and second angels, from 1798 to 1844. In that history the book of Daniel was unsealed, and the portion that was unsealed was chapters seven, eight and nine. “Line upon line” chapters one, four and then seven through nine, illustrate the history of the Millerite movement of the first angel.

بابِ اولِ دانیال، وقتی در کنار بابِ چهارمِ دانیال قرار گیرد، نمایانگر تاریخ فرشتهٔ اول و دوم از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ است. در آن تاریخ، کتاب دانیال از مُهر گشوده شد و بخشِ گشوده‌شدهٔ آن باب‌های هفت، هشت و نه بود. "خط بر خط"، باب‌های یک، چهار و سپس هفت تا نه، تاریخِ جنبشِ میلریِ فرشتهٔ اول را به تصویر می‌کشند.

In that history (1798 to 1844), the foundational truths of Adventism were established, and those truths were ultimately represented upon the 1843 pioneer chart. Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two, is on the chart. The visions of Daniel seven and eight are on the chart. “The daily” of chapter eight is represented, as is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The three Woes of Islam, as represented in Revelation chapter nine, are there. God forewarned repeatedly that those foundational truths would be attacked.

در آن دورهٔ تاریخی (1798 تا 1844)، حقایق بنیادین ادونتیسم تثبیت شدند و آن حقایق در نهایت بر روی نمودار پیشگام 1843 به تصویر کشیده شدند. تصویر نبوکدنصرِ فصل دومِ دانیال بر آن نمودار است. رؤیاهای فصل‌های هفتم و هشتمِ دانیال نیز بر نمودار آمده‌اند. «روزانه»ی فصل هشتم نمایانده شده است، همان‌گونه که «هفت بار»ِ لاویان فصل بیست‌وشش نیز چنین است. سه «وای» اسلام، چنان‌که در مکاشفه فصل نهم نمایانده شده، آنجا هستند. خدا بارها از پیش هشدار داد که آن حقایق بنیادین مورد حمله قرار خواهند گرفت.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> بگذار آنان که به‌عنوان نگهبانان خدا بر دیوارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرها را پیشاپیشِ مردم ببینند— مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناپارسایی فرق بگذارند.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

The work of the dirt brush man, that is to be accomplished with the participation of God’s last day people, is also represented by Isaiah, when he identifies the last day people and the work they are called to do, for the foundations were destined to be buried with error before the last days arrived.

کارِ مردِ جاروبِ خاک، که قرار است با مشارکتِ قومِ روزهای آخرِ خدا به انجام برسد، نیز به‌وسیلهٔ اشعیا مجسم شده است، هنگامی که او قومِ روزهای آخر و کاری را که به آن فراخوانده شده‌اند شناسایی می‌کند، زیرا بنیادها مقدر بود که پیش از فرارسیدنِ روزهای آخر، زیرِ خطا مدفون شوند.

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> و کسانی که از تو پدید خواهند آمد، خرابه‌های کهن را بازسازی خواهند کرد؛ بنیادهای نسل‌های بسیار را برپا خواهی کرد؛ و تو را «مرمت‌کنندهٔ رخنه‌ها» و «بازساز راه‌ها برای سکونت» خواهند خواند. اشعیا ۵۸:۱۲.

The “old waste places,” refers to the doctrinal truths associated with the two desolating powers of paganism and papalism. The two desolating powers of paganism being followed by papalism is what William Miller used for his framework of every prophecy he presented.

«خرابه‌های دیرینه» به حقایق آموزه‌ای مرتبط با دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپیت اشاره دارد. این توالیِ دو قدرت ویرانگر، یعنی بت‌پرستی و سپس پاپیت، همان چارچوبی بود که ویلیام میلر برای هر نبوتی که ارائه می‌کرد به کار می‌گرفت.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> و خرابه‌های کهن را باز بنا خواهند کرد، و ویرانی‌های پیشین را از نو برپا خواهند داشت، و شهرهای ویران را، ویرانی‌های نسل‌های بسیار را، مرمت خواهند کرد. اشعیا ۶۱:۴

The structure of prophecy that is represented as the framework, is the history and relationship of those two powers. To restore “the paths to dwell in,” is the restoration of Miller’s framework, that was represented in his dream by the work of the dirt brush man. Isaiah used the illustration of the history of Ezra and those who returned from Babylon and repaired Jerusalem, to identify the restoration of the former desolations.

ساختار نبوت که به‌صورت چارچوب ارائه می‌شود، تاریخ و رابطهٔ آن دو قدرت است. بازسازیِ «راه‌هایی برای سکونت»، همان بازسازیِ چارچوبِ میلر است که در خوابش با کارِ مردی با برسِ خاک‌روبی به تصویر کشیده شده بود. اشعیا از تمثیلِ تاریخِ عزرا و کسانی که از بابل بازگشتند و اورشلیم را مرمت کردند، استفاده کرد تا بازسازیِ ویرانی‌های پیشین را مشخص سازد.

> Since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face, as it is this day. And now for a little space grace hath been showed from the Lord our God, to leave us a remnant to escape, and to give us a nail in his holy place, that our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage. For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:7–9.

> از روزگار پدران‌مان تا امروز دچار تعدّیِ بزرگی بوده‌ایم؛ و به سبب گناهان‌مان، ما و پادشاهان و کاهنان‌مان به دست پادشاهان سرزمین‌ها سپرده شده‌ایم، به شمشیر، به اسارت، به غارت، و به سرافکندگیِ چهره، چنان‌که امروز است. و اکنون برای زمانی اندک، از سوی خداوند، خدای ما، فیضی بر ما ظاهر شده است تا بازمانده‌ای برای رهایی بر جای گذارد و در مکان مقدّسش میخی به ما عطا کند، تا خدای‌مان چشمان‌مان را روشن سازد و در اسارت‌مان اندکی جانِ تازه به ما ببخشد. زیرا ما بندگان بودیم؛ با این همه، خدای‌مان در اسارت‌مان ما را ترک نکرد، بلکه در نظر پادشاهان پارس بر ما رحمت گسترانید تا به ما جانِ تازه‌ای بدهد، و ما خانهٔ خدای‌مان را برپا کنیم و ویرانی‌های آن را مرمّت نماییم، و برای ما در یهودا و در اورشلیم دیواری فراهم آورد. عزرا ۹:۷-۹.

Ezra and those who repaired Jerusalem, represent the “remnant” who are the restorers of the paths to dwell in, and they are those who are accomplishing the work in the context of the Leviticus twenty-six prayer, which Ezra references that “since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face.” The “day” he is referring to is the “day” that the “remnant” of the last days restore the paths to dwell in.

عزرا و آنان که اورشلیم را بازسازی کردند، نمایانگرِ «بازماندگان»اند که مرمت‌گرانِ راه‌ها برای سکونت‌اند، و همان کسانی هستند که کار را در زمینهٔ دعای لاویانِ بیست‌وشش به انجام می‌رسانند؛ دعایی که عزرا به آن اشاره می‌کند و می‌گوید: «از ایام پدران خود تا به امروز در تعدّیِ عظیمی بوده‌ایم؛ و به سبب گناهان خود، ما و پادشاهانمان و کاهنانمان به دستِ پادشاهانِ سرزمین‌ها سپرده شده‌ایم، به شمشیر، به اسیری، و به غارت، و به سرافکندگیِ رو.» «روزی» که او بدان اشاره می‌کند همان «روزی» است که «بازماندگانِ» روزهای آخر راه‌ها را برای سکونت بازمی‌سازند.

Ezra’s remnant are the two witnesses who are resurrected at the end of three and a half days, and fulfill the Leviticus twenty-six prayer as illustrated by Daniel in chapter nine. When Ezra and his coworkers returned from exile and rebuilt Jerusalem, they typified the work of restoring Miller’s jewels, which is the work of restoring the foundational truths of Miller. For this reason, understanding the framework of Miller’s work is essential.

بازماندگانِ عزرا همان دو شاهدی هستند که در پایانِ سه روز و نیم قیام می‌کنند و دعای لاویانِ بیست‌وشش را، همان‌گونه که دانیال در باب نهم نشان داده است، به‌جا می‌آورند. هنگامی که عزرا و همکارانش از تبعید بازگشتند و اورشلیم را بازسازی کردند، آنان نمونه‌ای از کارِ بازگرداندنِ جواهراتِ میلر بودند؛ کاری که همان بازگرداندنِ حقایقِ بنیادینِ میلر است. به همین دلیل، درکِ چارچوبِ کارِ میلر ضروری است.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 596.

> رسولان بر بنیانی استوار بنا نهادند، یعنی همان صخرهٔ اعصار. برای این بنیاد، سنگ‌هایی را که از جهان می‌تراشیدند، می‌آوردند. کار بنّایان بی‌مانع نبود. مخالفت دشمنان مسیح کارشان را به‌غایت دشوار می‌ساخت. آنان ناچار بودند با تعصب، پیش‌داوری و نفرتِ کسانی که بر بنیانی کاذب بنا می‌کردند، بستیزند. بسیاری از کسانی که به‌عنوان بنّایان کلیسا کار می‌کردند، به سازندگان دیوار در روزگار نحمیا مانند بودند که درباره‌شان نوشته شده است: «آنان که بر دیوار می‌ساختند و آنان که بار می‌بردند و بار می‌زدند، هر کدام با یک دست به کار مشغول بودند و با دست دیگر سلاحی در دست داشتند.» نحمیا ۴:۱۷. اعمال رسولان، ۵۹۶.

In both passages of Isaiah, the work is to raise up the foundations and desolations of many generations. Isaiah is identifying a spiritual work that was illustrated by the literal work. The foundations were to be guarded, but instead they were eventually totally covered up by a false foundation of counterfeit jewels. Those who Isaiah identifies are restoring the foundational truths of the Millerites, not literal bricks and stones. The symbol of those truths is Miller’s framework of the two desolating powers which trampled down the sanctuary and the host for “seven times.”

در هر دو بخش از کتاب اشعیا، مأموریت این است که بنیادهای نسل‌های بسیار را از نو برافرازند و ویرانه‌های آنان را آباد سازند. اشعیا کاری روحانی را معرفی می‌کند که با کاری عینی به تصویر کشیده شده بود. باید از آن بنیادها پاسداری می‌شد، اما در عوض، سرانجام به‌کلی با بنیادی دروغین از جواهرات تقلبی پوشانده شدند. کسانی که اشعیا به آنان اشاره می‌کند، در حال بازگرداندن حقایق بنیادین پیروان میلر هستند، نه آجر و سنگ‌های مادی. نماد آن حقایق، چارچوب میلر دربارهٔ دو قدرت ویرانگر است که برای «هفت زمان» قدس و لشکر را پایمال کردند.

That work of restoration is represented as raising up “the foundations” and “desolations of many generations,” and represents the prophetic work of restoring the foundational truths through the methodology that brings prophetic line upon prophetic line, from here a little and there a little. The work of reestablishing the foundations and desolations is the work of presenting and defending the original truths represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, which are the two tables of Habakkuk chapter two. And the work is accomplished with the latter rain methodology of “line upon line”. It is the work of returning to Jeremiah’s old paths in the controversy of those who wish to uphold a counterfeit foundation, as represented by the false jewels of Miller’s dream.

آن کارِ مرمّت، به‌صورتِ برافراشتنِ «بنیادها» و «ویرانی‌های نسل‌های بسیار» نمایانده می‌شود و کارِ نبویِ بازگرداندنِ حقایقِ بنیادین را از طریق روش‌شناسی‌ای معرّفی می‌کند که خطّ نبوی را بر خطّ نبوی می‌نهد؛ کمی اینجا و کمی آنجا. کارِ بازاستقرارِ بنیادها و ویرانه‌ها، همان کارِ ارائه و دفاع از حقایقِ اصیلی است که بر نمودارهای پیشگامانِ 1843 و 1850 نمایش یافته‌اند؛ که همان دو لوحِ حبقوق، بابِ دوم، هستند. و این کار با روش‌شناسیِ «بارانِ آخر»، یعنی «خط بر خط»، به انجام می‌رسد. این، کارِ بازگشت به راه‌های قدیمِ ارمیاست، در مناقشه با کسانی که می‌خواهند بنیانی جعلی را استوار نگاه دارند، چنان‌که در جواهراتِ دروغینِ خوابِ میلر نمایانده شده است.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> دشمن در پی آن است که اندیشه‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده‌ساختنِ قومی برای ایستادن در این روزهای آخر منحرف کند. سفسطه‌های او به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که ذهن‌ها را از خطرات و وظایف زمان حاضر دور سازند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آورد تا برای قوم خود به یوحنا بدهد، هیچ می‌شمارند. آنان تعلیم می‌دهند که وقایعی که درست پیشِ روی ماست آن‌قدر اهمیت ندارند که شایسته توجه ویژه باشند. آنان حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه‌های گذشته‌شان محروم می‌کنند و به جای آن به آنان علمِ کاذبی می‌دهند.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه بروید. ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> بگذار هیچ‌کس در پی برکندن بنیان‌های ایمان ما نباشد؛ بنیان‌هایی که در آغاز کارمان با مطالعهٔ دعاگونهٔ کلام و به‌واسطهٔ وحی نهاده شد. بر همین بنیان‌ها در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است مردم گمان کنند که راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است پی‌ریزی کنند، اما این فریبی بزرگ است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آن که نهاده شده است، بگذارد.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> در گذشته، بسیاری به ساختنِ ایمانی نو و برپاییِ اصولی تازه همت گماشته‌اند. اما بنای آنان چه مدت برجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره بنا نشده بود.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> آیا شاگردان نخستین ناچار نبودند با سخنان مردم روبه‌رو شوند؟ آیا مجبور نبودند به نظریه‌های باطل گوش دهند و سپس، پس از انجام همه‌چیز، استوار بایستند و بگویند: «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده بگذارد»؟ اول قرنتیان ۳:۱۱.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> پس باید آغاز اطمینان خود را تا به پایان، استوار نگه داریم. سخنان پرقدرتی از سوی خدا و مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا ایشان را نکته‌به‌نکته از جهان بیرون آورد و در پرتو روشنِ حقیقتِ حاضر قرار دهد. با لب‌هایی که آتش مقدس آن‌ها را لمس کرده است، خادمان خدا پیام را اعلام کرده‌اند. بیان الهی مهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است. شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

The “work of preparing a people to stand in the last days,” is the work associated with the two prophecies of Ezekiel in chapter thirty-seven. A message is delivered by Isaiah’s voice in the wilderness, and the first message of Ezekiel brings those that have been dead in the street of the city of Sodom and Egypt for three-and-a-half days together. They then recognize they have been in Matthew’s tarrying time of the parable of the ten virgins. They then hear the call given to Jeremiah to separate the precious from the vile if they wish to return. They also recognize that Daniel’s prayer in chapter nine as present truth. Therefore if and when they choose to return by accepting and accomplishing the conditions of the gospel, then they receive Ezekiel’s second message and stand upon their feet a mighty army.

«کارِ آماده‌سازیِ مردمی تا در روزهای آخر بایستند»، کاری است که با دو نبوّتِ حزقیال در باب سی‌وهفتم پیوند دارد. پیامی به‌واسطه ندای اشعیا، «فریادکننده در بیابان»، رسانده می‌شود، و پیام نخستِ حزقیال کسانی را که سه روز و نیم در خیابانِ شهری که روحاً سدوم و مصر نامیده می‌شود مرده بوده‌اند، گرد هم می‌آورد. سپس درمی‌یابند که در «زمانِ تأخیر» مثلِ ده باکره در انجیل متی بوده‌اند. آنگاه ندایی را که به ارمیا داده شد می‌شنوند تا اگر خواهانِ بازگشت‌اند، گرانبها را از پست جدا کنند. همچنین درمی‌یابند که دعای دانیال در باب نهم، حقیقتِ حاضر است. ازاین‌رو، هرگاه با پذیرفتن و به‌جا آوردنِ شرایطِ انجیل بازگشت را برگزینند، آنگاه پیام دومِ حزقیال را دریافت می‌کنند و چون لشکری نیرومند بر پاهای خود می‌ایستند.

The “work of preparing a people to stand in the latter days” is accomplished through the latter rain methodology of “line upon line.” That work involves a work of restoring the Millerite truths that are represented on the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two charts are Habakkuk’s two tables and they are to be laid upon one another (line upon line), and in so doing the two charts represent the foundational truths that are to be restored in the last days by the dirt brush man.

«کارِ آماده‌سازی مردمی برای ایستادن در ایام آخر» از طریق روشِ بارانِ پسینِ «خط بر خط» به انجام می‌رسد. آن کار شامل احیای حقایقِ میلریتی است که بر روی نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ به‌نمایش درآمده‌اند. آن دو نمودار «دو لوحِ» حبقوق‌اند و باید بر روی یکدیگر نهاده شوند (خط بر خط)، و با این کار آن دو نمودار نمایانگرِ حقایقِ بنیادینی می‌شوند که در ایامِ آخر به‌وسیلهٔ مردِ جارویِ خاک احیا خواهند شد.

When brought together, line upon line, they identify the mistake in the 1843 chart, which was thereafter corrected upon the 1850 chart. When considered as one table (line upon line) they then represent both the experience of God’s people and the hidden history of the seven thunders, for together they illustrate the first disappointment, the tarrying time, the Midnight Cry, and October 22, 1844, and the great disappointment.

وقتی کنار هم قرار گیرند، خط بر خط، آن‌ها خطای موجود در نمودار ۱۸۴۳ را مشخص می‌کنند؛ خطایی که پس از آن در نمودار ۱۸۵۰ اصلاح شد. وقتی به‌صورت یک جدول (خط بر خط) در نظر گرفته شوند، آنگاه هم تجربهٔ قوم خدا و هم تاریخ پنهانِ هفت رعد را بازنمایی می‌کنند، زیرا در کنار هم نخستین ناامیدی، زمان درنگ، فریاد نیمه‌شب، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و ناامیدی بزرگ را به تصویر می‌کشند.

It is the first disappointment, Midnight Cry and great disappointment that is the hidden history of the seven thunders. It is the structure of truth, for truth is based upon the first and last letter of the Hebrew word “truth” being the same as is the first and last disappointment of that history. The middle and thirteenth letter is a symbol of rebellion as represented by those who reject the message of the Midnight Cry. The two charts when brought together provide two witnesses to the prophetic truths of the Millerites that are to be restored by the dirt brush man, but they also identify the experience that typifies the experience of the one hundred and forty-four thousand.

این همان ناامیدی نخستین، فریاد نیمه‌شب و ناامیدی بزرگ است که تاریخ پنهانِ هفت تندر را تشکیل می‌دهد. این ساختارِ حقیقت است؛ زیرا حقیقت بر یکسان بودن حرف اول و آخرِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» بنا شده است، همان‌گونه که نخستین و آخرین ناامیدیِ آن تاریخ نیز با هم یکسان‌اند. حرف میانی و سیزدهم نماد شورش است؛ همان‌گونه که کسانی که پیام فریاد نیمه‌شب را رد می‌کنند نمایانگر آن‌اند. دو نمودار، وقتی کنار هم قرار داده شوند، دو شاهد برای حقایق نبوتیِ میلری‌ها ارائه می‌کنند که قرار است به‌وسیلهٔ مرد جاروی خاک احیا شوند؛ اما آن‌ها همچنین تجربه‌ای را مشخص می‌کنند که نمونهٔ تجربهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر است.

Those called to be the ensign (the one hundred and forty-four thousand) were confronted with their first disappointment on July 18, 2020, and then in July of 2023, they were then presented with a message from a voice crying in the wilderness. The voice was calling them to return.

آنانی که فراخوانده شده بودند تا نشانه باشند (صد و چهل و چهار هزار نفر)، در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با نخستین ناامیدی خود روبه‌رو شدند و سپس در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ پیامی از سوی صدایی که در بیابان فریاد می‌زد به آنان رسید. آن صدا آنان را به بازگشت فرا می‌خواند.

It is at this point in the hidden history of the seven thunders that rebellion will be manifested, for the next waymark is when the dirt brush man gathers the jewels and casts them into the casket. They then shine ten times brighter. At that point Miller was awakened. When the virgins (Miller) awake, it is too late. The restoration of the desolations of many generations is a work that the two witnesses must participate in. That work is now being carried out.

در همین مقطع از تاریخ پنهانِ هفت تندر است که سرکشی آشکار خواهد شد، زیرا نشانۀ راهِ بعدی همان هنگامی است که مردِ جاروی خاک جواهرات را جمع می‌کند و آن‌ها را در صندوقچه می‌اندازد. سپس آن‌ها ده برابر درخشان‌تر می‌درخشند. در آن هنگام میلر بیدار شد. وقتی دوشیزگان (میلر) بیدار می‌شوند، دیگر دیر شده است. بازسازی خرابی‌های نسل‌های بسیار کاری است که دو شاهد باید در آن مشارکت کنند. آن کار اکنون در حال انجام است.

William Miller’s framework of the prophecies represented by the vision of the Ulai River, of Daniel chapters seven, eight and nine was the two desolating powers of paganism and papalism and the framework for Future for America is paganism (the dragon), followed by papalism (the beast) and apostate Protestantism (the false prophet). The key that establishes both frameworks is the writings of the apostle Paul. The apostle Paul was the prophetic voice that connected ancient Israel with spiritual Israel. Before his conversion, Paul’s name was Saul, which means “selected” or “set forth”.

چارچوب ویلیام میلر از نبوت‌هایی که در رؤیای نهرِ اولای، در باب‌های هفتم، هشتم و نهمِ دانیال نمایانده شده‌اند، عبارت بود از دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری؛ و چارچوبِ Future for America عبارت است از بت‌پرستی (اژدها)، سپس پاپی‌گری (وحش) و پروتستانتیسمِ مرتد (نبی کاذب). کلیدی که هر دو چارچوب را تثبیت می‌کند نوشته‌های پولس رسول است. پولس رسول صدای نبوی‌ای بود که اسرائیل باستان را به اسرائیل روحانی پیوند داد. پیش از تبدیلش، نام پولس «شائول» بود که به معنای «برگزیده» یا «تعیین‌شده» است.

Paul was chosen (selected) to be the apostle to the Gentiles, and he was chosen among other things for his understanding of the Old Testament. Writing the majority of the New Testament, there is no other of the New Testament authors who possessed the understanding of the Old Testament as did Paul. He was chosen to lead out in presenting the gospel to the Gentiles, but he was also chosen to establish the relationship of the prophetic histories of the Old Testament with the prophetic history that followed the time period of the cross. Without Paul’s testimony the prophetic understanding of the Millerites, and that of Future for America would be non-existent. In the very history where literal Israel was divorced as God’s chosen people, Paul was chosen to identify that ancient Israel, though then divorced from God, was the symbol of the prophetic history of spiritual Israel. The necessary prophetic rules for the movements of the first and third angels are based primarily upon the writings of the apostle Paul.

پولس برگزیده (منتخب) شد تا رسولِ امّت‌ها باشد، و او از جمله به سبب فهمش از عهد عتیق برگزیده شد. او بخش عمده‌ای از عهد جدید را نوشت؛ و در میان نویسندگان عهد جدید، هیچ‌کس به اندازهٔ پولس از عهد عتیق فهم نداشت. او برگزیده شد تا در اعلام انجیل به امّت‌ها پیشگام باشد، و نیز برگزیده شد تا نسبتِ تاریخ‌های نبویِ عهد عتیق را با تاریخِ نبویِ پس از دورهٔ صلیب برقرار سازد. بدون شهادتِ پولس، فهمِ نبویِ میلری‌ها و نیز «فیوچر فور آمریکا» اصلاً وجود نمی‌داشت. در همان دوره‌ای که اسرائیلِ جسمانی به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا طلاق داده شد، پولس برگزیده شد تا نشان دهد که آن اسرائیلِ باستان، هرچند در آن زمان از خدا طلاق داده شده بود، نمادِ تاریخِ نبویِ اسرائیلِ روحانی بود. اصولِ ضروریِ نبوی برای جنبش‌های فرشتهٔ اوّل و فرشتهٔ سوم عمدتاً بر نوشته‌های رسول پولس استوار است.

For this reason, we will consider some of the prophetic principles that are identified by Paul that impacted the message of the Millerites, that was set within the framework of two desolating powers, and in so doing we will also consider how those principles impact upon the framework of three desolating powers.

به همین دلیل، برخی از اصول نبوی را که پولس آنها را شناسایی کرده است و بر پیام پیروان میلر ــ که در چارچوب دو قدرت ویرانگر قرار داشت ــ تأثیر گذاشتند، بررسی خواهیم کرد و در این مسیر همچنین بررسی خواهیم کرد که آن اصول چگونه بر چارچوب سه قدرت ویرانگر تأثیر می‌گذارند.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:1–10.

> ای برادران، نمی‌خواهم بی‌خبر باشید که همهٔ پدران ما زیر ابر بودند و همگی از میان دریا گذشتند؛ و همگی در ابر و در دریا به موسی تعمید یافتند؛ و همگی همان خوراک روحانی را خوردند؛ و همگی همان نوشیدنی روحانی را نوشیدند، زیرا از آن صخرهٔ روحانی که همراهشان می‌آمد می‌نوشیدند، و آن صخره مسیح بود. اما خدا از بسیاری از آنان خشنود نبود، زیرا در بیابان هلاک شدند. و این امور برای ما نمونه شد تا مانند آنان که هوس کردند، ما هوس چیزهای بد نکنیم. و بت‌پرست نباشید، چنان‌که برخی از آنان بودند؛ چنان‌که نوشته شده است: قوم نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا بازی کنند. و زنا نکنیم، چنان‌که برخی از آنان کردند و در یک روز بیست‌و‌سه هزار نفر افتادند. و مسیح را نیز امتحان نکنیم، چنان‌که برخی از آنان امتحان کردند و به‌وسیلهٔ مارها هلاک شدند. و شکایت مکنید، چنان‌که برخی از آنان نیز شکایت کردند و به‌دست هلاک‌کننده نابود شدند. و همهٔ این امور برای آنان به‌عنوان نمونه واقع شد، و برای آگاهی و هشدار ما که فرجام‌های عالم بر ما رسیده است، نوشته شده است. اول قرنتیان ۱۰:۱-۱۰.

In ten short verses, Paul identifies that the rite of baptism was typified at the Red Sea crossing, that the Rock which followed ancient Israel, was a “spiritual Rock,” and that it was Christ. He identifies that ancient Israel was the example for those living in the last days. This passage is a warning, and the passage is a point of controversy between those who uphold truth and those who oppose truth. Adventist theologians teach that Paul was simply identifying that the histories of ancient Israel were illustrating moral lessons that needed to be understood by those living in the last days, but they insist Paul was not identifying that the histories of literal Israel were actually to be repeated by spiritual Israel. Sister White often uses this passage to confirm exactly what Paul meant.

پولس در ده آیهٔ کوتاه تصریح می‌کند که نمادِ آیین تعمید در عبور از دریای سرخ ارائه شده بود، و این‌که آن صخره‌ای که اسرائیلِ باستان را دنبال می‌کرد «صخره‌ای روحانی» بود و همان مسیح بود. او مشخص می‌کند که اسرائیلِ باستان نمونه‌ای است برای کسانی که در روزهای آخر زندگی می‌کنند. این بخش هشداری است و همچنین محلِ اختلاف میان کسانی که از حقیقت پاسداری می‌کنند و کسانی که با حقیقت مخالفت می‌کنند. الهی‌دانان ادونتیست تعلیم می‌دهند که پولس صرفاً بیان می‌کرد که رویدادهای تاریخیِ اسرائیلِ باستان درس‌های اخلاقی‌ای را نشان می‌دادند که باید توسط کسانی که در روزهای آخر زندگی می‌کنند درک شود، اما اصرار دارند که پولس تصریح نمی‌کرد که رویدادهای تاریخیِ اسرائیلِ جسمانی واقعاً قرار است توسط اسرائیلِ روحانی تکرار شود. خواهر وایت غالباً از این بخش استفاده می‌کند تا دقیقاً منظورِ پولس را تأیید کند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای کهن کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما؛ از این‌رو نبوّتِ ایشان برای ما نافذ است. «و این همه بدیشان برای نمونه‌ها واقع شد، و برای تنبیه ما مکتوب گردید، که اواخرِ عالم بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در این اموری که الحال به شما خبر داده شده است به‌واسطۀ آنانی که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان به شما انجیل را بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان مشتاق‌اند در آن‌ها نظر کنند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

The “great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days,” is how Sister White summarizes Paul’s meaning in the verses. In an attempt to undermine Paul’s identification of ancient Israel as symbolically illustrating literal Israel’s history, Satan has foisted two primary attacks against this prophetic principle. The first, that I already mentioned, is the claim that Paul was simply identifying that those histories represented moral lessons. That false teaching is a half-truth, and a half-truth is not truth at all. It is true that the moral lessons that might be derived from the history of ancient Israel, is for the benefit of those living in the last days, but when that is used to deny that those histories are also an illustration of events that will be repeated, it becomes a half-truth, which is designed to deny the truth.

«رویدادهای بزرگ و وقایع خطیرِ تاریخ عهد عتیق در این روزهای آخر در کلیسا تکرار شده‌اند و می‌شوند» خلاصه‌ای است که خواهر وایت از مقصود پولس در آن آیات ارائه می‌دهد. در تلاشی برای تضعیف تشخیص پولس مبنی بر اینکه اسرائیل باستان به‌طور نمادین تاریخ اسرائیل جسمانی را تصویر می‌کند، شیطان دو حملهٔ اصلی را علیه این اصل نبوی به‌راه انداخته است. نخستینِ آن‌ها، که پیش‌تر هم ذکر کردم، این ادعاست که پولس صرفاً بیان می‌کرد آن تاریخ‌ها حامل درس‌های اخلاقی‌اند. آن تعلیم نادرست یک نیمه‌حقیقت است، و نیمه‌حقیقت اصلاً حقیقت نیست. درست است که درس‌های اخلاقیِ قابلِ استنباط از تاریخ اسرائیل باستان به سودِ کسانی است که در روزهای آخر زندگی می‌کنند؛ اما وقتی از این امر برای انکار این استفاده شود که آن تاریخ‌ها همچنین تصویری از رویدادهایی هستند که تکرار خواهند شد، به نیمه‌حقیقتی بدل می‌شود که برای انکار حقیقت طراحی شده است.

> “A blessing or a curse is now before the people of God—a blessing if they come out from the world and are separate, and walk in the path of humble obedience; and a curse if they unite with the idolatrous, who trample upon the high claims of heaven. The sins and iniquities of rebellious Israel are recorded and the picture presented before us as a warning that if we imitate their example of transgression and depart from God we shall fall as surely as did they. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, volume 1, 609.

> اکنون برکت یا لعنت پیش روی قوم خداست—برکت اگر از جهان بیرون آیند و جدا شوند و در راه اطاعت فروتنانه گام بردارند؛ و لعنت اگر با بت‌پرستانی که مطالبات والای آسمان را لگدمال می‌کنند، متحد شوند. گناهان و شرارت‌های اسرائیل سرکش ثبت شده‌اند و این تصویر به‌عنوان هشداری پیش روی ما نهاده شده است که اگر از نمونه سرپیچی آنان پیروی کنیم و از خدا دور شویم، ما نیز همان‌گونه که آنان بی‌تردید سقوط کردند، سقوط خواهیم کرد. «اکنون همه این امور بر آنان به‌عنوان نمونه رخ داد؛ و برای تذکر ما نوشته شد؛ ما که پایان‌های جهان بر ما فرارسیده است.» شهادات، جلد ۱، ۶۰۹.

One truth is not to be used to deny another truth, for when it is, it turns the truth of God into a lie.

نباید از یک حقیقت برای انکار حقیقتی دیگر استفاده کرد، زیرا وقتی چنین شود، حقیقت خدا را به دروغ تبدیل می‌کند.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another.” The Great Controversy, 371.

> "نباید سخنی از منجی چنان تعبیر شود که سخن دیگری از او را نقض کند." جدال بزرگ، ۳۷۱.

The teaching that ancient Israel’s history represents moral lessons alone, is often used by Adventist theologians to destroy God’s prophetic Word, and it is one of the half-truths that is included in the dish of fables prepared to deceive God’s people into receiving a lie, and the lie they receive is identified in the writings of the apostle Paul.

تعلیمی که می‌گوید تاریخ اسرائیل باستان صرفاً شامل درس‌های اخلاقی است، اغلب توسط الهی‌دانان ادونتیست برای نابود کردن کلام نبویِ خدا به کار می‌رود، و یکی از نیمه‌حقیقت‌هایی است که در خوراکی از افسانه‌ها گنجانده شده که برای فریب دادن قوم خدا و واداشتن آنان به پذیرش یک دروغ آماده شده است، و آن دروغی که می‌پذیرند در نوشته‌های رسول پولس مشخص شده است.

The other primary attack against the principle that the history of ancient Israel illustrates the history of modern Israel was invented by Jesuits during the history of the counter reformation, and it consists of agreeing to the idea that the history of ancient Israel is repeated. The Jesuit lie is that the history is literally repeated, not spiritually repeated. The lie was invented as a way to prevent an understanding that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy, for the teaching assents to the truth that there is an antichrist in the last days, but it argues that the antichrist is represented by a literal power, not a spiritual power. The whore in Revelation seventeen, who has mystery Babylon written on her forehead, would then be a whore that arises in the literal land of Babylon, which today is Iraq.

حملهٔ اصلیِ دیگری علیه این اصل که تاریخِ اسرائیلِ باستان تاریخِ اسرائیلِ مدرن را نشان می‌دهد، توسط یسوعیان در دورهٔ پاداصلاحات ابداع شد و عبارت است از پذیرش این ایده که تاریخِ اسرائیلِ باستان تکرار می‌شود. دروغِ یسوعیان این است که تاریخ به معنای ظاهری تکرار می‌شود، نه به‌گونه‌ای روحانی. این دروغ به‌عنوان راهی ابداع شد تا از فهم این‌که پاپِ روم ضدّ مسیحِ پیشگویی‌های کتاب مقدس است جلوگیری شود؛ زیرا این تعلیم به حقیقتِ وجودِ ضدّ مسیح در روزهای آخر اذعان دارد، اما استدلال می‌کند که ضدّ مسیح به‌صورتِ یک قدرتِ عینی نمود می‌یابد، نه قدرتی روحانی. در آن صورت، زنِ فاحشه در بابِ هفدهمِ مکاشفه، که بر پیشانی‌اش «رازِ بابل» نوشته است، فاحشه‌ای خواهد بود که در سرزمینِ بابل به معنای ظاهری سر برمی‌آورد؛ سرزمینی که امروز عراق است.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «کسانی که در فهم واژه دچار سردرگمی می‌شوند و معنای ضد مسیح را درنمی‌یابند، مسلماً خود را در جانب ضد مسیح قرار خواهند داد.» مجموعه کرس، 105.

The pope is a literal person, representing a literal power (the Catholic church), but he and his organization has been prophetically identified by literal Babylon, and can only be correctly identified when the subject of the antichrist is set forth as the spiritual fulfillment of a literal example. Paul identified that literal Israel illustrates spiritual Israel, but it was not a new prophetic truth that he presented, for his understanding was generally based upon the Old Testament, and it is there that his testimony is grounded.

پاپ شخصی واقعی است که نمایندهٔ قدرتی واقعی (کلیسای کاتولیک) است، اما او و سازمانش از نظر نبوتی با بابلِ حقیقی تطبیق داده شده‌اند و تنها زمانی می‌توان آنان را به‌درستی شناسایی کرد که موضوعِ ضد مسیح به‌عنوان تحققِ روحانیِ یک نمونهٔ حقیقی طرح شود. پولس نشان داد که اسرائیلِ جسمانی، اسرائیلِ روحانی را مجسم می‌کند، اما آنچه ارائه کرد حقیقتِ نبویِ تازه‌ای نبود، زیرا فهم او عموماً بر عهد عتیق استوار بود و شهادتش نیز در همان‌جا ریشه دارد.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> پس چنین می‌گوید خداوند، پادشاه اسرائیل و رهانندهٔ او، خداوند لشکرها: من اوّل هستم و من آخر؛ و غیر از من خدایی نیست. و کیست مانند من که بخواند و اعلام کند و برای من آن را به نظم آورد، از آن هنگام که قوم باستان را مقرر داشتم؟ و آنچه در راه است و خواهد آمد، بگذار به ایشان نشان دهند. مترسید و هراسان مباشید؛ آیا از آن زمان به شما نگفته و آن را اعلام نکرده‌ام؟ شما خود شاهدان من هستید. آیا خدایی جز من هست؟ مسلماً خدایی نیست؛ من هیچ‌یک را نمی‌شناسم. اشعیا ۴۴:۶-۸

We are to be Christ’s witnesses, as was Paul, that the Alpha and Omega appointed not only ancient Israel, but all the biblical ancient people as symbols to show “the things that are coming,” upon those who live in the last days. Paul was an expert on the Old Testament, and he was raised up to be the prophetic connecting link between the dispensation of literal and spiritual Israel. It was his writings that guided those who understood the increase of knowledge at the time of the end in 1798, and also in 1989.

ما باید شاهدانِ مسیح باشیم، همان‌گونه که پولس نیز بود، که آلفا و امگا نه تنها اسرائیلِ باستان، بلکه همهٔ اقوامِ باستانیِ کتاب مقدس را به‌عنوان نمادهایی برگزید تا «اموری را که در راه‌اند» بر کسانی که در روزهای آخر زندگی می‌کنند نشان دهد. پولس در عهد عتیق صاحب‌نظر بود و برانگیخته شد تا حلقهٔ اتصال نبوّتی میان دورانِ اسرائیلِ جسمانی و اسرائیلِ روحانی باشد. این نوشته‌های او بود که راهنمای کسانی شد که افزایش دانش را در وقتِ آخر در 1798، و نیز در 1989، درک کردند.

Ancient literal Babylon, the ancient children of the east, ancient Egypt, ancient Greece, and the ancient Medo-Persian empire are symbols of spiritual powers at the end of the world. The ancient symbols are the literal that precedes, and represent, the spiritual that follows. Paul goes so far as to identify that literal Adam symbolized spiritual Adam (who is Christ).

بابلِ باستانِ تاریخی، فرزندانِ مشرق‌زمینِ باستان، مصرِ باستان، یونانِ باستان، و امپراتوریِ ماد و پارسِ باستان، نمادِ قدرت‌های روحانی در پایانِ جهان‌اند. نمادهای باستانی همان واقعیاتِ تاریخیِ پیشین‌اند و نمایندهٔ واقعیت‌های روحانیِ پسین. پولُس تا آنجا پیش می‌رود که تصریح می‌کند آدمِ تاریخی نمادِ آدمِ روحانی بود (یعنی مسیح).

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven. As is the earthy, such are they also that are earthy: and as is the heavenly, such are they also that are heavenly. And as we have borne the image of the earthy, we shall also bear the image of the heavenly. 1 Corinthians 15:45–49.

> و چنین مکتوب است: انسانِ نخستین، آدم، نفسِ زنده گردید؛ آدمِ آخر، روحِ زنده‌کننده گردید. لیکن نخست آنچه روحانی است نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و پس از آن، آنچه روحانی است. انسانِ نخستین از زمین است، خاکی؛ انسانِ دوم، خداوند از آسمان. چنان‌که خاکی است، چنین نیز خاکیان‌اند؛ و چنان‌که آسمانی است، چنین نیز آسمانیان. و چنان‌که صورتِ خاکی را بر خود داشتیم، صورتِ آسمانی را نیز بر خود خواهیم داشت. اول قرنتیان ۱۵:۴۵-۴۹.

There are some very profound lessons Paul is teaching concerning the first and last Adam, but we are simply identifying the principle which he sets forth very clearly in the passage, when he states, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” The literal, which Paul here identifies as “natural,” is first, and the spiritual is last. Literal Israel was first, and natural, and spiritual Israel comes “afterward.”

پولس دربارهٔ آدمِ نخستین و آدمِ آخرین درس‌های بسیار عمیقی تعلیم می‌دهد، اما ما صرفاً آن اصلی را که او در این بخش بسیار روشن بیان می‌کند مشخص می‌کنیم، چنان‌که می‌گوید: «نخست آنچه روحانی است نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و پس از آن آنچه روحانی است.» آنچه ظاهری است که پولس در اینجا آن را «طبیعی» می‌خواند، نخست است و آنچه روحانی است در آخر. اسرائیلِ ظاهری نخست و طبیعی بود و اسرائیلِ روحانی «پس از آن» می‌آید.

Literal Babylon precedes spiritual Babylon. The next important point that is emphasized in Paul’s writings is the point in history when the change from literal to spiritual is to be applied. It is the time period of the cross when the prophetic change from literal to spiritual is identified.

بابلِ ظاهری بر بابلِ روحانی مقدم است. نکته مهم بعدی که در نوشته‌های پولس بر آن تأکید شده، مقطع تاریخی‌ای است که در آن باید تغییر از ظاهری به روحانی اعمال شود. این همان دوران صلیب است؛ زمانی که در آن تغییر نبوی از ظاهری به روحانی شناسایی می‌شود.

> For ye are all the children of God by faith in Christ Jesus. For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ. There is neither Jew nor Greek, there is neither bond nor free, there is neither male nor female: for ye are all one in Christ Jesus. And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise. Galatians 3:26–29.

> زیرا همهٔ شما به‌واسطهٔ ایمان به مسیح عیسی فرزندانِ خدا هستید. زیرا هر کدام از شما که در مسیح تعمید یافته‌اید، مسیح را پوشیده‌اید. نه یهودی هست و نه یونانی، نه برده و نه آزاد، نه مرد و نه زن؛ زیرا همهٔ شما در مسیح عیسی یکی هستید. و اگر از آنِ مسیح هستید، پس نسلِ ابراهیم و وارثان مطابقِ وعده هستید. غلاطیان 3:26-29.

It matters not what your birthright might be, if and when you accept Christ, you then become the seed of Abraham. You are not literal Israel; you are spiritual Israel. The transition from literal to spiritual was the cross. Paul divides mankind into two classes. Each class has their own covenant, each are descendants of Abraham. Each has a city that represents their family and covenant. Each is either a son of literal Adam or spiritual Adam.

مهم نیست اصل و نسب‌تان چیست؛ اگر و هرگاه مسیح را بپذیرید، آنگاه از نسل ابراهیم می‌شوید. شما اسرائیلِ جسمانی نیستید؛ اسرائیلِ روحانی هستید. نقطهٔ گذار از جسمانی به روحانی، صلیب بود. پولس نوع بشر را به دو دسته تقسیم می‌کند. هر دسته عهدِ خاص خود را دارد؛ هر یک از نسل ابراهیم‌اند. هر کدام شهری دارند که نمایندهٔ خاندان و عهدشان است. هر کدام یا فرزندِ آدمِ جسمانی‌اند یا فرزندِ آدمِ روحانی.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–30.

> زیرا نوشته شده است که ابراهیم دو پسر داشت: یکی از کنیز و دیگری از زن آزاد. اما پسرِ کنیز بر حسب جسم زاده شد، ولی پسرِ زنِ آزاد به واسطهٔ وعده. این امور تمثیل است، زیرا اینها دو عهدند: یکی از کوه سینا که فرزندانی برای بردگی می‌زاید، و آن هاجر است. زیرا این هاجر همان کوه سینا در عربستان است و با اورشلیمی که اکنون هست مطابقت دارد و او با فرزندانش در بندگی است. اما اورشلیمی که در بالا است، آزاد است و او مادرِ همهٔ ماست. زیرا نوشته شده است: ای نازا که نمی‌زایی، شادی کن؛ ای که دردِ زایمان نکشیده‌ای، بانگ بزن و فریاد کن، زیرا زنِ بی‌همسر فرزندان بسیار بیشتری از زنِ شوهردار دارد. و اکنون، ای برادران، ما نیز همچون اسحاق فرزندانِ وعده‌ایم. اما همان‌گونه که در آن زمان، آن‌که بر حسب جسم زاده شده بود، آن را که بر حسب روح زاده شده بود آزار می‌داد، اکنون نیز چنین است. با این همه، کتاب چه می‌گوید؟ کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسرِ کنیز با پسرِ زنِ آزاد وارث نخواهد شد. پس، ای برادران، ما فرزندانِ کنیز نیستیم، بلکه فرزندانِ زنِ آزادیم. غلاطیان ۴:۲۲-۳۰.

In the time period of the cross, the ancient literal became symbols of the modern spiritual. The apostle Paul clarified these essential prophetic truths that allowed William Miller to establish the framework of two desolating powers, which he based all of his prophetic conclusions upon. The same work accomplished by the apostle Paul is what identifies the three desolating powers that is the framework for all the prophetic conclusions of Future for America.

در دورهٔ صلیب، امورِ تحت‌اللفظیِ باستان به نمادهای معنویِ دورانِ مدرن تبدیل شد. رسول پولس این حقایقِ نبویِ اساسی را تبیین کرد؛ حقایقی که به ویلیام میلر امکان داد چارچوبِ دو قدرتِ ویران‌گر را بنا کند و همهٔ نتایجِ نبویِ خود را بر آن استوار سازد. همان کاری که رسول پولس انجام داد، سه قدرتِ ویران‌گر را نیز شناسایی می‌کند که چارچوبِ همهٔ نتایجِ نبویِ فیوچر فور آمریکا را تشکیل می‌دهند.

The framework of Miller’s understanding of the increase of knowledge represented by the Ulai River vision of chapter seven, eight and nine was based upon his discovery that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome. He made that discovery in Paul’s second letter to the Thessalonians. That understanding is the primary truth identified in association with the prophetic “lie,” that causes strong delusion to come upon Seventh-day Adventists in the last days.

چارچوبِ فهم میلر از افزایش معرفتی که در رؤیای رود اولایِ باب‌های هفتم، هشتم و نهم به تصویر کشیده شده بود، بر این کشف او استوار بود که «روزانه» در کتاب دانیال نمایانگر روم بت‌پرست است. او به آن در رسالهٔ دوم پولس به تسالونیکیان پی برد. آن فهمْ حقیقتِ اساسی‌ای است که در پیوند با «دروغِ» نبوی شناسایی می‌شود؛ دروغی که موجب می‌شود در ایام آخر گمراهیِ شدیدی بر ادونتیست‌های روز هفتم عارض گردد.

We will continue our study of the increase of knowledge represented by the vision of the Ulai River in the next article by considering what Miller recognized in Paul’s letter.

ما در مقالهٔ بعدی، با بررسی آنچه میلر در نامهٔ پولس بدان پی برد، مطالعهٔ خود را دربارهٔ افزایش دانشی که در رؤیای نهر اولای به تصویر کشیده شده است ادامه خواهیم داد.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> کسی که فراتر از ظاهر را می‌بیند و دل‌های همۀ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ آنان که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند، چنین می‌گوید: «آن‌ها به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش اندوهگین و حیران نمی‌شوند. آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌یابد. من نیز فریب‌های ایشان را اختیار خواهم کرد و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه مورد خشنودی من نبود برگزیدند.» «خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، «بلکه در ناراستی لذت بردند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> معلم آسمانی پرسید: «چه فریب نیرومندتری می‌تواند ذهن را بفریبد از این پندار که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع بسیاری امور را مطابق سیاست دنیوی پیش می‌برید و در برابر یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای دل‌فریب که بر اذهان چیره می‌شود، هنگامی که کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ وقتی می‌پندارند که توانگرند و بی‌نیاز از هر چیز، در حالی که در حقیقت به همه چیز نیازمندند.» گواهی‌ها، جلد ۸، ۲۴۹، ۲۵۰.

Back to Articles