Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Four

آینده برای آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شماره چهار

1863

۱۸۶۳

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word

The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.

پیام‌های فصل‌های هشتم و نهمِ دانیال که با رود اولای بازنمایی شده‌اند، در سال ۱۷۹۸ از حالت مُهر و موم خارج شدند. نبوتِ فصل هشتم در فصل نهم به دستِ جبرئیل تعبیر شد، اما نه پیش از آن‌که دانیال دعایی را مطرح کند که از مهم‌ترین دعاهای انسانی در کتاب مقدس شمرده می‌شود. در آن دعا، دانیال بیان می‌کند که دریافته بود ویرانیِ اورشلیم بنا بر آنچه در کتاب ارمیا یافته بود، هفتاد سال به طول خواهد انجامید.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> در سال نخست داریوش، پسر اخشورش، از نسل مادها، که بر مملکت کلدانیان پادشاه شده بود؛ در سال نخست سلطنت او، من دانیال از کتاب‌ها فهمیدم شمار سال‌هایی را که درباره آن کلام خداوند به ارمیا نبی رسیده بود، یعنی اینکه ویرانی‌های اورشلیم هفتاد سال به طول خواهد انجامید. دانیال ۹:۱، ۲.

Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.

ارمیا همچنین نشان داد که در پایان آن هفتاد سال، بلشاصر خواهد مرد، همزمان با فتح بابل به دست کوروش، سردار داریوش.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> و این تمامی زمین به ویرانی و مایهٔ حیرت بدل خواهد شد؛ و این ملت‌ها به مدت هفتاد سال پادشاه بابل را خدمت خواهند کرد. و چون هفتاد سال به پایان رسد، چنین خواهد شد که من پادشاه بابل و آن قوم را، به سبب گناهشان، مجازات خواهم کرد، خداوند می‌گوید، و نیز سرزمین کلدانیان را مجازات خواهم کرد و آن را به ویرانی همیشگی مبدل خواهم ساخت. ارمیا ۲۵:‏۱۱، ۱۲.

Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.

دانیال همچنین دریافت که هفتاد سالِ ویرانی تحققِ نبوتی بود که به دست موسی ثبت شده بود.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده و حتی روی برتافته‌اند تا به آواز تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت بر ما فرو ریخته است و سوگندی که در شریعت موسی، خدمتگزار خدا، نوشته شده، بر ما جاری گشته است، زیرا که به او گناه کرده‌ایم. و او کلام خود را، که بر ضد ما و بر ضد داورانی که ما را داوری می‌کردند گفته بود، با آوردن بلایی عظیم بر ما تحقق بخشید؛ زیرا زیر تمامی آسمان، چیزی مانند آنچه بر اورشلیم شده است انجام نگرفته است. چنان‌که در شریعت موسی نوشته شده، همه این بلاها بر ما آمده است؛ اما نزد خداوند، خدای خود، دعا نکردیم تا از گناهان خود بازگردیم و راستی تو را دریابیم. دانیال ۹:۱۱-۱۳.

The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.

«سوگند»ی که اسرائیل آن را شکست و باعث «لعنت» شد، همان «هفت بار»ِ لاویان باب بیست‌وشش بود. واژه‌ای که در لاویان باب بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده، همان واژهٔ عبری است که در دانیال باب نُه به «سوگند» ترجمه شده است. سوگندِ موسی که با واژهٔ ترجمه‌شده به «هفت بار» نمایانده شده، نخستین نبوتِ زمانی بود که ویلیام میلر کشف کرد و این نخستین حقیقت بنیادیِ او بود که در سال ۱۸۶۳ کنار گذاشته شد. ویلیام میلر نمایانگر ایلیا بود و این امر به‌وسیلهٔ روح نبوت تأیید شده است.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.

> "هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرت الیاس برانگیخته شدند تا پیام را اعلام کنند." نوشته‌های نخستین، ۲۳۳.

In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلریتی پایان یافت، هم‌زمان با اینکه کسانی که پیش‌تر در آن جنبش بودند کلیسای ادونتیست روز هفتم را بنیان نهادند. وقتی به‌عنوان یک کلیسا آغاز به کار کردند، آن جنبش پایان یافت. این جنبش زمانی پایان یافت که آنان موسی را، همان‌گونه که در «هفت بار» لاویانِ بیست‌وشش نمایانده شده است، کشتند، و هم‌زمان الیاس را نیز کشتند؛ پیام‌آوری که «سوگند» موسی را به آن جنبش ارائه کرده بود. موسی و الیاس هر دو در ۱۸۶۳ کشته شدند و قرار نبود تا پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ زنده شوند، زمانی که خدا جنبش «Future for America» را به راه‌های کهن بازگرداند.

Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.

فیوچر فور آمریکا، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را فرارسیدنِ «وای سوم» تشخیص داد، و آنچه این تشخیص را در مورد حملهٔ اسلام در ۱۱ سپتامبر تثبیت می‌کرد، تاریخِ دو «وای» نخست بود، همان‌گونه که پیروانِ میلر آن را شناسایی کرده بودند و به‌طور مشخص بر هر دو جدولِ پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ به تصویر کشیده شده است. با بازگشت به تاریخِ پیروانِ میلر برای تأیید نقشِ امروزیِ اسلام، سپس خداوند درکِ فیوچر فور آمریکا از «هفت زمانِ» لاویان باب بیست‌وشش را گشود؛ امری که در هر دو جدول، در ستونِ میانی، به‌صورت تصویری نشان داده شده است. و در هر دو جدول، مرکزِ ستونِ میانی، صلیب است. وقتی خدا ساختِ هر دو «جدولِ حبقوق» را هدایت کرد، او اطمینان حاصل کرد که «سوگندِ موسی»، یعنی «هفت زمانِ» لاویان باب بیست‌وشش، مرکزِ همهٔ دیگر تصاویرِ نبوی باشد و اینکه بر هر دو جدول، مسیح درست در مرکز قرار گیرد.

This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.

این با دوره‌ای از زمان که در پیشگویی دیگری آمده بود و جبرئیل آن را در فصل نهم دانیال تفسیر کرده بود، مطابقت داشت؛ پیشگویی‌ای که بیان می‌کرد مسیح برای یک هفته عهد را با بسیاری تأیید خواهد کرد.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> و او برای یک هفته با بسیاری عهد را استوار خواهد کرد؛ و در میانهٔ آن هفته قربانی و هدیه را متوقف خواهد کرد، و به سبب گسترش رجاسات آن را ویران خواهد کرد، تا به فرجام برسد، و آنچه مقرر شده است بر ویرانگر فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۷.

A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.

یک هفتهٔ نبوتی دو هزار و پانصد و بیست روزِ نمادین است و نبوتی که جبرئیل آن را توضیح می‌داد نشان می‌داد که در «میانه» یا مرکزِ آن دو هزار و پانصد و بیست روزِ نمادین، مسیح مصلوب خواهد شد. مسیح، در هر دو لوحِ حبقوق، مرکزِ «دو هزار و پانصد و بیست» است و نیز مرکزِ هفته‌ای است که او عهد را با بسیاری استوار ساخت.

In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.

در سال ۱۸۶۳ ادونتیسم به‌عنوان یک کلیسا تأسیس شد و جنبش میلری که با روح ایلیا قدرت یافته بود، کشته شد. جنبش میلری دریافته بود که در چهارچوب هفت کلیسای مکاشفه، آنان کلیسای فیلادلفیا بوده‌اند. کسانی که پس از یأس بزرگ سال ۱۸۴۴ از آنان جدا شدند، سپس به‌عنوان لاودیقیان شناخته شدند. در سال ۱۸۵۶ جیمز وایت در نشریهٔ ریویو اند هرالد سلسله مقالاتی را آغاز کرد که در آن نشان می‌داد جنبشی که به‌صورت فیلادلفیا آغاز شده بود به لاودیقیه بدل شده و اعضا باید در پی علاجی که به کلیسای لاودیقیه عرضه شده است برآیند. در همان سال، در همان نشریه، جیمز وایت سلسله مقالاتی نوشتهٔ هیرام ادسون دربارهٔ نبوت دو هزار و پانصد و بیست سالهٔ لاویان فصل بیست‌وشش منتشر کرد. آن مقالات هرگز به پایان نرسیدند.

When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.

هنگامی که خداوند جنبش «فیوچر فور آمریکا» را پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به راه‌های کهن بازگرداند، مقالات ادسون بازکشف شدند و برای نخستین بار در تاریخ، هر دو دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله به‌عنوان دو لعنت شناخته شدند. یکی بر ضد ده قبیلهٔ شمالی و دیگری بر ضد دو قبیلهٔ جنوبی. میلر «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبی یهودا را شناسایی کرده بود، اما ادسون «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالی اسرائیل را مشخص کرد. «فیوچر فور آمریکا» دریافت که هر دو باید به کار گرفته شوند. وقتی این دو پراکندگی با هم ترکیب می‌شوند، نوری نبوی پدید می‌آورند که پیش‌تر هرگز از سوی میلر یا ادسون شناخته نشده بود.

When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!

وقتی خداوند پس از ۲۰۰۱ «فیوچر فور امریکا» را به راه‌های کهن بازگرداند، «سوگندِ» موسی دوباره جان گرفت و روی پای خود ایستاد. سپس پیامِ مرتبط با «سوگند» توسط پیام‌آورانِ فرشتهٔ سوم ارائه شد، همان‌گونه که پیش‌تر به‌دستِ پیام‌آورانِ فرشتهٔ اول ارائه و نمونه‌وار نشان داده شده بود. «فیوچر فور امریکا» جنبشی بود که پیامی را که «موسی» نمایندهٔ آن بود، در قدرتِ «الیاس» اعلام کرد، و الیاس آشکارا شهادتِ موسی را می‌داد تا پایانِ مجموعه‌ای از ارائه‌ها با عنوان «جداول حبقوق» که حدود سال ۲۰۱۲ خاتمه یافت. وقتی آن مجموعه پایان یافت، وحش از چاهِ بی‌پایان برآمد تا با موسی و الیاس بجنگد. آن جنگ از زمانی آغاز شد که «فیوچر فور امریکا» تصمیم گرفت کاری را که از ۱۹۹۶ انجام می‌داد متوقف کند و مدرسه‌ای تأسیس کند که از سرِ غرور آن را «مدرسهٔ انبیا» نامید. بهتر بود آن مدرسه را «مدرسهٔ پیامبران کاذب» می‌نامید!

The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.

هرج‌ومرج و سردرگمی‌ای که پس از آن پدید آمد که مدرسه اجازه داد کسانی که هرگز از سوی خداوند به‌عنوان فرستادگان او تأیید نشده بودند، ایده‌های خود را مطرح کنند، با مرگ فیوچر فور آمریکا در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ پایان یافت. در آن زمان موسی و الیاس در خیابان‌ها به قتل رسیده بودند.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> و چون شهادت خود را به پایان رسانند، وحشی که از هاویه برمی‌آید با آنان جنگ خواهد کرد و بر آنان غالب خواهد آمد و ایشان را خواهد کشت. و پیکرهای مردهٔ آنان در خیابانِ آن شهر بزرگ خواهند ماند، شهری که از نظر روحانی «سدوم و مصر» نامیده می‌شود، جایی که خداوندِ ما نیز در آن مصلوب شد. مکاشفه ۱۱:۷، ۸.

The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.

شهادتِ موثق همان شهادتی است که با پایان مجموعه‌ای با عنوان «جداول حبقوق» خاتمه یافت. سپس وحش حمله کرد. نمی‌دانم چه کسانی این مقالات کنونی را دنبال می‌کنند، اما حدس می‌زنم ترکیب مخاطبان به همان اندازه از دشمنان Future for America تشکیل شده است که از کسانی که هنوز می‌کوشند با سرخوردگی ۱۸ ژوئیه کنار بیایند. ازاین‌رو انتظار دارم کسانی که در دسته‌ای که من آن را «دشمنان» تعریف می‌کنم قرار می‌گیرند، اشاره کنند که از نظرشان این کاربرد تاریخ نبوی تا چه حد خودمنفعت‌جویانه به نظر می‌رسد. باشد. زمان از آن کوتاه‌تر است که وانمود کنیم تاریخ Future for America به‌روشنی به‌عنوان جنبشی که با جنبش میلری‌ها نمونه‌پردازی شده شناخته نشده است؛ و کوتاه‌تر از آن که تظاهر کنیم پیام‌رسانِ انسانیِ لائودیکیه‌ایِ ناقصی که برای پیشاهنگی آن جنبش برانگیخته شد، نمونه‌اش ویلیام میلر نبوده است.

Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.

میلر یک فیلادلفی بود و من در سال ۱۹۷۵ از جهان وارد ادونتیسم شدم؛ بنابراین یک ادونتیستِ لاودیکیاییِ تأییدشده هستم. تاریخچهٔ زندگی‌ام بر این حقیقت شهادت می‌دهد. با این حال، خدای رحیم آسمان به‌تازگی به من دستور داده است که پیامی را که اکنون آشکار می‌کند به نگارش درآورم و آن را به کلیساها بفرستم. دستور او همراه با این وعده آمد که هنگامی که موسی و الیاس را زنده می‌کند، آنان را به‌عنوان فیلادلفیان، نه لاودیکیان، برخواهد انگیخت. جنبشی که در تاریخ میلری‌ها آغاز شد، دورهٔ فیلادلفیا بود که سرانجام در سال ۱۸۵۶، هنگامی که روند ردّ بنیادهایی را که میلری‌ها نهاده بودند آغاز کرد، وارد دورهٔ لاودیکیه شد. این ردّ با کنار گذاشتن پیشرفت تازه‌ای از نور که از قلم هیرام ادسون عرضه شده بود آغاز شد. هفت سال بعد، در ۱۸۶۳، جنبش الیاس که پیام موسی را ارائه کرده بود، از میان برداشته شد. همزمان با از میان برداشته شدن آن جنبش، کلیسایی معرفی شد تا جایگزین جنبش گردد. موسی و الیاس در آغاز ادونتیسم کشته شدند و در پایان ادونتیسم نیز دوباره کشته شدند.

At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.

در پایانِ لائودکیهٔ نبوی، در سال ۱۹۸۹ مُهرِ رؤیای رود حدّاقل گشوده شد و جنبشی آغاز شد که از مادری لائودکیایی زاده شده بود. خداوند غافلگیر نشد و می‌دانست که کارِ مربوط به سه فرشته را همان‌گونه که آغاز کرده بود به پایان خواهد رساند. او آن را با جنبشی از فیلادلفیایی‌ها به پایان خواهد برد، چنان‌که آن را با همان‌ها آغاز کرده بود، و برای انجامِ این کار، جنبشی که از حیثِ تولد لائودکیایی بود باید کشته شود و به‌عنوانِ فیلادلفیایی‌ها رستاخیز یابد. بدین‌سان، جنبشی که از کلیسای لائودکیه بیرون آورده شده بود، در همان تاریخی که اتحادِ سه‌گانه به «هشتمی که از هفت است» بدل می‌شود، به «هشتمی که از هفت است» تبدیل خواهد شد. و در همان تاریخ، شاخِ جمهوری‌خواهی نیز رستاخیزی از «هشتمی که از هفت بود» را تجربه خواهد کرد؛ همان که به دستِ «ووکیسمِ» مصر و سدوم کشته شده بود، اما آن خطّ نبوت در مقاله‌های بعدی بررسی خواهد شد.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> و مردمانی از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و ملت‌ها، اجساد آنان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که اجسادشان دفن شود. و ساکنان زمین از بابت آنان شادی خواهند کرد و جشن خواهند گرفت و به یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا این دو نبی ساکنان زمین را عذاب داده بودند. و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۹–۱۱.

Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.

Future for America را به گور نسپردند؛ فقط همان‌جا در خیابانی که در آن کشته شده بود افتاده بود، در حالی که دشمنانش بر مرگِ ظاهری‌اش شادمانی می‌کردند. با این همه، «پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در ایشان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند.» دیگر زمانی در کار نیست، پس سه روز و نیم نمادِ هزار و دویست و شصت روز یا سال است؛ دوره‌ای که در مکاشفهٔ بابِ دوازده، آیاتِ شش و چهارده، به «بیابان» تعبیر شده است؛ جایی که مقدس‌گاه و لشکر پایمال شدند. اگر آنان در گور گذاشته شده بودند، در خیابانی نبودند که بتوان آن‌ها را پایمال کرد. پایمال شدنِ Future for America نه‌تنها یک دورهٔ نمادین است، بلکه دورهٔ نمادینِ پیامِ «هفت بار» است که به‌وسیلهٔ سوگندِ موسی نمایانده شده است.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.

سه بار اورشلیم پایمال شده است. نخست به دست بابل از 677 پیش از میلاد تا 607 پیش از میلاد. دومین پایمال شدن به دست روم بت‌پرست از سال 66 میلادی تا 70 میلادی بود. سومین بار به دست روم روحانی از 538 تا 1798 میلادی بود. پایمال شدن اورشلیم به دست غیریهودیان که در لوقا باب بیست‌ویکم ذکر شده، همان هزار و دویست و شصت سال حکومت پاپی بود. مکاشفه باب یازده، جایی که شهادت موسی و ایلیا را می‌یابیم، با معرفی آن دورهٔ زمانی آغاز می‌شود.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را از قلم بینداز، و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۱، ۲.

The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.

دستورِ سنجیدنِ هیکل و عبادت‌کنندگانِ در آن که به یوحنا داده شد، نمایانگر آغازِ داوری در سال ۱۸۴۴ است؛ زیرا دو آیهٔ پیش از آن، یوحنا را به‌عنوان کسی معرفی می‌کنند که تلخیِ یأسِ بزرگِ ۱۸۴۴ را تجربه کرده است، و آنگاه، پس از آن‌که به او گفته می‌شود باید کارِ اعلامِ پیام را تکرار کند، آیهٔ یکِ بابِ یازدهم نشان می‌دهد که داوری به‌تازگی آغاز شده است.

> “The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.

> «زمان فرا رسیده است که هر آنچه بتوان لرزاند، لرزانده شود تا آنچه نتوان لرزاند باقی بماند. هر پرونده‌ای در برابر خدا مورد بازبینی قرار می‌گیرد؛ زیرا او هیکل خدا و عبادت‌کنندگان در آن را اندازه‌گیری می‌کند. "اینها را می‌گوید او که هفت ستاره را در دست راست خود دارد و در میان هفت چراغدان زرین راه می‌رود؛ اعمالت را می‌دانم... بر تو چیزی دارم، زیرا محبت نخستین خود را ترک کرده‌ای؛ پس به یاد آور که از کجا افتاده‌ای و توبه کن و اعمال نخستین را به‌جا آور؛ وگرنه به زودی نزد تو می‌آیم و چراغدان را از جای خود برمی‌دارم." "توبه کن؛ وگرنه به زودی نزد تو می‌آیم و با شمشیر دهان خود با تو خواهم جنگید. هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید: به آن که غالب آید، از منّ پنهان به او خواهم داد تا بخورد و سنگی سفید به او خواهم داد، و بر آن سنگ نامی تازه نوشته است که جز دریافت‌کنندهٔ آن، هیچ‌کس آن را نمی‌داند."» مواد ۱۸۸۸، ۱۱۱۶.

As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.

در حالی که یوحنا گشایش داوری تحقیقی در سال ۱۸۴۴ را نمایان می‌کند، به او گفته می‌شود صحن معبد را کنار بگذارد، زیرا به امت‌ها داده شده است تا شهر مقدس را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال کنند. لوقا باب بیست‌ویکم تصریح می‌کند که امت‌ها اورشلیم را پایمال خواهند کرد تا «زمانِ امت‌ها» به کمال برسد. یوحنا در باب یازدهم مشخص کرده است که زمان پایمال شدن اورشلیم به دست امت‌ها دوره‌ای میان سال‌های ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بود. یوحنا در باب دوازدهم دو بار این دوره را «بیابان» می‌نامد؛ دوره‌ای که کلیسا برای گریز از آزار و جفایی که از سوی پاپ اعمال می‌شد به آن پناه برد.

When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

هنگامی که موسی و ایلیا کشته می‌شوند و در خیابان رها می‌شوند تا به مدت سه روز و نیم پایمال شوند، سه واقعهٔ پیشین که در آن اورشلیم پایمال شد، باید به‌منزلهٔ نمونه‌ای از آن دورهٔ زمانی فهمیده شوند. در لوقا باب بیست‌ویک، غیریهودیان شهر مقدس را پایمال خواهند کرد تا «زمان‌های» غیریهودیان به کمال برسد.

Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.

بنابراین، لوقا بیش از یک «زمانِ غیریهودیان» را مشخص می‌کند، اما می‌دانیم که زمانِ غیریهودیان که به کمال رسید، 1798 بود. نخستین «زمانِ غیریهودیان» در 723 قبل از میلاد آغاز شد، هنگامی که پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل به دست آشور پایمال شد. آن پایمال شدن آغازِ لگدمال شدن به دست قدرتی بت‌پرست بود و تا 538 ادامه یافت؛ سپس قدرت پاپی آن کار را تا 1798 پی گرفت. بت‌پرستی اسرائیلِ جسمانی را پراکند و لگدمال کرد و پاپی‌گری اسرائیلِ روحانی را پراکند و لگدمال نمود. «زمان‌ها»ی غیریهودیان نمایانگر دو هزار و پانصد و بیست سالِ لاویان باب بیست‌وشش است که خود بیانگر دو دورهٔ پایمال شدن است. نخستین دوره به دست بت‌پرستی انجام شد که با آشور، سپس بابل، و آنگاه رومِ بت‌پرست نمایانده می‌شود. سپس دومین قدرتِ ویرانگر که میلر در چارچوبِ مقدسِ نبوتی که به کار می‌بست شناسایی کرد، پاپی‌گری بود که پایمال کردن را تا 1798 ادامه می‌داد. پایمال شدنِ هم بت‌پرستی و هم پاپی‌گری همان پرسشی است که در گفت‌وگوی آسمانی مطرح می‌شود و پاسخی پدید می‌آورد که بنیاد و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.

فرشتهٔ جبرئیل و دیگر فرشتگان میلر را هدایت کردند تا بفهمد که «روزانه» نمایانگر بت‌پرستی است و «معصیتِ ویرانگر» نمایانگر پاپ‌گرایی است. هر دو، یعنی بت‌پرستی و پاپ‌گرایی، قدس و لشکر را پایمال خواهند کرد. بنابراین «زمان‌های» غیریهودیان که لوقا به آن اشاره می‌کند، عبارت است از دو دورهٔ پایمال شدنِ هزار و دویست و شصت‌ساله که در مجموع هفت زمانِ لاویان بیست‌وشش هستند.

The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.

پیام «سوگند» موسی در سال ۱۸۶۳، همراه با پیام‌آور، ایلیا، که پیام موسی را عرضه کرده بود، کشته شد. هر دو، یعنی پیام موسی و پیام‌آورِ ایلیا، پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ دوباره زنده شدند. این‌که پس از آن‌که پیام موسی بار دیگر به‌دست ایلیا اعلام شد، هر دو کشته شدند و سپس برای هزار و دویست و شصت روز در خیابان رها شده و دفن نشدند، پیوند مستقیمی با پیام «هفت زمان» دارد که دانیال آن را «سوگند» موسی می‌نامد. جنبش و پیام‌آوری که پیام موسی را همان‌گونه که ایلیا اعلام کرده بود، تکرار می‌کند و نمونه‌اش را می‌توان در میلر و میلریتی‌ها دید، در نهایت بر پاهای خود خواهند ایستاد و از نو زنده خواهند شد.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ بزرگی بر کسانی که آنان را دیدند افتاد. و صدای بلندی از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا بیایید. و در میان ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان آنان را می‌نگریستند. مکاشفه ۱۱:۱۱، ۱۲.

We will address this truth in the next article.

در مقاله بعدی به این حقیقت خواهیم پرداخت.

Back to Articles