Article

# Laodicea - Number Three

لاودیکیه - شمارهٔ سه

What are the Rules?

قوانین چه هستند؟

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> ما باید خودمان بدانیم که مسیحیت چیست، حقیقت چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم چیست، قوانین کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.

چند سالی است که فیوچر فور آمریکا تشخیص داده است که هفت کلیسای مکاشفه نه‌تنها نمایانگر تاریخ اسرائیل معاصر از زمان رسولان تا پایان جهان هستند، بلکه هفت کلیسا همچنین نمایانگر اسرائیل باستان از زمان موسی تا سنگسار استفان هستند. پیشگامان ادونتیسم این حقیقت را تعلیم ندادند، اما اصولی را که این حقیقت را ثابت می‌کند درک کردند و به کار گرفتند. عیسی پایان را از ابتدا اعلام می‌کند و اسرائیل باستان نمایندهٔ اسرائیل معاصر است. بنابراین، هر حقیقتی که بخشی از ویژگی‌های نبوی اسرائیل معاصر است، در اسرائیل باستان نیز وجود داشته است.

Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.

پیش از تاریخ جنبش میلریتی، دیدگاه سنتی مسیحیان درباره هفت کلیسا این بود که آن‌ها نماینده همان کلیساهای واقعی در آسیای صغیر در زمان یوحنا بودند. همچنین چنین فهمیده می‌شد که رهنمودهایی که به هر یک از آن کلیساها داده شده است، می‌تواند رهنمودهای مشخصی برای کلیساهای گوناگون در سراسر تاریخ مسیحیت دانسته شود، و نیز همان رهنمودها و هشدارها خطاب به مسیحیانِ فردی نیز هست. آنان همچنین بر این باور بودند که هفت کلیسا نماینده هفت دوره از تاریخ کلیسا، از زمان شاگردان تا پایانِ جهان است. این دیدگاه‌ها پیش از تاریخ جنبش میلریتی وجود داشت. آن چهار برداشت از هفت کلیسا که دیدگاه سنتیِ پیش از ویلیام میلر را شکل می‌دادند، بر تفسیر «تاریخ‌گرایانه» کتاب مقدس استوار بوده و هستند. و همین روش بود که فرشتگان خدا ویلیام میلر را به اتخاذ آن هدایت کردند.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> هفت کلیسای آسیا تاریخِ کلیسای مسیح در هفت صورتِ اوست، در همهٔ پیچ‌وخم‌ها و چرخش‌هایش، در همهٔ نیک‌روزی‌ها و تنگ‌روزی‌هایش، از روزگارِ رسولان تا پایانِ جهان. هفت مُهر، تاریخی از اقداماتِ قدرت‌ها و پادشاهانِ زمین در قبالِ کلیسا، و حمایتِ خدا از قومِ خود در همان زمان است. هفت شیپور، تاریخِ هفت داوریِ ویژه و سنگینی است که بر زمین، یا پادشاهیِ روم، فرستاده شدند. و هفت پیاله، همان هفت بلای آخرند که بر رُمِ پاپی فرستاده شدند. در میانِ این‌ها رویدادهای بسیارِ دیگری نیز آمیخته‌اند که مانندِ جویبارهای فرعی درهم بافته شده‌اند و رودِ بزرگِ نبوت را پُر می‌کنند، تا آن‌که همهٔ این‌ها ما را در اقیانوسِ ابدیت به سرانجام می‌رسانند.

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> این، از نظر من، طرحِ نبوتِ یوحنا در کتاب مکاشفه است. و کسی که می‌خواهد این کتاب را بفهمد، باید از بخش‌های دیگرِ کلامِ خدا شناختی عمیق داشته باشد. نمادها و استعاره‌هایی که در این نبوت به‌کار رفته‌اند، همگی در خودِ آن توضیح داده نشده‌اند، بلکه باید در نزدِ پیامبرانِ دیگر یافت شوند و در بخش‌های دیگرِ کتابِ مقدس توضیح داده شوند. بنابراین آشکار است که خداوند چنین مقرر کرده است که برای به‌دست آوردن شناختی روشن از هر بخشی، مطالعهٔ کل لازم است. ویلیام میلر، سخنرانی‌های میلر، جلد ۲، سخنرانی ۱۲، ۱۷۸.

Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.

خواهر وایت با دیدگاه «تاریخ‌گرایانه» که میلر به آن معتقد بود موافق است و آن را تأیید و حمایت می‌کند، اما دربارهٔ کتاب مکاشفه بینشی عمیق‌تر ارائه می‌کند، زیرا میلر قدس را آن‌گونه که واقعاً هست نشناخته بود. میلر قدس را زمین می‌دانست. خواهر وایت دریافت که وقتی عیسی پیشگویی‌های بیان‌شده در کتاب مکاشفه را ارائه می‌کرد، مسیح این کار را در پیوند با خدمت خود به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی انجام می‌داد.

When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.

وقتی یوحنا روی برمی‌گرداند و مسیح را می‌بیند، او با جامه‌های کاهنی در میان چراغدان‌ها راه می‌رود، و چراغدان‌ها در قدس قرار دارند؛ بنابراین این صحنه به دوره‌ای از تاریخ پس از عروج او مربوط است، اما پیش از آن‌که در سال ۱۸۴۴ به قدس‌الاقداس وارد شود. میلر نمی‌توانست اهمیت این واقعیت را درک کند؛ تیندیل، لوتر یا جان وایکلیف و هیچ‌یک از اصلاح‌گران اولیه نیز نمی‌توانستند. حقیقت پیش‌رونده است و تا روز کامل، روشن‌تر و روشن‌تر می‌درخشد.

> “The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.

> اصل بزرگ و ارجمندی که رابینسون و راجر ویلیامز به‌نیکی از آن دفاع کردند، یعنی این که حقیقت پیش‌رونده است و مسیحیان باید آماده باشند تا تمامی نوری را که ممکن است از کلام مقدس خدا بتابد بپذیرند، از نظر بازماندگانشان دور ماند. کلیساهای پروتستانِ آمریکا — و نیز اروپا — که در دریافت برکات اصلاح دینی بس بهره‌مند بودند، از پیشروی در مسیر اصلاح بازماندند. هرچند گاه‌به‌گاه چند مرد وفادار برخاستند تا حقیقتی نو را اعلام کنند و خطای دیرینه‌ای را که سال‌ها بدان دل بسته بودند برملا سازند، اکثریت، همچون یهودیان در روزگار مسیح یا پاپیان در زمان لوتر، بدان خرسند بودند که چنان‌که پدرانشان ایمان آورده بودند ایمان آورند و چنان‌که آنان زیسته بودند زندگی کنند. از این‌رو دین بار دیگر دچار صورت‌گرایی شد؛ و خطاها و خرافاتی که اگر کلیسا همچنان در نور کلام خدا گام می‌نهاد کنار گذاشته می‌شدند، حفظ و پاس داشته شدند. بدین‌سان روحی که اصلاح دینی برانگیخته بود به‌تدریج رو به خاموشی نهاد، تا آنجا که در کلیساهای پروتستان تقریباً به همان اندازه‌ای نیاز به اصلاح پدید آمد که در روزگار لوتر در کلیسای رُم بود. همان دنیازدگی و رخوتِ معنوی، همان حرمت‌نهادن به آراء انسانی، و جایگزینی نظریه‌های بشری به جای تعالیم کلام خدا وجود داشت. مناقشه بزرگ، ۲۹۷.

If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.

اگر این واقعیت که حقیقت در سراسر تاریخ به‌تدریج منکشف می‌شود به رسمیت شناخته نشود، آنگاه تشخیص اهمیتِ هر نورِ تازه‌ای در این نسلِ پایانی شاید عملاً ناممکن شود. به‌محض اینکه کسی درکِ ماهیتِ پیش‌روندهٔ «حقیقت» را از دست بدهد، خودبه‌خود به سنت‌ها، آداب‌ورسوم و راهنماییِ بشریِ سقوط‌کرده تکیه می‌کند.

The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.

روشی که میلر به کار گرفت، نشانۀ راهی است که در سراسر خط نبوت امتداد دارد و گواهی بر سیر تکوینِ حقیقتِ کتاب مقدس است که با رسولان آغاز شد. با این حال، در نشانۀ راهی که میلر نمایندۀ آن است، آغازی را می‌یابیم که در پایان همتایی را می‌طلبد. بیشترِ مردم هرگز این واقعیت‌ها را درک نمی‌کنند، اما شیطان چنین نیست.

Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.

شیطان از زمان شورش خود در آسمان تاکنون در برابر حقیقت و پیشرفت آن مقاومت کرده است. وقتی تاریخ به جایی رسید که اصلاح‌گران به‌روشنی دریافتند چگونه باید کتاب‌مقدس را مطالعه کنند، شیطان نیز همان کاری را که همیشه می‌کند انجام داد و بدل‌های جعلی عرضه کرد. شواهد تاریخیِ کار او در جعل حقیقت نشان می‌دهد که یسوعیانی چون ریبرا و لوئیس د آلکاسار روش بدلیِ خود را به‌طور خاص علیه کتاب مکاشفه متمرکز کردند. روشِ فاسدی که «پراتریسم» نامیده می‌شود در سده‌های دوم و سوم آغاز شد و دو نمایندهٔ اصلی داشت: یکی اوسبیوسِ قیصریه (۲۶۰–۳۳۹)، و دیگری ویکتورینوسِ پتّاو (درگذشت حدود ۳۰۴). هر دوی این شخصیت‌های آغازین تاریخی آن روش را ترویج کردند که می‌گفت کتاب مکاشفه در دوران امپراتوری روم، به‌دست شخصیت‌هایی تاریخی چون امپراتور بدنام نِرون، تحقق یافته است.

In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.

در قرن نوزدهم، جان داربی (۱۸۰۰–۱۸۸۲) از بریتانیا روش‌شناسی شیطانی دیگری را معرفی کرد که همچنین در پانویس‌های کتاب مقدسِ اسبِ تروا، موسوم به «کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد» که پیش‌تر آن را شناسایی کرده‌ایم، گنجانده شد. «دوره‌گرایی» چارچوبی الاهیاتی است که تاریخ و تعامل خدا با انسان را به دوره‌های متمایز، یا «تدابیر»، تقسیم می‌کند که در هر یک خدا نقشه‌اش را به شیوه‌های متفاوتی اداره می‌کند. این را در اینجا یاد می‌کنم، زیرا یکی از دروغ‌هایی است که صداهایی از همان ناحیه‌ای که داربی اندیشه‌های شیطانی‌اش را ترویج کرده بود، به جنبش «فیوچر فور آمریکا» وارد کردند. اندیشه‌های داربی که علیه فیوچر فور آمریکا به کار گرفته شد، با فلسفه جنبش موسوم به «ووک» در روزگار ما همراه بود که همان هرج‌ومرجِ نمایان‌شده در انقلاب فرانسه و همان بی‌بندوباریِ مجسم در سدوم و عموره را ترویج می‌کند.

Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.

امروز الهی‌دانانِ ادونتیسمِ مدرن از روشی برای شکافتنِ حقایقِ کتاب‌مقدس بهره می‌برند که بر اساس نظامی دوگانه در تفسیر کتاب‌مقدس است؛ نظامی که از آن برای تضعیف و انکارِ هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت استفاده می‌کنند. آنان افراد را یا به‌عنوان متخصصِ زبان‌های کتاب‌مقدس یا به‌عنوان متخصصِ تاریخِ کتاب‌مقدس معرفی می‌کنند. از این‌رو، الهی‌دانانِ ادونتیسمِ امروز اذهانِ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای را یا با تفسیرِ کلامِ خدا بر پایهٔ فهمِ انسانِ سقوط‌کرده از تاریخ، یا بر پایهٔ فهمِ انسانِ سقوط‌کرده از زبان کنترل می‌کنند. این نمودهای مدرنِ خطا که بارها برای حمله به پیامی که اکنون می‌خوانید به کار رفته‌اند، در این مقالات، آنگاه که به نمادپردازیِ انقلابِ فرانسه می‌پردازیم، بیشتر مورد بررسی قرار خواهند گرفت. شیطان زنده است و می‌داند که زمانش کوتاه است. آخرین قاعده از قواعدِ میلر، یعنی شمارهٔ چهارده، با پاراگرافِ زیر پایان می‌یابد.

> “The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

> الهیاتی که در مدارس ما تدریس می‌شود همواره بر نوعی عقیدهٔ فرقه‌ای بنا شده است. شاید بتوان ذهنی خالی را گرفت و چنین عقیده‌ای را بر آن حک کرد، اما سرانجامش همیشه تعصب است. ذهن آزاد هرگز به دیدگاه‌های دیگران قانع نمی‌شود. اگر آموزگارِ جوانان در الهیات بودم، نخست ظرفیت و ذهنشان را می‌شناختم. اگر این‌ها خوب بود، آنان را وامی‌داشتم خودشان کتاب مقدس را مطالعه کنند و آزادشان می‌کردم تا به جهان نیکی برسانند. اما اگر ذهنی نداشتند، مُهرِ ذهنِ دیگری را بر آنان می‌زدم، بر پیشانی‌شان «متعصب» می‌نوشتم و آنان را چون برده روانه می‌کردم! ویلیام میلر، آثار میلر، جلد ۱، ص ۲۴.

In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.

در دوره‌ای بلافاصله پس از روزگارِ یوحنا، نویسندهٔ مکاشفه، و در روزگار اصلاح دینی، شیطان به‌طور فعال در حال پدیدآوردنِ روش‌شناسیِ پیشگویانهٔ دروغین بود تا تحلیلِ راستینِ کتاب‌مقدسی را سردرگم و نابود کند. آنچه گاه در میان این واقعیت‌های تاریخی نادیده می‌ماند این است که همهٔ آن روش‌شناسی‌های شیطانی مستقیماً فقط کتاب مکاشفه را هدف می‌گرفتند. کتاب مکاشفه موضوع و کانونِ توجهِ هر یک از این مروّجانِ سردرگمیِ شیطانی بود. کتاب مکاشفه همواره هدفِ شیطان بوده است. شیطان می‌داند که این کتاب مکاشفه است که باید علیه آن بجنگد. وقتی این حقیقت را درمی‌یابیم، آنگاه می‌توانیم واقعیتِ نادیدهٔ دیگری را نیز بشناسیم؛ واقعیتی که به‌سببِ حقیقتِ مهمِ دیگری مستور مانده است.

The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.

روش باطلِ یسوعیان با این هدف طرح شده بود که از درکِ روشنِ این واقعیت جلوگیری کند که پاپِ کلیسای روم، ضدّ مسیحِ پیشگویی‌های کتاب مقدس است. هر یک از اصلاح‌گران پروتستان به این حقیقت پی بردند و آن را شناسایی کردند. بنابراین، هرگاه در گذشته تاریخِ دقیقِ مردانی چون ریبرا و لوئیس د آلکاسار از طریق سخن و نشر به‌طور علنی عرضه شده، از این تاریخ برای نشان دادنِ تلاش‌های شیطانی به‌منظور جلوگیری از درک درستِ «مردِ گناه» استفاده شده است. شهادت‌های مکتوب یا شفاهی که هدف از معرفیِ این روش‌های شیطانی را افشا می‌کنند، تا آنجا که پیش می‌روند درست‌اند، اما شیطان در پی پوشاندن چیزی بیش از صرفاً دلایلِ کتاب‌مقدسی بود که ضدّ مسیح را به‌عنوان پاپِ روم معرفی می‌کنند.

There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.

در کتاب مکاشفه حقایقی وجود دارد که با سردرگمیِ ناشی از این نظام‌های کاذبِ تفسیر کتاب مقدس، که خارج از بحثِ مربوط به مردی که عدد او شش، شش، شش است قرار می‌گیرند، پوشانده شده‌اند. یکی از آن حقایق، بی‌گمان، همان حقیقتی است که با درک هفت کلیسا در کامل‌ترین سیر رشدشان نمایان می‌شود. در درون هفت کلیسا حقایقی هست که مستقیماً به تاریخی سخن می‌گویند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در بحران قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. شیطان در پی آن بوده که این نور را مدفون نگه دارد و برای تیره و مبهم ساختنِ چندین گوهرِ حقیقتِ موجود در کتاب مکاشفه—نه فقط شناسایی پاپِ رم به‌عنوان ضدمسیح—روش‌های شیطانی را ابداع کرده است.

Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.

پیش از آن‌که «مرد گناه» در سال ۵۳۸ آشکار شود، مردانی چون اوسبیوس و ویکتورینوس به کتاب مکاشفه حمله کردند تا ظهور قدرت پاپی را در پردهٔ ابهام فروبرند. بعدها در تاریخ، مسیح وعدهٔ خود را به تیاتیره به انجام رسانید و ستارهٔ صبحِ اصلاح دینی (ویکلیف) را پدید آورد، و پس از آن شیطان دو چهرهٔ برجستهٔ تاریخی را پیش آورد تا از کار شیطانی‌اش حمایت کنند و آن را ادامه دهند. جنگی طولانی‌مدت بر سر پیشرفت حقیقت که زمانی به اوج می‌رسد که راز کتاب مکاشفه مهرش گشوده شود (اندکی پیش از پایان مهلت آزمایش)، شامل نوری از هفت کلیساست که میلر هرگز آن را نشناخت و خواهر وایت نیز چنین نکرد؛ اما به‌آسانی می‌توان نشان داد که هم میلر و هم روح نبوت نور تازه را تأیید می‌کنند، زیرا نور تازه هرگز با نور قدیم تناقض ندارد.

> “It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.

> این واقعیتی است که ما حقیقت را در اختیار داریم و باید با پایداری به مواضعی که متزلزل نمی‌شوند تمسک جوییم؛ اما نباید با سوءظن به هر نوری تازه که خدا ممکن است بفرستد بنگریم و بگوییم: «واقعاً نمی‌بینیم که به نوری بیش از حقیقت دیرینه‌ای که تاکنون پذیرفته‌ایم و در آن مستقر شده‌ایم نیاز داشته باشیم.» در حالی که بر این موضع پای می‌فشاریم، شهادتِ شاهدِ راستین توبیخ خود را بر حال ما جاری می‌سازد: «و نمی‌دانی که تو بدبخت و بیچاره و فقیر و کور و عریان هستی.» آنان که خود را ثروتمند و برخوردار از فراوانیِ نعمت می‌پندارند و خود را به هیچ چیز نیازمند نمی‌دانند، دربارهٔ وضعیت حقیقی‌شان در برابر خدا در حالت کوری‌اند، و خود از آن بی‌خبرند. Review and Herald، ۷ اوت ۱۸۹۴.

The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.

معیار اصلیِ نور تازه این است که آیا با حقیقتِ تثبیت‌شده در تضاد است و آیا حقایقِ بنیادین را حفظ می‌کند.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.

> وقتی قدرت خدا شهادت می‌دهد که حقیقت چیست، آن حقیقت باید تا ابد به‌عنوان حقیقت برقرار بماند. هیچ فرضیهٔ بعدیِ مخالف با نوری که خدا عطا کرده، نباید مورد اعتنا قرار گیرد. افرادی برمی‌خیزند با تفسیرهایی از کتاب مقدس که نزد ایشان حقیقت است، اما حقیقت نیست. حقیقتِ این زمان را خدا به‌عنوان بنیادِ ایمانِ ما به ما عطا کرده است. او خود به ما آموخته است که حقیقت چیست. یکی برمی‌خیزد، و دیگری نیز، با نوری تازه که با نوری که خدا با برهانِ روح‌القدسِ خود عطا کرده است، در تضاد است. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۱۶۲.

Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:

شیطان از زمانی که یوحنا پیام‌های مندرج در آن را نوشت، کتاب مکاشفه را هدف حملهٔ خود قرار داده است. عیسی گفت:

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.

> اما خوشا به حال چشمان شما که می‌بینند، و گوش‌هایتان که می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم: بسیاری از پیامبران و مردان پارسا آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند. متی ۱۳:۱۶، ۱۷.

The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.

برکتی که با دیدن و شنیدن همراه است، برکتِ درکِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است. وقتی یوحنا، به نمایندگی از کسانی که در «روزهای آخر» پیام را می‌بینند و می‌شنوند، به سجده افتاد تا فرشتهٔ جبرئیل را پرستش کند، جبرئیل فوراً به یوحنا گفت که چنین نکند.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.

> و من، یوحنا، این چیزها را دیدم و شنیدم. و چون شنیدم و دیدم، پیشِ پای فرشته‌ای که این چیزها را به من نشان داده بود افتادم تا او را پرستش کنم. آنگاه او به من گفت: مبادا چنین کنی؛ زیرا من هم‌خادمِ تو و از برادرانت، یعنی پیامبران، و از کسانی که سخنان این کتاب را نگاه می‌دارند، هستم؛ خدا را پرستش کن. مکاشفه ۲۲:۸، ۹.

Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.

جبرئیل و یوحنا هر دو مخلوق‌اند و تنها باید خالق را بپرستند. بسیاری از پیامبران و مردان صالح، و نیز فرشتگان، آرزو داشته‌اند که پیام ندای نیمه‌شب را، وقتی در پایان جهان تکرار می‌شود، «ببینند» و «بشنوند».

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.

What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

آنچه مردان پارسا (یوحنا) و هم‌خادمانشان (فرشتگان) آرزو داشتند ببینند، تحقق نهایی فریاد نیمه‌شب در پایان ادونتیسم بود، زمانی که زمین از جلال خدا روشن می‌شد. آن ظهور نهایی قدرت در باران آخر، به‌واسطهٔ گشوده‌شدن مهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح پدید می‌آید.

> Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.

> دربارهٔ این نجات، پیامبران با دقت بسیار تحقیق و تفحص کردند، همان‌ها که دربارهٔ فیضی که می‌بایست به شما برسد نبوت کردند؛ در پی یافتن این بودند که روحِ مسیح که در ایشان بود به کدام زمان یا چگونه زمانی اشاره می‌کند، آنگاه که از پیش بر رنج‌های مسیح و جلالی که می‌بایست در پی آید شهادت می‌داد. و به آنان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما در این امور خدمت می‌کردند؛ همان اموری که اکنون به‌وسیلهٔ کسانی که با روح‌القدسِ فرستاده از آسمان به شما بشارت داده‌اند به شما اعلام شده است؛ اموری که فرشتگان مشتاقند در آنها تفحص کنند. از این رو کمرِ فکرِ خود را ببندید، هشیار باشید، و امید خود را تا به آخر بر آن فیضی که در ظهور عیسی مسیح برای شما آورده خواهد شد، استوار دارید. اول پطرس ۱:۱۰‏–‏۱۳

The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.

انبیا، مردانِ پارسا و فرشتگان آرزو داشته‌اند در زمانی زندگی کنند که «فیض»، یعنی قدرتِ خدا، در جریانِ تحققِ نهاییِ «فریادِ نیمه‌شب» افاضه شود. آن «فیض» که همان قدرتِ خلاقهٔ خداست، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح مهرش گشوده شود، به انسان‌ها می‌رسد. شیطان می‌داند که مجرای رساندنِ قدرتِ خلاقهٔ خدا به قومِ او، پیامی است که در کتابِ مکاشفه مهرش گشوده می‌شود؛ ازاین‌رو بزرگ‌ترین تلاشِ او این بوده است که نورِ موجود در کتابِ مکاشفه را مغشوش کند، سرکوب کند و بپوشاند. آن نور صرفاً شناساییِ «مردِ گناه» نیست، زیرا آن حقیقت قرن‌ها پیش به‌وسیلهٔ همهٔ اصلاح‌گرانِ پروتستان به‌طور کامل مستند شده است.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.

> در روز خداوند در روح بودم، و پشت سر خود صدایی عظیم شنیدم، چون بانگ شیپور، که می‌گفت: من آلفا و امگا هستم، اول و آخر؛ و آنچه می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرغامس، و به طیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه. و برگشتم تا آن صدا را که با من سخن می‌گفت ببینم؛ و چون برگشتم، هفت چراغدان زرین دیدم؛ و در میان آن هفت چراغدان، کسی مانند پسر انسان، که جامه‌ای تا به پا در بر داشت و بر سینه کمربندی زرین بسته بود. سر و موهایش سفید چون پشم، چون برف سفید؛ و چشمانش چون شعله آتش؛ و پاهایش چون مِفرغ صیقل‌خورده، چنان‌که گویی در کوره گداخته شده باشد؛ و صدایش چون صدای آب‌های بسیار. و در دست راستش هفت ستاره داشت؛ و از دهانش شمشیری تیز و دولبه بیرون می‌آمد؛ و چهره‌اش چون خورشید بود آنگاه که در قوت خود می‌تابد. و چون او را دیدم، چون مرده‌ای بر پاهایش افتادم. و دست راست خود را بر من نهاد و به من گفت: مترس؛ من اول و آخر هستم؛ من همانم که زنده‌ام و مرده بودم؛ و اینک تا ابد زنده‌ام، آمین؛ و کلیدهای دوزخ و مرگ را دارم. آنچه را دیده‌ای بنویس، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد. مکاشفه ۱:۱۰-۱۹.

While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.

در حالی که ادونتیسم بر روش‌شناسی «تاریخی‌گرا» پای می‌فشرد، آنان تشخیص می‌دادند که همهٔ کلیساهای باب‌های دوم و سومِ مکاشفه در کلیسای نهایی تکرار می‌شوند. متأسفانه، در اواخر قرن نوزدهم، شیطان پیشاپیش چشمان ادونتیسم را نسبت به آن روش‌شناسی مقدس ــ و اینکه پاسداری از آن و عمل‌کردن به آن بخشی اساسی از مسئولیت ایشان به‌عنوان «امانت‌دارانِ حقایق بزرگ نبوت» است ــ می‌بست. حتی همان هنگام که آن روش‌شناسی در ادونتیسم کنار گذاشته می‌شد، هنوز کسانی بودند که آن روش‌شناسی مقدس را به‌کار می‌بستند. ما از کتاب «داستان غیب‌بینِ پاتموس» به‌عنوان شاهدی استفاده می‌کنیم بر این واقعیت که تطبیق دادن همهٔ کلیساها بر تاریخ لاودیکیه، کاربستی معتبر از نبوت است. آنچه در ادامه می‌آید گزیده‌هایی از آن کتاب است که مقصودِ موردِ اشارهٔ مرا بیان می‌کند.

> “It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> باید به خاطر داشت که همان‌گونه که تجربهٔ افسس، سمیرنا و پرگاموم در کلیسای آخر، پیش از بازگشت دوبارهٔ مسیح، تکرار خواهد شد، تاریخ تیاتیره نیز در نسل آخر نظیر خود را خواهد یافت. استفان ن. هاسکل، داستان بینای پاتموس، ۶۹.

Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”

هسکل به‌درستی خاطرنشان می‌کند که تجربه چهار کلیسای نخست تکرار می‌شود، یا به گفته او، "در آخرین نسل همتای خود را خواهد داشت".

> “He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

> او محک را به کار بست، اما همه‌چیز به سال ۱۸۴۳ دلالت می‌کرد، به‌عنوان زمانی که جهان باید به استقبال نجات‌دهنده‌اش برود. وضع مردم در نخستین ظهور مسیح اکنون تکرار شده بود. استفان اِن. هسکل، داستان رویا‌بینِ پاتموس، ۷۵.

Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.

هاسکل دربارهٔ این سخن می‌گفت که ویلیام میلر سال ۱۸۴۳ را به‌عنوان بازگشت دوم مسیح تعیین کرده بود و خاطرنشان می‌کرد که شرایط ظهور نخست در زمان میلری‌ها تکرار شد. هاسکل درست می‌گفت و خواهر وایت تأیید می‌کند که خودِ میلر توسط یحییِ تعمیددهنده نمایانده شده بود.

> “As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.

> "چنان‌که یوحنا تعمیددهنده بشارتِ ظهور نخستینِ عیسی را داد و راه را برای آمدنش آماده کرد، ویلیام میلر و کسانی که با او همراه شدند نیز ظهور دومِ پسرِ خدا را اعلام کردند." نوشته‌های اولیه، ۲۲۹.

Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.

هاسکل حتی خاطرنشان می‌کند که در طول تاریخ پرگاموس (کلیسای سوم که نمایانگر سازش مسیحیت با بت‌پرستی است)، تاریخ ساردیس، یعنی کلیسای پنجم، تکرار شد.

> “There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

> «در تاریخ پرگاموس زمانی بود که مسیحیت می‌پنداشت بت‌پرستی مرده است؛ اما در واقع، همان دینی که به‌ظاهر مغلوب شده بود، پیروز شده بود. بت‌پرستی، تعمید یافته، وارد کلیسا شد. در روزگار ساردیس این تاریخ تکرار شد.» استیفن ن. هسکل، داستان غیب‌بین پطمس، ۷۵، ۷۶.

Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”

ساردیس، کلیسای دوران اصلاح دینی بود که بیدار شد و علیه مغالطات شیطانی پاپی‌گری اعتراض کرد؛ اما پیش از آن‌که کارشان به پایان برسد، پیشاپیش بازگشت به رم را آغاز کرده بودند. آنها همان‌گونه که کلیسای پرگاموس می‌پنداشت، گمان می‌کردند پاپ‌گرایی مرده است، اما در واقع هنوز زنده بود. هسکل همچنین تصریح می‌کند که بر کلیسای باقی‌مانده «پرتوهای انباشته‌شدۀ همۀ اعصار گذشته» می‌تابد.

> “Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> «بر این آخرین کلیسا—بازمانده—پرتوهای انباشتهٔ همهٔ اعصار گذشته می‌تابند.» استفن ن. هاسکل، داستانِ غیب‌بینِ پاتموس، ۶۹.

I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.

من ادعا نمی‌کنم که هسکل دریافته بود که تاریخ پیش‌رونده‌ای که هفت کلیسا نمایانده‌اند، در تاریخ اسرائیل باستان نیز تحقق یافته است؛ اما او بی‌گمان هنگامی که می‌نویسد «پرتوهای انباشتهٔ همهٔ اعصار گذشته» بر «کلیسای آخر» «می‌تابند»، آن حقیقت را تأیید می‌کند. اسرائیل باستان نیز در زمرهٔ «پرتوهایِ» «اعصار گذشته» است. و هرچند اصول لازم برای بازشناسی نمادپردازیِ هفت کلیسا را در تاریخ اسرائیل باستان تأیید می‌کند، من مطمئن نیستم که تا چه اندازه به عمق همانندی‌های بازنمایی‌شده در آن نمادها پی برده بود. همچنین یقین دارم که او جنبه‌ای حتی مهم‌تر از تاریخ‌هایی را که به‌وسیلهٔ هفت کلیسا بازنمایی شده‌اند، نشناخته بود؛ جنبه‌ای که ما در پی پرداختن به آن هستیم.

We will address this truth in our next article.

ما به این حقیقت در مقاله بعدی‌مان خواهیم پرداخت.

Back to Articles