Article

# Laodicea - Number Four

لاودیکیه - شماره چهار

Overlapping Histories

تاریخ‌های هم‌پوشان

Author

Jeff Pippenger

Published

September 1, 2023

Formats

PDF
Word

The aspect which I pointed out that Stephen Haskell probably did not see, though he upheld by his recognition of the truths which bring to light this fact, is that in the history at the end of ancient Israel, you simultaneously find the beginning of modern Israel overlapping the same historical period. When Christ was confirming the covenant with many for one week (twenty-five hundred and twenty days), ancient Israel was living out the experience of Laodicea, on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord. Simultaneously modern Israel was living out the experience of Ephesus. Laodicea of ancient Israel was being scattered and Ephesus of modern Israel was being gathered in the very same history.

جنبه‌ای که من بدان اشاره کردم و احتمالاً استفان هسکل آن را ندید—هرچند با اذعان به حقایقی که این واقعیت را آشکار می‌کنند عملاً آن را تأیید می‌کرد—این است که در تاریخِ پایانِ اسرائیلِ باستان، آغازِ اسرائیلِ مدرن را نیز می‌بینیم که با همان دورهٔ تاریخی هم‌پوشانی دارد. هنگامی که مسیح عهد را با بسیاری برای یک هفته (دو هزار و پانصد و بیست روز) تأیید می‌کرد، اسرائیلِ باستان تجربهٔ لاودیکیه را از سر می‌گذراند و در آستانهٔ بیرون افکنده شدن از دهانِ خداوند بود. هم‌زمان، اسرائیلِ مدرن تجربهٔ افسس را از سر می‌گذراند. لاودیکیهٔ اسرائیلِ باستان در حال پراکنده شدن بود و افسسِ اسرائیلِ مدرن در همان تاریخ جمع می‌شد.

And “yes” if you are wondering, I am aware that the week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, which began at His baptism and ended with the stoning of Stephen was not a literal twenty-five hundred and twenty days, but prophetically it most definitely was, for prophetically a year equals three hundred and sixty days. Three hundred and sixty days multiplied by seven is twenty-five hundred and twenty days, and “the dead center” of that prophetic week is the cross. Prophetically Christ placed the cross, dead center of the prophetic period of twenty-five hundred and twenty days, thus showing that the “seven times” of Leviticus twenty-six is established and upheld by the cross of Christ. It is not an accident that when Sister White teaches, as she does that both of Habakkuk’s sacred tables; the 1843 and 1850 chart have the twenty-five hundred and twenty year prophecy in the very center of the chart, and both charts have the cross dead center of that illustration.

و «بله»، اگر برایتان سؤال است، آگاه هستم که آن هفته‌ای که مسیح در تحقق باب نهم دانیال میثاق را تأیید کرد ـ که از تعمید او آغاز شد و با سنگسار استفان پایان یافت ـ بر حسب روزهای واقعی دو هزار و پانصد و بیست روز نبود؛ اما از نظر نبوی قطعاً چنین بود، زیرا در محاسبات نبوی یک سال برابر با سیصد و شصت روز است. سیصد و شصت روز ضربدر هفت می‌شود دو هزار و پانصد و بیست روز، و درست در مرکز آن هفتهٔ نبوی، صلیب است. از نظر نبوی، مسیح صلیب را درست در مرکزِ دورهٔ نبویِ دو هزار و پانصد و بیست‌روزه قرار داد و بدین‌گونه نشان داد که «هفت بارِ» لاویان ۲۶ به‌وسیلهٔ صلیب مسیح تثبیت و تأیید می‌شود. تصادفی نیست که خواهر وایت تعلیم می‌دهد ـ و واقعاً نیز چنین تعلیم می‌دهد ـ که هر دو لوح مقدسِ حبقوق، یعنی نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰، نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله را دقیقاً در مرکز نمودار دارند، و هر دو نمودار، صلیب را درست در مرکزِ آن تصویر نشان می‌دهند.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتاب مقدس همه اصولی را در بر دارد که انسان‌ها لازم است آن‌ها را درک کنند تا برای این زندگی یا برای زندگیِ آینده آماده شوند. و این اصول را همه می‌توانند بفهمند. هیچ‌کس که روحیهٔ قدردانی از آموزه‌های آن را داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک فراز از کتاب مقدس را بخواند بی‌آن‌که اندیشه‌ای سودمند از آن به دست آورد. اما ارزشمندترین آموزهٔ کتاب مقدس با مطالعهٔ گهگاهی یا گسسته به دست نمی‌آید. نظامِ عظیمِ حقیقتِ آن به گونه‌ای عرضه نشده است که خوانندهٔ شتاب‌زده یا سهل‌انگار بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن در ژرفا نهفته‌اند و تنها با پژوهشِ سخت‌کوشانه و تلاشِ پیوسته به دست می‌آیند. حقایقی که کلیتِ عظیم را شکل می‌دهند باید جست‌وجو و گردآوری شوند: «اندکی اینجا و اندکی آنجا.» اشعیا ۲۸:۱۰

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> وقتی بدین‌سان جست‌وجو و گرد هم آورده شوند، روشن خواهد شد که کاملاً با یکدیگر جور در می‌آیند. هر انجیل مکملِ انجیل‌های دیگر است؛ هر پیشگویی توضیحِ پیشگوییِ دیگر؛ هر حقیقتی بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های نمادینِ نظام دینیِ یهود به‌وسیلهٔ انجیل آشکار می‌شوند. هر اصلی در کلام خدا جایگاه خود را دارد و هر واقعیتی نیز دلالت خود را. و این ساختار کامل، هم در طرح و هم در اجرا، به پدیدآورندهٔ خود شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را جز ذهنِ نامتناهی، هیچ ذهن دیگری نمی‌تواند تصور کند یا پدید آورد. تعلیم و تربیت، ۱۲۳.

Along with the principle that each of the seven churches are repeated in Millerite history and also our history is another important principle early Adventism acknowledged. That principle demonstrates that “internal and external” prophetic lines of the same history is employed by the Holy Spirit to convey truth. Miller recognized this and directly taught it. He correctly taught that the seven seals of Revelation represent a parallel history to the churches, but in that parallel illustration the seals represent an external and the churches an internal truth of the identical history. Uriah Smith also addresses this principle and employs the words “internal” and “external” which seems to me to be the best way to express the two parallel lines.

در کنار این اصل که هر یک از هفت کلیسا در تاریخ میلریتی و نیز در تاریخ ما تکرار می‌شوند، اصل مهم دیگری هم وجود دارد که ادونتیسم اولیه آن را پذیرفته بود. آن اصل نشان می‌دهد که خطوط نبوی «درونی و بیرونی»ِ همان تاریخ توسط روح‌القدس برای انتقال حقیقت به کار گرفته می‌شوند. میلر این را دریافت و به‌صراحت تعلیم داد. او به‌درستی تعلیم داد که هفت مهرِ مکاشفه نشان‌دهندهٔ تاریخی موازی با کلیساها هستند، اما در آن تمثیلِ موازی، مهرها بیانگرِ حقیقتی بیرونی و کلیساها بیانگرِ حقیقتی درونی از همان تاریخ واحد هستند. اوریا اسمیت نیز به این اصل می‌پردازد و از واژه‌های «درونی» و «بیرونی» استفاده می‌کند که به نظر من بهترین شیوه برای بیان آن دو خط موازی است.

> “The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

> مهرها در باب‌های چهارم، پنجم و ششم مکاشفه به ما معرفی می‌شوند. صحنه‌هایی که تحت این مهرها عرضه شده‌اند، در باب ششم مکاشفه و آیهٔ نخست از باب هشتم به تصویر کشیده شده‌اند. این صحنه‌ها آشکارا رویدادهایی را در بر می‌گیرند که کلیسا از آغاز این دوره تا آمدن مسیح با آن‌ها پیوند دارد.

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> «در حالی که کلیساهای هفت‌گانه تاریخ درونی کلیسا را ارائه می‌کنند، مُهرهای هفت‌گانه رویدادهای بزرگ تاریخ بیرونی آن را آشکار می‌سازند.» اوریا اسمیت، مؤسسه کتاب مقدس، ص ۲۵۳.

We will now begin our consideration of the seven churches. It is important to recognize that the first two churches and then again, the third and fourth church have a “cause and effect” relationship that demands that they be considered together. Smyrna is the church that represents those that are persecuted by Rome, and Ephesus was the church that carried the gospel to the entire world.

اکنون بررسی خود را دربارهٔ هفت کلیسا آغاز می‌کنیم. مهم است که دریابیم دو کلیسای نخست و همچنین کلیساهای سوم و چهارم رابطه‌ای علت و معلولی دارند که ایجاب می‌کند با هم مورد بررسی قرار گیرند. اسمیرنا کلیسایی است که نمایندهٔ کسانی است که از سوی روم جفا می‌بینند، و افسس کلیسایی بود که پیام انجیل را به سراسر جهان رساند.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> در انطاکیه بود که شاگردان برای نخستین بار مسیحی نامیده شدند. این نام را بدیشان دادند، زیرا مسیح موضوع اصلی موعظه‌ها، تعلیمات و گفت‌وگوهایشان بود. پیوسته رویدادهایی را بازگو می‌کردند که در روزهای خدمت زمینی‌اش رخ داده بود، زمانی که شاگردانش از حضور شخصی او برخوردار بودند. خستگی‌ناپذیرانه درباره تعالیم او و معجزات شفابخشی‌اش سخن می‌گفتند. با لب‌هایی لرزان و چشمانی اشکبار از رنج او در باغ، از خیانت، محاکمه و اعدامش سخن می‌گفتند؛ از بردباری و فروتنی‌ای که با آن اهانت و شکنجه‌ای را که دشمنانش بر او روا داشتند تحمل کرده بود، و از رحمتی خداگونه که با آن برای آنان که او را آزار می‌دادند دعا کرده بود. رستاخیز و عروج او، و کار او در آسمان به‌عنوان میانجی برای انسان سقوط‌کرده، موضوعاتی بود که با شادمانی بدان‌ها می‌پرداختند. براستی می‌سزد که بت‌پرستان آنان را مسیحی بخوانند، زیرا آنان مسیح را موعظه می‌کردند و دعاهایشان را به واسطه او به خدا تقدیم می‌نمودند.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> این خدا بود که نام «مسیحی» را به آنان داد. این نامی پادشاهانه است که به همهٔ کسانی داده می‌شود که به مسیح می‌پیوندند. دربارهٔ همین نام بود که یعقوب بعدها نوشت: «آیا ثروتمندان بر شما ستم نمی‌کنند و شما را به پیشگاه محاکم نمی‌کشانند؟ آیا آن نام شایسته‌ای را که به آن خوانده شده‌اید، کفر نمی‌گویند؟» یعقوب ۲:۶، ۷. و پطرس اعلام کرد: «اگر کسی به‌عنوانِ مسیحی رنج بکشد، شرمسار نشود؛ بلکه در این امر خدا را تمجید کند.» «اگر به سبب نام مسیح سرزنش شوید، خوشا به حال شما؛ زیرا روحِ جلال و خدا بر شما می‌آرامد.» اول پطرس ۴:۱۶، ۱۴. اعمال رسولان، ۱۵۷.

The Ephesus church represented the early church that lived “godly in Christ Jesus” which is a “cause” that always produces an “effect.”

کلیسای افسس نمایانگر کلیسای نخستین بود که "خداپسندانه در مسیح عیسی" زندگی می‌کرد؛ و این "علتی" است که همواره "معلولی" پدید می‌آورد.

> Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:12.

> آری، و همهٔ کسانی که می‌خواهند در مسیح عیسی پارسایانه زندگی کنند، جفا خواهند کشید. دوم تیموتائوس ۳:۱۲

The godliness of the Ephesian church brought about the persecution represented by the church of Smyrna. The two churches represent a cause and an effect relationship, and the effect demands to be preceded by a cause. The persecution of the Sunday law crisis is instigated by a manifestation of what Sister White calls “primitive godliness.” A godliness that has been illustrated in past, or primitive histories.

دینداریِ کلیسای افسس سببِ جفایی شد که کلیسای اسمیرنا نمایندهٔ آن است. این دو کلیسا یک رابطهٔ علت و معلولی را نشان می‌دهند، و معلول اقتضا می‌کند که پیش از آن علتی وجود داشته باشد. جفای بحرانِ قانونِ یکشنبه به‌وسیلهٔ تجلیِ آنچه خواهر وایت «دینداریِ نخستین» می‌نامد، برانگیخته می‌شود. دینداری‌ای که در تاریخ‌های گذشته یا نخستین به تصویر کشیده شده است.

> “Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.

> با وجود افول گستردهٔ ایمان و پارسایی، در این کلیساها پیروان حقیقیِ مسیح وجود دارند. پیش از فرود آمدن نهاییِ داوری‌های خدا بر زمین، در میان قومِ خدا چنان احیایی از پارساییِ نخستین پدید خواهد آمد که از زمانِ رسولان تاکنون نظیرش دیده نشده است. روح و قدرتِ خدا بر فرزندانِ او افاضه خواهد شد. در آن زمان، بسیاری خود را از آن کلیساهایی جدا خواهند کرد که در آنها محبتِ این جهان جای محبت به خدا و کلامِ او را گرفته است. بسیاری، چه از خادمان و چه از مردم، با شادمانی آن حقایقِ عظیم را خواهند پذیرفت که خدا در این زمان برای آماده کردن قومی برای آمدنِ دومِ خداوند اعلام کرده است. دشمنِ جان‌ها می‌خواهد مانعِ این کار شود؛ و پیش از آنکه زمانِ چنین جنبشی فرا رسد، خواهد کوشید با معرفیِ نسخه‌ای جعلی، از وقوع آن جلوگیری کند. در آن کلیساهایی که بتواند آنها را زیر قدرتِ فریبندهٔ خود بیاورد، چنان وانمود خواهد کرد که برکتِ ویژهٔ خدا افاضه شده است؛ آنچه گمان می‌رود علاقهٔ دینیِ عظیمی باشد، آشکار خواهد گشت. انبوهی از مردم به وجد خواهند آمد که خدا به‌گونه‌ای شگفت برایشان عمل می‌کند، حال آنکه آن کار از روحی دیگر است. شیطان با پوششی دینی خواهد کوشید نفوذِ خود را بر جهانِ مسیحی گسترش دهد. جدالِ عظیم، ۴۶۴.

The Midnight Cry of the “last days” is the revival of “primitive godliness” identified in the passage. It’s a revival that occurs in a movement, not a church. The history Sister White employs to describe the revival is the history of “apostolic times,” which is represented by the church of Ephesus. That revival will produce “persecution.”

«فریاد نیمه‌شب» در «ایام آخر» همان احیای «تقوای نخستین» است که در آن بخش معرفی شده است. این احیایی است که در یک جنبش رخ می‌دهد، نه در یک کلیسا. تاریخی که خواهر وایت برای توصیف این احیا به کار می‌گیرد، تاریخ «دوران رسولان» است که کلیسای افسس نمایندهٔ آن است. آن احیا به «جفا» خواهد انجامید.

> “Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.

> «بسیاری زندانی خواهند شد، بسیاری برای حفظ جان خود از شهرها و شهرک‌ها خواهند گریخت، و بسیاری به خاطر مسیح، در ایستادگی برای دفاع از حقیقت، شهید خواهند شد.» پیام‌های برگزیده، کتاب ۳، ۳۹۷.

The “life of Christ on earth” in the next passage represents the beginning of the church of Ephesus, but it also typifies the history of Laodicean Adventism at the end of the world.

«زندگیِ مسیح بر روی زمین» در بخش بعدی نمایانگر آغاز کلیسای افسس است، اما همچنین نمونهٔ تاریخ ادونتیسمِ لاودکیه‌ای در پایان جهان است.

> “‘Judgment is turned away backward, and justice standeth afar off; for truth is fallen in the street, and equity cannot enter. Yea, truth faileth; and he that departeth from evil maketh himself a prey.’ Isaiah 59:14, 15. This was fulfilled in the life of Christ on earth. He was loyal to God’s commandments, setting aside the human traditions and requirements which had been exalted in their place. Because of this He was hated and persecuted. This history is repeated.” Christ’s Object Lessons, 170.

> «داوری به عقب رانده شده است، و عدالت از دور ایستاده است؛ زیرا راستی در کوچه افتاده است و انصاف نمی‌تواند وارد شود. آری، راستی ناکام شده است؛ و هر که از شر دوری می‌گزیند، خود را طعمه می‌سازد.» اشعیا ۵۹:۱۴، ۱۵. این در زندگی مسیح بر روی زمین تحقق یافت. او به احکام خدا وفادار بود و سنت‌ها و الزامات انسانی را که به جای آنها برکشیده شده بودند، کنار گذاشت. به همین سبب مورد نفرت و آزار قرار گرفت. این تاریخ تکرار می‌شود. درس‌های عبرت‌آموز مسیح، ۱۷۰.

The experience represented by Ephesus takes place simultaneously to the experience of Laodicea. The quibbling Jews were the Laodiceans of ancient Israel and Christ and His disciples were Ephesians of modern Israel. John the Baptist introduced the church of Ephesus, and he represents the church in the “last days” which is opposed by Laodiceans, who call themselves Jews, but they are not.

تجربه‌ای که افسس نمایندهٔ آن است، هم‌زمان با تجربهٔ لاودیکیه رخ می‌دهد. یهودیانِ خرده‌گیر، لاودیکیانِ اسرائیلِ باستان بودند و مسیح و شاگردانش افسسیانِ اسرائیلِ معاصر بودند. یحییِ تعمیددهنده کلیسای افسس را معرفی کرد، و او نمایندهٔ کلیسا در «روزهای آخر» است؛ کلیسایی که با مخالفتِ لاودیکیان روبه‌روست؛ کسانی که خود را یهودی می‌نامند، اما نیستند.

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> کارِ یحییِ تعمیددهنده و کارِ کسانی که در ایامِ آخر با روح و قدرتِ ایلیا بیرون می‌روند تا مردم را از بی‌تفاوتی‌شان بیدار کنند، در بسیاری جهات یکسان است. کارِ او نمونهٔ کاری است که باید در این عصر انجام شود. مسیح بارِ دوم خواهد آمد تا جهان را به عدالت داوری کند. فرستادگانِ خدا که حاملِ آخرین پیامِ هشدار برای جهان‌اند، باید راه را برای بازگشتِ دومِ مسیح آماده کنند، چنان‌که یحیی راه را برای آمدنِ نخستینِ او آماده کرد. در این کارِ آماده‌سازی، «هر دره‌ای بلند خواهد شد، و هر کوهی پست خواهد شد؛ و آنچه کج است راست خواهد شد، و جاهای ناهموار هموار خواهد شد»، زیرا تاریخ قرار است تکرار شود، و بار دیگر «جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و همهٔ بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند چنین گفته است.» Southern Watchman, March 21, 1905.

Ephesus is the “cause” and Smyrna is the “effect.” Pergamos and Thyatira also represent a cause-and-effect relationship. Pergamos is the church of compromise that corrupted Christianity by combining it with paganism. The Christian church fell when it accepted the premise that it was possible for the idolatry of paganism to co-exist within its borders. The emperor Constantine is the symbol of that compromising history, and his prophetic role was to produce the falling away of true Christianity in advance of the papacy being revealed.

افسس «علت» است و سمیرنا «معلول». پرغامس و تیاطیرا نیز یک رابطهٔ علت و معلولی را نشان می‌دهند. پرغامس کلیسای سازش‌کاری است که با آمیختن مسیحیت با پاگانیسم، آن را فاسد کرد. کلیسای مسیحی هنگامی سقوط کرد که این فرض را پذیرفت که بت‌پرستیِ پاگانیسم می‌تواند در درون آن همزیستی کند. امپراتور کنستانتین نماد آن تاریخ سازش‌کارانه است، و نقش نبوی او این بود که پیش از آشکار شدن نهاد پاپی، زمینهٔ انحراف مسیحیت حقیقی را فراهم آورد.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming. 2 Thessalonians 2:3–8.

> مبادا کسی شما را به هیچ وجه بفریبد، زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتداد روی دهد و آن مرد گناه، پسر هلاکت، آشکار شود؛ او که مخالفت می‌ورزد و خود را فراتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است می‌افرازد، چنان‌که در هیکل خدا همچون خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند. آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز با شما بودم، این چیزها را به شما می‌گفتم؟ و اکنون می‌دانید چیست که بازمی‌دارد تا او در زمان خود آشکار گردد. زیرا راز بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ تنها کسی که اکنون بازمی‌دارد، تا هنگامی که از میان برداشته شود، همچنان بازمی‌دارد. و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد، که خداوند او را با نفخه دهان خود نابود خواهد ساخت و با درخشندگی آمدنش او را از میان خواهد برد. دوم تسالونیکیان ۲:۳-۸.

The Pergamos church was the “cause” and Thyatira was the “effect.” The prophet Daniel often presents the history of paganism giving way to papalism, and the falling away that preceded the establishment of the papacy that Paul identified is addressed in Daniel eleven.

کلیسای پرگاموس «علت» بود و تیاتیره «معلول». دانیال نبی اغلب تاریخِ گذارِ بت‌پرستی به پاپیسم را ترسیم می‌کند، و ارتدادی که پیش از برپایی دستگاه پاپی—آن‌گونه که پولس آن را مشخص کرده—رخ داد، در دانیال فصل یازدهم مطرح شده است.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:30–31.

> زیرا کشتی‌های کیتّیم بر ضدّ او خواهند آمد؛ از این رو آزرده خواهد شد و باز خواهد گشت و بر ضدّ عهدِ مقدّس به خشم خواهد آمد؛ چنین نیز خواهد کرد؛ بلکه باز خواهد گشت و با کسانی که عهدِ مقدّس را ترک کرده‌اند همدستی خواهد کرد. و سپاهیان از جانبِ او برپا خواهند شد و قدسِ حصین را آلوده خواهند ساخت و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت و مکروهِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. دانیال ۱۱:۳۰‏–‏۳۱.

The church of compromise that fell away before the papal power was revealed into history is represented by Daniel as “them that” forsook “the holy covenant.” After they forsook the covenant, then the papacy, represented by Daniel as the “abomination that maketh desolate,” was placed upon the throne of the earth. Sister White identifies the last six verses of Daniel eleven when she states, the “prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment.” The last six verses are the final fulfillment of Daniel eleven, and she teaches that the history represented by those final verses was typified by Daniel 11:30–36, which identifies the historical “cause and effect” represented by Pergamos and Thyatira.

کلیسای سازش‌کار که پیش از آن‌که قدرت پاپی در تاریخ آشکار شود از ایمان برگشت، در کتاب دانیال به‌صورت «کسانی که پیمان مقدس را ترک کردند» معرفی شده است. پس از آن‌که آنان پیمان را ترک کردند، نهاد پاپی که دانیال آن را «رجاستِ ویرانگر» می‌نامد، بر تختِ زمین نشانده شد. خواهر وایت با این بیان که «نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است»، شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهم دانیال را مشخص می‌کند. این شش آیهٔ آخر، تحقق نهاییِ باب یازدهمِ دانیال‌اند، و او تعلیم می‌دهد که تاریخی که آن آیات پایانی نمایندگی می‌کنند، به‌وسیلهٔ دانیال ۱۱:۳۰–۳۶ به‌صورت نمونه پیشاپیش نشان داده شده است؛ آیاتی که «علت و معلول» تاریخیِ نمایانده‌شده در پرگاموس و تیاتیرا را مشخص می‌کند.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ روی ماست. روح جنگ سراسر جهان را برانگیخته است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. بخش زیادی از تاریخی که در تحققِ این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده که 'آیات ۳۰ تا سی‌وشش نقل شده‌اند.'

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "صحنه‌هایی مشابه آنچه در این عبارات توصیف شده است رخ خواهد داد." انتشار دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۹۴.

The cause-and-effect relationship of Pergamos and Thyatira, as well as the cause-and-effect relationship of Ephesus and Smyrna are repeated in the “last days.” The Protestants of the United States will compromise with idolatry, as represented by Pergamos (the premier sign of idolatry is the worship of the sun), and when they fall away the way is prepared for the man of sin, to once again be prophetically revealed. While the falling away and placing of the papacy on the throne is repeated God will simultaneously be raising up a church typified by Ephesus to carry the message of Daniel and Revelation to the world and the persecution represented by Smyrna will be repeated.

رابطهٔ علت و معلولیِ پرغامس و ثیاتیره، و نیز رابطهٔ علت و معلولیِ افسس و سمیرنا، در «روزهای آخر» تکرار می‌شود. پروتستان‌های ایالات متحده با بت‌پرستی سازش خواهند کرد، چنان‌که پرغامس نشان می‌دهد (نشانهٔ اصلیِ بت‌پرستی پرستش خورشید است)، و وقتی از ایمان روی‌گردان شوند، راه برای «مرد گناه» مهیا می‌شود تا بار دیگر به‌طور نبوی آشکار گردد. هنگامی که ارتداد و بر تخت نشاندنِ قدرت پاپی تکرار می‌شود، خدا به‌طور هم‌زمان کلیسایی از نوع افسس را برمی‌انگیزد تا پیام دانیال و مکاشفه را به جهان برساند، و آزار و اذیتی که سمیرنا نمایندهٔ آن است نیز تکرار خواهد شد.

I will address the last three churches after we consider the truth that the first four seals of Revelation are an external line of truth that runs parallel to the internal line of truth represented by the first four churches. As already noted, Uriah Smith states it this way:

پس از آنکه این حقیقت را بررسی کنیم که چهار مهر نخستِ مکاشفه یک خط بیرونیِ حقیقت‌اند که به موازات خطِ درونیِ حقیقتی که توسط چهار کلیسای نخست نمایانده می‌شود، پیش می‌رود، به سه کلیسای آخر خواهم پرداخت. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، اوریا اسمیت آن را این‌گونه بیان می‌کند:

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> «در حالی که کلیساهای هفت‌گانه تاریخ درونی کلیسا را ارائه می‌کنند، مُهرهای هفت‌گانه رویدادهای بزرگ تاریخ بیرونی آن را آشکار می‌سازند.» اوریا اسمیت، مؤسسه کتاب مقدس، ص ۲۵۳.

We have shown that the first four churches represent two “cause and effect” relationships that are repeated in the “last days.” Based upon the pioneers of Adventism, but more importantly upon the authority of God’s Word, those four internal histories of the church should have a parallel external history represented by the first four seals. The first and second seals echo the same characteristics of Ephesus and Smyrna, but use a white horse to represent the work of carrying Christianity to the world. It represents the external work of the church, and the second seal represents the blood bath of Smyrna with a red horse.

ما نشان داده‌ایم که چهار کلیسای نخست نمایانگر دو رابطه «علت و معلولی» هستند که در «ایام آخر» تکرار می‌شوند. بر پایه پیشگامان ادونتیسم، و مهم‌تر از آن بر اقتدار کلام خدا، آن چهار تاریخ درونیِ کلیسا باید دارای تاریخی بیرونیِ موازی باشند که به وسیله چهار مهر نخست نشان داده می‌شود. مهرهای اول و دوم همان ویژگی‌های افسس و سمیرنا را بازتاب می‌دهند، اما برای نشان دادن کارِ انتشار مسیحیت در جهان از اسبی سفید استفاده می‌کنند. این نمادِ کارِ بیرونیِ کلیساست، و مهر دوم حمام خونِ سمیرنا را با اسبی سرخ نشان می‌دهد.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. Revelation 6:1–4.

> و دیدم چون بره یکی از مهرها را گشود، و شنیدم که یکی از آن چهار موجود زنده با صدایی همچون رعد می‌گفت: «بیا و ببین.» و دیدم، و اینک اسبی سفید؛ و کسی که بر آن سوار بود کمانی داشت، و تاجی به او داده شد؛ و او پیروزمندانه بیرون رفت تا پیروز شود. و چون مهر دوم را گشود، شنیدم موجود زندهٔ دوم می‌گوید: «بیا و ببین.» و بیرون آمد اسبی دیگر که سرخ بود؛ و به سوار آن قدرت داده شد تا صلح را از زمین بردارد و تا مردم یکدیگر را بکشند؛ و شمشیری بزرگ به او داده شد. مکاشفه ۶:۱-۴.

Zechariah contains a few passages that directly identify the four horses represented in the first four seals of Revelation. In one of those passages in chapter ten, Zechariah identifies that when the latter rain is poured out “the flock of Judah” which is God’s “house” will be turned into “his goodly horse in the battle.”

زکریا مشتمل بر چند بخش است که به‌طور مستقیم چهار اسب را که در چهار مُهر نخست کتاب مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند مشخص می‌کنند. در یکی از آن بخش‌ها در باب ده، زکریا بیان می‌کند که وقتی باران پسین فرو ریزد، "گله‌ی یهودا" که "خانه"ی خداست به "اسب نیکوی او در جنگ" تبدیل خواهد شد.

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because there was no shepherd. Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the Lord of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. Zechariah 10:1–3.

> در وقت بارانِ پسین، از خداوند باران بخواهید؛ پس خداوند ابرهای درخشان پدید خواهد آورد و به آنان رگبارهای باران خواهد داد، برای هر یک علفی در کشتزار. زیرا بت‌ها یاوه گفته‌اند، و غیب‌گویان دروغ دیده‌اند و خواب‌های دروغین گفته‌اند؛ بیهوده تسلّی می‌دهند. از این رو چون گلّه‌ای به راه خود رفتند؛ پریشان شدند، زیرا شبانی نبود. خشم من بر شبانان افروخته شد، و بزها را کیفر دادم؛ زیرا خداوند لشکرها گلهٔ خود، خاندان یهودا، را تفقد کرده و آنان را چون اسب نیکوی خویش در جنگ ساخته است. زکریا ۱۰:۱‏-‏۳.

Ellen White repeatedly identifies that the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost typifies the latter rain that is now falling. The work done for the world at Pentecost is represented by the church of Ephesus, and Ephesus causes the persecution represented by Smyrna, which John represents as the “red horse” of the second seal. The first two seals run parallel to the first two churches and they illustrate the “last days,” when the latter rain is being poured out.

الن وایت بارها تصریح می‌کند که نزول روح‌القدس در پنتیکاست نمونه‌ای از بارانِ پسین است که اکنون در حال باریدن است. کاری که در پنتیکاست برای جهان انجام شد، با کلیسای افسس نمایانده می‌شود، و افسس موجب جفایی می‌شود که با سمیرنا نمایانده می‌شود؛ جفایی که یوحنا آن را "اسب سرخِ" مُهر دوم به تصویر می‌کشد. دو مُهر نخست با دو کلیسای نخست موازی‌اند و "روزهای آخر" را، زمانی که بارانِ پسین در حال باریدن است، نشان می‌دهند.

The Spirit of Prophecy also selects both the end of the third seal and beginning of the fourth seal thus tying them together (cause and effect), and in doing so she places the history represented as existing in her day and in the “last days.”

روح نبوت همچنین هم پایان مهر سوم و هم آغاز مهر چهارم را برمی‌گزیند و بدین‌سان آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد (علت و معلول)، و با این کار، تاریخِ نمایانده‌شده را چنان می‌نمایاند که گویا هم در روزگار او و هم در "روزهای آخر" وجود دارد.

> “The same spirit is seen today that is represented in Revelation 6:6–8. History is to be repeated. That which has been will be again.” Manuscript Releases, volume 9, 7.

> «امروز همان روحی دیده می‌شود که در مکاشفه ۶:۶–۸ نمایانده شده است. تاریخ قرار است تکرار شود. آنچه بوده است دوباره خواهد بود.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۷.

In Sister White’s personal history, (penned in 1898) the spirit of compromise that prepares the way for the papacy to once again be enthroned was already alive and well, for the falling away of Protestantism that began with the rejection of the first angel’s message in the spring of 1844, had already begun (in 1863) to encroach upon the horn of Protestant Adventism.

در تاریخچهٔ شخصیِ خواهر وایت (نگاشته‌شده در سال ۱۸۹۸)، روح سازش‌کاری که زمینه را برای بر تخت نشستن دوبارهٔ پاپی‌گری فراهم می‌کند، از پیش کاملاً زنده و برقرار بود؛ زیرا ارتدادِ پروتستانیسم که با ردِ پیامِ فرشتهٔ نخست در بهارِ ۱۸۴۴ آغاز شده بود، از سالِ ۱۸۶۳ آغاز کرده بود به دست‌اندازی به شاخِ آدونتیسمِ پروتستانی.

The compromise of Pergamos is represented as a “pair” of balances in the third seal. Two balances of measuring represent a dishonest measurement. The third seal leads to the fourth seal, represented by a “pale horse” of “death,” thus representing the murder of millions by the papacy during the Dark Ages. “Hell” is what follows the pale horse of the papacy. The history of the third and fourth seals parallel the history of the churches of Pergamos and Thyatira. The compromise of Constantine was a progressive work; thus, the spirit of compromise was already active in Sister White’s personal history, just as it was in the time of Paul when he said the “mystery of iniquity does already work.” The falling away that precedes the papacy’s enthronement is always a progressive history, and that “history is to be repeated. That which has been will be again.”

سازشِ پرغامون در مهر سوم به صورت یک "جفت" ترازو نمایانده شده است. دو ترازو برای اندازه‌گیری نمایانگر اندازه‌گیری ناعادلانه‌اند. مهر سوم به مهر چهارم منتهی می‌شود که با یک "اسب رنگ‌پریده"ِ "مرگ" نمایانده می‌شود و بدین‌سان نمایانگر کشتار میلیون‌ها نفر به دست دستگاه پاپی در قرون تاریک است. "جهنم" همان چیزی است که پس از اسب رنگ‌پریدهِ دستگاه پاپی می‌آید. تاریخِ مهر سوم و چهارم با تاریخِ کلیساهای پرغامون و طیاتیرا موازی است. سازشِ کنستانتین کاری تدریجی بود؛ ازاین‌رو، روحِ سازش از پیش در تاریخِ شخصیِ خواهر وایت فعال بود، همان‌گونه که در زمانِ پولس بود، وقتی گفت: "رازِ بی‌قانونی هم‌اکنون عمل می‌کند." ارتدادی که پیش از به تخت نشستنِ نهادِ پاپی رخ می‌دهد همواره تاریخی تدریجی است، و "تاریخ قرار است تکرار شود. آنچه بوده است دوباره خواهد بود."

> And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:6–8.

> و آوازی را از میان آن چهار موجود زنده شنیدم که می‌گفت: یک پیمانه گندم به یک سکه، و سه پیمانه جو به یک سکه؛ و ببین که به روغن و شراب آسیبی نرسانی. و چون مهر چهارم را گشود، آواز موجود زندهٔ چهارم را شنیدم که می‌گفت: بیا و ببین. و نگریستم، و اینک اسبی رنگ‌پریده؛ و نام آن که بر او نشسته بود مرگ بود، و دوزخ از پی او می‌آمد. و به ایشان بر یک‌چهارمِ زمین اختیار داده شد تا با شمشیر، و با گرسنگی، و با مرگ، و با وحوشِ زمین بکشند. مکاشفه ۶:۶–۸.

James White identified another prophetic anomaly in the seven churches, and seven seals. He identifies a purposeful distinction between the first four churches and the last three churches, and then again, the same phenomenon in the first four seals and the last three seals.

جیمز وایت ناهنجاری نبوی دیگری را در میان هفت کلیسا و هفت مهر شناسایی کرد. او تمایزی هدفمند میان چهار کلیسای نخست و سه کلیسای پایانی تشخیص می‌دهد، و سپس همین پدیده را بار دیگر در چهار مهر نخست و سه مهر پایانی نیز مشاهده می‌کند.

> “We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

> اکنون کلیساها، مهرها و حیوانات، یا موجودات زنده، را تا آنجا دنبال کرده‌ایم که بتوان آن‌ها را از حیث پوشش دوره‌های زمانی یکسان با هم سنجید. شمار مهرها هفت است، اما حیوانات فقط چهار تا هستند. و بد نیست در اینجا توجه شود که هنگام گشوده شدن مهرِ نخست، دوم، سوم و چهارم، حیوانِ نخست، دوم، سوم و چهارم شنیده می‌شوند که می‌گویند: «بیا و ببین»؛ اما وقتی مهر پنجم، ششم و هفتم گشوده می‌شود، چنین صدایی شنیده نمی‌شود. همچنین سه کلیسای آخر و سه مهرِ آخر، مانند چهار کلیسای نخست و چهار مهرِ نخست، از جهت پوشش دادن دوره‌های زمانی یکسان با هم مطابقت ندارند. اما چنان‌که نشان داده‌ایم، کلیساها، مهرها و حیوانات با یکدیگر همخوانی دارند، از این جهت که نزدیک به ۱۸۰۰ سال دوره‌های زمانی یکسانی را پوشش می‌دهند، تا آنجا که به اندکی بیش از نیم قرنِ زمان حاضر می‌رسیم. جیمز وایت، ریویو اند هرالد، ۱۲ فوریهٔ ۱۸۵۷.

James White did not include the fact that the same pattern exists in the trumpets, but it does. The first four trumpets are trumpets, but the last three trumpets are three woes. The first four trumpets represent God’s judgment on pagan Rome for Constantine’s Sunday law in the year 321, and the three trumpet woes represent Islam. The first two trumpet woes were judgments against papal Rome for the Sunday law it enacted in 538, and the third trumpet woe is for the Sunday law crisis that is coming in the very near future.

جیمز وایت این واقعیت را ذکر نکرد که همان الگو در شیپورها نیز وجود دارد، اما چنین است. چهار شیپور نخست شیپورند، اما سه شیپور آخر سه وای هستند. چهار شیپور نخست نمایانگر داوری خدا بر رومِ بت‌پرست به‌خاطر قانون یکشنبهٔ کنستانتین در سال ۳۲۱ هستند، و سه وایِ مربوط به شیپورها نمایانگر اسلام‌اند. دو وایِ نخستِ مربوط به شیپورها داوری‌هایی بر ضد رومِ پاپی بودند به‌خاطر قانون یکشنبه‌ای که در سال ۵۳۸ وضع کرد، و وایِ سومِ شیپور مربوط به بحران قانون یکشنبه است که در آینده‌ای بسیار نزدیک در پیش است.

Joseph Bates employs the pioneer understanding of the last three churches as a singular symbol to describe three contemporary churches in the Millerite time period. All the emphasis in the passage was supplied by Bates.

جوزف بیتس برداشتِ پیشگامان از سه کلیسای آخر را به‌عنوان یک نماد واحد به کار می‌گیرد تا سه کلیسای معاصر در دورهٔ زمانی میلرایتی را توصیف کند. تمام تأکیدهای موجود در این بخش را خود بیتس افزوده بود.

> “‘In all the land saith the Lord; TWO PARTS therein shall be cut off, and die; but the THIRD shall be left therein. God says he will bring the THIRD PART through the fire, and refine them. They shall call upon him, and he will hear them. He will say ‘IT IS MY PEOPLE; and they shall say the LORD IS MY GOD.’ First part, SARDIS, the nominal church or Babylon. Second part, Laodicea, the nominal Adventist. Third part, Philadelphia, the only true church of God on earth, for they are to be translated to the city of God. Revelation 3:12; Hebrews 12:22–24. In the name of Jesus, I exhort you again to flee from the Laodiceans, as from Sodom and Gomorrah. Their teachings are false and delusive; and lead to utter destruction. Death! DEATH!!* eternal DEATH!!! is on their track. Remember Lot’s wife.” Joseph Bates, Review and Herald, volume 1, November 1850.

> «در سراسر زمین خداوند می‌گوید: دو بخش از آن قطع خواهند شد و خواهند مرد؛ اما بخش سوم در آن باقی خواهد ماند. خدا می‌گوید که بخش سوم را از میان آتش عبور خواهد داد و آنان را پالایش خواهد کرد. آنان او را خواهند خواند و او ایشان را خواهد شنید. او خواهد گفت: «این قوم من است»؛ و آنان خواهند گفت: «خداوند خدای من است.» بخش نخست، ساردس، کلیسای اسمی یا بابل. بخش دوم، لاودیسیه، اَدونتیستِ اسمی. بخش سوم، فیلادلفیا، تنها کلیسای حقیقی خدا بر زمین، زیرا آنان به شهر خدا انتقال خواهند یافت. مکاشفه ۳:۱۲؛ عبرانیان ۱۲:۲۲–۲۴. به نام عیسی، بار دیگر به شما هشدار می‌دهم که از لاودیسیان بگریزید، چنان‌که از سدوم و عموره می‌گریزید. تعالیم ایشان دروغین و فریبنده است و به هلاکتِ کامل می‌انجامد. مرگ! مرگ!!* مرگِ ابدی!!! در پی‌شان است. زنِ لوط را به یاد آورید.» جوزف بیتس، ریویو اَند هرالد، جلد ۱، نوامبر ۱۸۵۰.

In the Millerite history Sardis, was the church that had a name that claimed to be alive, but it was dead.

در تاریخ میلریتی، ساردیس کلیسایی بود که به زنده بودن مشهور بود، اما مرده بود.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> و به فرشتهٔ کلیسای ساردس بنویس: چنین می‌گوید آن که هفت روح خدا و هفت ستاره را دارد: از اعمالت آگاهم؛ شهرت داری که زنده‌ای، اما مرده‌ای. مکاشفه ۳:۱

God’s people always have a name. The name during the history of Ephesus through Pergamos was Christian. The name during the papal rule was the church in the wilderness. The name from the introduction of the morning star, John Wycliffe was Protestant. At the time of the end in 1798, the Protestants had already begun their return to the Roman communion. All that was needed then was a test that would manifest the fact that in spite of their professed name, they were no longer the chosen church. In the spring of 1844, they reached the test that would manifest that they were no longer the church that carried Christ’s covenant name. The story of Elijah provides a very detailed second witness of this fact. When they manifested their true character, it was difficult for the Millerites to initially identify that the Protestants had demonstrated that they had become the daughters of Babylon. But the Millerites eventually did that very thing, and began to call souls out of those fallen churches in fulfillment of the second angel’s message. Then there was a testing process that would cause the Millerites to manifest their own characters. Were they Philadelphians or Laodiceans?

قوم خدا همیشه نامی داشته‌اند. نام در طول تاریخ از افسس تا پرگاموس «مسیحی» بود. نام در دوران حاکمیت پاپی «کلیسای در بیابان» بود. از زمان پدیدار شدن ستارهٔ صبح، جان ویکلیف، نام «پروتستان» بود. در زمان پایان در سال ۱۷۹۸، پروتستان‌ها از پیش بازگشت خود به مشارکت با کلیسای رومی را آغاز کرده بودند. آن‌گاه تنها چیزی که لازم بود آزمونی بود که آشکار کند که با وجود نام ادعایی‌شان، آنان دیگر کلیسای برگزیده نبودند. در بهار ۱۸۴۴، به آزمونی رسیدند که آشکار می‌کرد دیگر آن کلیسایی نبودند که نام عهد مسیح را بر خود داشت. داستان ایلیا گواه دوم بسیار دقیقی بر این حقیقت ارائه می‌دهد. وقتی آنان شخصیت حقیقی خود را آشکار کردند، برای میلری‌ها در ابتدا دشوار بود که تشخیص دهند پروتستان‌ها نشان داده‌اند که به دختران بابل تبدیل شده‌اند. اما میلری‌ها سرانجام همان کار را کردند و در تحقق پیام فرشتهٔ دوم، شروع کردند به فراخواندن نفوس از آن کلیساهای ساقط. سپس فرایندِ آزمایشی در کار بود که موجب شد میلری‌ها شخصیت‌های خود را آشکار سازند. آیا آنان فیلادلفیایی بودند یا لاودیکیایی؟

The Philadelphians followed Christ into the Most Holy Place and those Millerites who refused to do so manifested the character of Laodiceans. Thus, we find the logic for Bates identification of the three churches as contemporaries of the same history. That history was fulfilled within the prophetic structure of the parable of the ten virgins, which inspiration informs us has been and will be fulfilled to the very letter.

فیلا‌دلفیان از پیِ مسیح به قدس‌الاقداس وارد شدند و آن میلری‌هایی که از این کار سر باز زدند، خویِ لاودیکیان را آشکار کردند. از این‌رو، منطقِ بیتس را برای معرفی سه کلیسا به‌عنوان معاصرانِ همان دورهٔ تاریخی درمی‌یابیم. آن تاریخ در چارچوبِ ساختارِ نبویِ مَثَلِ ده باکره تحقق یافت؛ الهام به ما می‌گوید که این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The last three churches represent those outside of the Millerite movement as Sardis, and those within the movement represent either Philadelphia or Laodicea. Those three churches are identified in Revelation chapter three, and the first four churches are in chapter two. Therefore, when Sister White references the history of chapter three of Revelation, she is identifying the very same churches Joseph Bates just identified.

سه کلیسای آخر نمایندهٔ کسانی هستند که بیرون از جنبش میلرایت ساردس به‌شمار می‌آیند، و آنان که درون این جنبش‌اند یا فیلادلفیا هستند یا لاودیکیه. این سه کلیسا در باب سوم مکاشفه معرفی شده‌اند و چهار کلیسای نخست در باب دوم‌اند. بنابراین، وقتی خواهر وایت به تاریخ باب سوم مکاشفه ارجاع می‌دهد، همان کلیساهایی را شناسایی می‌کند که جوزف بیتس به‌تازگی شناسایی کرده بود.

> “Oh, what a description! How many there are in this fearful condition. I earnestly entreat every minister to study diligently the third chapter of Revelation, for in it is portrayed the condition of things existing in the last days. Study carefully every verse in this chapter, for through these words Jesus is speaking to you.” Manuscript Releases, volume 18, 193.

> «آه، چه توصیفی! چه بسیارند کسانی که در این وضعیت هراس‌انگیز قرار دارند. من اکیداً از هر خادم می‌خواهم باب سوم مکاشفه را با جدیت مطالعه کند، زیرا در آن وضعیتِ امورِ موجود در ایام آخر به تصویر کشیده شده است. هر آیه‌ی این فصل را با دقت مطالعه کنید، زیرا از طریق این کلمات عیسی با شما سخن می‌گوید.» انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۸، ۱۹۳.

The three contemporary churches of Millerite history are repeated at the end of Adventism. Joseph Bates was identifying the dynamics of the Millerite period and identified Sardis as the daughters of Babylon, which was the target audience for the second angel’s message. He was addressing the struggle between the little flock that followed Christ into the Most Holy Place on October 22, 1844 and those who refused to move out of the holy place. He was attempting to call the Laodiceans out of the darkness they had received, and at least part of their Laodicean blindness was due to the fact that William Miller had taken a leading position in the Laodicean movement. This is the same struggle identified in the message to Philadelphia.

سه کلیسای هم‌عصرِ تاریخِ جنبشِ پیروانِ میلر در پایان ادونتیسم تکرار می‌شوند. جوزف بیتس در حال شناسایی پویایی‌های دورهٔ این جنبش بود و ساردس را دختران بابل می‌نامید که مخاطب هدفِ پیامِ فرشتهٔ دوم بودند. او به کشمکش میان گلهٔ کوچکی می‌پرداخت که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مسیح را تا قدس‌الاقداس دنبال کردند و آنان که از خروج از قدس سر باز زدند. او می‌کوشید لاودیکیان را از تاریکی‌ای که پذیرفته بودند فرا بخواند، و دست‌کم بخشی از کوریِ لاودیکیِ آنان ناشی از این واقعیت بود که ویلیام میلر در جنبشِ لاودیکی جایگاهِ رهبری بر عهده گرفته بود. این همان کشمکشی است که در پیامِ خطاب به فیلادلفیا نیز مطرح شده است.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> اینک، کسانی را که از کنیسۀ شیطانند، آنان که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند؛ اینک، ایشان را وادار خواهم کرد تا بیایند و در برابر پایت سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. مکاشفه ۳:۹.

A religious crisis always produces two classes of worshippers as it did in the Great Disappointment. The mantle of Protestantism had just been taken from Sardis, as they returned to Rome and officially became Rome’s daughter. The mantle was then held by Millerite Adventism, but a test would soon after produce two classes professing to be the little flock. A true flock and a counterfeit flock. Bates represented the little flock that followed Christ into the Most Holy Place. His struggle was with Laodiceans who professed to be the little flock. As a Philadelphian, Bates’ struggle was with the synagogue of Satan, a group that professed to be God’s people, but did lie and were not Jews.

یک بحران دینی همواره دو دسته پرستنده پدید می‌آورد، همان‌گونه که در یأس بزرگ رخ داد. ردای پروتستانتیسم به‌تازگی از ساردس گرفته شده بود، زیرا آنان به روم بازگشتند و رسماً دختر روم شدند. سپس این ردا در دست ادونتیسم میلری قرار گرفت، اما اندکی پس از آن، آزمونی دو دسته را پدید آورد که هر دو خود را گلهٔ کوچک می‌خواندند: گله‌ای حقیقی و گله‌ای جعلی. بیتس نمایندۀ گلهٔ کوچکی بود که در پیِ مسیح به قدس‌الاقداس وارد شد. نبرد او با لاودیکیان بود که مدعی بودند گلهٔ کوچک‌اند. به‌عنوان یک فیلا‌دلفیایی، مبارزۀ بیتس با کنیسهٔ شیطان بود؛ گروهی که مدعی بودند قوم خدا هستند، اما دروغ می‌گفتند و یهودی نبودند.

When the parable is fulfilled for the final time at the end of Adventism there will be a chosen covenant people that were passed by at the time of the end in 1989, the same as the Jewish leadership was passed by at Christ birth, which represents the time of the end in that prophetic history. When the history of Christ reached the triumphal entry into Jerusalem, the Midnight Cry history of the Millerite time was typified. Inspiration repeatedly aligns the waymark of the cross with the Great Disappointment of 1844. Judas represents the Laodiceans of Christ’s history, and the apostles were the Philadelphians. For three and a half years after the cross the Philadelphians, represented by Bates, attempted to call the Laodiceans out of a fallen church that was represented by the disciple Judas Iscariot.

وقتی آن مَثَل برای آخرین بار در پایانِ ادونتیسم تحقق یابد، قومِ برگزیدهٔ عهدی وجود خواهد داشت که در وقتِ آخر، در سال ۱۹۸۹، کنار گذاشته شدند؛ همان‌گونه که رهبری یهود در هنگامِ تولدِ مسیح کنار گذاشته شد، که در آن تاریخِ نبوی نمایانگرِ وقتِ آخر است. وقتی تاریخِ مسیح به ورودِ پیروزمندانه به اورشلیم رسید، تاریخِ فریادِ نیمه‌شبِ دورانِ میلرایتی‌ها تمثیل شد. الهام بارها نشانۀ راهِ صلیب را با یأسِ بزرگِ ۱۸۴۴ هم‌راستا می‌کند. یهودا نمایندۀ لاودیکیانِ تاریخِ مسیح است و رسولان فیلادلفیان بودند. به مدتِ سه سال و نیم پس از صلیب، فیلادلفیان، که بیتس نمایندۀ آنان بود، کوشیدند لاودیکیان را از کلیسایی سقوط‌کرده که شاگرد، یهودای اسخریوطی، نمایندۀ آن بود، بیرون فراخوانند.

In 1989 the former chosen covenant people rejected the light that was unsealed and were passed by. When the first disappointment of July 18, 2020 arrived the testing process began among those who formerly had appeared to be of the same movement. Yet one class are Laodicean and the other class Philadelphian. Just as Judas covenanted three times with the Sanhedrin to betray Christ before the cross, the Laodiceans of the history after September 11, 2001 will have failed three opportunities to repent. At the soon coming Sunday law it will be manifested as certainly as Judas hanging from a tree, that the Laodiceans are separate from the Philadelphians. It is at the harvest when the tares are separated from the wheat. We are rapidly approaching that harvest.

در سال ۱۹۸۹، قومِ عهدِ برگزیدهٔ پیشین نوری را که مهر آن گشوده شده بود رد کردند و از آنان درگذشته شد. وقتی نخستین نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، فرایند آزمون در میان کسانی آغاز شد که پیش‌تر به نظر می‌رسید از یک جنبش واحد باشند. با این حال، یک طبقه لاودیکی و طبقهٔ دیگر فیلادلفی هستند. همان‌گونه که یهودا سه بار با سنهدرین عهد بست تا پیش از صلیب به مسیح خیانت کند، لاودیکی‌های تاریخِ پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در سه فرصت برای توبه ناکام خواهند ماند. با فرارسیدن قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، به همان اندازه که آویخته شدن یهودا از درخت یقینی بود، آشکار خواهد شد که لاودیکی‌ها از فیلادلفی‌ها جدا هستند. جدا شدن زوان از گندم در زمانِ درو است. ما به‌سرعت به آن درو نزدیک می‌شویم.

These truths are only recognized when and if we are willing to understand that the only biblical methodology that can uncover and establish ‘truth’ is “historicism.” The true methodology is not preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, grammatical or historical expertise or any variation of the many satanic counterfeits. There is a commonly known phrase that is attributed to a seventeenth century philosopher named Jean-Jacques Rousseau that has been restated many ways, but the essence of the thought is, “Error has many roots, but truth has only one.” “Truth” is Alpha and Omega who is as a root out of dry ground.

این حقایق تنها زمانی شناخته می‌شوند، آنگاه و تنها اگر مایل باشیم درک کنیم که تنها روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی که می‌تواند «حقیقت» را آشکار کند و استوار سازد، «تاریخ‌گرایی» است. روشِ حقیقی نه «پریتریسم»، نه «فوتوریسم»، نه «دیسپنسیشنالیسم»، نه «ووکیسم»، نه تخصصِ دستوری یا تاریخی و نه هیچ‌گونه‌ای از بدل‌های شیطانیِ فراوان است. عبارتی شناخته‌شده وجود دارد که به فیلسوفی از قرن هفدهم به نام ژان-ژاک روسو نسبت داده می‌شود و به شیوه‌های گوناگون بازگو شده است، اما جانِ سخن این است: «خطا ریشه‌های بسیار دارد، اما حقیقت تنها یک ریشه دارد.» «حقیقت» آلفا و امگاست که چون ریشه‌ای از زمین خشک است.

> “So with the Bible, the treasure house of the riches of His grace. The glory of its truths, that are as high as heaven and compass eternity, is undiscerned. To the great mass of mankind, Christ Himself is ‘as a root out of a dry ground,’ and they see in Him ‘no beauty that’ they ‘should desire Him.’ Isaiah 53:2. When Jesus was among men, the revelation of God in humanity, the scribes and Pharisees declared to Him, ‘Thou art a Samaritan, and hast a devil.’ John 8:48. Even His disciples were so blinded by the selfishness of their hearts that they were slow to understand Him who had come to manifest to them the Father’s love. This was why Jesus walked in solitude in the midst of men. He was understood fully in heaven alone.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.

> کتاب مقدس نیز همین‌گونه است، خزانهٔ ثروت‌های فیض او. جلالِ حقایقِ آن، که به بلندای آسمان است و ابدیت را دربرمی‌گیرد، درک نمی‌شود. برای تودهٔ عظیم انسان‌ها، خودِ مسیح «مانند ریشه‌ای از زمین خشک» است و در او «هیچ زیبایی نمی‌بینند که مشتاق او شوند». اشعیا ۵۳:۲. هنگامی که عیسی، که مکاشفهٔ خدا در انسانیت بود، در میان مردم بود، کاتبان و فریسیان به او گفتند: «تو سامری هستی و دیو داری.» یوحنا ۸:۴۸. حتی شاگردانش نیز چنان به خودخواهیِ دل‌هایشان کور شده بودند که به‌کندی درمی‌یافتند که او آمده است تا محبتِ پدر را بر آنان آشکار کند. از این رو، عیسی در میان مردم در تنهایی گام برمی‌داشت. او تنها در آسمان به‌طور کامل درک می‌شد. اندیشه‌هایی از کوه برکت، ۲۵.

The truths we are currently sharing must be recognized in the context that the growth of truth is progressive throughout history, and more importantly our understanding of truth must be placed in the context of the Alpha and Omega, the context of Jesus identifying the end of a thing with the beginning of a thing.

حقایقی که هم‌اکنون در میان می‌گذاریم باید در این چارچوب شناخته شوند که رشدِ حقیقت در سراسر تاریخ تدریجی است؛ و مهم‌تر از آن، فهمِ ما از حقیقت باید در چارچوبِ آلفا و امگا قرار گیرد، همان چارچوبی که در آن عیسی پایانِ چیزی را با آغازش یکی می‌داند.

The fourth church is Thyatira and it represents the period that the papacy ruled as the fifth kingdom of Bible prophecy, which is the period that the church in the wilderness was in captivity. The captivity of spiritual Israel by spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years was typified by the captivity of literal Israel in literal Babylon for seventy years.

چهارمین کلیسا ثیاتیرا است و نمایانگر دوره‌ای است که در آن قدرت پاپی به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس حکومت می‌کرد؛ و این همان دوره‌ای بود که کلیسای در بیابان در اسارت بود. اسارت اسرائیلِ روحانی به‌دست بابلِ روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال، به‌گونه‌ای نمونه‌وار در اسارت اسرائیلِ جسمانی در بابلِ جسمانی به مدت هفتاد سال نشان داده شده بود.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> امروز کلیسای خدا آزاد است تا طرح الهی را برای نجاتِ نوعِ گمشدهٔ بشر به پیش برد و به کمال برساند. در طی قرن‌های بسیار، قوم خدا محدودیتِ آزادی‌های خود را تحمل کرد. موعظهٔ انجیل در صورتِ نابِ آن ممنوع شده بود و شدیدترین مجازات‌ها بر کسانی اعمال می‌شد که جرأت می‌کردند از احکامِ بشری سرپیچی کنند. در نتیجه، تاکستانِ عظیمِ اخلاقیِ خداوند تقریباً به‌کلی متروک مانده بود. مردم از نورِ کلامِ خدا محروم شده بودند. تاریکیِ خطا و خرافه تهدید می‌کرد که شناختِ دینِ راستین را محو سازد. کلیسای خدا بر زمین در سراسر این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به‌راستی همان‌قدر در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دورانِ تبعید در بابل در اسارت نگاه داشته می‌شدند. انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

The seventy years of captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira. The church of Thyatira is the effect that was produced by the cause, which is represented by Pergamos. Pergamos is symbolized by Constantine the emperor that combined idolatry with Christianity. The symbol of his idolatry was the worship of the sun. The biblical reason for ancient Israel being taken into captivity for the seventy years of Thyatira is that their kings formed relationships and alliances with the idolatrous nations around them in direct rebellion against God’s Word. God repeatedly warned Israel not to intermix with the heathen nations around them. The Ten Commandments, the very thing ancient Israel was to be the depositaries of straightly forbids worshipping idols. When the Lord passed by Moses at the cave of Horeb and revealed His character He twice included the very warning we are referring to.

هفتاد سال اسارت در بابل با کلیسای ثیاتیره نمایانده شده است. کلیسای ثیاتیره پیامدی است که از علّتی پدید آمد که پرگاموم نماینده آن است. پرگاموم با کنستانتین، امپراتوری که بت‌پرستی را با مسیحیت درآمیخت، نمادپردازی شده است. نماد بت‌پرستی او پرستش خورشید بود. دلیل کتاب‌مقدسیِ به اسارت رفتن اسرائیل باستان به مدت هفتاد سالِ مربوط به ثیاتیره این است که پادشاهانشان روابط و اتحادهایی با ملت‌های بت‌پرست اطراف خود برقرار کردند، در شورشی مستقیم بر ضد کلام خدا. خدا بارها به اسرائیل هشدار داد که با امّت‌های مشرک پیرامونشان درنیامیزند. ده فرمان—همان امانتی که اسرائیل باستانی می‌بایست حامل آن می‌بود—صریحاً پرستش بت‌ها را منع می‌کند. هنگامی که خداوند در غار حوریب از برابر موسی گذشت و ذات خود را آشکار ساخت، همین هشدار را که به آن اشاره می‌کنیم، دو بار بیان کرد.

> And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Observe thou that which I command thee this day: behold, I drive out before thee the Amorite, and the Canaanite, and the Hittite, and the Perizzite, and the Hivite, and the Jebusite. Take heed to thyself, lest thou make a covenant with the inhabitants of the land whither thou goest, lest it be for a snare in the midst of thee: But ye shall destroy their altars, break their images, and cut down their groves: For thou shalt worship no other god: for the Lord, whose name is Jealous, is a jealous God: Lest thou make a covenant with the inhabitants of the land, and they go a whoring after their gods, and do sacrifice unto their gods, and one call thee, and thou eat of his sacrifice; And thou take of their daughters unto thy sons, and their daughters go a whoring after their gods, and make thy sons go a whoring after their gods. Exodus 34:10–16.

> و گفت: اینک، عهدی می‌بندم؛ در برابر تمامی قوم تو شگفتی‌هایی خواهم کرد که در تمام زمین و در هیچ قومی مانند آن انجام نشده است؛ و همهٔ قومی که در میان ایشان هستی کار خداوند را خواهند دید، زیرا کاری هولناک است که با تو انجام خواهم داد. آنچه امروز به تو فرمان می‌دهم رعایت کن: اینک اموریان و کنعانیان و حتیان و فرزیان و حویان و یبوسیان را از پیش روی تو بیرون می‌رانم. مراقب خود باش، مبادا با ساکنان سرزمینی که بدان می‌روی عهد ببندی، مبادا که این در میان تو به دام بدل شود؛ بلکه قربانگاه‌هایشان را ویران کن، بت‌هایشان را بشکن و درختان مقدسشان را قطع کن؛ زیرا نباید خدایی دیگر را بپرستی، زیرا خداوند که نامش «غیور» است، خدایی غیور است؛ مبادا با ساکنان آن سرزمین عهد ببندی، و آنان در پی خدایان خود زنا کنند و برای خدایان خود قربانی کنند، و کسی تو را دعوت کند و تو از قربانی او بخوری؛ و از دخترانشان برای پسرانت بگیری، و دخترانشان در پی خدایان خود زنا کنند و پسرانت را نیز وادارند که در پی خدایان ایشان زنا کنند. خروج ۳۴:۱۰-۱۶.

Twice God warned ancient Israel in this passage alone, and there are many other biblical testimonies of the command to ancient Israel that they were to make no covenants with the idolatrous nations around them. Those compromises began with ancient Israel’s rejection of God and His theocracy. When they desired a king, God allowed them to have a king and from that point on the majority of all the kings, and most certainly every king of the northern ten tribes disregarded that very command. The principle that required that Israel was separate and peculiar from the idolatrous nations around them was rejected and illustrated by the compromise that Constantine would later become a symbol of. Pergamos and Constantine represent the rebellion of Israel’s kings who introduced idolatry into God’s church. The falling away that began with king Saul typified the falling away of the Christian church that led to the captivity in spiritual Babylon. The sacred history beginning with king Saul onward until the captivity in Babylon is symbolized by the church of Pergamos. The captivity of seventy years that followed was the church of Thyatira.

فقط در همین بخش، خدا دو بار به اسرائیل باستان هشدار داد، و شهادت‌های کتاب‌مقدسی فراوان دیگری نیز دربارهٔ فرمانی به اسرائیل باستان وجود دارد که نباید با ملت‌های بت‌پرست پیرامون خود هیچ پیمانی ببندند. آن سازش‌ها از ردّ خدا و حکومت الهی او توسط اسرائیل باستان آغاز شد. وقتی خواستار پادشاه شدند، خدا اجازه داد پادشاهی داشته باشند و از آن زمان به بعد، اکثریت همهٔ پادشاهان، و بی‌تردید هر یک از پادشاهان ده قبیلهٔ شمالی، همان فرمان را نادیده گرفتند. اصلی که اقتضا می‌کرد اسرائیل از ملت‌های بت‌پرست پیرامون خود جدا و متمایز باشد، رد شد و این ردّ با سازشی که کنستانتین بعدها نماد آن شد، مجسّم گردید. پرگاموس و کنستانتین نمایانگر شورش پادشاهان اسرائیل‌اند که بت‌پرستی را به کلیسای خدا وارد کردند. سقوطی که با پادشاه شائول آغاز شد، نمونهٔ سقوط کلیسای مسیحی بود که به اسارت در بابل روحانی انجامید. تاریخ مقدسی که از دوران پادشاهی شائول آغاز می‌شود و تا اسارت در بابل ادامه دارد، نمادش کلیسای پرگاموس است. اسارت هفتادسالهٔ پس از آن، کلیسای تیاتیره بود.

Ephesus, represents the church that goes forth to conquer the Promised Land. Ephesus represents the time of Moses and the deliverance of Israel from the bondage of Egypt.

افسس نمایانگر کلیسایی است که می‌رود تا سرزمین موعود را فتح کند. افسس نمایانگر زمان موسی و رهایی اسرائیل از بندگی مصر است.

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

The history represented by the deliverance from Egypt is repeated in the last days. It was therefore also repeated in the Millerite history. That is why Sister White repeatedly references that history to describe the Millerite history. She aligns the Great Disappointment of 1844 with the disappointment of the Hebrews as they stood before the Red Sea with Pharaoh’s army approaching them from behind. She also aligns the history of the deliverance from Egypt with the time of Christ, thus the disappointment of the disciples at the cross was typified by the disappointment at the Red Sea, which also typified the Great Disappointment of 1844. The disappointment of the cross represented the beginning of the church of Ephesus. The time of Moses at the beginning of ancient Israel represented by the church of Ephesus which also typified the beginning of modern Israel in the time of Christ. Both histories are represented by the church of Ephesus. The truths we are identifying here have often been publicly presented through the years by Future for America, so I am simply providing an overview.

تاریخی که با رهایی از مصر نمایانده شده است، در روزهای آخر تکرار می‌شود. از این‌رو در تاریخ جنبش میلری نیز تکرار شد. به همین دلیل است که خواهر وایت بارها به آن تاریخ ارجاع می‌دهد تا تاریخ جنبش میلری را توصیف کند. او یأس بزرگ ۱۸۴۴ را با ناامیدی عبرانیان، هنگامی که در برابر دریای سرخ ایستاده بودند و سپاه فرعون از پشت سر به سویشان نزدیک می‌شد، هم‌تراز می‌کند. او همچنین تاریخ رهایی از مصر را با زمان مسیح مطابقت می‌دهد؛ ازاین‌رو ناامیدی شاگردان در هنگام صلیب، توسط ناامیدی کنار دریای سرخ نمادین شده بود، که آن نیز یأس بزرگ ۱۸۴۴ را نمادین می‌کرد. ناامیدیِ صلیب نمایانگر آغاز کلیسای افسس بود. زمان موسی، در آغاز اسرائیلِ کهن، با کلیسای افسس نمایانده می‌شود؛ و همان کلیسا همچنین آغاز اسرائیلِ نوین در زمان مسیح را نیز نمادین می‌کند. هر دو تاریخ توسط کلیسای افسس نمایانده شده‌اند. حقایقی که در اینجا مطرح می‌کنیم طی سال‌ها بارها به‌طور علنی توسط Future for America ارائه شده‌اند، بنابراین من صرفاً یک مرور کلی ارائه می‌دهم.

In the history of Christ, we find the beginning of the new covenant people who are being raised up as the previous covenant chosen people are being passed by. The history of Christ is the end of ancient Israel, and in the history of the deliverance from Egypt at the beginning of ancient Israel there was a previously chosen covenant people that were passed by for a new covenant people.

در تاریخ مسیح، آغازِ قومِ عهدِ نو را می‌یابیم؛ قومی که در حالی برپا می‌شود که قومِ برگزیدهٔ عهدِ پیشین کنار گذاشته می‌شود. تاریخِ مسیح پایانِ اسرائیلِ باستان است، و در تاریخِ رهایی از مصر، در سرآغازِ اسرائیلِ باستان، قومِ عهدِ پیشینِ برگزیده‌ای بود که برای قومِ عهدِ نو کنار گذاشته شد.

In Christ’s history the former chosen people came to their final conclusion in the year 70 with the destruction of Jerusalem. At the beginning in the time of Moses the former chosen people died in the wilderness over a forty-year period, and Joshua and Caleb became the representatives of the new chosen people that were destined to carry the message to the Promised land as did the apostles of the Ephesian church time period carried the gospel to the world.

در تاریخِ مسیح، قومِ برگزیدهٔ پیشین با ویرانیِ اورشلیم در سالِ ۷۰ به سرانجامِ نهاییِ خود رسیدند. در آغاز، در زمانِ موسی، قومِ برگزیدهٔ پیشین طی چهل سال در بیابان هلاک شدند و یوشع و کالب نمایندگانِ قومِ برگزیدهٔ جدید شدند که مقدر بود پیام را به سرزمینِ موعود برسانند، همان‌گونه که رسولانِ دورهٔ کلیسای افسس انجیل را به جهان رساندند.

The beginning and ending of ancient and also the beginning of modern Israel all identify a transition of a former chosen people unto a new chosen people. Upon the testimony of two or three a thing is established; and each of these three lines of witnesses identify the divorce of the previous chosen people and these witnesses possess the signature of Alpha and Omega, the One who identifies the end from the beginning. There will be a former chosen people that is passed by when God enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand. God is not the author of confusion; He never changes and His word never fails.

آغاز و پایان اسرائیل باستان، و نیز آغاز اسرائیل مدرن، همگی دلالت بر گذار از قوم برگزیدهٔ پیشین به سوی قوم برگزیدهٔ جدید دارند. به گواهی دو یا سه شاهد، هر امری استوار می‌شود؛ و هر یک از این سه خطِ شهادت، طلاقِ قوم برگزیدهٔ پیشین را نشان می‌دهند و این شاهدان امضای آلفا و امگا را بر خود دارند، آن یگانه‌ای که پایان را از آغاز اعلام می‌کند. هنگامی که خدا با صد و چهل و چهار هزار تن عهد می‌بندد، قوم برگزیدهٔ پیشین کنار گذاشته خواهد شد. خدا سرچشمهٔ آشفتگی نیست؛ او هرگز تغییر نمی‌کند و کلامش هرگز باطل نمی‌شود.

The deliverance from Egypt and the triumphs accomplished by God through Joshua are represented by the church of Ephesus, but Ephesus was destined to lose its first love. When Joshua was laid to rest another generation arose marking the period represented by Smyrna. Joshua’s wonderful work of clearing the Promised Land was never fully accomplished, for the people became satisfied with themselves and forsook the work given to Joshua. They lost their first love. That period continued until Israel rejected God and Samuel anointed king Saul, thus ushering in the church of Pergamos.

رهایی از مصر و پیروزی‌هایی که خدا از طریق یوشع به دست آورد، با کلیسای افسس نمایانده می‌شوند، اما مقدر بود که کلیسای افسس محبت نخستین خود را از دست بدهد. با درگذشت یوشع، نسل دیگری برخاست که دوره‌ای را رقم زد که با کلیسای سمیرنا نمایانده می‌شود. کار شگفت‌انگیز یوشع در پاکسازی سرزمین موعود هرگز به‌طور کامل به انجام نرسید، زیرا قوم از خود راضی شدند و کارِ سپرده‌شده به یوشع را ترک کردند. آنان محبت نخستین خود را از دست دادند. آن دوره ادامه یافت تا وقتی که اسرائیل خدا را رد کرد و صموئیل شائول را برای پادشاهی مسح نمود و بدین‌سان کلیسای پرگاموس آغاز شد.

> “The message came to Smyrna, a church in Asia Minor, and likewise to the Christian church as a whole, during the second and third centuries. It was a time when paganism was making its final stand for supremacy in the world. Christianity had spread with wonderful rapidity, until it was known throughout the world. Some embraced the faith of Christ because of heart conversion, others, because of the might of argument brought to bear, and still others, because they could see that the cause of paganism was waning, and policy led them to the side that promised to be victorious. These conditions weakened the spirituality of the church. The Spirit of Prophecy, which characterized the apostolic church, was gradually lost. This is a gift which brings the church to which it is entrusted, into the unity of the faith. When there were no longer true prophets, false teachings spread rapidly; the philosophy of the Greeks led to a false interpretation of the Scriptures, and the self-righteousness of the ancient Pharisees, so often condemned by Christ, again appeared in the midst of the church. The foundation was laid during the two centuries preceding the reign of Constantine for those evils which were fully developed during the two centuries following. During this period, martyrdom became popular in many parts of the Roman Empire. Strange as this may seem, it is none the less true. It was the result of the relationship existing between Christians and pagans.

> پیام در سده‌های دوم و سوم به اسمیرنا، کلیسایی در آسیای صغیر، و نیز به کلیسای مسیحی به‌طور کلی رسید. آن زمانی بود که بت‌پرستی برای کسب برتری در جهان آخرین ایستادگی خود را می‌کرد. مسیحیت با شتابی شگفت گسترش یافته بود، تا جایی که در سراسر جهان شناخته می‌شد. برخی به سبب دگرگونیِ دل، ایمانِ مسیح را پذیرفتند؛ برخی دیگر، به‌واسطۀ نیروی استدلالی که به‌کار گرفته شد؛ و گروهی دیگر از آن رو که می‌دیدند کارِ بت‌پرستی رو به افول است، و مصلحت‌سنجی آنان را به سوی جانبی می‌کشاند که نویدِ پیروزی می‌داد. این شرایط معنویتِ کلیسا را تضعیف کرد. روحِ نبوت، که مشخصۀ کلیسای رسولی بود، به‌تدریج از میان رفت. این موهبتی است که کلیسایی را که به آن سپرده می‌شود، به وحدتِ ایمان می‌رساند. هنگامی که دیگر پیامبرانِ حقیقی نبودند، تعلیماتِ کاذب به‌سرعت گسترش یافت؛ فلسفۀ یونانیان به تفسیری نادرست از کتاب‌مقدس انجامید، و عُجب و خودبرحق‌پنداریِ فریسیانِ کهن — که بارها از سوی مسیح محکوم شده بود — بار دیگر در میانِ کلیسا پدیدار شد. در دو سدهٔ پیش از دورانِ سلطنتِ کنستانتین، بنیانِ آن شروری نهاده شد که در دو سدهٔ پس از آن به‌طور کامل رشد کرد. در این دوره، شهادت در بسیاری از نقاطِ امپراتوریِ روم رواج یافت. هرچند شاید عجیب به نظر برسد، اما حقیقت دارد. این نتیجۀ رابطۀ موجود میانِ مسیحیان و بت‌پرستان بود.

> “In the Roman world the religion of all nations was respected, but the Christians were not a nation, they were but a sect of a despised race. When they therefore persisted in denouncing the religion of all classes of men, when they held secret meetings, and separated themselves entirely from the customs and practices of their nearest relatives and most intimate friends, they became objects of suspicion, and often of persecution, by the pagan authorities. Often they brought persecution upon themselves, when there was no spirit of opposition in the minds of the rulers. In illustration of this spirit, history gives the details of the execution of Cyprian, bishop of Carthage. When his sentence was read, a general cry arose from the listening multitude of Christians, who said, ‘We will die with him.’

> در جهان روم دینِ همهٔ ملت‌ها محترم شمرده می‌شد، اما مسیحیان یک ملت نبودند؛ آنان فقط فرقه‌ای از نژادی منفور بودند. ازاین‌رو، وقتی بر محکوم کردن دینِ همهٔ طبقات مردم پافشاری می‌کردند، گردهمایی‌های پنهانی برگزار می‌نمودند و خود را به‌کلی از آداب و رسوم و رفتارهای نزدیک‌ترین خویشاوندان و صمیمی‌ترین دوستانشان جدا می‌ساختند، از سوی مقامات بت‌پرست مورد سوءظن، و اغلب مورد تعقیب و آزار، قرار می‌گرفتند. بسا اوقات نیز خود موجبات تعقیب را فراهم می‌کردند، بی‌آن‌که در ذهن حاکمان هیچ روحیهٔ مخالفتی باشد. در تبیین این روحیه، تاریخ جزئیات اعدامِ سیپریان، اسقفِ قرطاج، را نقل می‌کند. هنگامی که حکم او خوانده شد، فریادی همگانی از انبوهِ مسیحیانی که گوش می‌دادند برخاست: «ما با او خواهیم مرد.»

> “The spirit with which many professed Christians accepted death, and even needlessly provoked the enmity of the government, probably had much to do with the passage, in 303, a. d., of the edict of persecution, by the emperor Diocletian, and his assistant, Galerius. The edict was universal in its spirit, and was enforced with more or less strenuousness for ten years.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.

> روحیه‌ای که بسیاری از کسانی که خود را مسیحی می‌خواندند با آن مرگ را پذیرفتند، و حتی بی‌جهت دشمنی دولت را برانگیختند، احتمالاً در صدور فرمان تعقیب و آزار در سال ۳۰۳ میلادی، از سوی امپراتور دیوکلتیان و معاونش، گالریوس، نقشی بسزا داشت. این فرمان در روح و مضمون، عام و فراگیر بود و به‌مدت ده سال کمابیش با سخت‌گیری اجرا شد. استیون هاسکل، داستان بینندهٔ پاتموس، ۵۰. ۵۱.

Though Smyrna is one of the two churches that receive no rebuke from the Lord, the history testifies that those who were martyred during that period of time represents some whose motivations were based upon human and not divine impulses. The book of Judges opens by identifying the death of Joshua, and there is a verse that is repeated twice in the book which defines the history of the judges. The second time that verse is cited is the final verse of the book. The first verse of the book marks the end of Joshua and the last verse summarizes the history.

با آن‌که سمیرنا یکی از دو کلیسایی است که از سوی خداوند هیچ توبیخی دریافت نمی‌کنند، تاریخ گواهی می‌دهد که در میان کسانی که در آن دوره شهید شدند، برخی انگیزه‌هایی انسانی و نه الهی داشتند. کتاب داوران با اعلام مرگ یوشع آغاز می‌شود و در آن آیه‌ای هست که دو بار تکرار شده و تاریخِ دورهٔ داوران را ترسیم می‌کند. بارِ دومِ نقلِ آن آیه، آیهٔ پایانیِ کتاب است. آیهٔ نخستِ کتاب پایانِ دورانِ یوشع را نشان می‌دهد و آیهٔ آخر تاریخ را خلاصه می‌کند.

> Now after the death of Joshua it came to pass, that the children of Israel asked the Lord, saying, Who shall go up for us against the Canaanites first, to fight against them?… In those days there was no king in Israel, but every man did that which was right in his own eyes… In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 1:1; 17:16; 21:25.

> پس از مرگ یوشع چنین شد که بنی‌اسرائیل از خداوند پرسیدند و گفتند: «چه کسی نخست برای ما بر ضد کنعانیان برود تا با آنان بجنگد؟»... در آن روزها در اسرائیل پادشاهی نبود، اما هر کس آنچه را در نظر خود درست می‌دید انجام می‌داد... در آن روزها در اسرائیل پادشاهی نبود: هر کس آنچه را در نظر خود درست می‌دید انجام می‌داد. داوران ۱:۱؛ ۱۷:۱۶؛ ۲۱:۲۵.

As in the history of Smyrna “self” was a primary theme from the beginning to the end. Because they had no king, they determined to do whatever they chose to do. The lack of guidance was what Haskell identified in the history of Smyrna that was represented by no active Spirit of Prophecy. In both histories a lack of guidance opened the door for decisions to be made based upon a person’s own motivations. Ephesus represents the deliverance from Egypt. The history recorded in the book of Judges is represented by the church of Smyrna. From king Saul until the Babylonian captivity is represented by the church of Pergamos and the captivity in Babylon is represented by the church of Thyatira.

چنان‌که در تاریخ اسمیرنا، «خود» از آغاز تا انجام موضوعی محوری بود. چون پادشاهی نداشتند، تصمیم گرفتند هرچه می‌خواهند انجام دهند. هسکل در تاریخ اسمیرنا، فقدانِ هدایت را شناسایی کرد؛ چیزی که با نبودِ روحِ فعالِ نبوت نمایان بود. در هر دو تاریخ، کمبود هدایت راه را گشود تا تصمیم‌ها بر پایهٔ انگیزه‌های شخصی افراد گرفته شود. افسس نمایانگر رهایی از مصر است. تاریخِ ثبت‌شده در کتابِ داوران را کلیسای اسمیرنا نمایندگی می‌کند. دوران از پادشاه شائول تا اسارتِ بابلی را کلیسای پرگاموس نمایندگی می‌کند و اسارت در بابل را کلیسای تیاتیرا نمایندگی می‌کند.

In agreement with the phenomenon identified by the pioneers there is a four and three division in the churches, seals and trumpets, and the first four churches in ancient Israel’s history begin with the Egyptian captivity and end with the Babylonian captivity, for the Alpha and Omega always identifies the end with the beginning. The first four churches in modern Israel’s history begin with the subjection of the Jews to Roman authority and the four churches end with the subjection of the spiritual Jews to spiritual Rome for twelve hundred and sixty years.

مطابق با پدیده‌ای که پیشگامان شناسایی کرده‌اند، در کلیساها، مُهرها و شیپورها تقسیم‌بندی‌ای به چهار و سه بخش دیده می‌شود، و چهار کلیسای نخست در تاریخ اسرائیلِ باستان با اسارت در مصر آغاز می‌شوند و با اسارت در بابل پایان می‌یابند، زیرا آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز یکی می‌گیرد. چهار کلیسای نخست در تاریخ اسرائیلِ جدید با تحت اقتدار روم درآمدنِ یهودیان آغاز می‌شوند و این چهار کلیسا با تحت سلطهٔ رومِ روحانی درآمدنِ یهودیانِ روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال پایان می‌یابند.

What followed Thyatira was Sardis, which began when they came out of the Babylonian captivity typified by Thyatira. Sardis is the church which had a name that it lived, but it did not live. Their profession of life was a lie. Interestingly enough, of all the seven churches it is the word Sardis that has no definition. Definitions have been assigned to Sardis based upon the context of the history and verses, but there is no etymological definition of the name. It has a name, but it doesn’t.

آنچه پس از تیاتیره آمد، ساردیس بود؛ که آغاز شد وقتی آنان از اسارت بابلی که تیاتیره نماد آن بود، بیرون آمدند. ساردیس کلیسایی است که شهرتش به زنده بودن بود، اما زنده نبود. ادعای زنده‌بودنشان دروغ بود. جالب اینجاست که از میان هر هفت کلیسا، این نامِ «ساردیس» است که هیچ تعریفی ندارد. بر اساس زمینه تاریخی و آیات، برای ساردیس تعاریفی تعیین کرده‌اند، اما برای این نام هیچ تعریف ریشه‌شناختی‌ای وجود ندارد. نامی دارد، اما ندارد.

> “But the second temple had not equaled the first in magnificence; nor was it hallowed by those visible tokens of the divine presence which pertained to the first temple. There was no manifestation of supernatural power to mark its dedication. No cloud of glory was seen to fill the newly erected sanctuary. No fire from heaven descended to consume the sacrifice upon its altar. The Shekinah no longer abode between the cherubim in the most holy place; the ark, the mercy seat, and the tables of the testimony were not to be found therein. No voice sounded from heaven to make known to the inquiring priest the will of Jehovah.” The Great Controversy, 24.

> اما معبد دوم از حیث شکوه به پای نخستین نمی‌رسید؛ و نیز با آن نشانه‌های دیدنی حضور الهی که به معبد نخستین تعلق داشت تقدیس نشد. هیچ جلوه‌ای از قدرت فوق‌طبیعی ظاهر نشد تا بر تقدیس آن مهر تأیید نهد. هیچ ابر جلالی دیده نشد که معبد نوساخته را پر کند. آتشی از آسمان فرود نیامد تا قربانی بر مذبحش را بسوزاند. شکینه دیگر میان کروبیان در قدس‌الاقداس ساکن نبود؛ تابوت عهد، کرسی رحمت و لوح‌های شهادت در آن یافت نمی‌شد. هیچ صدایی از آسمان برنخاست تا اراده یهوه را بر کاهن جویا آشکار سازد. مناقشه بزرگ، ۲۴.

After the Babylonian captivity they rebuilt Jerusalem and the temple. They then had a name again, for God had promised to put His name in Jerusalem. But His name represents His character, and the lack of His personal presence identified that they had the name that represented life, but in reality, they no longer had the presence that produces life. All they really had was profession and pretense.

پس از اسارت بابلی، اورشلیم و هیکل را بازساختند. آنگاه دوباره نامی یافتند، زیرا خدا وعده داده بود نام خود را در اورشلیم قرار دهد. اما نام او نمایندهٔ شخصیت اوست، و نبودِ حضور شخصی او نشان می‌داد که آنان نامی را که نمایانگر زندگی بود داشتند، اما در واقع دیگر آن حضوری را که زندگی می‌آفریند نداشتند. آنچه در حقیقت برایشان باقی مانده بود تنها ادعا و تظاهر بود.

The last voice in Sardis promised of an Elijah who would come before the great and terrible day of the Lord. For ancient Israel the destruction of Jerusalem was the great and dreadful day of the Lord. For this reason, Sister White refers to Jerusalem’s destruction in 70AD as an illustration of the great and dreadful day of the Lord represented as the seven last plagues. The church of Philadelphia began with the voice of John the Baptist crying in the wilderness, thus typifying the voice of William Miller. The voices of John the Baptist and William Miller were presenting the Laodicean message to a people who believed everything was alright, when everything was all wrong. Both John the Baptist and William Miller laid the ax to the root of the tree. The message to Sardis was that there were “a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy.” John the Baptist and William Miller represent those who came out of the time period represented by Sardis and were worthy to walk with Christ.

آخرین صدا در ساردیس وعدهٔ آمدن الیایی را داد که پیش از روز بزرگ و هولناکِ خداوند خواهد آمد. برای اسرائیل باستان، ویرانی اورشلیم همان روز بزرگ و هولناکِ خداوند بود. از این رو، خواهر وایت نابودی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی را نمونه‌ای از روز بزرگ و هولناکِ خداوند می‌داند که به‌صورت هفت بلای آخر به تصویر کشیده شده است. کلیسای فیلادلفیا با صدای یوحناى تعمیددهنده که در بیابان فریاد می‌زد آغاز شد و بدین‌سان نمونه‌ای از صدای ویلیام میلر به‌شمار می‌آید. صدای یوحناى تعمیددهنده و ویلیام میلر پیام لاودیکیه را به مردمی ارائه می‌کرد که می‌پنداشتند همه‌چیز روبه‌راه است، حال آنکه همه‌چیز سراپا نادرست بود. هر دو، یوحناى تعمیددهنده و ویلیام میلر، تبر را بر ریشهٔ درخت نهادند. پیام به ساردیس این بود که «حتی در ساردیس نیز چند تن هستند که جامه‌های خود را نیالوده‌اند؛ و آنان با من در جامه‌های سفید راه خواهند رفت، زیرا شایسته‌اند.» یوحناى تعمیددهنده و ویلیام میلر نمایندهٔ کسانی هستند که از دوره‌ای که ساردیس نمایندهٔ آن بود بیرون آمدند و شایسته بودند تا با مسیح راه بروند.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برخیزانده شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، کسانی که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت آنان چنان بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌گونه‌ای نیرومند بر آنان اثر بگذارد و ماهیتِ واقعی‌شان را آشکار کند. و چون هشدارِ خطیر برای گریختن از خشمِ آینده طنین‌انداز شد، بسیاری از کسانی که به کلیساها پیوسته بودند، پیامِ شفابخش را پذیرفتند؛ پس‌رفت‌های خود را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و رنجِ عمیقِ جان، خود را در برابر خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، به طنین‌انداختنِ این ندا یاری رساندند: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۳.

The seven churches of Revelation represent the history of the apostles until the Second Coming of Christ, and the seven churches also represent the history of ancient Israel from the prophet Moses until the first coming of Christ.

هفت کلیسای مکاشفه نمایانگر تاریخ رسولان تا بازگشت دومِ مسیح هستند، و این هفت کلیسا همچنین نمایانگر تاریخ اسرائیل باستان از پیامبر موسی تا نخستین آمدنِ مسیح هستند.

> “The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ.

> آزمایش‌های بنی‌اسرائیل و نگرش آنان درست پیش از نخستین آمدن مسیح، وضعیت قوم خدا را در تجربهٔ آنان پیش از بازگشت دوم مسیح به تصویر می‌کشند.

> “Satan’s snares are laid for us as verily as they were laid for the children of Israel just prior to their entrance into the land of Canaan. We are repeating the history of that people.

> دام‌های شیطان برای ما به‌راستی همان‌گونه گسترده شده‌اند که برای بنی‌اسرائیل درست پیش از ورودشان به سرزمین کنعان گسترده شده بود. ما تاریخ آن قوم را تکرار می‌کنیم.

> “Their history should be a solemn warning to us. We need never expect that when the Lord has light for his people, Satan will stand calmly by and make no effort to prevent them from receiving it. Let us beware that we do not refuse the light God sends, because it does not come in a way to please us. . . . If there are any who do not see and accept the light themselves, let them not stand in the way of others.

> تاریخ‌شان باید برای ما هشداری جدی باشد. نباید هرگز انتظار داشته باشیم که وقتی خداوند برای قوم خود نوری دارد، شیطان آرام کنار بایستد و هیچ تلاشی برای جلوگیری از دریافت آن نکند. هشیار باشیم نوری را که خدا می‌فرستد، چون مطابق پسند ما نمی‌آید، رد نکنیم. ... اگر کسانی هستند که خودشان نور را نمی‌بینند و نمی‌پذیرند، مانع راه دیگران نشوند.

> “‘I call heaven and earth to record this day against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing; therefore choose life, that both thou and thy seed may live; that thou mayest love the Lord thy God, and that thou mayest obey his voice, and that thou mayest cleave unto him; for he is thy life, and the length of thy days; that thou mayest dwell in the land which the Lord sware unto thy fathers, to Abraham, to Isaac, and to Jacob, to give them.’

> 'امروز آسمان و زمین را بر ضد شما به شهادت می‌خوانم که زندگی و مرگ، برکت و لعنت را پیش روی شما نهاده‌ام؛ پس زندگی را برگزین تا تو و نسلت زنده بمانید؛ تا خداوندِ خدایت را محبت کنی و آواز او را اطاعت کنی و به او بپیوندی؛ زیرا او حیات تو و درازای ایام توست، تا در زمینی که خداوند به پدرانت، ابراهیم و اسحاق و یعقوب، سوگند خورد که آن را به ایشان بدهد، ساکن شوی.'

> “This song was not historical but prophetic. While it recounted the wonderful dealings of God with his people in the past, it also foreshadowed the great events of the future, the final victory of the faithful when Christ shall come the second time in power and glory.

> این سرود تاریخی نبود، بلکه پیش‌گویانه بود. در حالی که کارهای شگفت‌انگیز خدا را با قومش در گذشته بازگو می‌کرد، از رویدادهای بزرگ آینده نیز خبر می‌داد: پیروزی نهایی وفاداران، هنگامی که مسیح برای بار دوم با قدرت و جلال خواهد آمد.

> “The apostle Paul plainly states that the experience of the Israelites in their travels has been recorded for the benefit of those living in this age of the world, those upon whom the ends of the world are come. We do not consider that our dangers are any less than those of the Hebrews, but greater.” Healthful Living, 280, 281.

> رسول پولس به‌روشنی بیان می‌کند که تجربهٔ بنی‌اسرائیل در سفرهایشان برای منفعتِ کسانی که در این عصر جهان زندگی می‌کنند، یعنی آنان که پایان‌های جهان بر ایشان فرارسیده است، ثبت شده است. ما چنین نمی‌پنداریم که خطرات ما کمتر از خطرات عبرانیان باشد، بلکه بیشتر است. زندگی سالم، ۲۸۰، ۲۸۱.

The deliverance from Egypt is represented by the church of Ephesus, and the symbol of the church of Ephesus in that history was Joshua. After those who God brought out of Egypt failed ten successive tests, the Lord removed the covenant from the rebels and gave it to Joshua and Caleb.

رهایی از مصر با کلیسای افسس نمایانده می‌شود و نماد کلیسای افسس در آن روایت، یوشع بود. پس از آن‌که کسانی که خدا از مصر بیرون آورده بود، در ده آزمون پیاپی ناکام شدند، خداوند عهد را از سرکشان گرفت و آن را به یوشع و کالب سپرد.

> Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. Numbers 14:28–30.

> به آنان بگو: به‌راستی، به حیات خود قسم، می‌گوید خداوند، چنان‌که به گوش من گفته‌اید، همان‌گونه با شما رفتار خواهم کرد: جسدهای شما در این بیابان فرو خواهند افتاد؛ و از میان شما، همهٔ کسانی که شمرده شدند، مطابق شمار کاملتان، از بیست‌سالگی به بالا، یعنی کسانی که بر ضد من غرولند کرده‌اند، بی‌تردید به آن سرزمینی که سوگند خوردم شما را در آن ساکن سازم، داخل نخواهند شد؛ جز کالب پسر یفنّه و یوشع پسر نون. اعداد ۱۴:۲۸‏–‏۳۰.

Sister White identifies that Joshua and Caleb represent those “upon whom the ends of the world are come,” who “make a covenant with God by sacrifice.”

خواهر وایت بیان می‌کند که یوشع و کالب نمایندهٔ کسانی‌اند که «پایان‌های جهان بر آنان فرارسیده است»، کسانی که «از راه قربانی با خدا عهد می‌بندند».

> “For our admonition, upon whom the ends of the world are come, was this history recorded. How often the people of God today live over the experience of the children of Israel! How often they murmur and complain! How often they draw back when the Lord bids them go forward! The cause of God is suffering for want of men like Caleb and Joshua, men of fidelity and unshaken trust. God calls for men who will give themselves to him to be imbued with his Spirit. The cause of Christ and humanity demand sanctified, self-sacrificing men, men who will go forth without the camp, bearing the reproach. Let them be strong, valiant men, fit for worthy enterprises, and let them make a covenant with God by sacrifice.” Review and Herald, May 20, 1902.

> برای عبرت ما که پایان‌های جهان بر ما فرارسیده است، این تاریخ ثبت شده است. چه بسیار که قوم خدا امروز تجربهٔ فرزندان اسرائیل را بار دیگر از سر می‌گذرانند! چه بسیار که غرولند و شکایت می‌کنند! چه بسیار که چون خداوند ایشان را به پیش رفتن می‌خوانَد، واپس می‌نشینند! کارِ خدا از کمبود مردانی چون کالب و یوشع، مردانی با وفاداری و اعتمادی تزلزل‌ناپذیر، رنج می‌برد. خدا مردانی را فرامی‌خواند که خود را به او بسپارند تا از روح او سرشار شوند. امرِ مسیح و بشریت، مردانی تقدیس‌شده و ازخودگذشته می‌طلبد؛ مردانی که بیرون از اردوگاه بروند و ملامت را بر دوش کشند. بگذار چنین مردانی نیرومند و دلیر باشند، شایستهٔ کارهای ارجمند، و به‌وسیلهٔ قربانی با خدا عهد ببندند. ریویو اند هرالد، ۲۰ مهٔ ۱۹۰۲.

The covenant that is renewed, as represented by the covenant being renewed with Joshua and Caleb, is the covenant with the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. It is renewed after the original covenant chosen people are divorced from God and assigned to die in the wilderness. The covenant with the hundred and forty-four thousand is accomplished in the very same history that a former chosen people is rejected.

عهدی که تجدید می‌شود، چنان‌که تجدید عهد با یوشع و کالب نمایانگر آن است، همان عهد با صد و چهل و چهار هزار و جمعیت عظیم است. این عهد پس از آن تجدید می‌شود که قومِ برگزیدهٔ عهدِ نخستین از جانب خدا طلاق داده می‌شود و محکوم به مرگ در بیابان می‌گردد. عهد با صد و چهل و چهار هزار دقیقاً در همان دوره‌ای تحقق می‌یابد که قوم برگزیدهٔ پیشین رد می‌شود.

Ephesus means desirable and the work accomplished by both Joshua and the early church was “desirable.” When Joshua led God’s people into the Promised Land, he went forth conquering. The first seal runs parallel with the church of Ephesus, and is represented by a white horse that goes forth conquering. This was true of Joshua and of the apostolic church. The first seal runs parallel to the church of Ephesus in both ancient and modern Israel.

افسس به معنای «مطلوب» است و کاری که هم یوشع و هم کلیسای اولیه انجام دادند «مطلوب» بود. هنگامی که یوشع قوم خدا را به سرزمین موعود رهبری کرد، برای فتح پیش رفت. مهر نخست با کلیسای افسس موازی است و با اسبی سفید که برای غلبه پیش می‌رود نمایانده می‌شود. این امر دربارهٔ یوشع و کلیسای رسولی صادق بود. مهر نخست با کلیسای افسس، چه در اسرائیل باستان و چه در اسرائیل معاصر، موازی است.

Smyrna is derived from the word “myrrh” which is an oil that was used for embalming the dead. The second seal is represented by a red horse who was given “a great sword” and “power” to take “peace from the earth” which meant that men in that history would “kill one another.” The second seal runs parallel to the church of Smyrna and it represents the authority given to God’s enemies allowing them to overcome and kill God’s people. This was fulfilled in the period following the apostolic church and also in the history of the Judges. In both histories God allowed powers outside of God’s people to bring warfare and death upon His people. In the apostolic church that warfare was motivated by the rejection of the religion of Christ, which in the previous period of Ephesus had been invincible as it carried the gospel to the world. The motivation of the enemies of God’s people in the period of the Judges was based upon the previous period of Ephesus, where God demonstrated his power upon Egypt and the following nations that Joshua had been used to conquer. The second seal runs parallel to the church of Smyrna in both ancient and modern Israel.

سمیرنا از واژه «مُرّ» گرفته شده است؛ روغنی که برای حنوطِ مردگان به کار می‌رفت. مُهر دوم با اسبی سرخ به تصویر کشیده می‌شود که به او «شمشیری بزرگ» و «قدرت» داده شد تا «صلح را از زمین» بگیرد؛ به این معنا که مردمان در آن تاریخ «یکدیگر را خواهند کشت». مُهر دوم با کلیسای سمیرنا موازی است و نمایانگر اقتداری است که به دشمنان خدا داده شد تا بر قوم خدا غلبه کنند و آنان را بکشند. این امر در دوره پس از کلیسای رسولی و نیز در تاریخ داوران تحقق یافت. در هر دو تاریخ، خدا اجازه داد قدرت‌های بیرون از قوم او جنگ و مرگ را بر قومش بیاورند. در کلیسای رسولی، آن جنگ‌افروزی از ردّ دین مسیح برانگیخته می‌شد؛ دینی که در دوره پیشینِ افسس شکست‌ناپذیر بود، زیرا انجیل را به جهان می‌رساند. انگیزه دشمنان قوم خدا در دوره داوران نیز ریشه در دوره پیشینِ افسس داشت؛ دوره‌ای که در آن خدا قدرت خود را بر مصر و سپس بر ملت‌هایی که خدا یوشع را برای فتحشان به‌کار برد، آشکار ساخت. مُهر دوم هم در اسرائیل باستان و هم در اسرائیل معاصر با کلیسای سمیرنا موازی است.

Pergamos means a “fortified citadel,” thus representing a castle of a king. The third seal runs parallel to Pergamos and represents the history where human judgment is carried out by the kings of the land in opposition to God’s judgment. Thus, the measurement, or the judgment which is represented by the “two” scales that weigh the “wheat,” “barley,” “oil” and “wine;” identifies royal human authority, which is always flawed in relation to God’s judgment. Remember that an honest measuring or an honest weighing does not require two scales. Two scales represent unequal judgment.

«پرگاموس» به معنای «دژ استوار» است و از این‌رو نمایانگر قلعهٔ یک پادشاه است. مهر سوم با پرگاموس هم‌راستا است و دوره‌ای از تاریخ را نمایندگی می‌کند که در آن داوری انسانی به دست پادشاهان زمین، در تقابل با داوری خدا، اجرا می‌شود. از این رو، اندازه‌گیری، یا داوری‌ای که با «دو» ترازو که «گندم»، «جو»، «روغن» و «شراب» را می‌سنجند، نمایش داده می‌شود؛ نشان‌دهندهٔ اقتدار انسانیِ سلطنتی است که همواره در قیاس با داوری خدا خطاپذیر است. به یاد داشته باشید که اندازه‌گیری راستین یا وزن‌کشی راستین نیاز به دو ترازو ندارد. دو ترازو نمایانگر داوری نابرابر است.

The “barley” is a symbol of the Passover festival’s “first fruit” offering, the “wheat” is a symbol of the Pentecostal festival’s offering of the “two wave loaves.” The “oil” is a symbol of the Holy Spirit and the “wine” is a symbol of doctrine. Pergamos in the time of ancient Israel is the period of the compromising kings of Israel who brought judgment upon God’s system of worship represented by the Passover through Pentecostal season. The truths of God’s word are represented by the “wine” and “oil.” In both ancient and modern Israel, the church of Pergamos is the period when Satan attempts to accomplish what he could not do through the shedding of blood in the history represented by Smyrna. In Pergamos Satan attempted to destroy God’s people and God’s truth through compromise, not by the shedding of blood as represented in Smyrna. The compromise of the kings of ancient Israel typifies the compromise of Constantine in modern Israel.

«جو» نماد تقدیمۀ «باکوره»ی عید فصح است، «گندم» نماد تقدیمۀ «دو نانِ جنباندنی» در عید پنجاهه است. «روغن» نماد روح‌القدس و «شراب» نماد تعلیم است. پرغامس در زمان اسرائیل باستان، دورۀ پادشاهانِ سازش‌کارِ اسرائیل است که بر نظامِ پرستشِ خدا ـ که از عید فصح تا موسمِ پنجاهه نمایانده می‌شود ـ داوری آوردند. حقایقِ کلامِ خدا با «شراب» و «روغن» نمایانده می‌شوند. در هر دوی اسرائیلِ باستان و اسرائیلِ نوین، کلیسای پرغامس دوره‌ای است که شیطان می‌کوشد آنچه را که در تاریخِ نمایانده‌شده در سمیرنا از راهِ ریختنِ خون نتوانست انجام دهد، به انجام برساند. در پرغامس، شیطان کوشید قومِ خدا و حقیقتِ خدا را از راهِ سازش نابود کند، نه با ریختنِ خون چنان‌که در سمیرنا نمایانده شده است. سازشِ پادشاهانِ اسرائیلِ باستان نمونۀ سازشِ قسطنطین در اسرائیلِ نوین است.

Thyatira means “sacrifice of contrition” and speaks to the spirit of martyrdom that God provides to His people that are slain for His name. The sacrifice of contrition represents the willingness to serve Christ in severe circumstances as represented by Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego during the captivity of the seventy years; and it also represents the sacrifice of the Waldensians, the Huguenots and others who were tortured, imprisoned, slandered and slain by the papal authority during the history of the twelve hundred and sixty years. The fourth seal runs parallel to the church of Thyatira and represents the persecution by ancient Babylon against ancient Israel and the persecution by modern Babylon against modern Israel. The history of both captivities first required a falling away from truth which Israel’s kings and the emperor Constantine accomplished. Both prepared the way for a period represented by Thyatira.

تیاتیرا به معنای «قربانی ندامت» است و به روحیهٔ شهادتی اشاره دارد که خدا به قوم خود که به خاطر نام او کشته می‌شوند عطا می‌کند. قربانی ندامت نمایانگر آمادگی برای خدمت به مسیح در شرایط سخت است، چنان‌که در دانیال، شدرک، میشک و عبدنغو در دوران اسارت هفتادساله نمایان است؛ و نیز نمایانگر قربانی والدنسیان، هوگنوها و دیگرانی است که در طول تاریخِ هزار و دویست و شصت‌ساله به دست قدرت پاپی شکنجه و زندانی شدند، مورد تهمت قرار گرفتند و کشته شدند. مُهر چهارم با کلیسای تیاتیرا موازی است و نمایانگر جفا و آزارِ بابلِ باستانی بر ضد اسرائیلِ باستانی، و نیز جفا و آزارِ بابلِ نوین بر ضد اسرائیلِ نوین است. تاریخ هر دو اسارت نخست نیازمند انحراف از حقیقت بود؛ چیزی که پادشاهان اسرائیل و امپراتور کنستانتین آن را رقم زدند. هر دو راه را برای دورانی که تیاتیرا نمایندهٔ آن است هموار کردند.

Sardis has no meaning in agreement with it professing a name, but the profession is a lie. The presence of the Shekinah never manifested in the second temple. The presence of Christ never manifested in the history of Sardis. The reformation of the Dark Ages was essentially a series of one step forward and two steps back. The work that the history of Sardis was supposed to accomplish in the Protestant Reformation was never finalized.

ساردیس با نامی که یدک می‌کشد همخوانی ندارد، بلکه آن ادعا دروغین است. حضور شکینا هرگز در هیکل دوم تجلی نیافت. حضور مسیح هرگز در تاریخ ساردیس تجلی نیافت. اصلاحاتِ قرونِ تاریک در اصل رشته‌ای از یک گام به جلو و دو گام به عقب بود. کاری که تاریخ ساردیس قرار بود در اصلاحات پروتستانی به انجام برساند هرگز به سرانجام نرسید.

Philadelphia means brotherly love and it is impossible to love your brother if you do not first love God.

فیلادلفیا به معنای محبت برادرانه است و اگر نخست خدا را دوست نداشته باشید، نمی‌توانید برادر خود را دوست داشته باشید.

> If a man say, I love God, and hateth his brother, he is a liar: for he that loveth not his brother whom he hath seen, how can he love God whom he hath not seen? And this commandment have we from him, That he who loveth God love his brother also. 1 John 4:20, 21.

> اگر کسی بگوید: «من خدا را دوست می‌دارم»، و از برادر خود نفرت داشته باشد، دروغ‌گو است؛ زیرا کسی که برادر خود را که دیده است دوست نمی‌دارد، چگونه می‌تواند خدایی را که ندیده است دوست بدارد؟ و این فرمان را از او داریم که هر که خدا را دوست می‌دارد، برادر خود را نیز دوست بدارد. اول یوحنا ۴:۲۰، ۲۱

Philadelphia represents the church who loves God, and for this reason there is no condemnation or rebuke levelled against Philadelphia.

فیلادلفیا نمایانگر کلیسای دوستدار خداست و به همین دلیل هیچ محکومیت یا توبیخی متوجه فیلادلفیا نیست.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:7–12.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این‌ها را او می‌گوید که قدوس است، او که حقیقی است، او که کلید داوود را دارد، او که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید: اعمالت را می‌دانم؛ اینک دری گشوده را پیش روی تو نهاده‌ام و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا اندک قوت داری و کلام مرا نگاه داشته‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای. اینک کسانی از کنیسهٔ شیطان را که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، وامی‌دارم که بیایند و در برابر پاهایت سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. چون کلام شکیبایی مرا نگاه داشته‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش که بر تمام جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید، نگاه خواهم داشت. اینک به‌زودی می‌آیم؛ آنچه داری، محکم نگاه دار تا کسی تاج تو را نگیرد. آن که غلبه می‌کند، او را ستونی در هیکل خدای من خواهم ساخت و دیگر هرگز بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای من و نام شهر خدای من، یعنی اورشلیم جدید را که از آسمان از نزد خدای من فرود می‌آید، بر او خواهم نوشت؛ و نام جدید خود را نیز بر او خواهم نوشت. مکاشفه ۳:۷-۱۲.

Philadelphia is given “the key of David,” and in the Philadelphian history of ancient Israel they were given the Son of David, which represents among other things the prophetic principle of Alpha and Omega, the first and the last. That key represents the methodology of “historicism.” In the period represented by the Philadelphian church at the end of ancient Israel the very Author of biblical prophecy was the key. In the period represented by the Philadelphian church in the Millerite history William Miller was given the key. In those two histories Christ dealt with Jews who thought they were the sons of Abraham, but they were not. Miller dealt with Protestants who thought they were spiritual Jews, but were not.

به فیلادلفیا «کلید داوود» داده شده است، و در تاریخِ فیلادلفیِ اسرائیلِ باستان به آنان پسرِ داوود داده شد، که در کنارِ امورِ دیگر، اصلِ نبویِ «آلفا و امگا»، «اول و آخر» را نمایندگی می‌کند. آن کلید نمایانگرِ روشِ «تاریخ‌گرایی» است. در دوره‌ای که کلیسای فیلادلفیا در پایانِ اسرائیلِ باستان نمایندگی می‌کند، خودِ نویسندهٔ نبوت‌های کتاب‌مقدس کلید بود. در دوره‌ای که کلیسای فیلادلفیا در تاریخِ میلرایتی نمایندگی می‌کند، ویلیام میلر کلید را دریافت کرد. در آن دو تاریخ، مسیح با یهودیانی سر و کار داشت که می‌پنداشتند فرزندانِ ابراهیم‌اند، اما نبودند. میلر با پروتستان‌هایی سر و کار داشت که می‌پنداشتند یهودیانِ روحانی‌اند، اما نبودند.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:13.

> هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۳.

Laodicea means a people judged, and the Laodiceans, the Jews of Christ time period, were ultimately judged in 70AD at the destruction of Jerusalem. The ultimate judgment of apostate Protestantism takes place in the Sunday law crisis, but they met their judgment when they rejected the first angel’s message in the spring of 1844, and were then divinely pronounced as the daughters of Babylon. Those fallen Protestants typify Laodicean Adventism in the last days of the investigative judgment.

لاودیکیه به‌معنای «قومِ داوری‌شده» است، و لاودیکیان، یعنی یهودیانِ دورهٔ مسیح، سرانجام در سال ۷۰ پس از میلاد، هنگامِ ویرانیِ اورشلیم، داوری شدند. داوریِ نهاییِ پروتستانیسمِ مرتد در بحرانِ قانونِ یکشنبه روی می‌دهد، اما آنان هنگامی که در بهارِ ۱۸۴۴ پیامِ فرشتهٔ نخست را رد کردند با داوریِ خود مواجه شدند، و سپس به‌طور الهی به‌عنوان «دخترانِ بابل» اعلام شدند. آن پروتستان‌های سقوط‌کرده نمونهٔ ادونتیسمِ لاودیکیایی در روزهای واپسینِ داوریِ تحقیقی هستند.

We have now essentially reviewed several various ways in which the seven churches of Revelation can be correctly understood as prophetic symbols and thereafter prophetically applied. But they must be understood and applied within the context of the prophetic rules “that have been given us by the highest authority.”

اکنون اساساً چندین روش مختلف را بررسی کرده‌ایم که بر اساس آن‌ها می‌توان هفت کلیسای مکاشفه را به‌درستی به‌عنوان نمادهای پیش‌گویانه فهمید و سپس به‌طور پیش‌گویانه به کار بست. اما باید آن‌ها را در چارچوب قواعد پیش‌گویی «که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند» فهمید و به کار گرفت.

The message to the seven churches were messages given to the seven churches that were in existence when John recorded the messages. The messages to the seven churches provide instruction and warning for all churches throughout history. The messages to the seven churches provide instruction and warning for individual Christians throughout history. The seven churches represent the history of Christianity from the time of the apostles until the end of the world. The seven churches represent the history of ancient Israel from the time of Moses until the destruction of Jerusalem in 70 AD. The seven churches may be recognized and applied by identifying the distinction between the first four churches and the last three churches.

پیام‌های خطاب به هفت کلیسا، همان پیام‌هایی بودند که به هفت کلیسایی داده شدند که هنگام ثبت این پیام‌ها توسط یوحنا وجود داشتند. پیام‌های خطاب به هفت کلیسا برای همهٔ کلیساها در طول تاریخ راهنمایی و هشدار فراهم می‌کنند. پیام‌های خطاب به هفت کلیسا برای تک‌تک مسیحیان در سراسر تاریخ راهنمایی و هشدار فراهم می‌کنند. هفت کلیسا نمایانگر تاریخ مسیحیت از زمان رسولان تا پایان جهان هستند. هفت کلیسا نمایانگر تاریخ اسرائیل باستان از زمان موسی تا ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی هستند. می‌توان هفت کلیسا را با تشخیص تمایز میان چهار کلیسای نخست و سه کلیسای آخر شناخت و به کار بست.

Of the six various prophetic applications we are identifying, the same applications are represented in the seven seals.

از میان شش کاربرد گوناگون نبوتی که در حال شناسایی آن‌ها هستیم، همان کاربردها در هفت مُهر نیز بازنمایی شده‌اند.

We will address these truths in the next article.

در مقاله بعدی به این حقایق خواهیم پرداخت.

Back to Articles