Article

# Rome Establishes the Vision - Number Ten

رم چشم‌انداز را ترسیم می‌کند - شماره ده

The Last Controversy: The Book of Joel, the Fall of New York, and the Symbol of Rome in Advent History

آخرین مناقشه: کتاب یوئیل، سقوط نیویورک و نماد روم در تاریخ ظهور

Author

Jeff Pippenger

Published

August 26, 2024

Formats

PDF
Word

The final controversy I wish to bring together with the other historical arguments over the symbol of Rome within Advent history is the book of Joel. That controversy took place after September 11, 2001, and without considering the circumstances of that period a few subtle points might very well be missed. To place those circumstances into context requires a consideration of the Millerite history. On August 11, 1840 the time prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen was fulfilled.

آخرین مناقشه‌ای که می‌خواهم در کنار دیگر استدلال‌های تاریخی دربارهٔ نماد روم در تاریخ ادونتیست‌ها بررسی کنم، به کتاب یوئیل مربوط می‌شود. آن مناقشه پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد، و اگر اوضاع و احوال آن دوره در نظر گرفته نشود، چند نکتهٔ ظریف به‌راحتی از نظر پنهان می‌ماند. قرار دادن آن شرایط در بستر مناسب مستلزم توجه به تاریخ جنبش میلریتی است. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، نبوّت زمانیِ مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزده، تحقق یافت.

> And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:15.

> و آن چهار فرشته رها شدند، که برای ساعت و روز و ماه و سال آماده شده بودند تا یک‌سوم مردم را بکشند. مکاشفه ۹:۱۵.

The verse identifies the “hour, and a day, and a month, and a year,” as equating to three hundred ninety-one years and fifteen days. The four angels represented when Islam rose to power and brought warfare against Rome, beginning on July 27, 1449. The starting point was determined by employing the ending point of another time prophecy of one hundred and fifty years. The first time prophecy of one hundred and fifty years was set forth in the history of the first woe, which is also the fifth trumpet of Revelation chapter nine. When the one-hundred-and-fifty-year prophecy concluded on July 27, 1449, the time prophecy we are now considering began, and three hundred and ninety-one years and fifteen days later the prophecy ended on August 11, 1840.

این آیه عبارت «ساعتی، و روزی، و ماهی، و سالی» را معادل سیصد و نود و یک سال و پانزده روز معرفی می‌کند. چهار فرشته نمایانگر زمانی بودند که اسلام به قدرت برخاست و جنگ را علیه روم به‌راه انداخت؛ این امر از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ آغاز شد. نقطهٔ آغاز با به‌کارگیری نقطهٔ پایانِ پیشگویی زمانی دیگری به مدت صد و پنجاه سال تعیین شد. نخستین پیشگویی زمانیِ صد و پنجاه‌ساله در تاریخ «وایِ اول» بیان شده بود که همان شیپور پنجمِ باب نهمِ مکاشفه است. هنگامی که آن پیشگویی صد و پنجاه‌ساله در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید، پیشگویی زمانی‌ای که اکنون در نظر داریم آغاز شد و سیصد و نود و یک سال و پانزده روز بعد، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پایان یافت.

William Miller had understood the powers of Revelation nine to represent Islam, and prior to the date of August 11, 1840, a Millerite named Josiah Litch set forth a prediction based upon the prophecy identifying that in 1840, the Ottoman Supremacy would cease. Ten days before August 11, 1840, Litch fine-tuned and updated his prediction to identify not simply the year the prophecy would be fulfilled, but the very year, day and month. Sister White comments on the effect of Litch’s prediction upon the religious world of the Millerites when the event was fulfilled.

ویلیام میلر نیروهای باب نهمِ مکاشفه را نمایانگر اسلام فهمیده بود و پیش از تاریخ ۱۱ اوت ۱۸۴۰، یکی از پیروان میلر به نام جوزایا لیچ، بر اساس آن نبوت پیشگویی‌ای ارائه کرد که در سال ۱۸۴۰، سلطه عثمانی پایان خواهد یافت. ده روز پیش از ۱۱ اوت ۱۸۴۰، لیچ پیشگویی خود را دقیق‌تر و به‌روز کرد تا نه تنها سال تحقق نبوت، بلکه همان سال، روز و ماه را مشخص کند. خواهر وایت اثر پیشگویی لیچ بر جامعه دینیِ پیروان میلر را هنگام تحقق آن رویداد شرح می‌دهد.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> "در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

Her endorsement of this event has through the years been attacked repeatedly through a variety of ways by Laodicean Seventh-day Adventists. As with the seven times and “the daily”, to attack this truth is to rejected the foundations as represented upon the two sacred tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy. The reason Satan has worked to destroy confidence in this history is multifaceted.

تأیید او نسبت به این واقعه در طول سال‌ها بارها و به شیوه‌های گوناگون از سوی ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکی مورد حمله قرار گرفته است. همانند «هفت بار» و «روزانه»، حمله به این حقیقت به‌معنای ردّ بنیادهاست، چنان‌که بر دو لوح مقدس نمایانده شده‌اند، و نیز ردّ اقتدار روح نبوت. دلیل اینکه شیطان برای نابود کردن اعتماد به این تاریخ تلاش کرده، چندوجهی است.

Litch’s prediction employed “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller.” Miller was given insight to the element of prophetic time, and any who doubt that Miller’s message was based upon prophetic time, only needs to review the 1843 and 1850 pioneer charts to confirm that this was true. Before August 11, 1840, those opposing Miller’s prediction of the return of Christ would argue that prophetic time could not be employed to understand when Christ would return. They often used the Bible’s statement about not knowing the day nor hour, to resist his message and work.

پیشگویی لیچ از «اصول تفسیر نبوی که میلر اتخاذ کرده بود» بهره می‌گرفت. میلر بینشی نسبت به عنصرِ زمانِ نبوی یافته بود و هر کس که تردید دارد که پیام میلر بر مبنای زمان نبوی استوار بود، کافی است به نمودارهای پیشگام ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ رجوع کند تا درستی این امر را تأیید کند. پیش از ۱۱ اوت ۱۸۴۰، کسانی که با پیشگویی میلر درباره بازگشت مسیح مخالفت می‌کردند، استدلال می‌کردند که نمی‌توان از زمان نبوی برای فهم زمانِ بازگشتِ مسیح استفاده کرد. آنان اغلب به گفته کتاب مقدس درباره ندانستن روز و ساعت استناد می‌کردند تا با پیام و کار او مخالفت کنند.

> But of that day and hour knoweth no man, no, not the angels of heaven, but my Father only. But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Then shall two be in the field; the one shall be taken, and the other left. Matthew 24:36–40.

> اما از آن روز و ساعت، هیچ‌کس نمی‌داند؛ نه فرشتگان آسمان، بلکه فقط پدر من. اما چنان‌که در روزهای نوح بود، آمدن پسر انسان نیز چنین خواهد بود. زیرا همان‌گونه که در روزهای پیش از طوفان، می‌خوردند و می‌نوشیدند، ازدواج می‌کردند و شوهر می‌دادند، تا روزی که نوح وارد کشتی شد، و ندانستند تا آنکه طوفان آمد و همه را با خود برد؛ آمدن پسر انسان نیز چنین خواهد بود. آنگاه دو نفر در مزرعه خواهند بود؛ یکی برده می‌شود و دیگری بر جا گذاشته می‌شود. متی ۲۴:۳۶-۴۰.

In spite of this passage the Millerites found too much biblical evidence to support their predictions and carried on and operated upon a principle later identified by Sister White.

به‌رغم این بخش، پیروان میلر شواهد کتاب‌مقدسی فراوانی برای تأیید پیش‌بینی‌هایشان یافتند و به راه خود ادامه دادند و بر مبنای اصلی عمل کردند که بعدها توسط خواهر وایت شناسایی شد.

> “‘No man knoweth the day nor the hour’ was the argument most often brought forward by rejecters of the advent faith. The scripture is: ‘Of that day and hour knoweth no man, no not the angels of heaven, but My Father only.’ Matthew 24:36. A clear and harmonious explanation of this text was given by those who were looking for the Lord, and the wrong use made of it by their opponents was clearly shown. The words were spoken by Christ in that memorable conversation with His disciples upon Olivet after He had for the last time departed from the temple. The disciples had asked the question: ‘What shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?’ Jesus gave them signs, and said: ‘When ye shall see all these things, know that it is near, even at the doors.’ Verses 3, 33. One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming. And the parable in the same chapter, contrasting the faithful and the unfaithful servant, and giving the doom of him who said in his heart, ‘My Lord delayeth His coming,’ shows in what light Christ will regard and reward those whom He finds watching, and teaching His coming, and those denying it. ‘Watch therefore,’ He says. ‘Blessed is that servant, whom his Lord when He cometh shall find so doing.’ Verses 42, 46. ‘If therefore thou shalt not watch, I will come on thee as a thief, and thou shalt not know what hour I will come upon thee.’ Revelation 3:3.” The Great Controversy, 370.

> «هیچ‌کس از روز و ساعت آگاه نیست» استدلالی بود که منکران ایمان به ظهور بیش از همه مطرح می‌کردند. متن کتاب مقدس چنین است: «از آن روز و ساعت، هیچ‌کس آگاه نیست، نه حتی فرشتگان آسمان، بلکه فقط پدر من.» متی ۲۴:۳۶. توضیحی روشن و هماهنگ از این آیه از سوی آنان که در انتظار خداوند بودند ارائه شد، و سوء‌استفاده‌ای که مخالفانشان از آن می‌کردند به‌روشنی نشان داده شد. این سخنان را مسیح در آن گفت‌وگوی به‌یادماندنی با شاگردانش بر کوه زیتون، پس از آنکه برای آخرین بار از هیکل بیرون رفته بود، بر زبان آورد. شاگردان این پرسش را مطرح کرده بودند: «نشانۀ آمدن تو و پایان جهان چه خواهد بود؟» عیسی نشانه‌هایی به آنان داد و فرمود: «هرگاه همۀ این امور را دیدید، بدانید که نزدیک است، بلکه بر درهاست.» آیات ۳ و ۳۳. نباید سخنی از نجات‌دهنده را وسیله‌ای کرد تا سخن دیگرش را باطل سازد. هرچند هیچ‌کس روز و ساعت آمدن او را نمی‌داند، به ما تعلیم داده و از ما خواسته شده است که بدانیم چه هنگام نزدیک است. همچنین به ما آموخته شده است که بی‌اعتنایی به هشدار او و امتناع یا غفلت از دانستنِ نزدیکیِ ظهورش، برای ما به همان اندازه مهلک خواهد بود که برای کسانی بود که در ایام نوح می‌زیستند و ندانستند سیل چه زمانی می‌آید. و مَثَلی که در همان فصل آمده، که خادم وفادار و خادم بی‌وفا را در برابر هم می‌نهد و سرنوشتِ آن کس را بیان می‌کند که در دل خود گفت: «سرورم آمدنش را به تأخیر می‌اندازد»، نشان می‌دهد مسیح با چه نظر به آنان خواهد نگریست و چگونه جزا خواهد داد: هم به آنانی که بیدار و منتظر یافته می‌شوند و آمدن او را تعلیم می‌دهند، و هم به آنان که آن را انکار می‌کنند. «پس بیدار باشید»، او می‌گوید. «خوشا به حال آن غلام که آقایش وقتی بیاید او را در همان حال مشغول یابد.» آیات ۴۲ و ۴۶. «پس اگر بیدار نباشی، چون دزد بر تو خواهم آمد، و نخواهی دانست در کدام ساعت بر تو خواهم آمد.» مکاشفه ۳:۳. نبرد عظیم، ۳۷۰.

When Litch’s prediction was fulfilled men “of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” Miller’s message was empowered when his rules of prophetic interpretation were confirmed as valid rules. In response to the fulfillment of the time prophecy, not only was Miller’s rule confirmed, and many then joined the Millerite movement, but just as prophetically significant was that it was the primary rule of Miller’s rules that had been confirmed. Also, the fact that the confirmation was accomplished by the application of a prophecy of the second of three woes, which are also the fifth, sixth and seventh trumpet.

وقتی پیشگوییِ لیچ تحقق یافت، «مردانِ اهلِ علم و مقام با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت.» پیام میلر زمانی قوت گرفت که قواعد او برای تفسیر نبوت به‌عنوان قواعدی معتبر تأیید شدند. در پی تحققِ نبوتِ زمانی، نه تنها قاعدهٔ میلر تأیید شد و بسیاری به جنبش میلری پیوستند، بلکه به همان اندازه از نظر نبوتی مهم این بود که آنچه تأیید شد، قاعدهٔ اصلی در میان قواعد میلر بود. همچنین، این واقعیت که این تأیید از طریق به‌کاربستن نبوتِ «وای» دوم از سه «وای» (که همان شیپور پنجم و ششم و هفتم نیز هستند) صورت گرفت.

The empowerment of Miller’s message became one of the most significant waymarks of the Millerite reform movement. It had been typified by Jesus’ baptism. It marked that the final testing process of the former covenant people (the Protestants) had begun. It became the focus of Satan’s attack against the overall Millerite movement and message.

قدرت‌یابی پیام میلر به یکی از مهم‌ترین نقاط عطف جنبش اصلاحی میلریتی‌ها بدل شد. نماد آن تعمید عیسی بود. این امر نشان می‌داد که فرایند آزمون نهایی قوم عهد پیشین (پروتستان‌ها) آغاز شده است. این موضوع به کانون حملهٔ شیطان علیهِ کلِ جنبش و پیامِ میلریتی تبدیل شد.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> هر پرسشی که شیطان بتواند در ذهن برانگیزد تا نسبت به تاریخ باشکوه سفرهای گذشته قوم خدا تردید ایجاد کند، مایه خشنودی اعلی‌حضرت شیطانیِ اوست و اهانتی به خدا. بشارتِ آمدن قریب‌الوقوعِ خداوند با قدرت و جلال عظیم به جهان ما حقیقت است، و در سال ۱۸۴۰ صداهای بسیاری برای اعلام آن بلند شدند. Manuscript Releases، جلد ۹، صفحه ۱۳۴.

On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history. The event confirmed the primary rule of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel that began in 1989. The first truth opened up to the messenger of that reform movement was opened up in 1989, and it was not the last six verses of Daniel eleven. It was the truth that all the reform movements run parallel to each other and are to be brought together line upon line in order to identify the characteristics of the movement of the one hundred and forty-four thousand which is the movement of the third angel. The first public presentation I ever gave was at a camp meeting in 1994, or perhaps 1995. The presentation was not on the last six verses of Daniel eleven, it was on the reform lines running parallel to each other.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ویلِ سوم وارد تاریخ نبوی شد. آن رویداد قاعدهٔ اصلیِ تفسیرِ نبوت را که جنبشِ فرشتهٔ سوم ــ که در ۱۹۸۹ آغاز شد ــ اختیار کرده بود، تأیید کرد. نخستین حقیقتی که بر پیام‌آورِ آن جنبشِ اصلاحی گشوده شد در ۱۹۸۹ گشوده شد، و آن شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال نبود. آن حقیقت این بود که همهٔ جنبش‌های اصلاحی به‌طور موازی با یکدیگر پیش می‌روند و باید خط بر خط در کنار هم آورده شوند تا ویژگی‌های جنبشِ صد و چهل و چهار هزار، که همان جنبشِ فرشتهٔ سوم است، شناسایی شود. نخستین ارائهٔ عمومی‌ای که من انجام دادم، در یک گردهمایی اردوگاهی در ۱۹۹۴ ــ یا شاید ۱۹۹۵ ــ بود. آن ارائه دربارهٔ شش آیهٔ آخرِ باب یازدهمِ دانیال نبود؛ دربارهٔ خطوطِ اصلاحی‌ای بود که به موازاتِ هم پیش می‌روند.

When the prophecy of Islam of the third woe was fulfilled on September 11, 2001, it paralleled August 11, 1840. In 1840 a prophecy of the first and second woes confirmed the message of the Millerites, and on September 11, 2001 a prophecy of the third woe confirmed the message of Future for America. The recognition of that fact brought a multitude into the movement, where it had previously been primarily one individual. The message of the movement and the messenger then became under attack, just as the history of 1840 had become the focus of satanic attack through the decades that followed.

وقتی نبوت مربوط به اسلام در «وای سوم» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به تحقق رسید، با ۱۱ اوت ۱۸۴۰ متناظر بود. در سال ۱۸۴۰، نبوتی مربوط به «وای اول» و «وای دوم» پیام پیروان میلر را تأیید کرد، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نبوت «وای سوم» پیام «Future for America» را تأیید نمود. شناخت آن واقعیت، انبوهی را به این جنبش وارد کرد، در حالی که پیش‌تر عمدتاً محدود به یک فرد بود. سپس پیام جنبش و پیام‌آورش مورد حمله قرار گرفتند، همان‌گونه که تاریخ ۱۸۴۰ در طول دهه‌های پس از آن به کانون حملات شیطانی تبدیل شده بود.

Those who joined the movement of Future for America adopted the rules of prophetic interpretation assembled by the messenger of that history. One of those rules, perhaps the most significant of those rules was and is a triple application of prophecy. The messenger had come to understand that certain prophetic truths were illustrated upon three specific fulfillments. Believing that the Millerite history was repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand it was seen that August 11, 1840 typified September 11, 2001, and that the other sacred reform lines also possessed that very same waymark.

کسانی که به جنبش «فیوچر فور آمریکا» پیوستند، قواعد تفسیر نبوّتیِ گردآوری‌شده توسط پیام‌آورِ آن تاریخ را پذیرفتند. یکی از آن قواعد، شاید مهم‌ترینِ آنها، «تطبیق سه‌گانۀ نبوّت» بود و هست. پیام‌آور به این درک رسیده بود که برخی حقایق نبوّتی در سه تحققِ مشخص به تصویر کشیده می‌شوند. با باور به اینکه تاریخِ میلری‌ها در تاریخِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود، دیده شد که ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمونۀ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است و اینکه دیگر خطوطِ اصلاحیِ مقدّس نیز همان نشانۀ راه را داشتند.

The evidence of the repetition of every sacred reform line in the line of the third angel was then opened up by the Lion of the tribe of Judah. It was seen that just as the Millerite history fulfilled the parable of the ten virgins to the very letter, so too did the history of Future for America.

آنگاه شیرِ قبیلهٔ یهودا شواهدِ تکرارِ هر خطِ اصلاحِ مقدس را در خطِ فرشتهٔ سوم گشود. دیده شد که همان‌گونه که تاریخِ میلری مثلِ ده باکره را مو به مو تحقق بخشید، تاریخِ Future for America نیز چنین کرد.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The seven thunders of Revelation ten were recognized to identify that the experience of the Millerites from August 11, 1840 to October 22, 1844, and also the history of September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law.

هفت رعدِ باب دهمِ مکاشفه شناخته شدند تا تجربهٔ میلریتی‌ها از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، و نیز تاریخ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد را مشخص کنند.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> «آن نورِ ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از وقایعی بود که در زیرِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ می‌دادند....»

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، فرمانی به یوحنا می‌رسد، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچه به دانیال رسیده بود: «آنچه را که این هفت رعد گفته‌اند مُهر کن.» این‌ها به رویدادهای آینده مربوط‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

It was recognized that Sister White directly said that the movement of the third angel runs parallel with the movement of the first and second angels.

پذیرفته شد که خواهر وایت مستقیماً گفته است که حرکت فرشتهٔ سوم با حرکت فرشتگانِ اول و دوم به موازات پیش می‌رود.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> خدا برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه‌شان را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتگان نخست و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان‌اند و باید همگام با آنچه در پی می‌آید پیش بروند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. «پس از این امور»، یوحنا گفت: «دیدم فرشتهٔ دیگری که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم ترکیب شده است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۳، ۸۰۴.

The movement of the first and second angels runs parallel with the movement of the third angel. The prophecy that empowered the movement of the first and second angel, was empowered by a fulfillment of a time prophecy of the first and second woe, and the empowerment of the movement of the third angel was empowered by a fulfillment of a prophecy of the third woe.

جنبش فرشتگان اول و دوم به موازات جنبش فرشتهٔ سوم پیش می‌رود. پیشگویی‌ای که به جنبش فرشتگان اول و دوم توان بخشید، با تحققِ یک پیشگوییِ زمانی دربارهٔ وایِ اول و دوم توانمند شد، و توان گرفتنِ جنبشِ فرشتهٔ سوم نیز از تحققِ پیشگویی‌ای دربارهٔ وایِ سوم بود.

As with August 11, 1840, when the message of Future for America was confirmed “multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted” by Future for America, and “a wonderful impetus was given to the advent movement.” “Men of learning and position united” with Future for America, “both in preaching and in publishing” the prophetic message of Future for America. The specific rule of Future for America which clearly confirmed September 11, 2001 as a fulfillment of prophecy was a “triple application of prophecy.”

همچون ۱۱ اوت ۱۸۴۰، زمانی که پیام فیوچر فور آمریکا تأیید شد، "انبوهی از مردم به درستیِ اصولِ تفسیر نبویِ اتخاذشده" توسط فیوچر فور آمریکا قانع شدند و "شتاب و نیروی شگفت‌انگیزی به جنبش ظهور" داده شد. "مردانِ دانش و منزلت" با فیوچر فور آمریکا متحد شدند، "هم در موعظه و هم در نشرِ" پیام نبویِ فیوچر فور آمریکا. قاعدهٔ مشخصِ فیوچر فور آمریکا که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌روشنی به‌عنوان تحققِ نبوت تأیید کرد، "کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت" بود.

When we accept the foundational view of Islam of the first and second woes, as represented on both sacred charts, in conjunction with the written testimony of those who taught the message, we recognize specific prophetic characteristics associated with the first woe, and the second woe. The Bible repeatedly teaches, in a variety of ways, that truth is established upon the testimony of two. The prophetic characteristics of the first woe, combined with the prophetic characteristics of the second woe, establishes the prophetic characteristics of the third woe. The triple application of Islam is so specific in identifying the arrival of the third woe on September 11, 2001, that it is impossible not to see, though most choose to close their eyes to the evidence.

وقتی دیدگاه بنیادین اسلام دربارهٔ وایِ اول و وایِ دوم را، چنان‌که در هر دو نمودار مقدس نشان داده شده و همراه با شهادتِ مکتوبِ کسانی که آن پیام را تعلیم دادند، می‌پذیریم، ویژگی‌های نبویِ مشخصی را که با وایِ اول و وایِ دوم پیوند دارند تشخیص می‌دهیم. کتاب مقدس بارها و به شیوه‌های گوناگون تعلیم می‌دهد که حقیقت بر شهادتِ دو نفر استوار می‌شود. ویژگی‌های نبویِ وایِ اول، در ترکیب با ویژگی‌های نبویِ وایِ دوم، ویژگی‌های نبویِ وایِ سوم را تثبیت می‌کند. کاربرد سه‌گانهٔ اسلام آن‌قدر در شناساییِ فرارسیدنِ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ دقیق است که ندیدن آن ناممکن است، هرچند بیشتر مردم ترجیح می‌دهند چشمان خود را بر شواهد ببندند.

The triple application of prophecy firmly established that the third woe arrived on September 11, 2001. It was then seen that the rule had been directly associated with the second angel’s message, which in the time of the Millerites and also in the time of the one hundred and forty-four thousand is the period when the Holy Spirit is poured out. Both histories are a fulfillment of the parable of the ten virgins, and in the parable the message of the Midnight Cry is where the distinction between the wise and foolish is manifested, and it is where the message of the second angel is empowered.

تطبیق سه‌گانهٔ نبوت به‌طور قاطع ثابت کرد که وای سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید. سپس دیده شد که آن قاعده مستقیماً با پیام فرشتهٔ دوم مرتبط بوده است؛ پیامی که در زمان میلریت‌ها و نیز در زمان صد و چهل و چهار هزار، دوره‌ای است که در آن روح‌القدس افاضه می‌شود. هر دو دورهٔ تاریخی تحقق مَثَل ده باکره‌اند، و در آن مَثَل، پیام فریاد نیمه‌شب جایی است که تمایز میان دانا و نادان آشکار می‌شود، و همان‌جاست که پیام فرشتهٔ دوم قدرت می‌گیرد.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> نزدیکِ پایانِ پیامِ فرشتهٔ دوم، دیدم که نوری عظیم از آسمان بر قومِ خدا می‌تابید. پرتوهای این نور همچون خورشید درخشان می‌نمودند. و صدای فرشتگانی را شنیدم که ندا می‌دادند: «اینک، داماد می‌آید؛ به استقبالِ او بیرون آیید!»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> "این همان فریاد نیمه‌شب بود که می‌بایست به پیام فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگان از آسمان فرستاده شدند تا قدیسان دلسرد را برانگیزند و آنان را برای کار عظیمی که پیشِ رو داشتند آماده سازند. بااستعدادترین مردان نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کنند. فرشتگان نزد فروتنانِ مخلص فرستاده شدند و آنان را واداشتند که فریاد برآورند: 'اینک، داماد می‌آید؛ برای استقبال او بیرون روید!'" نوشته‌های نخستین، 238.

In the history of the first and second angels, the outpouring of the Holy Spirit is accomplished by the Midnight Cry joining the second angels’ message. This is repeated in the history of the third angel.

در تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم، افاضهٔ روح‌القدس با پیوستنِ ندای نیمه‌شب به پیامِ فرشتهٔ دوم تحقق می‌یابد. این امر در تاریخِ فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 195.

> فرشتگانی برای یاری رساندن به فرشتهٔ مقتدر از آسمان فرستاده شدند، و من صداهایی شنیدم که گویی در همه‌جا طنین‌انداز بودند: «از او بیرون آیید، ای قوم من، تا در گناهان او شریک نشوید و از بلایای او نصیبی نبرید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است.» این پیام به نظر می‌رسید افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و به آن پیوست، چنان‌که فریاد نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴ به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. جلال خدا بر قدیسان شکیبا و منتظر قرار گرفت، و آنان بی‌باکانه آخرین هشدارِ جدی را اعلام کردند، سقوط بابل را اعلام کرده، و قوم خدا را فراخواندند که از او بیرون آیند؛ تا از سرنوشت هولناک او بگریزند. موهبت‌های روحانی، جلد ۱، ۱۹۵.

In terms of a triple application of prophecy, the second angel’s message represents a triple application of prophecy, for the message in either history is Babylon twice fallen.

از نظر کاربرد سه‌گانهٔ نبوت، پیام فرشتهٔ دوم بیانگر کاربرد سه‌گانهٔ نبوت است، زیرا پیام در هر یک از دو مقطع تاریخی این است که بابل دو بار سقوط کرده است.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ قوم‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

The mighty angel of Revelation ten descended with the fulfillment of a prophecy of the first and second woe on August 11, 1840, and in so doing it typified the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001. That angel who lightens the earth with His glory then made a proclamation.

فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ باب ده، هم‌زمان با تحققِ نبوتی دربارهٔ وایِ اول و دوم در 11 اوت 1840 فرود آمد و بدین‌سان فرود آمدنِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ باب هجده را در 11 سپتامبر 2001 نمادین ساخت. آن فرشته که زمین را با جلالِ خود روشن می‌سازد، سپس ندا درداد.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> و با صدایی نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده است، و زندانِ هر روحِ پلید، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز. مکاشفه ۱۸:۲.

The message of the second angel of chapter fourteen, and of the mighty angel of chapter eighteen is identifying that Babylon has twice fallen, and the message is identifying Babylon of the last days. It identifies Babylon of the last days, for the two times Babylon previously fell in the time of Nimrod, and in the time of Nebuchadnezzar unto Belshazzar establishes the prophetic characteristics of the fall of the whore of Revelation seventeen who has written on her forehead, “Babylon the Great.” To identify that fall of Babylon in the last days requires the two witnesses of the two previous falls of Babylon, for the message of the last days is Babylon is fallen, is fallen. When the mighty angel descended when the great buildings of New York City were brought down by a touch of God, by His proclamation He identifies the rule of a triple application of prophecy. The triple application of prophecy that established September 11, 2001 as a fulfillment of God’s prophetic word was the triple application of the three woes.

پیام فرشتهٔ دومِ باب چهاردهم و فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهم بیان می‌کند که بابل دو بار سقوط کرده است، و این پیام بابلِ ایام آخر را شناسایی می‌کند. این پیام بابلِ ایام آخر را شناسایی می‌کند، زیرا آن دو بار که بابل پیش‌تر در زمان نمرود و در زمان نبوکدنصر تا بلشصر سقوط کرد، ویژگی‌های نبویِ سقوطِ فاحشهٔ مکاشفهٔ باب هفدهم را که بر پیشانی‌اش نوشته است «بابلِ عظیم»، تثبیت می‌کند. برای شناسایی آن سقوطِ بابل در ایام آخر، به دو شاهدِ دو سقوطِ پیشینِ بابل نیاز است، زیرا پیام ایام آخر این است که «بابل سقوط کرد، سقوط کرد.» هنگامی که فرشتهٔ نیرومند فرود آمد، وقتی ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک با لمسی از سوی خدا فرو ریختند، او با اعلامِ خود قاعدهٔ کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت را مشخص می‌کند. کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌عنوان تحققِ کلامِ نبویِ خدا تثبیت کرد، همان کاربردِ سه‌گانهٔ سه وای بود.

At that fulfillment many joined the movement of Future for America, and they were convinced of the principles of prophetic interpretation that had been employed by Future for America. August 11, 1840 repeated, and in so doing the repetition did not confirm the primary rule of Miller, that being that a day represents a year in Bible prophecy, for the primary rule of Future for America was that the Millerite history of the first and second angels’ messages is repeated in the history of the movement of the third angel.

با تحقق آن، بسیاری به جنبش فیوچر فور آمریکا پیوستند و به اصول تفسیر پیشگویی‌هایی که فیوچر فور آمریکا به کار گرفته بود، متقاعد شدند. ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تکرار شد، و این تکرار قاعدهٔ اصلی میلر را، یعنی این‌که در پیشگویی‌های کتاب مقدس هر روز معادل یک سال است، تأیید نکرد؛ زیرا قاعدهٔ اصلی فیوچر فور آمریکا این بود که تاریخ میلریِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم در تاریخ جنبشِ فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود.

It seems self-evident that if the year 1840 became a specific attack of his satanic majesty, as Sister White identifies Satan, then the history of September 11, 2001 would also be subject to a similar attack. Thus, we find conspiracy theories identifying the role of the globalist, or the Jesuits, or the CIA, or the Bushes or some combination of those powers. Those theories, though containing some elements of truth are designed to refute the idea that it was a touch from God that brought down the great buildings of New York City, thus marking the arrival of the third woe into the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

به نظر بدیهی می‌رسد که اگر سال ۱۸۴۰ به مصداق یورشی مشخص از سوی «اعلیحضرت شیطانی»—نامی که خواهر وایت بر شیطان می‌نهد—تبدیل شد، در آن صورت رویداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نیز در معرض حمله‌ای مشابه قرار می‌گرفت. ازاین‌رو با نظریه‌های توطئه‌ای روبه‌رو می‌شویم که نقش جهانی‌گرایان، یا یسوعیان، یا سیا، یا خاندان بوش، یا ترکیبی از این قدرت‌ها را مطرح می‌کنند. این نظریه‌ها، هرچند دربردارندهٔ برخی عناصر حقیقت‌اند، به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند تا این ایده را رد کنند که این ضربه‌ای از سوی خدا بود که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک را فرو ریخت و بدین‌سان ورود «وای سوم» به تاریخ جنبش یکصد و چهل و چهار هزار را نشان داد.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

The conspiracy theories, whether containing no truth or partial truths all undermine the truth that it was God’s providential activity that brought about the events of that date. Those various conspiracy theories are Satan’s attack from the outside of the movement against the truth, but he also worked to undermine the truth from within the movement. One of those internal attacks is based upon a rejection of Rome as the subject of the book of Joel.

نظریه‌های توطئه، چه هیچ حقیقتی در خود نداشته باشند و چه تنها بخشی از حقیقت را دربر گیرند، همگی این حقیقت را تضعیف می‌کنند که این مشیتِ الهیِ خدا بود که رویدادهای آن تاریخ را پدید آورد. آن نظریه‌های توطئهٔ گوناگون حملهٔ شیطان از بیرونِ جنبش به حقیقت‌اند، اما او همچنین از درونِ جنبش برای تضعیفِ حقیقت عمل کرد. یکی از آن حملات داخلی بر ردِ روم به‌عنوان موضوعِ کتابِ یوئیل استوار است.

We will consider that controversy in the next article.

ما آن مناقشه را در مقاله بعدی بررسی خواهیم کرد.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. Joel 1:1–6.

> کلام خداوند که بر یوئیل، پسرِ پتئیل، نازل شد. ای پیران، این را بشنوید، و شما ای همه ساکنانِ سرزمین، گوش فرا دهید. آیا چنین چیزی در ایامِ شما رخ داده است، یا حتی در ایامِ پدرانتان؟ آن را به فرزندانِ خود بازگویید، و بگذارید فرزندانتان آن را به فرزندانِ خویش بگویند، و فرزندانِ ایشان به نسلی دیگر. آنچه را که کرمِ جوانه‌خوار باقی گذاشت، ملخ خورد؛ و آنچه را ملخ باقی گذاشت، کرمِ برگ‌خوار خورد؛ و آنچه را کرمِ برگ‌خوار باقی گذاشت، کرمِ پروانه خورد. بیدار شوید، ای مست‌ها، و بگریید؛ و ای همه شراب‌نوشان، شیون کنید، به سببِ شرابِ نو، زیرا از دهانِ شما گرفته شده است. زیرا قومی نیرومند و بی‌شمار بر سرزمینِ من برآمده است؛ دندان‌هایش دندان‌های شیر است، و دندان‌های آسیای شیرِ بزرگ نیز دارد. یوئیل ۱:۱-۶.

Back to Articles