Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Six

کتاب دانیال - شماره هشتاد و شش

The Prophetic Unveiling: Understanding the Increase of Knowledge and the Midnight Cry Message

پرده‌برداری نبوی: درک افزایش دانش و پیام فریاد نیمه‌شب

Author

Jeff Pippenger

Published

February 19, 2024

Formats

PDF
Word

We are dealing with the parallel between the movements of the first and third angels, in order to better understand what the increase of knowledge represents symbolically when it is unsealed at the time of the end. We are attempting to demonstrate that it represents an escalation of truth that ultimately climaxes as the latter rain, which is the message of the Midnight Cry. As a symbol, the “increase of knowledge” is derived from the book of Daniel, and it is there identified as the prophetic knowledge that tests and produces two classes of worshippers.

ما در حال بررسی موازات میان جنبش‌های فرشتهٔ اول و سوم هستیم تا بهتر بفهمیم «افزایش معرفت» هنگامی که در زمانِ پایان مهرش برداشته می‌شود، به‌طور نمادین چه چیزی را نمایندگی می‌کند. می‌کوشیم نشان دهیم که این امر نمایانگر اوج‌گیری حقیقتی است که نهایتاً در قالب «بارانِ آخر» به اوج می‌رسد، که همان پیام «فریاد نیمه‌شب» است. به‌عنوان یک نماد، «افزایش معرفت» از کتاب دانیال برگرفته شده است و در آنجا به‌عنوان معرفت نبوی‌ای شناخته می‌شود که می‌آزماید و دو گروه از پرستندگان را پدید می‌آورد.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

In 1989 an “increase of knowledge” was unsealed that will ultimately demonstrate two classes of worshippers. Those two classes are illustrated in the context of how they relate to the message of the latter rain. The wicked do not recognize or receive the latter rain, and the wise do. The wicked therefore do not see when the latter rain begins to fall, and it began to fall when the nations were angered on September 11, 2001. We have been addressing the leadership of Laodicean Adventism as represented in Ezekiel chapters eight and nine, and also in Isaiah chapter twenty-eight. In Isaiah the “scornful men” “made lies” their “refuge” and “hid” themselves “under falsehood.”

در سال ۱۹۸۹ مهرِ «افزایش دانش» گشوده شد که در نهایت دو طبقه از پرستندگان را نشان خواهد داد. این دو طبقه در زمینهٔ چگونگی نسبت‌شان با پیامِ بارانِ پسین به تصویر کشیده می‌شوند. شریران بارانِ پسین را نه می‌شناسند و نه دریافت می‌کنند، و دانایان آن را می‌پذیرند. بنابراین شریران نمی‌بینند که بارانِ پسین چه زمانی آغاز به باریدن می‌کند، و این بارش هنگامی آغاز شد که امّت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خشمگین شدند. ما رهبری ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را مورد خطاب قرار داده‌ایم، چنان‌که در باب‌های هشتم و نهمِ حزقیال و نیز در باب بیست‌وهشتمِ اشعیا به تصویر کشیده شده است. در اشعیا، «مردانِ استهزاگر» «دروغ‌ها» را «پناهگاه» خود ساختند و خود را «زیرِ باطل» پنهان کردند.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> پس کلام خداوند را بشنوید، ای مردان ریشخندگر که بر این قوم که در اورشلیم است حکومت می‌کنید. زیرا گفته‌اید: با مرگ پیمان بسته‌ایم و با دوزخ به توافق رسیده‌ایم؛ هرگاه تازیانهٔ سیل‌آسا بگذرد، به ما نخواهد رسید؛ زیرا دروغ را پناهگاه خود ساخته‌ایم و زیر پوششِ دروغ پنهان شده‌ایم. اشعیا ۲۸:۱۴، ۱۵.

The ancient men of Jerusalem of the last days fail the test of “the rest and refreshing” that is represented by the methodology of “line upon line,” which allows the wise to recognize the latter rain of the last days, through the historical illustration of the latter rain in the Millerite history. The prophetic characteristic of “the scornful men” that Isaiah emphasizes in the passage, is the lies and falsehood that they hid under and made their refuge. Therefore, in connection with the test of the latter rain message (the rest and refreshing that they would not hear), the ancient men of Jerusalem have accepted a lie.

مشایخِ اورشلیمِ روزهای آخر در آزمونِ «آرامش و تجدید» که با روشِ «خط بر خط» نمایان می‌شود، روشی که به خردمندان امکان می‌دهد بارانِ پسینِ روزهای آخر را از طریقِ نمونهٔ تاریخیِ آن در تاریخِ میلریتی تشخیص دهند، مردود می‌شوند. ویژگیِ نبویِ «مردانِ استهزاگر» که اشعیا در این بخش بر آن تأکید می‌کند، همان دروغ و ناراستی است که زیر آن پنهان شدند و آن را پناهگاهِ خود ساختند. بنابراین، در ارتباط با آزمونِ پیامِ بارانِ پسین (آرامش و تجدیدی که گوش نسپردند)، مشایخِ اورشلیم دروغی را پذیرفته‌اند.

The latter rain message arrives with a debate, as represented in Habakkuk chapter two, when the watchman there asks God what he should answer in the “debate” of his history, for the word “reproved” in verse one of chapter two means “argued with”.

پیام بارانِ آخر همراه با یک مناقشه فرا می‌رسد، چنان‌که در باب دومِ حبقوق نشان داده شده است، وقتی آن دیدبان از خدا می‌پرسد که در «debate» تاریخ خود چه پاسخی باید بدهد، زیرا واژهٔ «reproved» در آیهٔ یکِ باب دوم به معنای «argued with» است.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> بر نگهبانی خود خواهم ایستاد، و بر برج جای خواهم گرفت، و مراقب خواهم بود تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون مؤاخذه شوم چه پاسخ خواهم داد. حبقوق ۲:۱

The wise during the debate of the latter rain, present the truths represented as Miller’s jewels, which are also the foundational truths identified, established and presented by the Millerites. Those truths are represented as Christ, the Rock of Ages.

حکیمان در بحث دربارهٔ باران دیرهنگام، حقایقی را ارائه می‌کنند که «جواهرات میلر» نامیده شده‌اند؛ همان حقایق بنیادینی که توسط پیروان میلر شناسایی، تثبیت و ارائه شده‌اند. آن حقایق به‌عنوان مسیح، صخرهٔ اعصار، معرفی می‌شوند.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> بگذار آنان که به‌عنوان نگهبانان خدا بر دیوارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرها را پیشاپیشِ مردم ببینند— مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناپارسایی فرق بگذارند.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

The ancient men present a false latter rain message that is represented by Isaiah as a “lie” and a falsehood. In Ezekiel chapter eight, the history that identifies when the ancient men of Jerusalem are bowing to the sun, and are contrasted with those who receive the seal of God in the next chapter. The third abomination (generation), represents a false latter rain message, as represented by the “weeping for Tammuz.” In the third generation of Adventism, which began in 1919, a “lie” was introduced in connection with the false gospel publicly presented by W. W. Prescott at the 1919 Bible Conference. That “lie” is a specific subject of the third generation, and the “lie” is the false foundation of the false latter rain message, represented by the “weeping for Tammuz.”

مردان کهنسال، پیام باران پسین دروغینی ارائه می‌کنند که اشعیا آن را «دروغ» و «باطل» معرفی کرده است. در حزقیال باب هشت، روایتی آمده که نشان می‌دهد مردان کهنسال اورشلیم چه هنگام در برابر خورشید سجده می‌کنند؛ و در باب بعدی، ایشان در برابر کسانی قرار می‌گیرند که مهر خدا را دریافت می‌کنند. رجس سوم (نسل)، نمایانگر پیام باران پسین دروغین است، چنان‌که با «گریستن برای تموز» نشان داده شده است. در نسل سوم ادونتیسم، که از سال ۱۹۱۹ آغاز شد، «دروغی» در ارتباط با انجیل کاذبی که به‌طور علنی توسط W. W. Prescott در کنفرانس کتاب مقدس ۱۹۱۹ ارائه شد، مطرح گردید. آن «دروغ» موضوعی ویژه نسل سوم است، و همان «دروغ» بنیاد کاذب پیام باران پسین دروغین است که با «گریستن برای تموز» نمایانده شده است.

It is important to spend time pinpointing the “lie” in prophecy, for the “lie” is the major reason Laodicean Adventism cannot see the increase of knowledge in 1989. The “lie” is that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary ministry. Applying “the daily” prophetically as Christ’s sanctuary ministry is a false and incorrect prophetic application, but the “lie” is not simply identifying the false identification of “the daily” as a prophetic symbol, it also represents a “lie” that claims that Sister White agreed with the false application, and then using that falsehood to then establish the incorrect application as established truth.

مهم است که زمان صرف کنیم تا «دروغ» در نبوت را به‌دقت مشخص کنیم، زیرا همین «دروغ» دلیل اصلی است که ادونتیسم لائودیکیه‌ای نمی‌تواند افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹ را ببیند. «دروغ» این است که «دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر خدمت مسیح در مقدس آسمانی است. به‌کاربردنِ «دائمی» به‌صورت نبوی به‌عنوان خدمت مسیح در مقدس آسمانی، تطبیقی کاذب و نادرستِ نبوی است؛ اما «دروغ» صرفاً به نادرست معرفی کردنِ «دائمی» به‌عنوان یک نماد نبوی محدود نمی‌شود، بلکه همچنین شامل «دروغی» است که ادعا می‌کند خواهر وایت با آن تطبیقِ باطل موافق بوده، و سپس با اتکا به آن کذب، همان کاربردِ نادرست را به‌عنوان حقیقتِ تثبیت‌شده برقرار می‌سازد.

The correct understanding of the last six verses of Daniel eleven, have been typified by verses thirty to thirty-six, and when Sister White identifies the complete fulfillment of Daniel chapter eleven, she states that “scenes similar to those described” in verses thirty to thirty-six “will be repeated.”

فهمِ درستِ شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال، نمونه‌اش در آیات ۳۰ تا ۳۶ آمده است؛ و وقتی خواهر وایت تحققِ کاملِ فصل یازدهمِ دانیال را مشخص می‌کند، می‌گوید که «صحنه‌هایی مشابهِ آنچه در آیات ۳۰ تا ۳۶ توصیف شده» «تکرار خواهد شد».

Employing the false definition of “the daily,” produces a false historical structure. The history represented in Daniel chapter eleven, verses thirty to thirty-six, includes the taking away of “the daily.” “The daily” is either the Millerite application, or application of Prescott and Daniells. Depending on which application is chosen, two different historical structures will be produced.

به‌کارگیری تعریف نادرستِ «روزانه» یک ساختار تاریخیِ نادرست پدید می‌آورد. تاریخی که در کتاب دانیال، باب یازدهم، آیات ۳۰ تا ۳۶ به تصویر کشیده شده است، شاملِ برداشته شدنِ «روزانه» است. «روزانه» یا تطبیقِ میلری است، یا تطبیقِ پرسکات و دنیلز. بسته به اینکه کدام تطبیق برگزیده شود، دو ساختار تاریخیِ متفاوت پدید خواهد آمد.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> و سپاهیانی از جانب او برخواهند خاست، و مقدسِ حصین را ناپاک خواهند کرد و قربانیِ دائمی را از میان برخواهند داشت، و آن پلیدیِ ویرانگر را برپا خواهند داشت. دانیال ۱۱:۳۱.

According to inspiration the prophetic history represented in this verse, and including verse thirty, and verses thirty-two through thirty-six is to be repeated in verses forty through forty-five of Daniel eleven.

بر اساس الهام، تاریخِ پیشگویی‌شده‌ای که در این آیه بیان شده و آیهٔ ۳۰ و آیات ۳۲ تا ۳۶ را نیز در بر می‌گیرد، قرار است در آیات ۴۰ تا ۴۵ فصل یازدهمِ دانیال تکرار شود.

> “The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

> پیشگوییِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش عمده‌ای از تاریخ که در تحقق این پیشگویی رخ داده است، تکرار خواهد شد. در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده که «اندوهگین خواهد شد»، [دانیال ۱۱:۳۰–۳۶ نقل شده است.]

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "صحنه‌هایی مشابه آنچه در این عبارات توصیف شده است رخ خواهد داد." انتشار دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۹۴.

The verse where we find “the daily,” is verse thirty-one.

آیه‌ای که در آن «روزانه» را می‌یابیم، آیهٔ سی‌ویکم است.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> و سپاهیانی از جانب او برخواهند خاست، و مقدسِ حصین را ناپاک خواهند کرد و قربانیِ دائمی را از میان برخواهند داشت، و آن پلیدیِ ویرانگر را برپا خواهند داشت. دانیال ۱۱:۳۱.

The “arms” in the verse stand up on “his part.” The “arms” are a power, as is the one they “stand up” for. It is the “arms” in the verse that “stand on his part,” and the “arms” that “pollute the sanctuary of strength,” and the “arms” “take away the daily” and it is also the “arms” that “place the abomination that maketh desolate.” In Revelation chapter thirteen, the dragon, which is pagan Rome provides three things for the papacy.

«لشکریان» در آن آیه از جانب «او» برپا می‌شوند. «لشکریان» یک قدرت‌اند، همان‌گونه که آن کسی که برای او «برمی‌خیزند» نیز قدرتی است. در آن آیه این «لشکریان» هستند که «از جانب او برپا می‌شوند»، و این «لشکریان» هستند که «مقدسِ حصین را آلوده می‌کنند»، و این «لشکریان»اند که «دائمی را از میان برمی‌دارند»، و نیز همین «لشکریان» هستند که «مکروهِ ویران‌کننده را برپا می‌دارند». در مکاشفه فصل سیزدهم، اژدها که همان رومِ بت‌پرست است، سه چیز برای پاپیّت فراهم می‌کند.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> و آن وحشی که دیدم شبیه پلنگ بود، پاهایش مانند پاهای خرس و دهانش مانند دهان شیر بود؛ و اژدها قدرت خود، تخت خود و اقتداری عظیم به او داد. مکاشفه ۱۳:۲.

The leopard-like beast is identified by Sister White as the papacy, and in chapter twelve Sister White identifies that the dragon is both Satan, and also pagan Rome.

وحش شبیه پلنگ از سوی خواهر وایت به‌عنوان نهاد پاپی شناخته می‌شود، و در فصل دوازدهم خواهر وایت اژدها را هم شیطان و هم روم بت‌پرست معرفی می‌کند.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

In verse two, of Revelation chapter thirteen, pagan Rome gave its military power, its “arms”, unto the papacy, beginning with Clovis king of the Franks (France), in the year 496. Pagan Rome gave papal Rome its seat of authority in the year 330, when the emperor Constantine vacated the city of Rome and moved the capitol of imperial Rome to the city of Constantinople. Pagan Rome gave the civil authority to the papacy in the year 533, when Justinian issued a decree identifying the papacy as the head of all the churches, and the corrector of heretics.

در آیهٔ دو از فصل سیزدهمِ کتاب مکاشفه، روم بت‌پرست قدرت نظامی‌اش، «سلاح‌هایش» را به دستگاه پاپی واگذار کرد که از کلویس، پادشاه فرانک‌ها (فرانسه)، در سال 496 آغاز شد. روم بت‌پرست در سال 330 کرسی اقتدار خود را به روم پاپی داد، زمانی که امپراتور کنستانتین شهر روم را ترک کرد و پایتخت امپراتوری روم را به شهر قسطنطنیه منتقل نمود. روم بت‌پرست در سال 533 اقتدار مدنی را به دستگاه پاپی سپرد، هنگامی که یوستینیان فرمانی صادر کرد که پاپی را به‌عنوان رئیس همهٔ کلیساها و اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران معرفی می‌کرد.

In verse thirty-one the “arms” that stand up, are the military forces of pagan Rome, that stood up for the papacy beginning with Clovis in the year 496. For this act the papacy identifies France as the “first born of the Catholic church,” and sometimes as “the eldest daughter of the Catholic church.” In verse thirty-one, after Constantine passed a Sunday law in the year 321, and then moved the capital from the city of Rome unto the city of Constantinople in the year 330, the formerly invincible empire began to crumble, as the first four Trumpet powers of Revelation chapter eight began an ongoing warfare against the Roman empire. The focus of the attacks carried out by the Barbarians and Genseric were directed against the city of Rome, which before the year 330, had been the “sanctuary of strength” for the Roman empire. From the year 330 and onward invading barbarian warfare was to “pollute the sanctuary of strength,” until the “arms” of pagan Rome were to stand up for the papacy, beginning in the year 496.

در آیهٔ سی‌ویکم، «بازوهایی» که برمی‌خیزند، همان نیروهای نظامیِ رومِ بت‌پرست‌اند که از سال ۴۹۶ با کلوویس برای پاپیّت برخاستند. به خاطر این اقدام، پاپیّت فرانسه را «نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک» و گاه «دختر ارشدِ کلیسای کاتولیک» می‌نامد. در آیهٔ سی‌ویکم، پس از آن‌که کنستانتین در سال ۳۲۱ قانونِ یکشنبه را تصویب کرد و سپس در سال ۳۳۰ پایتخت را از شهرِ روم به شهرِ قسطنطنیه منتقل نمود، امپراتوریِ پیش‌تر شکست‌ناپذیر رو به فروپاشی نهاد، چرا که چهار قدرتِ شیپورِ نخستِ بابِ هشتمِ مکاشفه جنگی مداوم را علیه امپراتوریِ روم آغاز کردند. کانونِ حملاتی که از سوی بربرها و گنسریک انجام شد، شهرِ روم بود؛ شهری که پیش از سال ۳۳۰ «حرمِ قدرت» برای امپراتوریِ روم به‌شمار می‌رفت. از سال ۳۳۰ به بعد، جنگ‌افروزیِ بربرهای مهاجم قرار بود «حرمِ قدرت را بیالاید»، تا آن‌که «بازوهای» رومِ بت‌پرست از سال ۴۹۶ برای پاپیّت برخیزند.

Not only did pagan Rome provide three things for the papal power, by giving it the military power, the civil authority and the seat of the city of Rome, but it also removed three horns for papal Rome.

رومِ بت‌پرست نه تنها با دادنِ قدرت نظامی، اقتدار مدنی و کرسیِ شهرِ روم، سه چیز برای قدرت پاپی فراهم کرد، بلکه همچنین سه شاخ را نیز برای رومِ پاپی از میان برداشت.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> به شاخ‌ها نظر کردم، و اینک، در میان آنها شاخی کوچکِ دیگر سر برآورد؛ و در برابر آن، سه تا از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک، در آن شاخ چشمانی مانند چشمان انسان بودند و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت. دانیال ۷:۸.

The three horns that were to be “plucked up” in Daniel chapter seven, represented three primary powers that were resisting the rise of the papacy to power. The last of those three horns was removed when the Goths were driven from the city of Rome in the year 538. They were driven out of the city by the “arms” of pagan Rome, for those “arms” were to place the papacy (the abomination of desolation), on the throne of the then-known world in the year 538.

سه شاخی که در فصل هفتم دانیال بنا بود «ریشه‌کن شوند»، نمایانگر سه قدرت اصلی بودند که در برابر برآمدن دستگاه پاپ به قدرت مقاومت می‌کردند. آخرینِ آن سه شاخ زمانی برچیده شد که گوت‌ها در سال ۵۳۸ از شهر روم رانده شدند. آنان به دست «بازوان» رومِ بت‌پرست از شهر بیرون رانده شدند، زیرا آن «بازوان» قرار بود در سال ۵۳۸ دستگاه پاپ (رجس ویرانگر) را بر تختِ جهانِ شناخته‌شدهٔ آن زمان بنشانند.

Verse thirty-one of Daniel eleven, identifies four things the “arms” (pagan Rome), were going to do. They were to “stand up” for the papacy, as they did in the year 496. They were to pollute the “sanctuary of strength” as represented by the military struggles that were carried out upon the city of Rome for roughly two centuries. They were to “place” the papacy on the throne of the earth in the year 538, and they were also to “take away the daily.”

آیه سی‌ویکم از باب یازدهم دانیال چهار کاری را که «قوای نظامی» (روم بت‌پرست) قرار بود انجام دهند مشخص می‌کند. آنان می‌بایست به حمایت از پاپیت «به‌پا خیزند»، همان‌گونه که در سال ۴۹۶ چنین کردند. آنان می‌بایست «قدسِ قوت» را بیالایند، چنان‌که نبردهای نظامی‌ای که حدود دو قرن بر شهر روم صورت گرفت نمایانگر آن است. آنان می‌بایست در سال ۵۳۸ پاپیت را بر تختِ زمین «بنهند»، و همچنین «دائمی» را از میان بردارند.

The Hebrew word translated as “take away” in the verse (sur), means “to remove”. By the year 508, the resistance from paganism that existed in the Roman empire, that had been working to prevent the rise of the papacy to power, had been fully brought into subjection or eliminated.

واژهٔ عبری‌ای که در آن آیه به «برداشتن» ترجمه شده است (sur)، به معنای «از میان برداشتن» است. تا سال ۵۰۸، مقاومتی که از سوی بت‌پرستی در امپراتوری روم وجود داشت و می‌کوشید از قدرت‌گیری نهاد پاپی جلوگیری کند، به‌طور کامل به اطاعت واداشته شده یا از میان برده شده بود.

To identify “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application, but the actual work that was accomplished in Laodicean Adventist history that identified the false application as the truth, was based upon a specific “lie” that was accomplished in the third generation of Adventism. Sister White’s direction that the history of verses thirty to thirty-six will be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven, made it impossible for “the scornful men” that rule Jerusalem to place an interpretation upon verse thirty-one without simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy.

این‌که "the daily" را خدمت مسیح در مقدس‌گاه بدانیم، کاربردی نادرست است؛ اما کاری که در تاریخ لائودیکیاییِ ادونتیسم انجام شد و آن کاربرد نادرست را به‌عنوان حقیقت معرفی کرد، بر پایه یک "دروغ" مشخص بنا شده بود که در نسل سوم ادونتیسم تحقق یافت. رهنمودِ خواهر وایت مبنی بر این‌که تاریخ آیات سی تا سی‌وشش در تحقق نهایی باب یازدهم دانیال تکرار خواهد شد، این را ناممکن ساخت که "مردان استهزاگر" که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، تفسیری بر آیه سی‌ویکم ارائه دهند بی‌آن‌که هم‌زمان روح نبوت را رد کنند.

The “scornful men” teach that the papacy took away the true understanding of Christ’s sanctuary ministry, by the introduction of the papal mass, which is a counterfeit of Christ’s work in the heavenly sanctuary. If this were the actual meaning of “the daily,” then the “arms” that stood up in verse thirty-one would be the papacy, for the grammatical structure of the verse demands that the “arms” are the power that takes away “the daily.”

«مردان استهزاگر» تعلیم می‌دهند که پاپیت با برقراریِ عشای ربانیِ پاپی ـ که بدلی از کارِ مسیح در قدسِ آسمانی است ـ فهمِ درستِ خدمتِ مسیح در قدس را از میان برد. اگر این معنای واقعیِ «روزانه» می‌بود، آنگاه «بازوهایی» که در آیهٔ سی‌ویک برخاستند، پاپیت می‌بودند؛ زیرا ساختار دستوریِ آیه اقتضا می‌کند که «بازوها» همان قدرتی باشند که «روزانه» را از میان می‌برد.

In order to uphold their dish of fables, they argue that the papacy (arms) polluted Christ’s heavenly sanctuary. The Hebrew word translated as “sanctuary (miqdash) of strength” is either a pagan sanctuary or God’s sanctuary. If Daniel wanted to convey that God’s sanctuary was to be polluted by the papacy, he would have employed the Hebrew word “qodesh”, which can only represent God’s sanctuary. So where is it recorded in the Bible or the Spirit of Prophecy that the heavenly sanctuary ever was or ever will be, polluted by the papacy?

برای سرپا نگه داشتن بساط افسانه‌هایشان، استدلال می‌کنند که پاپیّت (بازوها) قدسِ آسمانیِ مسیح را آلوده کرده است. واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «قدسِ (miqdash) قوّت» یا یک زیارتگاهِ بت‌پرستان است یا قدسِ خدا. اگر دانیال می‌خواست برساند که قدسِ خدا قرار بوده به‌وسیلهٔ پاپیّت آلوده شود، از واژهٔ عبری «qodesh» استفاده می‌کرد که فقط می‌تواند نمایانگرِ قدسِ خدا باشد. پس در کجای کتاب‌مقدس یا روح نبوت ثبت شده است که قدسِ آسمانی هرگز به‌وسیلهٔ پاپیّت آلوده شده یا خواهد شد؟

Certainly, the sins of Christians are registered in the books of the heavenly sanctuary, but that representation does not mean God’s sanctuary was polluted. The cleansing of the sanctuary represented the cleansing of the record books that are located in the sanctuary. Furthermore, the papal power has never been Christian, so it has never been entered into the books of the investigative judgment. The only judgment identified for the papacy is the executive judgment of God’s wrath.

بی‌تردید، گناهان مسیحیان در کتاب‌های قدسِ آسمانی ثبت می‌شوند، اما این تصویر به این معنا نیست که قدسِ خدا آلوده شده است. تطهیرِ قدس نمایانگرِ پاکسازیِ کتاب‌های ثبت است که در قدس قرار دارند. افزون بر این، قدرتِ پاپی هرگز مسیحی نبوده است، پس هرگز در کتاب‌های داوریِ تحقیقی وارد نشده است. تنها داوریِ مشخص‌شده برای نظامِ پاپی، داوریِ اجراییِ خشمِ خداست.

The “arms” also were to “place the abomination that maketh desolate,” which would be what power? What power did the papacy place? And what power is it, in the very opening of verse thirty-one that the papacy stood up for?

««بازوها» نیز می‌بایست «رجاستِ ویران‌کننده» را قرار دهند؛ این چه قدرتی است؟ پاپیّت چه قدرتی را قرار داد؟ و آن قدرت، در همان ابتدای آیه سی‌ویک، که پاپیّت به حمایت از آن برخاست، کدام است؟»

The unlearned in Laodicean Adventism who have placed their eternal life into the hands of men who have been identified as being unable to read the book that is sealed, may be comfortable having their itching ears soothed with that type of corrupted biblical application, but it is even more absurd to try and take the history they must identify to uphold their error, and align it with the last six verses of Daniel eleven.

ناآموختگانِ ادونتیسمِ لاودیکیایی که زندگی ابدی خود را به دست مردانی سپرده‌اند که به ناتوانی در خواندنِ کتابِ مُهر و موم‌شده شناخته شده‌اند، شاید با آن نوع کاربردِ تحریف‌شدهٔ کتاب مقدس که گوش‌های خارش‌دارشان را تسکین می‌دهد احساس آسایش کنند، اما حتی مضحک‌تر است که بکوشند تاریخی را که برای پشتیبانی از خطای خود ناچارند آن را تعیین کنند، با شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال منطبق سازند.

In the history leading up to the collapse of the Soviet Union, which can be shown to be represented as the King of the South in verse forty of Daniel eleven, the military strength of the United States stood up for the papacy, as Ronald Reagan formed a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy. In so doing, it signaled that any Protestant resistance to the rise of the papacy had been subdued in the United States, as typified by the removal of the resistance of paganism in the year 508. The King of the North (the papacy) in the passage first swept away the Soviet Union in 1989, and did so in partnership with “chariots” and “horseman,” representing the military strength of the United States, and also with the economic strength of the United States as represented by the “ships.”

در روند تاریخِ منتهی به فروپاشی اتحاد شوروی، که می‌توان نشان داد در آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال به‌عنوان پادشاه جنوب نمایانده شده است، قدرت نظامی ایالات متحده به حمایت از نهاد پاپی برخاست، زیرا رونالد ریگان با ضد مسیحِ نبوت‌های کتاب مقدس پیمانی سری بست. با این کار، این پیام داده شد که هرگونه مقاومت پروتستانی در برابر برآمدن نهاد پاپی در ایالات متحده فرو نشانده شده است، همان‌گونه که نمونه‌اش رفع مقاومتِ بت‌پرستی در سال ۵۰۸ بود. پادشاه شمال (نهاد پاپی) در این فراز نخست اتحاد شوروی را در سال ۱۹۸۹ از میان برداشت و این کار را با مشارکت "ارابه‌ها" و "سواران"، که نمایانگر قدرت نظامی ایالات متحده‌اند، و همچنین با قدرت اقتصادی ایالات متحده که با "کشتی‌ها" نمایانده می‌شود، انجام داد.

The United States was the “arms” that stood up for the papacy. Protestantism was taken away, just as the resistance of paganism was subdued by the year 508. In verse forty-one the United States will be conquered by the papacy, and the Constitution of the United States, which is the “sanctuary of strength” of the United States will be overturned as the United States places the King of the North (the papacy), upon the throne of the earth, as did pagan Rome in 538. If you are reading the articles on this website, then you can download The Time of the End magazine, and read a more thorough presentation of the last six verses of Daniel eleven, but we are now simply identifying that the identification of “the daily,” as Christ’s sanctuary ministry is a false application of the symbol. We are doing this in order to show that the false application was brought upon Laodicean Adventism by a purposeful lie.

ایالات متحده همان «بازوها»یی بود که به حمایت از نهاد پاپی برخاست. پروتستانتیسم از میان برداشته شد، همان‌گونه که مقاومت بت‌پرستی تا سال ۵۰۸ سرکوب شده بود. در آیهٔ چهل‌ویکم، ایالات متحده به‌دست نهاد پاپی فتح خواهد شد و قانون اساسی ایالات متحده ـ که «قدسِ قوت» ایالات متحده است ـ واژگون خواهد شد، آنگاه که ایالات متحده شاهِ شمال (نهاد پاپی) را بر تختِ زمین می‌نشاند، همان‌گونه که رومِ مشرک در سال ۵۳۸ چنین کرد. اگر در حال خواندن مقالات این وب‌سایت هستید، می‌توانید مجله The Time of the End را دانلود کنید و شرح مبسوط‌تری از شش آیهٔ پایانی باب یازدهمِ دانیال بخوانید، اما اکنون صرفاً نشان می‌دهیم که شناساییِ «the daily» به‌عنوان خدمتِ قدسِ مسیح، کاربرد نادرستی از آن نماد است. این کار را انجام می‌دهیم تا نشان دهیم که این کاربرد نادرست به‌واسطهٔ دروغی عمدی بر ادونتیسمِ لائودیکی تحمیل شد.

We will continue to consider the prophetic lie in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به بررسیِ دروغِ پیامبرانه ادامه خواهیم داد.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ روی ماست. روح جنگ سراسر جهان را برانگیخته است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. بخش زیادی از تاریخی که در تحققِ این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> در آیهٔ سی‌ام، از قدرتی سخن می‌رود که «رنجیده خواهد شد و بازخواهد گشت و بر ضد عهد مقدّس به خشم خواهد آمد؛ چنین خواهد کرد؛ حتی بازخواهد گشت و با آنان که عهد مقدّس را ترک کرده‌اند تبانی خواهد کرد. و سپاه‌ها به جانب او خواهند ایستاد و قدسِ حصین را آلوده خواهند کرد و قربانیِ دائمی را برخواهند انداخت و رجاستِ ویرانگر را برجا خواهند نهاد. و آنان را که بر ضد عهد بدکاری می‌کنند با تملّق‌ها فاسد خواهد ساخت؛ امّا قومی که خدای خود را می‌شناسند استوار خواهند ایستاد و کارهای بزرگ خواهند کرد. و خردمندان در میان قوم بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ با این همه، ایشان در روزهای بسیار به شمشیر و آتش و اسارت و تاراج خواهند افتاد. و چون بیفتند، با کمکی اندک یاری خواهند یافت؛ امّا بسیاری با تملّق به ایشان خواهند پیوست. و برخی از خردمندان خواهند افتاد تا ایشان را بیازمایند و پاک سازند و سفید گردانند، تا زمانِ پایان؛ زیرا هنوز زمانی مقرّر است. و پادشاه هرچه خواهد خواهد کرد؛ و خود را برخواهد افراشت و خود را بر هر خدایی بزرگ خواهد شمرد و سخنان شگفت‌انگیز بر ضد خدای خدایان خواهد گفت و کامیاب خواهد بود تا خشم به انجام رسد؛ زیرا آنچه مقرّر شده است انجام خواهد شد.» دانیال ۱۱:۳۰-۳۶.

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده رخ خواهد داد. شواهدی می‌بینیم که نشان می‌دهد شیطان به‌سرعت در حال به‌دست گرفتن کنترل اذهان انسان‌هایی است که ترس خدا را پیش چشم خود ندارند. بگذارید همه پیشگویی‌های این کتاب را بخوانند و دریابند، زیرا اکنون در حال ورود به زمان سختی هستیم که درباره‌اش سخن گفته شده است:

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "و در آن زمان، میکائیل، آن رئیس بزرگ که برای فرزندان قوم تو می‌ایستد، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمانی که قومی بوده است تا همان زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر کسی که نامش در کتاب نوشته یافته شود. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خوابیده‌اند، بیدار خواهند شد: برخی برای حیات جاودان، و برخی برای رسوایی و حقارت جاودان. و خردمندان همچون درخشندگی پهنه آسمان خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت هدایت می‌کنند، مانند ستارگان تا ابدالآباد خواهند درخشید. اما تو، ای دانیال، این سخنان را ببند و کتاب را مُهر کن تا زمان آخر؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند دوید، و دانش افزون خواهد شد." دانیال 12:1-4. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، شماره 13، 394.

Back to Articles