Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

روم رؤیا را محقق می‌کند - شماره پنج

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

پرده‌برداری از مناقشات مکرر نبوتی در ادونتیسم: شناخت غارتگران قوم تو

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

در مقالهٔ قبلی، شش خط سیر نبویِ مناقشه‌آمیز را که در تاریخ ادونتیسم از دوران جنبش میلر تا امروز رخ داده‌اند شناسایی کردیم. من معتقدم نخستین و آخرین مناقشه دربارهٔ «غارتگران قوم تو» در آیهٔ چهاردهم از باب یازدهم کتاب دانیال، از نظر نبوی یکسان‌اند. پیروان میلر «غارتگران» را روم می‌دانستند و پروتستان‌ها تعلیم می‌دادند که «غارتگران» پادشاهی سوری به نام آنتیوخوس اپیفانس است.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

از آیهٔ ۱۰ آغاز می‌شود و تا آیهٔ ۱۵ ادامه می‌یابد؛ در آن جنگی میان پادشاهی‌های مصر و سوریه توصیف شده است. در این بخش، مصر «پادشاه جنوب» و پادشاه سوریه «پادشاه شمال» معرفی شده‌اند. آیهٔ ۱۰ آغاز چهارمین جنگ سوری در سال ۲۱۹ پیش از میلاد را آن‌گونه که تاریخ‌نگاران می‌نامند مشخص می‌کند؛ آیات ۱۱ و ۱۲ نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد و پیامدهای آن را بیان می‌کنند. سپس آیات ۱۳ تا ۱۵ به نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد اشاره دارند. در آیات ۱۰ تا ۱۵، پادشاه سوریه آنتیوخوس کبیر، فرمانروای امپراتوری سلوکی است.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

آیهٔ ده دوره‌ای از تاریخ را بازنمایی می‌کند که آنتیوخوسِ بزرگ جنگی را برای بازپس‌گیری قلمرویی که سال‌ها پیش از پادشاهی سلوکی گرفته شده بود آغاز می‌کند. در این آیه او در سال ۲۱۹ پیش از میلاد آن سرزمینِ از دست‌رفته را بازمی‌گیرد، اما موقتاً از تهاجمات خود دست می‌کشد و می‌کوشد توان نظامی‌اش را تجدید سازمان دهد. او دوباره بر آن سرزمین مسلط شد و تا مرز مصر، پادشاهیِ جنوبی‌ای که دودمان بطلمیوسی بر آن فرمان می‌راند، پیش رفت. میان سال‌های ۲۱۹ و ۲۱۷ پیش از میلاد، هم پادشاهِ جنوب و هم پادشاهِ شمال برای نبردِ رافیا که در پیش بود برنامه‌ریزی کردند.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnis and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد رخ داد و پادشاهی جنوبیِ مصر که به دست بطلمیوس اداره می‌شد بر شاه سوریه، آنتیوخوس کبیر، که در آن بخش پیش‌گویانه «پادشاه شمال» خوانده می‌شود، غلبه یافت. سپس در آیات سیزده تا پانزده، هفده سال بعد، یعنی در ۲۰۰ پیش از میلاد، آنتیوخوس کبیر که آنگاه با فیلیپ مقدونی هم‌پیمان شده بود، مصر را در نبرد پانیوم درگیر کرد. در آن زمان پادشاهی جنوبیِ مصر پادشاه خردسالی حدود پنج یا شش ساله داشت و آنتیوخوس کبیر و فیلیپ نتوانستند از سوءاستفاده از پادشاه خردسال مصر چشم بپوشند، و آنتیوخوس کبیر در نبرد پانیوم پیروز شد. سه آیه‌ای که نبرد پانیوم را بیان می‌کنند، آیهٔ چهاردهم را نیز در بر می‌گیرند؛ جایی که قدرتی تازه به روایت پیش‌گویانه معرفی می‌شود.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

غارتگران قوم تو، قدرتی متفاوت‌اند از پادشاه مصریِ جنوب، یا پادشاه سلوکیِ شمال، یا فیلیپ، فرمانروای مقدونی. میلری‌ها تشخیص دادند که روم همان غارتگران قوم تو است. یکی از ریشه‌های عبریِ واژه‌ای که به «غارتگران» ترجمه شده، به معنای «شکننده» است. روم بت‌پرست در نبوت به‌عنوان قدرتی نمایانده شده است که درهم خواهد شکست.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> پس از این در رویاهای شب دیدم، و اینک حیوانی چهارم، هولناک و دهشت‌انگیز و بسیار نیرومند؛ و دندان‌های آهنینِ بزرگ داشت: بلعید و خرد کرد، و باقی‌مانده را با پاهای خود لگدمال کرد؛ و از همهٔ حیواناتی که پیش از آن بودند متفاوت بود؛ و ده شاخ داشت. دانیال ۷:۷.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

وقتی اوریا اسمیت درباره راهزنان اظهار نظر می‌کند، از یک مورخ نقل قول می‌کند که خاطرنشان می‌کند راهزنان نمایانگر شکنندگان‌اند.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> اکنون قدرتی تازه معرفی می‌شود— «غارتگران قوم تو»؛ به‌طور تحت‌اللفظی، به‌گفته اسقف نیوتن، «شکنندگان قوم تو». در دوردست، بر کرانه‌های رود تیبر، پادشاهی‌ای با طرح‌های بلندپروازانه و نقشه‌های تیره خود را می‌پروراند. در آغاز کوچک و ناتوان بود، اما با شتابی شگفت‌آور در قدرت و نیرو رشد کرد و با احتیاط این‌سو و آن‌سو دست می‌گشود تا توانمندی خود را بیازماید و زورِ بازوی جنگی خویش را محک بزند، تا آن‌که، آگاه از قدرت خویش، بی‌باکانه سر بر میان ملت‌های زمین افراشت و با دستی شکست‌ناپذیر سکانِ امورشان را به چنگ گرفت. از این پس نام روم بر صفحه تاریخ نقش می‌بندد؛ مقدر است که در قرن‌های دراز زمام امور جهان را در دست گیرد و تا پایان زمان در میان ملت‌ها نفوذی نیرومند اعمال کند.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

> «روم سخن گفت؛ و سوریه و مقدونیه به‌زودی دریافتند که تغییری بر منظر رؤیای ایشان فرومی‌آید. رومیان به حمایت از پادشاه جوان مصر مداخله کردند، با این تصمیم قاطع که او را از هلاکتی که به‌وسیلهٔ آنتیوخوس و فیلیپ برایش تدبیر شده بود، محفوظ بدارند. این در سال ۲۰۰ پیش از میلاد بود، و یکی از نخستین مداخلات مهم رومیان در امور سوریه و مصر به‌شمار می‌رفت.» اوریا اسمیت، Daniel and Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

پیشگوییِ بیان‌شده در آیات در حدود بیست سال، از ۲۱۹ پیش از میلاد تا ۲۰۰ پیش از میلاد، تحقق یافت؛ اما پیامبران بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، دربارهٔ روزهای آخر سخن می‌گویند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما، از این‌رو نبوّتِ ایشان برای ما نافذ است. «و این همه بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشد؛ و برای تنبیهِ ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» ۱ قرنتیان ۱۰:۱۱. «که نه برای خودشان، بلکه برای ما این امور را خدمت می‌کردند، که اکنون به شما خبر داده شده است به‌واسطهٔ آنان که انجیل را برای شما موعظه کردند، به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آنها بنگرند.» ۱ پطرس ۱:۱۲....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

با آنکه دانیال در دورهٔ بیست‌ساله‌ای که ما در نظر داریم نمی‌زیست، الهام از طریق نوشته‌های خواهر وایت به ما می‌گوید که بخش زیادی از تاریخ ثبت‌شده در باب یازدهم دانیال قرار است در تحقق نهاییِ باب یازدهم دانیال تکرار شود.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "ما وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ رویمان است. جهان با روح جنگ به تلاطم افتاده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن سخن گفته شده، رخ خواهد داد. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. بخشِ زیادی از آنچه برای تحققِ این نبوت در تاریخ رخ داده است، تکرار خواهد شد." منتشرات دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۹۴.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

آیات ده تا پانزدهِ دانیالِ یازده بیانگر تاریخ روزهای آخر هستند که به قانون یکشنبهِ نزدیک‌الوقوع می‌انجامد؛ زیرا آیه شانزدهم مشخص می‌کند که روم برای نخستین بار چه زمانی «سرزمین جلال» را فتح کرد.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> اما آن که بر ضد او برمی‌آید، هر چه بخواهد خواهد کرد و هیچ‌کس در برابر او نخواهد ایستاد؛ و او در سرزمینِ باشکوه خواهد ایستاد، که به دست او نابود خواهد شد. دانیال ۱۱:۱۶.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

دانیال دو بار در نوشته‌هایش از تعبیر «سرزمین باشکوه» استفاده می‌کند. نخستین مورد در آیهٔ شانزدهم است، زمانی که رومِ بت‌پرستِ حقیقی سرزمینِ باشکوهِ حقیقیِ یهودا را فتح کرد.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «اگرچه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان که اکنون بر ضد او آمده بودند، مقاومت نماید. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به صعود ایستادگی کند. هنگامی که پومپیوس در سال ۶۵ پیش از میلاد، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد، سوریه فتح شد و به امپراتوری روم افزوده گردید.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

> «همان قدرت نیز می‌بایست در سرزمین مقدّس بایستد و آن را ببلعد. روم در سال ۱۶۲ پیش از میلاد، از طریق اتحاد، با قوم خدا، یعنی یهودیان، مرتبط شد، و از آن تاریخ جایگاهی برجسته در گاه‌شماری نبوی دارد. با این همه، تا سال ۶۳ پیش از میلاد، از راه فتح واقعی، حاکمیت بر یهودیه را به دست نیاورد؛ و آن‌گاه به طریق زیر.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

آیهٔ دیگری که دانیال عبارت «سرزمین باشکوه» را به‌کار می‌برد، آیهٔ چهل‌ویکم است.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

آیهٔ چهل‌ویک، البته، پس از آیهٔ چهل می‌آید و آیهٔ چهل با این عبارت آغاز می‌شود: «و در وقتِ آخر». در کتاب «نبرد عظیم»، خواهر وایت سال ۱۷۹۸ را «وقتِ آخر» می‌داند؛ پس آیهٔ چهل‌ویک به تاریخِ پس از وقتِ آخر در سال ۱۷۹۸ اشاره دارد.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> «اما در زمانِ آخر، پیامبر می‌گوید: “بسیاری تردد خواهند کرد و معرفت افزوده خواهد شد.” دانیال ۱۲:۴. . . . از سال ۱۷۹۸، مهر و مومِ کتاب دانیال گشوده شده، معرفتِ نبوت‌ها افزایش یافته، و بسیاری پیامِ خطیرِ نزدیکیِ داوری را اعلام کرده‌اند.» مناقشه عظیم، ۳۵۶.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

سرزمین باشکوهِ مذکور در آیهٔ چهل‌ویک، یهودای باستان به معنای لفظی نیست، بلکه یهودای معنویِ امروزی است. ایالات متحده یهودای معنویِ امروزی است و آیهٔ چهل‌ویک قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را در ایالات متحده مشخص می‌کند.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> اما نخست آنچه روحانی است نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و پس از آن آنچه روحانی است. اول قرنتیان ۱۵:۴۶

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

آن قانون یکشنبه به وسیله آیه شانزدهم به طور نمونه‌وار نشان داده شده است، زیرا «بخش زیادی از تاریخی که رخ داده است» در تحقق باب یازدهم دانیال قرار است تکرار شود. آیات ده تا پانزده در روزهای آخر، تاریخِ مقدم بر قانون یکشنبه و منتهی به آن را نشان می‌دهند.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

پادشاه شمال در آن پنج آیه، و همچنین پادشاه جنوب، که تحقق آن‌ها در پادشاه سلوکی آنتیوخوس بزرگ و پادشاهان مصریِ دولت بطلمیوسی انجام شد، نماد قدرت‌هایی هستند که محور تاریخی‌ای را شکل می‌دهند که به قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد منتهی می‌شود. این آیات تاریخ جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌کنند، زیرا آیهٔ دهم فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌کند و آیهٔ شانزدهم قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را مشخص می‌کند.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

مسیح با هم‌تراز کردن آیهٔ ده با آیهٔ چهل و آیهٔ شانزده با آیهٔ چهل‌ویک، بر این آیات تأکید می‌کند. اشارهٔ مستقیم به سرزمینِ پرجلالِ ظاهری که نمونهٔ سرزمینِ پرجلالِ روحانیِ آیهٔ چهل‌ویک است، پایانِ این شش آیه است، و آیهٔ ده آغاز آن‌هاست.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

همان‌گونه که مسیح مطمئن ساخت که آیهٔ شانزده ارتباط مستقیمی با آیهٔ چهل‌ویک دارد، به همین ترتیب آیهٔ ده نیز ارتباط مستقیمی با آیهٔ چهل دارد. عبارتِ «سرریز شود و از میان بگذرد» در آیهٔ ده، همان عبارتِ عبریِ یکسانی است که در آیهٔ چهل به صورت «سرریز شود و از روی آن بگذرد» ترجمه شده است. این عبارت فقط در یک جای دیگرِ کتاب‌مقدّس یافت می‌شود، اما ترجمه‌اش اندکی متفاوت از آیهٔ ده و آیهٔ چهل است. با این حال، همان عبارت عبری است.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> و او از یهودا خواهد گذشت؛ طغیان کرده و عبور خواهد کرد، تا به گردن خواهد رسید؛ و گستردن بال‌هایش پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۸

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

عبارت «طغیان کرده و عبور کند» در اشعیا، همان است که در آیهٔ ده «طغیان کرده و از میان بگذرد» و در آیهٔ چهل «طغیان کرده و بگذرد» آمده است. فراتر از این، هر سه آیه حمله‌ای از سوی پادشاه شمال بر پادشاه جنوب را توصیف می‌کنند. در اشعیا، پادشاه شمالِ آشور، سنحاریب، به یهودا، پادشاهیِ جنوبیِ اسرائیل، حمله می‌کرد. در آیهٔ ده، آنتیوخوس کبیر، پادشاه شمالیِ امپراتوریِ سلوکی، به پادشاهیِ جنوبیِ مصر حمله می‌کرد. در آیهٔ چهل، پادشاه شمال، یعنی قدرتِ پاپی، که در ابتدای آیهٔ چهل زخمِ مهلکی دریافت کرده بود، به قدرتِ الحادیِ جنوبیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی حمله می‌کرد. هر آیه همان ساختار نبویِ نزاعی میان پادشاهان شمال و جنوب را بازمی‌نماید، و در هر آیه پادشاه شمال «طغیان کرده و بگذرد».

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

شهادت اشعیا و آیهٔ ده هر دو نشان می‌دهند که وقتی پادشاه شمال حمله می‌کند، پیش از آنکه وارد پایتخت پادشاهی جنوبی شود، از پیشروی بازمی‌ایستد. سنحاریب لشکرکشی خود را تا پای دیوارهای اورشلیم پیش برد و فراتر نرفت. در سال ۲۱۹ پیش از میلاد، آنتیوخوس بزرگ تا مرز مصر آمد و متوقف شد. سپس دو سال بعد، در ۲۱۷ پیش از میلاد، در نبرد رافیا شکست خورد. سنحاریب تا دیوارهای اورشلیم آمد و با دخالت خدا شکست خورد.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> بنابراین خداوند دربارهٔ پادشاهِ آشور چنین می‌گوید: او به این شهر داخل نخواهد شد، در آنجا تیری نخواهد انداخت، با سپر در برابر آن نخواهد آمد، و بر ضد آن خاکریز نخواهد افکند. از همان راهی که آمد، از همان راه بازخواهد گشت، و به این شهر داخل نخواهد شد، می‌گوید خداوند. زیرا من از این شهر دفاع خواهم کرد تا آن را نجات دهم، به خاطر خودم و به خاطر خادمم داوود. و در همان شب چنین شد که فرشتهٔ خداوند بیرون رفت و در اردوگاهِ آشوریان صد و هشتاد و پنج هزار نفر را کشت؛ و چون بامدادان برخاستند، دیدند که همه لاشه‌های مردگان‌اند. پس سنحاریب، پادشاهِ آشور، روانه شد، رفت و بازگشت و در نینوا ساکن گردید. و چنین شد که چون در خانهٔ نسرخ، خدای خود، عبادت می‌کرد، ادرملک و شرآصر، پسرانش، او را با شمشیر کشتند؛ و آنان به سرزمینِ ارمنستان گریختند. و اسرحدون، پسرش، به جای او پادشاهی کرد. دوم پادشاهان ۱۹:۳۲‏-۳۷.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

در سال ۱۹۸۹، پادشاه شمال اتحاد جماهیر شوروی را در هم شکست، اما بر پایتخت آن چیره نشد. روسیه پابرجا ماند. نبرد بعدی، که در آیات یازده و دوازده تصویر شده، نبرد رافیا بود؛ نبردی که همچنین با سرنگونی سپاه سنحاریب و مرگ پس از آنِ او نمادین شده و حاکی از پیروزی پادشاه جنوب است؛ پیروزی‌ای که در روایت سنحاریب، یهودا دانسته می‌شود و در روایت آنتیوخوس کبیر، رافیا.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

آیهٔ ده ارتباطی مستقیم با آیهٔ چهل برقرار می‌کند و آیهٔ شانزده ارتباطی مستقیم با آیهٔ چهل‌ویک برقرار می‌سازد. آیات ده تا شانزده تاریخ از سال ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه را نمایان می‌سازند. این آیه به تاریخی پنهان که در آیهٔ چهل نهفته است اشاره دارد؛ تاریخی که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود و تا قانون یکشنبه ادامه می‌یابد. آیهٔ ده همچنین «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را به آن تاریخ پنهان به‌صورت مستقیم پیوند می‌دهد، اما آن خط حقیقت بیرون از محدودهٔ چیزی است که در اینجا در صدد بیان آن هستیم.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

در تاریخ جنبش میلریتی، نخستینِ آن شش مناقشهٔ اصلیِ درون ادونتیسم دربارهٔ تشخیص درستِ روم رخ داد و محور آن این بود که «غارتگرانِ آیهٔ چهارده» نمایندهٔ چه کسانی هستند. پروتستان‌ها معتقد بودند که مقصود از آنان آنتیوخوس اپیفانس است و میلریتی‌ها آنان را روم می‌دانستند. در آخرین مناقشهٔ ادونتیسم دربارهٔ تشخیص درستِ روم نیز اختلاف بر سر همان «غارتگرانِ آیهٔ چهارده» است. یک دسته، که میلریتی‌ها نمایندهٔ آن‌اند، از فهمِ بنیادینِ میلریتی‌ها دفاع می‌کنند؛ فهمی که از سوی روح نبوت تأیید شده بود.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ که ارقام آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنان‌که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

آن نمودار مقدس مناقشه را با نشانۀ ۱۶۴ پیش از میلاد شناسایی می‌کند.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> ۱۶۴ مرگ آنتیوخوس اپیفانس، که البته در برابر سرورِ سروران قد علم نکرد، زیرا ۱۶۴ سال پیش از تولد سرورِ سروران مرده بود.

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

اشاره به آن مناقشه در نمودار مقدس، نمایانگر تنها حقیقتی است که در آن نمودار ارائه شده اما بر بخشی نبوی از کلام خدا استوار نیست. بدین‌سان، نشانۀ راهی را معرفی می‌کند — نه از تاریخ کتاب‌مقدس، بلکه از تاریخ جنبش ادونتیست — و «نباید تغییر داده شود»، زیرا آن مناقشه نشان می‌دهد که رؤیای نبوی چگونه تثبیت می‌شود. رد کردن آن حقیقت بنیادین، هم‌زمان به معنای رد اقتدار تأیید روح نبوت بر نمودار مقدس است.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد. «هر جا رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شود» (امثال 29:18). شیطان با زیرکی، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، کار خواهد کرد تا اعتماد قوم باقیماندهٔ خدا را به شهادت حقیقی متزلزل سازد. او برای گمراه کردن، رؤیاهای جعلی وارد خواهد کرد و با آمیختن باطل با حق، چنان مردم را منزجر خواهد ساخت که هر آنچه نام رؤیا را بر خود دارد را نوعی تعصب‌گرایی بدانند؛ اما نفوس صادق، با مقایسهٔ باطل و حق، قادر خواهند شد میان آن‌ها تمیز دهند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۷۸.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

آخرین مناقشهٔ «غارتگران قوم تو» همانند نخستین است، و بدون درکِ نمادی که مکاشفه را تثبیت می‌کند، «قوم هلاک می‌شود.» آنان «هلاک می‌شوند» زیرا «شهادت روح خدا را بی‌اثر می‌سازند.»

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

دستهٔ دیگر ادعا می‌کند که ایالات متحده به‌عنوان غارتگرانِ آیهٔ چهارده معرفی شده است. آن دسته نمی‌تواند یا نمی‌خواهد ببیند که آنتیوخوس بزرگ در آیات ده تا پانزده نمایانگر ایالات متحده است. همان‌گونه که پروتستان‌های تاریخ میلرایتی ادعا می‌کردند که غارتگران آنتیوخوس بودند، آن دسته‌ای که حاضر به دیدن نیست، غارتگران را همان قدرتی (ایالات متحده) به‌شمار می‌آورد که آنتیوخوس نمونهٔ آن است.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, the Rabshakeh.

حملهٔ سنحاریب به یهودا که تا پایتخت، اورشلیم، رسید و ناکام ماند، به فرماندهی سردار سنحاریب، ربشاقه، صورت گرفت.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> پس اکنون، از تو می‌خواهم، با سرور من، پادشاه آشور، پیمان ببند؛ و من دو هزار اسب به تو خواهم داد، اگر بتوانی از جانب خود بر آنها سوارانی بنشانی. پس چگونه می‌توانی حتی یکی از فرماندهانِ کوچک‌ترین خدمتگزارانِ سرور مرا عقب برانی و برای ارابه‌ها و سواران بر مصر تکیه کنی؟ آیا اکنون بدون خداوند بر این مکان برآمده‌ام تا آن را نابود کنم؟ خداوند به من گفت: بر این سرزمین برآی و آن را نابود کن. آنگاه الیاقیم پسر حلقیا، و شبنه، و یوآخ، به ربشاقه گفتند: تمنا داریم با بندگان تو به زبان آرامی سخن بگویی، زیرا آن را می‌فهمیم؛ و با ما به زبان یهودی، به گوشِ مردمی که بر دیوارند، سخن مگو. اما ربشاقه به ایشان گفت: آیا آقای من مرا نزد آقای تو و نزد تو فرستاده است تا این سخنان را بگویم؟ آیا او مرا نزد مردانی که بر دیوار نشسته‌اند نفرستاده تا با شما مدفوع خود را بخورند و ادرار خود را بنوشند؟ آنگاه ربشاقه ایستاد و با آواز بلند به زبان یهودی فریاد زد و گفت: سخن پادشاه بزرگ، پادشاه آشور، را بشنوید. دوم پادشاهان ۱۸:۲۳-۲۸.

The Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

ربشاقه نه سخنان خود، بلکه سخنان سنحاریب، پادشاه آشور را بیان می‌کرد. در دانیال باب یازده، آیهٔ چهل، پادشاه شمال قدرت پاپی است که در وقتِ پایان، در سال ۱۷۹۸، از دستِ فرانسهٔ بی‌خدا، پادشاه جنوب، زخمی مرگبار دریافت کرد. در همان آیه، پادشاه شمال سرانجام تلافی می‌کند و در سال ۱۹۸۹ بر پادشاهیِ جنوب (اتحاد جماهیر شوروی) چیره شده و آن را در می‌نوردد. وقتی پادشاه شمال آن کار را به انجام رساند، با خود «ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار» آورد. «ارابه‌ها و سواران» نمایانگر قدرت نظامی‌اند و «کشتی‌ها» نمایانگر قدرت اقتصادی. این نمادها ایالات متحده را به‌عنوان ارتش نیابتی روم پاپی در پیروزی ۱۹۸۹ مشخص می‌کنند، همان‌گونه که ربشاقه نمونه‌وار آن است. آنتیوخوس کبیر در آیات ده تا پانزده نمایانگر ایالات متحده است، و همان‌گونه که ویلیام میلر به‌درستی تشخیص داد که واژهٔ «also» در آیهٔ چهاردهم از ورود قدرتی تازه به روایت نبوی حکایت می‌کند، «غارتگران» باید نمایندهٔ قدرتی باشند متمایز از شاهان بطلمیوسیِ جنوب، یا آنتیوخوس پادشاه شمال، یا فیلیپ مقدونی.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> پادشاه جنوب، در این آیه، بی‌هیچ تردیدی به معنای پادشاه مصر است؛ اما اینکه «غارتگران قوم تو» به چه معناست، شاید برای برخی هنوز محل تردید باشد. اینکه نمی‌تواند به آنتیوخوس یا هیچ پادشاهی از سوریه اشاره داشته باشد، روشن است؛ زیرا فرشته در چندین آیهٔ پیشین دربارهٔ آن قوم سخن گفته بود و اکنون می‌گوید: «و نیز غارتگران قوم تو»، و غیره، که آشکارا به قومی دیگر دلالت دارد. می‌پذیرم که شاید آنتیوخوس یهودیان را غارت کرده باشد؛ اما این چگونه می‌تواند «رؤیا را تثبیت کند»، در حالی که در هیچ جای رؤیا از آنتیوخوس به عنوان انجام‌دهندهٔ چنین کاری سخنی نرفته است؛ زیرا او در رؤیا به آنچه پادشاهی یونانی خوانده می‌شود تعلق دارد. نیز، «تثبیتِ رؤیا» باید به معنای قطعی کردن، کامل ساختن، یا تحقق بخشیدن به همان باشد. ویلیام میلر، آثار میلر، سخنرانی ششم، ص. ۸۹.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

«آنتیوخوس» نامی بود که بسیاری از پادشاهان امپراتوری سلوکیِ سوریه برگزیدند. بنیان‌گذار آن امپراتوری سلوکی نیکاتور بود، و چیزی میان بیست‌وشش تا سی پادشاه کل فهرست شاهان سلوکی را تشکیل می‌دادند. بسیاری از آن پادشاهان نام «آنتیوخوس» را برگزیدند، همان‌گونه که بسیاری از پاپ‌ها هنگام برگزیده‌شدن به پاپی، نام‌های تخت برمی‌گزینند. پاپ‌ها همگی «ضد مسیح» هستند، که به معنای «بر ضدِ مسیح» است. واژه «آنتی» به معنای «علیه» است. چون ضد مسیح‌اند، نام نیای روحانی خود را گرفته‌اند که شیطان است. شیطان و پاپ‌ها هر دو در الهام به‌عنوان ضد مسیح شناخته شده‌اند.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> «عزمِ ضدّ مسیح برای اجرای تمردی که در آسمان آغاز کرد، همچنان در فرزندانِ نافرمانی عمل خواهد کرد.» گواهی‌ها، جلد ۹، صفحه ۲۳۰.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

یک پاپ نمایندهٔ شیطان است و از این رو هر دو مخالف مسیح‌اند و بنابراین «ضدّ مسیح» به شمار می‌آیند. آن‌ها هنگامی که مقام پاپی را بر عهده می‌گیرند نامی برای خود برمی‌گزینند و نمایندهٔ زمینی شیطان می‌شوند.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> برای تضمین منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا بر آن داشته شد که در پی جلب لطف و حمایت بزرگان زمین برآید؛ و چون بدین‌سان مسیح را رد کرد، واداشته شد که وفاداری خود را به نماینده‌ی شیطان—اسقف رم—اعلام کند. مناقشه‌ی بزرگ، ۵۰.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

از اعمالشان آنها را خواهید شناخت، و پاپ‌ها همان کار شیطان را ادامه می‌دهند.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> از طریق پاپِ رُم، همان کار در همین زمین ادامه یافته است که در بارگاه‌های آسمان، پیش از اخراجِ شاهزادهٔ تاریکی، جریان داشت. شیطان در آسمان درصدد اصلاح قانونِ خدا برآمد و می‌خواست اصلاحیه‌ای از جانبِ خود عرضه کند. او داوریِ خویش را برتر از داوریِ آفریننده‌اش برافراشت و ارادهٔ خود را بالاتر از ارادهٔ یهوه نهاد و بدین‌سان عملاً اعلام کرد که خدا خطاپذیر است. پاپ نیز همان راه را می‌پوید و با ادعای عصمت برای خویش، می‌کوشد قانونِ خدا را با اندیشه‌های خود وفق دهد؛ و می‌پندارد می‌تواند خطاهایی را که گمان می‌کند در فرامین و احکامِ خداوندِ آسمان و زمین می‌بیند، اصلاح نماید. او عملاً به جهان می‌گوید: من قوانینی بهتر از قوانینِ یهوه به شما خواهم داد. این چه اهانتی است به خدای آسمان! نشانه‌های زمان، ۱۹ نوامبر ۱۸۹۴.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

با آن‌که سلوکوس نیکاتور امپراتوری سلوکیان را بنیان گذاشت، بسیاری از پادشاهان پس از او نام «آنتیوخوس» را برگزیدند؛ نه به افتخار سلوکوس، بلکه به افتخار پدرش. پدر سلوکوس، آنتیوخوس، نجیب‌زاده‌ای بود و به‌عنوان سرداری در خدمت فیلیپ دومِ مقدونیه، پدر اسکندر مقدونی. این جایگاه اشرافی و پیشینهٔ نظامی به شکل‌گیری نقش برجستهٔ خودِ سلوکوس و برآمدن بعدی او به قدرت پس از مرگ اسکندر مقدونی کمک کرد.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

پادشاهیِ سلوکوس زمانی شکل گرفت که او کنترلِ سه بخش از چهار بخشِ پادشاهیِ اسکندر را به دست گرفت. روم نیز برای به دست گرفتن کنترل و تبدیل شدن به پادشاهِ شمال، سه قدرتِ جغرافیایی را فتح می‌کند. وقتی سلوکوس شرق و غرب و شمال را تثبیت کرد، در روایت تاریخی پادشاهِ شمال شد و پایتختِ او شهرِ بابل بود. بسیاری از پادشاهانِ بعدی، هنگامی که بر تختِ شمال می‌نشستند، نام «آنتیوخوس» را برمی‌گزیدند تا نیای سیاسیِ خود را گرامی بدارند. این شباهت دیدنش آسان است، اگر بخواهید ببینید. اگر نخواهید، نمی‌بینید.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

نام «آنتیوخوس» (Ἀντίοχος به یونانی) از اجزای یونانی «anti» (به‌معنای «بر ضد» یا «مقابل») و «ocheo» (به‌معنای «محکم نگاه داشتن» یا «حفظ کردن») می‌آید. پادشاهان شمال این نام را برای حفظ میراث سیاسیِ پدری‌شان برگزیدند، همان‌گونه که ضدّ مسیح (پاپ‌ها) هنگام آغاز حکومت نام‌هایی برمی‌گزینند. همان‌طور که پاپ‌ها نمایندگان پدرشان، یعنی شیطان، هستند، آنتیوخوس‌های امپراتوری سوریه نیز نمونهٔ نمایندگان پدرشان‌اند. در این کاربرد، آنتیوخوس نیابتِ پدرشان است. نیروی نیابتیِ قدرت پاپی در سال ۱۹۸۹ ایالات متحده بود و شواهد سکولار رابطهٔ میان ضدّ مسیح، پاپ ژان پل دوم، و رونالد ریگان را در کارشان برای فروپاشاندن اتحاد جماهیر شورویِ سابق تأیید می‌کند.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

در آیات ده تا شانزده، آیهٔ نخست و آیهٔ پایانی دارای ارجاعات مستقیم به آیات چهل و چهل و یک هستند. آیهٔ ده مستقیماً با آیهٔ چهل متناظر است. آیهٔ شانزده مستقیماً با آیهٔ چهل و یک متناظر است. این آیات بخشی از نبوت دانیال را نشان می‌دهند که به ایام آخر مربوط می‌شود.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> کتابی که مُهر شده بود، کتاب مکاشفه نبود، بلکه آن بخشِ نبوّتِ دانیال بود که به روزهای آخر مربوط می‌شد. کتاب مقدس می‌گوید: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان کن و کتاب را تا زمانِ پایان مُهر کن؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند رفت و دانش افزوده خواهد شد» (دانیال ۱۲:۴). وقتی کتاب گشوده شد، این اعلام شد: «دیگر زمانی در کار نخواهد بود.» (رجوع کنید به مکاشفه ۱۰:۶.) کتاب دانیال اکنون مهر آن گشوده شده است، و مکاشفه‌ای که مسیح به یوحنا داد باید به همهٔ ساکنان زمین برسد. به‌واسطهٔ افزایش دانش، قومی مهیا خواهد شد تا در روزهای آخر بایستد...

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> در پیام نخستین فرشته، از انسان‌ها خواسته می‌شود خداوند، آفرینندهٔ ما، را که جهان و هر آنچه در آن است آفرید، بپرستند. آنان به یکی از نهادهای پاپی حرمت نهاده و شریعت یهوه را بی‌اثر کرده‌اند، اما شناخت در این موضوع افزایش خواهد یافت. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۱۰۵، ۱۰۶.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

در زمان پایان، در سال ۱۹۸۹، شش آیهٔ پایانی فصل یازدهم کتاب دانیال نمایانگر «بخشی از نبوت دانیال که به ایام آخر مربوط است» بودند. هنگامی که مهر آن گشوده شد، این امر شناخته شد، و آن گشوده‌شدن سبب افزایش معرفت دربارهٔ «نهاد پاپی و بی‌اثر ساختن شریعت یهوه» گردید. آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد، و فرایند آزمونی که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، برای پدید آوردن دو گروه پرستندگان طراحی شده بود.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

ما اکنون در مرحلهٔ نهایی آن فرایند آزمون قرار داریم، زیرا مناقشه بر سر راهزنان در آغاز ادونتیسم اکنون دوباره تکرار می‌شود. شناسایی راهزنان به‌عنوان ایالات متحده، به‌منزلهٔ شناسایی آنتیوخوس به‌عنوان راهزنان است. این همان مناقشهٔ میان میلری‌ها و پروتستان‌هاست.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

در پایانِ فرآیندِ آزمون، همان‌گونه که در ابتدای این فرآیند، که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، شیرِ سبطِ یهودا مهرِ «آن بخش از نبوتِ دانیال که به ایامِ آخر مربوط می‌شود» را می‌گشاید. در سال ۱۹۸۹، آن بخش شامل شش آیهٔ پایانیِ بابِ یازدهمِ دانیال بود، و در پایان، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل است که آیاتِ ده تا شانزده نمونهٔ آن را نشان می‌دهند.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

ما بررسیِ شش خطِ مناقشه در تاریخ ادونتیسم را در مقالات بعدی ادامه خواهیم داد. نخستینِ آن شش مناقشه، آخرینِ آن‌ها را به تصویر می‌کشد. ما از نخستین و آخرین مناقشه برای هم‌پوشانیِ چهار مناقشهٔ دیگر استفاده خواهیم کرد، در حالی که عناصرِ دخیل در تلاش‌های دشمنِ پارسایی برای بازداشتنِ قومِ خدا از به‌درستی تقسیم کردنِ «رؤیا» را، که با نمادِ روم استوار شده است، بازمی‌گشاییم.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> اگر اهمیتِ لحظاتی را که به‌سرعت به ابدیت می‌پیوندند درنیابیم و برای ایستادن در روزِ عظیمِ خدا آماده نشویم، امینانی بی‌وفا خواهیم بود. نگهبان باید وقتِ شب را بداند. اکنون همه چیز جامهٔ هیبت و جدیتی بر تن کرده است که همهٔ کسانی که حقیقتِ این زمان را باور دارند باید آن را دریابند. آنان باید با توجه به روزِ خدا عمل کنند. داوری‌های خداوند در شرف فرود آمدن بر جهان است و ما باید خود را برای آن روزِ عظیم آماده کنیم.

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> زمان ما گران‌بهاست. جز چند روز، آن هم بسیار اندک، از دورانِ آزمایش در اختیار نداریم تا برای زندگیِ آینده، حیاتِ جاودان، آماده شویم. ما وقتی برای صرف در اقداماتِ پراکنده و بی‌برنامه نداریم. باید از سطحی‌نگری در کلامِ خدا بیم داشته باشیم. شهادت‌ها، جلد ۶، ۴۰۷.

Back to Articles