Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty

کتاب دانیال - شماره صد و چهل

The Last Promise: Unveiling the Role of Elijah Before the Day of the Lord

آخرین وعده: پرده‌برداری از نقش الیاس پیش از روز خداوند

Author

Jeff Pippenger

Published

March 16, 2024

Formats

PDF
Word

The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.

آخرین وعدهٔ عهد قدیم این است که پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیا خواهد آمد.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.

> شریعت موسی، بنده‌ام، را به یاد آورید، همان که در حوریب با فرایض و احکام برای تمامی اسرائیل به او فرمان دادم. اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیا نبی را نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت گرفتار سازم. ملاکی ۴:۴–۵.

The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

ایلیایی که پیش از «روز عظیم و هولناکِ خداوند» می‌آید، هم پیام‌آوری فردی است و هم جنبشی که با پیامی که آن پیام‌آور اعلام می‌کند پیوند دارد. ازاین‌رو، ایلیایی که فرستاده می‌شود همان صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که مرگ را نمی‌چشند، چنان‌که خنوخ و ایلیا نمونهٔ آن‌اند. آنان کسانی‌اند که در آستانۀ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه، چون پرچمی برافراشته می‌شوند.

The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.

ایلیای روزهای آخر همچنین توسط یوحنا تعمیددهنده نمایانده شد، اما یوحنا نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نبود. او نمایندهٔ کسانی بود که به جنبش می‌پیوندند و پیامِ پیام‌آورِ روزهای آخر را می‌پذیرند؛ کسانی که سپس در هنگامِ بحرانِ قانونِ روزِ یکشنبه به دستِ پاپیّت به قتل می‌رسند؛ بحرانی که با قانونِ روزِ یکشنبه‌ای که به زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود و زمانی پایان می‌یابد که میکائیل برمی‌خیزد و پاپیّت بی‌یاور به پایان خود می‌رسد.

Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.

ایلیا بر کوه کرمل و یوحنا در تالار ضیافت هیرودیس به تصویر کشیده می‌شوند. این دو شاهد تاریخی دو گروه از قوم خدا در روزهای آخر را که در مکاشفه فصل هفتم به تصویر کشیده شده‌اند، مشخص می‌کنند. یکصد و چهل و چهار هزار نفر و جمعیت عظیم با کوه کرمل و جشن تولد هیرودیس هم‌راستا هستند. این دو خط نبوتی مرجع قابل اتکایی فراهم می‌آورند تا عناصرِ سرِ هشتم، همان که در مکاشفه فصل هفدهم «از آنِ هفت» است، با جزئیات نبوتی کافی به‌دقت شناسایی شوند و روشن گردد که چگونه و چرا آخرین رئیس‌جمهور، که هشتمین رئیس‌جمهورِ «از آنِ هفت» است، در آخرین مراحلِ پادشاهیِ ششمِ نبوت‌های کتاب مقدس به دیکتاتور بزرگ ایالات متحده تبدیل می‌شود.

At the Sunday law the threefold union is accomplished.

در زمان قانون یکشنبه، اتحاد سه‌گانه تحقق می‌یابد.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.

با این حال در این تصویر توالی‌ای وجود دارد، و آن توالی موضوعِ کلام الهام‌شده است. این رویدادی است که هنگام «فرمان» رخ می‌دهد؛ رویدادی که از یک جهت یگانه است، اما در واقع رشته‌ای بسیار دقیق از رویدادهاست. در «فرمان»، ایالات متحده دیگر ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس نیست، که به این معناست که همان‌جا پادشاهی هفتم آغاز می‌شود، اما پادشاهی هفتم موافقت می‌کند که پادشاهیِ خود را به جانور بسپارد. هنگامی که نبیِ کاذب شکست می‌خورد، اژدها در جایگاه خود قرار می‌گیرد و بی‌درنگ نیمی از پادشاهی خود را به جانور می‌دهد.

At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.

در کوه کرمل، چهارصد و پنجاه پیامبرِ بعل بودند، و چهارصد پیامبرِ بیشه نیز بودند که در سامره از سفرهٔ ایزابل می‌خوردند.

> Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.

> پس اکنون بفرست و تمام اسرائیل را نزد من بر کوه کرمل گرد آور، و پیامبرانِ بعل، چهارصد و پنجاه تن، و پیامبرانِ بیشه‌ها، چهارصد تن، که از سفرهٔ ایزابل می‌خورند. اول پادشاهان ۱۸:۱۹.

Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.

ایلیا رویارویی در کوه کرمل را مناقشه‌ای می‌داند؛ نه تنها دربارهٔ اینکه خدای راستین چه کسی بود، بلکه همچنین دربارهٔ اینکه پیامبر راستین چه کسی بود.

> Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.

> آنگاه ایلیا به قوم گفت: من، تنها من، پیامبرِ خداوند باقی مانده‌ام، اما پیامبرانِ بعل چهارصد و پنجاه نفرند. اول پادشاهان ۱۸:۲۲.

When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.

وقتی قربانیِ ایلیا به وسیلهٔ آتشی که از آسمان فرود آمد سوزانده شد، او سپس چهارصد و پنجاه پیامبرِ بعل را به دستِ خود کشت.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> و ایلیا به آنان گفت: پیامبران بعل را بگیرید؛ نگذارید حتی یکی از آنان بگریزد. آنان را گرفتند، و ایلیا ایشان را به کنار نهر کیشون برد و در آنجا آنان را کشت. اول پادشاهان ۱۸:۴۰.

Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.

بعل خدایی مذکر و دروغین بود، و چهارصد پیامبرِ بیشه که هنوز نزد ایزابل در شهر سامره بودند و بر سر سفره‌اش می‌خوردند، پیامبرانِ خدای مؤنث، عشتاروت، بودند. آن خدای مؤنث از کشتار پیامبرانِ کوه کرمل به دست ایلیا جان سالم به در برد.

> “The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.

> مردم بر فراز کوه با ترس و هیبت در برابر خدای نادیده به سجده می‌افتند. آنان نمی‌توانند به آتش فروزان و سوزاننده‌ای که از آسمان فرستاده شده است نگاه کنند. می‌ترسند که به سبب ارتداد و گناهانشان هلاک شوند. آنان با یک صدا فریاد می‌زنند، فریادی که بر کوه می‌پیچد و با وضوحی هولناک در دشت‌های زیر پایشان پژواک می‌یابد: «خداوند، او خداست؛ خداوند، او خداست.» سرانجام اسرائیل بیدار شده و از فریب بیرون آمده است. آنان گناه خود و این‌که تا چه حد خدا را بی‌حرمت کرده‌اند می‌بینند. خشمشان بر ضد پیامبران بعل شعله‌ور می‌شود. آخاب و کاهنان بعل با وحشتی سهمگین شاهد نمایش شگفت‌انگیز قدرت یَهُوَه بودند. بار دیگر، با کلماتی تکان‌دهنده از فرمان، صدای ایلیا به گوش مردم می‌رسد: «پیامبران بعل را بگیرید؛ نگذارید حتی یکی از آنان بگریزد.» و مردم آماده بودند تا فرمان ایلیا را اطاعت کنند. آنان پیامبران دروغینی را که ایشان را فریب داده بودند گرفتند و آنان را به نهر قیشون بردند، و در آن‌جا ایلیا با دست خود این کاهنان بت‌پرست را کشت. ریویو اند هرالد، ۷ اکتبر ۱۸۷۳.

Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.

کوه کرمل نماد قانون نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه در ایالات متحده است. آنگاه است که علمِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر ــ که الیاس نماد آن است ــ برافراشته می‌شود. همان‌جا شاخِ پروتستانِ اصیل در تقابل با شاخِ پروتستانِ جعلی ــ که در سامره است و خوراکِ ایزابل را می‌خورد ــ به‌روشنی آشکار می‌شود. همان‌جا شاخِ جمهوری‌خواه که در روندِ منتهی به کوه کرمل به شاخِ هر دو، کلیسا و دولت، بدل شده بود، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس به پایان خود می‌رسد. آن‌گاه آنچه می‌ماند آخاب و ملتِ ده‌گانهٔ او و ایزابل است، که در سامره پنهان بوده، در حالی که با پروتستان‌های مرتد هم‌سفره است. ششمین پادشاهی به پایان رسیده است، و آنگاه باران بی‌حد و حصر می‌آید.

At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.

در جشن تولد هیرودیس، ایلیا که یوحنا تعمیددهنده نمایندهٔ اوست، در زندان رومی در انتظار رهایی یا مرگ است. هیچ پیامبرِ بَعلی نیست که رقصِ فریب را اجرا کند؛ فقط سالومه، دخترِ ایزابل. هیرودیس و دوستانِ درباری‌اش از شرابِ بابل مست‌اند، زیرا جشن تولد او همچنین نمادِ قانون یکشنبه است، و همهٔ ملت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نوشیدنِ شرابِ بابل را آغاز کردند، مدت‌ها پیش از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر، که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند به شدت فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده، و قرارگاهِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور. زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند. مکاشفه ۱۸:۱-۳

These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.

این سه آیه زمانی به تحقق پیوست که ساختمان‌های عظیم نیویورک، یعنی برج‌های دوقلو، با اشاره‌ای از سوی خدا سرنگون شدند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.

قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، به‌وسیلهٔ صدای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه نشان داده شده و نمایانگر کوه کرملِ آخاب و جشنِ تولّدِ هیرودیس است. هیرودیاس، که همان ایزابل نیز هست، در بزمِ مستیِ هیرودیس حاضر نیست، همان‌گونه که ایزابل در کوه کرمل غایب بود. تا رسیدنِ قانون یکشنبه، او در طولِ هفتاد سالِ نمادینِ سلطهٔ وحشِ زمین، یعنی ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب‌مقدس، به فراموشی سپرده شده است. وقتی ایزابل در سال‌های 1798 و 1799 زخمِ مرگبارِ خود را دریافت کرد، ششمین پادشاهی (ایالات متحده) دورهٔ خود را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب‌مقدس آغاز کرد. وقتی ششمین پادشاهی پایان یابد، او بازمی‌گردد و شروع به خواندنِ سرودهای خود می‌کند و با همهٔ ملت‌های روی زمین زنا می‌کند.

Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.

سرودهای او دربارهٔ زنا و شراب، از نظر نبوی، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شدند، اما آن صرفاً دورهٔ تدارک بود، چنان‌که با سی سالِ میان ۵۰۸ تا ۵۳۸—نخستین بار که بر تخت نشست—نمایانده شده بود. تا هنگام قانون یکشنبه، آن‌گاه که پادشاهی ششم به دست ایلیا کشته می‌شود، او در سامره پنهان مانده است. در آن هنگام یحیی تعمیددهنده در زندان او نگه داشته می‌شود و در انتظار رهایی یا مرگ است.

Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.

هِرود و دوستان اشراف‌زاده‌اش از شراب بابل مست بودند، وقتی که سالومه، دختر هِرودیاس (ایزابل)، رقصِ به‌غایت اغواگرانه‌اش را اجرا کرد، و هِرود خواهش‌های شهوانی و محارم‌گرایانه‌اش را آشکار می‌کند. او از نزدیک‌جویی‌های جنسیِ دختران ناتنی‌اش به‌کلی مسحور می‌شود و به او وعده می‌دهد که تا نیمی از پادشاهی‌اش را به او بدهد.

> And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.

> و چون روز مناسبی فرا رسید، هیرودیس در روز تولد خود برای اشراف، سرداران بلندپایه و بزرگان جلیل ضیافتی برپا کرد. و چون دختر همان هیرودیاس درآمد و رقصید و هیرودیس و آنان که با او نشسته بودند را خشنود ساخت، پادشاه به دختر گفت: «هرچه بخواهی از من درخواست کن، و به تو خواهم داد.» و به او سوگند خورد: «هرچه از من بخواهی، تا نیمِ پادشاهی‌ام، به تو خواهم داد.» پس او بیرون رفت و به مادرش گفت: «چه بخواهم؟» گفت: «سرِ یوحنا تعمیددهنده.» آنگاه بی‌درنگ با شتاب نزد پادشاه آمد و درخواست کرد و گفت: «می‌خواهم در همان دم سرِ یوحنا تعمیددهنده را در سینی به من بدهی.» و پادشاه بسیار اندوهگین شد، اما به خاطر سوگندش و به خاطر آنان که با او نشسته بودند، نخواست درخواست او را رد کند. و بی‌درنگ پادشاه جلادی فرستاد و فرمان داد سرِ او را بیاورند؛ پس او رفت و در زندان گردنش را زد، و سرش را در سینی آورد و به دختر داد، و دختر آن را به مادرش داد. مرقس ۶:۲۱-۲۸.

The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.

نخستین صدای مکاشفه باب هجده در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ به صدا درآمد و صدای دوم در هنگام قانون یکشنبه که به زودی فرا می‌رسد، به صدا درخواهد آمد. در تاریخی که در یوحنا باب ششم نمایانده شده است، نخستین صدای سال ۲۰۰۱ صدای مسیح بود که به شاگردانش اعلام می‌کرد که باید گوشت او را بخورند و خون او را بنوشند، زیرا او نان حقیقی آسمان بود. آن دوره در جلیل آغاز شد و با پالایشِ شاگردانی که از او رو برتافتند، مطابق یوحنا باب ششم، آیهٔ شصت‌وشش، پایان یافت. این تاریخ با آزمونی خوراکی در جلیل آغاز شد و به اجرای مُهرِ وحش پایان یافت، چنان‌که عددِ نامِ پاپ، یعنی شش، شش، شش، آن را نشان می‌دهد. «جلیل» به معنای «نقطهٔ عطف» است و یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ یک «نقطهٔ عطف» نبوی (جلیل) بود، و جشن تولد هیرودیس با حضور رهبریِ جلیل بود. صدای آغازین مکاشفه باب هجده و صدای پایانیِ مکاشفه باب هجده، هر دو با جلیل که نقطهٔ عطف است، نشان داده شده‌اند.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> درس‌هایی هست که باید از تاریخ گذشته آموخت؛ و به این‌ها توجه داده می‌شود تا همه دریابند که خدا امروز نیز به همان شیوه‌ای عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون در کارش و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از آن هنگام که انجیل نخستین بار در عدن به آدم اعلام شد، چنین بوده است.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> دوره‌هایی وجود دارد که در تاریخ ملت‌ها و کلیسا نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هرگاه این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مخصوصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و تباهی در پی می‌آید. خداوند در کلام خود کارِ پیش‌روندهٔ انجیل را آشکار کرده است؛ همان‌گونه که در گذشته انجام می‌گرفت و در آینده نیز تا رویاروییِ پایانی ادامه خواهد یافت، زمانی که کارگزارانِ شیطانی آخرین حرکتِ شگفت‌انگیز خود را انجام خواهند داد. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.

جلیل در سال ۲۰۰۱، و جلیل در قانونِ روزِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد، مشخص می‌کنند که نورِ بارانِ آخر چه زمانی فرو ریخته می‌شود. در سال ۲۰۰۱ افاضه محدود بود، اما در ندای دوم بی‌هیچ اندازه‌ای فرو ریخته می‌شود؛ چنان‌که با افاضه‌ای عظیم که پس از آن‌که ایلیا پیامبرانِ بعل را کُشت رخ داد، و در جشنِ تولدِ هیرودیس اتفاق افتاد، نشان داده شده است. جشنِ تولدِ هیرودیس تولدِ پادشاهیِ هفتمِ نبوتِ کتاب‌مقدس را نشان می‌دهد که بلافاصله پس از مرگِ پادشاهیِ پیشین می‌آید. ایالاتِ متحدۀ آمریکا در سالِ ۱۷۹۸، با مرگِ پادشاهیِ پنجم، آغاز به حکم‌رانی کرد، و با مرگِ پیامبرانِ بعل، روزِ تولدِ پادشاهیِ هفتم فرا رسیده است. آن پادشاهیِ هفتم به‌وسیلهٔ پادشاهیِ ده‌گانۀ شمالِ اخآب و نیز به‌وسیلهٔ هیرودیس، نمایندۀ پادشاهیِ ده‌گانۀ شمالیِ رومِ بت‌پرست، نمایانده می‌شود.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> و آن ده شاخ که بر آن وحش دیدی، همان‌ها از آن فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و عریان خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند، و هم‌رأی شوند، و پادشاهی خود را به آن وحش بدهند، تا سخنان خدا به انجام رسد. و آن زن که دیدی همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷: ۱۶-۱۸

Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.

هِرودس می‌پذیرد که سوگندی را که به سالومه خورده بود به انجام رساند و سرِ یوحنا را به او بدهد، و سوگندش چنان نمایانده شده بود که تا نیمهٔ پادشاهی‌اش را دربر می‌گرفت. ده پادشاهِ سازمان ملل متحد، با وجود نفرت از آن فاحشه، موافقت می‌کنند که هفتمین پادشاهیِ خود را به سرِ هشتم، که از آنِ هفت سرِ پیشین است، واگذارند. آنان با پادشاهی‌ای موافقت می‌کنند که مبتنی بر ترکیبِ دولتِ جهانی با کلیسای جهانیِ اوست. اما این ازدواج، ازدواجی لاتینی است، نه انگلیسی، زیرا ازدواجشان با «زن»ی که «بر پادشاهان» سلطنت می‌کند نمایانده شده است. در یک ازدواجِ لاتینی، خانواده نام‌خانوادگیِ زن را حفظ می‌کند، نه مرد را، و نامِ این ازدواجِ دوگانه عنصری مهم در روایتِ نبوی است.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> "پادشاهان و حاکمان و والیان بر خود داغ ضد مسیح نهاده‌اند و چون آن اژدها تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان، با آنان که احکام خدا را حفظ می‌کنند و ایمان عیسی را دارند، جنگ کند." شهادت‌ها برای روحانیان، ۳۸.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.

> کلامی که اشعیا پسرِ آموص دربارهٔ یهودا و اورشلیم دید. و در ایام آخر واقع خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر فرازِ کوه‌ها استوار خواهد گشت و از تپه‌ها برتر برافراشته خواهد شد؛ و همهٔ قوم‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد. و مردمانِ بسیار خواهند رفت و خواهند گفت: بیایید، تا به کوهِ خداوند بالا رویم، به خانهٔ خدای یعقوب؛ و او از راه‌های خود به ما تعلیم خواهد داد، و ما در مسیرهای او راه خواهیم رفت؛ زیرا شریعت از صهیون صادر خواهد شد، و کلامِ خداوند از اورشلیم. ... و در آن روز هفت زن یک مرد را به دست خواهند گرفت و خواهند گفت: نانِ خود را خود خواهیم خورد و جامهٔ خود را خود خواهیم پوشید؛ تنها بگذار به نامِ تو خوانده شویم تا ننگِ ما برداشته شود. در آن روز نهالِ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود، و ثمرهٔ زمین برای بازماندگانِ اسرائیل عالی و دلپسند خواهد بود. و چنین خواهد شد که هر که در صهیون باقی بماند و هر که در اورشلیم برجا بماند، مقدس خوانده خواهد شد، یعنی هر که در اورشلیم در شمارِ زندگان نوشته شده است؛ آنگاه که خداوند پلیدیِ دخترانِ صهیون را بشوید و خونِ اورشلیم را از میانِ آن، به روحِ داوری و روحِ سوزاننده، پاک سازد. اشعیا ۲:۱–۳، ۴:۱–۴.

Back to Articles