Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Two

کتاب دانیال - شماره پنجاه و دو

Unveiling the Prophetic Puzzle: Daniel’s Vision and the Rise of Kingdoms

پرده‌برداری از معمای پیش‌گویانه: رؤیای دانیال و ظهور پادشاهی‌ها

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we pointed out that Gabriel provided the conclusion of the “last indignation” in order to confirm the date of 1844, based upon two witnesses. Miller understood the “seven times” of Leviticus twenty-six, that was carried out against the kingdom of Judah, but never reached a point where he saw the purpose and relationship of the judgment of the “seven times,” upon both the northern and southern kingdoms of Israel. Whether he ever recognized the distinction of “the last indignation” in verse nineteen is doubtful, though he no doubt understood in a general sense that the “indignation” was the “seven times.” The light of a first and last indignation was unsealed by Palmoni in 1856, but it was rejected in 1863. Yet Miller’s message of the “seven times” was correct, though limited.

در مقالهٔ پیشین اشاره کردیم که جبرئیل برای تأیید تاریخ ۱۸۴۴، بر اساس دو شاهد، پایانِ «آخرین غضب» را ارائه کرد. میلر «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش را که علیه پادشاهیِ یهودا اجرا شده بود، درک می‌کرد، اما هرگز به جایی نرسید که هدف و ارتباطِ داوریِ «هفت زمان» را بر هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل ببیند. این‌که او هرگز تمایزِ «آخرین غضب» در آیهٔ نوزده را تشخیص داده باشد محل تردید است، هرچند بی‌گمان به‌طور کلی می‌فهمید که «غضب» همان «هفت زمان» است. بصیرتِ مربوط به غضبِ نخستین و آخرین در سال ۱۸۵۶ به‌وسیلهٔ پلمونی از مُهر گشوده شد، اما در ۱۸۶۳ رد شد. با این‌حال پیامِ میلر دربارهٔ «هفت زمان» درست بود، هرچند محدود.

Miller would not have recognized that the little horn of pagan Rome lifted up and exalted paganism, in verse eleven of Daniel eight, for to Miller “take away” was simply to remove in each of its three occurrences in Daniel. Yet his message was still correct, though limited.

میلر درنمی‌یافت که شاخِ کوچکِ رومِ بت‌پرست، در آیهٔ یازدهمِ باب هشتمِ دانیال، بت‌پرستی را برکشید و بزرگ داشت؛ زیرا برای میلر، «برداشتن» در هر سه بار کاربردش در دانیال صرفاً به معنای «از میان بردن» بود. با این حال، پیام او همچنان درست بود، هرچند محدود.

The Millerites did recognize the “sanctuary” in verse eleven was the pagan temple in the city of Rome (the Pantheon), but the Hebrew language was not what their message was based upon. Miller’s message was focused upon prophetic time. The history where their message was unsealed prevented them from seeing the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, but more than that, it prevented them from seeing the papacy as the fifth kingdom of Bible prophecy.

پیروان میلر تشخیص داده بودند که «قدسگاه» در آیه یازدهم همان معبد مشرکان در شهر رُم (پانتئون) است، اما پیام آنان بر زبان عبری استوار نبود. پیام میلر بر زمان‌های نبوی متمرکز بود. دوره تاریخی‌ای که در آن پیامشان گشوده شد، مانع شد از اینکه ایالات متحده را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس ببینند؛ و فراتر از آن، مانع شد از اینکه پاپیّت را به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس ببینند.

Forced by the history in which they lived they applied the prophecies in agreement with their anticipated soon-coming return of Christ, and they were disappointed, yet their message was correct. When Gabriel provides the interpretation of the two visions in verses fifteen through twenty-seven, Miller’s understanding prevented him from grasping the broader revelation of the kingdoms that was represented in the gender oscillation of the little horn in verses nine through twelve. The Millerites only see Rome as a fourth and final earthly kingdom in Gabriel’s interpretation.

به اقتضای تاریخی که در آن می‌زیستند، نبوّت‌ها را مطابق با انتظارشان از بازگشتِ قریب‌الوقوعِ مسیح به کار بستند و ناامید شدند، اما پیامشان درست بود. هنگامی که جبرئیل در آیات پانزده تا بیست‌وهفت تعبیرِ دو رؤیا را ارائه می‌کند، برداشتِ میلر مانع از آن شد که مکاشفهٔ گسترده‌ترِ پادشاهی‌ها را دریابد؛ مکاشفه‌ای که در نوسانِ جنسِ دستوریِ «شاخ کوچک» در آیات نه تا دوازده بازنمایی شده بود. میلری‌ها در تفسیر جبرئیل فقط روم را چهارمین و آخرین پادشاهیِ زمینی می‌بینند.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. The ram which thou sawest having two horns are the kings of Media and Persia. And the rough goat is the king of Grecia: and the great horn that is between his eyes is the first king. Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practise, and shall destroy the mighty and the holy people. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:15–27.

> و واقع شد که چون من، خودِ من، دانیال، رؤیا را دیدم و در پیِ معنیِ آن بودم، آنگاه اینک شبیهِ مردی در برابر من ایستاده بود. و آوازِ مردی را میانِ دو کرانهٔ رودِ اولای شنیدم که ندا درداد و گفت: «ای جبرئیل، این مرد را از معنیِ رؤیا آگاه ساز.» پس به جایی که ایستاده بودم نزدیک آمد؛ و چون آمد، ترسیدم و بر رویم فرو افتادم. اما به من گفت: «بفهم، ای پسر انسان، زیرا این رؤیا برای زمانِ آخر است.» و چون با من سخن می‌گفت، من بر رویِ خود، رو به زمین، به خوابی عمیق فرو رفتم؛ اما مرا لمس کرد و راست برپا داشت. و گفت: «اینک، تو را از آنچه در پایانِ خشم خواهد بود آگاه می‌سازم، زیرا پایان در زمانِ معیّن خواهد بود. آن قوچِ دوشاخ که دیدی، پادشاهانِ ماد و پارس‌اند. و آن بز نرِ پشمالو پادشاهِ یونان است، و آن شاخِ بزرگ که میانِ چشمانِ اوست نخستین پادشاه است. و چون آن شکسته شد و چهار تا به‌جایِ آن برخاستند، چهار پادشاهی از آن قوم برخواهند خاست، اما نه با قدرتِ او. و در آخرِ روزگارِ پادشاهیِ ایشان، چون خطاکاران به کمال رسیده باشند، پادشاهی با چهره‌ای سخت و دانایِ معماهایِ تیره برخواهد خاست. و قدرتش عظیم خواهد بود، لیکن نه به قوّتِ خود؛ و به شگفتی تباه خواهد ساخت و کامیاب خواهد شد و عمل خواهد کرد، و زورمندان و قومِ مقدّس را هلاک خواهد نمود. و به‌سببِ سیاستِ او، نیرنگ در دستش رونق خواهد یافت؛ و در دلِ خود بزرگ خواهد شد، و به وسیلهٔ صلح بسیاری را هلاک خواهد ساخت؛ و حتّی بر سرورِ سروران برخواهد خاست، لیکن بدونِ دست شکسته خواهد شد. و رؤیایِ شام و بامداد که گفته شد راست است؛ از این‌رو رؤیا را مُهر کن، زیرا برای روزهایِ بسیار است. و من، دانیال، از حال رفتم و چند روز بیمار بودم؛ آنگاه برخاستم و کارِ پادشاه را به‌جا آوردم؛ و از آن رؤیا متحیّر بودم و کسی آن را نفهمید. دانیال 8:15–27.

Though Daniel received the vision of the Ulai River (which is now in the process of fulfillment), in the history of Babylon, the first kingdom is left out of the vision. It had been included as the head of gold, and the lion in chapters two and seven, but the prophetic attribute of Babylon being removed and restored was emphasized in chapter eight. Nebuchadnezzar had typified the deadly wound of the papacy when he was driven from men for “seven times,” thus typifying the symbolic seventy years that the whore of Tyre is forgotten. In Daniel chapter eight, Babylon is forgotten from the kingdoms of Bible prophecy and the vision begins with the Medes and Persians (the ram), which was followed by Greece (the goat).

هرچند دانیال رؤیای رود اولای را دریافت کرد (که اکنون در حال تحقق یافتن است)، در تاریخ بابل، پادشاهی نخست از آن رؤیا کنار گذاشته شده است. آن پادشاهی پیش‌تر در فصل‌های دوم و هفتم به‌صورت «سرِ زرّین» و نیز «شیر» گنجانده شده بود، اما در فصل هشتم بر ویژگی نبویِ برداشته و دوباره برقرار شدنِ بابل تأکید شد. نبوکدنصر، هنگامی که برای «هفت زمان» از میان مردم رانده شد، نمادِ زخمِ مهلکِ پاپ‌نشین بود و بدین‌سان نمایانگرِ هفتاد سالِ نمادینی شد که طی آن «روسپیِ صور» به فراموشی سپرده می‌شود. در فصل هشتم دانیال، بابل از شمار پادشاهی‌های پیشگوییِ کتاب مقدّس به فراموشی سپرده می‌شود و رؤیا با مادها و پارس‌ها (قوچ) آغاز می‌شود و پس از آن یونان (بُز) می‌آید.

The kingdom of Alexander the Great disintegrated into four kingdoms of lesser power than Alexander, as had also been represented in chapter seven with the leopard which had four wings and four heads. Four represents worldwide as represented by north, east, south and west. In verse eight of chapter eight, four notable ones came up towards the four winds of heaven. In chapter seven Greece’s four wings align with the four winds of chapter eight, and Greece’s four heads align with the four notable ones. The four heads and four notable ones represent the four kingdoms Alexander’s original kingdom disintegrated into, and the four wings and four winds represent the four areas of division. The distinction of the point is important to see, for it represents an argument which the Millerites had against the traditional understanding of the Protestants about the fourth kingdom of Rome.

پادشاهی اسکندر کبیر فروپاشید و به چهار پادشاهی با قدرتی کمتر از او بدل شد، چنان‌که در فصل هفتم نیز با پلنگی که چهار بال و چهار سر داشت نشان داده شده بود. عدد چهار نمایانگر جهانی بودن است، چنان‌که با شمال، شرق، جنوب و غرب نشان داده می‌شود. در آیهٔ هشتِ فصل هشتم، چهار موردِ برجسته به‌سوی چهار بادِ آسمان برخاستند. در فصل هفتم، چهار بالِ یونان با چهار بادِ فصل هشتم مطابقت دارند، و چهار سرِ یونان با آن چهار موردِ برجسته مطابقت دارند. آن چهار سر و چهار موردِ برجسته نمایندهٔ چهار پادشاهی‌ای هستند که پادشاهیِ اصلیِ اسکندر به آن‌ها فروپاشید، و چهار بال و چهار باد نمایندهٔ چهار حوزهٔ تقسیم‌اند. درکِ تمایزِ این نکته مهم است، زیرا بیانگر استدلالی است که پیروان میلر علیه برداشتِ سنتیِ پروتستان‌ها دربارهٔ پادشاهیِ چهارمِ روم داشتند.

On the tables of Habakkuk, represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, there is only one representation which is not illustrating a prophetic application, and it has to do with the distinction between the four heads and notable ones, and the four wings and winds. In an effort to obscure the truth of Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, Satan introduced an argument concerning the true or false meaning of the four heads and notable ones, and the four wings and winds. Satan did so for the book of Daniel clearly identifies that there is one distinct symbol in the book of Daniel that established the vision. Part of the evidence which establishes that symbol is in the four heads and notable ones, and the four wings and winds. The Protestants upheld a satanic view of this argument, and the argument was so significant to Millerite history that they referenced the argument upon the chart. The power which establishes the “chazon” vision in the book of Daniel is identified as the “robbers of thy people,” and the Protestants identified that power as one of a long line of Syrian kings named Antiochus Epiphanes, and Miller identified them as Rome.

در الواح حبقوق، که در نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده‌اند، تنها یک بازنمایی وجود دارد که کاربردی نبوی را تصویر نمی‌کند، و آن به تمایز میان چهار سر و برجسته‌ها، و چهار بال و چهار باد مربوط است. برای مبهم ساختن حقیقتِ روم به‌عنوان پادشاهی چهارمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، شیطان بحثی درباره معنای درست یا نادرستِ چهار سر و برجسته‌ها، و چهار بال و چهار باد مطرح کرد. شیطان چنین کرد زیرا کتاب دانیال به‌روشنی تصریح می‌کند که در این کتاب یک نماد متمایز وجود دارد که رؤیا را تثبیت می‌کند. بخشی از شواهدی که آن نماد را تثبیت می‌کند در چهار سر و برجسته‌ها و چهار بال و چهار باد است. پروتستان‌ها دیدگاهی شیطانی از این بحث را پذیرفتند، و این بحث چنان برای تاریخِ میلریتی اهمیت داشت که در نمودار به آن اشاره کردند. قدرتی که رؤیای «chazon» را در کتاب دانیال تثبیت می‌کند به‌عنوان «غارتگرانِ قومِ تو» شناخته می‌شود، و پروتستان‌ها آن قدرت را یکی از سلسلهٔ درازِ پادشاهانِ سوری به نام آنتیوخوس اپیفانس دانستند، و میلر آن را روم دانست.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

Antiochus was one of the kings, in a line of kings that descended out of one of the four kingdoms which Alexander’s kingdom had disintegrated into. The little horn of verse nine of Daniel eight, had followed the kingdom of Alexander, and verse nine says that out of one of them, came forth the little horn.

آنتیوخوس یکی از پادشاهانِ سلسله‌ای بود که از یکی از چهار پادشاهی‌ای برخاسته بود که پادشاهی اسکندر به آن‌ها تجزیه شده بود. شاخِ کوچکِ آیهٔ نهمِ بابِ هشتمِ دانیال، پس از پادشاهیِ اسکندر پدید آمد و آیهٔ نهم می‌گوید که از یکی از آن‌ها شاخِ کوچک برخاست.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> و از یکی از آنها شاخی کوچک بیرون آمد که به‌غایت بزرگ شد، به سوی جنوب، و به سوی شرق، و به سوی سرزمین دلپسند. دانیال ۸:۹.

The argument of whether Rome establishes the vision, or a weak and fairly insignificant Syrian king establishes the vision, includes the argument of whether the little horn power came out of one of the four horns, or out of one of the four winds. It is not much of an argument, for history and prophecy is clear that Rome was not a descendant of the Greek empire, but that Rome was a new power. If Rome was the fourth kingdom, then the “one of them” of verse nine, must be one of the four winds or wings. If it was Antiochus Epiphanes, it came out of the horn of Syria.

بحث دربارهٔ اینکه آیا روم رؤیا را تحقق می‌بخشد یا یک پادشاه سوریِ ضعیف و نسبتاً کم‌اهمیت آن را تحقق می‌بخشد، شامل این بحث نیز هست که آیا قدرتِ شاخِ کوچک از یکی از چهار شاخ برآمد یا از یکی از چهار باد. این چندان محل بحث نیست، زیرا تاریخ و نبوت به‌روشنی نشان می‌دهند که روم ادامهٔ امپراتوری یونان نبود، بلکه قدرتی نو بود. اگر روم پادشاهی چهارم بود، آنگاه «یکی از آن‌ها» در آیهٔ نُه باید یکی از چهار باد یا چهار بال باشد. اگر منظور آنتیوخوس اپیفانس بود، از شاخِ سوریه بیرون آمد.

The Millerites identified that the power represented as “the robbers of thy people” would stand up against Christ.

پیروان میلر دریافتند که قدرتی که به‌عنوان «غارتگرانِ قومِ تو» معرفی شده است، در برابر مسیح خواهد ایستاد.

> And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. Daniel 8:25.

> و به فطنت خود نیز باعث خواهد شد که حیله در دست او کامیاب گردد؛ و در دل خود خود را بزرگ خواهد ساخت، و به سبب صلح بسیاری را هلاک خواهد نمود؛ و بر رئیس رؤسا نیز قیام خواهد کرد، لیکن بی‌دست شکسته خواهد شد. دانیال ۸:۲۵

The “Prince of princes” is Christ, and Antiochus Epiphanes lived well before Christ was born, so the Millerites pointed this fact out on the 1843 chart. On the chart they included the date 164, which in reality has no biblical reference, and was simply a notation which identifies the significance of the argument over the fourth kingdom between Miller and the Protestant theologians. Next to the year “164” on the chart they wrote, “Death of Antiochus Epiphanes who of course stood not up against the Prince of princes as he had been dead 164 years before the prince of princes was born.”

«سرورِ سروران» همان مسیح است، و آنتیوخوس اپیفانس مدت‌ها پیش از تولد مسیح می‌زیست؛ بنابراین پیروان میلر این واقعیت را در نمودار سال ۱۸۴۳ گوشزد کردند. در آن نمودار سال ۱۶۴ را نیز گنجاندند؛ تاریخی که در واقع هیچ ارجاعی در کتاب مقدس ندارد و صرفاً یادداشتی بود که اهمیتِ مجادله دربارهٔ پادشاهی چهارم میان میلر و الهی‌دانان پروتستان را نشان می‌داد. در کنار سال «۱۶۴» در نمودار نوشتند: «مرگ آنتیوخوس اپیفانس که طبعاً در برابر سرورِ سروران قد علم نکرد، زیرا ۱۶۴ سال پیش از تولد سرور سروران درگذشته بود.»

Today Adventism teaches that “the robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes, as does apostate Protestantism, in spite of the fact that inspiration recorded that “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” The Millerites knew that the king of fierce countenance was Rome, so they were not shaken by the satanic teaching that undermines the ability to establish the “chazon” vision. The Bible is clear that if there is no vision, the people perish.

امروز ادونتیسم تعلیم می‌دهد که «غارتگران قوم تو» آنتیوخوس اپیفانس است، همان‌گونه که پروتستانیسم مرتد نیز چنین می‌گوید، با وجود این حقیقت که در الهام ثبت شده است که «نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شد و نباید تغییر داده شود.» پیروان میلر می‌دانستند که پادشاهِ سخت‌چهره روم بود، پس با آن تعلیم شیطانی که تواناییِ تثبیتِ رؤیای "chazon" را تضعیف می‌کند، متزلزل نشدند. کتاب مقدس به روشنی می‌گوید که اگر رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شود.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

The vision that Solomon identifies in the verse is the “chazon” vision, which in verse thirteen of Daniel eight, is the vision that identifies paganism and papalism trampling down the sanctuary and host. For the Millerites those two desolating powers represented the fourth kingdom of Bible prophecy, and without recognizing the fourth kingdom of Rome (the robbers of thy people), they would not have been able to establish the vision. The “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven, were to stand up against the king of the south, exalt themselves, establish the vision and fall. Rome fulfilled each of those characteristics.

رؤیایی که سلیمان در آن آیه معرفی می‌کند، رؤیای «chazon» است؛ همان رؤیایی که در آیهٔ سیزدهِ بابِ هشتِ دانیال، بت‌پرستی و پاپیسم را که قدس و لشکر را پایمال می‌کنند شناسایی می‌کند. برای میلری‌ها آن دو قدرتِ ویرانگر نمایندهٔ پادشاهی چهارمِ نبوتِ کتاب مقدس بودند، و بدون به‌رسمیت شناختنِ پادشاهی چهارمِ روم (دزدانِ قومِ تو) نمی‌توانستند رؤیا را برپا کنند. «دزدانِ قومِ تو» در آیهٔ چهاردهِ بابِ یازدهِ دانیال، می‌بایست بر ضدِ پادشاهِ جنوب برخیزند، خود را بزرگ سازند، رؤیا را برپا کنند و سقوط کنند. روم هر یک از آن ویژگی‌ها را تحقق بخشید.

In chapter seven, the fourth kingdom is specifically identified as being “diverse” from the kingdoms before it.

در فصل هفتم، پادشاهی چهارم به‌طور مشخص به‌عنوان «متفاوت» از پادشاهی‌های پیش از خود معرفی می‌شود.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns…. Then I would know the truth of the fourth beast, which was diverse from all the others, exceeding dreadful, whose teeth were of iron, and his nails of brass; which devoured, brake in pieces, and stamped the residue with his feet; And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:7, 19, 20.

> پس از این در رؤیاهای شب دیدم، و اینک حیوانی چهارم، هولناک و ترسناک و بسیار نیرومند؛ و دندان‌های آهنینِ بزرگی داشت: می‌بلعید و خرد می‌کرد و باقی‌مانده را با پاهایش لگدمال می‌نمود؛ و از همهٔ حیواناتی که پیش از آن بودند متفاوت بود؛ و ده شاخ داشت.... سپس خواستم حقیقتِ آن حیوان چهارم را بدانم، که از همهٔ دیگران متفاوت بود، به غایت هولناک، که دندان‌هایش از آهن بود و چنگال‌هایش از مفرغ؛ که می‌بلعید و خرد می‌کرد و باقی‌مانده را با پاهایش لگدمال می‌نمود؛ و از آن ده شاخ که بر سرش بود، و از آن دیگری که برآمد و سه شاخ در برابرش فرو افتادند؛ همان شاخی که چشم‌ها داشت و دهانی که سخنانی بسیار بزرگ می‌گفت، و هیبتش از همتایانش بیشتر بود. دانیال ۷:۷، ۱۹، ۲۰.

The fourth kingdom of Daniel seven was twice identified as being “diverse” from the kingdoms that preceded it. If the “little horn” of verse nine was simply an extension of the Syrian horn (Antiochus Epiphanes), it would not have been different. The beasts that preceded Rome in chapter seven were the lion, the bear and the leopard, all animals that actually exist in nature, but when it came to the fourth beast with iron teeth and nails of brass, Daniel knew of no beast of nature that represented the dreadful beast that devoured. It was different (diverse). The “little horn” of verse nine, came forth out of one of the areas represented by the four winds and wings, and not out of one of the horns or notable ones.

پادشاهی چهارم در دانیال فصل هفتم دو بار به‌عنوان «متفاوت» از پادشاهی‌های پیش از خود معرفی شده است. اگر «شاخِ کوچکِ» آیهٔ نُه صرفاً امتدادی از شاخِ سوری (آنتیوخوس اپیفانس) بود، دیگر متفاوت به شمار نمی‌رفت. جانورانی که در فصل هفتم پیش از روم آمده‌اند، شیر، خرس و پلنگ بودند؛ همگی حیواناتی که واقعاً در طبیعت وجود دارند، اما وقتی به جانور چهارم با دندان‌های آهنین و ناخن‌های برنجین رسید، دانیال هیچ جانور طبیعی‌ای را نمی‌شناخت که نمایانگر آن جانور هولناکی باشد که می‌بلعید. آن متفاوت بود (متمایز). «شاخِ کوچکِ» آیهٔ نُه از یکی از نواحی‌ای که به‌وسیلهٔ چهار باد و بال‌ها نمایانده شده بودند سر برآورد، نه از یکی از شاخ‌ها یا نامدارها.

Daniel chapter eight, states that “in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up.” In the “latter time of their kingdom (Greece, which had disintegrated into four kingdoms), during the time “when the transgressors are come to the full,” a new king would stand up.

باب هشتم کتاب دانیال می‌گوید که «در آخرِ زمانِ سلطنتِ ایشان، وقتی که عصیانگران به کمال برسند، پادشاهی سخت‌چهره و دانای سخنان مبهم برخواهد خاست.» در «آخرِ زمانِ سلطنتِ ایشان» (یونان، که به چهار پادشاهی تجزیه شده بود)، در زمانی که «عصیانگران به کمال برسند»، پادشاهی نو برخواهد خاست.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that the fact might be determined whether it would fulfill the purposes of the Watcher and the Holy One. Prophecy has traced the rise and progress of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with the nations of less power, history has repeated itself. Each has had its period of test; each has failed, its glory faded, its power departed.” Prophets and Kings, 535.

> «هر ملتی که به عرصهٔ عمل پا گذاشته است، اجازه یافته تا جایگاه خود را بر زمین داشته باشد تا معلوم شود آیا مقاصدِ نگهبان و قدوس را به انجام خواهد رساند یا نه. پیشگویی، خیزش و پیشرفتِ امپراتوری‌های بزرگِ جهان—بابل، ماد و پارس، یونان و روم—را ترسیم کرده است. در مورد هر یک از این‌ها، همان‌گونه که دربارهٔ ملت‌های کم‌قدرت‌تر نیز، تاریخ خود را تکرار کرده است. هر یک دورهٔ آزمونِ خود را داشته است؛ هر یک ناکام مانده، شکوهش رنگ باخته و قدرتش رخت بربسته است.» پیامبران و پادشاهان، ۵۳۵.

At the end (“latter time”) of the kingdom of Greece, when their cup of probationary time had been filled (“when the transgressors are come to the full”), a “king of fierce countenance” would stand up. That king would understand “dark sentences,” for he would speak a completely different language than the Hebrew of the Jews or the Greek of the previous kingdom, for he would speak Latin. That kingdom had been identified by Moses as the nation that would bring the siege of the years 66 to 70 AD, where among other things the famine was so terrible that the Jews ate their own children to survive.

در پایان («زمانِ پسینِ») پادشاهیِ یونان، هنگامی که جامِ مهلتِ آزمونشان پر شده باشد («وقتی که متجاوزان به حدّ کمال رسیده باشند»)، یک «پادشاه با چهره‌ای سخت» برخواهد خاست. آن پادشاه «جملاتِ مبهم» را درک خواهد کرد، زیرا به زبانی کاملاً متفاوت از عبریِ یهودیان یا یونانیِ پادشاهیِ پیشین سخن خواهد گفت، زیرا او به زبان لاتین سخن خواهد گفت. آن پادشاهی از سوی موسی به‌عنوان همان ملتی معرفی شده بود که محاصرۀ سال‌های ۶۶ تا ۷۰ میلادی را به‌بار می‌آورد؛ جایی که، در کنار دیگر مصائب، قحطی چنان هولناک بود که یهودیان برای بقا فرزندان خود را می‌خوردند.

> Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor show favour to the young: And he shall eat the fruit of thy cattle, and the fruit of thy land, until thou be destroyed: which also shall not leave thee either corn, wine, or oil, or the increase of thy kine, or flocks of thy sheep, until he have destroyed thee. And he shall besiege thee in all thy gates, until thy high and fenced walls come down, wherein thou trustedst, throughout all thy land: and he shall besiege thee in all thy gates throughout all thy land, which the Lord thy God hath given thee. And thou shalt eat the fruit of thine own body, the flesh of thy sons and of thy daughters, which the Lord thy God hath given thee, in the siege, and in the straitness, wherewith thine enemies shall distress thee. Deuteronomy 28:47–53.

> زیرا خداوند، خدای خود را با شادی و خوشدلیِ دل، در حالی که از فراوانیِ همه‌چیز برخوردار بودی، خدمت نکردی؛ از این‌رو دشمنانی را که خداوند بر تو خواهد فرستاد، در گرسنگی و تشنگی و برهنگی و کمبودِ همه‌چیز، خدمت خواهی کرد؛ و او یوغی آهنین بر گردنت خواهد نهاد تا تو را نابود سازد. خداوند از دور، از کرانۀ زمین، قومی را بر ضد تو خواهد آورد، تیزپرواز چون عقاب؛ قومی که زبانش را نخواهی فهمید؛ قومی با سیمایی خشن که نه به پیر اعتنا می‌کند و نه بر جوان ترحّم می‌آورد؛ و او زاد و ولدِ دام‌هایت و محصولِ زمینت را خواهد خورد تا نابود شوی؛ و از تو نه غله، نه شراب و نه روغن، و نه زاد و ولدِ گاوانت و نه گله‌های گوسفندانت را باقی خواهد گذاشت، تا تو را نابود کند. و در همۀ دروازه‌هایت تو را محاصره خواهد کرد، تا دیوارهای بلند و مستحکمِ تو که در سراسر سرزمینت بدانها اعتماد داشتی، فرو ریزد؛ و در همۀ دروازه‌هایت، در سراسر آن سرزمینی که خداوندِ خدای تو به تو داده است، تو را محاصره خواهد کرد. و میوۀ بطنِ خود، یعنی گوشتِ پسران و دخترانت را که خداوند، خدای تو، به تو داده است، در محاصره و در تنگنایی که دشمنانت تو را بدان دچار خواهند کرد، خواهی خورد. تثنیه ۲۸:۴۷‏-۵۳

In Daniel chapter two the fourth kingdom was represented by “iron,” and Moses identified “a nation,” which would put a “yoke of iron,” upon the Jews. The “nation” would “destroy” the Jews, and it would be as swift as an eagle, of which the eagle is the symbol of Rome. It would be a “nation” “whose tongue thou shalt not understand,” for its language would be “dark sentences” to the Jews. It would be a “nation of fierce countenance” as described in Daniel chapter eight as a “king of fierce countenance.” And in the “siege” of Jerusalem the Jews ate their “sons and daughters.”

در باب دوم دانیال، پادشاهی چهارم با «آهن» نمایانده شده بود، و موسی از «امتی» سخن گفت که «یوغ آهنین» بر یهودیان خواهد نهاد. آن «امت» یهودیان را «هلاک» خواهد کرد، و به تندیِ عقاب خواهد بود، که عقاب نماد روم است. آن «امتی» خواهد بود «که زبانش را نخواهی فهمید»، زیرا زبانش برای یهودیان «سخنان مبهم» خواهد بود. آن «امتی با سیمایی خشن» خواهد بود، چنان‌که در باب هشتم دانیال به عنوان «پادشاهی با سیمایی خشن» توصیف شده است. و در «محاصره» اورشلیم، یهودیان «پسران و دختران» خود را خوردند.

Miller recognized pagan Rome as the power predicted by Moses, and as the fourth “iron” kingdom of Daniel two, and the “nation” who spoke Latin, not Hebrew or Greek. Miller made no distinction between the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy, for to him they both were simply Rome. So after pagan Rome stood up in verse twenty-three, he would not see the distinction represented in verse twenty-four. In the vision the little horn had oscillated from masculine to feminine to masculine to feminine in verses nine through twelve, and verse twenty-three identifies the prophetic characteristics of pagan Rome, Gabriel’s interpretation in verse twenty-four changes to feminine Rome. The power in verse twenty-four was to possess “mighty power,” “but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people.”

میلر روم بت‌پرست را آن قدرتی می‌دانست که موسی پیشگویی کرده بود و آن را پادشاهی چهارمِ «آهنین» در باب دوم دانیال، و «ملتی» که به لاتینی سخن می‌گفت، نه عبری و نه یونانی، قلمداد می‌کرد. میلر میان پادشاهی چهارم و پنجمِ نبوت‌های کتاب مقدس تمایزی قائل نبود، زیرا از نظر او هر دو صرفاً روم بودند. پس، پس از آن‌که روم بت‌پرست در آیهٔ بیست‌وسه قد برافراشت، او تمایزی را که در آیهٔ بیست‌وچهار نمایانده شده است، نمی‌دید. در رؤیا، "شاخ کوچک" در آیات نه تا دوازده از مذکر به مؤنث، سپس به مذکر، و دوباره به مؤنث نوسان داشت، و آیهٔ بیست‌وسه ویژگی‌های نبویِ روم بت‌پرست را مشخص می‌کند. تعبیر جبرئیل در آیهٔ بیست‌وچهار به رومِ مؤنث تغییر می‌کند. قدرتِ مذکور در آیهٔ بیست‌وچهار قرار بود دارای "قدرتِ عظیم" باشد، "اما نه به نیروی خود؛ و او به‌گونه‌ای شگفت نابود خواهد کرد، کامیاب خواهد شد و به عمل خواهد پرداخت، و زورمندان و قوم مقدس را نابود خواهد ساخت."

Papal Rome was to be given the military power of pagan Rome, and it would destroy God’s people for one thousand two hundred and sixty years, from the year 538 to 1798. It would destroy “wonderfully” for it is the beast the whole world “wonders after,” and it was the power that would “practice and prosper” until the first indignation that had been “determined” to be finished in 1798 was fulfilled.

رم پاپی قرار بود قدرت نظامیِ رم بت‌پرست را به دست آورد و قوم خدا را به مدت هزار و دویست و شصت سال، از سال 538 تا 1798، نابود کند. این قدرت به‌طور "شگفت‌انگیزی" نابود می‌کرد، زیرا همان "وحش"ی است که تمام جهان "با شگفتی در پیِ آن می‌روند"، و همان قدرتی بود که تا هنگامی که "خشم نخستین" که "مقرر" شده بود تا در 1798 پایان یابد، به انجام برسد، "عمل می‌کرد و کامیاب می‌شد".

Then in verse twenty-five Gabriel follows the oscillation established in the verses he was interpreting for Daniel, and again addresses pagan Rome, who through a different type of “policy,” brought together its empire, as attested to by all the historians. The “craft” of pagan Rome was to induce nations to join their growing empire, and it used the promise of peace and prosperity to build the empire, unlike the previous empires that were forged simply by military might. Pagan Rome was also to “stand up against the Prince of princes,” as it did when it placed Christ upon the cross of Calvary.

پس در آیهٔ بیست‌وپنج، جبرئیل همان الگوی نوسانی را که در آیاتی که برای دانیال تفسیر می‌کرد برقرار کرده بود دنبال می‌کند و بار دیگر رومِ بت‌پرست را مخاطب می‌سازد؛ رومی که از راه نوعی دیگر از «سیاست»، امپراتوری خود را یکپارچه کرد، چنان‌که همهٔ تاریخ‌نگاران گواهی داده‌اند. «حیلهٔ» رومِ بت‌پرست این بود که ملت‌ها را ترغیب کند به امپراتوریِ رو به گسترش خود بپیوندند، و برای ساختن امپراتوری به وعدهٔ صلح و رفاه تکیه می‌کرد، برخلاف امپراتوری‌های پیشین که صرفاً با قدرت نظامی برپا شده بودند. رومِ بت‌پرست همچنین بنا بود «در برابرِ سرورِ سروران بایستد»، و چنین نیز کرد، آنگاه که مسیح را بر صلیبِ جلجتا مصلوب کرد.

Then Gabriel addresses the two visions he was interpreting for Daniel, by identifying that the “mareh” vision of the appearance (the twenty-three hundred days) was true, and that the “chazon” vision of the trampling down of the sanctuary and host by pagan Rome and papal Rome was to be “shut up (sealed), “for many days” (until the time of the end in 1798).

سپس جبرئیل به دو رؤیایی که برای دانیال تفسیر می‌کرد پرداخت و روشن ساخت که رؤیای "mareh" مربوط به ظهور (دو هزار و سیصد روز) درست بود، و اینکه رؤیای "chazon" دربارهٔ لگدمال شدن قدس و لشکر به دست روم بت‌پرست و روم پاپی باید "بسته (مهر و موم شود)"، "برای روزهای بسیار" (تا زمان پایان در ۱۷۹۸).

Then Daniel was sick for some time, and then returned to work, but he still did not understand the “mareh” vision, which is the vision which Gabriel was commanded to make him understand. For that reason Gabriel would return in chapter nine, to finish his work of making Daniel understand the “mareh” vision.

سپس دانیال برای مدتی بیمار شد و بعد به کار بازگشت، اما هنوز رؤیای «mareh» را درک نمی‌کرد؛ همان رؤیایی که به جبرئیل فرمان داده شده بود آن را به او بفهماند. از همین رو، جبرئیل در فصل نهم بازخواهد گشت تا کار خود را در فهماندن رؤیای «mareh» به دانیال به پایان برساند.

In Daniel chapter nine, Daniel had been studying the prophetic Word and came to understand through the writings of Moses and Jeremiah. Jeremiah had identified the captivity he was in would last seventy years.

در باب نهم کتاب دانیال، دانیال مشغول مطالعهٔ کلام نبوی بود و از طریق نوشته‌های موسی و ارمیا به این درک رسید. ارمیا مشخص کرده بود که اسارتی که او در آن بود، هفتاد سال به طول خواهد کشید.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> و این تمامی زمین به ویرانی و مایهٔ حیرت بدل خواهد شد؛ و این ملت‌ها به مدت هفتاد سال پادشاه بابل را خدمت خواهند کرد. و چون هفتاد سال به پایان رسد، چنین خواهد شد که من پادشاه بابل و آن قوم را، به سبب گناهشان، مجازات خواهم کرد، خداوند می‌گوید، و نیز سرزمین کلدانیان را مجازات خواهم کرد و آن را به ویرانی همیشگی مبدل خواهم ساخت. ارمیا ۲۵:‏۱۱، ۱۲.

According to Moses the captivity in the enemy’s land would correspond to a time that the land would enjoy its sabbaths.

به گفتهٔ موسی، اسارت در سرزمین دشمن مقارن با زمانی خواهد بود که زمین از سبت‌های خود بهره‌مند شود.

> And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:32–35.

> و زمین را ویران خواهم ساخت؛ و دشمنانتان که در آن ساکن‌اند از آن متحیّر خواهند شد. و شما را در میان امت‌ها پراکنده خواهم کرد و پس از شما شمشیر خواهم کشید؛ و زمینتان ویران خواهد شد و شهرهایتان خراب خواهند شد. آنگاه زمین سبت‌های خود را به‌جا خواهد آورد، مادامی که ویران است و شما در سرزمین دشمنانتان هستید؛ همان هنگام زمین آرام خواهد گرفت و سبت‌های خود را به‌جا خواهد آورد. در تمام مدتی که ویران است آرام خواهد گرفت، زیرا در سبت‌های شما، هنگامی که بر آن ساکن بودید، آرام نگرفت. لاویان ۲۶:۳۲‏–۳۵

Daniel had understood from God’s prophetic Word, upon two witnesses that His people had been scattered into the enemy’s land, during which time the land would enjoy its sabbaths. He understood what the author of Chronicles understood concerning Jeremiah’s seventy years.

دانیال از کلام نبوی خدا، به گواهی دو شاهد، دریافته بود که قوم او به سرزمین دشمن پراکنده شده بودند و در آن مدت، زمین سبت‌های خود را به‌جا می‌آورد. او همان را دریافته بود که نویسندهٔ کتاب تواریخ دربارهٔ هفتاد سال ارمیا دریافته بود.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

> و آنان که از دم شمشیر جان به در برده بودند، او به اسیری به بابل برد؛ و ایشان تا زمان سلطنت پادشاهی پارس، خدمتگزاران او و پسرانش بودند؛ تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود به انجام رسد، تا آن‌که زمین از سبت‌های خود برخوردار شود؛ زیرا در تمام مدتی که ویران بود، سبت را نگاه می‌داشت، تا هفتاد سال به کمال رسد. در سال نخست کوروش پادشاه پارس، تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، خداوند روح کوروش پادشاه پارس را برانگیخت تا در تمامی قلمرو خود فرمانی اعلام کند و آن را نیز به مکتوب درآورد، بدین مضمون: چنین می‌گوید کوروش پادشاه پارس: همهٔ پادشاهی‌های زمین را خداوند، خدای آسمان‌ها، به من داده است؛ و مرا فرمان داده است تا برای او در اورشلیم که در یهوداست خانه‌ای بنا کنم. کیست از میان شما از تمامی قوم او؟ خداوند، خدای او، با وی باد، و برخیزد و برود. دوم تواریخ 36:20-23.

Daniel understood that Jeremiah’s seventy years of scattering in the enemy’s land, while the land enjoyed her sabbaths, was based upon the curse of “seven times” in Leviticus twenty-six, and in obedience to that understanding, he fulfilled the commanded remedy given there for those who finally awaken to their scattered condition.

دانیال دریافت که هفتاد سالِ پراکندگی در سرزمین دشمن، که ارمیا از آن سخن گفته بود و در آن مدت زمین از سبت‌هایش بهره‌مند می‌شد، بر اساس لعنتِ «هفت برابر» در لاویان باب بیست‌وششم بود؛ و او در اطاعت از آن دریافت، چارهٔ مقرر در همان‌جا را که برای کسانی است که سرانجام به وضعیتِ پراکندگیِ خود بیدار می‌شوند، به انجام رساند.

> And upon them that are left alive of you I will send a faintness into their hearts in the lands of their enemies; and the sound of a shaken leaf shall chase them; and they shall flee, as fleeing from a sword; and they shall fall when none pursueth. And they shall fall one upon another, as it were before a sword, when none pursueth: and ye shall have no power to stand before your enemies. And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. These are the statutes and judgments and laws, which the Lord made between him and the children of Israel in mount Sinai by the hand of Moses. Leviticus 26:36–46.

> و بر آنان از شما که زنده مانده‌اند، در سرزمین‌های دشمنانشان، سستی در دل‌هایشان خواهم افکند؛ و صدای برگِ لرزانی ایشان را خواهد راند؛ و خواهند گریخت، چنان‌که از شمشیر می‌گریزند؛ و خواهند افتاد، هرچند کسی ایشان را تعقیب نمی‌کند. و خواهند افتاد، هر یک بر دیگری، چنان‌که گویی پیشِ شمشیرند، در حالی‌که تعقیبی در کار نیست؛ و شما توان ایستادن در برابر دشمنانتان را نخواهید داشت. و در میان قوم‌های بیگانه هلاک خواهید شد، و زمینِ دشمنانتان شما را خواهد بلعید. و آنان از شما که باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانتان از پیِ گناه خود فرسوده خواهند شد؛ و نیز از پیِ گناهان پدرانشان، همراه آنان، فرسوده خواهند شد. اگر گناه خویش و گناه پدران خویش را اقرار کنند، با تقصیری که بر من روا داشتند، و نیز اینکه بر خلاف من راه پیمودند؛ و اینکه من نیز بر خلاف ایشان رفتار کردم و ایشان را به سرزمین دشمنانشان آوردم؛ اگر آنگاه دل‌های نامختونشان فروتن شود و کیفر گناه خود را بپذیرند، آنگاه عهد خود با یعقوب را به یاد خواهم آورد، و نیز عهد خود با اسحاق را، و عهد خود با ابراهیم را نیز به یاد خواهم آورد؛ و زمین را به یاد خواهم آورد. و زمین نیز از ایشان تهی خواهد شد و در هنگامی که بی‌آنها ویران افتاده است، سبت‌های خود را خواهد گذرانید؛ و ایشان کیفر گناه خود را خواهند پذیرفت، زیرا احکام مرا حقیر شمردند و جانشان از فرایض من بیزار بود. و با این همه، چون در سرزمین دشمنان خود باشند، ایشان را طرد نخواهم کرد و از ایشان بیزار نخواهم شد تا ایشان را به‌کلی نابود کنم و عهد خود را با ایشان بشکنم؛ زیرا من خداوند، خدای ایشان هستم. بلکه به خاطر ایشان عهد نیاکانشان را به یاد خواهم آورد، آنان را که در نظر قوم‌های بیگانه از سرزمین مصر بیرون آوردم تا خدای ایشان باشم: منم خداوند. اینها فرایض و احکام و قوانین است که خداوند در کوه سینا، به دست موسی، میان خود و بنی‌اسرائیل برقرار کرد. لاویان ۲۶:۳۶‏-‏۴۶

Daniel’s prayer in chapter nine, is addressing every element of the counsel for those who find themselves scattered in the enemy’s land. That prayer is to be aligned with his prayer in chapter two, for together they represent the prayer of those in Revelation chapter eleven, that were dead in the streets of that great city of Sodom and Egypt, who find that they also had been scattered. As Daniel concludes his prayer, Gabriel returns to finish the work of explaining the “mareh” vision, just as the Holy Spirit intends to accomplish for the two witnesses of Revelation chapter eleven.

دعای دانیال در باب نهم، به همه جنبه‌های رهنمود برای کسانی می‌پردازد که خود را در سرزمین دشمن پراکنده می‌یابند. آن دعا باید با دعای او در باب دوم هماهنگ شود، زیرا آنها در کنار هم نمایانگر دعای کسانی هستند که در مکاشفه باب یازدهم، در خیابان‌های آن شهر بزرگِ سدوم و مصر مرده بودند و درمی‌یابند که آنان نیز پراکنده شده بودند. هنگامی که دانیال دعای خود را به پایان می‌برد، جبرئیل بازمی‌گردد تا کارِ توضیح رؤیای «ماره» را به انجام برساند، همان‌گونه که روح‌القدس قصد دارد آن را برای دو شاهدِ مکاشفه باب یازدهم به انجام رساند.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> و در حالی که سخن می‌گفتم و دعا می‌کردم و گناه خود و گناه قومم اسرائیل را اعتراف می‌نمودم و تضرعم را برای کوه مقدس خدایم در حضور خداوند، خدایم، عرضه می‌داشتم؛ آری، در حالی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که او را در آغاز در رؤیا دیده بودم، در حال پرواز سریع، نزدیکِ وقت قربانی شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا تو را بصیرت و فهم بخشم. دانیال ۹:۲۰–۲۲.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Shortly before the fall of Babylon, when Daniel was meditating on these prophecies and seeking God for an understanding of the times, a series of visions was given him concerning the rise and fall of kingdoms. With the first vision, as recorded in the seventh chapter of the book of Daniel, an interpretation was given; yet not all was made clear to the prophet. ‘My cogitations much troubled me,’ he wrote of his experience at the time, ‘and my countenance changed in me: but I kept the matter in my heart.’ Daniel 7:28.

> اندکی پیش از سقوط بابل، هنگامی که دانیال دربارهٔ این نبوت‌ها تأمل می‌کرد و برای فهمِ زمانه‌ها خدا را می‌طلبید، سلسله‌ای از رؤیاها دربارهٔ ظهور و سقوطِ پادشاهی‌ها به او عطا شد. همراهِ نخستین رؤیا، چنان‌که در باب هفتمِ کتاب دانیال ثبت شده است، تفسیری نیز داده شد؛ با این همه، همه چیز بر پیامبر روشن نشد. او دربارهٔ تجربهٔ خود در آن هنگام نوشت: «اندیشه‌هایم بسیار مرا مضطرب ساخت، و رخسارم در درونم دگرگون شد؛ اما این امر را در دل خود نگاه داشتم.» دانیال ۷:۲۸.

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.

> به‌واسطهٔ رؤیایی دیگر، نور بیشتری بر وقایع آینده تابانده شد؛ و در پایان این رؤیا بود که دانیال شنید: «قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت گفت: این رؤیا تا چه مدت خواهد بود؟» دانیال ۸:۱۳. پاسخی که داده شد، «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد» (آیهٔ ۱۴)، او را دچار سرگشتگی کرد. او با جدیت در پی معنای رؤیا بود. او نمی‌توانست ارتباطِ اسارت هفتادساله — چنان‌که به‌واسطهٔ ارمیا پیشگویی شده بود — را با آن دو هزار و سیصد سالی که در رؤیا شنیده بود مهمان آسمانی اعلام کرده بود باید پیش از تطهیر قدسِ خدا سپری شود، دریابد. فرشتهٔ جبرئیل تفسیری جزئی به او داد؛ با این حال، وقتی نبی این کلمات را شنید: «این رؤیا ... برای روزهای بسیار خواهد بود»، از حال رفت. او از تجربهٔ خود چنین می‌نویسد: «من، دانیال، از حال رفتم و چند روز بیمار بودم؛ سپس برخاستم و به کار پادشاه پرداختم؛ و از رؤیا در شگفت ماندم، اما هیچ‌کس آن را درنیافت.» آیات ۲۶ و ۲۷.

> “Still burdened in behalf of Israel, Daniel studied anew the prophecies of Jeremiah. They were very plain—so plain that he understood by these testimonies recorded in books ‘the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that He would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem.’ Daniel 9:2.

> دانیال، که هنوز بار اسرائیل را بر دل داشت، نبوت‌های ارمیا را از نو مطالعه کرد. آن‌ها بسیار روشن بودند—آن‌قدر روشن که او بر پایه این گواهی‌ها که در کتاب‌ها ثبت شده بودند، «شمار سال‌هایی را دریافت که به موجب آن کلام خداوند به ارمیا نبی رسیده بود: اینکه ویرانی‌های اورشلیم هفتاد سال به طول خواهد انجامید.» دانیال ۹:۲.

> “With faith founded on the sure word of prophecy, Daniel pleaded with the Lord for the speedy fulfillment of these promises. He pleaded for the honor of God to be preserved. In his petition he identified himself fully with those who had fallen short of the divine purpose, confessing their sins as his own.” Prophets and Kings, 553, 554.

> «با ایمانی که بر کلامِ محکمِ نبوت استوار بود، دانیال با تضرع از خداوند تحققِ سریعِ این وعده‌ها را خواستار شد. او برای محفوظ ماندنِ حرمتِ نامِ خدا تضرع کرد. در دعایش، خود را کاملاً با کسانی که از مقصدِ الهی قاصر آمده بودند یکی دانست و گناهانِ آنان را همچون گناهانِ خود اعتراف کرد.» انبیا و پادشاهان، ۵۵۳، ۵۵۴.

Back to Articles