Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Five

کتاب دانیال - شمارهٔ هفتاد و پنج

The Prophetic Parallels: From Isaiah’s Message to Modern-Day Revelations

شباهت‌های نبوی: از پیام اشعیا تا مکاشفات عصر حاضر

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF
Word

As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?

آنگاه که اشعیا پیامی را که شصت‌وپنج سال نمایانگرِ آن است (باب هفتم، آیهٔ هشتم) به پیشوای شریرِ اورشلیم ارائه می‌کند، این کار را در کنار «میدانِ رخت‌شویان» و «پایانِ مجرای آبِ استخرِ بالایی» در سال ۷۴۲ قبل از میلاد انجام می‌دهد. ۷۴۲ قبل از میلاد نمایانگرِ ۱۸۶۳ است، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز تصویر می‌کند. شورشِ ۱۸۶۳ نیز به‌نوبهٔ خود نمایانگرِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است، زیرا عیسی همیشه پایانِ یک چیز را با آغازِ همان چیز نشان می‌دهد. ۱۸۶۳ آغازِ کلیسای ادونتیستِ لاودیکیه‌ایِ ثبت‌شدهٔ قانونی بود، و آن کلیسا در «زلزلهٔ عظیمِ» قانونِ یکشنبه متروک می‌ماند. چگونه یک شخصیتِ حقوقی که از نظر قانونی تحت حاکمیتِ دولت است (نه برعکس، یعنی کلیسا دولت را کنترل کند)، می‌تواند در زمانی که همان دولت از لحاظ قانونی عبادت در روز هفتم را ممنوع می‌کند، همچنان به پاسداشتِ سبتِ روزِ هفتم ادامه دهد؟

At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.

در آغاز و پایان خدمت مسیح، او هیکل را پاک‌سازی کرد. در نخستین پاک‌سازی هیکل، مسیح اعلام کرد که رهبران «خانهٔ پدرش» را به غار دزدان بدل کرده‌اند، اما در آخرین پاک‌سازی هیکل اعلام کرد که «خانهٔ ایشان» برایشان ویران رها شده است. اسرائیل باستان نمونه‌ای برای اسرائیل معاصر است. او در آغاز ادونتیسم، هیکل میلری را برپا ساخت و تطهیر کرد، اما در پاک‌سازی نهایی، یعنی پاک‌سازی یکصد و چهل و چهار هزار نفر، ادونتیسم لاودیکی از دهان او بیرون افکنده می‌شود و آنگاه «خانهٔ ایشان» ویران رها می‌شود.

Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.

اشعیا هنگام روبه‌رو شدن با پادشاه آحاز در میدان قصّاران است. میدان قصّاران نماد پالایشی است که به‌وسیلهٔ فرستادهٔ عهد انجام می‌شود؛ همان که ناگهان به هیکل خود می‌آید و پسران لاوی را همچون «صابونِ قصّار» پاک می‌کند. این پالایش در آغاز جنبش ادونتیست انجام شد و در پایان دوباره انجام می‌شود.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.

اشعیا آحاز را، با نشانهٔ پسرش، ملاقات می‌کند؛ پسری که نامش نماد این است که در ایام آخر «باقی‌مانده بازخواهد گشت». باقی‌مانده همان کسانی‌اند که «بازمی‌گردند». اشعیا در خلال تاریخ تطهیر هیکل با پادشاه شریر آحاز دیدار می‌کند؛ روندی که در تاریخ میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ آغاز شد و در سال ۱۸۶۳ با نافرمانی خاتمه یافت. در ایام آخر، این تطهیر همان تاریخ مهر و موم شدن صد و چهل و چهار هزار نفر است. اگر میلری‌ها از گشایشِ مشیت الهی که پس از ۱۸۴۴ آشکار شد پیروی کرده بودند، کار را به انجام رسانده بودند.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.

ناکامی در «یکدلانه پیش رفتن در مشیتِ گشودهٔ خدا» تا سال ۱۸۵۶ آنان را به وضعیتی لاودیکی کشاند، و شورشِ متعاقبِ ۱۸۶۳ آغازِ سرگردانی در بیابان را رقم زد؛ سرگردانی‌ای که در اسرائیلِ باستان به تصویر کشیده شده بود، آنگاه که آنان در دهمین و آخرین آزمونِ خود مردود شدند و سپس محکوم شدند که طی چهل سالِ بعدی در بیابان جان بسپارند.

Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.

پسرِ اشعیا این وعده را می‌دهد که در تطهیر نهایی هیکل در آخرالایام «باقی‌مانده بازخواهد گشت». این «بازگشت» با ارمیا نشان داده شده است؛ به او وعده داده شد که اگر «بازگردد»، دیدبانِ خدا خواهد شد. صد و چهل و چهار هزار کسانی هستند که پس از سرخوردگی بازگشته‌اند.

Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.

آنان که همان صد و چهل و چهار هزارند، یک سرخوردگی را تجربه کرده و در انتظار خداوند خود مانده‌اند. در تاریخ میلریتی، آنان به‌وسیلهٔ دوشیزگان دانا تمثیل شده‌اند، و در هر دو تاریخ آغاز و انجام، در هنگام افاضهٔ روح‌القدس در زمان فریاد نیمه‌شب، دو چوب به یک قوم واحد پیوند داده می‌شوند.

Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.

آحازِ پادشاهِ شریر نمایندهٔ رهبریِ یهوداست که پیام را شنیده‌اند، اما پیامی را که اشعیا ارائه کرده رد می‌کنند و بدین‌سان «لغزش می‌خورند و می‌افتند و شکسته می‌شوند و در دام می‌افتند و گرفته می‌شوند.» آنان همان کسانی‌اند که «به احضارکنندگان ارواح و به جادوگرانی که زیرلب زمزمه می‌کنند و پچ‌پچ می‌کنند» متوسل می‌شوند، که بیانگر تجربهٔ روح‌گرایی‌ای است که با پذیرفتن گمراهیِ شدیدِ دوم تسالونیکیان به آن تن می‌دهند. ردّ پیام اشعیا از سوی آحاز در ۷۴۲ ق.م. با سال ۱۸۶۳، زمانی که پیام میلر رد شد، مطابقت دارد. اشعیا نماد میلر است و پیام هر دوی آنان بر «هفت زمان» استوار بود که نقطهٔ اتکایش را در آیهٔ هشتِ باب هفتمِ اشعیا می‌یابد. پسر میلر (پسر اشعیا) نمایندهٔ جنبش ایلیا است که در روزهای آخر می‌آید.

The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.

اعلان علیه آحاز به‌سبب ردّ او، شامل پیشگوییِ تسخیر شدن به دست پادشاهِ شمال بود؛ پادشاهی که در ایامِ آخر همان اتحادِ سه‌گانهٔ رومِ مدرن است که زیر سلطهٔ پاپ‌سالاری قرار دارد.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> خداوند بار دیگر به من سخن گفت و فرمود: از آن‌رو که این قوم آب‌های شیلوح را که آرام روان‌اند نمی‌پسندد و به رصین و پسر رملیا شادمان است، پس اینک خداوند بر آنان آب‌های آن رود را، نیرومند و بسیار، برمی‌انگیزد؛ یعنی پادشاه آشور با همه شکوهش. او از همه مجاری‌اش بالا خواهد آمد و از همه کرانه‌هایش خواهد گذشت. و از یهودا خواهد گذشت؛ سرریز کرده عبور خواهد کرد، تا به گردن خواهد رسید؛ و گسترش بال‌های او پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۵-۸.

Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.

اشعیا با پادشاه شریر آحاز در انتهای آبگذرِ حوضِ بالایی دیدار کرد، و هرچند در میان تاریخ‌نگارانِ کتاب مقدس و باستان‌شناسان این تردید هست که آیا حوضِ بالایی همان حوضِ سیلوام در زمان مسیح بوده است یا نه، زمینه نبوتِ اشعیا هرگونه تردیدی را برطرف می‌کند؛ زیرا اشعیا تصریح می‌کند که پادشاهِ شمال قرار بود بر آحاز یورش آورد، چون او آب‌های شیلوح را که به آرامی جاری است، رد کرده بود. «شیلوح» نامی است که در عهد عتیق برای همان «سیلوامِ» عهد جدید به‌کار می‌رود.

It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.

در برکهٔ سیلوام بود که عیسی مرد نابینا را شفا داد، و پادشاه شرور آحاز نمایانگر رهبری نابینای لاودیکیه‌ای است—هم در سال ۱۸۶۳ و هم در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به زودی فرا می‌رسد—رهبری‌ای که از شفا یافتن سر باز می‌زند. «شیلوآه» و «سیلوام» هر دو به معنای «فرستاده‌شده» هستند، و پیامی از پدر به پسر فرستاده شد، و او آن را به جبرئیل و فرشتگان مقدس سپرد تا به اشعیا برسانند؛ و اشعیا آن پیامی را که از آسمان «فرستاده» شده بود، نزد یک رهبر نابینای لاودیکیه‌ای آورد.

The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.

مجرای حوضِ بالا، جایی که اشعیا پیام را ابلاغ کرد، نمایانگرِ مکانی است که در آن بارانِ روح‌القدس به قومِ خدا رسانده می‌شود؛ چنان‌که لوله‌های زرّینِ رؤیای زکریا یا نردبانِ خوابِ یعقوب نیز آن را نشان می‌دهند.

> “That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در کتاب زکریا، فصل‌های ۳ و ۴، و آیات ۱۲ تا ۱۴ِ فصل ۴، نمایان است: «و بار دیگر پاسخ داده، به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون که از طریق دو لولهٔ زرّین روغن زرّین را از خود فرو می‌ریزند، چه هستند؟ او پاسخ داد و گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چه هستند؟ گفتم: نه، سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامی زمین ایستاده‌اند.»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> آیا در خود آستانهٔ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا بی‌حس و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای‌مان روح و دمِ خدا در قوم او دمیده می‌شد تا بر پاهای خود بایستند و زنده شوند. باید دریابیم که راه تنگ است و در تنگ. اما چون از آن درِ تنگ می‌گذریم، پهناوری‌اش بی‌کران است. Manuscript Releases، جلد ۲۰، صفحات ۲۱۶، ۲۱۷.

The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.

«روغنِ زرّین»، پیام‌های روحِ خداست که از حوضِ بالا از راه مجرایی که همان دو لولهٔ زرّین‌اند و همان دو شاهد به‌شمار می‌آیند ـ یعنی «کتاب مقدس و روحِ نبوت»، یا «عهدِ عتیق و عهدِ جدید»، یا «شریعت و انبیا»، یا «موسی و الیاس» ـ فرو می‌آید.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.

پیامی که آحاز آن را رد می‌کرد، همان پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» بود که اگر رهبرانِ لاودیکیه پیامِ خطاب به لاودیکیه را که در سال ۱۸۵۶ «برایشان فرستاده» شده بود می‌پذیرفتند، به اوج خود می‌رسید و به بازگشتِ دومِ مسیح می‌انجامید. آنگاه آن پیام به «فریادِ بلند» تبدیل می‌شد و قومِ خدا کار را به پایان می‌رساند و به آرامش می‌رسید. اما به‌جای آن، آنان به استفراغی که از آن رهایی یافته بودند بازگشتند.

Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.

اشعیا و آحاز چنان به تصویر کشیده شده‌اند که گویی در فرایند تطهیرِ صحرای قصارند؛ فرایندی که در ملاکی باب سوم به دستِ فرستادۀ عهد به انجام می‌رسد. به‌گونه‌ای نمادین در جایی قرار دارند که در رؤیای زکریا «روغن» (یک پیام) ریخته می‌شود، و در روزهای آخر، پیام اشعیا به آحاز همان پیام اسلامِ وایِ سوم است؛ این، پیامِ تاریخ پنهانِ هفت رعد است؛ این، پیامِ اینکه هشتمی از آن هفت است؛ این، پیامِ تاکستان است؛ این، پیامِ «حقیقت» است—که همگی عناصری از مکاشفۀ عیسی مسیح‌اند—و در روزهای آخر تطهیری را پدید می‌آورند که با صحرای قصار نمایانده شده است.

It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.

این همچنین پیامِ «هفت زمان» بود و هست؛ پیامی که از سنگِ بنیادِ میلر به سنگِ زاویه بدل می‌شود، زیرا نخستین حقیقت بود و بنابراین باید آخرین حقیقت باشد. 1863 پایانِ فرایندِ پالایشی را نشان داد که با آمدنِ فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 آغاز شد و سرانجام در 1856 به نورِ «هفت زمان» رسید. در 1844 نورِ دو هزار و سیصد سال آغازی را رقم زد که به پایانی انجامید که با دو هزار و پانصد و بیست سال مشخص شد. با این حال، کوریِ لائودیکیه‌ای در آغاز و انجام از دیدنِ رابطهٔ دو رویا سر باز می‌زند. 1863 نمایانگرِ پایانِ فرایندِ پالایشی است که هرگاه پیامی مُهرگشایی شود رخ می‌دهد، و پیامِ فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 مُهرگشایی شد.

The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.

نوری که از فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ مهرش گشوده شد، نورِ یگانه‌ای نبود؛ همان است که خواهر وایت از آن به «نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم» تعبیر می‌کند. نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴ آغاز شد و تا بسته شدن مهلت ادامه می‌یابد، اما هم در زمانی که نخستین بار پدیدار شد و هم هنگامی که سرانجام پایان می‌یابد، یک دورهٔ آزمونِ مشخصِ فرشتهٔ سوم وجود دارد. آن دوره‌های آزمون در آغاز و در پایان، همچنین نمایانگر فرایندِ آزمونی هستند که دانیال آن را «افزایشِ معرفت» می‌خوانَد، و این نیز همان نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم است.

The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.

فرایندِ آزمون در آغاز در سال ۱۸۴۴ شروع شد و نورِ پیش‌رونده در معرفت افزایش یافت تا آن‌که در سال ۱۸۵۶ به انجامِ خود رسید. نورِ آغازین و نورِ پایانیِ دورهٔ آزمون، همان دو رؤیای دانیال، باب هشتم، آیات سیزده و چهارده به‌شمار می‌روند که نمایانگرِ بنیاد و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم‌اند.

The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.

دورهٔ آزمونِ فرشتهٔ نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد و در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ با نخستین ناامیدی پایان یافت. سپس دورهٔ آزمونِ فرشتهٔ دوم آغاز شد و تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه یافت. در آن زمان فرشتهٔ سوم از راه رسید و دورهٔ آزمونِ فرشتهٔ سوم ادامه یافت تا آن‌که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ نورِ فرشتهٔ سوم را رد کرد.

The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.

دورهٔ امتحانِ فرشتهٔ سوم برای ادونتیسمِ میلریتی آغاز و پایانی داشت، و آغاز و پایان باید همان چیز را نمایان سازند، زیرا عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن چیز تصویر می‌کند. گشایشِ نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم، نورِ ظهور (رؤیت «mareh») در آیهٔ چهاردهمِ بابِ هشتمِ کتابِ دانیال بود. پایانِ نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم، نورِ لگدمال شدنِ قدس و لشکر (رؤیت «chazon») در آیهٔ سیزدهم بود. این دو رؤیت به‌طور نبوی در هم تنیده‌اند.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> آنگاه در روز دهمِ ماه هفتم، در روز کفاره، شیپورِ یوبیل را به صدا درآورید؛ شیپور را در سراسر سرزمین خود به صدا درآورید. لاویان ۲۵:۹.

The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.

شیپوری که قرار بود در روز کفاره، یعنی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نواخته شود، شیپور یوبیل بود؛ نماد چرخهٔ مقدس هفت‌ساله‌ای که معادل دو هزار و پانصد و بیست روز است. خداوند قصد داشت اسرائیلِ باستان را مستقیماً به سرزمین موعود هدایت کند، اما نافرمانیِ آنان مانع از تحقق آن شد. خداوند قصد داشت اسرائیلِ امروزی را نیز مستقیماً به سرزمین موعود هدایت کند، اما نافرمانی مانع از تحقق آن شد. اگر اسرائیلِ امروزی مطیعِ نورِ فزایندهٔ فرشتهٔ سوم شده بود، به جهان هشدار داده بود و خداوند بیش از صد سال پیش بازگشته بود.

In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.

برای اینکه آن رخ دهد، لازم بود خداوند تحولی در میان پیروان میلر به‌وجود آورد، و در کتاب‌مقدس از آن تحول به‌عنوان سرّ خدا یاد شده است. اگر ادونتیسم از نور پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم پیروی کرده بود، آنگاه کرنای یوبیل تا به پایان به صدا درمی‌آمد؛ زیرا در روزهایی که کرنای هفتم به صدا درمی‌آید، سرّ خدا به انجام می‌رسد. در باب دهِ مکاشفه، آن کرنای — که همان کرنای یوبیل و نیز کرنای سومین وای است — در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به صدا درآمد.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> و آن فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بالا برد و به او که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است و زمین و آنچه در آن است و دریا و آنچه در آن است را آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ اما در روزهایی که صدای فرشتهٔ هفتم بلند شود، آنگاه که آغاز به نواختن کند، سرّ خدا، چنان‌که به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۵‏-‏۷.

The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.

فرایندِ تطهیرِ آزمونگر که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد و نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم بود، با نورِ دانیال، باب هشتم، آیهٔ چهاردهم آغاز شد و با نورِ دانیال، باب هشتم، آیهٔ سیزدهم پایان یافت. این فرایند با پاسخِ آیهٔ چهاردهم آغاز شد و با پرسشِ آیهٔ سیزدهم پایان یافت.

Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.

مشخصهٔ آن نوزده سال، رسیدن پیام هشدارآمیز اشعیا به آحاز، پادشاه یهودای واقعی، در خلال جنگ داخلی میان شمال و جنوب بود. آن نوزده سال با این پایان یافت که پادشاه شمال، اسرائیل را به بردگی برد. آن نوزده سال، نمادی از رسیدن فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ تا شورش ۱۸۶۳ بود. نور فزایندهٔ فرشتهٔ سوم از طریق پیام اشعیا نمایانده شد.

The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.

ردّ آن نورِ پیش‌رونده به پایان جنبش میلری انجامید، و در آن دورهٔ آزمون، جنبش میلریِ فیلادلفی به کلیسای لائودکیه گذار کرد. نوزده سالی که از سال 742 پیش از میلاد آغاز شد، و نوزده سالی که از سال 1844 آغاز شد، هر دو نمایانگر فرایندِ آزمون و تطهیر در ایام آخر هستند؛ یعنی آخرین دورهٔ آزمونِ نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم.

In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.

در آن فرایند آزمایش نهایی، راز خدا به پایان خواهد رسید. آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، همان کسانی‌اند که منتظر می‌مانند، بازمی‌گردند و مُهر می‌شوند.

> Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.

> شهادت را ببند، شریعت را در میان شاگردانم مهر و موم کن. و من برای خداوند انتظار خواهم کشید، او که روی خود را از خاندان یعقوب پنهان می‌کند، و او را خواهم جست. اینک من و فرزندانی که خداوند به من داده است، برای آیات و عجایب در اسرائیل هستیم، از جانب خداوند لشکرها که در کوه صهیون ساکن است. اشعیا ۸: ۱۶–۱۸.

The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.

دورۀ آزمایشیِ پایانیِ نورِ پیش‌روندۀ فرشتۀ سوم در روزهای آخر، از همان‌جایی آغاز شد که دورۀ آزمایشیِ آغازین شروع شده بود. این زمانی آغاز شد که عیسی دست خود را به سوی آسمان بلند کرد و اعلام نمود: «دیگر زمانی در کار نخواهد بود.» آن اعلام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ داد، زمانی که کرنای هفتم در پایان چرخهٔ مقدسِ هفت، سال یوبیل را اعلام کرد. چرخهٔ هفت‌ساله که هفت بار تکرار شد، دقیقاً چهل‌ونه سال، یا دو هزار و پانصد و بیست روز بود.

1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.

سال ۱۹۸۹ در جنبشِ صد و چهل و چهار هزار، نشانگرِ «زمانِ پایان» است، و سال ۱۹۸۹ پایانِ صد و بیست و شش سالی را نیز نشان می‌دهد که با شورشِ ۱۸۶۳ آغاز شد. جنبشِ صد و چهل و چهار هزار در «زمانِ پایان»، با نمادی از «هفت زمان» آغاز شد، زیرا صد و بیست و شش یک‌دهمِ هزار و دویست و شصت است که خودْ نصفِ دو هزار و پانصد و بیست است.

Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.

عیسی همواره پایانِ هر چیز را با آغازِ آن نشان می‌دهد، و آغازِ حرکتِ صد و چهل و چهار هزار با نمادی از «هفت زمان» مشخص شد؛ همان‌طور که در پایانِ این حرکت نیز چنین است. روزهای شیپورنوازیِ فرشتهٔ هفتم، زمانی که رازِ خدا به انجام می‌رسد، در پایانِ «سه‌ونیم» روزِ باب یازدهمِ مکاشفه آغاز شد. شیپورِ هفتم، که همچنین وایِ سوم است, دومین نغمهٔ خود را در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ نواخت، و رازِ خدا اکنون در حال به پایان رسیدن است، چنان‌که «آن را به خدمتگزارانِ خود، انبیا، اعلام کرده است». پایانِ این حرکت نیز با نمادی از «هفت زمان» مشخص می‌شود، همان‌گونه که آغازِ همین حرکت چنین بود.

At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.

در زمانِ پایان، در سال ۱۷۹۸، دورهٔ «هفت زمان»ِ خشمِ خدا بر ضدّ پادشاهیِ شمالی پایان یافت، و در پایانِ جنبشِ میلری‌ها، ردّ حقایقِ مرتبط با «هفت زمان»، نشانگرِ شورشِ ۱۸۶۳ بود. عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن چیز نشان می‌دهد، و جنبشِ فرشتهٔ نخست (میلری‌ها)، جنبشِ فرشتهٔ سوم (یکصد و چهل و چهار هزار) را نشان می‌دهد. هر دو جنبش با «هفت زمان» آغاز می‌شوند و با «هفت زمان» پایان می‌یابند. این چیزها را نمی‌شود از خود درآورد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> کسانی که در مناصب مسئولیت قرار دارند، نباید به اصول لذت‌جویانه و اسراف‌آمیزِ جهان بگروند، زیرا برایشان میسور نیست؛ و اگر هم می‌بود، اصولِ مسیح‌گونه اجازهٔ آن را نمی‌داد. باید تعلیماتِ گوناگون داده شود. "چه کسی را تعلیم دهد تا دانایی بیاموزد؟ و چه کسی را بفهماند تا آموزه را درک کند؟ آنان که از شیر باز شده‌اند و از پستان جدا گشته‌اند. زیرا باید فرمان بر فرمان باشد، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی در اینجا و اندکی در آنجا." پس کلامِ خداوند باید با شکیبایی در برابر فرزندان آورده و پیوسته پیشِ چشمِ ایشان نگاه داشته شود، به‌دستِ والدینی که به کلامِ خدا ایمان دارند. "زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامشی که به‌وسیلهٔ آن می‌توانید خستگان را آرام دهید؛ و این است تجدیدِ قوا؛ اما نخواستند بشنوند. ولی کلامِ خداوند برای ایشان شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی در اینجا و اندکی در آنجا؛ تا بروند و به قفا افتند و شکسته شوند و در دام افتند و گرفته شوند." چرا؟ زیرا به کلامِ خداوند که به آنان رسید، گوش نسپردند.

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> این به کسانی اشاره دارد که تعلیم نیافته‌اند، اما خرد خود را گرامی داشته و بر آن شده‌اند که مطابق اندیشه‌های خود عمل کنند. خداوند اینان را می‌آزماید تا یا پیروی از هدایت او را برگزینند، یا نپذیرند و طبق اندیشه‌های خویش عمل کنند، و آنگاه خداوند ایشان را به پیامدِ قطعی وا می‌گذارد. در همهٔ راه‌های ما، در همهٔ خدمت ما به خدا، او با ما سخن می‌گوید: «دل خود را به من بده.» خدا روحی تسلیم و تعلیم‌پذیر را می‌خواهد. آنچه به دعا فضیلت می‌بخشد این است که از دلی پُرمحبت و مطیع برمی‌خیزد.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> خدا از قوم خود امور معینی را می‌طلبد؛ اگر بگویند: «دل خود را برای انجام این کار تسلیم نمی‌کنم»، خداوند آنان را در داوریِ حکیمانه‌پنداشتهٔ خود، بی‌حکمت آسمانی، وا می‌گذارد تا به راه خود ادامه دهند، تا وقتی که این آیه [اشعیا ۲۸:۱۳] تحقق یابد. شما نباید بگویید: «من از هدایت خداوند تا جایی که با داوریِ من هماهنگ است پیروی می‌کنم»، و سپس به اندیشه‌های خود سخت بچسبید و نپذیرید که مطابق شباهت خداوند شکل داده شوید. بگذارید این پرسش مطرح شود: «آیا این ارادهٔ خداوند است؟» نه: «آیا این نظر یا داوریِ ــ است؟» شهادت‌ها برای خادمان، ۴۱۹.

Back to Articles