Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکی - شماره سی

Number Thirty

شماره سی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 16, 2026

Formats

PDF
Word

The Messianic fulfillments in the book of Matthew include the waymark of the time of the end, the waymark of the message being formalized, two witnesses of the waymark of 9/11, one a witness of the internal message to Laodicea and the other the external message of Islam’s terrorism. It is fitting that the waymark of 9/11 is represented by two of the twelve Messianic fulfillments in Matthew, for 9/11 includes the message of the second angel, where there is always a doubling. The death of July 18, 2020, was the fifth waymark we considered, and then the voice in the wilderness in July 2023, was the sixth and the resurrection of 2024 was number seven. The eighth Messianic fulfillment is the Midnight Cry.

تحقق‌های مسیحایی در انجیل متی شامل نشانهٔ راهِ وقتِ آخر، نشانهٔ راهِ رسمی‌شدنِ پیام، و دو شاهد برای نشانهٔ راهِ ۱۱ سپتامبر است؛ یکی شاهدِ پیامِ درونی به لاودیکیه و دیگری پیامِ بیرونیِ تروریسمِ اسلامی. بجاست که نشانهٔ راهِ ۱۱ سپتامبر با دو تا از دوازده تحققِ مسیحایی در متی بازنمایی شده باشد، زیرا ۱۱ سپتامبر شامل پیامِ فرشتهٔ دوم است که همواره با دو برابر شدن همراه است. مرگِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ پنجمین نشانهٔ راهی بود که بررسی کردیم، و سپس «صدا در بیابان» در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ ششمین بود و رستاخیزِ ۲۰۲۴ هفتمین بود. هشتمین تحققِ مسیحایی «فریاد نیمه‌شب» است.

## The Eighth Messianic Waymark is the Midnight Cry

هشتمین نشانۀ راهِ مسیحایی فریادِ نیمه‌شب است

> All this was done, that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:4, 5.

> این همه انجام شد تا آنچه به‌وسیلهٔ نبی گفته شده بود تحقق یابد که می‌گوید: «به دخترِ صهیون بگویید: اینک پادشاهت نزد تو می‌آید، فروتن و سوار بر خری، و بر کره‌ای، کرهٔ خری.» متی ۲۱:۴، ۵.

## Prediction

پیش‌بینی

> Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

> بسیار شادی کن، ای دختر صهیون؛ فریاد برآور، ای دختر اورشلیم! اینک پادشاهت به سوی تو می‌آید؛ او عادل است و رستگاری با اوست؛ فروتن است و بر الاغی سوار است، و بر کره‌ای، بچهٔ الاغ. زکریا ۹:۹

> “Five hundred years before, the Lord had declared by the prophet Zechariah, ‘Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem. Behold, thy King cometh unto thee. He is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass.’ [Zechariah 9:9.] Had the disciples realized that Christ was going to judgment and to death, they could not have fulfilled this prophecy.

> پانصد سال پیش‌تر، خداوند به‌وسیلهٔ نبی زکریا اعلام کرده بود: «بسیار شادی کن، ای دختر صیون؛ فریاد برآور، ای دختر اورشلیم. اینک پادشاهت نزد تو می‌آید. او عادل و نجات‌بخش است؛ فروتن است و سوار بر الاغ و بر کره، بچهٔ الاغ.» [زکریا ۹:۹.] اگر شاگردان دریافته بودند که مسیح به سوی داوری و مرگ می‌رود، نمی‌توانستند این نبوت را تحقق بخشند.

> “In like manner, Miller and his associates fulfilled prophecy, and gave a message which inspiration had foretold should be given to the world, but which they could not have given had they fully understood the prophecies pointing out their disappointment, and presenting another message to be preached to all nations before the Lord should come. The first and second angels’ messages were given at the right time, and accomplished the work which God designed to accomplish by them.” The Great Controversy, 405.

> به همین منوال، میلر و همکارانش نبوت‌ها را تحقق بخشیدند و پیامی را اعلام کردند که الهام پیش‌تر خبر داده بود باید به جهان داده شود؛ اما اگر آنان نبوت‌هایی را که به ناامیدی‌شان اشاره می‌کرد و پیامی دیگر را عرضه می‌داشت تا پیش از آمدن خداوند به همهٔ امّت‌ها موعظه شود، به‌طور کامل درک می‌کردند، نمی‌توانستند آن پیام را اعلام کنند. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم در زمان مناسب داده شدند و کاری را که خدا قصد داشت به‌وسیلهٔ آنها انجام شود، به انجام رساندند. مناقشهٔ عظیم، ۴۰۵.

The misunderstanding of God’s prophetic Word was involved with the history of Christ’s triumphal entry, and also with the parallel history of the proclamation of the Midnight Cry message in 1844. The one hundred and forty-four thousand are required to understand “the prophecies pointing out their disappointment.” John in Revelation ten is told in advance, that the message of the little book that was going to be sweet in his mouth, would turn bitter.

سوءبرداشت از کلام نبوتی خدا در تاریخ ورود پیروزمندانه مسیح نقش داشت و نیز در تاریخ موازی اعلام پیام فریاد نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴. لازم است یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر "نبوت‌هایی را که ناامیدی ایشان را نشان می‌دهند" درک کنند. به یوحنا در مکاشفه باب ده از پیش گفته می‌شود که پیام طومار کوچک، که قرار بود در دهانش شیرین باشد، تلخ خواهد شد.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> ما برای آینده هیچ ترسی نداریم، مگر اینکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده است و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان فراموش کنیم. Life Sketches، ۱۹۶.

The “Lord’s leading” in the past is represented among other providential acts, as His hand covering a mistake in the figures, for it was not best for the Millerites to understand their disappointment in advance, any more than it was for the disciples to understand all the elements of their disappointment at the cross. But the history of the proclamation of the Midnight Cry is identified as the very light that leads to heaven, and this is noted in Ellen White’s very first vision. The one hundred and forty-four thousand must understand the disappointments of the disciples and the Millerites. To refuse that light is to fall off the path.

«هدایت خداوند» در گذشته، در کنار دیگر اعمال مشیت الهی، چنین بازنمایی شده است که دست او خطایی در ارقام را پوشاند؛ زیرا به صلاح پیروان میلر نبود که از پیش از ناکامی خود آگاه شوند، همان‌قدر که برای شاگردان نیز به صلاح نبود که همهٔ عناصر ناکامی‌شان را در هنگام واقعهٔ صلیب درک کنند. اما تاریخ اعلام فریاد نیمه‌شب به‌عنوان همان نوری شناخته می‌شود که به آسمان راه می‌نماید، و این در نخستین رؤیای الن وایت نیز یاد شده است. آن صد و چهل و چهار هزار باید ناکامی‌های شاگردان و پیروان میلر را درک کنند. رد کردن آن نور یعنی از راه منحرف شدن.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> آنها نوری درخشان داشتند که در ابتدای راه، پشت سرشان نصب شده بود؛ فرشته‌ای به من گفت این همان «فریاد نیمه‌شب» بود. این نور بر سراسر راه می‌تابید و برای پاهایشان روشنایی فراهم می‌کرد تا نلغزند.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> اگر چشم‌های خود را بر عیسی که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد دوخته نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نگذشت که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و آنان انتظار داشتند پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نورِ پشتِ سرشان را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشتِ سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق رها کرد، و آنان لغزیدند و نشانه و عیسی را از نظر دادند و از راه به پایین، به درون دنیای تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند. تجربه و تعالیم مسیحی الن جی. وایت، ۵۷.

The eighth waymark is the Midnight Cry as typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem.

هشتمین نشانۀ راه، ندای نیمه‌شب است که نمونه‌اش ورود پیروزمندانۀ مسیح به اورشلیم است.

> “The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

> فریاد نیمه‌شب چندان بر استدلال استوار نبود، هرچند دلیل کتاب مقدس برای آن روشن و قاطع بود. نیرویی محرّک همراه آن بود که جان را به حرکت درمی‌آورد. هیچ تردیدی نبود، هیچ چون‌وچرایی نبود. در هنگام ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همه‌جای سرزمین برای برگزاری عید گرد آمده بودند به سوی کوه زیتون سرازیر شدند؛ و چون به انبوه جمعیتی که عیسی را همراهی می‌کردند پیوستند، الهام آن لحظه آنان را فرا گرفت و به اوج گرفتن فریاد افزودند: «مبارک باد آن که به نام خداوند می‌آید!» [متی ۲۱:۹]. به همین‌سان، بی‌باورانی که به گردهمایی‌های ادونتیست‌ها سرازیر می‌شدند—برخی از سرِ کنجکاوی، برخی تنها برای استهزا—نیز نیروی قانع‌کنندهٔ همراهِ آن پیام را احساس می‌کردند: «اینک، داماد می‌آید!» روح نبوت، جلد ۴، ۲۵۰، ۲۵۱.

To be a wise virgin in the latter days, would of prophetic necessity require that those wise virgins suffer a disappointment, that in turn ushers in the tarrying time of the parable. Without the tarrying time experience you are not a wise or a foolish virgin.

برای آن‌که در ایام آخر دوشیزه‌ای دانا باشی، ضرورتِ نبوی ایجاب می‌کند که آن دوشیزگان دانا دچار سرخوردگی شوند؛ سرخوردگی‌ای که به نوبهٔ خود دورانِ درنگِ تمثیل را آغاز می‌کند. بدون تجربهٔ دورانِ درنگ، نه دوشیزهٔ دانا هستی و نه دوشیزهٔ نادان.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

Either way, the wise virgins of the last days must experience a disappointment that paralleled April 19, 1844, for the experience of the parable is the experience of the one hundred and forty-four thousand, who John in the Revelation identifies as virgins.

در هر صورت، باکران خردمندِ ایام آخر باید سرخوردگی‌ای را تجربه کنند که همانند آنچه در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ رخ داد، زیرا تجربهٔ مثل همان تجربهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که یوحنا در مکاشفه آنان را باکران معرفی می‌کند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> این‌ها کسانی‌اند که خود را با زنان نیالودند، زیرا باکره‌اند. این‌ها کسانی‌اند که هرجا بره برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شدند تا به‌عنوان نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴.

How many parables of Christ are directly and specifically identified as being fulfilled to the very letter? Every parable will be fulfilled to the very letter, but the parable of the ten virgins is specifically set forth as being fulfilled in the past and the future “to the very letter.” It is compared to the third angel that is to remain present truth from 1844 onward until Michael stands up and human probation closes.

چند مثل از مثل‌های مسیح به‌طور مستقیم و مشخص به‌عنوان تحقق‌یافته «مو به مو» معرفی شده‌اند؟ هر مثلی مو به مو تحقق خواهد یافت، اما مثل ده باکره به‌طور خاص چنین بیان شده که هم در گذشته و هم در آینده «مو به مو» تحقق می‌یابد. این مثل با فرشتهٔ سوم مقایسه شده است که قرار است از سال ۱۸۴۴ به بعد تا زمانی که میکائیل برمی‌خیزد و مهلت آزمایشی انسان پایان می‌یابد، «حقیقت حاضر» باقی بماند.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

Until the close of time, the parable of the ten virgins is present truth, and the Midnight Cry will be fulfilled again to the very letter.

تا پایان زمان، مثل ده دوشیزه حقیقت کنونی است، و فریاد نیمه‌شب بار دیگر مو به مو تحقق خواهد یافت.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> جهانی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، در خودِ سایهٔ مرگ آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان می‌کشند تا آنان را بیدار کنند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ فکرم به آینده برده شد، وقتی که ندا داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون بروید.» اما بعضی در تهیهٔ روغن برای پر کردن دوبارهٔ چراغ‌هایشان درنگ کرده‌اند، و دیرهنگام خواهند دریافت که منش، که روغن نمایندهٔ آن است، قابل انتقال نیست. ریویو اند هرالد، ۱۱ فوریهٔ ۱۸۹۶.

The Midnight Cry is the next waymark on the horizon in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That waymark is accompanied by the persecution that begins against the faithful in advance of the Sunday law. That persecution is external, and internal, and the internal persecution includes two distinct symbols. One of those symbols is Judas, the other the Sanhedrin.

فریادِ نیمه‌شب نشانهٔ راهِ بعدی در افقِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. آن نشانهٔ راه با تعقیب و آزاری همراه است که پیش از قانونِ یکشنبه علیهِ مؤمنان آغاز می‌شود. آن تعقیب و آزار هم بیرونی است و هم درونی، و آزارِ درونی دو نمادِ متمایز را در بر می‌گیرد. یکی از آن نمادها یهوداست و دیگری سنهدرین.

## The Ninth Messianic Waymark is the Betrayal for 30 Silver Pieces

نهمین نشانهٔ راهِ مسیحایی، خیانت در برابر سی سکهٔ نقره است

> Then was fulfilled that which was spoken by Jeremy the prophet, saying, And they took the thirty pieces of silver, the price of him that was valued, whom they of the children of Israel did value; And gave them for the potter’s field, as the Lord appointed me. Matthew 27:9, 10.

> آنگاه آنچه به‌وسیلهٔ ارمیا نبی گفته شده بود، تحقق یافت که می‌گوید: و سی قطعهٔ نقره را، بهای آن کسی که بها بر او نهاده بودند—که بنی‌اسرائیل بر او بها نهادند—گرفتند؛ و آنها را برای کشتزار کوزه‌گر دادند، چنان‌که خداوند به من مقرر کرده بود. متی ۲۷:۹، ۱۰.

## Prediction

پیش‌بینی

> And I said unto them, If ye think good, give me my price; and if not, forbear. So they weighed for my price thirty pieces of silver. And the Lord said unto me, Cast it unto the potter: a goodly price that I was prised at of them. And I took the thirty pieces of silver, and cast them to the potter in the house of the Lord. Zechariah 11:12, 13.

> و به ایشان گفتم: اگر نیکو می‌دانید، بهای مرا به من بدهید؛ و اگر نه، واگذارید. پس برای بهای من سی پاره نقره سنجیدند. و خداوند به من گفت: آن را به کوزه‌گر بیفکن؛ چه بهای نیکویی که مرا نزد ایشان قیمت نهادند! و من آن سی پاره نقره را برگرفتم و در خانهٔ خداوند به کوزه‌گر افکندم. زکریا ۱۱:۱۲، ۱۳.

The betrayal of Judas represents the betrayal of the counterfeit priests, for the number 30 represents the age of the priests. The priests, who are also Levites are purified as gold and silver by the Messenger of the Covenant. Judas’s thirty pieces of silver represents the purging of the false priests at the Sunday law, though Judas died just before the cross, it was still the same day. Judas is not the symbol of the Sanhedrin; he is a symbol of one who was thought to be among the disciples of Christ.

خیانت یهودا نمایانگر خیانت کاهنان دروغین است، زیرا عدد ۳۰ سنِ کاهنان را نشان می‌دهد. کاهنانی که نیز لاویان هستند، به‌وسیلهٔ پیام‌آور عهد همچون طلا و نقره پالایش می‌شوند. سی قطعه نقرهٔ یهودا نمایانگر پاکسازی کاهنان دروغین در زمان قانون یکشنبه است؛ هرچند یهودا درست پیش از صلیب مرد، اما هنوز همان روز بود. یهودا نماد سنهدرین نیست؛ او نماد کسی است که گمان می‌رفت در شمار شاگردان مسیح باشد.

As a disciple of Christ, you were a disciple of the anointing of Jesus. The anointing at His baptism changed Jesus’ name unto Jesus Christ, for Christ means—the anointed one. His name then changed, for He was then to confirm the covenant with many for one week, and a premier symbol of covenant relationship is a changed name. Jesus was anointed with power at His baptism. To be a disciple of Christ, meant you were a disciple of His baptism. It was at His baptism that He was anointed with power. The statement by Peter in Matthew 16:18 is known in the Christian theological world as the “Christian Confession.” It is one of the great themes for discussion among theologians and scholars. Generally, a discussion of the theologians and scholars identifies something of no, or perhaps minor importance, but the point remains, that Christianity understands that when Jesus was anointed, He then became the Messiah.

به‌عنوان شاگردِ مسیح، شما شاگردِ مسحِ عیسی هم بودید. مسح در تعمیدِ او نامِ عیسی را به عیسیِ مسیح تغییر داد، زیرا «مسیح» به‌معنای «مسح‌شده» است. نامِ او آنگاه تغییر یافت، زیرا او می‌بایست برای یک هفته عهد را با بسیاری استوار کند، و یکی از نمادهای اصلی رابطهٔ عهد، تغییر نام است. عیسی در هنگام تعمیدش با قدرت مسح شد. شاگردِ مسیح بودن یعنی شاگردِ تعمیدِ او بودن. او در همان تعمیدش با قدرت مسح شد. گفتهٔ پطرس در متی ۱۶:۱۸ در جهانِ الهیاتِ مسیحی به «اعترافِ مسیحی» معروف است. این از موضوعاتِ بزرگ برای بحث در میان الهی‌دانان و دانشوران است. عموماً مباحثِ الهی‌دانان و دانشوران بر اموری بی‌اهمیت یا کم‌اهمیت تمرکز می‌کند؛ بااین‌همه، نکته همچنان این است که مسیحیت بر این باور است که وقتی عیسی مسح شد، آنگاه مسیح گردید.

> He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. Matthew 16:15, 16.

> به ایشان گفت: اما شما چه می‌گویید، من که هستم؟ و شمعونِ پطرس پاسخ داد و گفت: تو مسیح، پسرِ خدای زنده هستی. متی ۱۶:۱۵، ۱۶.

Peter’s original name conveyed that very truth, for Simon Barjona means “one who hears the message of the dove,” which was the message of His baptism. His baptism aligns with 9/11, and Judas represents those who at some point professed an understanding of 9/11, but lose their way along the path. Judas is not a symbol of the Sanhedrin, for they represent the Laodicean Seventh-day Adventist church. Judas provided a witness for the Sanhedrin, but the symbolism of the Sanhedrin’s rebellion is different than the rebellion of Judas. The Sanhedrin’s rebellion is expressed in the following dream.

نام اصلی پطرس خود همان حقیقت را منتقل می‌کرد، زیرا شمعون بَرجونا به معنای «کسی است که پیام کبوتر را می‌شنود»؛ که همان پیام تعمید او بود. تعمید او با ۱۱ سپتامبر هم‌خوانی دارد، و یهودا نماینده کسانی است که در مقطعی ادعای درک ۱۱ سپتامبر را داشتند، اما در طول مسیر راه خود را گم می‌کنند. یهودا نماد سنهدرین نیست، زیرا آنان نماینده کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکی هستند. یهودا برای سنهدرین شهادت داد، اما نمادپردازیِ شورش سنهدرین با شورش یهودا متفاوت است. شورش سنهدرین در رؤیای زیر بیان می‌شود.

> “I gathered up my writings, and we started on our journey. On the way we held two meetings in Orange and had evidence that the church was profited and encouraged. We were ourselves refreshed by the Spirit of the Lord. That night I dreamed that I was in Battle Creek looking out from the side glass at the door and saw a company marching up to the house, two and two. They looked stern and determined. I knew them well and turned to open the parlor door to receive them, but thought I would look again. The scene was changed. The company now presented the appearance of a Catholic procession. One bore in his hand a cross, another a reed. And as they approached, the one carrying a reed made a circle around the house, saying three times: ‘This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.’ Terror seized me, and I ran through the house, out of the north door, and found myself in the midst of a company, some of whom I knew, but I dared not speak a word to them for fear of being betrayed. I tried to seek a retired spot where I might weep and pray without meeting eager, inquisitive eyes wherever I turned. I repeated frequently: ‘If I could only understand this! If they will tell me what I have said or what I have done!’

> نوشته‌هایم را جمع کردم و راهی سفر شدیم. در راه دو جلسه در اورنج برگزار کردیم و شواهدی داشتیم که کلیسا بهره‌مند و دلگرم شده است. خودِ ما نیز به وسیلهٔ روح خداوند تازه شدیم. آن شب در خواب دیدم که در بتل کریک هستم و از شیشهٔ کناریِ در به بیرون نگاه می‌کردم و دیدم گروهی دو به دو به سوی خانه می‌آمدند. چهره‌هایشان سخت و مصمم بود. آنها را خوب می‌شناختم و برگشتم تا درِ اتاق پذیرایی را برای استقبال از آنان باز کنم، اما با خود گفتم بار دیگر نگاه کنم. صحنه عوض شد. اکنون آن گروه به صورت یک مراسم دسته‌روی کاتولیکی درآمده بود. یکی صلیبی در دست داشت و دیگری نی‌ای. و چون نزدیک شدند، آن‌که نی در دست داشت گردِ خانه چرخید و سه بار گفت: «این خانه ممنوع اعلام شده است. اموال باید مصادره شود. آنها بر ضد آیین مقدس ما سخن گفته‌اند.» وحشت مرا فراگرفت و از میان خانه دویدم و از درِ شمالی بیرون رفتم و خود را در میان گروهی یافتم که برخی‌شان را می‌شناختم، اما از ترسِ لو رفتن جرأت نکردم کلمه‌ای با آنان سخن بگویم. کوشیدم گوشه‌ای خلوت بیابم تا بتوانم بی‌آنکه هر طرف می‌چرخم با چشم‌های مشتاق و کنجکاو روبه‌رو شوم، بگریم و دعا کنم. پیوسته تکرار می‌کردم: «ای کاش می‌توانستم این را بفهمم! اگر به من بگویند چه گفته‌ام یا چه کرده‌ام!»

> “I wept and prayed much as I saw our goods confiscated. I tried to read sympathy or pity for me in the looks of those around me, and marked the countenances of several whom I thought would speak to me and comfort me if they did not fear that they would be observed by others. I made one attempt to escape from the crowd, but seeing that I was watched, I concealed my intentions. I commenced weeping aloud, and saying: ‘If they would only tell me what I have done or what I have said!’ My husband, who was sleeping in a bed in the same room, heard me weeping aloud and awoke me. My pillow was wet with tears, and a sad depression of spirits was upon me.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

> وقتی دیدم اموالمان مصادره شد، بسیار گریستم و دعا کردم. سعی کردم در نگاه‌های اطرافیانم همدردی یا ترحمی نسبت به خودم بخوانم و چهره‌های چند نفری را به خاطر سپردم که می‌پنداشتم اگر از این نمی‌ترسیدند که دیگران متوجه‌شان شوند، با من سخن می‌گفتند و دلداری‌ام می‌دادند. یک بار کوشیدم از میان جمعیت بگریزم، اما چون دیدم زیر نظر هستم، نیتم را پنهان کردم. شروع کردم به بلندبلند گریه کردن و می‌گفتم: "کاش فقط به من می‌گفتند چه کرده‌ام یا چه گفته‌ام!" شوهرم که در همان اتاق بر تختی خوابیده بود، صدای گریهٔ بلند مرا شنید و مرا بیدار کرد. بالشم از اشک خیس بود و افسردگی و اندوهی سنگین بر من مستولی شده بود. شهادت‌ها، جلد ۱، ۵۷۷، ۵۷۸.

Applying the principle that the prophets speak more about the latter days than the days in which they lived, raises a very solemn question for the leaders of the Seventh-day Adventist church. Sister White “gathered up” her “writings” and began a return journey to Battle Creek. Battle Creek was then the heart of the work, as is Tacoma Park today, or Jerusalem in the days of Christ. She gathered up her writings for the trip, after she set forth a struggle she had been having concerning her writings. The context of her dream is about her writings. The struggle took place in the town of Wright.

با به‌کاربستن این اصل که پیامبران بیش از روزهایی که در آن می‌زیستند درباره ایام آخر سخن می‌گویند، پرسشی بسیار جدی برای رهبران کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم مطرح می‌شود. خواهر وایت «نوشته‌هایش را جمع کرد» و سفر بازگشت به بتل کریک را آغاز کرد. بتل کریک در آن زمان قلب کار بود؛ همان‌گونه که امروز تاکوما پارک چنین است، یا اورشلیم در ایام مسیح. او پس از آنکه کشاکشی را که درباره نوشته‌هایش داشت شرح داد، برای سفر نوشته‌هایش را جمع کرد. زمینه خواب او درباره نوشته‌هایش است. این کشاکش در شهر رایت رخ داد.

> “While in Wright we had sent my manuscript for No. 11 to the office of publication, and I was improving almost every moment when out of meeting in writing out matter for No. 12. My energies, both physical and mental, had been severely taxed while laboring for the church in Wright. I felt that I should have rest, but could see no opportunity for relief. I was speaking to the people several times a week, and writing many pages of personal testimonies. The burden of souls was upon me, and the responsibilities I felt were so great that I could obtain but a few hours of sleep each night.

> وقتی در رایت بودیم، دست‌نوشته‌ام برای شماره ۱۱ را به دفتر نشر فرستاده بودیم، و من هرگاه در جلسه نبودم تقریباً از هر لحظه‌ای بهره می‌گرفتم و مطالب شماره ۱۲ را می‌نوشتم. نیروهایم، چه جسمی و چه ذهنی، هنگام خدمت برای کلیسا در رایت به‌شدت تحت فشار قرار گرفته بود. احساس می‌کردم باید استراحت کنم، اما فرصتی برای رفع خستگی نمی‌دیدم. هفته‌ای چند بار برای مردم سخن می‌گفتم و صفحات بسیاری از شهادت‌های شخصی می‌نوشتم. بار جان‌ها بر دوشم بود، و مسئولیت‌هایی که احساس می‌کردم آن‌قدر سنگین بود که هر شب جز چند ساعت خواب نمی‌توانستم به دست آورم.

> “While thus laboring in speaking and writing, I received letters of a discouraging character from Battle Creek. As I read them I felt an inexpressible depression of spirits, amounting to agony of mind, which seemed for a short period to palsy my vital energies. For three nights I scarcely slept at all. My thoughts were troubled and perplexed. I concealed my feelings as well as I could from my husband and the sympathizing family with whom we were. None knew my labor or burden of mind as I united with the family in morning and evening devotion, and sought to lay my burden upon the great Burden Bearer. But my petitions came from a heart wrung with anguish, and my prayers were broken and disconnected because of uncontrollable grief. The blood rushed to my brain, frequently causing me to reel and nearly fall. I had the nosebleed often, especially after making an effort to write. I was compelled to lay aside my writing, but could not throw off the burden of anxiety and responsibility upon me, as I realized that I had testimonies for others which I was unable to present to them.

> در همین حال که در سخن گفتن و نوشتن سخت می‌کوشیدم، نامه‌هایی با ماهیتی دلسردکننده از بتل کریک دریافت کردم. هنگامی که آن‌ها را می‌خواندم، افسردگی روحی وصف‌ناپذیری بر من دست می‌داد که به عذاب ذهنی می‌رسید و برای مدتی کوتاه گویی نیروهای حیاتی‌ام را فلج می‌کرد. سه شب تقریباً اصلاً نخوابیدم. افکارم آشفته و سردرگم بود. تا آنجا که می‌توانستم احساساتم را از همسرم و خانواده همدردی که نزدشان بودیم پنهان کردم. هیچ‌کس از رنج و بار ذهنی‌ام آگاه نبود، در حالی که در نیایش‌های صبح و شام با خانواده همراه می‌شدم و می‌کوشیدم بارم را بر دوش آن باربردار بزرگ بگذارم. اما درخواست‌هایم از دلی برمی‌خاست که از رنج فشرده شده بود و دعاهایم به سبب اندوه مهارنشدنی شکسته و گسسته بود. خون به مغزم هجوم می‌آورد و غالباً مرا به تلو‌تلو خوردن می‌انداخت و نزدیک بود بیفتم. اغلب دچار خونریزی بینی می‌شدم، به‌ویژه پس از کوشش برای نوشتن. ناچار شدم نوشتن را کنار بگذارم، اما نتوانستم بار اضطراب و مسئولیتی را که بر دوشم بود از خود دور کنم، زیرا دریافته بودم که شهادت‌هایی برای دیگران دارم که قادر به ارائه آن‌ها به ایشان نبودم.

> “I received still another letter, informing me that it was thought best to defer the publication of No. 11 until I could write out that which I had been shown in regard to the Health Institute, as those in charge of that enterprise stood in great want of means and needed the influence of my testimony to move the brethren. I then wrote out a portion of that which was shown me in regard to the Institute, but could not get out the entire subject because of pressure of blood to the brain. Had I thought that No. 12 would be so long delayed, I should not in any case have sent that portion of the matter contained in No. 11. I supposed that after resting a few days I could again resume my writing. But to my great grief I found that the condition of my brain made it impossible for me to write. The idea of writing testimonies, either general or personal, was given up, and I was in continual distress because I could not write them.

> باز نامه‌ای دیگر دریافت کردم که به من اطلاع می‌داد صلاح دیده‌اند انتشار شماره ۱۱ به تعویق افتد تا زمانی که بتوانم آنچه را درباره مؤسسه بهداشت به من نشان داده شده بود بنویسم، زیرا متولیان آن کار سخت محتاج امکانات و منابع بودند و برای برانگیختن برادران به نفوذ شهادت من نیاز داشتند. آنگاه بخشی از آنچه درباره مؤسسه به من نشان داده شده بود را نوشتم، اما به سبب ازدحام خون در مغز نتوانستم همه موضوع را بنویسم. اگر گمان می‌بردم که شماره ۱۲ چنین به تأخیر خواهد افتاد، به هیچ روی آن بخش از مطلب را که در شماره ۱۱ گنجانده شده بود نمی‌فرستادم. می‌پنداشتم که پس از چند روز استراحت بتوانم بار دیگر نوشتن را از سر بگیرم. اما به اندوه بسیار دریافتم که وضعیت مغزم نوشتن را برایم ناممکن کرده است. از اندیشه نوشتن شهادات، چه عمومی و چه شخصی، دست برداشتم، و پیوسته در رنج بودم زیرا نمی‌توانستم آنها را بنویسم.

> “In this state of things it was decided that we would return to Battle Creek and there remain while the roads were in a muddy, broken-up condition, and that I would there complete No. 12. My husband was very anxious to see his brethren at Battle Creek and speak to them and rejoice with them in the work which God was doing for him. I gathered up my writings, and we started on our journey. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

> در چنین اوضاعی تصمیم بر این شد که به بتل کریک بازگردیم و تا وقتی که جاده‌ها در وضعیتی گل‌گرفته و خراب بودند همان‌جا بمانیم، و من همان‌جا شمارهٔ ۱۲ را به پایان برسانم. شوهرم بسیار مشتاق بود که برادران خود را در بتل کریک ببیند و با آنان سخن بگوید و در کاری که خدا برای او می‌کرد با آنان شادمانی کند. نوشته‌هایم را جمع کردم و راهی سفر شدیم. ... شهادات، جلد ۱، صفحات ۵۷۶، ۵۷۷.

In the latter days, the leadership of the Seventh-day Adventist church, represented as Battle Creek and those she “knew well,” changed into a Catholic procession. The leadership of the Seventh-day Adventist church changed into a Catholic procession. In the dream they came “two by two,” one with a reed, another with a cross. They drew a circle around the house and proclaimed three times, “This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.” What are the “goods” in the “house” which the Catholic leaders of Battle Creek “confiscated?” What “holy order” of the Catholic church was “spoken against?”

در روزهای واپسین، رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتم، که به‌صورت بتل کریک و کسانی که او "خوب می‌شناخت" نمایانده شده بود، به یک دسته‌روی کاتولیکی تبدیل شد. رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتم به یک دسته‌روی کاتولیکی تبدیل شد. در خواب، آن‌ها "دو به دو" آمدند؛ یکی با نی، دیگری با صلیب. آن‌ها به دور خانه دایره کشیدند و سه بار اعلام کردند، "این خانه ممنوع اعلام شده است. اموال باید مصادره شوند. آن‌ها علیه آیین مقدس ما سخن گفته‌اند." "اموال" در "خانه" که رهبران کاتولیک بتل کریک "مصادره" کردند چه بودند؟ علیه کدام "آیین مقدس" کلیسای کاتولیک "سخن گفته شد"?

More directly the question might be, “what order of Catholicism led out in the inquisition?” The inquisition began with the order of Dominicans, before the Jesuits arrived in history, but once involved they became the order that championed the cruelty and bloodshed.

اگر بخواهیم پرسش را مستقیم‌تر مطرح کنیم: «کدام طریقتِ کاتولیکی در تفتیش عقاید پیشتاز بود؟» تفتیش عقاید با طریقت دومینیکن‌ها آغاز شد، پیش از آن‌که یسوعیان در تاریخ ظهور کنند، اما وقتی درگیر شدند، یسوعیان به طریقتی بدل شدند که پرچم‌دار بی‌رحمی و خون‌ریزی بود.

> “Throughout Christendom, Protestantism was menaced by formidable foes. The first triumphs of the Reformation past, Rome summoned new forces, hoping to accomplish its destruction. At this time the order of the Jesuits was created, the most cruel, unscrupulous, and powerful of all the champions of popery. Cut off from earthly ties and human interests, dead to the claims of natural affection, reason and conscience wholly silenced, they knew no rule, no tie, but that of their order, and no duty but to extend its power. The gospel of Christ had enabled its adherents to meet danger and endure suffering, undismayed by cold, hunger, toil, and poverty, to uphold the banner of truth in face of the rack, the dungeon, and the stake. To combat these forces, Jesuitism inspired its followers with a fanaticism that enabled them to endure like dangers, and to oppose to the power of truth all the weapons of deception. There was no crime too great for them to commit, no deception too base for them to practice, no disguise too difficult for them to assume. Vowed to perpetual poverty and humility, it was their studied aim to secure wealth and power, to be devoted to the overthrow of Protestantism, and the re-establishment of the papal supremacy.

> در سراسر عالم مسیحیت، پروتستانتیسم از سوی دشمنانی نیرومند تهدید می‌شد. پس از نخستین پیروزی‌های اصلاح دینی، رم نیروهای تازه‌ای فراخواند، به امید آن‌که آن را نابود سازد. در همین زمان فرقهٔ یسوعیان بنیاد نهاده شد؛ بی‌رحم‌ترین، بی‌پروا‌ترین و نیرومندترینِ همهٔ مدافعان پاپی‌گری. بریده از پیوندهای زمینی و علایق انسانی، مرده نسبت به اقتضائات محبت طبیعی، و با خاموشی کامل عقل و وجدان، آنان هیچ قانون و هیچ پیوندی جز قانون و پیوند فرقهٔ خود نمی‌شناختند و هیچ وظیفه‌ای جز گسترش قدرت آن. انجیلِ مسیح به پیروان خود توان آن را داده بود که با خطر رویارو شوند و رنج را تاب آورند، بی‌آن‌که از سرما، گرسنگی، رنجِ کار و فقر به هراس افتند، و در برابر چرخِ شکنجه، سیاهچال و چوبهٔ دار، پرچم حقیقت را برافراشته نگاه دارند. برای مقابله با این نیروها، یسوعیت در پیروان خود تعصبی برانگیخت که آنان را قادر می‌ساخت همان‌گونه خطرها را تاب آورند و در برابر قدرت حقیقت، همهٔ سلاح‌های فریب را به کار گیرند. هیچ جنایتی آن‌قدر بزرگ نبود که از ارتکابش پرهیز کنند، هیچ فریبی آن‌قدر پست نبود که از به‌کاربستنش خودداری ورزند، و هیچ نقابی آن‌قدر دشوار نبود که نتوانند به خود گیرند. با آن‌که به فقر و فروتنی دائمی سوگند خورده بودند، هدفِ حساب‌شدهٔ آنان به چنگ آوردن ثروت و قدرت، وقف شدن بر براندازی پروتستانتیسم، و برقراریِ دوبارهٔ برتریِ پاپی بود.

> “When appearing as members of their order, they wore a garb of sanctity, visiting prisons and hospitals, ministering to the sick and the poor, professing to have renounced the world, and bearing the sacred name of Jesus, who went about doing good. But under this blameless exterior the most criminal and deadly purposes were often concealed. It was a fundamental principle of the order that the end justifies the means. By this code, lying, theft, perjury, assassination, were not only pardonable but commendable, when they served the interests of the church. Under various disguises the Jesuits worked their way into offices of state, climbing up to be the counselors of kings, and shaping the policy of nations. They became servants to act as spies upon their masters. They established colleges for the sons of princes and nobles, and schools for the common people; and the children of Protestant parents were drawn into an observance of popish rites. All the outward pomp and display of the Romish worship was brought to bear to confuse the mind and dazzle and captivate the imagination, and thus the liberty for which the fathers had toiled and bled was betrayed by the sons. The Jesuits rapidly spread themselves over Europe, and wherever they went, there followed a revival of popery.

> هنگامی که به‌عنوان اعضای طریقت خود ظاهر می‌شدند، جامهٔ قداست بر تن داشتند، به زندان‌ها و بیمارستان‌ها سر می‌زدند، به بیماران و نیازمندان خدمت می‌کردند، مدعیِ ترک دنیا بودند و نام مقدس عیسی، که در میان مردم می‌گشت و نیکی می‌کرد، را بر خود داشتند. اما زیر این ظاهر بی‌عیب، جنایتکارانه‌ترین و مرگبارترین مقاصد غالباً پنهان می‌ماند. یکی از اصول بنیادی طریقت این بود که هدف وسیله را توجیه می‌کند. بر اساس این قاعده، دروغ، دزدی، سوگند دروغ، و ترور نه تنها بخشودنی بلکه ستودنی شمرده می‌شد، هرگاه در خدمت منافع کلیسا بود. در پوشش‌های گوناگون، یسوعیان راه خود را به مناصب حکومتی باز کردند، بالا رفتند و مشاور پادشاهان شدند و سیاست ملت‌ها را شکل دادند. آنان خدمتکار می‌شدند تا بر اربابان خود جاسوسی کنند. برای پسران شاهزادگان و اشراف کالج‌ها برپا کردند و برای مردم عادی مدرسه‌ها؛ و کودکانِ والدین پروتستان به اجرای مناسک پاپی کشانده می‌شدند. تمام شکوه و جلوه‌گریِ ظاهریِ پرستشِ رومی به کار گرفته شد تا ذهن را آشفته کند و خیال را خیره و مسحور سازد، و بدین‌سان آزادی‌ای که پدران برایش رنج برده و خون داده بودند به دست پسران به خیانت سپرده شد. یسوعیان به‌سرعت در سراسر اروپا پراکنده شدند و هر جا رفتند، احیای پاپی‌گری از پی آمد.

> “To give them greater power, a bull was issued re-establishing the inquisition. Notwithstanding the general abhorrence with which it was regarded, even in Catholic countries, this terrible tribunal was again set up by popish rulers, and atrocities too terrible to bear the light of day were repeated in its secret dungeons. In many countries, thousands upon thousands of the very flower of the nation, the purest and noblest, the most intellectual and highly educated, pious and devoted pastors, industrious and patriotic citizens, brilliant scholars, talented artists, skillful artisans, were slain or forced to flee to other lands.

> برای آنکه به آنان قدرت بیشتری بدهند، فرمانی پاپی صادر شد که تفتیش عقاید را از نو برقرار می‌کرد. با وجود نفرت عمومی‌ای که حتی در کشورهای کاتولیک نسبت به آن وجود داشت، این محکمهٔ هولناک بار دیگر به دست حاکمان وابسته به پاپ برپا شد و قساوت‌هایی چنان هولناک که تابِ آشکار شدن در روشنای روز را نداشتند در سیاهچال‌های پنهان آن تکرار شدند. در بسیاری از کشورها، هزاران هزار نفر از گلِ سرسبدِ ملت، پاک‌ترین و شریف‌ترین، فرهیخته‌ترین و عالی‌تعلیم‌ترین، کشیشان دیندار و فداکار، شهروندان سختکوش و میهن‌دوست، دانشوران درخشان، هنرمندان بااستعداد، پیشه‌ورانِ ماهر، کشته شدند یا ناگزیر به گریختن به سرزمین‌های دیگر شدند.

> “Such were the means which Rome had invoked to quench the light of the Reformation, to withdraw from men the Bible, and to restore the ignorance and superstition of the Dark Ages. But under God’s blessing and the labors of those noble men whom He had raised up to succeed Luther, Protestantism was not overthrown. Not to the favor or arms of princes was it to owe its strength. The smallest countries, the humblest and least powerful nations, became its strongholds. It was little Geneva in the midst of mighty foes plotting her destruction; it was Holland on her sandbanks by the northern sea, wrestling against the tyranny of Spain, then the greatest and most opulent of kingdoms; it was bleak, sterile Sweden, that gained victories for the Reformation.” The Great Controversy, 234, 235.

> "چنین بودند ابزارهایی که روم به کار گرفته بود تا نور اصلاح دینی را خاموش کند، کتاب مقدس را از دسترس مردم دور سازد و نادانی و خرافه‌پرستی دوران تاریک را بازگرداند. اما به برکت خدا و به یاری تلاش‌های آن مردان شریف که او برانگیخته بود تا جانشین لوتر شوند، پروتستانیسم سرنگون نشد. قدرت خود را مدیون لطف یا سلاح شاهزادگان نبود. کوچک‌ترین کشورها، فروتن‌ترین و کم‌قدرت‌ترین ملت‌ها، به سنگرگاه‌های آن بدل شدند. این ژنوِ کوچک بود در میان دشمنان نیرومندی که برای نابودی‌اش توطئه می‌چیدند؛ این هلند بود بر شن‌زارهایش کنار دریای شمال، در کشاکش با استبداد اسپانیا، که در آن زمان بزرگ‌ترین و ثروتمندترینِ پادشاهی‌ها بود؛ این سوئدِ سرد و بی‌حاصل بود که برای اصلاح دینی پیروزی‌ها به دست آورد." مناقشه بزرگ، ۲۳۴، ۲۳۵.

The Catholic church did all they could to hide the Bible from men, by claiming their pagan traditions and customs are above God’s Word. The leaders of Laodicean Adventism will not take dissenters to court over the writings of Ellen White, but Catholics professing to be the leaders of Battle Creek will. The very essence of the beast of Catholicism is employing secular power to accomplish religious purposes. When Adventism sought the legal secular power to manage its institutions, the fruits of their ”holy order” can be seen.

کلیسای کاتولیک هر کاری که می‌توانست کرد تا کتاب مقدس را از مردم پنهان کند، با این ادعا که سنت‌ها و رسوم بت‌پرستانه‌شان برتر از کلام خداست. رهبران ادونتیسمِ لاودیکی، مخالفان را به خاطر نوشته‌های الن وایت به دادگاه نخواهند کشاند، اما کاتولیک‌هایی که مدعی رهبریِ بتل‌کریک‌اند چنین خواهند کرد. ذاتِ وحشِ کاتولیسیسم، به‌کارگیریِ قدرتِ دنیوی برای تحققِ مقاصدِ مذهبی است. وقتی ادونتیسم برای ادارهٔ مؤسساتش به دنبالِ قدرتِ قانونیِ دنیوی رفت، ثمراتِ «نظم مقدس» آنان آشکار شد.

In the context of the Spanish Inquisitions auto-da-fé (act of faith) ceremonies, the reed and cross appear as symbolic elements tied to Christ’s crucifixion. The reed refers to the mock scepter placed in Jesus’ hand during his crowning with thorns, used by Roman soldiers to strike him, symbolizing mockery, suffering, and scorn.

در زمینهٔ مراسم اوتو-دا-فه (عمل ایمان) تفتیش عقاید اسپانیا، نی و صلیب به‌عنوان عناصری نمادین مرتبط با مصلوب شدنِ مسیح ظاهر می‌شوند. منظور از نی، صولجانِ ساختگی‌ای است که هنگام تاج‌گذاری با خار در دست عیسی گذاشتند و سربازان رومی با آن او را می‌زدند، که نماد تمسخر، رنج و تحقیر است.

The cross is prominently featured in auto-da-fé processions. A green cross (often veiled in black crepe) served as the emblem of the Inquisition, carried in a separate preparatory procession the day before and displayed during the event. It symbolized the tribunal’s authority.

صلیب در مراسم آتو-دا-فه به‌طور برجسته‌ای به نمایش گذاشته می‌شود. صلیبِ سبز (که اغلب با کرپ سیاه پوشانده می‌شد) به‌عنوان نماد تفتیش عقاید به کار می‌رفت؛ یک روز پیش از مراسم در آیین مقدماتیِ جداگانه‌ای حمل می‌شد و در طول رویداد به نمایش گذاشته می‌شد. این، نماد اقتدار محکمه بود.

Proscribing of goods refers to the confiscation (sequestration or proscription) of a convicted person’s property, a common Inquisition penalty to fund the tribunal and punish heresy. This was publicly announced in the auto-da-fé sentences, emphasizing public humiliation and deterrence.

مصادرهٔ اموال به ضبط دارایی‌های فرد محکوم (توقیف یا مصادرهٔ قانونی) اطلاق می‌شود؛ مجازاتی رایج در نهاد تفتیش عقاید برای تأمین هزینه‌های محکمه و مجازات بدعت‌گذاری. این امر در احکام اوتو-دا-فه به‌طور علنی اعلام می‌شد و بر تحقیر عمومی و بازدارندگی تاکید داشت.

The writings of Ellen G. White clearly and conclusively condemn the leadership that will proscribe her writings in an attempt to silence the song of the vineyard being sung, but it is the last action of an unholy order, just before they manifest their characters openly at the Sunday law. A “Catholic procession,” aligns with 25 ancient men bowing to the sun. In the following four paragraphs, the first paragraph sets forth the “professed people of God,” in the “last days.” The passage clearly teaches that in the last days, Seventh-day Adventist ministers will in “churches and in large gatherings in the open air,” “urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week.”

نوشته‌های الن جی. وایت به‌روشنی و به‌طور قاطع آن رهبری را محکوم می‌کند که برای خاموش کردن سرود تاکستانی که سر داده می‌شود، نوشته‌های او را ممنوع خواهد کرد؛ اما این آخرین اقدامِ یک محفل نامقدس است، درست پیش از آن‌که آنان در هنگام قانون یکشنبه ماهیت خود را علناً آشکار کنند. یک «دسته‌روی کاتولیکی» با بیست‌وپنج مرد کهنسال که به خورشید سجده می‌کنند مطابقت دارد. در چهار بندِ زیر، بند نخست «مردمی که خود را قومِ خدا می‌دانند» را در «روزهای آخر» ترسیم می‌کند. این عبارت به‌روشنی تعلیم می‌دهد که در روزهای آخر، کشیشان ادونتیستِ روز هفتم در «کلیساها و در گردهمایی‌های بزرگ در هوای آزاد»، مردم را به «ضرورتِ نگه‌داشتنِ روز نخستِ هفته» فرا خواهند خواند.

> “The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.”

> خداوند در این ایام آخر با کسانی که ادعا می‌کنند قوم او هستند، مناقشه‌ای دارد. در این مناقشه، مردانِ صاحب‌مسئولیت مسیری کاملاً خلاف مسیری که نحمیا در پیش گرفت، خواهند پیمود. آنان نه تنها خودْ سبت را نادیده گرفته و خوار خواهند شمرد، بلکه خواهند کوشید آن را با دفن کردنش زیر آوارِ رسوم و سنت‌ها از دسترس دیگران نیز دور نگه دارند. در کلیساها و در گردهمایی‌های بزرگِ روباز، وعاظ بر ضرورتِ نگه‌داشتن روز نخستِ هفته اصرار خواهند ورزید. در دریا و در خشکی بلایا روی می‌دهد؛ و این بلایا افزایش خواهد یافت، یکی پس از دیگری؛ و آن گروه کوچکِ سبت‌نگهدارانِ باوجدان به عنوان کسانی که با بی‌اعتنایی به یکشنبه، خشم خدا را بر جهان می‌آورند، معرفی خواهند شد.

This is clearly identifying Seventh-day Adventists as the “professed people of God” who will encourage Sunday keeping, and that they will also point “out” “the little band of conscientious Sabbath-keepers.” The next paragraph she emphasizes that the persecution of past ages will be repeated. The previous paragraph ended with her identifying the professed people of God in contrast with those she says are conscientious Sabbath-keepers. She then introduces past histories, and warns those histories will be repeated in the latter days. She is very clear.

این، ادونتیست‌های روز هفتم را به‌روشنی به‌عنوان «قومِ مدعیِ خدا» معرفی می‌کند که به رعایتِ یکشنبه تشویق خواهند کرد و نیز «گروهِ کوچکِ کسانی را که با وجدان سبت را رعایت می‌کنند» «انگشت‌نما» خواهند کرد. در بند بعدی، او تأکید می‌کند که جفاهای دوران‌های گذشته تکرار خواهد شد. بند پیشین با این پایان یافت که او «قومِ مدعیِ خدا» را در تقابل با کسانی که به گفتهٔ او سبت را با وجدان رعایت می‌کنند، مشخص کرد. سپس او وقایع تاریخی گذشته را پیش می‌کشد و هشدار می‌دهد که آن وقایع در ایام آخر تکرار خواهند شد. او کاملاً روشن و صریح است.

> “Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

> شیطان این دروغ را پیش می‌برد تا جهان را به اسارت بگیرد. نقشهٔ او این است که مردم را وادار کند خطاها را بپذیرند. او در ترویج همهٔ ادیان باطل نقشی فعال دارد و برای تحمیل آموزه‌های نادرست از هیچ کاری فروگذار نمی‌کند. زیر پوششِ تعصب دینی، انسان‌ها که از روح او متأثرند، بی‌رحمانه‌ترین شکنجه‌ها را برای هم‌نوعان خود ابداع کرده و هولناک‌ترین رنج‌ها را بر آنان وارد آورده‌اند. شیطان و عواملش هنوز همان روحیه را دارند؛ و تاریخ گذشته در روزگار ما تکرار خواهد شد.

> “There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

> مردانی هستند که عزم و ارادهٔ خود را بر انجام شر بسته‌اند؛ در زوایای تیرهٔ دل‌هایشان تصمیم گرفته‌اند چه جنایاتی مرتکب شوند. این مردان خودفریب‌اند. آنان قانون بزرگ حقِ خدا را رد کرده و به جای آن معیاری از خود برپا کرده‌اند و با سنجیدن خود با همان معیار، خود را مقدّس می‌خوانند. خداوند به آنان اجازه خواهد داد آنچه را در دل دارند آشکار کنند و روحِ آن اربابی را که بر آنان فرمان می‌راند در کردار خویش به نمایش گذارند. او خواهد گذاشت نفرت خود از شریعت او را در رفتارشان با کسانی که به الزامات آن وفادارند نشان دهند. همان روحِ جنونِ مذهبی که اوباشِ مصلوب‌کنندهٔ مسیح را به پیش راند، آنان را نیز به حرکت درخواهد آورد؛ کلیسا و دولت در همان هماهنگیِ فاسد متحد خواهند شد.

> “The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

> کلیسای امروز در پیِ گام‌های یهودیانِ روزگارِ کهن رفته است؛ آنان که برای سنت‌های خود احکامِ خدا را کنار گذاشتند. او آیین را دگرگون ساخته، عهدِ جاودانه را شکسته است و اکنون نیز، همانند آن زمان، غرور، بی‌ایمانی و بی‌وفایی پیامدِ آن است. وضعیتِ راستینِ او در این کلمات از سرودِ موسی بیان شده است: «خود را تباه کرده‌اند؛ نشانشان، نشانِ فرزندانِ او نیست؛ نسلی کج‌رو و معوج‌اند. آیا چنین به خداوند جزا می‌دهید، ای قومِ نادان و بی‌خرد؟ آیا او پدرِ تو نیست که تو را خریده است؟ آیا او تو را نیافریده و استوارت ننهاده است؟» Review and Herald، ۱۸ مارس ۱۸۸۴.

There is passage after passage in the Spirit of Prophecy identifying the latter-day persecution of God’s faithful, and the “church of today” which she is identifying is not Christianity in general, it is the church she repeatedly identifies as being typified by the Jewish church. Those clear passages in her writings are the motivation for the Seventh-day Adventist church to attempt to place restrictions upon the writings of Sister White, as her dream so aptly identifies. Their actions against her writings, which were the obvious goods of her house that are to be proscribed by the leaders of Battle Creek who changed into a holy order of Catholicism. Their attack upon her writings is also represented by the attack upon Jeremiah’s writings. Ellen White’s dream is a second witness to Jeremiah’s writings being burned.

در «روح نبوت»، بخش‌های پیاپی‌ای وجود دارد که آزار مؤمنان خدا در روزهای آخر را بیان می‌کند، و «کلیسای امروز»ی که او معرفی می‌کند مسیحیتِ عمومی نیست، بلکه همان کلیسایی است که او بارها می‌گوید نمونه‌اش کلیسای یهودی است. آن عبارات روشن در نوشته‌های او انگیزه‌ای شد برای کلیسای ادونتیستِ روز هفتم تا بکوشد محدودیت‌هایی بر نوشته‌های خواهر وایت اعمال کند، چنان‌که خواب او به‌خوبی نشان می‌دهد. اقدامات آنان علیه نوشته‌های او—که همان دارایی‌های آشکار خانه‌اش بودند و بناست به دست رهبران بتل کریک که به یک طریقت رهبانیِ کاتولیکی تبدیل شدند ممنوع شوند. حملهٔ آنان به نوشته‌های او همچنین با حمله به نوشته‌های ارمیا نمایانده شده است. خواب الن وایت شاهدِ دومی بر سوزانده شدنِ نوشته‌های ارمیاست.

In the third generation of Laodicean Adventism compromise was the predominant theme. The third generation is represented by the church of Pergamos. Beginning with the publication of W. W. Prescott’s book titled The Doctrine of Christ in 1919, through to the publication of Questions on Doctrine in 1956, marks a period of transition represented by an alpha publication and ending with an omega publication. The first book represented W. W. Prescott’s rejection of the Lion of the tribe of Judah, for the apostate Protestant view of Christ. Prescott’s book, aptly titled The Doctrine of Christ, gutted the Millerite prophetic message, leaving the empty definition of Jesus that is worshipped by Catholicism and apostate Protestantism. The last book in that generation defines a sanctification and justification that destroys God’s law, His justice and mercy. Ancient Israel was given the responsibility to be the depositaries of God’s law, and Adventism was to be the depositaries of not only God’s law, but also His prophetic Word. In 1919 a book that rejected the defense of God’s prophetic Word, marking the beginning of the third generation of Laodicean Adventism that ended with a book that rejects God’s law.

در نسل سومِ ادونتیسمِ لاودیکیایی، سازش موضوع غالب بود. نسل سوم با کلیسای پرغامس نمایانده می‌شود. از انتشار کتاب دبلیو. دبلیو. پرسکات با عنوان «آموزهٔ مسیح» در سال ۱۹۱۹ تا انتشار «پرسش‌ها دربارهٔ آموزه‌ها» در سال ۱۹۵۶، دوره‌ای گذار رقم می‌خورد که با یک انتشارِ آلفا نمایان شد و با یک انتشارِ امگا به پایان رسید. کتاب نخست نمایانگر این بود که دبلیو. دبلیو. پرسکات «شیرِ قبیلهٔ یهودا» را رد کرد و به سودِ دیدگاهِ پروتستانِ مرتد دربارهٔ مسیح رو آورد. کتاب پرسکات، که به‌درستی «آموزهٔ مسیح» نام گرفته بود، پیام نبویِ میلرایتی را از درون تهی کرد و تعریفی توخالی از عیسی بر جای گذاشت؛ تعریفی که در کاتولیسیسم و پروتستانیسمِ مرتد پرستیده می‌شود. آخرین کتابِ آن نسل، تقدیس و عادل‌شمردگی‌ای را تعریف می‌کند که شریعتِ خدا و عدالت و رحمتِ او را نابود می‌سازد. به اسرائیلِ باستان مسئولیت داده شده بود تا امانت‌دارانِ شریعتِ خدا باشند، و ادونتیسم می‌بایست امانت‌دارِ نه‌تنها شریعتِ خدا، بلکه همچنین کلامِ نبویِ او باشد. در سالِ ۱۹۱۹، کتابی که دفاع از کلامِ نبویِ خدا را رد می‌کرد، آغازگرِ نسلِ سومِ ادونتیسمِ لاودیکیایی شد؛ نسلی که با کتابی پایان یافت که شریعتِ خدا را رد می‌کند.

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> اگر لجاجت دل را در خود بپرورانید و از سرِ غرور و خودحق‌پنداری خطاهای خود را اعتراف نکنید، در معرض وسوسه‌های شیطان واگذار خواهید شد. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌کند توبه نکنید یا اعتراف نیاورید، مشیت او شما را بارها و بارها از همان مسیر خواهد گذراند. واگذاشته می‌شوید تا خطاهایی از همان سنخ مرتکب شوید، همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را راستکاری و راستکاری را گناه خواهید نامید. انبوه فریب‌هایی که در این روزهای آخر غالب خواهند شد شما را در بر خواهد گرفت، و رهبران خود را عوض خواهید کرد، و نخواهید دانست که چنین کرده‌اید. ریویو اند هرالد، ۱۶ دسامبر ۱۸۹۰.

Pergamos, the third church led to Thyatira, the papal church, which is the fourth generation, when the 25 men bow to the symbol of Thyatira’s authority.

پرگاموس، کلیسای سوم، به تیاتیرا، کلیسای پاپی که چهارمین نسل است، انجامید، زمانی که آن ۲۵ مرد در برابر نماد اقتدار تیاتیرا سر فرود می‌آورند.

> “The regulation adopted by the early colonists, of permitting only members of the church to vote or to hold office in the civil government, led to most pernicious results. This measure had been accepted as a means of preserving the purity of the state, but it resulted in the corruption of the church. A profession of religion being the condition of suffrage and officeholding, many, actuated solely by motives of worldly policy, united with the church without a change of heart. Thus the churches came to consist, to a considerable extent, of unconverted persons; and even in the ministry were those who not only held errors of doctrine, but who were ignorant of the renewing power of the Holy Spirit. Thus again was demonstrated the evil results, so often witnessed in the history of the church from the days of Constantine to the present, of attempting to build up the church by the aid of the state, of appealing to the secular power in support of the gospel of Him who declared: ‘My kingdom is not of this world.’ John 18:36. The union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” The Great Controversy, 297.

> «مقرراتی که مستعمره‌نشینان نخستین برقرار کردند، مبنی بر این‌که فقط اعضای کلیسا مجاز باشند در حکومت مدنی رأی بدهند یا منصبی در اختیار داشته باشند، به نتایجی بس زیان‌بار انجامید. این تدبیر به‌عنوان وسیله‌ای برای حفظ پاکی دولت پذیرفته شده بود، اما به فساد کلیسا انجامید. چون اظهار دینداری شرط برخورداری از حق رأی و احراز مناصب بود، بسیاری، که صرفاً به انگیزه‌های مصلحت‌جویانهٔ دنیوی برانگیخته می‌شدند، بی‌آن‌که دگرگونیِ قلبی یافته باشند، به کلیسا پیوستند. از این‌رو کلیساها تا حدّ قابل توجهی از اشخاصِ توبه‌نکرده تشکیل شدند؛ و حتی در میان خادمانِ کلیسا نیز کسانی بودند که نه‌تنها دچار خطاهای تعلیمی بودند، بلکه از قدرتِ تجدیدکنندهٔ روح‌القدس نیز بی‌خبر بودند. بدین‌سان بار دیگر نتایجِ شومی که بارها در تاریخ کلیسا، از روزگار کنستانتین تا امروز، از تلاش برای برپا کردن کلیسا به یاری دولت و از توسل به قدرتِ دنیوی برای پشتیبانی از انجیلی که صاحبش فرمود: «پادشاهیِ من از این جهان نیست.» (یوحنا ۱۸:۳۶) آشکار گردید. اتحادِ کلیسا با دولت، هرقدر هم اندک باشد، گرچه ممکن است چنین بنمایاند که جهان را به کلیسا نزدیک‌تر می‌کند، در واقع فقط کلیسا را به جهان نزدیک‌تر می‌سازد.» نبرد عظیم، ۲۹۷.

The “union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” On May 18, 1977, Bert B. Beach (a director in the church’s Northern Europe-West Africa Division and involved in interchurch relations) presented a gold-covered medallion to the antichrist, Pope Paul VI during a group audience in Rome. It was part of a meeting of the Conference of Secretaries of World Confessional Families. The event was reported in the Adventist Review (August 11, 1977) and noted by Religious News Service as the first time an official SDA representative met a Pontiff.

«اتحاد کلیسا با دولت، هرقدر هم که درجه‌اش ناچیز باشد، گرچه ممکن است چنین بنماید که جهان را به کلیسا نزدیک‌تر می‌کند، در واقع فقط کلیسا را به جهان نزدیک‌تر می‌سازد.» در ۱۸ مه ۱۹۷۷، Bert B. Beach (یکی از مدیران بخش اروپای شمالی-آفریقای غربی کلیسا و فعال در روابط بین‌کلیسایی) در جریان یک دیدار گروهی در رم، یک مدالیون زراندود به ضد مسیح، پاپ پل ششم، اهدا کرد. این اقدام بخشی از نشست «کنفرانس دبیران خانواده‌های اعترافی جهانی» بود. این رویداد در Adventist Review (۱۱ اوت ۱۹۷۷) گزارش شد و توسط Religious News Service به‌عنوان نخستین دیدار یک نماینده رسمی SDA با یک پاپ یاد شد.

> “The Lord has pronounced a curse upon those who take from or add to the Scriptures. The great I AM has decided what shall constitute the rule of faith and doctrine, and he has designed that the Bible shall be a household book. The church that holds to the word of God is irreconcilably separated from Rome. Protestants were once thus apart from this great church of apostasy, but they have approached more nearly to her, and are still in the path of reconciliation to the Church of Rome. Rome never changes. Her principles have not altered in the least. She has not lessened the breach between herself and Protestants; they have done all the advancing. But what does this argue for the Protestantism of this day? It is the rejection of Bible truth which makes men approach to infidelity. It is a backsliding church that lessens the distance between itself and the Papacy.

> خداوند بر کسانی که از کتاب‌مقدس بکاهند یا بر آن بیفزایند، لعنتی را اعلام کرده است. آن «من هستم» عظیم تعیین کرده است که معیارِ ایمان و تعالیم چه باشد، و مقرر داشته که کتاب‌مقدس کتابِ هر خانه باشد. کلیسایی که به کلام خدا پایبند است، به‌طور آشتی‌ناپذیر از روم جداست. پروتستان‌ها زمانی بدین‌سان از این کلیسای عظیمِ ارتداد جدا بودند، اما آنان هرچه بیش‌تر به آن نزدیک شده‌اند و هنوز در مسیرِ آشتی با کلیسای روم‌اند. روم هرگز تغییر نمی‌کند. اصولش ذره‌ای دگرگون نشده است. او شکاف میان خود و پروتستان‌ها را کم نکرده است؛ این آنان بوده‌اند که همه پیشروی‌ها را کرده‌اند. اما این درباره پروتستانیسمِ امروز چه دلالتی دارد؟ این ردِّ حقیقتِ کتاب‌مقدس است که مردم را به بی‌ایمانی نزدیک می‌کند. این کلیسای پس‌رفته است که فاصله میان خود و دستگاهِ پاپی را کم می‌کند.

> “It is souls like Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the thousands of noble men who were martyrs for the truth’s sake, who are the true Protestants. They stood as faithful sentinels of truth, declaring that Protestantism is incapable of union with Romanism, but must be as far separated from the principles of the Papacy as is the east from the west. Such advocates of truth could no more harmonize with ‘the man of sin’ than could Christ and his apostles. In earlier ages the righteous felt that it was impossible to affiliate with Rome, and, though their antagonism to this system of error was maintained at risk of property and life, yet they had courage to maintain their separation, and manfully struggled for the truth. Bible truth was dearer to them than wealth, honor, or even life itself. They could not endure to see the truth buried under a mass of superstition and lying sophistry. They took the word of God in their hands, and raised the standard of truth before the people, boldly declaring that which God had revealed unto them through diligent searching of the Bible. They died the cruelest of deaths for their fidelity to God, but by their blood they purchased for us liberties and privileges that many who claim to be Protestants are easily yielding up to the power of evil. But shall we yield up these dearly bought privileges? Shall we offer insult to the God of heaven, and, after he has freed us from the Romish yoke, again place ourselves in bondage to this antichristian power? Shall we prove our degeneracy by signing away our religious liberty, our right to worship God according to the dictates of our own conscience?

> پروتستان‌های راستین، همان جان‌هایی چون لوتر، کرانمر، ریدلی، هوپر، و هزاران مرد شریف‌اند که برای خاطر حقیقت به شهادت رسیدند. آنان همچون نگهبانان وفادار حقیقت ایستادند و اعلام کردند که پروتستانتیسم قادر به اتحاد با رومی‌گری نیست، بلکه باید به همان اندازه از اصولِ نظامِ پاپی دور باشد که مشرق از مغرب دور است. چنین مدافعان حقیقت به همان اندازه نمی‌توانستند با «مردِ گناه» هماهنگ شوند که مسیح و رسولانش نمی‌توانستند. در ادوار پیشین پارسایان بر این باور بودند که پیوستن با روم ناممکن است، و هرچند دشمنی‌شان با این نظامِ خطا به بهای مال و جان‌شان تمام می‌شد، با این همه شهامت داشتند جدایی خود را حفظ کنند و مردانه برای حقیقت مبارزه کنند. حقیقتِ کتاب‌مقدس برای آنان از ثروت، حیثیت، و حتی خودِ زندگی عزیزتر بود. تحمل آن را نداشتند که حقیقت زیر توده‌ای از خرافه و سفسطهٔ دروغین دفن شود. کلامِ خدا را به دست گرفتند و پرچمِ حقیقت را در برابرِ مردم برافراشتند و با جسارت آنچه را که خدا از طریقِ جست‌وجوی جدی در کتاب‌مقدس بر آنان مکشوف ساخته بود اعلام کردند. به سببِ وفاداری‌شان به خدا، به بی‌رحمانه‌ترین گونه‌ها جان سپردند، اما با خونِ خود برای ما آزادی‌ها و امتیازاتی خریدند که بسیاری از کسانی که مدعی پروتستان بودن‌اند به آسانی آن‌ها را به قدرتِ شر تسلیم می‌کنند. اما آیا ما این امتیازاتِ به بهای گران به‌دست‌آمده را واگذار کنیم؟ آیا به خدای آسمان اهانت کنیم و، پس از آن‌که او ما را از یوغِ رومی رهانیده است، باز خود را در بندِ این قدرتِ ضدمسیحی قرار دهیم؟ آیا با امضا کردنِ واگذاریِ آزادی دینی‌مان، یعنی حق پرستش خدا بر وفقِ دستورهای وجدانِ خویش، انحطاطِ خود را ثابت کنیم؟

> “The voice of Luther, that echoed in mountains and valleys, that shook Europe as with an earthquake, summoned forth an army of noble apostles of Jesus, and the truth they advocated could not be silenced by fagots, by tortures, by dungeons, by death; and still the voices of the noble army of martyrs are telling us that the Roman power is the predicted apostasy of the last days, the mystery of iniquity which Paul saw beginning to work even in his day. Roman Catholicism is rapidly gaining ground. Popery is on the increase, and those who have turned their ears away from hearing the truth are listening to her delusive fables. Papal chapels, papal colleges, nunneries, and monasteries are on the increase, and the Protestant world seems to be asleep. Protestants are losing the mark of distinction that distinguished them from the world, and they are lessening the distance between themselves and the Roman power. They have turned away their ears from hearing the truth; they have been unwilling to accept light which God shed upon their pathway, and are therefore going into darkness. They speak with contempt of the idea that there will be a revival of the past cruel persecution on the part of Romanists and those who affiliate with them. They do not recognize the fact that the word of God fully predicts such a revival, and will not concede that the people of God in the last days shall suffer persecution, although the Bible says, ‘The dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> صدای لوتر، که در کوه‌ها و دره‌ها طنین انداخت و اروپا را چونان زمین‌لرزه‌ای لرزاند، ارتشی از رسولان شریفِ عیسی را فراخواند؛ و حقیقتی که از آن دفاع می‌کردند با هیمه‌های آتش، با شکنجه‌ها، با سیاه‌چال‌ها، با مرگ، خاموش‌شدنی نبود؛ و هنوز هم صداهای سپاه شریفِ شهیدان به ما می‌گویند که قدرتِ رومی همان ارتدادِ پیشگویی‌شدهٔ روزهای آخر است، رازِ بی‌قانونی‌ای که پولس دید حتی در روزگار خودش آغاز به کار کرده بود. کاتولیسیسمِ رومی به سرعت جای پای خود را محکم می‌کند. پاپی‌گری رو به افزایش است، و کسانی که گوش خود را از شنیدن حقیقت برگردانده‌اند، به افسانه‌های فریبندهٔ او گوش می‌دهند. نمازخانه‌های پاپی، کالج‌های پاپی، صومعه‌های راهبه‌ها و صومعه‌ها رو به افزایش‌اند، و جهانِ پروتستان به نظر می‌رسد در خواب است. پروتستان‌ها دارند نشانِ تمایزی را که آنان را از جهان متمایز می‌کرد از دست می‌دهند، و فاصلهٔ میانِ خود و قدرتِ رومی را کاهش می‌دهند. آنان گوشِ خود را از شنیدنِ حقیقت برگردانده‌اند؛ نخواستند نوری را که خدا بر مسیرشان تاباند بپذیرند، و از این‌رو به سوی تاریکی می‌روند. آنان این اندیشه را با تحقیر بازمی‌گویند که آزار و اذیتِ بی‌رحمانهٔ گذشته از سوی کاتولیک‌های رومی و هم‌پیمانان‌شان دوباره زنده خواهد شد. آنان این حقیقت را به رسمیت نمی‌شناسند که کلامِ خدا به‌کلی چنین احیایی را پیشگویی کرده است، و حاضر نیستند بپذیرند که قومِ خدا در ایامِ آخر دچار آزار خواهند شد، با آنکه کتاب مقدس می‌گوید: «اژدها بر زن خشم گرفت و رفت تا با بازماندگانِ نسلِ او که احکامِ خدا را نگاه می‌دارند و شهادتِ عیسی مسیح را دارند، جنگ کند.»

> “Popery is the religion of human nature, and the mass of humanity love a doctrine that permits them to commit sin, and yet frees them from its consequences. People must have some form of religion, and this religion, formed by human device, and yet claiming divine authority, suits the carnal mind. Men who think themselves wise and intelligent turn away in pride from the standard of righteousness, the ten commandments, and do not think it is in harmony with their dignity to inquire into the ways of God. Therefore they go into false ways, into forbidden paths, become self-sufficient, self inflated, after the pattern of the pope, not after the pattern of Jesus Christ. They must have the form of religion that has the least requirement of spirituality and self-denial, and as unsanctified human wisdom will not lead them to loathe popery, they are naturally drawn toward its provisions and doctrines. They do not want to walk in the ways of the Lord. They are altogether too much enlightened to seek God prayerfully and humbly, with an intelligent knowledge of his word. Not caring to know the ways of the Lord, their minds are all open to delusions, all ready to accept and believe a lie. They are willing to have the most unreasonable, most inconsistent falsehoods palmed off upon them as truth.

> پاپیسم دینِ طبیعتِ انسانی است و توده‌ی آدمیان آموزه‌ای را دوست دارند که به آنان اجازه می‌دهد گناه کنند و با این همه از پیامدهای آن آزادشان می‌کند. مردم باید صورتی از دین داشته باشند، و این دینی که ساخته‌ی تدبیر بشر است و با این حال مدعی اقتدار الهی، با طبع نفسانی سازگار است. کسانی که خود را خردمند و هوشمند می‌پندارند با غرور از معیار پارسایی، یعنی ده فرمان، روی برمی‌تابند و در شأن خود نمی‌بینند که در راه‌های خدا کندوکاو کنند. از این رو به راه‌های باطل و مسیرهای ممنوعه می‌روند، خودبسنده و خودبزرگ‌بین می‌شوند، بر الگوی پاپ نه بر الگوی عیسی مسیح. آنان باید شکلی از دین داشته باشند که کمترین اقتضای معنویت و انکار نفس را داشته باشد، و چون حکمت انسانیِ تقدیس‌نشده آنان را به بیزاری از پاپیسم رهنمون نمی‌شود، به‌طور طبیعی به احکام و تعالیم آن کشیده می‌شوند. نمی‌خواهند در راه‌های خداوند گام بردارند. به‌زعم خود آن‌قدر «روشن»‌اند که با دعا و فروتنی و با شناختی خردمندانه از کلام او در پی خدا برنیایند. چون به شناخت راه‌های خداوند اعتنایی ندارند، ذهن‌هایشان یکسره به روی فریب‌ها گشوده است و به‌تمامی آماده‌ی پذیرش و باورِ دروغ‌اند. مایل‌اند نامعقول‌ترین و ناسازوارترین دروغ‌ها به نام حقیقت بر آنان قالب شود.

> “Satan’s masterpiece of deception is popery; and while it has been demonstrated that a day of great intellectual darkness was favorable to Romanism, it will also be demonstrated that a day of great intellectual light is also favorable to its power; for the minds of men are concentrated on their own superiority, and do not like to retain God in their knowledge. Rome claims infallibility, and Protestants are following in the same line. They do not desire to search for truth and go on from light to a greater light. They wall themselves in with prejudice, and seem willing to be deceived and to deceive others.

> شاهکار فریبِ شیطان، پاپی‌گری است؛ و در حالی که نشان داده شده است که دوره‌ای از تاریکیِ عظیمِ فکری به سود رومی‌گری بوده است، همچنین نشان داده خواهد شد که دوره‌ای از روشناییِ عظیمِ فکری نیز به سود قدرتِ آن است؛ زیرا اذهانِ مردم بر برتریِ خویش متمرکز شده و خوش ندارند خدا را در معرفتِ خود نگاه دارند. رم ادعای بی‌خطایی دارد، و پروتستان‌ها در همان مسیر گام برمی‌دارند. آنان رغبت ندارند حقیقت را بجویند و از نور به نوری بزرگ‌تر پیش روند. خود را با تعصب در حصار می‌نهند و چنین می‌نماید که مایل‌اند فریب بخورند و دیگران را نیز بفریبند.

> “But though the attitude of the churches is discouraging, yet there is no need of being disheartened; for God has a people who will preserve their fidelity to his truth, who will make the Bible, and the Bible alone, their rule of faith and doctrine, who will elevate the standard, and hold aloft the banner on which is inscribed, “The commandments of God and the faith of Jesus.” They will value a pure gospel, and make the Bible the foundation of their faith and doctrine.

> اما هرچند رویکرد کلیساها دلسردکننده است، با این حال نیازی به دلسرد شدن نیست؛ زیرا خدا مردمی دارد که وفاداری خود را به حقیقت او حفظ خواهند کرد، که کتاب مقدس، و تنها کتاب مقدس، را معیار ایمان و تعلیمات خویش قرار خواهند داد، که پرچم را برافرازند و برافراشته نگه دارند آن بیرقی را که بر آن نوشته شده است: «احکام خدا و ایمان عیسی.» آنان برای انجیل ناب ارزش قائل خواهند شد و کتاب مقدس را اساس ایمان و تعلیمات خود قرار خواهند داد.

> “For such a time as this, when men are casting aside the law of the Lord of hosts, the prayer of David is applicable,—‘It is time for thee, Lord, to work; for they have made void thy law.’ We are coming to a time when almost universal scorn will be heaped upon the law of God, and God’s commandment-keeping people will be severely tried; but will they lose their respect for the law of Jehovah because others do not see and realize its binding claims? Let God’s commandment-keeping people, like David, reverence God’s law in proportion as men cast it aside and heap upon it disrespect and contempt.” Signs of the Times, February 19, 1894.

> برای چنین زمانی چون اکنون، که مردم شریعتِ خداوندِ لشکرها را کنار می‌گذارند، دعای داود به‌جا و مناسب است— «وقت آن است، ای خداوندا، که دست به کار شوی؛ زیرا شریعتت را باطل کرده‌اند.» ما به زمانی نزدیک می‌شویم که تقریباً همه‌جا شریعت خدا آماج تمسخر و تحقیر خواهد شد، و قومِ نگه‌دارندهٔ احکامِ خدا سخت آزموده خواهند شد؛ اما آیا چون دیگران وجوب و الزام آن را نمی‌بینند و درنمی‌یابند، احترامِ خود را نسبت به شریعتِ یهوه از دست خواهند داد؟ بگذار قومِ نگه‌دارندهٔ احکامِ خدا، همچون داود، به همان نسبت که مردم آن را کنار می‌گذارند و بر آن بی‌احترامی و تحقیر می‌افزایند، شریعتِ خدا را حرمت نهند. نشانه‌های زمان، ۱۹ فوریهٔ ۱۸۹۴.

Two years before the antichrist was given a golden medal by a leader of the Laodicean Seventh-day Adventist church, in 1975, a lawsuit was brought against the Seventh-day Adventist church; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California), where the Equal Employment Opportunity Commission sued the church’s publishing house on behalf of two female employees—Merikay Silver (a former editor who had left by the time of the suit) and Lorna Tobler—alleging gender-based discrimination in pay and benefits. The church defended its practices partly by invoking religious exemptions and discussing its governance structure.

دو سال پیش از آن‌که به دجال از سوی یکی از رهبران لاودیکیاییِ کلیسای ادونتیست روز هفتم مدال طلایی اعطا شود، در سال ۱۹۷۵ دعوایی علیه کلیسای ادونتیست روز هفتم مطرح شد؛ EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California)، که در آن کمیسیون فرصت‌های برابر شغلی به نمایندگی از دو کارمند زن — مری‌کی سیلور (سردبیر پیشین که تا هنگام طرح دعوا از کار کنار رفته بود) و لورنا توبلر — انتشارات کلیسا را به تبعیض جنسیتی در دستمزد و مزایا متهم کرد. کلیسا تا حدی با استناد به معافیت‌های مذهبی و با بحث درباره ساختار حکمرانی خود از رویه‌هایش دفاع کرد.

In a sworn statement dated February 6, 1976 (part of a defense brief submitted to the court), Neal C. Wilson (then president of the church’s North American Division, and later General Conference president from 1979–1990) addressed the church’s historical views on Roman Catholicism. The statement was made in the context of arguing against characterizations of the church as having a “hierarchy” similar to the papal system. The full relevant quote is: “Although it is true that there was a period in the life of the Seventh-day Adventist Church when the denomination took a distinctly anti-Roman Catholic viewpoint, and the term ‘hierarchy’ was used in a pejorative sense to refer to the papal form of church governance, that attitude on the Church’s part was nothing more than a manifestation of widespread anti-popery among conservative protestant denominations in the early part of this century and the latter part of the last, and which has now been consigned to the historical trash heap so far as the Seventh-day Adventist Church is concerned.”

در یک اظهاریهٔ تحت سوگند به تاریخ ۶ فوریهٔ ۱۹۷۶ (بخشی از یک لایحهٔ دفاعیه که به دادگاه تقدیم شد)، نیل سی. ویلسون (که آن زمان رئیس بخش آمریکای شمالی کلیسا بود و بعدها از ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۰ رئیس کنفرانس عمومی شد) به دیدگاه‌های تاریخی کلیسا دربارهٔ کاتولیسیسم رومی پرداخت. این اظهاریه در چارچوب استدلال علیه توصیف کلیسا به‌عنوان نهادی دارای «سلسله‌مراتب» مشابه نظام پاپی مطرح شد. نقل‌قول کامل مرتبط چنین است: «هرچند درست است که در دوره‌ای از حیات کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم، این کلیسا دیدگاهی آشکارا ضدِ کاتولیسیسم رومی اتخاذ کرده بود، و اصطلاح «سلسله‌مراتب» در معنایی تحقیرآمیز برای اشاره به شکل پاپیِ ادارهٔ کلیسا به کار می‌رفت، آن نگرش از سوی کلیسا چیزی نبود جز جلوه‌ای از پدیدهٔ فراگیرِ ضدِ پاپی‌گری در میان شاخه‌های پروتستانِ محافظه‌کار در اوایل این سده و اواخر سدهٔ پیشین، و تا آنجا که به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم مربوط می‌شود، اکنون به زباله‌دان تاریخ سپرده شده است.»

This reflects a shift away from the church’s traditional prophetic interpretation, which identified the papacy as the ‘beast’ or antichrist in Revelation. Critics within and outside the church have interpreted it as downplaying or abandoning that anti-Catholic stance to align with modern ecumenism or legal defenses. Wilson, in 1985 identified the Presidents of the various Divisions of the church as “cardinals,” when he stated, “… there is no ‘cardinal’ from all the countries of the Far East, while there will probably be two ‘cardinals’ from Africa.”

این امر بیانگر فاصله‌گیری از تفسیر نبویِ سنتیِ کلیساست که پاپیّت را «وحش» یا ضدِ مسیح در کتاب مکاشفه می‌دانست. منتقدانِ درون و بیرونِ کلیسا آن را به‌منزلهٔ کم‌اهمیت جلوه‌دادن یا کنار گذاشتنِ آن موضعِ ضدکاتولیکی برای همسویی با اکومنیسمِ مدرن یا دفاعیاتِ حقوقی تفسیر کرده‌اند. ویلسون در سال ۱۹۸۵، هنگامی که گفت: «... از کشورهای خاور دور هیچ کاردینالی وجود ندارد، در حالی که احتمالاً دو کاردینال از آفریقا خواهند بود»، رؤسای بخش‌های گوناگونِ کلیسا را «کاردینال» خواند.

Sister White stated that it is a backslidden church that lessens the distance between itself and the pope! The compromise of the third generation is represented as weeping for Tammuz in Ezekiel eight, and by the compromise of Pergamos. The first generation from 1863 unto 1888 represented the church of Ephesus, a church that lost its first love, and the Millerite movements first love was the prophetic message, and the first chapter of that prophetic message was the “seven times” that were set aside in 1863.

خواهر وایت اظهار کرد که کلیسایی که فاصلهٔ خود را با پاپ کمتر می‌کند، کلیسایی از ایمان برگشته است! سازشِ نسل سوم در حزقیال باب هشتم با گریستن برای تموز، و نیز با سازشِ کلیسای پرگاموم نشان داده شده است. نسل نخست از ۱۸۶۳ تا ۱۸۸۸ نمایانگر کلیسای افسس بود، کلیسایی که محبت نخستین خود را از دست داد، و محبت نخستینِ جنبش میلری پیام نبوی بود، و نخستین فصلِ آن پیام نبوی «هفت زمان» بود که در ۱۸۶۳ کنار گذاشته شد.

From 1888 unto 1919, the second generation represented by Smyrna and Ezekiel’s secret chambers, witnessed the death of the Spirit of Prophecy, as Sister White was laid to rest in 1915. More details of the four generations are necessary to complete the testimony, but the progressive rebellion must be understood to fully appreciate how an apostate people could “proscribe” the writings of Ellen White, or how they could promote the first day of the week as acceptable. Judas works with the “drunkards of Ephraim” that “rule this people” in Jerusalem, and those that rule Jerusalem and bow to the sun, are represented by the Sanhedrin.

از ۱۸۸۸ تا ۱۹۱۹، نسل دوم که با سمیرنا و حجره‌های مخفی حزقیال نمایانده می‌شود، شاهد مرگ روح نبوت بود، زیرا خواهر وایت در سال ۱۹۱۵ به خاک سپرده شد. برای تکمیل شهادت، جزئیات بیشتری درباره چهار نسل لازم است، اما باید سرکشی تدریجی را فهمید تا بتوان به‌درستی دریافت که چگونه یک قوم مرتد می‌توانست نوشته‌های الن وایت را «ممنوع اعلام کند»، یا چگونه می‌توانست روز نخستِ هفته را به‌عنوان قابل‌قبول ترویج کند. یهودا در اورشلیم با «مست‌های افرایم» که «بر این قوم حکم می‌رانند» همکاری می‌کند، و آنان که بر اورشلیم حکومت می‌کنند و در برابر خورشید سجده می‌کنند، در قالب سنهدرین نمایانده شده‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> در میان کسانی که خود را فرزندان خدا می‌دانند، چه اندک شکیبایی نشان داده شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت علیه کسانی که از ایمان ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، اعضای کلیساهای دیگر را گناهکاران بزرگ پنداشته‌اند، در حالی که خداوند چنین به ایشان نمی‌نگرد. کسانی که این‌گونه به اعضای کلیساهای دیگر می‌نگرند، باید زیر دست توانای خدا فروتن شوند. آنانی که ایشان محکوم می‌کنند، شاید نوری اندک و فرصت‌ها و امتیازاتی کم داشته‌اند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند آنان نیز می‌داشتند، ممکن بود به مراتب بیشتر پیش روند و ایمان خود را بهتر به جهان نمایان سازند. دربارهٔ کسانی که به نور خود فخر می‌فروشند و با این حال در آن سلوک نمی‌کنند، مسیح می‌گوید: «اما به شما می‌گویم، در روز داوری برای صور و صیدون تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای شما. و تو، کَفَرنَحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نوری عظیم داشته‌اید]، که تا آسمان [از نظر امتیاز] برکشیده شده‌ای، به هاویه فرو آورده خواهی شد؛ زیرا اگر اعمال نیرومندی که در تو انجام شده است در سدوم انجام می‌شد، تا امروز باقی می‌ماند. اما به شما می‌گویم، که در روز داوری برای سرزمین سدوم تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای تو.» در آن وقت عیسی پاسخ داده گفت: «تو را شکر می‌کنم، ای پدر، ای خداوندِ آسمان و زمین، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان [در نظر خودشان] پنهان داشته‌ای و بر کودکان آشکار کرده‌ای.»

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> «و اکنون، چون همهٔ این کارها را کرده‌اید، خداوند می‌گوید: من با شما سخن گفتم، بامدادان برمی‌خاستم و سخن می‌گفتم، اما نشنیدید؛ شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ از این‌رو با این خانه که به نام من نامیده شده و به آن توکل دارید، و نیز با مکانی که به شما و پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلو کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادرانتان را بیرون افکندم، یعنی تمام نسل افرایم را.»

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> خداوند در میان ما مؤسساتی بسیار مهم برپا کرده است، و این مؤسسات باید اداره شوند، نه چنان‌که مؤسسات دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظم الهی. باید با نگاهی یکسره معطوف به جلال او اداره شوند تا به هر طریق ممکن نفوسِ در حال هلاکت نجات یابند. گواهی‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این‌همه بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و نصایح اعتنا نکرده‌اند.

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> اکنون این را بشنوید، ای قوم نادان و بی‌فهم؛ که چشمان دارید و نمی‌بینید؛ که گوش‌ها دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید. آیا در حضور من نمی‌لرزید، من که ریگ را به حکمی جاودانه حدّ دریا قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و اگرچه موج‌های آن خود را به هم می‌کوبند، باز نمی‌توانند چیره شوند؛ اگرچه غرش می‌کنند، با این همه از آن درنمی‌گذرند؟ اما این قوم دلی سرکش و یاغی دارد؛ عصیان کرده و دور شده‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از خداوند خدای خود بترسیم، که باران، چه نخستین و چه پسین، را به موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های مقرّرِ درو را برای ما نگاه می‌دارد. بی‌عدالتی‌های شما این چیزها را از شما برگردانده، و گناهان شما نیکی‌ها را از شما بازداشته است. . . . قضیه را، قضیهٔ یتیم را، داوری نمی‌کنند، با این همه کامیاب‌اند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به سبب این‌ها جزا ندهم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا نفس من از چنین امتی انتقام نگیرد؟

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> «آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن؛ نه فریاد و نه دعایی برایشان برمیاور، و نزد من برایشان شفاعت مکن؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “از این‌رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نباریده است... آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو راهنمای جوانی منی؟”» Review and Herald، ۱ اوت ۱۸۹۳.

Back to Articles