Article

# Panium - Number Nineteen

پانیوم - شمارهٔ نوزدهم

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

بزرگان: آنتیوخوس، کنستانتین و آخرین رئیس‌جمهور

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

کلیدِ تقسیم‌بندیِ صحیحِ آیاتِ ده تا شانزدهِ بابِ یازدهمِ کتابِ دانیال، در کاربست‌های بنیادینِ نبوی‌ای یافت می‌شود که بیش از سی سال پیش، در سال ۱۹۹۶، به کار گرفته شدند، آنگاه که مجلهٔ The Time of the End منتشر گردید. سی سال بعد، خداوند مکشوف ساخته است که پیامِ نبویِ دیگری، همان‌گونه که پیامِ میلرایتی در سال ۱۸۳۱ رسمیت یافت، باید رسمیت یابد. در تاریخِ اُمگایِ این سی سال، پیامی که باید رسمیت یابد، هم به‌منزلهٔ اصلاحِ پیامِ پیشینِ اسلام، چنان‌که یوسیا لیچ آن را نمایندگی می‌کند، و هم به‌منزلهٔ پیامِ تصحیح‌شدهٔ «درِ بسته»، چنان‌که ساموئل اسنو آن را نمایندگی می‌کند که نمادِ مَثَلِ ده باکره است، معرفی می‌شود. پیامی از اسلام، همراه با هشداری دربارهٔ بسته‌شدنِ تدریجیِ درهایِ مهلتِ فیض، آنگاه که مسیح کارِ داوریِ خویش را به پایان می‌برد، اعلام خواهد شد. این پیام دووجهی است و دارای خطی درونی و خطی بیرونی است که به نوبهٔ خود دو گامِ نخست از فرایندِ سه‌مرحله‌ایِ آزمون را نمایندگی می‌کند؛ فرایندی که همواره هنگامِ گشوده‌شدنِ یک نبوت رخ می‌دهد، همان‌گونه که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ مکاشفهٔ عیسی مسیح آشکار گردید.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

مجلهٔ «وقتِ آخر» در برگیرندهٔ مروری بنیادین بر آیندهٔ آمریکا است؛ چنان‌که در شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال، که در سال ۱۹۸۹ در وقتِ آخر مُهرگشایی شدند، ارائه شده است. این مجله طی سی سال در دسترس عموم بوده و هیچ‌کس درنیافت که یکی از مضامین اصلیِ آن، کشاکش دینی میان کمونیسم و کلیساها تحت نفوذ کاتولیسیسم، به‌ویژه در اوکراین، بوده است. همان نبرد دینیِ مقطعِ ۱۹۸۹، بسترِ زوالِ دینیِ پوتین را تبیین می‌کند؛ زوالی که به‌وسیلهٔ بطلمیوس و عزیا، در عصیانی که هر دو در معبدِ اورشلیم بروز دادند، بازنمایی شده است. معبدِ اورشلیم، معبدِ عزیا بود، نه معبدِ بطلمیوس. هر دو، پوتین و زلنسکی، همان معبد را به دو شیوهٔ متفاوت مُدنَّس می‌کنند؛ یکی به‌مثابهٔ مصری و دیگری به‌مثابهٔ یهودی.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

کلیسایی که در سال ۱۹۸۹ با پادشاهِ جنوب در کشاکش بود، کلیسای کاتولیک بود. و چرا که نه؟ آتئیسمِ فرانسه در ۱۷۹۸ زخمِ مرگبار را بر پادشاهِ شمال وارد آورد؛ پس چرا پاپیّت در برابر آزار و پیگردِ درازدامنِ آتئیسم علیه کلیسای کاتولیک، به‌ویژه در اوکراین، دست به تلافی نزند؟ بسا مهم‌تر آن‌که این گواهیِ روشن دربارهٔ اوکراین از نشریه‌ای در ۱۹۹۶ آمده بود که دربارهٔ تاریخِ ۱۹۸۹ به مورخانِ سکولار استناد می‌کرد. اکنون که خداوند در حال مهرگشاییِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلم است، او به کشاکشِ میانِ دو کلیسای ارتدوکس اشاره کرده است تا زمینهٔ نبوی و تاریخیِ نبردِ رافیا و پیامدهای آن را فراهم آورد، و پیشاپیش بینش‌های لازم را در مجلهٔ زمانِ پایان که سی سال پیش منتشر شده بود، گنجانده بود.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

زوال ناپلئون با زوال تدریجیِ لنین، استالین و نظام اتحاد جماهیر شوروی هم‌راستا است. هنگامی که پادشاهی جنوبیِ نبوی پایتخت خود را به روسیه منتقل کرد، در سال ۱۹۱۷ دو انقلاب بزرگ روی داد. نخستین، آنچه «انقلاب روسیه» خوانده می‌شود، بود که طی آن تزار سرنگون شد، و سپس در همان سال انقلاب بلشویکی در پی آمد که به جنگ داخلیِ ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۲ انجامید. در سال ۱۹۲۲ اتحاد جماهیر شوروی تشکیل شد.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

آغاز روسیه به‌عنوان پادشاه روحانیِ جنوب، نمایانگرِ یک انقلابِ دو مرحله‌ای بود که نخست به جنگ داخلی و سپس به تشکیلِ کنفدراسیونی از کشورها انجامید. فروپاشی اتحاد شوروی نیز دو مرحله داشت: با فروریختن دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ آغاز شد و سپس به انحلالِ اتحاد شوروی در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱ انجامید. به‌عنوان آخرین حاکم روسیه، یعنی پادشاه جنوب، ولادیمیر پوتین، پیش‌نمونه‌اش نخستین حاکم روسیه—ولادیمیر لنین—بود.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

ولادیمیر به معنای «رهبر بزرگ» است و پوتین به معنای «راه». لنین به معنای «رود بزرگ» است، اما ولادیمیر لنین نام «لنین» را برگزید تا نام واقعی خود را، که «ولادیمیر ایلیچ اولیانوف» بود، پنهان کند. «ایلیچ» به معنای «پسر ایلیا» است و «اولیانوف» به معنای «پسر جوان ایلیا».

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

رهبر بزرگ روسیه در این مسیر، در تاریخی که به‌وسیلهٔ نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد نمایانده می‌شود، در شخصِ نخستین رهبر روسیه تمثیل یافته بود؛ او که، در قامتِ ولادیمیر لنین، رهبر سترگِ آن رود عظیم بود، اما نام خویش را پنهان ساخت. نام، نمادِ سرشت است، و پنهان‌داشتنِ دو نام از سوی ولادیمیر، نمایانگرِ سرشتی است که «رودی عظیم از اندیشهٔ سیاسی» را بر سرشتی که با ایلیا—به معنای «خدا یهوه است»—نمایان می‌شود، برگزید. ریشهٔ الحاد، انکارِ خداست، و الحاد، ویژگیِ برجستهٔ پادشاهِ جنوب است. نام دوم و سومِ داده‌شده به لنین بر ایلیا و پسرِ او تأکید می‌نهد، و پایانِ روسیه به‌عنوان پادشاه جنوب به‌وسیلهٔ بطلمیوس چهارم نمایانده می‌شود؛ او در نبردِ رافیا پیروز بود، اما چون آنتیوخوس در سال ۲۰۰ پیش از میلاد در نبردِ پانیوم بازگشت، در آن هنگام پسرِ پنج‌سالهٔ بطلمیوس بر تخت فرمان می‌راند. دو نامِ اصلیِ لنین ایلیا و پسرِ او را مشخص می‌کند و با بطلمیوس و پسرش هم‌راستا می‌شود. ایلیا و پیام به فرزندانش در ایامِ آخر، درست پیش از «روزِ بزرگ و هولناکِ خداوند»، واقع می‌گردد؛ و نبردهای رافیا و پانیوم نیز در همان موضع قرار می‌گیرند.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> اینک، ایلیا نبی را پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند نزد شما خواهم فرستاد: و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گرداند، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

شهادتِ عزیا و بطلمیوس در آیهٔ یازدهمِ باب یازدهمِ دانیال با یکدیگر مطابقت دارد، و عزیا پس از شورش و جذامِ خود یازده سال زیست؛ حال آنکه بطلمیوس در مجموع هفده سال سلطنت کرد، که همان شمار سال‌های میانِ نبردهای آیهٔ یازدهم و آیهٔ پانزدهم است. نبوّتِ ۲۵۰ ساله که در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد، در ۲۰۷ پیش از میلاد، در میانهٔ آن دو نبرد پایان یافت؛ ده سال پس از رافیا و هفت سال پیش از پانیوم. فرمانرواییِ بطلمیوسِ چهارم در ۲۲۱ پیش از میلاد آغاز شد، و او در ۲۰۴ پیش از میلاد درگذشت؛ پس هفده سالِ بطلمیوس با هفده سالِ میانِ رافیا تا پانیوم یکی نیست. و نیز این هفده سال همان هفده سالی نیست که خاتمهٔ نبوّتِ ۲۵۰ ساله‌ای که در ۶۴ با نرون آغاز می‌شود و در ۳۱۳ پایان می‌یابد، نمایان می‌سازد. از ۳۱۳ تا نخستین قانونِ یکشنبه در ۳۲۱ هشت سال فاصله است، و نه سال بعد، در ۳۳۰، قسطنطین پادشاهی را به شرق و غرب تقسیم کرد.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

در آینده‌ای بسیار نزدیک، پوتین و روسیه اوکراین را شکست خواهند داد و در تاریخی که در آیهٔ دوازدهم مصوّر است، ردّ پای بطلمیوس و عزّیا بار دیگر آغاز به تکرار خواهد کرد. دو شاهدِ کتاب مقدس، بحران نهایی برای پوتین را در چارچوبِ بحرانی میانِ کلیسا و دولت قرار می‌دهند. تمرّدِ آن دو در هیکلِ اورشلیم تجلّی یافت، و بدین‌سان هیکل و دینِ عزّیا را به‌منزلهٔ نقطهٔ ارجاعِ نبوی معرّف می‌سازد.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

زلنسکی، که به معنای «سبز» است، دست‌نشاندهٔ دیوان‌سالارانِ جهان‌گرایِ اتحادیهٔ اروپا و سازمانِ مللِ متحد است؛ دستورکارِ جهان‌گرایانهٔ آنان به‌درستی از رهگذرِ جنبشِ سیاسیِ سبزی که مادرِ زمین را می‌پرستد، بازنمایی می‌شود. به‌جا است که زلنسکی بازیگر بود، زیرا او به‌وضوح نمایندهٔ نیابتیِ قدرت‌های دیگر است، و نام او که به معنای «سبز» است، معرّفِ آن فلسفهٔ سیاسی است که حرکات او را بر صفحهٔ شطرنجِ تاریخِ بشر هدایت می‌کند. کیش‌ومات به‌زودی در انتظارِ زلنسکی است.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

در این تاریخِ نهایی، طغیانِ عزیا و بطلمیوس بار دیگر تحقق خواهد یافت؛ امّا بطلمیوس (پوتین) چهار سال پیش از نبردِ پانیوم درگذشت، و آخرین فرمانروای قلمروِ پادشاهِ جنوب به‌صورتِ کودکی پنج‌ساله بازنمایی می‌شود که به‌دستِ سلسله‌ای از نایب‌السلطنه‌های فاسد و بی‌کفایت اداره می‌گردد.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

بطلمیوس پنجم هنگام جلوس بر تخت در سال ۲۰۴ پیش از میلاد (پس از مرگ رازآلود پدرش) تنها حدود پنج تا شش سال داشت، و پادشاهی بطلمیوسی در دوران سلطنت او به سبب سلسله‌ای از نیابت‌های سلطنتی نالایق یا فاسد فلج شد. نخستین نیابت سلطنت از ۲۰۴ تا ۲۰۲ پیش از میلاد بود، پس از آنکه مرگ بطلمیوس چهارم پنهان نگاه داشته شد و مادرش، آرسینوئه سوم، به قتل رسید. مقربان دربار، سوسیبیوس ـ وزیر باسابقه در عهد بطلمیوس چهارم ـ و آگاتوکلس، برادر معشوقهٔ بطلمیوس چهارم، آگاتوکلیا، خود را نایب‌السلطنه اعلام کردند. آنان وصیتی را جعل کردند یا ارائه دادند که ایشان را قیّم قرار می‌داد، شاه خردسال را به سرپرستی آگاتوکلیا و خاندان او سپردند، و رقیبان بالقوه را پاکسازی کردند. سوسیبیوس بخش عمدهٔ ادارهٔ امور در آغاز را بر عهده گرفت.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

دگرگونی‌ای در حدود ۲۰۲ پیش از میلاد روی داد، آنگاه که آگاتوکلس نایب‌السلطنهٔ غالب شد، اما به سبب عیاشی و سوء‌اداره به‌طور گسترده منفور بود. قیام مردمی در اسکندریه به کشتنِ بی‌محاکمه و سبعانهٔ او به دست جمعیت انجامید، با تأیید صوریِ شاهِ خردسال. نایبان‌السلطنهٔ پسین تله‌پولموس، والیِ پلوسیوم، و سپس آریستومنِس بودند. تا زمان نبرد پانیوم در ۲۰۰ پیش از میلاد، پادشاهی تحت ادارهٔ سلسله‌ای گردشی از نایبان‌السلطنه و مشاورانِ دربار بود.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

در نبرد پانیوم، فرماندهی میدانیِ نیروهای بطلمیوسی بر عهدهٔ ژنرال اسکوپاسِ ائتولیایی بود، فرمانده‌ای مزدور که در دوران نیابت سلطنت منصوب شده بود، نه به‌دست خود بطلمیوس پنجم. آن پادشاه جوان در عمل هیچ اختیاری نداشت؛ تصمیم‌گیری‌ها و راهبرد نظامی، و نیز ناتوانی کلی پادشاهی، برآمده از فلجِ دستگاه نیابت سلطنت، شورش‌های داخلی (چون قیام‌های مصریان بومی)، و دسائس درباری بود. این بی‌ثباتی به آنتیوخوس سوم، کبیر، مجال داد تا در پانیوم اسکوپاس را قاطعانه شکست دهد و کوئله-سوریه، از جمله یهودیه، را به‌طور دائمی از سیطرهٔ بطلمیوسیان خارج سازد.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

مورخان احتمالِ مسمومیت به‌عنوان علتِ مرگِ بطلمیوسِ چهارم را مورد بحث قرار می‌دهند؛ امری که همچنین بخشی از گمانه‌زنی‌های تاریخی دربارهٔ ولادیمیر لنین، ژوزف استالین، و نیز ملکهٔ جنوب، کلئوپاترا، به‌شمار می‌رود. پوتین در جنگِ اوکراین چیره می‌شود، اما سپس زوالِ او با تمایلش به استقرارِ دوبارهٔ آن رابطهٔ کنترل‌گرانه‌ای آغاز می‌گردد که اتحادِ جماهیرِ شوروی پیش‌تر با کلیسای اوکراین داشت؛ رابطه‌ای که برچیده‌شدنِ آن در سالِ ۱۹۸۹ نمادِ پیروزیِ پادشاهِ شمال بر پادشاهِ جنوب بود.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

اوکراین گهوارهٔ ارتدوکسیِ اسلاوهای شرقی است. تعمیدِ ولادیمیرِ بزرگ در سال ۹۸۸ در کی‌یف صورت گرفت. مسکو پس از سقوطِ قسطنطنیه، مدعیِ لقبِ «رومِ سوم» شد و خود را وارثِ بحق و پاسدارِ روحانیِ تمامی سرزمین‌های روسی، از جمله اوکراین، به‌عنوان «قلمروِ قانون‌کلیسایی» خویش قلمداد کرد.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

پاتریارکات مسکو همواره اوکراین را از حیث معنوی از روسیه جدایی‌ناپذیر دانسته است، با شعار «یک ملت، یک ایمان»؛ عبارتی که خودِ پوتین بارها به کار برده است. اوکراین، به‌ویژه از ۲۰۱۴/۲۰۲۲ به این سو، سرپرستیِ مسکو را نه مادریّتِ معنویِ حقیقی، بلکه هرچه بیشتر سلطهٔ استعماری و امپراتوری می‌بیند. در فوریهٔ ۲۰۲۶، دو ساختارِ رقیبِ ارتدوکسی وجود دارد. یکی، کلیسای ارتدوکس اوکراین است که از سال ۲۰۱۹ از پاتریارکِ اکومنیکِ قسطنطنیه، بارتولومئو، مستقل بوده است. در کی‌یف، کلیسای ارتدوکس اوکراین به‌عنوان کلیسای ملیِ حقیقی تلقی می‌شود.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

خواننده بر حذر باشد: کلیسای ارتدوکس اوکراین کلیسایی متفاوت از کلیسای ارتدوکس اوکراینی است. کلیسای ارتدوکس اوکراینی با کلیسای ارتدوکسِ روسیه مرتبط است، و از این رو زلنسکی آن را هدف حملات خود قرار داده است. واتیکان با حملاتِ زلنسکی که هم‌اکنون در جریان‌اند مخالفت می‌ورزد، اما شورشِ پوتین که در آیهٔ دوازدهم آمده است، پس از پیروزی او در رافیا رخ خواهد داد و هنوز امری آینده است.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

کلیسای ارتدوکس اوکراین به‌طور تاریخی با نهادِ مسکویی پیوند داشته است. در پی تهاجم سال ۲۰۲۲، کلیسای ارتدوکس اوکراین در مهٔ ۲۰۲۲ خودمختاری کامل را اعلام کرد، اما تحقیقات دولتی اوکراین (DESS) بارها استدلال کرده‌اند که این کلیسا از حیث حقوقِ کلیسایی و نیز از منظر حقوقی همچنان به مسکو وابسته است. اوکراین در اوت ۲۰۲۴ (با امضای زلنسکی) قانونی را به تصویب رساند که هر نهاد دینیِ وابسته به کلیسای ارتدوکس روسیه («دولتِ متجاوز») را ممنوع می‌کند. به کلیسای ارتدوکس اوکراین دستور داده شده است که یا تمامی پیوندهای خود را قطع کند یا با انحلال قضایی متروپولیای کی‌یف خود مواجه شود. تا اواخر ۲۰۲۵ و اوایل ۲۰۲۶، یورش‌ها، انتقالِ جماعت‌های کلیسایی به کلیسای ارتدوکس اوکراین (بیش از ۱۳۰۰ مورد از ۲۰۲۲ تاکنون)، و پرونده‌های قضایی ادامه دارند، و کارشناسان سازمان ملل نسبت به نگرانی‌های مربوط به آزادی دینی در خصوص کلیسای ارتدوکس اوکراین هشدار می‌دهند.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

واتیکان به‌طور علنی با هرگونه انحلال اجباریِ کلیسای ارتدوکس اوکراین مخالفت کرده است. روسیه و پوتین این امر را به‌منزله آزار و پیگردِ آشکارِ ارتدوکسیِ قانون‌کلیسایی تلقی می‌کنند و حفاظت از «کلیساهای ارتدوکس روس» را به‌عنوان مطالبه‌ای صریح در هرگونه مذاکرات صلح مطرح کرده‌اند. تبلیغات روسیه به‌طور مستمر کلیسای ارتدوکس اوکراین و حملات دولت اوکراین به آن را با «نازیسم» پیوند می‌زند و آن را بخشی از توجیه «نازی‌زدایی» خود قلمداد می‌کند.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

پوتین گستاخانه «به هیکل وارد خواهد شد» و مدعی حاکمیتِ تامِّ روحانی بر ارتدوکسیِ اوکراینی خواهد شد، در تلاشی برای بارِ دیگر به‌زیرِ تابعیتِ مسکو درآوردنِ تمامیِ ساختارِ کلیساییِ اوکراین، و خواستارِ به‌رسمیت‌شناخته‌شدنِ خود به‌عنوانِ سرِ روحانیِ به‌حقِ جهانِ ارتدوکسِ روسی خواهد شد.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

این، معادلِ دقیقِ ورودِ بطلمیوس به قدس‌الاقداس است، و در عینِ حال عزیا همان زلنسکی است که در پیِ سوزاندنِ بخور است. تمرّدِ بطلمیوس در قدس‌الاقداس بود و تمرّدِ عزیا در قدس. پادشاهِ جنوب، سرمست از پیروزیِ «borderline»، قدرتِ نیابتیِ نازیسم را به پایان می‌بَرد و سپس پا به جایگاهی می‌گذارد که منحصراً به قلمرو دین تعلق دارد. آنگاه خوارسازیِ ناگهانی از سویِ مشیتِ الهی فرا خواهد رسید، و پوتین از صحنه ناپدید خواهد شد (چنان‌که بطلمیوسِ چهارم در ۲۰۴ ق.م. درگذشت). پس از خلأ قدرتِ «دورانِ جانشینانِ ناتوان»، پادشاهِ شمال با نیرویی افزون‌تر بازمی‌گردد و در جنگِ معاصرِ پانیوم در آیهٔ ۱۵ غلبه می‌کند.

## Seventeen

هفده

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

در تاریخ، سه نوبت بازۀ هفده‌ساله پدید می‌آید که در آن‌ها نبردهای رافیا و پانیوم به‌صورت خط بر خط با یکدیگر درهم می‌آمیزند. یکی از این بازه‌های هفده‌ساله از فرمان میلان، زمانی که تخت‌های شرقی و غربیِ امپراتوری به‌واسطۀ ازدواج به هم پیوند خوردند، تا سال ۳۳۰ است که در آن پادشاهی تقسیم و از هم جدا شد. آغاز و انجامِ این هفده سال نشانه‌های راهِ دو دورۀ نبویِ مرتبطِ دیگرند. این دوره از سال ۶۴ با نرون آغاز می‌شود، دوره‌ای از آزار که در تاریخِ قسطنطینِ کبیر به پایان رسید. گذار از دورانِ آزارِ نرون به سوی سازشی که قسطنطین نمایندگی می‌کرد، گذار از کلیسای سمیرنا به کلیسای پرگاموم را مشخص می‌سازد. سال ۳۱۳ و فرمان میلان پایانِ کلیسای سمیرنا را مشخص می‌کنند، و پایانِ آن دورۀ هفده‌ساله سال ۳۳۰ است که تحققِ نبوّتِ سیصدوشصت‌ساله در دانیال ۱۱:۲۴ بود.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> او به آرامی، حتی به پرنعمت‌ترین نواحی ایالت، داخل خواهد شد؛ و کاری خواهد کرد که پدرانش نکردند، و نه پدرانِ پدرانش؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، و نقشه‌های خود را بر ضد دژهای استوار طرح خواهد ریخت، برای زمانی معین. دانیال ۱۱:۲۴.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

دورهٔ هفده‌ساله‌ای که از سال ۳۱۳، همراه با فرمان میلان، آغاز می‌گردد، با تحققِ یک نبوت آغاز و با تحققِ نبوتی دیگر پایان می‌پذیرد. نخستین تحققِ نبوی که نشانگرِ آغاز است، گذار از کلیسای سمیرنا به کلیسای پرگامُس را مشخص می‌سازد، و نبوتی که پایانِ آن هفده سال را نشان می‌دهد، تقسیمِ روم به رومِ شرقی و رومِ غربی را معیّن می‌کند. این هفده سال به‌واسطۀ تاریخِ نبوی شناسایی می‌شود، نه از رهگذرِ هیچ ابلاغیۀ مشخصِ هفده‌ساله‌ای. آلفایِ تقسیمِ کلیسای دوم از کلیسای سوم، در هنگامِ تحققِ نبوتِ زمانیِ سیصد و شصت‌ساله، با تقسیمِ امپراتوری به شرق و غرب هم‌راستا گردید. آن دو نبوت دوره‌ای هفده‌ساله را برقرار می‌سازند، و لازم است که این دوره بر پایۀ شهادتِ دو یا سه شاهد به‌عنوان دوره‌ای نبویِ مشروع تثبیت شود؛ اگر «هفده» نمادی نبویِ معتبر باشد.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

آن شاهدان در دورۀ ۲۵۰ سالۀ دیگری که در ۴۵۷ ق.م. آغاز شد، وجود دارند. در آن تاریخ، نبوتِ دوهزار و سیصدسالۀ دانیال ۸:۱۴ آغاز گردید. ۴۵۷ ق.م. نقطۀ آغازِ نبوتی و نشانه‌ای نبوتیِ تثبیت‌شده است. امتداد دادنِ ۲۵۰ سال به سوی آینده شما را به ۲۰۷ ق.م. می‌رساند که همان دورۀ تاریخیِ میانِ نبردهای رافیه و پانیوم است. نبردِ رافیه و پانیوم را نمی‌توان از هم جدا کرد، زیرا در هر دو آنتیوخوسِ کبیر درگیر بود. از نبردِ رافیه در ۲۱۷ ق.م. تا نبردِ پانیوم در ۲۰۰ ق.م. هفده سال است. نبوتِ دوهزار و سیصدساله در آغاز بر تغییری در دورهٔ تدبیری دلالت می‌کند، زمانی که فرمانِ سوم حاکمیتِ ملّیِ یهودا را بازگرداند؛ و در پایان نیز، هنگامی که مسیح از قدس به قدس‌الاقداس انتقال یافت، تغییری در دورهٔ تدبیری رخ داد. ۲۰۷ ق.م. نمایانگرِ تغییرِ دورهٔ تدبیری از حاکمیتِ مصری بر یهودیه به دورهٔ تدبیریِ سلوکیِ حاکمیت بر زمینِ مجید است. دورۀ تدبیریِ سیطرۀ سلوکیان بر زمینِ مجید به شورشِ مکابیان در ۱۶۷ ق.م. انجامید.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

دورهٔ ۲۵۰ سالهٔ نرونی با تاریخِ کنستانتینِ کبیر پایان می‌یابد و ۲۵۰ سالی که میان آن دو نبرد به پایان می‌رسد، تاریخِ آنتیوخوسِ کبیر است. در نبردِ رافیا، بطلمیوسِ چهارم آنتیوخوسِ کبیر را شکست داد و بطلمیوس هفده سال سلطنت کرد. هر دو دورهٔ ۲۵۰ ساله دربردارندهٔ یک دورهٔ هفده‌سالهٔ متمایز هستند. هر دو در تاریخِ فرمانرواییِ حاکمی که به «کبیر» معروف است پایان می‌یابند. هر دو دورهٔ ۲۵۰ ساله از یک نشانِ راهِ نبوتیِ تثبیت‌شده آغاز می‌شوند و هر دو در یک نشانِ راهِ نبوتیِ تثبیت‌شده پایان می‌یابند.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

ایالات متحده در ۴ ژوئیهٔ ۱۷۷۶ تأسیس شد و دویست‌وپنجاه سال بعد، یعنی در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، زمانی فرا می‌رسد که دونالد ترامپ، که به‌عنوان کسی که در پی «عظمت‌بخشیدن» به آمریکا شناخته می‌شود، قصد دارد آن دویست‌وپنجاه سال را گرامی بدارد. سال ۲۰۲۶، همچون دویست‌وپنجاه سالِ آغازشده از ۴۵۷ پیش از میلاد، در میانهٔ تاریخِ نبردهای مدرنِ رافیا و پانیوم، که به نام جنگ اوکراین و جنگ جهانی سوم شناخته می‌شوند، به پایان می‌رسد. سلطنتِ یک پادشاهِ جنوبی، دورهٔ نخستین قانونِ یکشنبه، و فاصلهٔ زمانی از نبردِ رافیا تا پانیوم، سه دورهٔ هفده‌ساله را پدید می‌آورند که همگی با همان تاریخِ نبوی پیوند دارند. سه دورهٔ دویست‌وپنجاه‌ساله همگی با هم در همان تاریخ‌های نبوی تلاقی می‌کنند. این سه دورهٔ دویست‌وپنجاه‌ساله سه خط حقیقتِ نبوی را، همراه با تاریخی مرتبط با دونالد ترامپ، برقرار می‌سازند، تاریخی که در آن او یا به‌منزلهٔ کنستانتینِ کبیر یا آنتیوخوسِ کبیر بازنموده می‌شود.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

سه خطّ ۲۵۰ ساله سه تصویرِ متفاوت، اما مکمل، از آخرالایام به دست می‌دهند. خطّ نرون تاریخِ هفده‌سالۀ سازش را برمی‌نمایاند که به‌نحوی کامل بر ویژگی‌های نبویِ تشکیلِ تمثالِ وحش دلالت می‌کند.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

صورتِ وحش عبارت است از اتحادِ کلیسا و دولت، به‌گونه‌ای که کلیسا بر این رابطه سیطره دارد. سازشِ قسطنطین در تلاش برای جمع میانِ بت‌پرستی و مسیحیت، نمونهٔ کلاسیکِ سازشِ ایامِ آخر است.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده برای تأمین حمایت دولت از نهادها و رسوم کلیسا در جریان‌اند، پروتستان‌ها پا جای پای پیروان پاپ می‌گذارند. بلکه فراتر از این، آنان راه را می‌گشایند تا نظام پاپی در آمریکای پروتستان برتری‌ای را که در جهان قدیم از دست داده است، بازبازیابد. و آنچه به این حرکت اهمیت بیشتری می‌بخشد، این واقعیت است که هدف اصلیِ مورد نظر، الزام به رعایت یکشنبه است؛ رسمی که از رُم سرچشمه گرفته و نظام پاپی آن را نشانۀ اقتدار خود می‌داند. این همان روح پاپی است، یعنی روحیه همنوایی با رسوم دنیوی، بزرگداشت سنت‌های بشری فراتر از فرمان‌های خدا، که در کلیساهای پروتستان رسوخ می‌کند و آنان را به انجام همان کارِ تعظیم یکشنبه وامی‌دارد که نظام پاپی پیش از آنان انجام داده است.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> اگر خواننده بخواهد عواملِ مورد استفاده در نبردی که به زودی فرا می‌رسد را درک کند، کافی است سوابقِ روش‌هایی را که روم در اعصار گذشته برای همان هدف به کار برده بود دنبال کند. اگر بخواهد بداند پاپیست‌ها و پروتستان‌ها هنگامی که متحد شوند با کسانی که جزمیات‌شان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، به روحیه‌ای بنگرد که روم در قبالِ سبت و مدافعان آن از خود نشان داد.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> فرامین سلطنتی، شوراهای عمومی، و مقررات کلیسایی که با قدرت دنیوی پشتیبانی می‌شدند، گام‌هایی بودند که به‌واسطهٔ آن‌ها عیدِ بت‌پرستانه در جهان مسیحی به جایگاهِ احترام دست یافت. نخستین اقدامِ عمومی برای الزامِ نگاه‌داشتِ روزِ یکشنبه، قانونی بود که کنستانتین وضع کرد (۳۲۱ میلادی). این فرمان شهرنشینان را ملزم می‌کرد که در «روزِ مکرّمِ خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد که به فعالیت‌های کشاورزی خود ادامه دهند. هرچند عملاً قانونی وثنی بود، امپراتور پس از پذیرشِ ظاهریِ مسیحیت آن را به اجرا گذاشت. مناقشهٔ عظیم، ۵۷۴.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

سیرِ سازش‌کاری که به قانونِ یکشنبه انجامید و بارِ دیگر نیز به قانونِ یکشنبه منتهی خواهد شد، با دورۀ هفده‌سالۀ ۳۱۳ تا ۳۳۰ بازنموده شده است؛ نخستین قانونِ یکشنبه در سال ۳۲۱، نقطۀ میانیِ آن تاریخ است. در آغاز، ازدواجِ شرق و غرب بود و در پایان، طلاقِ شرق و غرب. نخستین قانونِ یکشنبه، نشانِ راهِ میانیِ نمایانگرِ عصیان است، همان‌گونه که حرفِ سیزدهمِ الفبای عبری، آنگاه که حرفِ نخست بر آن پیشی گیرد و حرفِ بیست‌ودوم و واپسینِ الفبا در پیِ آن آید، واژۀ عبریِ حقیقت را می‌سازد. ازدواج در آغاز و طلاق در پایان، بر مطابقتِ حرفِ آلفا با حرفِ امگا دلالت می‌کند. دورۀ دویست‌وپنجاه‌ساله‌ای که با نرون آغاز شد، امضای مسیح را داراست و ناظر به موضوعی از حقیقتِ حاضر در ایامِ آخر است.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

دورهٔ ۲۵۰ ساله‌ای که از ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود، بر کشورداری‌ای تأکید دارد که آنتیوخوسِ کبیر، در چارچوبِ دورهٔ هفده‌سالهٔ از رافیا تا پانیوم، آن را نمایندگی می‌کند. ما آن را کشورداری درک می‌کنیم، زیرا در ۴۵۷ پیش از میلاد پیشگوییِ ۲٬۳۰۰ ساله‌ای نیز آغاز شد. این ۲٬۳۰۰ سال، خطّ درونیِ پیشگویی است که از کارِ رستگاریِ خدا سخن می‌گوید و با نمادی از سیاستِ کلیسایی همخوان است. برخلاف دورهٔ ۲۵۰ ساله‌ای که با نرون آغاز شد، دوره‌ای که در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود به نقشِ سیاسیِ آخرین رئیس‌جمهورِ آمریکا می‌پردازد؛ کسی که در پیِ عظمت‌بخشیدن به آمریکا و سپس به جهان است، در حالی که مفهومِ نادرستِ کاتولیکیِ عصرِ زرّینِ هزار سالِ صلح را ترویج می‌کند.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

دویست‌وپنجاه سالِ ایالات متحده—که همان وحشِ زمینِ باب سیزدهمِ مکاشفهٔ یوحنا است—پایانِ ششمین پادشاهیِ نبوّت‌های کتاب‌مقدّس را نشان می‌دهد؛ پادشاهی‌ای که همان‌جا که آغاز شد، در میانهٔ جنگ، پایان می‌یابد. پیروزمندانِ تاریخ، روایتِ محفوظِ تاریخ را رقم می‌زنند. دموکرات‌های جهانی‌گرا که از اژدها نیرو می‌گیرند، هرج‌ومرجِ کنونی را انقلاب می‌انگارند، و جمهوری‌خواهانِ پرحرف و بی‌عمل، این تاریخِ کنونی را جنگِ داخلی می‌بینند. دموکرات‌ها نمایندگانِ اژدهایِ نبوّتِ کتاب‌مقدّس‌اند، و جمهوری‌خواهان به‌منزلهٔ پروتستان‌های مرتد معرّفی می‌شوند؛ یا به تعبیرِ یوحنا در باب شانزدهمِ مکاشفه، آنان نبیِ کاذب‌اند. ایالات متحده با جنگی انقلابی آغاز شد و با جنگی انقلابی پایان می‌یابد. حزب جمهوری‌خواه با جنگی داخلی آغاز شد و با جنگی داخلی پایان می‌پذیرد. جمهوری‌خواهان همان جنگ داخلی را می‌بینند که دموکرات‌ها آن را انقلاب می‌نامند.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

ترامپ، به‌عنوان آخرین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواه، دارای ویژگی‌های پیامبرانهٔ نخستین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواه است؛ آن‌که در تاریخِ بیرونیِ جنگ داخلی ظهور یافت. جنگ داخلیِ بیرونیِ لینکلن همچنین تاریخِ درونیِ نبوّتِ اشعیا در باب هفتم، آیهٔ هشتم بود که در سال ۱۸۶۳ پایان یافت؛ همان سالِ صدورِ فرمانِ آزادیِ بردگان. تمایزِ میانِ این دو حزب، یک اصلِ پیامبرانهٔ نخستین و بنیادین است. این تمایز با قابیل و هابیل آغاز شد، که در روزگارِ مسیح به‌وسیلهٔ صدوقیان و فریسیان نمایندگی می‌شدند؛ دو طبقهٔ قابیل که می‌بایست یک هابیل را به قتل برسانند.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

فریسیان و صدوقیان نمایانگر کسانی‌اند که، هرچند به انگیزه‌هایی متفاوت، با به صلیب کشیدن مسیحِ خویش موافقت کردند؛ اما در موافقت، هم‌داستان بودند. فریسیان مدعی پاسداشتِ شریعت بودند، اما چنین نمی‌کردند؛ همچون جمهوری‌خواهان. فریسیان مدعی پایبندی به شریعتِ الهیِ اصیل بودند، اما شریعت را به‌واسطهٔ منطقِ متعصبانهٔ خود تفسیر می‌کردند. شریعتِ اصیل برای فریسیان همان است که قانون اساسی برای جمهوری‌خواهان: همان قانون اساسی که مدعی پشتیبانی از آن‌اند، اما به آن پایبند نیستند. صدوقیان قدرتِ خدا را انکار می‌کردند، و با آن‌که فرقه‌ای کوچک‌تر از فریسیان بودند، در زمانِ مسیح بر پهنهٔ دینی و سیاسیِ یهودیه سیطره داشتند. دموکرات‌ها فرقه‌ای کوچک‌تر از جمهوری‌خواهان‌اند؛ چنان کوچک که برای ماندن در قدرت ناگزیر از تقلب‌اند؛ و با این همه در قدرت می‌مانند، زیرا رقیبانشان که مدعی پاسداشتِ عدالتِ برابر برای همگان‌اند، برای اِعمالِ اصولِ قانونی که مدعی پاسداشتِ آن‌اند هیچ نمی‌کنند.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

هیچ چیز تازه‌ای زیر آفتاب نیست، و دو حزب سیاسی در ایالات متحده به همان اندازه جزئی از چشم‌انداز نبوی‌اند که فریسیان و صدوقیان بودند. البته در امتداد همین خط نبوی همانندی‌های بسیار دیگری نیز هست، اما تنها هنگامی که رابطه نبوی آن دو قدرت نامقدس را که، با وجود دشمنی، علیه قداست متحد می‌شوند، دریابید، آنگاه بطلمیوس و عزیا را در پرتو درست می‌بینید. هر دو پادشاه جنوبی کوشیدند در همان هیکل قربانی تقدیم کنند، اما بطلمیوس، از مصر، نماد قدرت اژدهاست—دموکرات‌ها. عزیا، به‌عنوان پادشاه یهودا، رهبر سرزمین مجید است؛ و سرزمین مجید همان پروتستانتیسم مرتد، یعنی نبی کاذب—جمهوری‌خواهان—است.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

رابطهٔ اژدها و نبیِ کاذب، به‌گونه‌ای نمونه‌وار در کوهِ کرمل مجسّم شده است. در آن کوه، آخاب نمایندهٔ اژدها بود و پیامبرانِ بعل و عشتاروثِ ایزابل نمایندهٔ انبیای کاذبی بودند که در برابرِ ایلیا ایستادند. آن وحش، یعنی ایزابل، همچنان در سامره پشتِ پرده بود. اژدهایِ متحد با نبیِ کاذب، همچنین در اتحادِ رومِ بت‌پرست و یهودیان بر سرِ صلیب نمایانده شد، همان‌گونه که اتحادِ دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در هنگامِ قانونِ یکشنبه نیز خواهد بود. عناصرِ یک قدرتِ متحد، به‌وسیلهٔ دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در درونِ شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین نمایانده می‌شوند. آن دو قدرتِ سیاسیِ نامقدّس به‌وسیلهٔ قابیل تمثیل می‌شوند، و تبارِ هابیل نیز دارای انقسامی دوگانه است.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

خطِ هابیل، که در نسبت با خطِ بیرونیِ قابیل، خطِ درونی است، و به‌وسیلهٔ دو طبقه از دوشیزگان مُمثَّل می‌گردد. سیرِ پیشرویِ شاخِ پروتستانِ وحشِ زمین که همان ایالات متحده است، به‌وسیلهٔ سلسله‌ای از پاک‌سازی‌های دینی نمایانده می‌شود که با کلیسای ساردیس در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌گردد؛ زمانی که ایالات متحده ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس شد. ساردیس کلیسایی بود که نامی داشت که ادعا می‌کرد زنده است، اما مرده بود. تا سال ۱۷۹۸، فرقه‌های پروتستانی که از کلیسای پاپی جدا شده بودند، از پیش در حال بازگشت به روم بودند. مسیحیان نخستین‌بار در انطاکیه مسیحی نامیده شدند.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> در انطاکیه بود که شاگردان برای نخستین بار مسیحی نامیده شدند. این نام را بدیشان دادند، زیرا مسیح موضوع اصلی موعظه‌ها، تعلیمات و گفت‌وگوهایشان بود. پیوسته رویدادهایی را بازگو می‌کردند که در روزهای خدمت زمینی‌اش رخ داده بود، زمانی که شاگردانش از حضور شخصی او برخوردار بودند. خستگی‌ناپذیرانه درباره تعالیم او و معجزات شفابخشی‌اش سخن می‌گفتند. با لب‌هایی لرزان و چشمانی اشکبار از رنج او در باغ، از خیانت، محاکمه و اعدامش سخن می‌گفتند؛ از بردباری و فروتنی‌ای که با آن اهانت و شکنجه‌ای را که دشمنانش بر او روا داشتند تحمل کرده بود، و از رحمتی خداگونه که با آن برای آنان که او را آزار می‌دادند دعا کرده بود. رستاخیز و عروج او، و کار او در آسمان به‌عنوان میانجی برای انسان سقوط‌کرده، موضوعاتی بود که با شادمانی بدان‌ها می‌پرداختند. براستی می‌سزد که بت‌پرستان آنان را مسیحی بخوانند، زیرا آنان مسیح را موعظه می‌کردند و دعاهایشان را به واسطه او به خدا تقدیم می‌نمودند.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> این خدا بود که نام «مسیحی» را به آنان داد. این نامی پادشاهانه است که به همهٔ کسانی داده می‌شود که به مسیح می‌پیوندند. دربارهٔ همین نام بود که یعقوب بعدها نوشت: «آیا ثروتمندان بر شما ستم نمی‌کنند و شما را به پیشگاه محاکم نمی‌کشانند؟ آیا آن نام شایسته‌ای را که به آن خوانده شده‌اید، کفر نمی‌گویند؟» یعقوب ۲:۶، ۷. و پطرس اعلام کرد: «اگر کسی به‌عنوانِ مسیحی رنج بکشد، شرمسار نشود؛ بلکه در این امر خدا را تمجید کند.» «اگر به سبب نام مسیح سرزنش شوید، خوشا به حال شما؛ زیرا روحِ جلال و خدا بر شما می‌آرامد.» اول پطرس ۴:۱۶، ۱۴. اعمال رسولان، ۱۵۷.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

نامِ «مسیحی» بر کلیسای افسس نهاده شد، که این امر به کلیسای جفادیدهٔ اسمیرنا انجامید، و پس از آن، در تاریخِ پرگاموم، کلیسای سازش پدید آمد. هنگامی که پاپیّت بر تخت نشست، تمایزی پدید آمد که کلیسای حقیقیِ خدا را به‌عنوان «کلیسا در بیابان» مشخص ساخت. کلیسای رومی، ثیاتیره بود. در پایانِ دورانِ بیابانِ هزار و دویست و شصت‌ساله، کلیسای پروتستان سر برآورد، و از آن پس شاخِ پروتستان به‌وسیلهٔ سلسله‌ای الهی از آزمون‌ها و تطهیرها نمایانده می‌شود.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

پروتستانتیسم زمانی آغاز شد که مارتین لوتر در سال ۱۵۱۷ نود و پنج تز خود را بر در میخکوب کرد، و «۲۳» سال بعد، در ۱۵۴۰، فرقهٔ یسوعیان بنیاد نهاده شد. در سال ۲۰۱۳، نود و پنجمین و آخرین ارائهٔ لوح‌های حبقوق بر در میخکوب شد، و در ۱۳ مارس ۲۰۱۳، نخستین پاپ یسوعی بر تخت پاپی نشست. مارتین لوتر در همان تاریخ از سوی پاپ لئو تکفیر شد. خود قضاوت کنید...

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

در سال ۱۷۹۸ کلیسای ساردس مدعی تمسک به نام «پروتستان» بود، اما با بازگشت به روم، از پیش در پاسداشتِ آن نام فرو مانده بودند. هنگامی که ادونتیسمِ میلری در سال ۱۸۴۴ مشعلِ پروتستانتیسم را به دست گرفت، این حرکت به‌منزلهٔ توبیخی بر یربعام، نخستین پادشاهِ اسرائیل، بود؛ اسرائیلی که با سبطِ یهودا ـ همان‌جا که خدا هیکلِ خود را قرار داده بود ـ پیوندِ خونی داشت. یربعام پرستشی بدلی برپا کرد، بر پایهٔ آن دینی که اسارتِ پیشینِ قومش را نمایندگی می‌کرد. او عصیانِ بنیادینِ هارون را ـ در برافراشتنِ مجسمهٔ یک وحش ـ با همهٔ دلالت‌های نبویِ پیوسته به آن روایت، تکرار کرد. اما ادونتیسمِ میلری در مراسمِ تقدیسِ خویش، بی‌میلیِ او را به استمرارِ هدایتِ پرستشِ حقیقی به سوی قدسگاهی که خدا در آن ساکن است، توبیخ کرد. یربعام می‌خواست کانونِ پرستش در بیت‌ئیل و دان باشد؛ و این، نمایانگرِ کسانی از ساردس در سال ۱۸۴۴ بود که از پیروی از مسیح تا ورود به قدس‌الاقداس امتناع ورزیدند.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

ادونتیسمِ میلریتی برگزید که به دینِ روم بازگردد و همان استدلال‌های عقیدتیِ کسانی را پیش گرفت که به‌سببِ ردّ پیامِ میلر، به‌تازگی به‌عنوانِ انبیایِ کاذب رسوا شده بودند؛ و ایشان را به‌منزلۀ استادانِ الهیاتیِ خویش برگرفت تا ردّ پیامِ نبویِ «هفت زمان» را توجیه کند. ادونتیسمِ میلریتی، همچون نبیِ نافرمان، به‌جای پیروی از هدایتِ خدا راهِ خود را برگزید. راهی که در همۀ آزمون‌ها و پالایش‌های دوشیزگانِ خردمند و نادان، از اصلاحِ پروتستانی به این‌سو در تاریخِ نبوی، از سویِ نادانان اختیار می‌شود، همان راهی است که به پرستشِ همان سرزمینی بازمی‌گرداند که از آن رهایی یافته‌اید؛ و چنان‌که می‌گویند، «همهٔ راه‌ها به روم ختم می‌شود.» همهٔ راه‌ها جز راه‌هایِ کهنۀ ارمیا.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

نهضت اصلاح دینی پروتستانی به بازگشت موسی به مصر تمثیل می‌شد؛ بازگشتی برای رهبری قوم خدا به سرزمین موعود. پس از خروج از سرزمین اسارت، خدا اراده فرمود شریعت خود را به قوم برگزیده‌اش عطا کند. در امتداد موسی و نهضت اصلاح دینی پروتستانی، عصیان بلافاصله پس از رهایی آشکار شد. خدا ساردس را آزمود؛ قومی که مدعی بودند نامی زنده دارند، اما تا هنگام پیام ویلیام میلر مرده بودند. در سال ۱۸۴۴ دو تصفیه رخ داد؛ نخست، تصفیهٔ کلیسای ساردس که مدعی پروتستان‌بودن بود، اما مرده‌بودنش ثابت شد؛ و سپس پیروان میلر نیز در همان سال تصفیه شدند، در تحقق تمثیل ده باکره.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان نمایانگرِ دو طبقهٔ سیاسی‌اند که در کنار هم شاخِ جمهوریت را بر وحشِ زمین در مکاشفهٔ سیزده تشکیل می‌دهند. باکره‌های خردمند و نادان دو طبقهٔ دینی‌اند که با هم شاخِ پروتستانتیسم را بر وحشِ زمین تشکیل می‌دهند. باکره‌های خردمند نخستین نامی را که در انطاکیه اعطا شد، دارند. باکره‌های خردمند مسیحی‌اند، اما همچنین از زمرهٔ فیلادلفیاییان‌اند که وعدهٔ دریافت نامی را دارند.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> آن‌که غالب آید، او را در هیکلِ خدای من ستونی خواهم گردانید و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نامِ خدای من را بر او خواهم نوشت، و نامِ شهرِ خدای من را، که اورشلیمِ جدید است، که از آسمان از نزدِ خدای من فرود می‌آید؛ و نامِ جدیدِ خود را نیز بر او خواهم نوشت. مکاشفه ۳:۱۲.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

نخستین بار که خدا قوم خود را «مسیحی» نامید، در انطاکیه بود، و تاریخی که در آن جنبشِ لاودیکیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلا‌دلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار مبدّل می‌شود، نیز همان تاریخِ آنتیوخوسِ بزرگ است، که شهرِ انطاکیه نامِ خود را از او گرفته است و او در پایانِ دوره‌ای دویست‌وپنجاه‌ساله میانِ نبردهای رافیا و پانیوم نمود می‌یابد.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles