Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

کتاب دانیال - شمارهٔ سی و نه

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

پرده‌برداری از بافتۀ پیشگویانه: رویای ویلیام میلر و احیای حقایق بنیادین در روزهای واپسین

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

ما در حال بررسی کاربرد نبوی رؤیای ویلیام میلر در ایام آخر هستیم؛ همان‌جایی که همهٔ نبوت‌ها به تحقق کامل خود می‌رسند. رؤیای میلر، کشف، استقرار، رد، دفن و احیای حقایق بنیادین آیین ادونتیسم را که از طریق خدمت میلر گردآوری شده بودند، مشخص می‌کند. آن حقایق بنیادین نمایانگر حقایقی بودند که در سال 1798 از مُهر گشوده شدند. آن حقایق در رویتِ رود اولای به تصویر کشیده شده‌اند. رؤیای میلر، چنان‌که در کتاب «نوشته‌های اولیه» ثبت شده، دومین رؤیای او بود، و نمونهٔ آن در دومین رؤیای نبوکدنصر آمده بود؛ همان‌گونه که خود میلر نیز به‌وسیلهٔ نبوکدنصر تمثیل شده بود.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

مقالات پیشین نشان داده‌اند که چگونه پایان دوره‌ای که نبوکدنصر «هفت زمان» با دلِ حیوان زیست، به‌طور نمادین در سال 1798 رقم خورد. سپس سلطنتش به او بازگردانده شد و برای نخستین بار، نبوکدنصر نمایانگر انسانی کاملاً تبدیل‌یافته بود. از نظر «زمانِ پایان»، در سال 1798 او نمایانگر «خردمندان» بود. همچنین دریافته‌ایم که به‌عنوان نخستین پادشاه بابل، داوری «هفت زمانِ» نبوکدنصر نمادِ داوری «دو هزار و پانصد و بیستِ» بلشصر (mene, mene, tekel, upharsin) بود، که آخرین پادشاه بابل بود.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> حکمِ نگهبانِ الهی ـ همان‌گونه که به‌صورت نمادین به نخستین فرمانروای آن رسیده بود ـ به آخرین فرمانروای بابل رسیده بود: «ای پادشاه، ... این سخن به تو گفته شد؛ سلطنت از تو گرفته شد.» دانیال ۴:۳۱. انبیاء و پادشاهان، ۵۳۳.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

خواهر وایت بلشاصر را در ساعت داوری‌اش «پادشاه نادان» معرفی کرد. در پایان ساعت داوری نبوکدنصر، او نمونهٔ «پادشاه حکیم» است؛ زیرا از داوریِ «هفت زمان» بهره‌مند شد، و بلشاصر، با آنکه از تاریخ آگاه بود، نخواست بهره‌ای ببرد.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> اما علاقه بلشصر به خوش‌گذرانی و خودستایی، درس‌هایی را که هرگز نباید فراموش می‌کرد، از یادش برد؛ و او مرتکب گناهانی شد همانند گناهانی که داوری‌های آشکار را بر نبوکدنصر فرود آوردند. او فرصت‌هایی را که به لطف به او بخشیده شده بود از دست داد و از به‌کارگیری فرصت‌های در دسترسش برای آشنا شدن با حقیقت غفلت ورزید. «برای نجات یافتن چه باید بکنم؟» پرسشی بود که آن پادشاه بزرگ اما نادان با بی‌اعتنایی از کنار آن گذشت. بایبل اکو، ۲۵ آوریل ۱۸۹۸.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

نبوکدنصر نمادی از «دانایان» در سال ۱۷۹۸ است که افزایشِ معرفت را در زمانِ پایان درک می‌کنند.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> هنوز لافِ مغرورانه از دهانش بیرون نرفته بود که ندایی از آسمان به او خبر داد که زمانِ مقررِ داوریِ خدا فرا رسیده بود. در یک لحظه عقلش از او گرفته شد و همچون حیوانی گشت. هفت سال به همین‌گونه در خواری به سر برد. در پایانِ این مدت عقلش به او بازگشت، و آنگاه با فروتنی به خدای بزرگِ آسمان نگریست، دستِ الهی را در این تأدیب بازشناخت، و بار دیگر به تختِ خود بازگردانده شد.

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> در فرمانی عمومی، پادشاه نبوکدنصر به گناه خود و به رحمت عظیم خدا در بازگرداندن او اعتراف کرد. این آخرین اقدامِ زندگیِ او بود، همان‌گونه که در تاریخ مقدس آمده است. Review and Herald، ۱ فوریهٔ ۱۸۸۱.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

در پایان «هفت زمان» مربوط به نبوکدنصر، او اعلانِ عمومی‌ای صادر کرد که در آن اعترافی عمومی نیز آمده بود. میلر، همچون نبوکدنصر، نمادِ «دانایان» در سال 1798 است؛ کسانی که افزایش دانش را در وقتِ آخر درمی‌یابند. هر دو، دو خواب دیدند و خواب دومِ هر یک از ایشان به‌صورت نمادین «هفت زمان» را مشخص می‌کند. در مقالات پیشین نشان داده شده که «هفت زمان» نشانگرِ یک نقطهٔ گذار است.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

در سال ۱۷۹۸، نبوکدنصر گذار از وضعیت متکبرانهٔ خود به وضعیت دانایان را نشان داد. این امر اقرار علنیِ او را نیز در بر داشت. سال ۱۷۹۹ همچنین نقطهٔ گذار میان پادشاهی‌های پنجم و ششمِ نبوت‌های کتاب مقدس بود. این سال همچنین نشانگرِ ظهورِ فرشتهٔ نخست بود و بدین‌سان دوره‌ای نو را رقم زد، زیرا هشدارِ داوریِ قریب‌الوقوع نمی‌توانست پیش از آن‌که پادشاهیِ پنجمِ نبوت‌های کتاب مقدس زخمِ مهلکِ خود را دریافت کند، صورت گیرد.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> خودِ این پیام روشن می‌کند که این جنبش چه زمانی قرار است رخ دهد. اعلام شده که بخشی از «انجیل جاودان» است؛ و آغاز داوری را اعلام می‌کند. پیام نجات در همه اعصار موعظه شده است؛ اما این پیام بخشی از انجیل است که تنها در روزهای آخر می‌شد آن را اعلام کرد، زیرا فقط در آن هنگام درست بود که ساعت داوری فرا رسیده است. نبوت‌ها سلسله‌ای از رویدادها را ترسیم می‌کنند که به آغاز داوری منتهی می‌شود. این امر به‌ویژه درباره کتاب دانیال صادق است. اما آن بخش از نبوت او که به روزهای آخر مربوط می‌شد، به دانیال فرمان داده شد که آن را «تا زمانِ آخر» ببندد و مُهر کند. تا رسیدن به این زمان، نمی‌شد پیامی درباره داوری را بر پایه تحقق این نبوت‌ها اعلام کرد. اما در زمانِ آخر، نبی می‌گوید: «بسیاری به این سو و آن سو خواهند دوید و دانش افزوده خواهد شد.» دانیال ۱۲:۴.

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> رسول پولس به کلیسا هشدار داد که در روزگار او در انتظار آمدن مسیح نباشند. او می‌گوید: «آن روز نخواهد آمد، مگر نخست ارتداد پدید آید و آن مرد گناه مکشوف شود.» دوم تسالونیکیان ۲:۳. تنها پس از ارتداد بزرگ و دورهٔ طولانی سلطنتِ «مرد گناه» است که می‌توانیم در انتظار ظهور خداوند خود باشیم. «مرد گناه» که همچنین «سرّ بی‌دینی»، «پسر هلاکت» و «آن شریر» نیز خوانده شده است، نمایانگر دستگاه پاپی است که طبق پیشگویی، قرار بود به مدت ۱۲۶۰ سال برتری خود را حفظ کند. این دوره در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. آمدن مسیح نمی‌توانست پیش از آن زمان رخ دهد. پولس با هشدار خود تمام دوران مسیحیت را تا سال ۱۷۹۸ در بر می‌گیرد. از پسِ آن زمان است که باید پیام بازگشت دوم مسیح اعلام شود.

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> هرگز در اعصار گذشته چنین پیامی داده نشده است. پولس، همان‌گونه که دیده‌ایم، آن را موعظه نکرد؛ او نگاه برادرانش را برای آمدن خداوند به آینده‌ای که در آن زمان بسیار دور بود معطوف کرد. مصلحان نیز آن را اعلام نکردند. مارتین لوتر زمان داوری را نسبت به روزگار خود حدود سیصد سال به آینده موکول کرد. اما از سال 1798 مهر و موم کتاب دانیال شکسته شده است، آگاهی از پیشگویی‌ها افزایش یافته است، و بسیاری پیام جدیِ نزدیک بودن داوری را اعلام کرده‌اند. مناقشه بزرگ، 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

در سال ۱۷۹۸، دوره‌ای تازه در کار رستگاری فرا رسید، و آن دورهٔ تازه هشدار داد که دوره‌ای دیگر در سال ۱۸۴۴ آغاز خواهد شد. در آن تغییرِ دوره، دری بسته می‌شد و دری گشوده می‌شد.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیه بنویس؛ این‌ها را آن که قدوس است، آن که راستین است، آن که کلید داود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید، می‌گوید: کارهای تو را می‌دانم؛ اینک دری گشوده در برابر تو نهاده‌ام و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا اندک قوتی داری و کلام مرا نگاه داشته‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

گشوده‌شدنِ یک در نشانگرِ آغازِ دوره‌ای نو است. در سال 1798، در پایانِ نخستین غضب، دگرگونیِ دوره‌ای در پادشاهی‌ها و در پیام رخ داد؛ این دگرگونی از 723 پیش از میلاد آغاز شده و تا 1798 به انجام رسیده بود. همچنین در سال 1844، در پایانِ آخرین غضب، دگرگونیِ دوره‌ای دیگری رخ داد که از 677 پیش از میلاد آغاز شد و تا 1844 تحقق یافت. در سال 1798، دورهٔ پیامِ فرشتهٔ اول، که از داوریِ نزدیک هشدار می‌داد، فرا رسیده بود. نبوکدنصر و میلر هر دو به‌عنوان «خردمندان»، در «وقتِ آخر»، معرفی می‌شوند؛ زمانی که «در» به روی دورهٔ درونیِ پیامِ فرشتهٔ اول گشوده شد و نیز به روی تغییرِ دوره‌ایِ بیرونی از وحشِ دریا به وحشِ زمین. دورهٔ پیامِ فرشتهٔ اول زمانی کامل شد که درِ ورود به قدس‌الاقداس در 22 اکتبر 1844 گشوده شد، و دورهٔ فرشتهٔ سوم و داوریِ تحقیقی فرا رسید.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

رویای دوم میلر از آن‌جا آغاز می‌شود که در سال 1798 دری گشوده شد، و زمانی پایان می‌یابد که در دورهٔ انتقالیِ «دو شاهد»—که برای اعلام پیامِ «فریاد نیمه‌شب» به زندگی بازگردانده می‌شوند— دری گشوده شد. به‌طور نبوی، هم نبوکدنصر و هم میلر نمایانگرِ گذار از پادشاهیِ وحشِ دریا به پادشاهیِ وحشِ زمین در سال 1798 هستند. هر دو نیز نمایانگرِ اعلانِ نزدیک‌شدن و فرارسیدنِ داوریِ تحقیقی در 1844 هستند. سال‌های 1798 و 1844، پایانِ نخستین و واپسین «غضب‌های» خدا علیه قومش را نشان می‌دهند که طی دورهٔ «هفت زمان»، مطابقِ آن‌چه در لاویانِ بیست‌وشش بیان شده است، به انجام رسید. چهل‌وشش سال از 1798 تا 1844، بر برپاییِ هیکلِ روحانی دلالت دارد؛ هیکلی که «فرستادهٔ عهد» در 22 اکتبر 1844 ناگهان به آن آمد، آنگاه که مسیح از قدس به قدس‌الاقداس انتقال یافت.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

۱۷۹۸ و ۱۸۴۴، گذارهایی (بیش از یکی) را که با «هفت بار» نشان‌گذاری شده‌اند، مشخص می‌کنند. گذار ادونتیسم میلریِ فیلادلفیایی به ادونتیسم میلریِ لاودیکیایی در ۱۸۵۶ نیز با افزایش معرفت دربارهٔ «هفت بار» نشان‌گذاری شد، که پس از آن در ۱۸۶۳ رد شد. در ۱۷۹۸، افزایشی در معرفت از کتاب دانیال پدید آمده بود که همان «هفت بار»ِ لاویانِ بیست‌وشش را نیز در بر می‌گرفت، که قرار بود در پایان ادونتیسم میلریِ فیلادلفیایی رد شود.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

گذار جنبش فرشته اول از فیلادلفیه به لاودیکیه با دوره هفت‌ساله 1856 تا 1863 نشان داده شد. پیام لاودیکیه‌ای در 1856 فرارسید و به‌مدت هفت سال، نور تازه «هفت زمان» که مُهرش گشوده شده بود، فرایند آزمون سه‌مرحله‌ای را پدید آورد که ادونتیسم در 1863 در آن مردود شد. برای نور «هفت زمان» هفت سال داده شد تا یا پذیرفته شود یا رد گردد. گذار جنبش ادونتیسم میلریِ فیلادلفیه‌ای به ادونتیسم میلریِ لاودیکیه‌ای، نمونه‌ای از وارونگی ترتیب در پایان است؛ یعنی گذار جنبش لاودیکیه‌ایِ فرشته سوم به جنبش فیلادلفیه‌ایِ فرشته سوم.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

پیشگوییِ شصت‌وپنج‌سالهٔ اشعیا آغازِ نخستین و آخرین غضبِ خداوند علیه پادشاهیِ شمالی و سپس پادشاهیِ جنوبیِ اسرائیل را نشان می‌دهد.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> زیرا سر سوریه دمشق است و سر دمشق رصین است؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم شکسته خواهد شد تا دیگر قومی نباشد. اشعیا ۷:۸.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

پیشگویی اشعیا درباره شصت‌وپنج سال در سال 742 پیش از میلاد بیان شد و در مدت شصت‌وپنج سال پادشاهی شمالی از میان خواهد رفت. نوزده سال پس از 742 پیش از میلاد، یعنی در 723 پیش از میلاد، پادشاهی شمالی به دست آشور به اسارت برده شد. در پایان آن شصت‌وپنج سال، دوران غضب برای پادشاهی جنوبی در 677 پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که منسی به دست بابِلیان اسیر شد. بنابراین، آن شصت‌وپنج سال نمایانگر یک دوره نوزده‌ساله تا نخستین اسارت پادشاهی شمالی، و سپس چهل‌وشش سال دیگر تا اسارت منسی است.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

آن نبوت‌ها به ترتیب در سال‌های 1798، 1844 و 1863 به تحقق رسیدند. در 1798، با آمدن فرشتهٔ اول، تحولی درونی در پیام نجات رخ داد و همچنین تحولی بیرونی در پادشاهی‌های مطرح‌شده در نبوت‌های کتاب مقدس رخ داد. در 1844، با بسته شدن درِ قدس و آغاز داوریِ تحقیقی با آمدن فرشتهٔ سوم، تحولی درونی در پیام نجات رخ داد. در 1863، تغییری بیرونی رخ داد، زیرا هر دو شاخِ وحشِ زمین به دو دسته تقسیم شدند.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

شاخِ جمهوریت به دو حزب سیاسی تقسیم شد که از آن پس بر تاریخِ وحشِ زمین چیره شدند. شاخِ پروتستانتیسم به دو جلوهٔ ارتداد تقسیم شد: گروهی که مدعی پروتستان بودن بود و ادعا می‌کرد به سبتِ روزِ هفتم پایبند است، و گروهی دیگر که مدعی پروتستان بودن بود، اما روزِ خورشید را به‌عنوان روزِ برگزیدهٔ عبادتِ خود پاس می‌داشت.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

در آن برههٔ تاریخی، شاخِ پروتستان که از دوران تاریک بیرون آمده بود، از 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 مورد آزمون قرار گرفت و در این آزمون مردود شد و از قومِ پروتستانِ یکشنبه‌نگه‌دار به قومِ پروتستانِ مرتدِ یکشنبه‌نگه‌دار گذار کرد.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

در تاریخِ شاخِ حقیقیِ پروتستان که در 1844 تأسیس و شناسایی شد، فرایندِ آزمون از 1856 تا 1863 رخ داد. سپس شاخِ پروتستانِ حقیقیِ حافظِ سبت هم از فیلادلفیا به لاودیکیه گذار کرد و هم از قومِ حقیقیِ پروتستانِ حافظِ سبت به شاخِ پروتستانِ مرتدِ حافظِ سبت انتقال یافت. «هفت زمان» با سال‌های 1798، 1844، 1856 و 1863 پیوند دارد. «هفت زمان» نمادی است مرتبط با یک نقطهٔ گذار و این حقیقت بر پایهٔ چندین شاهد استوار است.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

در سال ۱۷۹۸، شناخت دربارهٔ «هفت زمان» افزایش یافت، زیرا نخستین نبوتِ زمانی که میلر کشف کرد، همان حقیقت بود. تا سال ۱۸۶۳، آن حقیقت رد شده بود و بدین‌سان پایان دورهٔ شصت‌وپنج‌سالهٔ نبوتِ بیان‌شده در اشعیا باب هفتم مشخص شد.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

پیشگوییِ کاملِ ۲۵۲۰ ساله، در آغاز و فرجامِ خود، به‌گونه‌ای وارونه و آینه‌وار، بازه‌ای ۶۵ ساله دارد. در آغازِ ۶۵ سالِ پایانی (۱۷۹۸)، که همتای آن آغازِ ۶۵ سالِ آغازین در ۷۴۲ پیش از میلاد بود، زمانی که پیشگویی داده شد، افزایشِ معرفتی دربارهٔ «هفت زمان» رخ داد که «حکیمانِ» میلریتی آن را فهمیدند و اعلام کردند. در پایانِ ۶۵ سالِ پایانی در ۱۸۶۳، افزایشِ معرفتیِ دیگری دربارهٔ همان حقیقت پدید آمد که در نهایت از سوی «کاهنانِ» تازه‌تاج‌گذاری‌شدهٔ شاخِ پروتستانِ حقیقی رد شد.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من از کمبودِ معرفت هلاک می‌شود؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانِ تو را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

افزایش دانشی که با گشوده شدن مُهرِ کتابِ دانیال رخ می‌دهد با «هفت زمان» مرتبط است؛ ازاین‌رو، این نه تنها نمادِ یک نقطهٔ گذار است، بلکه نمادِ گشوده شدن مُهرِ پیامِ نبوی نیز هست.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

گذار دیگری در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با نخستین ناامیدی آغاز شد؛ ناامیدی‌ای که «زمان تأخیر» را آغاز کرد و آغازِ سه‌ونیم روزِ باب یازدهمِ مکاشفه را، که در آن دو شاهد در خیابانِ شهر بزرگِ سدوم و مصر بی‌جان بر زمین افتاده‌اند، رقم زد.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آغازِ سه‌ونیم روزِ نمادین (یک «هفت زمان») است که تاریخِ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ آن را به تصویر کشیده بود. هر دو دوره نمادِ «هفت زمان» هستند. هر دو دوره نشانگرِ تغییرِ دوره (گذار) هستند. هر دو دوره نمایانگرِ افزایشِ دانشِ مرتبط با «هفت زمان» هستند.

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

در دورهٔ گذار از پادشاهی بابل به پادشاهی ماد و پارس بود که دانیال دعای لاویانِ بیست‌وشش را خواند و بدین‌سان دعای لاویانِ بیست‌وشش را به‌عنوان نشانهٔ راهِ گذارِ ایام آخر مشخص کرد. در خوابِ میلر، در پایانِ هفت بار به‌کار رفتنِ واژهٔ «پراکندگی»، میلر هم اشک می‌ریزد و هم دعا می‌کند. این گریه نشانگرِ لحظه‌ای است که شیرِ قبیلهٔ یهودا (مردِ جاروی خاک) پیامی را که مُهر و موم شده بود، می‌گشاید.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

دعای میلر نشانهٔ دعای دانیال بر پایهٔ لاویان باب بیست‌وشش است؛ دعایی که با «هفت زمان» مرتبط است و زمانی رخ می‌دهد که در خواب میلر، در و پنجره‌ها باز شدند. اما دعای دانیال در باب نهم، همچنین با دعای دانیال در باب دوم هم‌راستا است. همچنین با دعای اعتراف نبوکدنصر در پایان «هفت زمان» او هم‌راستا است.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

از این‌رو دعای میلر با دعای لاویان باب بیست‌وشش بازنمایی شده بود؛ دعایی عمومی برای اعتراف و دعایی برای درخواستِ گشوده‌شدنِ آخرین رازِ نبوی، زیرا همهٔ نبوت‌ها ایامِ آخر را به تصویر می‌کشند. بنابراین، رازِ بابِ دومِ دانیال نمایندهٔ آخرین رازی است که باید گشوده شود. دعای میلر، در رؤیایش، دعای اضطراب و خشمِ عادلانه در قبالِ رجاساتی بود که بر جواهراتِ اتاقش واقع شده بود. اضطرابِ او با کسانی که در حزقیال باب نهم آه می‌کشند و می‌گریند، در زمانِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار، تمثیل شده بود.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

میلر می‌دید که چگونه حقایق به‌تدریج زیر آموزه‌های جعلی دفن می‌شوند و سرانجام کار به جایی رسید که صندوقچه (خودِ کتاب مقدس) نابود شد. نابودی صندوقچهٔ میلر در نسل سوم ادونتیسم روی داد، زمانی که جنبشی عامدانه برای کنار گذاشتن کتاب مقدس کینگ جیمز به سود نسخه‌های مدرن و تحریف‌شدهٔ کتاب مقدس که مبتنی بر آیین کاتولیک بودند شکل گرفت.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

میلر گریست، سپس دعا کرد و بلافاصله یک در باز شد و همهٔ مردم بیرون رفتند. سپس مردِ جارو به دست (شیرِ قبیلهٔ یهودا) وارد شد، پنجره‌ها را گشود و شروع به نظافت کرد. سپس میلر نگرانی خود را دربارهٔ جواهراتِ پراکنده ابراز کرد و مردِ جارو به دست قول داد که از جواهرات مراقبت کند. در شلوغیِ کارِ نظافتِ مردِ جارو به دست، میلر برای لحظه‌ای چشمانش را بست و وقتی چشمانش را گشود، زباله‌ها از بین رفته بودند. جواهرات در سراسر اتاق پراکنده شده بودند، و آنگاه مردِ جارو به دست صندوقچهٔ بزرگ‌تر را روی میز گذاشت، جواهرات را جمع کرد و آن‌ها را در صندوقچه ریخت و گفت: «بیایید و ببینید.»

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

عبارت «بیا و ببین» نمادی است از اینکه حقیقتی به‌تازگی مهرش گشوده شده است. حقیقتی که برای میلر گشوده می‌شود حقیقت نهایی است، زیرا رویداد بعدی بیدار شدن میلر با «فریاد» است که نمایانگر فریاد بلند است. در تاریخ میلری‌ها، میلر آخرین کسی بود که پیام فریاد نیمه‌شب را دریافت کرد، و درست پیش از آن فریادی که در رؤیا او را بیدار می‌کند، برای لحظه‌ای چشمانش را بست. تنها بخشی در کتاب مقدس که به «لحظه» و «چشم‌ها» اشاره می‌کند، معرّف نخستین رستاخیز است.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> اینک، رازی را به شما می‌گویم؛ همه نخواهیم خفت، امّا همه دگرگون خواهیم شد، در یک لحظه، به چشم بر هم زدنی، هنگام دمیدن در شیپورِ آخر؛ زیرا شیپور به صدا درخواهد آمد و مردگان به صورت فسادناپذیر برانگیخته خواهند شد، و ما دگرگون خواهیم شد. زیرا باید این فاسد، بی‌فسادی را بپوشد و این فانی، جاودانگی را بپوشد. اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۳.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

در تاریخ گذارِ جنبشِ لاودیکیِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیِ فرشتهٔ سوم، چنان‌که در باب یازدهمِ مکاشفه نمایانده شده است، میلر نمایانگرِ آخرین نفر از باکرگانِ داناست که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را دریافت کرد. نخستین کسانی که آن را دریافت کردند، معنوی‌ترین بودند.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> "این همان ندای نیمه‌شب بود که قرار بود به پیام فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگان از آسمان فرستاده شدند تا قدیسان دلسرد را بیدار کنند و ایشان را برای کار عظیم پیشِ رو آماده سازند. بااستعدادترین افراد نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتن و بااخلاص فرستاده شدند و آنان را واداشتند تا ندا سر دهند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!» آنانی که این ندا به آنان سپرده شده بود شتافتند و با قدرت روح‌القدس پیام را اعلام کردند و برادران دلسرد خود را برانگیختند. این کار بر حکمت و دانش انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرت خدا، و قدیسان او که آن ندا را شنیدند نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. معنوی‌ترین‌ها نخست این پیام را دریافت کردند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشگام بودند آخرین کسانی بودند که آن را دریافت کردند و به گسترش ندا یاری رساندند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!»" نوشته‌های نخستین، 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

در پایان سه‌ونیم روز نمادینِ باب یازدهمِ مکاشفه، نخستینِ آن دو پیام، که در باب سی‌وهفتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده، اعلام می‌شود. پیام نخست استخوان‌های مرده و پراکنده را گرد هم می‌آورد، اما همچنان بی‌جان‌اند. این پیام از سوی صدایی که «در بیابان» فریاد می‌زد بیان شد و بدین‌سان نشان می‌دهد که پیام حزقیال پیش از پایان یافتنِ آن سه‌ونیم روز نمادین آغاز می‌شود. آن سه‌ونیم روز نمادِ «بیابان» است و پیام از همان «بیابان» اعلام می‌شود. «بیابان» همچنین نمادی از «هفت زمان» است که گذار و گشایشی را رقم می‌زند و فرایندیِ آزمون را آغاز می‌کند.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

پیام توسعه‌ای تدریجی دارد و پذیرش آن نیز تدریجی است؛ چنان‌که فریاد نیمه‌شب در تاریخ جنبش میلریتی نشان می‌دهد. معنوی‌ترین افراد نخستین کسانی بودند که پیامِ صدای نداکننده‌ای در بیابان را دریافت کردند، و تاریخ‌نگاران ادونتیسم به نامه‌ای اشاره می‌کنند که ویلیام میلر تنها چند روز پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نوشته است، نامه‌ای که در آن میلر شهادت می‌دهد که سرانجام پیام فریاد نیمه‌شبِ ساموئل اسنو را درک کرده و پذیرفته است.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> برادر عزیز هایمز: من در ماه هفتم شکوهی می‌بینم که پیش از این هرگز ندیده بودم. گرچه خداوند یک سال و نیم پیش وجه نمادین ماه هفتم را به من نشان داده بود، با این همه قوت آن نمادها را درنمی‌یافتم. اکنون، نام خداوند متبارک باد، در کتاب مقدس زیبایی، هماهنگی و توافقی می‌بینم که مدت‌ها برای آن دعا کرده بودم، اما تا امروز ندیده بودم. ای جان من، خداوند را شکر کن. خداوند برادر اسنو، برادر استورز و دیگران را به سبب نقشی که در گشودن چشمانم داشتند، برکت دهد. من تقریباً به خانه رسیده‌ام. جلال! جلال! جلال! جلال! ویلیام میلر، نشانه‌های زمانه، ۱۶ اکتبر ۱۸۴۴.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

در تکرار تاریخ ندای نیمه‌شب، چنان‌که در رویای میلر نمایانده شده است، میلر لحظه‌ای چشمانش را بست. پس «در یک لحظه، در یک چشم‌برهم‌زدن، در کرنای آخر؛ زیرا کرنا نواخته خواهد شد، و مردگان برخیزانیده خواهند شد.» در رویای میلر، او خود را به‌عنوان آخرین کسی که پیام ندای نیمه‌شب را دریافت می‌کند نشان می‌دهد، همان‌طور که در تاریخ خودش چنین کرد. او نمایانگر کسانی است که سرانجام پیام را درست پیش از آن‌که مرد خاک‌روب جواهرات پراکنده را گرد آورد و آن‌ها را به صندوقچهٔ بزرگ‌تر بیفکند، می‌پذیرند. در مکاشفه باب یازدهم، آخرین کسانی که پیامِ دومِ حزقیال را می‌پذیرند — که پیامِ چهار بادِ اسلام است و نیز پیامِ مُهر به‌شمار می‌آید — این کار را درست پیش از نواخته شدن آخرینِ هفت کرنا انجام می‌دهند، کرنایی که «وای سوم» است. «در یک لحظه، در یک چشم‌برهم‌زدن، در کرنای آخر؛ زیرا کرنا نواخته خواهد شد، و مردگان به فسادناپذیری برخیزانیده خواهند شد، و ما متبدل خواهیم شد.» (اول قرنتیان ۱۵:۵۲)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

این بخش رستاخیز نخستینی را که در ظهور دوم رخ می‌دهد مشخص می‌کند، اما رستاخیز دیگری نیز برای استخوان‌های خشک و مرده (دو شاهد) هست که در «ساعتِ» زلزلهٔ بزرگِ باب یازدهمِ مکاشفه رخ می‌دهد. در همان «ساعتِ» آن زلزله، کرنای آخر از میان هفت کرنا به صدا درمی‌آید و شاهدانِ مرده‌ای که در خیابان بودند به زندگی بازگردانده می‌شوند، نه چون لاودکیان، بلکه چون فیلادلفیان؛ زیرا در هنگام کرنای وایِ سوم، دو شاهد مُهر شده‌اند و به موجوداتی فسادناپذیر دگرگون می‌شوند، چرا که دیگر هرگز گناه نخواهند کرد. میلر نمایندهٔ آخرین کسانی است که پیامی را دریافت می‌کنند که دو شاهد را زنده می‌کند؛ یعنی پیامِ چهار بادِ اسلام، که پیامِ مُهر کردن است.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

صدای آن شیپور، آخرین استخوان‌های خشکِ مردگانی را که در خیابانِ سدوم و مصر پراکنده شده بودند، زنده می‌کند. میلر می‌دید که چگونه حقایق به‌تدریج زیرِ تعالیمِ جعلی دفن می‌شدند. سرانجام میلر گریست و بدین‌سان زمان آغاز گشودن مُهرها را مشخص کرد، زیرا گشودن مُهرها کاری تدریجی است. آن گشودن مُهرها در دورهٔ پایانیِ سه روز و نیم آغاز شد.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

پس از آنکه میلر گریست، آن که قدرت گشودن مُهرِ کتابِ مُهرشده را داشت، وارد روایت شد. در رؤیای میلر، آن همان مردِ جاروی خاک بود. سپس میلر دعا کرد و بلافاصله دری گشوده شد؛ نقطه‌ای را نشان می‌داد که در آن جنبشِ لاودیکیاییِ فرشتهٔ سوم قرار بود به جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم گذار کند. دعای او دعای لاویان فصل بیست‌وشش بود؛ دعایی برای فهمِ رازِ نهاییِ نبوی و اعترافی علنی به عصیانی که سه‌ونیم روز را بر دو شاهد آورد؛ آن دعای کسانی بود که در فصل نهمِ حزقیال مُهر می‌شوند.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

پس از دعا، مسیح (مرد جاروب‌به‌دست) وارد شد و شروع کرد به پاک‌سازی اتاق. در پایانِ کارِ پاک‌سازیِ مرد جاروب‌به‌دست، میلر برای لحظه‌ای چشمانش را بست و پایانِ دوره‌ای را که قرار بود استخوان‌های خشکِ مردگان در آن زنده شوند مشخص کرد. سپس مرد جاروب‌به‌دست جواهراتِ پراکندۀ اتاقِ میلر را گرد آورد و آن‌ها را در صندوقچه‌ای تازه و بزرگ‌تر، بر روی میزی در مرکزِ اتاقِ میلر نهاد، در حالی که دو شاهد به‌سان پرچم برافراشته می‌شوند. آنگاه، چونان پرچم، به دیگر گلهٔ خدا که هنوز در بابل است ندا می‌دهند که «بیایید و ببینید» پیامی را که شیرِ قبیلهٔ یهودا همین اکنون در آن صندوقچهٔ تازه و بزرگ‌تر افکنده است.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

در مقالهٔ بعدی، بررسی رؤیای نهرِ اولای را به‌عنوان نمادِ حقایقی از کتاب دانیال که در سال ۱۷۹۸ مُهر آن برداشته شد، آغاز خواهیم کرد. ما پیشاپیش برای آن بررسی چند نقطهٔ مرجع فراهم کرده‌ایم. نخست این‌که پیامِ میلرایت‌ها (در مرحلهٔ رشد خود) بی‌عیب بود، اما ناتمام. آن پیام در چارچوبِ دو، نه سه، قدرتِ ویرانگر قرار داده شده بود. دوم این‌که وقتی رؤیای میلر احیای نهاییِ حقایقِ بنیادین را مشخص می‌کند، آن حقایقِ بنیادین آنگاه «ده برابر درخشان‌تر» از شکوهِ نخستین‌شان هستند. نکتهٔ سوم این است که جنبشِ فرشتهٔ اول (جنبشِ میلرایتی) در جنبشِ فرشتهٔ سوم تکرار می‌شود، اما با چند ملاحظهٔ مهم. میلرایت‌ها به‌عنوان نماد فیلادلفیان بودند؛ آنان نبوکدنصرِ توبه‌کرده بودند، اما سرانجام، و متأسفانه، در سال ۱۸۶۳ «اریحا را از نو بنا کردند».

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

جنبش فرشتهٔ سوم از لاودکیانِ نیازمندِ تبدیل آغاز شد، اما آنان در نهایت در نابودی نهاییِ اریحا (اریحای ایامِ آخر) شرکت خواهند کرد.

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> منجی نیامده بود تا آنچه پدران و انبیا گفته بودند کنار بگذارد؛ زیرا او خود از طریق این مردان که نمایندگان او بودند سخن گفته بود. همهٔ حقایقِ کلامِ خدا از او سرچشمه می‌گرفتند. اما این جواهرِ بی‌قیمت در قاب‌هایی نادرست نشانده شده بودند. نورِ گران‌بهایشان در خدمتِ خطا قرار گرفته بود. خدا می‌خواست آن‌ها از قاب‌های خطا بیرون آورده شوند و در چارچوبِ حقیقت جای گیرند. این کار را تنها دستی الهی می‌توانست به انجام برساند. به سببِ پیوندش با خطا، حقیقت در خدمتِ مقصودِ دشمنِ خدا و انسان قرار گرفته بود. مسیح آمده بود تا آن را در جایگاهی بگذارد که خدا را جلال دهد و برای نجاتِ بشریت کار کند. اشتیاق اعصار، ۲۸۷.

Back to Articles