Article

# Panium - Number Fourteen

پانیوم - شمارهٔ چهارده

The Disappointment as the Key to the Temple Test

سرخوردگی به‌مثابهٔ کلیدِ آزمونِ معبد

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2026

Formats

PDF
Word

The subject of the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment of October 22, 1844 at the beginning of the third angel’s message, and it is the subject of the disappointment that is the “key” to unlock the sanctuary message of the temple test at the end of the third angel.

موضوعِ قدس‌گاه، «کلیدی» بود که در آغازِ پیامِ فرشتهٔ سوم، قفلِ ناامیدیِ ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ را گشود؛ و موضوعِ آن ناامیدی، «کلیدِ» گشودنِ پیامِ قدس‌گاهِ آزمونِ هیکل در پایانِ پیامِ فرشتهٔ سوم است.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

> و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هرآنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی ۱۶:۱۹.

The fact that September 11, 2001 is understood as “9/11” in agreement with “911” being the symbol of an emergency call in the United States, was designed by the One who designed all things. Understanding the disappointment of July 18, 2020 is what allows the movement of the one hundred and forty-four thousand to be recognized as such; but only by those who wish to see that Jesus represents the spiritual with the natural today no differently than He did two thousand years ago. “20/20” vision is the best you can have, and the disappointment of 2020 is the waymark that allows the temple to be recognized in the prophetic history of the ten virgins.

این‌که 11 سپتامبر 2001 به‌صورت «9/11» فهمیده می‌شود، در همسویی با این حقیقت که «911» در ایالات متحده نماد تماس اضطراری است، به تدبیر آن یگانهٔ طراحِ همه‌چیز بوده است. فهم نومیدی 18 ژوئیه 2020 همان چیزی است که امکان می‌دهد جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار بدین‌سان بازشناخته شود؛ امّا تنها نزد آنان که می‌خواهند ببینند عیسا امروز نیز، نه به‌گونه‌ای متفاوت از دو هزار سال پیش، امورِ روحانی را به‌واسطهٔ امورِ طبیعی نمایان می‌سازد. دید «20/20» بهترین دیدی است که می‌توان داشت، و نومیدیِ سال 2020 همان نشانهٔ راهی است که امکان می‌دهد هیکل در تاریخِ نبوّتیِ ده باکره بازشناخته شود.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

Twenty 20 vision is even better when combined with the hindsight represented by the foundational truths. Paul teaches that “the spirits of the prophets are subject to the spirits of the prophets,” and Matthew’s virgins are therefore the same virgins that John identifies as the one hundred and forty-four thousand, and John identifies them as virgins in—Revelation 144.

دید ۲۰/۲۰ وقتی با پس‌نگری‌ای که حقایقِ بنیادین نمایانگرِ آن‌اند توأم شود، حتی برتر است. پولس تعلیم می‌دهد که "ارواحِ انبیا مطیعِ ارواحِ انبیا هستند"، و از این‌رو باکرانِ متی همان باکرانی‌اند که یوحنا ایشان را به‌منزلهٔ صد و چهل و چهار هزار معرفی می‌کند، و یوحنا ایشان را در مکاشفهٔ ۱۴۴ باکره می‌خواند.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> این‌ها کسانی‌اند که خود را با زنان نیالودند، زیرا باکره‌اند. این‌ها کسانی‌اند که هرجا بره برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شدند تا به‌عنوان نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴.

The first fruits of the fall season are the virgins who follow the Lamb into the temple, and the “key” to understanding the temple is the disappointment of 2020.

نخستینه‌های فصلِ پاییز، دوشیزگانی هستند که از پیِ برّه به درونِ هیکل درمی‌آیند، و «کلید» فهمِ هیکل، سرخوردگیِ سالِ ۲۰۲۰ است.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانهٔ داوود را بر دوشِ او خواهم نهاد؛ پس او می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و او می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اشعیا ۲۲:۲۲

If an Adventist is to be among the 144,000, they will of prophetic necessity have suffered a disappointment that was caused by the presentation of a public prediction that failed.

اگر قرار باشد یک ادونتیست در زمرهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر باشد، وی به اقتضای نبوت ناگزیر پیش‌تر سرخوردگی‌ای را متحمل شده خواهد بود که از اعلامِ یک پیشگوییِ عمومیِ تحقق‌نیافته ناشی شده است.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The battle of Panium in verse fifteen of Daniel eleven is the battle that leads to verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States.

نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهمِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال، همان نبردی است که به آیهٔ شانزدهم می‌انجامد؛ آیه‌ای که قانون یکشنبه را در ایالات متحده مشخص می‌کند.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> پس پادشاهِ شمال خواهد آمد و تلی برخواهد آورد و حصین‌ترین شهرها را خواهد گرفت؛ و قوای جنوب یارای ایستادگی نخواهند داشت، و نه سپاهیانِ برگزیدهٔ او، و هیچ قوتی برای مقاومت نخواهد بود. دانیال ۱۱:۱۵.

In this verse the United States defeats Russia, along with Russia’s chosen people. But in the next verse. No one can stand against the rise of Rome, which marks Judah and Jerusalem as the first step in its conquest of the world; as Rome rose up as the fourth kingdom of Bible prophecy. By standing in the literal glorious land in verse sixteen, the symbol of literal Rome’s authority was within the literal glorious land; thus, typifying verse forty-one, when the mark of spiritual Rome’s authority is enforced upon the spiritual glorious land of the United States.

در این آیه، ایالات متحدۀ آمریکا روسیه را، به‌همراه قومِ برگزیدۀ روسیه، شکست می‌دهد. اما در آیهٔ بعد، هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر برآمدنِ روم بایستد؛ برآمدنی که یهودا و اورشلیم را به‌منزلۀ نخستین گام در تسخیر جهان نشان می‌کند، زیرا روم به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس سربرآورد. با استقرار در سرزمینِ مجیدِ لفظی در آیهٔ شانزدهم، نمادِ اقتدارِ رومِ لفظی در درونِ همان سرزمینِ مجیدِ لفظی قرار گرفت؛ و بدین‌سان، نمونه‌ای برای آیهٔ چهل‌ویکم فراهم می‌آورد، آنگاه که نشانِ اقتدارِ رومِ روحانی بر سرزمینِ مجیدِ روحانیِ ایالات متحده تحمیل می‌شود.

The two horns of the earth-beast of Revelation thirteen represent Republicanism and Protestantism. In verse fifteen of Daniel eleven Antiochus Magnus, known as Antiochus III and Antiochus the Great defeats the southern kingdom, represented by the Ptolemaic dynasty. Antiochus represents Donald Trump and the southern king represents Russia. The battle of Panium is the battle between the United States and Russia and Russia’s chosen people, a battle which Antiochus prevailed, but thereafter saw his kingdom conquered by literal Rome—the power of verse fourteen, that establishes the external vision of the Republican horn of the earth beast. The internal vision is represented by the Protestant horn of the earth beast. Both horns are at the battle of Panium, for Peter is there as a Protestant with his message from the book of Joel.

دو شاخِ وحشِ زمین در مکاشفهٔ یوحنا باب سیزدهم، نمایانگرِ جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم‌اند. در آیهٔ پانزدهم از باب یازدهمِ کتاب دانیال، آنتیوخوس ماگنوس، که به آنتیوخوس سوم و آنتیوخوس کبیر نیز شناخته می‌شود، پادشاهیِ جنوب را که با سلسلهٔ بطلمیوسی نمایندگی می‌شود، شکست می‌دهد. آنتیوخوس نمایانگرِ دونالد ترامپ است و پادشاهِ جنوب نمایانگرِ روسیه است. جنگِ پانیوم جنگی است میانِ ایالاتِ متحده و روسیه و قومِ برگزیدهٔ روسیه؛ جنگی که آنتیوخوس در آن غالب آمد، اما سپس پادشاهیِ او به دستِ رُمِ حقیقی—قدرتِ آیهٔ چهاردهم—فتح شد، که بینشِ خارجیِ شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین را تثبیت می‌کند. بینشِ داخلی به‌وسیلهٔ شاخِ پروتستانِ وحشِ زمین نمایندگی می‌شود. هر دو شاخ در جنگِ پانیوم حاضرند، زیرا پطرس در آن‌جا به‌عنوانِ یک پروتستان با پیامِ خود از کتابِ یوئیل حضور دارد.

## 250 Years

۲۵۰ سال

When we consider the two lines of the earth beast, we find that in 1776 the earth beast began its rise, and by 1798, (twenty-two years later) the sea beast of Revelation thirteen received its deadly wound, and the earth beast began its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. Two hundred and fifty years later, in 2026 we have awakened to the internal temple test that began May 8, 2025.

هنگامی که دو خطّ وحشِ زمین را در نظر می‌گیریم، درمی‌یابیم که در 1776 وحشِ زمین سر برآورد، و تا 1798 (بیست‌ودو سال بعد) وحشِ دریا در مکاشفه 13 زخمِ مرگبار خود را دریافت کرد، و وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوّتِ کتاب مقدس فرمانرواییِ خود را آغاز کرد. دویست‌وپنجاه سال بعد، در 2026، ما به آزمونِ معبدِ درونی که در 8 مه 2025 آغاز شد، چشم گشوده‌ایم.

Those “250” years are also connected with Antiochus Magnus. Beginning with the decree in 457 BC and projecting from that decree two hundred and fifty years we arrive at 207, seven years before the battle of Panium, and ten years after Ptolemy defeated Antiochus at the battle of Raphia, which is represented in verse eleven of Daniel eleven. Daniel 11:11 is of course the external line of the Republican horn that aligns with Revelation 11:11, which is the internal line of the Protestant horn. Daniel and the Revelation are the same book, and Revelation employs the seals as symbols of external prophecy and the churches as symbols of the parallel internal prophecy.

آن «۲۵۰» سال همچنین با آنتیوخوس کبیر پیوند دارند. با آغاز از فرمانِ ۴۵۷ پیش از میلاد و با احتساب دویست و پنجاه سال از آن فرمان، به سال ۲۰۷ می‌رسیم؛ هفت سال پیش از نبردِ پانیوم، و ده سال پس از آن‌که بطلمیوس آنتیوخوس را در نبردِ رافیا شکست داد، که این امر در آیهٔ یازدهمِ باب یازدهمِ دانیال بازنمایی شده است. بدیهی است که دانیال ۱۱:۱۱ خطّ بیرونیِ شاخِ جمهوری‌خواه است که با مکاشفه ۱۱:۱۱ هم‌تراز می‌شود، و آن خطّ درونیِ شاخِ پروتستان است. دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و مکاشفه مهرها را به‌منزلهٔ نمادهای نبوتِ بیرونی و کلیساها را به‌منزلهٔ نمادهای نبوتِ درونیِ موازی به‌کار می‌گیرد.

Cyrus represents all three decrees, for you cannot have a third without a first and a second.

کورش نمایانگرِ هر سه فرمان است، زیرا سومی بدون نخستین و دومین نمی‌تواند وجود داشته باشد.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12–26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [“decree,” margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> «در باب هفتمِ عزرا، فرمان یافت می‌شود. آیات ۱۲–۲۶. این فرمان در کامل‌ترین صورت خود به‌وسیلهٔ اردشیر، پادشاه فارس، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر شد. اما در عزرا ۶:۱۴ گفته شده است که خانهٔ خداوند در اورشلیم «برحسب فرمان [«حکم»، در حاشیه] کوروش و داریوش و اردشیر، پادشاه فارس» بنا شد. این سه پادشاه، با آغاز کردن، تجدید تأیید نمودن، و کامل کردنِ فرمان، آن را به کمالی رساندند که نبوت برای مشخص ساختن آغازِ ۲۳۰۰ سال اقتضا می‌کرد. با در نظر گرفتنِ سال ۴۵۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که فرمان کامل شد، به‌عنوان تاریخِ صدورِ فرمان، آشکار گردید که هر جزءِ مشخصاتِ نبوت دربارهٔ هفتاد هفته تحقق یافته بود.» — نبرد عظیم، ص. ۳۲۶.

From the three decrees that are represented by Cyrus in 457 BC, “250” years concludes in the history between the battle of Raphia in 217 BC, when Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and 200 BC when Antiochus then defeated Ptolemy at the battle of Panium in verse fifteen. The line aligns Antiochus Magnus with Donald Trump. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy in 1776 unto 1798 there is a period of “22” years that represent the rise of the sixth kingdom. Those “22” years also illustrate the history represented by the number “22” at the end of the history of the sixth kingdom from 2001 unto 2023. “22” is the symbol of the combination of Divinity with humanity which is accomplished within the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, who is the earth beast with an external horn of Republicanism and an internal horn of Protestantism.

از سه فرمانی که به‌وسیلهٔ کوروش در 457 پیش از میلاد تمثیل می‌شوند، دوره‌ای «250» ساله در آن برههٔ تاریخی به انجام می‌رسد؛ برهه‌ای که میانِ نبردِ رافیا در 217 پیش از میلاد—آنگاه که بطلمیوسِ چهارم آنتیوخوسِ کبیر را شکست داد—و سال 200 پیش از میلاد—زمانی که سپس آنتیوخوس در نبردِ پانیوم در آیهٔ پانزدهم بطلمیوس را شکست داد—جای می‌گیرد. این خط، آنتیوخوسِ کبیر را با دونالد ترامپ هم‌راستا می‌کند. در آغازِ ششمین مملکتِ نبوتِ کتاب‌مقدّس، از 1776 تا 1798، دوره‌ای «22» ساله وجود دارد که نمایانگر خیزشِ آن مملکت است. همان «22» سال همچنین تاریخِ نمادین‌شده با عددِ «22» را در پایانِ تاریخِ ششمین مملکت، از 2001 تا 2023، به تصویر می‌کشد. «22» نمادِ ترکیبِ الوهیت با انسانیت است که در درونِ تاریخِ ششمین مملکتِ نبوتِ کتاب‌مقدّس تحقق می‌یابد؛ همان که وحشِ زمین است با شاخی بیرونی از جمهوریت و شاخی درونی از پروتستانتیسم.

The work Christ accomplishes with the union represented by “22” is the final work of Christ in the Most Holy Place, that is represented by the blotting out of sin, which according to Joel accompanied with Peter’s inspired commentary takes place during the outpouring of the latter rain.

کاری که مسیح به‌واسطهٔ اتحادی که «۲۲» نمایانگرِ آن است انجام می‌دهد، کار نهاییِ مسیح در قدس‌الاقداس است؛ کاری که به محوِ گناه نمودار می‌گردد و بنا بر گفتهٔ یوئیل، به‌همراه تفسیرِ الهامیِ پطرس، در هنگامِ افاضهٔ بارانِ دیررس واقع می‌شود.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord. Acts 3:19.

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید، تا گناهانِ شما محو گردند، هنگامی که ایّامِ تجدیدِ قوّت از حضورِ خداوند فرا رسند. اعمالِ رسولان ۳:۱۹

The blotting out of sin is the last work of the heavenly High Priest.

محوِ گناه، آخرین خدمتِ کاهنِ اعظمِ آسمانی است.

> “As anciently the sins of the people were by faith placed upon the sin offering and through its blood transferred, in figure, to the earthly sanctuary, so in the new covenant the sins of the repentant are by faith placed upon Christ and transferred, in fact, to the heavenly sanctuary. And as the typical cleansing of the earthly was accomplished by the removal of the sins by which it had been polluted, so the actual cleansing of the heavenly is to be accomplished by the removal, or blotting out, of the sins which are there recorded. But before this can be accomplished, there must be an examination of the books of record to determine who, through repentance of sin and faith in Christ, are entitled to the benefits of His atonement. The cleansing of the sanctuary therefore involves a work of investigation—a work of judgment. This work must be performed prior to the coming of Christ to redeem His people; for when He comes, His reward is with Him to give to every man according to his works. Revelation 22:12.” The Great Controversy, 421.

> چنان‌که در روزگاران باستان، گناهان قوم به‌واسطه ایمان بر قربانیِ گناه نهاده می‌شد و از طریق خون آن، به‌نحو نمادین، به قدس زمینی منتقل می‌گردید، به همان‌سان در عهد جدید، گناهانِ توبه‌کنندگان به‌واسطه ایمان بر مسیح نهاده می‌شود و در واقع به قدس آسمانی انتقال می‌یابد. و همان‌گونه که تطهیر نمونه‌ایِ قدسِ زمینی با برطرف‌کردنِ گناهانی که آن را آلوده ساخته بود تحقق می‌یافت، تطهیر واقعیِ قدسِ آسمانی نیز با برطرف‌ساختن، یا محوِ، آن گناهانی که در آنجا به ثبت رسیده‌اند به انجام خواهد رسید. اما پیش از آنکه این امر تحقق یابد، باید بررسیِ کتاب‌های ثبت‌وقایع صورت گیرد تا معلوم شود چه کسانی، از رهگذرِ توبه از گناه و ایمان به مسیح، سزاوارِ بهره‌مندی از فوایدِ کفاره او هستند. ازاین‌رو، تطهیرِ قدس مستلزمِ کاری تحقیقی - کاری داوری - است. این کار باید پیش از آمدنِ مسیح برای فدیه‌دادنِ قومش انجام پذیرد؛ زیرا هنگامی که او می‌آید، پاداش او با اوست تا به هر کس بر حسب اعمالش عطا کند. مکاشفه ۲۲:۱۲. نبرد عظیم، ۴۲۱.

The work that began on October 22, 1844, began at the climax of the Midnight Cry and the work is finished at the climax of the Midnight Cry, which Peter identifies as the period of the blotting out sin, which marks the period of the judgment of the living, when the “times of refreshing” arrives.

آن کاری که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، در اوج فریاد نیمه‌شب آغاز گردید، و همان کار در اوج فریاد نیمه‌شب به انجام می‌رسد؛ اوجی که پطرس آن را دورهٔ محو گناهان می‌شناسد، دوره‌ای که نشانگر دورهٔ داوریِ زندگان است، هنگامی که «اوقات ترویح» فرا می‌رسد.

> “The work of the investigative judgment and the blotting out of sins is to be accomplished before the second advent of the Lord. Since the dead are to be judged out of the things written in the books, it is impossible that the sins of men should be blotted out until after the judgment at which their cases are to be investigated. But the apostle Peter distinctly states that the sins of believers will be blotted out ‘when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus Christ.’ Acts 3:19, 20. When the investigative judgment closes, Christ will come, and His reward will be with Him to give to every man as his work shall be.” The Great Controversy, 485.

> کارِ داوریِ تفتیشی و محوِ گناهان می‌باید پیش از ظهورِ ثانیِ خداوند به انجام رسد. چون مردگان بر حسب آنچه در کتاب‌ها نوشته شده داوری خواهند شد، محال است که گناهانِ آدمیان تا پس از آن داوری که در آن پرونده‌هایشان مورد تفتیش قرار می‌گیرد، محو گردد. اما رسول پطرس به‌صراحت بیان می‌کند که گناهانِ مؤمنان آنگاه محو خواهد شد «هنگامی که اوقاتِ ترویح از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را بفرستد.» (اعمال ۳:۱۹، ۲۰). و چون داوریِ تفتیشی خاتمه یابد، مسیح خواهد آمد، و پاداشِ او با وی خواهد بود تا به هر کس بر حسبِ عملِ او بدهد. مناقشه عظیم، ص ۴۸۵.

The “times of refreshing” are also the “times of the restitution of all things.”

"اوقات ترویح" نیز همان "اوقات اعادهٔ همه‌چیز" است.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. Acts 3:19–21.

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید، تا گناهانِ شما محو گردد، هنگامی که ایامِ آسایش از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسیِ مسیح را که از پیش به شما بشارت داده شده بود، خواهد فرستاد؛ او را آسمان باید بپذیرد تا زمانِ بازبرقراریِ همه‌چیز، چنان‌که خدا از آغازِ جهان به زبانِ جمیعِ انبیایِ مقدّسِ خود گفته است. اعمالِ رسولان ۳:۱۹–۲۱.

The “times of refreshing” comes “from the presence of the Lord” that occurs when “Jesus Christ” is sent. When the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, Sister White identified that the angel “was no less a personage than Jesus Christ.” The work Christ began on October 22, 1844 was ushered in by the history of 1840 to 1844; a history which Sister White says was “a glorious manifestation of the power of God,” while aligning that very history with the Pentecostal season in the time of Peter, and then using those two lines of prophetic history to point forward to the descent of the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with His glory.

«ایّامِ تجدیدِ قوّت» که «از حضورِ خداوند» می‌آید، زمانی رخ می‌دهد که «عیسی مسیح» فرستاده شود. هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ باب دهم در 11 اوت 1840 فرود آمد، خواهر وایت تصدیق کرد که آن فرشته «کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود.» کاری که مسیح در 22 اکتبر 1844 آغاز کرد، به‌وسیلهٔ تاریخِ 1840 تا 1844 ممهّد شد؛ و خواهر وایت این تاریخ را «تجلّیِ پرجلالِ قدرتِ خدا» می‌خوانَد، همان تاریخ را با فصلِ پنطیکاست در زمانِ پطرس برابر می‌نهد، و سپس آن دو خطّ تاریخِ نبوی را به‌کار می‌گیرد تا به نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ بابِ هجدهم که زمین را با جلالِ خود روشن می‌سازد، اشاره کند.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> آن فرشته‌ای که در اعلام پیامِ فرشتهٔ سوم هم‌صدا می‌شود، باید سراسر زمین را با جلال خود روشن سازد. در اینجا از کاری با دامنه‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبشِ ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ نخست به هر ایستگاهِ میسیونری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقه و شور دینی پدید آمد که از زمانِ اصلاح دینیِ قرن شانزدهم در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها نیز با جنبشِ نیرومندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم برخواهد خاست، پشت سر گذاشته خواهد شد.

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> این کار همانند کار روز پنتیکاست خواهد بود. چنان‌که "باران پیشین" در ریزش روح‌القدس در آغاز انجیل عطا شد تا بذر گرانبها بروید، همان‌گونه "باران پسین" نیز در پایان آن داده خواهد شد تا خرمن برسد. "آنگاه خواهیم شناخت، اگر در پی شناخت خداوند باشیم؛ برآمدن او همچون صبح مهیا است؛ و نزد ما خواهد آمد چون باران، همچون باران پسین و پیشین بر زمین." هوشع 6:3. "پس شاد باشید، ای فرزندان صهیون، و در خداوند خدای خود شادی کنید؛ زیرا برای شما باران پیشین را به‌موقع عطا کرده است، و برای شما باران را فرو خواهد فرستاد، باران پیشین و باران پسین." یوئیل 2:23. "در روزهای آخر، خدا می‌گوید: از روح خود بر همه بشر خواهم ریخت." "و چنین خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت." اعمال رسولان 2:17، 21.

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> کار بزرگ انجیل قرار نیست با جلوه‌ای از قدرت خدا کمتر از آنچه آغازش را مشخص ساخت، پایان پذیرد. پیشگویی‌هایی که در ریزشِ بارانِ اوّل در آغازِ انجیل تحقق یافتند، در پایانِ آن در بارانِ آخر دوباره تحقق خواهند یافت. اینجاست «زمان‌های تازگی» که رسول پطرس چشم‌انتظارش بود، هنگامی که گفت: «پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، تا زمان‌های تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.» اعمال ۳:۱۹، ۲۰. نبرد عظیم، ۶۱۱.

The Advent movement of 1840 to 1844 was a glorious manifestation of the power of God that ushered in the opening of the work of Christ in cleansing His sanctuary. That history began when Jesus, represented as the first angel of Revelation fourteen, descended on August 11, 1840 as represented in chapter ten of Revelation. The manifestation of the power of God that then began escalated to the opening of the investigative judgment, and therefore typified a manifestation of the power of God which would escalate to the close of the investigative judgment. The period at the end began at 9/11, when Jesus again descended as the angel of Revelation eighteen when the great buildings of New York were brought down by the touch of God, and the work of the investigative judgment changed from the dead, unto the living. The rains arrive when Jesus is sent.

جنبشِ ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلّیِ باشکوهِ قدرتِ خدا بود که موجبِ آغازِ گشایشِ کارِ مسیح در تطهیرِ قدسِ او شد. آن تاریخ آنگاه آغاز گردید که عیسی، که به‌صورتِ فرشتهٔ نخستِ بابِ چهاردهمِ مکاشفه نمایانده شده است، چنان‌که در بابِ دهمِ مکاشفه نمایانده شده، در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ فرود آمد. آن تجلّیِ قدرتِ خدا که در آن هنگام آغاز شد، شدّت گرفت تا به گشایشِ داوریِ تحقیقی بینجامد؛ از این‌رو نمونه‌ای بود از تجلّیِ قدرتِ خدا که تا اختتامِ داوریِ تحقیقی شدّت خواهد گرفت. دورهٔ پایانی در یازدهمِ سپتامبر آغاز شد، آنگاه که عیسی بار دیگر همچون فرشتهٔ بابِ هجدهمِ مکاشفه فرود آمد، هنگامی که بناهای عظیمِ نیویورک به‌واسطهٔ لمسِ خدا فرو افکنده شدند، و کارِ داوریِ تحقیقی از مردگان به زندگان تغییر یافت. باران‌ها زمانی فرامی‌رسند که عیسی فرستاده شود.

Jesus taught that we are to ask in order to receive, and Zechariah says we are to ask for the latter rain, in the time of the latter rain. It is therefore evident you must know that you are in the time of the latter rain, in order to fulfill Zechariah’s direction.

عیسی تعلیم داد که باید بخواهیم تا دریافت کنیم، و زکریا می‌گوید که در وقتِ بارانِ پسین باید بارانِ پسین را بطلبیم. ازاین‌رو روشن است که برای عمل به رهنمودِ زکریا باید بدانید که در زمانِ بارانِ پسین به‌سر می‌برید.

> Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 10:1.

> از خداوند در وقتِ بارانِ پسین، باران بخواهید؛ پس خداوند ابرهای درخشنده پدید خواهد آورد و رگبارهای باران بدیشان خواهد بخشید، و به هر یک در صحرا، گیاه خواهد بخشید. زکریا ۱۰:۱.

At 9/11 Jesus descended as the angel of Revelation eighteen and the latter rain began to sprinkle, but it only falls on those who meet Zechariah’s command to “ask for the latter rain,” when you have the genuine understanding that “the times of refreshing” and restoration of all things has arrived. The soul must “recognize” that the prophetic period of the latter rain has arrived.

در یازدهم سپتامبر، عیسی به‌منزلۀ فرشتۀ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد و بارشِ بارانِ پسین به‌صورت ریزه آغاز شد، اما این باران تنها بر کسانی می‌بارد که فرمانِ زکریا را ـ «بارانِ پسین را بطلبید» ـ به‌جا می‌آورند، آنگاه که ادراکِ راستینی دارند که «اوقاتِ تجدیدِ نیرو» و اعادۀ همۀ چیزها فرا رسیده است. جان باید «بازشناسد» که دورۀ نبویِ بارانِ پسین فرا رسیده است.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> ما نباید منتظر بارانِ پسین بمانیم. این باران بر همه کسانی فرو می‌ریزد که شبنم و رگبارهای فیضی را که بر ما می‌بارد، بشناسند و از آن بهره‌مند شوند. وقتی ذرات نور را گرد می‌آوریم، وقتی رحمت‌های استوار خدا را—که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم—قدر می‌دانیم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمام زمین باید از جلال خدا پر شود. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۸۴.

At 9/11 the times of refreshing began, and the blotting out of the sins of the living began. That judgment is aligned with the very first tenant of the three-step covenant of Abraham. That first tenant was that when the Lord brought Israel out of Egyptian bondage He would judge both His covenant people, and the nation where they had been living as pilgrims and strangers. The first covenant people typified the last covenant people who are the one hundred and forty-four thousand. Those prophetic people will be judged as the Protestant horn of the earth beast, while the Republican horn of the earth beast is simultaneously judged.

در یازدهم سپتامبر، ایامِ تجدید آغاز شد، و محو شدنِ گناهانِ زندگان نیز آغاز گشت. آن داوری کاملاً با نخستین اصلِ عهدِ سه‌مرحله‌ایِ ابراهیم منطبق است. آن اصلِ نخست این بود که چون خداوند اسرائیل را از بندگیِ مصر بیرون آورد، هم قومِ عهدیِ خویش و هم آن امتی را که در آن چون میهمانان و غریبان می‌زیستند، داوری خواهد کرد. قومِ عهدیِ نخست، نمونه‌ای از قومِ عهدیِ آخر بود که همان یکصد و چهل و چهار هزارند. آن قومِ نبوی به‌منزلهٔ شاخِ پروتستانِ وحشِ زمین داوری خواهد شد، و در همان حال، شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین نیز به‌طور هم‌زمان داوری خواهد شد.

The judgment of the Republican horn comes at the end of its history, which is the Sunday law. The Sunday law is represented in verse sixteen’s fulfillment of Rome taking control of Judah in 63 BC—on the Day of Atonement according to some historians.

داوریِ شاخِ جمهوریّت در پایانِ تاریخِ آن فرامی‌رسد، که همان قانونِ یکشنبه است. قانونِ یکشنبه در تحققِ آیهٔ شانزدهم، یعنی تسلّطِ روم بر یهودا در سال ۶۳ پیش از میلاد—به گفتهٔ برخی مورخان در روزِ کفّاره—متمثّل است.

Antiochus Magnus, represents the United States in verses ten through fifteen. Ronald Reagan prevailed in the battle of verse ten, that typified verse forty’s collapse of the Soviet Union. Isaiah 8:8 identifies the same battle represented in verses ten and forty of Daniel eleven, and those three parallel verses allow Russia to be identified as the victor in verse eleven’s battle of Raphia.

آنتیوخوس کبیر، در آیات ده تا پانزده نمایانگر ایالات متحده است. رونالد ریگان در نبردِ آیهٔ ده پیروز شد؛ نبردی که نمونه‌ای از فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در آیهٔ چهل بود. اشعیا ۸:۸ همان نبردی را که در آیات ده و چهلِ باب یازدهمِ دانیال بازنمایی شده است، مشخص می‌کند، و آن سه آیهٔ موازی این امکان را فراهم می‌آورند که روسیه به‌عنوان پیروزِ نبردِ رافیا در آیهٔ یازده شناخته شود.

The battle of Raphia in verse eleven prefigured the war in Ukraine between the king of the south (Russia) and the papacy’s proxy power (the Ukraine). The war was initiated by the Obama Administration in the time of the first pope from the southern hemisphere, who was also the first pope from the America’s, though it was south America. “South” is a symbol of globalism, spiritualism and communism, and the first southern pope from the America’s aligned with the globalist president Obama, when the war of verse eleven arrived. Reagan as the United States in verse ten entered into a secret alliance with a conservative pope; then the Nazi’s of Ukraine were employed by a globalist president in a period of a globalist pope. The United States under Trump, is now in an open relationship with the first north American, and so-called conservative pope.

نبردِ رافیه در آیۀ یازدهم، پیش‌نمونِ جنگِ اوکراین میان پادشاهِ جنوب (روسیه) و قدرتِ نیابتیِ پاپیّت (اوکراین) بود. این جنگ از سوی دولتِ اوباما در روزگارِ نخستین پاپِ برخاسته از نیم‌کرۀ جنوبی آغاز شد؛ او همچنین نخستین پاپ از قارهٔ آمریکا بود، هرچند از آمریکای جنوبی. «جنوب» نمادِ جهانی‌گرایی، روح‌گرایی و کمونیسم است، و آن نخستین پاپِ جنوبی از قارهٔ آمریکا با رئیس‌جمهورِ جهانی‌گرا، اوباما، همسو شد، آنگاه که جنگِ آیۀ یازدهم فرا رسید. ریگان، به‌منزلۀ ایالات متحده در آیۀ ده، با پاپی محافظه‌کار پیمانی نهانی بست؛ سپس نازی‌های اوکراین به دستِ رئیس‌جمهوری جهانی‌گرا، در دورۀ یک پاپِ جهانی‌گرا، به خدمت گرفته شدند. ایالات متحده در دورۀ ترامپ، اکنون در رابطه‌ای آشکار با نخستین پاپِ اهلِ آمریکای شمالی و به‌اصطلاح محافظه‌کار قرار دارد.

Reagan had a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy in the battle of verse ten, and Obama initiated the battle of verse eleven, in a period when the pope was also a globalist, like unto Obama. Trump is now in an open relationship with a parallel pope to Reagan, with the exception that the initial secret alliance, is now an open alliance. The three popes, and the three presidents, align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen.

ریگان در نبردِ آیهٔ دهم، با ضدّ مسیحِ نبوّت‌های کتاب مقدّس، اتحادی پنهانی داشت، و اوباما نبردِ آیهٔ یازدهم را آغاز کرد، در دوره‌ای که پاپ نیز همچون اوباما جهانی‌گرا بود. ترامپ اکنون با پاپی متناظر با ریگان در رابطه‌ای آشکار است، با این استثنا که آن اتحادِ پنهانیِ نخستین، اکنون اتحادی آشکار است. سه پاپ و سه رئیس‌جمهور با سه نبردِ آیاتِ دهم، یازدهم و پانزدهم متناظرند.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> کلیسای رومی در زیرکی و مکرِ خود شگفت‌انگیز است. او می‌تواند آنچه را که در پیش است بخواند. او صبر پیشه می‌کند، زیرا می‌بیند که کلیساهای پروتستان با پذیرشِ سبتِ دروغین به او ادای احترام می‌کنند و اینکه آنان در تدارک‌اند تا آن را با همان وسایلی که خود او در روزگاران گذشته به کار گرفته بود، تحمیل کنند. آنان که نورِ حقیقت را رد می‌کنند، باز هم در پیِ یاریِ این قدرتِ خودخواندهٔ خطاناپذیر برخواهند آمد تا نهادی را که از خودِ او سرچشمه گرفته است، اعتلا دهند. اینکه او با چه آسانی برای کمک به پروتستان‌ها در این کار خواهد آمد، حدس زدنش دشوار نیست. چه کسی بهتر از رهبرانِ پاپی می‌داند چگونه با کسانی که نسبت به کلیسا نافرمان‌اند، برخورد کند؟

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> کلیسای کاتولیک رومی، با همه انشعابات خود در سراسر جهان، سازمانی یگانه و عظیم را شکل می‌دهد که زیر کنترل کرسی مقدس است و برای خدمت به منافع آن طراحی شده است. میلیون‌ها مؤمن آن در هر کشور جهان آموزش می‌بینند که خود را ملتزم به وفاداری به پاپ بدانند. هرچه ملیت یا دولت‌شان باشد، باید اقتدار کلیسا را برتر از هر اقتدار دیگری به شمار آورند. گرچه ممکن است سوگند وفاداری به دولت یاد کنند، اما در پسِ آن، پیمان اطاعت از رم نهفته است که آنان را از هر تعهدی که با منافع آن در تعارض باشد معاف می‌دارد.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> تاریخ گواهِ کوشش‌های مکارانه و پیگیر او برای رخنه در امور ملت‌هاست؛ و چون جای پایی به دست آورد، در پی پیشبرد مقاصد خویش است، حتی به بهای نابودی شاهزادگان و مردم. در سال ۱۲۰۴، پاپ اینوسنت سوم از پیتر دوم، پادشاه آراگون، سوگند شگفت‌انگیز زیر را گرفت: «من، پیتر، پادشاه آراگونیان، اقرار می‌کنم و وعده می‌دهم که همیشه نسبت به سرورم، پاپ اینوسنت، نسبت به جانشینان کاتولیک او و کلیسای روم وفادار و مطیع باشم، و با وفاداری پادشاهی خود را در اطاعت از او حفظ کنم، و از ایمان کاتولیک دفاع کرده، تباهیِ بدعت‌آمیز را سرکوب نمایم.» - جان داولینگ، تاریخ رومانیزم، کتاب ۵، فصل ۶، بخش ۵۵. این امر با ادعاهای مربوط به قدرت پاپِ روم هماهنگ است: «این‌که برای او رواست که امپراتوران را عزل کند» و «این‌که می‌تواند رعایا را از وفاداری به حاکمان ناراست معاف کند.» - موسهایم، کتاب ۳، سده ۱۱، قسمت ۲, فصل ۲، بخش ۹، یادداشت ۱۷.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> و باید به یاد داشت، رم بدان می‌بالد که هرگز تغییر نمی‌کند. اصولِ گرگوری هفتم و اینوسنت سوم هنوز هم اصولِ کلیسای کاتولیکِ روم‌اند. و اگر تنها قدرتش را می‌داشت، امروز نیز همچون قرونِ گذشته آن‌ها را با همان شدت به اجرا می‌گذاشت. پروتستان‌ها اندک می‌دانند که چه می‌کنند وقتی در نظر دارند در کارِ تعظیمِ روزِ یکشنبه، یاریِ رم را بپذیرند. در حالی که آنان بر تحققِ مقصودِ خود مصمم‌اند، رم در پیِ احیای قدرتِ خویش و بازیابیِ برتریِ از‌دست‌رفته‌اش است. اگر روزی این اصل در ایالات متحده برقرار شود که کلیسا بتواند از قدرتِ دولت بهره گیرد یا آن را مهار کند، و آیین‌ها و مناسکِ دینی را بتوان با قوانینِ عرفی الزام کرد، به‌اختصار، اگر اقتدارِ کلیسا و دولت بر وجدان چیره شود، پیروزیِ رم در این کشور قطعی خواهد شد.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 580, 581.

> کلام خدا از خطر قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده گرفته شود، جهان پروتستان تنها آنگاه درخواهد یافت که مقاصد حقیقی روم چیست، آن هم زمانی که برای رهایی از دام بسی دیر شده است. او خاموشانه بر قدرت خود می‌افزاید. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها و در دل‌های آدمیان اعمال می‌کنند. او بناهای رفیع و عظیم خود را برمی‌افرازد که در زوایای پنهان آنها جفاهای پیشینش تکرار خواهد شد. نهانی و بی‌آنکه گمان رود، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون وقت ضربت زدن فرا رسد، مقاصد خود را پیش برد. آنچه می‌طلبد تنها موضعی برتر است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصود عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و آن را اطاعت کند، بدین سبب ملامت و جفا را بر خود خواهد خرید. مناقشه عظیم، ۵۸۰، ۵۸۱.

In 2016 Trump was elected, then the globalists represented by Biden stole the election of 2020, but that is only recognized by those who have 20/20 vision. In verse thirteen Donald Trump “returns” in 2024, with more power than ever, and begins his preparation for the golden age as well as the battle of Panium in verse fifteen. Then Leo the pope arrived to establish the vision in 2025, the third pope associated with the three battles of verses ten through fifteen, and also with the three presidents of those battles. The first and third popes and presidents are considered conservative, and the middle pope and president were globalists. The first alliance was secret, the last is open, for it is represented in verse fourteen as the symbol that establishes the external vision of the prophecies of the latter days.

در سال ۲۰۱۶ ترامپ انتخاب شد، سپس جهانی‌گرایانی که بایدن نمایندگی‌شان می‌کرد انتخابات ۲۰۲۰ را به سرقت بردند، اما این امر را تنها کسانی درمی‌یابند که دارای بینایی ۲۰/۲۰ هستند. در آیهٔ سیزدهم، دونالد ترامپ در ۲۰۲۴ «بازمی‌گردد»، با قدرتی بیش از هر زمان، و آمادگی خود را برای عصر زرّین، و نیز برای نبرد پانیوم در آیهٔ پانزدهم، آغاز می‌کند. سپس پاپ لئو در ۲۰۲۵ فرا رسید تا بینش را استوار سازد؛ او سومین پاپِ مرتبط با سه نبردِ آیاتِ ده تا پانزده است، و نیز با سه رئیس‌جمهورِ آن نبردها. نخستین و سومینِ آن پاپ‌ها و رئیس‌جمهوران محافظه‌کار به شمار می‌آیند، و پاپ و رئیس‌جمهورِ میانی جهانی‌گرا بودند. اتحاد نخست پنهانی بود، و اتحاد آخر آشکار است، زیرا در آیهٔ چهاردهم به‌صورت نمادی بازنمایی می‌شود که بینشِ بیرونیِ نبوّاتِ ایامِ آخر را استوار می‌سازد.

On December 31, 2023 the work of the first angel, as typified by the work of the first decree began laying the foundation. The foundational test was over whether William Miller was correct or incorrect in his identification that it was Rome that establishes the vision in verse fourteen. Miller’s identification of Rome as the symbol that established the prophetic vision of the latter days is in some aspects the most significant of all of Miller’s foundational truths. How Miller arrived at certain understandings can only be derived from applying sanctified logic to his time and circumstances, but with some of his prophetic discoveries there is very specific testimony as to why he came to his understandings. The most fundamental of his understandings was his identification that it is Rome that establishes the vision.

در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، کارِ فرشتۀ نخست، مطابق با نمونۀ کارِ فرمانِ نخستین، آغاز به پی‌ریزیِ بنیان کرد. آزمونِ بنیادین بر سرِ این بود که آیا ویلیام میلر در این تشخیص که در آیۀ چهارده این روم است که رؤیا را تثبیت می‌کند، درست بود یا نادرست. تعیینِ میلرِ روم به‌منزلۀ نمادی که رؤیای نبویِ ایامِ آخر را برقرار می‌دارد، از برخی جهات مهم‌ترینِ همۀ حقایقِ بنیادینِ میلر است. اینکه میلر چگونه به پاره‌ای از دریافت‌های خود رسید، تنها از رهگذرِ به‌کاربستنِ منطقی تقدیس‌شده بر زمان و اوضاع‌واحوالِ او قابل استنتاج است؛ امّا دربارۀ برخی از کشفیاتِ نبویِ او، شهادتی بس مشخص در میان است که چرا به آن دریافت‌ها رسید. بنیادی‌ترینِ دریافت‌های او همین تشخیص او بود که این روم است که رؤیا را تثبیت می‌کند.

Miller directly testifies how he searched to understand what it was that was “taken away” in the book of Daniel. He not only identifies where he found his answer, but he speaks of his excitement when he discovered the jewel, he had been searching for. Apollos Hale records a commentary upon Miller’s own writings, and in the following passage Hale is identifying how Miller became a student of prophecy. Miller, as the messenger of the light which was unsealed in 1798, is a sacred example of those who Daniel called the “wise” who “understand” when the book is “unsealed.” Miller’s testimony of how he was led into studying the Bible is a purposeful example by the One who controls all things. Pay attention to Miller’s development, for he is the example of the wise who understand the increase of knowledge, even if they, as Miller, come out from the darkness of error.

میلر مستقیماً شهادت می‌دهد که چگونه به جست‌وجو پرداخت تا دریابد آنچه در کتاب دانیال «از میان برداشته شد» چه بود. او نه‌تنها معیّن می‌کند که پاسخ خود را کجا یافت، بلکه از شور و شوقی سخن می‌گوید که هنگام کشفِ گوهری که در پیِ آن بود بر او دست داد. آپولوس هیل شرحی بر نوشته‌های خودِ میلر ثبت کرده است، و در فرازِ زیر، هیل نشان می‌دهد که میلر چگونه دانش‌پژوهِ نبوّت شد. میلر، به‌منزلهٔ پیام‌آورِ نوری که در سال ۱۷۹۸ مُهرگشایی شد، نمونه‌ای مقدّس از آنان است که دانیال ایشان را «حکیمان» نامید؛ همانان که چون کتاب «مُهرگشوده» شود، «فهم می‌کنند». شهادتِ میلر دربارهٔ اینکه چگونه به مطالعهٔ کتاب‌مقدّس رهبری شد، نمونه‌ای هدفمند از سوی آن که همه‌چیز را تدبیر می‌کند. به سیرِ تکوینِ میلر توجّه کنید، زیرا او نمونهٔ حکیمانی است که فزونیِ معرفت را درمی‌یابند، هرچند ایشان، همچون میلر، از تاریکیِ خطا بیرون آیند.

> “‘In the month of May, 1816, I was brought under conviction, and O, what horror filled my soul! I forgot to eat. The heavens appeared like brass, and the earth like iron. Thus I continued till October, when God opened my eyes; and O, my soul, what a Saviour I discovered Jesus to be! My sins fell like a burden from my soul: and then how plain the Bible seemed to me! It all spoke of Jesus; he was in every page and every line. O, that was a happy day! I wanted to go right home to heaven; Jesus was all to me, and I thought I could make everybody else see him as I saw him, but I was mistaken.

> در ماه مه سال ۱۸۱۶، گرفتار ملامت وجدان شدم، و آه، چه دهشتی جانم را فراگرفت! خوردن را از یاد بردم. آسمان‌ها همچون برنج می‌نمودند و زمین چون آهن. من به همین حال تا ماه اکتبر ماندم، تا آن‌گاه که خدا چشمانم را گشود؛ و آه، ای جان من، دریافتم که عیسی چه منجی‌ای است! گناهانم چون باری از جانم فرو ریخت؛ و آنگاه کتاب مقدس چه روشن به نظرم آمد! همه‌اش از عیسی سخن می‌گفت؛ او در هر صفحه و هر سطر بود. آه، آن روز چه روز خجسته‌ای بود! می‌خواستم بی‌درنگ به خانهٔ آسمان بروم؛ عیسی برایم همه‌چیز بود، و می‌پنداشتم می‌توانم همهٔ دیگران را وادارم تا او را همان‌گونه که من می‌دیدم ببینند، امّا در اشتباه بودم.

> “‘During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, “What do you think of this text, and that?” referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. “How long time do you want?” I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—“Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?”

> «در طول دوازده سالی که دئیست بودم، هر کتاب تاریخی‌ای را که می‌توانستم بیابم خواندم؛ اما اکنون کتاب مقدس را دوست داشتم. آن دربارهٔ عیسی تعلیم می‌داد! با این همه، بخش‌های بسیاری از کتاب مقدس برای من تاریک بود. در سال ۱۸۱۸ یا ۱۸۱۹، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم و مرا در روزگار دئیست بودنم می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود، گفت‌وگو می‌کردم، او با لحنی معنادار پرسید: "در باب این آیه و آن آیه چه می‌اندیشی؟" و اشاره‌اش به همان آیاتی بود که در زمان دئیست بودنم به آنها اعتراض می‌کردم. مقصود او را دریافتم و پاسخ دادم: "اگر به من فرصتی بدهید، به شما خواهم گفت که معنایشان چیست." گفت: "چه مقدار وقت می‌خواهید؟" پاسخ دادم: "نمی‌دانم، اما به شما خواهم گفت"، زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا وحی‌ای داده باشد که قابل فهم نباشد. سپس عزم کردم کتاب مقدسم را مطالعه کنم، با این اعتقاد که می‌توانم دریابم مراد روح‌القدس چیست. اما به محض آنکه این تصمیم را گرفتم، اندیشه‌ای به خاطرم آمد: "فرض کن به فقره‌ای برخورد کنی که نتوانی آن را دریابی؛ چه خواهی کرد؟"»

> “This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, [purchased in 1798] which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Saviour was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could nor understand.”

> در آن هنگام این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب مقدس به ذهنم آمد: کلماتِ چنین فقراتی را برمی‌گیرم و آنها را در سراسر کتاب مقدس پی می‌گیرم و بدین‌سان معنایشان را می‌یابم. من «کنکوردانسِ کرودن» را داشتم [خریداری‌شده در ۱۷۹۸] که به گمانم بهترینِ جهان است؛ پس آن را و کتاب مقدسم را برداشتم و پشت میزم نشستم و جز اندکی روزنامه چیزی نخواندم، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب مقدسم چه معنایی دارد. از سفر پیدایش آغاز کردم و آهسته به خواندن ادامه دادم؛ و هرگاه به آیه‌ای می‌رسیدم که آن را درنمی‌یافتم، در سراسر کتاب مقدس جست‌وجو می‌کردم تا معنایش را بیابم. پس از آنکه به این طریق سراسر کتاب مقدس را مرور کردم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال نمودار شد! یافتم همان را که به شما موعظه کرده‌ام. قانع شدم که «هفت زمان» در سال ۱۸۴۳ خاتمه یافت. سپس به ۲۳۰۰ روز رسیدم؛ آنها مرا به همان نتیجه رساندند؛ اما اصلاً در اندیشهٔ یافتن زمان آمدنِ نجات‌دهنده نبودم و نمی‌توانستم آن را باور کنم؛ لیکن آن نور چنان با شدّت بر من تابید که نمی‌دانستم چه باید بکنم. اینک با خود اندیشیدم: باید هم مهمیز بزنم و هم پس‌بند ببندم؛ نه تندتر از کتاب مقدس خواهم رفت و نه از آن عقب خواهم ماند. هرچه کتاب مقدس تعلیم دهد، به آن تمسک خواهم جست. با این همه، هنوز آیاتی بود که نمی‌توانستم آنها را درک کنم.

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘And could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, “take away.” “He shall take away the daily,” “from the time the daily shall be taken away,” etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is “the daily!” Well, now, what does Paul mean by “he who now letteth,” or hindereth? By “the man of sin,” and “the wicked,” Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, “the daily” must mean Paganism.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.

> تا اینجا دربارهٔ شیوهٔ کلی او در مطالعهٔ کتاب‌مقدّس. در موقعیتی دیگر، او شیوهٔ خود را در تعیین معنای متنِ پیشِ رو—یعنی معنای 'the daily'—بیان داشت. او گفت: "به خواندن ادامه دادم و دریافتم که جز در دانیال مورد دیگری برای آن نیست. سپس آن واژگانی را که با آن پیوند داشتند برگرفتم: 'از میان برداشتن'. 'او the daily را از میان برخواهد برداشت'، 'از زمانی که the daily از میان برداشته شود'، و جز آن. به خواندن ادامه دادم و پنداشتم که بر این متن نوری نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان 2:7, 8 رسیدم. 'زیرا رازِ بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت تا وقتی که از سرِ راه برداشته شود، و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد'، و جز آن. و چون به آن آیه رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و باشکوه پدیدار شد! همان است! آن همان 'the daily' است! خب، اکنون، پولس از 'آن که اکنون بازمی‌دارد' یا مانع می‌شود چه مراد دارد؟ از 'مردِ گناه' و 'شریر'، مراد پاپی‌گری است. خب، چه چیزی مانع می‌شود که پاپی‌گری آشکار گردد؟ همانا بت‌پرستی است؛ پس، 'the daily' باید به معنای بت‌پرستی باشد." آپولوس هیل، راهنمای ظهور ثانی، ۶۶.

The Providential guidance of Miller’s study by both human and Divine is in the record. His old friend pushed him, and the thoughts which came to him were the voice of the angel Gabriel, who Sister White identifies “line upon line” as the angel who repeatedly visited Miller. He identifies the seven times as his first discovery and then identifies the 2,300 as the second witness to the seven times, for they both ended in 1843, (he initially believed). Those two prophecies are his alpha and omega discoveries, and within the prophetic relationship to Miller they identify the mistake that would be corrected by Samuel Snow with the message of the Midnight Cry that initiated the “seventh-month movement.” The movement of the Midnight Cry was the “seventh-month movement” when it left the Exeter camp meeting, for it was identifying the coming of the Lord on the tenth day of the seventh month, which in 1844 fell on October 22.

هدایت مشیت‌آمیزِ مطالعهٔ میلر، هم انسانی و هم الهی، در اسناد ثبت است. دوست دیرینه‌اش او را بر آن داشت، و خطوراتی که به او می‌رسید، صدای فرشتهٔ جبرئیل بود؛ همان که خواهر وایت، «سطر بر سطر»، او را به‌عنوان فرشته‌ای معرفی می‌کند که مکرراً به دیدار میلر می‌آمد. او «هفت زمان» را نخستین کشف خویش می‌شمارد و سپس «دو هزار و سیصد» را شاهدِ دومِ «هفت زمان» معرفی می‌کند، زیرا (در برداشت اولیهٔ او) هر دو در سال 1843 به پایان می‌رسیدند. آن دو نبوت، کشف‌های آلفا و امگای او هستند، و در پیوندِ نبوی با میلر، خطایی را نشان می‌دهند که به‌واسطهٔ پیام «فریاد نیمه‌شب» به‌دست ساموئل اسنو اصلاح می‌گردید؛ پیامی که «جنبش ماه هفتم» را آغاز کرد. جنبشِ «فریاد نیمه‌شب»، آنگاه که اجتماع اردوگاهیِ اکستر را ترک گفت، همان «جنبش ماه هفتم» بود، زیرا آمدنِ خداوند را در روز دهمِ ماه هفتم معیّن می‌کرد؛ روزی که در سال 1844 مصادف با 22 اکتبر بود.

The mistake that produces the empowerment of the second angel is represented by Miller’s initial understanding that the seven times and the 2,300 years concluded together in 1843. In the passage the next doctrine that is discussed is how Miller came to identify Rome as the symbol that establishes the vision. The Adventist history teachers identify that all of William Miller’s prophetic understandings were based upon his identifying two desolating powers. He understood those two desolating powers to be pagan and papal Rome, and he saw those two powers in 2 Thessalonians when he came to understand that the “daily” in the book of Daniel is pagan Rome. Every prophetic model set forth by Miller, who Sister White informs us was repeatedly visited by angels, was based upon his understanding that Rome establishes the vision. Every one!

خطایی که موجب قدرت‌یافتنِ فرشتهٔ دوم می‌شود، در برداشت نخستینِ میلر بازنموده می‌شود مبنی بر اینکه «هفت زمان» و «دو هزار و سیصد سال» هر دو به‌طور هم‌زمان در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسند. در این فراز، آموزهٔ بعدی که مورد بحث قرار می‌گیرد این است که میلر چگونه به این تشخیص رسید که روم، نمادی است که رویا را برپا می‌دارد. مدرّسان تاریخ ادونتیست بیان می‌کنند که همهٔ برداشت‌های نبویِ ویلیام میلر بر شناساییِ او از دو قدرتِ ویرانگر استوار بود. او این دو قدرتِ ویرانگر را رومِ وثنی و رومِ پاپی می‌دانست، و هنگامی که دریافت که «دائمی» در کتابِ دانیال، رومِ وثنی است، آن دو قدرت را در تسالونیکیانِ دوم مشاهده کرد. هر الگوی نبوی‌ای که به‌دستِ میلر عرضه شد—که بنا به اطلاعِ خواهر وایت بارها موردِ دیدارِ فرشتگان قرار گرفت—بر این دریافتِ او استوار بود که روم، رویا را برپا می‌دارد. بی‌استثنا!

From December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the Revelation of Jesus Christ. From that point the foundational test had begun, and it reached its conclusion when the first pope from the United States began his reign on May 8, 2025. At that point, the temple test began.

از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، شیرِ سبطِ یهودا در حال گشودن مُهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح بوده است. از همان زمان، آزمونِ بنیادین آغاز شده بود، و هنگامی که نخستین پاپ از ایالات متحده در ۸ مهٔ ۲۰۲۵ دوران پاپیِ خود را آغاز کرد، به فرجام رسید. در همان هنگام، آزمونِ هیکل آغاز شد.

We will continue these things in the next article and employ the “250” years as a witness to uphold our identification that the foundational test ended with the current pope.

ما این مباحث را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت و "۲۵۰" سال را به‌منزلهٔ شاهدی به کار خواهیم گرفت تا تشخیصِ خود را مبنی بر اینکه آزمونِ بنیادین با پاپِ کنونی پایان یافته است، تثبیت کنیم.

Back to Articles