Article

# Elijah - Number Five

ایلیا - شماره پنج

Prophetic Silence

سکوت پیامبرانه

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

وقتی ایلیا آخاب را واداشت تا همۀ اسرائیل را به کرمل فراخوانَد، این پیش‌نمونه‌ای بود از اینکه خدا در سال 1798، پس از سه سال و نیمِ آزار و اذیت، کلیسا را از دوران تاریک بیرون آورد و آنان را به 1844 و سپس به 1863 رهنمون ساخت. آن سه تاریخ سه نشانۀ راهِ پایانیِ ساختار «هفت زمان» هستند، چنان‌که اشعیا در باب هفتم بیان کرده است.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

همان سیر تاریخیِ سال‌های 1798، 1844 و 1863 نیز هنگامی به‌صورت نمادین نمود یافت که موسی فرزندان اسرائیل را از بردگی مصر بیرون آورد و به سوی کوه سینا رهبری کرد. تاریخ فرشتگان اول و دوم نمایانگر جنبش میلر است که در زمان پایان در 1798 آغاز شد و ادامه یافت تا اینکه این جنبش در 1863 به کلیسا تبدیل شد. ایلیا و موسی دو شاهد اصلیِ تاریخ جنبش میلر هستند و آنان در کتاب مکاشفه نیز طی تاریخ فرشتهٔ سوم دو شاهد اصلی‌اند.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

جنبش میلرایتی نشانه آغازِ انجیل جاودانیِ مکاشفهٔ باب چهاردهم است و «فیوچر فور آمریکا» نشانه پایان آن. میان حرکت آغازینِ میلرایتی‌ها و حرکت پایانی، کلیسای ادونتیستِ روز هفتم را می‌یابیم. به‌گفتهٔ تاریخ‌نگاران کلیسای ادونتیست، در سال 1856 بازماندگانِ جنبش میلرایتی وارد وضعیتِ لائودکیه‌ای شدند و بدین‌ترتیب دورهٔ فیلادلفیایی که نمایانگر سال‌های 1798 تا 1856 بود، پایان یافت.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

در مقالهٔ پیشین نشان دادیم که الهام، سرخوردگیِ عبور از دریای سرخ را با سرخوردگیِ بزرگِ سال ۱۸۴۴ هم‌راستا ساخت. در آن مقطع، آزمونِ سبت که به‌وسیلهٔ منّ نمایانده شده بود، در تاریخ موسی فرا رسید. در همان نقطهٔ نبوی، نوری که از قدس‌الاقداس می‌آمد، برای کسانی که از دریا عبور کرده و از راه ایمان به قدس‌الاقداس داخل شده بودند، فرایندِ آزمون و تطهیری را آغاز کرد که از سبت شروع می‌شد. فرایند آزمونی که پیش از ۱۸۴۴ جریان داشت، در تاریخ موسی از بدو تولد او آغاز شد و برای پیروان میلر نیز در سال ۱۷۹۸، با افزایش معرفتی که دانیال از آن خبر داده بود و که قرار بود فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ منتهی به داوری را پدید آورد، آغاز گردید.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۱۰

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

آغاز داوری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نمونه‌اش را در داوریِ فرعون داشت؛ داوری‌ای که از نخست‌زادگان مصر آغاز شد و در آب‌های دریای سرخ پایان یافت. چون دانایان با ایمان وارد قدس‌الاقداس شدند، یا از دریای سرخ گذشتند، فرایندِ آزمون که در زمانِ پایان در ۱۷۹۸ آغاز شده بود، پس از ۱۸۴۴ نیز ادامه یافت. در تاریخ موسی، این فرایند با ده آزمون نمایانده شد که اسرائیل در هر گام در آن‌ها شکست خورد. آخرینِ آن ده آزمون زمانی بود که دوازده جاسوس سرزمین موعود را کاوش کردند. نخستین آزمون در تاریخ موسی، آزمونِ مَنّا بود که نمایانگرِ سبت است و برای پیروان میلر، سبت به‌عنوان نخستین آزمون پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ شناخته شد. از آن‌جا که در هر دو تاریخِ موازی، نخستین آزمون سبت است، نه آزمونِ بعدی در تاریخ موسی نشان می‌دهد که پس از ۱۸۴۴ رشته‌ای از آزمون‌ها در پیش خواهد بود که نهایتاً یا به ورود به سرزمین موعود می‌انجامد یا به بیابانِ مرگ. سال ۱۸۶۳ نمایانگر آخرین آزمون برای جنبش پیروان میلر است. این بررسی را از آن‌جا آغاز خواهیم کرد که دوازده جاسوس با گزارش‌های خود از سرزمین موعود بازمی‌گردند.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> و ایشان پس از چهل روز از کاوش آن سرزمین بازگشتند. و نزد موسی و هارون و تمامی جماعت بنی‌اسرائیل، در بیابان پاران، به قادش آمدند؛ و خبر را به آنان و به تمام جماعت بازآوردند و میوه آن سرزمین را به ایشان نشان دادند. و به او گفتند: «به سرزمینی که ما را به سویش فرستادی آمدیم، و به‌راستی از شیر و عسل جاری است؛ و این است میوه آن. با این همه، مردمی که در آن سرزمین ساکن‌اند نیرومندند، و شهرها حصاردار و بسیار بزرگ‌اند؛ و افزون بر این، در آنجا پسران عناق را دیدیم. عمالیق در سرزمین جنوب ساکن‌اند، و حتیان و یبوسیان و اموریان در کوهستان ساکن‌اند، و کنعانیان کنار دریا و در کرانه اردن ساکن‌اند.» آنگاه کالب قوم را در حضور موسی آرام کرد و گفت: «بی‌درنگ برآییم و آن را تصرف کنیم، زیرا به‌خوبی توان چیره شدن بر آن را داریم.» اما مردانی که با او رفته بودند گفتند: «ما قادر نیستیم بر ضد آن قوم برآییم، زیرا آنان از ما نیرومندترند.» و درباره سرزمینی که آن را کاویده بودند نزد بنی‌اسرائیل گزارش بدی آوردند و گفتند: «سرزمینی که برای کاوش از آن عبور کردیم، زمینی است که ساکنانش را می‌بلعد؛ و همه مردمی که در آن دیدیم، مردانی بسیار بلندقد هستند. و در آنجا غولان را دیدیم، پسران عناق را که از نسل غولان‌اند؛ و ما در نظر خود همچون ملخ بودیم، و در نظر آنان نیز چنین بودیم.» اعداد ۱۳:۲۵-۳۳.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

این بخش از سفر اعداد دارای چند حقیقت بسیار مهم است که باید به آن‌ها توجه کرد؛ حقایقی که اگر تاریخی را که در آن منعکس است و به‌منزلهٔ نمونه‌ای از جنبش میلری تلقی می‌شود در نظر نگیریم، به‌آسانی از نظر پنهان می‌مانند. یکی از نکات این است که شورشیانِ دارای «گزارش بد» در دهمین و آخرین آزمون خود مردود شدند، و در همان آزمون نهایی دو طبقه از مردم آشکار شدند. آن دو گروه که در طی تاریخِ نه آزمونِ پیشین در حال شکل‌گیری بودند، بر پایهٔ اینکه کدام «گزارش» را برای پذیرش برگزیدند، شخصیت‌های خود را آشکار کردند. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ میلری‌ها گزارشِ موسی را، چنان‌که در نبوتِ مربوط به بردگی در لاویانِ باب بیست‌وشش نمایانده شده بود، رد کرد. گزارشی که یوشع و کالب ارائه کردند صرفاً تکرارِ «گزارشِ» خدا در سراسر تاریخِ رهایی ایشان از بردگی بود. از زمان تولد موسی به بعد، خدا وعده داده بود که آنان را از بردگی بیرون خواهد آورد و به سرزمینی خواهد برد که سده‌ها پیش به ابراهیم وعده داده شده بود. یوشع و کالب نمایندهٔ کسانی‌اند که بر گزارشِ بنیادین ایستادگی کردند؛ ده جاسوسِ دیگر انکار کردند که خدا واقعاً آن گزارش را داده است.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> و تمامی جماعت آواز خود را بلند کرده فریاد زدند، و قوم در آن شب گریستند. و تمامی بنی‌اسرائیل بر موسی و بر هارون غرولند کردند؛ و تمام جماعت به ایشان گفتند: ای کاش در زمین مصر مرده بودیم، یا ای کاش در این بیابان مرده بودیم! و چرا خداوند ما را به این سرزمین آورده است تا به شمشیر هلاک شویم و زنان و فرزندانمان غنیمت شوند؟ آیا برای ما بهتر نیست که به مصر بازگردیم؟ و به یکدیگر گفتند: سرداری برای خود برگزینیم و به مصر بازگردیم. اعداد ۱۴:۱-۴.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

وقتی در سال ۱۸۶۳ جیمز وایت مقاله‌ای در نشریه Review and Herald نوشت و برداشت میلر از «هفت بار» را رد کرد، و در همان سال اوریا اسمیت نمودارِ جعلی‌ای منتشر کرد که عاری از هرگونه اشاره به «هفت بارِ» لاویان بود، هر دو، وایت و اسمیت، کارِ ویلیام میلر را کنار گذاشتند و روش‌شناسی کتاب‌مقدسیِ پروتستانیسمِ مرتد را به کار گرفتند. روش‌شناسیِ مرتدانی که آنان به‌تازگی ایشان را «دخترانِ بابل» شناسایی کرده بودند، به‌عنوان استدلالی برای ردِ پیامِ میلر که به هدایتِ فرشتهٔ جبرئیل اعلام شده بود، به کار گرفته شد. در آزمون دهم برای اسرائیلِ باستان، آنان صراحتاً گفتند: «برای خود سرداری برگزینیم و به مصر بازگردیم.» شکست در آزمون دهم و نهایی مبتنی بود بر ردِ «گزارشی» که با گزارشِ آغازین سازگار بود، و بر تمایل به بازگشت به بردگیِ مصر. وقتی ارمیا به‌گونه‌ای نمادین نمایندهٔ کسانی شد که از ناکامیِ پیشگوییِ سال ۱۸۴۳ دلسرد شده بودند، خدا به‌طور مشخص او را فراخواند تا به سوی خدا و شور و حرارتِ پیشینش برای پیام بازگردد، و نیز به او فرمان داد هرگز نزد کسانی که به‌عنوان دخترانِ بابل شناخته شده بودند بازنگردد.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر نفیس را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. ارمیا ۱۵:۱۹.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

در سال ۱۸۶۳، جیمز وایت و اوریا اسمیت یک فرماندهٔ تازه منصوب کردند تا آنان را دوباره به جایی ببرد که از رفتن به آن منع شده بودند. یوشع و کالب نمایندهٔ کسانی‌اند که می‌خواستند به پیش بروند، و وایت و اسمیت نمایندهٔ کسانی‌اند که می‌خواستند بازگردند.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

نکتهٔ دیگری که در فرازی از کتاب اعداد باید مورد توجه قرار گیرد این است که عصیان نهایی که همهٔ سرکشان را محکوم می‌کند تا طی چهل سال آینده در بیابان بمیرند، یکی از دو گواه اصلی است که اصل «روز برای سال» در نبوت‌های کتاب‌مقدس را تثبیت می‌کند؛ اصلی که شاید اساسی‌ترین قاعدهٔ نبوی بود و میلر برای گشودن پیامِ انجیل جاودان و فرشتهٔ نخست از آن استفاده کرد. شاهد کتاب‌مقدسیِ دیگرِ این قاعده در کتاب حزقیال یافت می‌شود.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> و چون آن‌ها را به انجام رساندی، باز بر پهلوی راست خود بخواب، و گناه خاندان یهودا را چهل روز بر دوش خواهی کشید: هر روز را به جای یک سال برایت مقرر کرده‌ام. حزقیال ۴:۶

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

آنچه دربارهٔ دو آیه‌ای که اصل «یک روز به ازای یک سال» را تثبیت کردند، اغلب نادیده می‌ماند، زمینهٔ تاریخیِ هر دو آیه است.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> بر حسب شمار روزهایی که آن سرزمین را تفحص کردید، یعنی چهل روز، هر روز به عوض یک سال، گناهان خود را خواهید برداشت، یعنی چهل سال؛ و نقض عهد مرا خواهید شناخت. اعداد ۱۴:۳۴

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

آیهٔ کتاب اعداد در آغاز تاریخ اسرائیل باستان رخ داد و نشان‌دهندهٔ سرکشی قومِ عهدِ خدا بود، و آیهٔ کتاب حزقیال در پایان اسرائیل باستان رخ داد و نشان‌دهندهٔ سرکشی قومِ عهدِ خدا بود. مجازات در آغاز مرگ در بیابان بود و مجازات در پایان بردگی در سرزمین دشمنانشان. اصل «هر روز به‌ازای یک سال» بر سرکشی یک قومِ عهدی تأکید می‌کند. دو مجازات: یکی در آغاز و دیگری در پایان، اما هر دو متفاوت. نخستینِ آن، مرگِ تدریجی در هنگام سرگردانی در بیابان بود؛ آخرینِ آن، اسارت و بردگی در بابلِ واقعی.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> آنگاه موسی و هارون در برابر تمام جماعتِ بنی‌اسرائیل به روی خود بر زمین افتادند. و یوشع بن نون و کالب بن یفُنّه، از آنان که برای تجسّس آن زمین رفته بودند، جامه‌های خود را چاک زدند؛ و به تمامی جماعتِ بنی‌اسرائیل گفتند: «زمینی که برای تجسّس از آن عبور کردیم، زمینی بسیار نیکوست. اگر خداوند از ما خشنود باشد، ما را به این زمین خواهد آورد و آن را به ما خواهد داد؛ سرزمینی که شیر و عسل از آن جاری است. تنها بر ضد خداوند عصیان مکنید و از مردم آن زمین مترسید، زیرا ایشان خوراک ما هستند؛ سایهٔ ایشان از ایشان برداشته شده است و خداوند با ماست؛ از ایشان مترسید.» اما تمامی جماعت گفتند که ایشان را با سنگ سنگسار کنند. در همان حال، جلال خداوند در خیمهٔ اجتماع در برابر تمامی بنی‌اسرائیل ظاهر شد. آنگاه خداوند به موسی گفت: «تا به کی این قوم مرا به خشم خواهند آورد؟ و تا به کی، با همه آیاتی که در میانشان نشان داده‌ام، به من ایمان نخواهند آورد؟ ایشان را به وبا خواهم زد و از میراث محرومشان خواهم کرد، و از تو امتی بزرگ‌تر و نیرومندتر از ایشان پدید خواهم آورد.» موسی به خداوند گفت: «آنگاه مصریان خواهند شنید—زیرا تو این قوم را به قدرت خویش از میان ایشان بیرون آوردی—و آن را به ساکنان این سرزمین خواهند گفت، زیرا شنیده‌اند که تو، ای خداوند، در میان این قوم هستی، و این‌که تو، ای خداوند، رو در رو دیده شده‌ای، و ابر تو بر فراز ایشان ایستاده است، و تو روزها در ستونی از ابر و شبانگاهان در ستونی از آتش پیشاپیش ایشان می‌روی. و اگر اکنون این قوم را یکسره چون یک تن بکشی، آنگاه امت‌هایی که آوازهٔ تو را شنیده‌اند خواهند گفت: از آن‌رو که خداوند توانا نبود این قوم را به زمینی که برای آنان سوگند خورده بود داخل کند، ایشان را در بیابان کشت. و اکنون، تو را استدعا می‌کنم، بگذار قدرتِ خداوند بر وفق آنچه گفته‌ای عظیم گردد، که: خداوند دیرخشم و بسیار رحیم است، گناه و عصیان را می‌آمرزد، و هرگز گناهکار را بی‌کیفر نمی‌گذارد؛ کیفر گناه پدران را تا نسل سوم و چهارم بر فرزندان می‌رساند. اکنون، تو را استدعا می‌کنم، به حسب بزرگی رحمتت، گناه این قوم را عفو فرما، چنان‌که از مصر تا به اکنون این قوم را آمرزیده‌ای.» اعداد ۱۴:۵‏–‏۱۹.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

تاریخی که در این آیات بازنمایی شده، به نمادی در کتاب‌مقدس تبدیل شد که آن را «روز به خشم آوردن» می‌نامند. از «روز به خشم آوردن» در مزمور نود و پنج، ارمیا سی و دو و عبرانیان سه یاد شده است، اما در حال حاضر به آن نماد نخواهیم پرداخت. در بخش پیشین اصل مهمی شناسایی شده که باید مورد توجه قرار گیرد. این اصل همچنین به‌وسیلهٔ نبی سموئیل، لوسیفر، الن وایت و البته موسی در همین فراز نشان داده شده است.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> و به او گفتند: اینک پیر شده‌ای و پسرانت در راه‌های تو گام برنمی‌دارند. پس اکنون برای ما پادشاهی بگمار تا همچون همهٔ قوم‌ها بر ما داوری کند. اما چون گفتند «برای ما پادشاهی بده تا بر ما داوری کند»، این سخن در نظر سموئیل ناخوشایند آمد؛ و سموئیل نزد خداوند دعا کرد. و خداوند به سموئیل گفت: در هر آنچه به تو می‌گویند، به سخن قوم گوش فرا ده؛ زیرا ایشان تو را رد نکرده‌اند، بلکه مرا رد کرده‌اند تا بر ایشان پادشاهی نکنم. بر وفق همهٔ کارهایی که از روزی که ایشان را از مصر بیرون آوردم تا امروز کرده‌اند—که مرا ترک گفته و خدایان دیگر را پرستیده‌اند—همچنان با تو نیز می‌کنند. پس اکنون به آوازشان گوش فرا ده؛ اما با جدّیت ایشان را هشدار بده و روش پادشاهی را که بر ایشان سلطنت خواهد کرد برایشان بیان کن. و سموئیل همهٔ سخنان خداوند را به مردمی که از او پادشاه می‌خواستند بازگفت. و گفت: این خواهد بود شیوهٔ پادشاهی که بر شما سلطنت خواهد کرد: پسران شما را خواهد گرفت و ایشان را برای خود، برای ارابه‌هایش و برای اینکه سوارانش باشند، منصوب خواهد کرد؛ و برخی پیشاپیش ارابه‌های او خواهند دوید. و برای خود فرماندهانِ هزار و فرماندهانِ پنجاه خواهد گماشت؛ و آنان را خواهد گماشت تا زمینش را شخم بزنند و محصولش را درو کنند، و افزارهای جنگ و ابزار ارابه‌هایش را بسازند. و دختران شما را خواهد گرفت تا عطرساز و آشپز و نانوا باشند. و کشتزارها و تاکستان‌ها و باغ‌های زیتون شما را، حتی بهترینشان را، خواهد گرفت و به خادمان خود خواهد داد. و عُشرِ بذر شما و محصول تاکستان‌هایتان را خواهد گرفت و به کارگزاران و خادمان خود خواهد داد. و غلامان و کنیزان شما و نیکوترین جوانانتان و خَرانتان را خواهد گرفت و به کارهای خود خواهد گماشت. و عُشرِ گوسفندان شما را خواهد گرفت؛ و شما خدمتگزاران او خواهید بود. و در آن روز از دست پادشاهی که برای خود برگزیده‌اید فریاد خواهید برداشت، اما خداوند در آن روز شما را نخواهد شنید. با این همه، قوم از اطاعت سخن سموئیل سر باز زدند و گفتند: نه، بلکه بر ما پادشاهی خواهیم داشت؛ تا ما نیز همچون همهٔ قوم‌ها باشیم، و پادشاهِ ما بر ما داوری کند و پیشاپیش ما بیرون رود و جنگ‌های ما را بجنگد. و سموئیل همهٔ سخنان قوم را شنید و آنها را در حضور خداوند بازگفت. و خداوند به سموئیل گفت: به آوازشان گوش فرا ده و برایشان پادشاهی بگمار. و سموئیل به مردان اسرائیل گفت: هر یک به شهر خود بازگردید. اول سموئیل ۸:۵–۲۲.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

در این بخش، اسرائیلِ باستان خدا را به عنوان پادشاه خود رد کرد، و تاریخ به زمانی اشاره می‌کند که آنان اعلام کردند پادشاهی جز قیصر ندارند. آنان اله‌سالاریِ خدا را رد کردند و اصرار داشتند که پادشاهی از میان قوم خودشان به آنان داده شود، اما در نهایت اعلام کردند که پادشاهشان پادشاهی رومی است. پادشاهِ رومی در روزهای آخر، پاپِ روم است.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> اما آنان فریاد زدند: «او را ببرید، او را ببرید؛ او را مصلوب کنید.» پیلاطس به ایشان گفت: «آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟» سران کاهنان پاسخ دادند: «ما پادشاهی جز قیصر نداریم.» یوحنا ۱۹:۱۵.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

ردّ حکومت الهی آن‌قدر برای سموئیل توهین‌آمیز و شخصی بود که آن را به‌منزلهٔ ردّ منصب نبوت خود تلقی کرد. اما خدا اطمینان حاصل کرد که سموئیل بفهمد که ردّ آنان متوجه خداست، نه پیامبر. این دو فراز که رابطهٔ نبویِ موسی و سموئیل را با عصیان اسرائیل باستان بیان می‌کنند، نشان می‌دهند که کیفرِ آن عصیان پایانِ اسرائیلِ باستان نبود. هنوز گروهی بود که یوشع و کالب نمایندهٔ آنان بودند و قرار بود وارد سرزمین موعود شوند، و در داستان سموئیل، پایان اسرائیل باستان در پایان دورهٔ پادشاهان اسرائیل بود، نه در آغاز آن.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

موسی با خدا استدلال کرد که به کار با قوم اسرائیلِ باستان ادامه دهد، زیرا او استدلال کرد که اگر در آن مقطع به کار آنان خاتمه داده می‌شد، تاریخ مقدس نجات قوم خدا و وعدۀ او برای بردن آنان به سرزمینی که به ابراهیم وعده داده بود، به‌نادرستی بازنمایی می‌شد. نکته این است که خدا هنگامی که قصد دارد از عصیان به‌عنوان گواهی بر حقیقت استفاده کند، برمی‌گزیند که اجازه دهد عصیان هم رخ دهد و هم ادامه یابد.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

روحیۀ خشم عادلانه‌ای که در سموئیل آشکار شده بود، در الن وایت نیز آشکار شد.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> هرگز پیش از آن در میان قوم ما چنین خودخشنودیِ راسخ و چنین بی‌میلی به پذیرش و اعتراف به نور ندیده بودم که در مینیاپولیس بروز یافت. به من نشان داده شده است که هیچ‌یک از کسانی که روحی را که در آن جلسه ظاهر شد در دل پروراندند، دیگر نور روشنی برای تشخیص گران‌بهاییِ حقیقتی که از آسمان برایشان فرستاده شده بود نخواهند داشت، تا زمانی که غرور خود را فرو بنهند و اعتراف کنند که محرک آنان روحِ خدا نبود، بلکه ذهن و دلشان از تعصب آکنده بود. خداوند می‌خواست به آنان نزدیک شود، ایشان را برکت دهد و از انحرافاتشان شفا بخشد، اما گوش فرا ندادند. آنان به همان روحی برانگیخته می‌شدند که قورح، داتان و ابیرام را برانگیخت. آن مردانِ اسرائیل مصمم بودند که در برابر هر دلیلی که خطای آنان را ثابت می‌کرد مقاومت کنند و در مسیرِ بی‌وفاییِ خود پی‌درپی پیش رفتند تا آن‌که بسیاری به پیروی از آنان کشیده شده و به ایشان پیوستند.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> این‌ها چه کسانی بودند؟ نه ضعیفان، نه نادانان، نه بی‌بصیرتان. در آن شورش، دویست و پنجاه امیرِ مشهور در میان جماعت بودند؛ مردانی نامدار. ادعای آنان چه بود؟ «تمام جماعت مقدس‌اند، تک‌تک ایشان، و خداوند در میان ایشان است؛ پس چرا خود را بر جماعتِ خداوند برتر می‌شمارید؟» [اعداد ۱۶:۳]. چون قورح و یارانش زیر داوریِ خدا هلاک شدند، مردمی که آنان فریبشان داده بودند، دستِ خداوند را در این معجزه ندیدند. تمام جماعت صبحِ روزِ بعد موسی و هارون را متهم کردند: «شما قومِ خداوند را کشته‌اید» [آیهٔ ۴۱]، و طاعون بر جماعت آمد، و بیش از چهارده هزار نفر هلاک شدند.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> وقتی قصد کردم مینیاپولیس را ترک کنم، فرشتهٔ خداوند کنارم ایستاد و گفت: «چنین مکن؛ خدا کاری در اینجا برای تو دارد. مردم دارند شورشِ قورح، داتان و ابیرام را تکرار می‌کنند. من تو را در موضع شایسته‌ات قرار داده‌ام؛ اما آنان که در نور نیستند آن را به رسمیت نخواهند شناخت؛ به شهادت تو گوش نخواهند سپرد؛ ولی من با تو خواهم بود؛ فیض و قدرت من تو را نگاه خواهد داشت. این تو نیستی که مورد تحقیر واقع می‌شوی، بلکه فرستادگان و پیامی را که به قوم خود می‌فرستم. آنان کلام خداوند را تحقیر کرده‌اند. شیطان چشمانشان را کور کرده و داوری‌شان را منحرف ساخته است؛ و اگر هر نفس از این گناه خود—این استقلالِ تقدیس‌نشده که به روح خدا اهانت می‌کند—توبه نکند، در تاریکی راه خواهند رفت. من چراغدان را از جای خود برمی‌دارم، مگر آنکه توبه کنند و بازگشت نمایند تا ایشان را شفا دهم. آنان بینایی روحانی خود را تیره کرده‌اند. نمی‌خواهند خدا روح و قدرت خود را آشکار کند؛ زیرا نسبت به کلام من روحیهٔ استهزا و نفرت دارند. سبک‌سری، بیهوده‌کاری، شوخی و لطیفه‌گویی روزانه رواج دارد. دل‌های خود را بر آن ننهاده‌اند که مرا بجویند. در جرقه‌های آتشی که خود افروخته‌اند راه می‌روند، و اگر توبه نکنند با اندوه خواهند آرمید. خداوند چنین می‌گوید: در پستِ وظیفهٔ خود بایست؛ زیرا من با تو هستم و تو را رها نخواهم کرد و ترک نخواهم گفت.» این سخنان خدا را جرئت نکرده‌ام که نادیده بگیرم. مواد ۱۸۸۸، ۱۰۶۷.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

خواهر وایت موضعی مشابهِ سموئیل اتخاذ کرد و به او گفته شد در کنارِ شورشیان و شورش‌شان بماند و ««بایستد بر» «پستِ» «وظیفه»» خود. به او فرمان داده شد که بر پستِ خود بایستد، پس از آن‌که او (پیامبر زن) تصمیم گرفته بود شورشیان و شورش‌شان را به حالِ خودشان واگذارد.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

قاعده ذکر نخستین، که مولفه‌ای اصلی از اصل آلفا و امگا است، نشان می‌دهد که نخستین بار که موضوعی ذکر می‌شود از اهمیت والایی برخوردار است. از همان آغاز شورش لوسیفر، این حقیقت مطرح بود که اگر خدا می‌خواست، همه قدرت لازم را داشت تا لوسیفر را در همان نخستین اندیشه خودخواهانه‌ای که در ذهنش پدید آمد نابود کند. خدا می‌توانست لوسیفر را از آفرینش بیرون بردارد و چنان قدرتی دارد که اگر اراده می‌کرد، می‌توانست این کار را به گونه‌ای انجام دهد که هیچ فرشته دیگری حتی نمی‌دانست چه رخ داده است. البته او چنین نکرد، زیرا این کار، علاوه بر چیزهای دیگر، انکار ذات او می‌بود؛ اما او قدرت آفرینشگرانه‌ای را داراست که اگر می‌خواست، به او اجازه می‌داد همان کار را بکند. اما او چنین نکرد. او با شکیبایی اجازه داد آن شورش به بخشی از شهادت به ذات او بدل شود، بخشی از شهادتِ مناقشه‌ای که در آسمان آغاز شده بود و سرانجام بنا بود به زمین نیز برسد. گفت‌وگوی موسی همین کار را برای اسرائیل باستان انجام داد. خدا اجازه داد نسل شورشیان در بیابان بمیرند و آن تاریخ را به عنوان نمونه‌ای کتاب‌مقدسی به کار برد تا حقایقِ مرتبط با انجیل جاودان را پیش ببرد.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

همچنین، در ایام سموئیل، هنگامی که خدا به‌عنوان پادشاه رد شد، به سموئیل دستور داده شد که با وجود باورهای شخصی و آگاهی نبوی‌اش، پیش برود و بر جایگاه خدمتش بایستد. این بُعد از نظارت نبوی و تاریخی خدا در بازسازی هیکل پس از اسارت بابلی نیز دیده می‌شود. خدا تمام اجزای هفتاد سال اسارت را پیشگویی و تدبیر کرد؛ بازگشت به اورشلیم، بازسازی اورشلیم، هیکل و خیابان‌ها و دیوارهای آن. او پیشگویی‌های زمانی را بیان کرد که مشخص می‌کرد چه زمانی از اسارت آزاد خواهند شد. او مشخص کرد که چند فرمان صادر خواهد شد تا آغاز دو هزار و سیصد سال را نشان دهد. او کورش را به نام یاد کرد؛ همان پادشاه مشرکی که این روند را با نخستین فرمان آغاز خواهد کرد. همه عناصر بازسازی اورشلیم و هیکل به‌طور مشخص تعیین شده بودند و او مردان عادل و پیامبرانی را برانگیخت تا آن کار را به انجام رسانند.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

با وجودِ همهٔ پیش‌آگاهی‌ها و مداخله‌هایِ نبویِ آشکارِ الهی، سرکشی‌ای که به اسارت در بابل انجامیده بود از پیش به حضورِ شخصیِ او در میانِ قومِ خدا پایان داده بود. جلالِ شخینا هرگز به هیکلِ بازسازی‌شده بازنگشت. تمامِ آن تاریخ به کار گرفته شد تا برای تاریخِ پایانِ جهان ساختاری نبوی فراهم شود، هرچند هیکل دیگر هرگز در قدس‌الاقداس از حضورِ شخینا برکت نیافت. از این حیث، هیکلِ بازسازی‌شده گواهِ حضورِ خدا نبود، بلکه گواهِ سرکشیِ اسرائیل بود. با این حال، پیامبرانِ آن تاریخ، همچون سموئیل و خواهر وایت در مینیاپولیس، همچنان در مقامِ پیامبر به خدمت ادامه دادند.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

شورشِ لوسیفر نخستین چیزی است که در مناقشهٔ عظیم میان مسیح و شیطان از آن یاد شده است، و خدا به خاطر مقاصدِ خود اجازه داد آن شورش ادامه پیدا کند. سموئیل، با وجود خشمِ عادلانه‌اش از خواستِ اسرائیل برای همانند شدن با دیگر قوم‌ها، هدایت شد تا در مسحِ دو پادشاهِ نخست مشارکت کند. و پیامبرانِ خدا در بازسازیِ معبدِ خدا مشارکت کردند؛ معبدی که دیگر هرگز از حضورِ شکینهٔ خدا برخوردار نخواهد بود.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

کسانی که «خوراک‌های افسانه‌ای» خود را علیه کلامِ نبوی به کار می‌گیرند تا بر شورشِ ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ سرپوش بگذارند، و کسانی که ترجیح می‌دهند استدلال خود را بر این منطق بنا کنند که اگر در ۱۸۶۳ خطایی رخ داده بود، پیامبرِ زن آن را منع می‌کرد، عمداً از نخستین اصلی که در همان اولین اشاره به شورش علیه خدا معرفی شده است بی‌خبرند. خدا برای مقاصدِ خود اجازهٔ شورش می‌دهد و اگر اراده کند که پیامبرانش در برابر شورش‌هایی که ممکن است رخ دهد بی‌طرف یا خاموش بمانند، این انتخابِ اوست.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

هنگامی که آغاز به بررسی فرایند آزمون از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ می‌کنیم، که با ده آزمونی نمادین شده است که اسرائیل باستان پس از عبور از دریای سرخ در آنها شکست خورد، ضروری است این واقعیت کتاب‌مقدسی را درک کنیم. پیامبران خدا در زمان‌های اطاعت و نافرمانی نیز همچنان به‌عنوان پیامبران او عمل می‌کنند، و گاهی به مسائلی اعتراض نمی‌کنند که به ظاهر انتظار می‌رود یک پیامبر به آنها اعتراض کند. گاه آشکارا از شورش آگاه‌اند اما بازداشته می‌شوند، و گاه دیگر خداوند در قبال آن شورش دست خود را بر چشمانشان می‌گذارد. وقتی این دیدگاه درک شود، سال ۱۸۶۳ به یک نقطه عطف مهم در تاریخ ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب‌مقدس بدل می‌شود، هم برای شاخ پروتستانتیسم و هم برای شاخ جمهوری‌خواهی.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> نیز به واسطۀ پیامبران سخن گفته‌ام، و رؤیاها را افزون کرده‌ام، و به دست پیامبران از مثل‌ها استفاده کرده‌ام. هوشع ۱۲:۱۰

Back to Articles