Article

# The Book of Daniel - Number Twelve

کتاب دانیال - شماره دوازده

Darkness

تاریکی

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2023

Formats

PDF
Word

A word or a phrase that is doubled within the inspired word is a symbol of the second angel’s message.

واژه یا عبارتی که در کلام الهام‌شده دو بار آمده است، نمادی از پیام فرشتهٔ دوم است.

> And in the second year of the reign of Nebuchadnezzar Nebuchadnezzar dreamed dreams, wherewith his spirit was troubled, and his sleep brake from him. Then the king commanded to call the magicians, and the astrologers, and the sorcerers, and the Chaldeans, for to shew the king his dreams. So they came and stood before the king. And the king said unto them, I have dreamed a dream, and my spirit was troubled to know the dream. Daniel 2:1–3.

> و در سال دوم سلطنت نبوکدنصر، نبوکدنصر خواب‌هایی دید که روحش را مضطرب کرد و خواب از او پرید. آنگاه پادشاه فرمان داد که جادوگران و منجمان و ساحران و کلدانیان را فراخوانند تا خواب‌های پادشاه را برای او بیان کنند. پس آمدند و در حضور پادشاه ایستادند. و پادشاه به ایشان گفت: خوابی دیده‌ام و روح من برای دانستن خواب مضطرب شد. دانیال ۲:۱-۳.

In the “darkness” of the night, Nebuchadnezzar dreamed of an image, but he could not recollect the dream. In a dream of the night, he dreamed of an image, but the dream of the image was as dark to his understanding as was the night when he had dreamed the dream.

در «تاریکیِ» شب، نبوکدنصر در خواب تصویری دید، اما نتوانست آن خواب را به یاد بیاورد. در خوابی از شب، او تصویری را در خواب دید، اما خوابِ آن تصویر برای درکش به همان اندازه تاریک بود که شبی که آن خواب را دیده بود.

> Then spake the Chaldeans to the king in Syriack, O king, live forever: tell thy servants the dream, and we will shew the interpretation. The king answered and said to the Chaldeans, The thing is gone from me: if ye will not make known unto me the dream, with the interpretation thereof, ye shall be cut in pieces, and your houses shall be made a dunghill. But if ye shew the dream, and the interpretation thereof, ye shall receive of me gifts and rewards and great honour: therefore shew me the dream, and the interpretation thereof. Daniel 2:4–7.

> آنگاه کلدانیان به زبان آرامی به پادشاه گفتند: ای پادشاه، زنده باد تا ابد! خواب را به بندگانت بگو تا تعبیرش را بیان کنیم. پادشاه در پاسخ به کلدانیان گفت: آن چیز از یادم رفته است؛ اگر خواب را با تعبیرش بر من آشکار نکنید، قطعه‌قطعه خواهید شد و خانه‌هایتان به توده‌ای از سرگین بدل خواهد شد. اما اگر خواب را و تعبیرش را بیان کنید، از من هدایا و پاداش‌ها و حرمتِ بسیار خواهید یافت؛ پس خواب را و تعبیرش را به من بگویید. دانیال ۲:۴-۷.

The test of Nebuchadnezzar’s image dream was a test designed to identify who can provide a correct prophetic description of an image that is cloaked in darkness, along with the interpretation of the dream’s content. The second angel’s message that was joined by the Midnight Cry message in Millerite history, had been typified by Elijah at the contest at Mount Carmel. It too, was a test that would manifest, not only who was the true God, but also who was the true prophet. William Miller, who Sister White directly says was typified by Elijah, represented Elijah at Mount Carmel. Yet it was not William Miller that was being represented, as much as it was the rules of prophetic interpretation that he had been led to understand. At Mount Carmel, the prophets of the male god Baal and the prophets of the female god Ashtaroth were demonstrated to be false prophets. In the history of the Millerites, the Protestant churches were demonstrated to be false prophets as typified by Mount Carmel.

آزمونِ رؤیای تندیسِ نبوکدنصر، آزمونی بود برای شناساییِ کسی که بتواند توصیفِ نبویِ درستی از تندیسی که در تاریکی مستور است، همراه با تعبیرِ محتوای خواب، ارائه دهد. پیامِ فرشتهٔ دوم که در تاریخِ میلریتی‌ها با پیامِ فریادِ نیمه‌شب همراه شد، به‌وسیلهٔ الیاس در مصافِ کوه کرمل نمادین شده بود. آن نیز آزمونی بود که نه‌فقط نشان می‌داد خدای حقیقی کیست، بلکه اینکه پیامبرِ حقیقی نیز کیست. ویلیام میلر، که خواهر وایت به‌صراحت می‌گوید نمونهٔ الیاس بود، نمایندهٔ الیاس در کوه کرمل به‌شمار می‌رفت. بااین‌همه، آنچه نمایانده می‌شد چندان شخصِ ویلیام میلر نبود، بلکه قواعدِ تفسیرِ نبوت بود که او به فهمشان هدایت شده بود. در کوه کرمل، پیامبرانِ خدای مذکّرِ بعل و پیامبرانِ خدای مؤنّثِ عشتاروت ثابت شد که پیامبرانِ دروغین‌اند. در تاریخِ میلریتی‌ها، کلیساهای پروتستان نیز، مطابقِ نمونهٔ کوه کرمل، به‌عنوان پیامبرانِ دروغین آشکار شدند.

When the Protestant churches manifested their rejection of the rules of prophetic interpretation of William Miller, they became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter is an image of her mother. The test that the Protestants failed in Millerite history was the test that identified and produced an image (daughter) of the beast. It is there that the horn of true Protestantism was manifested in opposition to the horn of apostate Protestantism. Nebuchadnezzar was demanding an interpretation, and in doing so, he was providentially involved with producing a manifestation of both the false and the true prophets.

زمانی که کلیساهای پروتستان رد خود را نسبت به قواعد تفسیر نبوی ویلیام میلر آشکار کردند، به دختران روم تبدیل شدند. از نظر نبوی، دختر تصویری از مادر خود است. آزمونی که پروتستان‌ها در تاریخ میلریتی از آن مردود شدند، همان آزمونی بود که تصویر (دختر) وحش را شناسایی و پدید آورد. همان‌جا بود که شاخ پروتستانیسم حقیقی در برابر شاخ پروتستانیسم مرتد آشکار شد. نبوکدنصر خواهان تفسیری بود و با این کار، به حکم مشیت الهی در پدید آوردن ظهور هر دو، پیامبران کاذب و پیامبران حقیقی، دخیل شد.

> They answered again and said, Let the king tell his servants the dream, and we will shew the interpretation of it. The king answered and said, I know of certainty that ye would gain the time, because ye see the thing is gone from me. But if ye will not make known unto me the dream, there is but one decree for you: for ye have prepared lying and corrupt words to speak before me, till the time be changed: therefore tell me the dream, and I shall know that ye can shew me the interpretation thereof. Daniel 2:7–9.

> آنان دوباره پاسخ دادند و گفتند: پادشاه خواب را به خادمانش بگوید، و ما تعبیر آن را بیان خواهیم کرد. پادشاه پاسخ داد و گفت: به یقین می‌دانم که می‌خواهید وقت بخرید، زیرا می‌بینید که خواب از یاد من رفته است. اما اگر خواب را به من معلوم نکنید، برای شما جز یک حکم نخواهد بود؛ زیرا سخنان دروغین و فاسدی را آماده کرده‌اید تا در حضور من بگویید تا زمان تغییر یابد. پس خواب را به من بگویید، تا بدانم که می‌توانید تعبیر آن را به من بیان کنید. دانیال ۲:۷-۹.

At the conclusion of the testing periods, the distinction which had been demonstrated at Mount Carmel, and on October 22, 1844, was also illustrated in Daniel chapter two. In the three prophetic representations of Mount Carmel, Millerite history and Nebuchadnezzar’s dream of the image, the emphasis is upon correct prophetic interpretation as represented by Elijah, Miller and Daniel. The interpretation of the dream is the message that is unsealed in the history where two classes of prophets are manifested.

در پایان دوره‌های آزمون، تمایزی که در کوه کرمل و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نشان داده شده بود، نیز در باب دوم دانیال نشان داده شد. در سه بازنمایی نبویِ کوه کرمل، تاریخ جنبش میلریتی و خواب نبوکدنصر دربارهٔ مجسمه، تأکید بر تفسیر درستِ نبوی است، چنان‌که توسط ایлия، میلر و دانیال نمایانده می‌شود. تعبیر خواب همان پیامی است که در تاریخی که در آن دو دسته از انبیا ظهور می‌یابند، مُهرش گشوده می‌شود.

> The Chaldeans answered before the king, and said, There is not a man upon the earth that can shew the king’s matter: therefore there is no king, lord, nor ruler, that asked such things at any magician, or astrologer, or Chaldean. And it is a rare thing that the king requireth, and there is none other that can shew it before the king, except the gods, whose dwelling is not with flesh. For this cause the king was angry and very furious, and commanded to destroy all the wise men of Babylon. Daniel 2:10–12.

> کلدانیان در حضور پادشاه پاسخ دادند و گفتند: بر روی زمین هیچ انسانی نیست که بتواند امر پادشاه را بیان کند؛ از این‌رو هیچ پادشاه یا سرور یا حاکمی چنین چیزی را از هیچ ساحر یا منجّم یا کلدانی نخواسته است. و آنچه پادشاه می‌طلبد امری نادر است، و جز خدایان که مسکن ایشان با بشر نیست، کسی نیست که بتواند آن را در حضور پادشاه بیان کند. به این سبب پادشاه خشمگین و بسیار غضبناک شد و فرمان داد همهٔ حکیمان بابل را هلاک کنند. دانیال ۲:۱۰-۱۲.

At Mount Carmel, Elijah proposed the test, and the test he proposed was not only to manifest who was the true God, but also who was the true prophet. In Daniel chapter two it is the Chaldeans that identify the test which manifested the distinction between the true and the false. They explain that the interpretation which Nebuchadnezzar is seeking can only be identified by God, and not by men. They also complained that the relationship between Nebuchadnezzar and his religious wise men was an incorrect relationship when they state that “it is a rare thing that the king requireth.” They are wishing that the king, representing the State, would keep out of the religious realm over which they have been understood to be the authorities. They are not protesting against the principles of the combination of church and state, they are protesting that Nebuchadnezzar, representing the State, is demanding to be in control of the church. They would be comfortable with a church-state relationship, if the religious leaders ruled over the state. The image of the beast test is where we decide our eternal destiny–as Nebuchadnezzar’s image dream–is a life-or-death test.

در کوه کرمل، ایلیا آزمونی را پیشنهاد کرد، و آزمونی که او پیشنهاد داد نه تنها برای آشکار کردن اینکه خدای حقیقی کیست، بلکه همچنین اینکه پیامبر حقیقی کیست بود. در فصل دوم دانیال، این کلدانیان‌اند که آزمونی را که تمایز میان حقیقی و کاذب را آشکار می‌سازد، مشخص می‌کنند. آنان توضیح می‌دهند که تعبیری که نبوکدنصر در پی آن است تنها از جانب خدا شناخته می‌شود، نه از سوی انسان‌ها. همچنین شکایت می‌کنند که رابطهٔ میان نبوکدنصر و دانایان دینی‌اش رابطه‌ای نادرست است، وقتی می‌گویند: «آنچه پادشاه می‌طلبد امری دشوار است.» آنان می‌خواهند که پادشاه، که نمایندهٔ دولت است، از قلمرو دینی‌ای که ایشان به‌عنوان صاحبان اقتدار آن شناخته می‌شوند، دور بماند. آنان علیه اصول پیوند کلیسا و دولت اعتراض ندارند؛ اعتراضشان این است که نبوکدنصر، در مقام نمایندهٔ دولت، می‌خواهد اختیار کلیسا را به دست بگیرد. اگر رهبران دینی بر دولت حکم می‌راندند، آنان با رابطهٔ کلیسا و دولت مشکلی نداشتند. آزمون «تمثالِ وحش» که در آن سرنوشت ابدی خود را تعیین می‌کنیم—چونان خوابِ تمثالِ نبوکدنصر—آزمونی مرگ و زندگی است.

> And the decree went forth that the wise men should be slain; and they sought Daniel and his fellows to be slain. Then Daniel answered with counsel and wisdom to Arioch the captain of the king’s guard, which was gone forth to slay the wise men of Babylon: He answered and said to Arioch the king’s captain, Why is the decree so hasty from the king? Then Arioch made the thing known to Daniel. Daniel 2:13–15.

> و فرمان صادر شد که حکیمان کشته شوند؛ و در پی دانیال و یارانش برآمدند تا آنان را بکشند. آنگاه دانیال با تدبیر و حکمت به اریوخ، فرماندهٔ نگهبانانِ پادشاه، که برای کشتنِ حکیمانِ بابل بیرون رفته بود، پاسخ داد: او در پاسخ به اریوخ، فرماندهٔ نگهبانانِ پادشاه، گفت: چرا فرمان از سوی پادشاه چنین شتاب‌زده است؟ آنگاه اریوخ موضوع را به دانیال بازگفت. دانیال ۲:۱۳-۱۵.

When Daniel is enlightened about the understanding of the life and death circumstances of the dream of the yet unknown image, he is representing the enlightenment of the one hundred and forty-four thousand to the fact that they are in the history of the second and visual test of the three-step testing process. But Daniel is not simply representing those who have chosen to eat the correct diet, and therefore passed the first test, but also represents the human representative that God had given special insight into biblical prophecy.

وقتی دانیال نسبت به فهمِ شرایطِ مرگ و زندگیِ خوابِ پیکره‌ای که هنوز ناشناخته بود روشن می‌شود، او نمایانگر روشن‌شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر نسبت به این واقعیت است که آنان در تاریخِ آزمونِ دوم و بصریِ فرایندِ سه‌مرحله‌ایِ آزمون قرار دارند. اما دانیال صرفاً نمایندهٔ کسانی نیست که خوراکِ درست را برگزیده‌اند و بنابراین از آزمون نخست عبور کرده‌اند، بلکه همچنین نمادِ آن نمایندهٔ انسانی است که خداوند بینشی ویژه دربارهٔ نبوتِ کتاب مقدس به او داده بود.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Daniel 1:17.

> اما دربارهٔ این چهار جوان، خدا به آنان دانش و مهارت در همهٔ علوم و حکمت عطا کرد؛ و دانیال در همهٔ رؤیاها و خواب‌ها فهم داشت. دانیال ۱:۱۷

Though the four faithful Hebrews all passed the dietary test, Daniel was selected as the messenger of visions and dreams. Daniel is representing the prophetic messenger as represented by Elijah, John the Baptist, John the Revelator, William Miller and Future for America. The prophetic messenger is never separated from the prophetic test.

هرچند چهار عبرانیِ وفادار همگی آزمون خوراک را پشت سر گذاشتند، دانیال به‌عنوان پیام‌رسانِ رویاها و خواب‌ها برگزیده شد. دانیال نمایندهٔ پیام‌رسانِ نبوی است، همان‌گونه که ایلیا، یوحناى تعمیددهنده، یوحناى مکاشفه‌نگار، ویلیام میلر و فیوچر فور آمریکا نمایندهٔ آن هستند. پیام‌رسانِ نبوی هرگز از آزمونِ نبوی جدا نمی‌شود.

In the time of Christ, those who rejected the testimony of John, could not be benefitted by Jesus. In the Millerite history, those who rejected the first message (represented by William Miller), could not be benefitted by the second message. In both histories the faithful did not recognize where the testing process was leading to. The disciples refused to see the cross, though they were plainly told that it was to happen. The Millerites could not see the great disappointment. Daniel, when informed by Arioch of the life and death circumstances associated with Nebuchadnezzar’s image dream, did not know what the content of the dream was or where the image test was leading. All he knew was that it was a life and death situation. Daniel therefore needed time to understand the interpretation.

در زمان مسیح، کسانی که شهادتِ یحیی را رد کردند، نمی‌توانستند از عیسی بهره‌مند شوند. در تاریخِ جنبشِ پیروانِ میلر، کسانی که پیامِ نخست را (که ویلیام میلر نمایندهٔ آن بود) رد کردند، نمی‌توانستند از پیامِ دوم بهره‌مند شوند. در هر دو تاریخ، ایمانداران درنمی‌یافتند که فرایندِ آزمون به کجا می‌انجامد. شاگردان نمی‌پذیرفتند که صلیب در پیش است، هرچند آشکارا به آنان گفته شده بود که چنین خواهد شد. پیروانِ میلر نمی‌دیدند که ناامیدیِ بزرگ در پیش است. دانیال، هنگامی که اریوخ او را از وضعیتِ مرگ و زندگیِ مرتبط با رؤیای تمثالِ نبوکدنصر آگاه کرد، نمی‌دانست محتوای آن رؤیا چیست یا آزمونِ تمثال به کجا منتهی می‌شود. تنها چیزی که می‌دانست این بود که موضوعْ مرگ و زندگی بود. بنابراین دانیال برای فهمِ تعبیر به زمان نیاز داشت.

> Then Daniel went in, and desired of the king that he would give him time, and that he would shew the king the interpretation. Daniel 2:16.

> آنگاه دانیال داخل شد و از پادشاه درخواست کرد که به او مهلت بدهد تا تعبیر را به پادشاه بیان کند. دانیال ۲:۱۶

Daniel had manifested faith in the diet (methodology) he had decided to eat at the first test. Therefore he was given time, as were the disciples in the time of Christ. The time that was given to the disciples was the timespan of Christ’s death, burial, resurrection and his initial ascension, before He met with the disciples on the road to Emmaus, and then again in the upper room. Then at the end of the time He breathed upon them the Holy Spirit.

دانیال در نخستین آزمون، به رژیم غذایی (روش‌شناسی)‌ای که تصمیم گرفته بود از آن پیروی کند، ایمان خود را آشکار کرده بود. از این‌رو به او زمان داده شد، همان‌گونه که به شاگردان در زمان مسیح نیز زمان داده شد. زمانی که به شاگردان داده شد، بازهٔ مرگ، تدفین، رستاخیز و عروج نخستینِ مسیح بود، پیش از آن‌که او با شاگردان در راه عمواس دیدار کند و سپس دوباره در بالاخانه. سپس در پایان آن زمان، او روح‌القدس را بر آنان دمید.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> و چون این را گفت، بر ایشان دمید و به ایشان گفت: روح‌القدس را دریافت کنید. یوحنا ۲۰:۲۲.

Ezekiel prophesied and the dead bones were brought together. Then Ezekiel prophesied again and the Holy Spirit was breathed upon the newly formed bodies, and they stood up as a mighty army. When Christ breathed upon the disciples, He opened their understanding.

حزقیال نبوّت کرد و استخوان‌های مرده به هم پیوستند. سپس حزقیال بار دیگر نبوّت کرد و روح‌القدس بر پیکرهای تازه‌شکل‌گرفته دمیده شد و آنان همچون لشکری عظیم ایستادند. وقتی مسیح بر شاگردان دمید، فهم ایشان را گشود.

> Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:25.

> آنگاه او ذهن آنان را گشود تا نوشته‌های مقدس را درک کنند. لوقا ۲۴:۲۵.

All the prophets are speaking of the end of the world, and Daniel is no exception. The time he requested was a period of time that he might receive enlightenment. The time of waiting for the Millerites, was from the first disappointment until they recognized that they were in the tarrying time in connection with the prophecies of Matthew chapter twenty-five and of Habakkuk chapter two. The history of the tarrying time in Millerite history was fulfilled in the time of the second angel’s message. Daniel chapter two is representing that same history, so his request for time prophetically aligns with the Millerites’ tarrying time. Therefore, Daniel’s request for time and the tarrying time of the Millerites represents the tarrying time of the one hundred and forty-four thousand, which began on July 18, 2020.

همهٔ انبیا از پایان جهان سخن می‌گویند و دانیال نیز مستثنا نیست. زمانی را که او درخواست کرد، دوره‌ای بود تا در آن به بینش دست یابد. زمانِ انتظارِ پیروانِ میلر، از نخستین ناامیدی تا وقتی بود که دریافتند بر اساسِ نبوت‌های متی، باب بیست‌وپنجم، و حبقوق، باب دوم، در زمانِ تأخیر قرار دارند. دورهٔ تأخیر در تاریخِ پیروانِ میلر، در زمانِ پیامِ فرشتهٔ دوم تحقق یافت. دانیال، بابِ دوم، نمایانگرِ همان تاریخ است؛ پس درخواستِ او برای زمان، از نظر نبوی با زمانِ تأخیرِ پیروانِ میلر هم‌راستا است. بنابراین، درخواستِ دانیال برای زمان و زمانِ تأخیرِ پیروانِ میلر نمایانگرِ زمانِ تأخیرِ یکصد و چهل و چهار هزار است که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد.

Daniel’s request for time to understand Nebuchadnezzar’s image dream is represented in Revelation chapter eleven as the three and a half days that the two witness lay dead in the street. In the history of the three and a half days of Revelation eleven, the three and a half days that symbolically represent a prophetic wilderness, there is a voice that cries. The human voice that is employed by the Comforter to awaken and bring the dead dry bones to life is represented by Daniel, who is given the prophetic revelation of what the dream was and what it represented. The voice crying in the wilderness has been given prophetic understanding of dreams and visions, as represented by Daniel. The voice is crying, thus identifying that he has been given the message of the Midnight Cry, and the cry is given at midnight, which represents darkness.

درخواستِ دانیال برای مهلت تا خوابِ تمثالِ نبوکدنصر را بفهمد، در باب یازدهمِ مکاشفه به‌صورتِ سه روز و نیمی نمایانده شده است که در آن دو شاهد در خیابان مرده افتاده‌اند. در تاریخِ آن سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه—سه روز و نیمی که به‌گونه‌ای نمادین نمایانگرِ بیابانی نبوتی است—صدایی هست که فریاد می‌زند. صدای انسانی‌ای که تسلی‌دهنده به کار می‌گیرد تا بیدار کند و استخوان‌های خشکِ مرده را به حیات بازآورد، به‌وسیلهٔ دانیال نمایندگی می‌شود؛ همان که مکاشفهٔ نبوتیِ این‌که خواب چه بود و چه معنایی داشت به او داده شد. صدایی که در بیابان فریاد می‌زند، فهمی نبوتی از خواب‌ها و رؤیاها یافته است، چنان‌که دانیال نمایانگرِ آن است. آن صدا در حال فریاد زدن است و بدین‌سان نشان می‌دهد که پیامِ ندای نیمه‌شب به او سپرده شده، و این ندا در نیمه‌شب داده می‌شود که نمایانگرِ تاریکی است.

In the deepest darkness at midnight the voice (Daniel) was given understanding of a message that was cloaked in darkness. The command given to the voice (Ezekiel), is to prophesy to the dead dry bones. As he does so, the Comforter is breathed upon the dead in the street and they are “revived.” But the revival is only accomplished by prayer. Prayer is a waymark in the history of the revival of the dead dry bones that are slain in the street. Daniel prophetically represents that waymark, right at the appropriate place where the waymark is identified.

در ژرف‌ترین تاریکیِ نیمه‌شب، به آن صدا (دانیال) درکِ پیامی داده شد که در تاریکی پوشیده شده بود. فرمانی که به آن صدا (حزقیال) داده شد این است که به استخوان‌های خشک و مرده نبوت کند. هنگامی که چنین می‌کند، تسلی‌دهنده بر مردگانِ در خیابان دمیده می‌شود و آنان «احیا» می‌شوند. اما این احیا تنها با دعا تحقق می‌یابد. دعا یک نشانهٔ راه در تاریخِ احیای استخوان‌های خشکِ کشته‌شدگانِ در خیابان است. دانیال به‌صورت نبوی نمایانگر آن نشانهٔ راه است، درست در همان جای مناسب که آن نشانهٔ راه شناسایی می‌شود.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer. While the people are so destitute of God’s Holy spirit, they cannot appreciate the preaching of the Word; but when the Spirit’s power touches their hearts, then the discourses given will not be without effect. Guided by the teachings of God’s Word, with the manifestation of His Spirit, in the exercise of sound discretion, those who attend our meetings will gain a precious experience, and returning home, will be prepared to exert a healthful influence.

> احیای دینداریِ حقیقی در میان ما بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. جست‌وجوی آن باید نخستین کار ما باشد. برای به‌دست آوردن برکتِ خداوند باید کوششی جدی صورت گیرد، نه از آن رو که خدا مایل نیست برکتش را بر ما ارزانی دارد، بلکه از آن رو که ما برای دریافت آن آماده نیستیم. پدر آسمانیِ ما بیش از آن‌که والدین زمینی بخواهند هدایای نیکو به فرزندانشان بدهند، مایل است روح‌القدسِ خود را به کسانی که از او می‌طلبند عطا کند. اما وظیفهٔ ماست که با اعتراف، فروتنی، توبه و دعای جدی، شرایطی را که خدا بر پایهٔ آن وعده داده برکتش را به ما عطا کند، به‌جا آوریم. احیا را تنها باید در پاسخ به دعا انتظار داشت. تا زمانی که مردم این‌چنین از روح مقدسِ خدا بی‌بهره‌اند، نمی‌توانند موعظهٔ کلام را ارج نهند؛ اما هنگامی که قدرتِ روح دل‌هایشان را لمس کند، آنگاه موعظه‌های ایرادشده بی‌اثر نخواهد بود. با هدایت تعالیم کلام خدا، با ظهور روح او، و با به‌کارگیری تشخیصِ عاقلانه، آنان که در اجتماعات ما حضور می‌یابند تجربه‌ای گران‌بها به‌دست خواهند آورد و چون به خانه بازگردند، آماده خواهند بود تا تأثیری سالم‌بخش بر جای گذارند.

> “The old standard bearers knew what it was to wrestle with God in prayer, and to enjoy the outpouring of His Spirit. But these are passing off from the stage of action; and who are coming up to fill their places? How is it with the rising generation? Are they converted to God? Are we awake to the work that is going on in the heavenly sanctuary, or are we waiting for some compelling power to come upon the church before we shall arouse? Are we hoping to see the whole church revived? That time will never come.

> پرچمداران قدیمی می‌دانستند که در دعا با خدا کشتی گرفتن چیست و از افاضهٔ روح او بهره‌مند می‌شدند. اما اینان از صحنهٔ عمل کنار می‌روند؛ و چه کسانی جای آنان را پر خواهند کرد؟ وضع نسل نوخاسته چگونه است؟ آیا آنان به خدا بازگشته‌اند؟ آیا ما نسبت به کاری که در قدس آسمانی در جریان است بیداریم، یا منتظریم نیرویی قاهر بر کلیسا بیاید تا آنگاه برانگیخته شویم؟ آیا امید داریم که تمام کلیسا احیا شود؟ آن زمان هرگز فرا نخواهد رسید.

> “There are persons in the church who are not converted, and who will not unite in earnest, prevailing prayer. We must enter upon the work individually. We must pray more, and talk less. Iniquity abounds, and the people must be taught not to be satisfied with a form of godliness without the spirit and power. If we are intent upon searching our own hearts, putting away our sins, and correcting our evil tendencies, our souls will not be lifted up unto vanity; we shall be distrustful of ourselves, having an abiding sense that our sufficiency is of God.” Selected Messages, book 1, 121, 122.

> در کلیسا کسانی هستند که تبدیل نیافته‌اند و حاضر نیستند در دعای جدی و کارساز هم‌دل شوند. باید هر یک شخصاً وارد این کار شویم. باید بیشتر دعا کنیم و کمتر سخن بگوییم. شرارت فراوان است و باید به مردم آموخت که به صورتی از دینداری که روح و قدرت ندارد قانع نشوند. اگر همّت خود را صرف تفتیش دل‌های خویش، کنار گذاشتن گناهان‌مان و اصلاح تمایلات شرورمان کنیم، دچار غرورِ پوچ نخواهیم شد؛ نسبت به خود بی‌اعتماد خواهیم بود و همواره آگاه خواهیم بود که کفایت ما از خداست. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، صفحات ۱۲۱ و ۱۲۲.

Based upon faith in the diet that Daniel had chosen to eat, he was then brought into a visual testing process that required him to use the methodology that was represented by his diet, to first promise that his God would identify and explain the dream, and thereafter accomplish the presentation of that dream to the king. He possessed the correct diet, or the correct methodology, and then he was to visually manifest his faith by presenting the message of Nebuchadnezzar’s image dream that was in absolute “darkness.” His next action, was his visual manifestation of faith, for he then exercised the divine formula for God’s people when they find themselves in darkness.

بر پایهٔ ایمانی که به رژیم غذاییِ برگزیدهٔ خود داشت، دانیال سپس وارد فرایندِ آزمونیِ دیداری شد که از او می‌خواست از روشی که آن رژیم نمایانگرش بود استفاده کند: نخست قول بدهد که خدای او خواب را آشکار و تفسیر خواهد کرد، و سپس آن خواب را به پادشاه ارائه کند. او دارای رژیمِ درست، یا همان روشِ درست، بود و آنگاه می‌بایست ایمانش را به‌طور دیداری آشکار کند؛ با ارائهٔ پیامِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر که در «تاریکی مطلق» بود. اقدامِ بعدیِ او بروزِ دیداریِ ایمانش بود، زیرا سپس فرمولِ الهی برای قومِ خدا را، هنگامی که خود را در تاریکی می‌یابند، به کار بست.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.” Steps to Christ, 94.

> تاریکیِ شریر کسانی را که از دعا غفلت می‌کنند دربر می‌گیرد. وسوسه‌های درگوشیِ دشمن آنان را به گناه می‌کشاند؛ و همهٔ این‌ها از آن روست که از امتیازاتی که خدا در مقررۀ الهیِ دعا به آنان عطا کرده است، بهره نمی‌برند. چرا پسران و دختران خدا از دعا کردن اکراه داشته باشند، حال آن‌که دعا کلیدی است در دست ایمان برای گشودن خزانهٔ آسمان، جایی که منابعِ بی‌کرانِ قادرِ مطلق اندوخته شده است؟ بدون دعای بی‌وقفه و مراقبتِ هوشیارانه، در خطر آنیم که سهل‌انگار شویم و از راه راست منحرف گردیم. خصم پیوسته می‌کوشد راه رسیدن به تختِ فیض را سد کند، تا مبادا با تضرّعِ صادقانه و ایمان، فیض و قدرتِ مقاومت در برابر وسوسه را به دست آوریم.» گام‌هایی به سوی مسیح، ص ۹۴.

With the darkness of the content of Nebuchadnezzar’s dream of the night, Daniel pressed together with his three companions and prayed.

در پی تیرگیِ مضمونِ خوابِ شبانهٔ نبوکدنصر، دانیال و سه یارش به هم فشرده شدند و دعا کردند.

> Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel answered and said, Blessed be the name of God for ever and ever: for wisdom and might are his: And he changeth the times and the seasons: he removeth kings, and setteth up kings: he giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him. I thank thee, and praise thee, O thou God of my fathers, who hast given me wisdom and might, and hast made known unto me now what we desired of thee: for thou hast now made known unto us the king’s matter. Daniel 2:17–23.

> سپس دانیال به خانهٔ خود رفت و آن امر را به حنانیا، میشائیل و عزریا، یارانش، بازگفت؛ تا از خدای آسمان‌ها در خصوص این راز رحمت بطلبند، مبادا دانیال و یارانش با دیگر حکیمان بابل هلاک شوند. آنگاه راز در رؤیای شب بر دانیال آشکار شد. سپس دانیال خدای آسمان‌ها را متبارک خواند. دانیال پاسخ داد و گفت: "متبارک باد نام خدا تا ابدالآباد، زیرا حکمت و قدرت از آنِ اوست. او زمان‌ها و فصل‌ها را دگرگون می‌کند؛ پادشاهان را برمی‌اندازد و پادشاهان را برمی‌نشاند؛ به دانایان حکمت می‌بخشد و به فهمیدگان دانش می‌دهد. او امور عمیق و نهان را آشکار می‌سازد؛ می‌داند چه در تاریکی است و نور نزد او ساکن است. ای خدای پدرانم، تو را شکر و ستایش می‌کنم، که به من حکمت و قدرت عطا کردی و اکنون آنچه را از تو خواستیم بر من معلوم ساختی، زیرا اکنون امر پادشاه را بر ما معلوم کردی." دانیال ۲:۱۷-۲۳.

Daniel was then rewarded by Him that “knoweth what is in the darkness.” The movement for Sunday legislation is going on in darkness, and those who have made a profession of consuming the divine diet are required to recognize the formation of the image of the beast that prepares the religious and political platform for enforcing the mark of papal authority.

سپس دانیال از سوی آن که «می‌داند چه چیز در تاریکی است» پاداش یافت. جنبشِ قانون‌گذاری برای یکشنبه در تاریکی پیش می‌رود، و کسانی که ادعای تغذیه از خوراک الهی دارند ملزم‌اند که شکل‌گیریِ تصویرِ وحش را که بستر دینی و سیاسیِ اِعمالِ نشانِ اقتدار پاپی را فراهم می‌کند، تشخیص دهند.

Daniel chapter two is identifying not simply the history of the second angel in Millerite history, but more directly he is illustrating the history of the second angel in the movement of the third angel. In the testing of Nebuchadnezzar’s image dream, the test of the image of the beast is represented. The prophetic steps of God’s people awakening to the life and death circumstances of the approaching Sunday law is being very specifically identified in the books of Daniel and Revelation.

فصل دوم دانیال نه تنها تاریخ فرشتهٔ دوم را در تاریخ میلریتی شناسایی می‌کند، بلکه به‌طور مستقیم‌تر تاریخ فرشتهٔ دوم را در جنبش فرشتهٔ سوم به تصویر می‌کشد. در آزمونِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر، آزمونِ تمثالِ وحش نمایانده می‌شود. مراحل نبویِ بیدار شدنِ قومِ خدا نسبت به شرایطِ مرگ و زندگیِ قانونِ روزِ یکشنبه که در حال نزدیک شدن است، به‌طور بسیار مشخص در کتاب‌های دانیال و مکاشفه شناسایی می‌شود.

Daniel, represents the messenger of the history where the life-or-death message of the image dream goes forth. He stands upon the diet he has come to understand, and by faith states that God can make known the vision, but he requests time. The time is the tarrying time. At the conclusion of the tarrying time, he is given knowledge of what was in Nebuchadnezzar’s dark dream, but not simply that. He not only receives understanding of the image dream, which typifies the image of the beast and its associated test, but he is also praising God at the end of the tarrying time for God “giveth wisdom unto the wise, and knowledge to them that know understanding: He revealeth the deep and secret things: he knoweth what is in the darkness, and the light dwelleth with him.”

دانیال نمایندهٔ پیام‌آورِ آن دوره‌ای از تاریخ است که پیام مرگ‌وزندگیِ رویای تمثال اعلان می‌شود. او بر رژیم غذایی‌ای که به آن پی برده بود پایبند می‌ماند و با ایمان اعلام می‌کند که خدا می‌تواند رؤیا را آشکار سازد، اما درخواست زمان می‌کند. آن زمان، زمانِ درنگ است. در پایانِ زمانِ درنگ، دانشی دربارهٔ آنچه در خوابِ تیرهٔ نبوکدنصر بود به او عطا می‌شود، اما نه فقط آن. او نه‌تنها فهمِ رویای تمثال را که نمادِ صورتِ وحش و آزمونِ مرتبط با آن است دریافت می‌کند، بلکه در پایانِ زمانِ درنگ خدا را نیز می‌ستاید، زیرا خدا «حکمت را به دانایان می‌بخشد و دانش را به آنان که فهم دارند؛ ژرف و پنهان را آشکار می‌سازد؛ آنچه را در تاریکی است می‌داند و نور نزد او ساکن است.»

Daniel is here placing his praise in the context that there has been an “increase of knowledge”, for he who identifies in chapter twelve that the “wise” will understand the “increase of knowledge”, and is also praising God that He had given “wisdom” and “knowledge” to “the wise.” He is directly referencing the wise virgins, and connecting his time with the tarrying time. He is placing the illustration found in chapter two directly into the perfect fulfillment of the tarrying time of Matthew twenty-five in the movement of the third angel. More significantly is the fact that the book of Revelation identifies that just before the close of probation, John was told to seal not the sayings of the prophecies of the books of Daniel and Revelation, for they are the same book.

دانیال در این‌جا ستایش خود را در چارچوب این نکته قرار می‌دهد که «افزایش دانش» روی داده است، زیرا او همان کسی است که در باب دوازدهم تصریح می‌کند که «خردمندان» «افزایش دانش» را درک خواهند کرد، و نیز خدا را می‌ستاید که به «خردمندان» «حکمت» و «دانش» داده است. او مستقیماً به دوشیزگانِ خردمند اشاره می‌کند و زمان خود را با زمانِ تأخیر پیوند می‌دهد. او تمثیلی را که در باب دوم آمده، مستقیماً در تحققِ کاملِ زمانِ تأخیرِ باب بیست‌وپنجمِ متی، در جنبشِ فرشتهٔ سوم، جای می‌دهد. مهم‌تر از این، کتابِ مکاشفه بیان می‌کند که درست پیش از پایانِ مهلت، به یوحنا گفته شد سخنانِ نبوت‌های کتاب‌های دانیال و مکاشفه را مهر و موم نکند، زیرا آن‌ها یک کتاب‌اند.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

The time when the prophecies of Daniel and Revelation are to be unsealed is in the tarrying time of the parable of the ten virgins, and that time is represented by Daniel’s request for time. His request for time was followed by prayer, which must take place in advance of the resurrection of the dead dry bones. In the time period that the increase of knowledge and the understanding of the dream image that is cloaked in darkness was revealed, God did something else for Daniel. “He revealeth the deep and secret things.” The secret thing of the history of the Midnight Cry is the prophecy in Revelation that is unsealed just before probation closes. That “deep and secret” thing is “truth.”

زمانی که نبوّت‌های دانیال و مکاشفه باید مُهرشکسته شوند، در دورهٔ درنگِ مَثَلِ ده باکره است، و آن زمان با درخواستِ دانیال برای مهلت نمایانده شده است. درخواستِ او برای مهلت با دعا دنبال شد؛ دعایی که باید پیش از رستاخیزِ استخوان‌های خشک و مرده رخ دهد. در دوره‌ای که افزایشِ دانش و فهمِ پیکرهٔ رؤیایی که در تاریکی پوشیده شده بود آشکار شد، خدا کار دیگری برای دانیال انجام داد: «او چیزهای عمیق و پنهان را آشکار می‌سازد.» امرِ پنهانِ تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، نبوّتی در مکاشفه است که درست پیش از بسته‌شدنِ مهلت بازگشوده می‌شود. آن چیزِ «عمیق و پنهان»، «حقیقت» است.

Truth becomes the prophetic key that is opened to the messenger represented by Daniel that allows the hidden history of the “seven thunders” to be recognized. The hidden history is the history of three waymarks. The first is a disappointment and the last is a disappointment as illustrated in Millerite history. The Hebrew word that is translated as “truth” was created by the “Wonderful Linguist”, through the combination of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. Jesus is the first and last, and He is the “truth.” The structure of the word that was created by the “Wonderful Linguist” identifies the three prophetic waymarks that are the hidden history of the “seven thunders,” that were to be sealed until Daniel asked for “time” and went to prayer.

حقیقت به کلیدِ نبوی‌ای بدل می‌شود که برای پیام‌آوری که دانیال نمایندهٔ اوست گشوده می‌شود و امکان بازشناسی تاریخ پنهانِ «هفت رعد» را فراهم می‌کند. تاریخ پنهان، تاریخِ سه نشانِ راه است. نخستین، سرخوردگی است و آخرین نیز سرخوردگی است، چنان‌که در تاریخِ جنبشِ میلری نشان داده شده است. واژهٔ عبری‌ای که به «حقیقت» ترجمه می‌شود، به‌دستِ «زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز» از ترکیبِ حرفِ نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری پدید آمد. عیسی اول و آخر است، و او «حقیقت» است. ساختارِ آن واژه که به‌دستِ «زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز» پدید آمد، سه نشانِ راهِ نبوی را مشخص می‌کند که همان تاریخِ پنهانِ «هفت رعد»اند، که قرار بود تا هنگامی که دانیال «زمان» را طلب کرد و به دعا پرداخت، مُهر و موم بمانند.

The disappointment of July 18, 2020, was the first waymark, and it illustrates the disappointment associated with the last of three waymarks, which is the Sunday law. The middle letter, the thirteenth letter is a symbol of rebellion, and it is a symbol of the middle waymark of the hidden history of the seven thunders. The rebellion is represented by the foolish virgins at the Midnight Cry, for the Midnight Cry is the middle waymark of the three-step history of July 18, 2020, the Midnight Cry and the soon-coming Sunday law. As soon as it is midnight, time moves into the thirteenth hour, where the visible manifestation of the foolish virgins is demonstrated by their recognition that they do not have the golden oil.

سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نخستین نشانِ راه بود و سرخوردگیِ مربوط به آخرینِ نشان از میان سه نشانِ راه، یعنی قانونِ یکشنبه، را نشان می‌دهد. حرفِ میانی، یعنی سیزدهمین حرف، نمادِ شورش است و نمادِ نشانِ راهِ میانیِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد به شمار می‌آید. این شورش در فریادِ نیمه‌شب به‌وسیلهٔ دوشیزگانِ نادان نمایان می‌شود، زیرا فریادِ نیمه‌شب نشانِ راهِ میانیِ تاریخِ سه‌مرحله‌ایِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، فریادِ نیمه‌شب و قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است. به‌محض آن‌که نیمه‌شب شود، زمان وارد ساعتِ سیزدهم می‌شود؛ آن‌جا نمودِ آشکارِ دوشیزگانِ نادان با اذعانِ آنان به این‌که روغنِ طلایی ندارند، نشان داده می‌شود.

In the symbolic “wilderness” of the “three and a half days” of Revelation chapter eleven, God’s people are represented as being in the symbolic history of the curse of “seven times.” At the end of that period, they are to recognize that they have been scattered, that they have sinned, that their fathers have sinned, that they have been walking contrary to God and that God has been walking contrary to them. That recognition is to lead them to pray the Leviticus twenty-six prayer. That recognition that they must pray the prayer of Leviticus’s twenty-six prayer aligns prophetically with Daniel’s prayer of Daniel chapter two, and it is illustrated by Daniel’s prayer in chapter nine. The reason that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine was based upon his recognition that he was at the end of the seventy years of Jeremiah’s prophecy of the captivity of God’s people.

در «بیابان» نمادینِ «سه روز و نیمِ» باب یازدهمِ مکاشفه، قوم خدا چنین نمایانده می‌شوند که در تاریخ نمادینِ نفرینِ «هفت بار» به سر می‌برند. در پایان آن دوره، باید دریابند که پراکنده شده‌اند، که گناه کرده‌اند، که پدرانشان گناه کرده‌اند، که برخلاف خدا رفتار می‌کرده‌اند و خدا نیز برخلاف ایشان رفتار می‌کرده است. این شناخت باید آنان را برانگیزد تا دعای باب بیست‌وششمِ لاویان را بخوانند. این شناخت که باید دعای باب بیست‌وششمِ لاویان را بخوانند، از نظر نبوی با دعای دانیال در باب دومِ کتابِ دانیال هم‌راستا است و با دعای او در باب نهم به تصویر کشیده می‌شود. دلیل اینکه دانیال در باب نهم دعای باب بیست‌وششمِ لاویان را به جا آورد، بر شناخت او استوار بود که به پایان هفتاد سالِ نبوتِ ارمیا دربارهٔ اسارتِ قومِ خدا رسیده است.

Those same seventy years represent the history of the sealing of God’s people. Those seventy years represent the cleansing of Malachi chapter three and Christ’s two temple cleansings. They represent the history of the test of the image of the beast. That history began on September 11, 2001, and ends at the soon-coming Sunday law. At the end of that symbolic seventy-year period, Daniel seeks a “tarrying time” so he can pray. His prayer was answered when the final secret of prophecy was revealed unto him. That revelation came while God’s true Protestant people were still in the “wilderness” scattering time after July 18, 2020. At that time the “truth” was revealed to the “voice crying in the wilderness”.

همان هفتاد سال نمایانگرِ تاریخِ مُهر شدنِ قومِ خداست. آن هفتاد سال نمایانگرِ تطهیرِ بابِ سومِ ملاکی و دو بار پاک‌سازیِ هیکل به‌دستِ مسیح است. آن هفتاد سال همچنین نمایانگرِ تاریخِ آزمونِ تمثالِ وحش است. آن تاریخ در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع پایان می‌یابد. در پایانِ آن دورهٔ نمادینِ هفتادساله، دانیال برای دعا درخواستِ «زمانِ تأخیر» می‌کند. دعایش زمانی مستجاب شد که رازِ نهاییِ نبوت بر او آشکار گردید. آن مکاشفه زمانی آمد که قومِ راستینِ پروتستانِ خدا پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ هنوز در دورانِ پراکندگیِ «بیابان» بودند. در همان زمان، «حقیقت» بر «صدایی که در بیابان ندا می‌دهد» آشکار شد.

We will continue Daniel chapter two in the next article.

در مقاله بعدی به فصل دوم دانیال ادامه می‌دهیم.

> And the anger of the Lord was kindled against this land, to bring upon it all the curses that are written in this book: And the Lord rooted them out of their land in anger, and in wrath, and in great indignation, and cast them into another land, as it is this day. The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:27–29.

> و خشم خداوند بر این زمین افروخته شد تا همهٔ لعنت‌هایی را که در این کتاب نوشته شده بر آن بیاورد؛ و خداوند ایشان را در خشم و غضب و قهر عظیم از سرزمینشان برکند و ایشان را به سرزمینی دیگر افکند، چنان‌که امروز است. امور نهان از آنِ خداوند، خدای ما، است؛ اما آنچه آشکار شده از آنِ ما و فرزندان ما تا ابد است تا همهٔ سخنان این شریعت را به‌جای آوریم. تثنیه ۲۹:۲۷-۲۹

Back to Articles