Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Six

کتاب دانیال - شمارهٔ هفتاد و شش

Unsealing Prophecies: The Rejection of Light in 1856 and its Consequences

برداشتن مهر و موم از پیشگویی‌ها: نپذیرفتن نور در سال ۱۸۵۶ و پیامدهای آن

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2024

Formats

PDF
Word

In 1856 the light of the “seven times” was unsealed and by 1863 that light was rejected. The prophet from Judah brought the light to wicked king Jeroboam, and Jeroboam rejected the light. Isaiah brought the same light to wicked king Ahaz, and he also rejected the light. For refusing the light associated with the pool of Shiloah, the kingdoms of both Jeroboam (the northern) and Ahaz (the southern) were taken into slavery by a king from the north in 723 BC, and 677 BC respectively.

در سال ۱۸۵۶ مهر و مومِ نورِ «هفت زمان» شکسته شد و تا سال ۱۸۶۳ آن نور رد شد. پیامبری از یهودا آن نور را نزد پادشاهِ شریر، یربعام، آورد و یربعام آن نور را رد کرد. اشعیا همان نور را نزد پادشاهِ شریر، آحاز، آورد و او نیز آن نور را رد کرد. به سبب رد کردن نوری که با حوضِ شیلوح مرتبط بود، پادشاهی‌های یربعام (شمالی) و آحاز (جنوبی) به ترتیب در سال‌های ۷۲۳ و ۶۷۷ پیش از میلاد به دست شاهی از شمال به بردگی کشیده شدند.

Moses, in Aaron’s rebellion; Isaiah with Ahaz and Jeremiah with other kings, represented the faithful of Millerite history who were all representing the messengers of light in the last-day rebellion. The “first” last-day crisis of 1863, and the “last” last-day crisis of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven (the soon-coming Sunday law), are represented by all these prophetic lines. The prophet from Judah represents a prophet that backslid from his responsibility, and ends up buried in the same grave as apostate Protestantism. His death and his burial were in response to his choosing to eat and drink the diet of the lying prophet of Bethel.

موسی در زمان شورش هارون، اشعیا در کنار آحاز، و ارمیا در کنار دیگر پادشاهان، نمایندهٔ وفادارانِ تاریخِ جنبشِ میلری بودند که همگی پیام‌آورانِ نور را در شورشِ روزهای آخر نمایندگی می‌کردند. «بحران نخستِ» روزهای آخر در سال ۱۸۶۳ و «آخرینِ بحرانِ» روزهای آخر یعنی «زلزلهٔ عظیمِ» باب یازدهمِ مکاشفه (قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد)، به‌وسیلهٔ همهٔ این خطوطِ نبوتی نمایانده شده‌اند. پیامبرِ از یهودا نمایندهٔ پیامبری است که از مسئولیتِ خود عقب‌نشینی کرد و در نهایت در همان قبری که پروتستانیسمِ مرتد در آن است به خاک سپرده می‌شود. مرگ و دفنِ او در پاسخ به انتخابش برای خوردن و نوشیدن از خوراکِ پیامبرِ دروغینِ بیت‌ئیل بود.

The judgment of being overcome by the papacy (the king of Assyria) at the Sunday law, that was typified by the scattering of the northern and southern kingdoms of Jeroboam and Ahaz, aligns with the fate of the Judean prophet, for he died between a “lion” and an “ass.” The “lion” is the symbol of Babylon which in the last days is the papacy.

داوریِ مغلوب شدن به دست پاپیّت (پادشاه آشور) در زمان قانون یکشنبه، که به‌صورت نمادین با پراکندگیِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ یربعام و آحاز نشان داده شده بود، با سرنوشتِ پیامبرِ یهودایی هم‌خوان است، زیرا او میان یک «شیر» و یک «الاغ» مُرد. «شیر» نماد بابل است که در روزهای آخر همان پاپیّت است.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

> و بعد از آنکه نان خورده و نوشیده بود، برایش خر را زین کرد، یعنی برای آن نبی که او را بازگردانده بود. و چون او رفت، شیری در راه به او برخورد و او را کشت؛ جسدش در راه افتاده بود و خر در کنار آن ایستاده بود، و شیر نیز در کنار جسد ایستاده بود. و اینک مردانی می‌گذشتند و جسد افتاده در راه و شیری را که کنار جسد ایستاده بود دیدند؛ پس آمدند و آن را در شهری که آن نبی پیر در آن ساکن بود خبر دادند. و چون آن نبی که او را از راه بازگردانده بود این را شنید، گفت: این مردِ خداست که نسبت به کلامِ خداوند نافرمانی کرد؛ از این‌رو خداوند او را به دستِ شیر سپرده است، و شیر او را دریده و کشته است، مطابق کلامِ خداوند که به او گفته بود. و به پسران خود گفت: خر را برایم زین کنید. و آنان خر را برایش زین کردند. و او رفت و جسدِ آن مرد را که در راه افتاده بود یافت، و خر و شیر را دید که کنار جسد ایستاده بودند؛ شیر نه جسد را خورده بود و نه خر را دریده بود. آنگاه نبی جسدِ مردِ خدا را برداشت و بر خر نهاد و آن را بازگرداند؛ و نبی پیر به شهر آمد تا بر او سوگواری کند و او را به خاک بسپارد. و جسدِ او را در قبرِ خود نهاد؛ و بر او سوگوار شدند و گفتند: وای، برادرِ من! و بعد از آنکه او را به خاک سپرد، به پسران خود گفت: چون مُردم، مرا در همان قبری که مردِ خدا در آن مدفون است به خاک بسپارید؛ استخوان‌هایم را کنار استخوان‌های او بگذارید. زیرا آن سخنی که به کلامِ خداوند بر مذبحِ بیت‌ئیل و بر همهٔ خانه‌های بلندی‌ها که در شهرهای سامره است ندا داد، حتماً تحقق خواهد یافت. اول پادشاهان ۱۳:‏۱۱‏-‏۳۲.

The Judean prophet died between two symbols. The lion is a symbol of Babylon, and modern Babylon in the last days is the King of the North, who comes to his end with none to help in Daniel chapter eleven, verse forty-five. The mark of his authority is the worship of the sun, which is the fourth abomination, and where the fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing toward the sun in Ezekiel chapter eight. In Miller’s dream he was shown that not only did the jewels get scattered and covered up, but also that the casket itself, which represented the Bible, was also torn apart.

پیامبر یهودا میان دو نماد جان سپرد. شیر نماد بابل است، و بابلِ مدرن در ایام آخر پادشاه شمال است که در کتاب دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهل‌وپنج، بی‌آنکه کسی یاری‌اش کند به پایان خود می‌رسد. نشان اقتدار او پرستش خورشید است که چهارمین رجس است، و در کتاب حزقیال باب هشت، نسل چهارم ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در حال سجده به سوی خورشید به تصویر کشیده می‌شود. در رؤیای میلر به او نشان داده شد که نه‌تنها جواهرات پراکنده و پوشانده شدند، بلکه خودِ صندوقچه که نمایانگر کتاب مقدس بود نیز از هم گسیخته شد.

In the third generation of Adventism the work of introducing the use of the so-called modern translations of the Bible was promoted by the leadership of Adventism. Those so called modern translations were derived from a corrupted set of manuscripts that are promoted by the theologians of the man of sin, and apostate Protestantism. Miller’s casket was the King James Version that was translated from the uncorrupted manuscripts.

در نسل سوم ادونتیسم، کارِ معرفیِ استفاده از ترجمه‌های به‌اصطلاح مدرنِ کتاب مقدس توسط رهبریِ ادونتیسم ترویج شد. آن ترجمه‌های به‌اصطلاح مدرن از مجموعه‌ای تحریف‌شده از نسخه‌های خطی برگرفته شده بودند که توسط الهی‌دانانِ مردِ گناه و پروتستانتیسمِ مرتد ترویج می‌شوند. صندوقچهٔ میلر ترجمهٔ کینگ جیمز بود که از نسخه‌های خطیِ تحریف‌نشده ترجمه شده بود.

By the fourth generation of Laodicean Adventism, the church had joined the World Council of Churches, a confederacy of the Roman church and her daughters. Adventism argued for years, for the benefit of their sleeping flock, that they were simply “observers,” at the World Council of Churches, until the bylaws of the evil confederacy revealed that the status of an “observer,” represents a full voting member!

تا نسل چهارمِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، کلیسا به شورای جهانی کلیساها، که اتحادی از کلیسای رومی و دخترانش است، پیوسته بود. ادونتیسم سال‌ها، برای دلخوشیِ گلهٔ خفته‌شان، استدلال می‌کرد که آنها در شورای جهانی کلیساها صرفاً «ناظر» بوده‌اند، تا اینکه اساسنامهٔ آن اتحادِ شریر آشکار کرد که جایگاهِ یک «ناظر» به منزلهٔ عضوِ تمام‌عیارِ دارای حق رأی است!

In their fourth generation they twice awarded the “man of sin” a gold medal. At least one of the medals was imprinted with the Catholic understanding of the Second Coming of Christ, portraying Jesus placing His foot upon the earth at His return, and it included a Catholic sun-halo behind Christ, and the Catholic abridgment of the fourth commandment, which simply stated, “remember the Sabbath.” In a court proceeding (which is a legal pronouncement), the President of the General Conference gave testimony where he identified that the Seventh-day Adventist church used to believe the papacy was the antichrist, but that his church had long ago assigned that belief “to the historical trash heap.”

در چهارمین نسل خود، آن‌ها دو بار به «مرد گناه» مدال طلا اعطا کردند. دست‌کم یکی از آن مدال‌ها با برداشت کاتولیکی از بازگشت دوم مسیح نقش بسته بود؛ عیسی را به تصویر می‌کشید که در بازگشتش پای خود را بر زمین می‌نهد، و پشت سر مسیح هالهٔ خورشیدیِ کاتولیکی داشت، و همچنین تلخیص کاتولیکیِ فرمان چهارم را که به‌سادگی نوشته بود: «روز سبت را به یاد داشته باش». در یک رسیدگی قضایی (که یک اعلامیهٔ قانونی است)، رئیس کنفرانس عمومی شهادت داد و در آن تصریح کرد که کلیسای ادونتیست روز هفتم پیش‌تر معتقد بود که نظام پاپی ضدّ مسیح است، اما کلیسای او مدت‌ها پیش آن باور را «به زباله‌دان تاریخ» سپرده است.

The fourth abomination (generation) is where the twenty-five leaders of the church of Jerusalem bow to the sun. The progressive abominations began with the image of jealousy that was set up at the entry, marking the beginning. The prophet from Judah ends up buried with apostate Protestantism, and the lion (Babylon) slays him, for he reverted to the methodology of apostate Protestantism, and is therefore unable to recognize that it is Rome that establishes the vision, and where there is no vision established by the symbol of the man of sin, you ultimately end up on the side of the man of sin.

رجاستِ چهارم (نسل) جایی است که بیست‌وپنج رهبرِ کلیسای اورشلیم در برابر خورشید سجده می‌کنند. رجاساتِ پی‌درپی با «تصویرِ حسد» که در ورودی نصب شده و نشانهٔ آغاز بود، آغاز شدند. پیامبر از یهودا سرانجام همراه با پروتستانیسمِ مرتد دفن می‌شود و شیر (بابل) او را می‌کشد، زیرا به روشِ پروتستانیسمِ مرتد بازگشت و از این‌رو نمی‌تواند تشخیص دهد که این روم است که بینش را تثبیت می‌کند؛ و جایی که هیچ بینشی به‌وسیله نمادِ مردِ گناه تثبیت نشده است، سرانجام در جانبِ مردِ گناه قرار می‌گیری.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «کسانی که در فهم واژه دچار سردرگمی می‌شوند و معنای ضد مسیح را درنمی‌یابند، مسلماً خود را در جانب ضد مسیح قرار خواهند داد.» مجموعه کرس، 105.

The Judean prophet was buried with the lying prophet of Bethel, who identified him as his “brother,” and he was found dead between two symbols. The “lion” represented his failure to understand the antichrist, and the “ass” is a symbol of Islam. Laodicean Adventism has already demonstrated through its silence concerning September 11, 2001, that it does not recognize that the subject of Islam of the third Woe is the Midnight Cry, latter rain message. Failure to recognize the message of the latter rain, is death! The latter rain began on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended, when the great buildings of New York City were thrown down. The “rain” is a message, and the message must be recognized to receive it.

پیامبرِ یهودا را همراه با پیامبرِ دروغ‌گوی بیت‌ئیل، که او را «برادر» خود خوانده بود، به خاک سپردند، و او مرده میان دو نماد یافت شد. «شیر» نشان‌دهندهٔ ناتوانی او در درک ضد مسیح بود و «الاغ» نمادی از اسلام است. ادونتیسمِ لاودیکیایی با سکوت خود دربارهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ از پیش نشان داده است که تشخیص نمی‌دهد که موضوعِ اسلام در وایِ سوم همان «فریادِ نیم‌شب»، یعنی پیامِ بارانِ پسین است. نشناختنِ پیامِ بارانِ پسین مرگ است! بارانِ پسین در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، هنگامی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ بابِ هجده فرود آمد، آنگاه که ساختمان‌های عظیمِ شهرِ نیویورک به زیر افکنده شدند. «باران» پیامی است، و برای دریافت آن باید این پیام را شناخت.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> ما نباید منتظر بارانِ پسین بمانیم. این باران بر همه کسانی فرو می‌ریزد که شبنم و رگبارهای فیضی را که بر ما می‌بارد، بشناسند و از آن بهره‌مند شوند. وقتی ذرات نور را گرد می‌آوریم، وقتی رحمت‌های استوار خدا را—که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم—قدر می‌دانیم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمام زمین باید از جلال خدا پر شود. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۸۴.

The “whole earth” knows what happened on September 11, 2001, but in order to receive the message that begins there and ultimately lightens the whole earth with God’s glory, the message must be recognized. The word “recognize,” means “to recollect or recover the knowledge of, either with an avowal of that knowledge or not. We recognize a person at a distance, when we recollect that we have seen him before, or that we have formerly known him. We recognize his features or his voice.” Webster’s 1828 Dictionary.

«تمام زمین» می‌داند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ چه رخ داد، اما برای دریافت آن پیامی که از همان‌جا آغاز می‌شود و در نهایت تمام زمین را با جلال خدا منوّر می‌سازد، لازم است پیام بازشناخته شود. واژهٔ «recognize» به معنای «به یاد آوردن یا بازیافتنِ آگاهی از چیزی است، خواه با اذعان به آن دانسته یا بدون آن. ما شخصی را از دور بازمی‌شناسیم، وقتی به یاد می‌آوریم که پیش‌تر او را دیده‌ایم یا اینکه قبلاً او را می‌شناختیم. چهره یا صدای او را بازمی‌شناسیم.» فرهنگ لغت وبستر، ۱۸۲۸.

The only way that a Laodicean Adventist can recognize the latter rain message that arrived on September 11, 2001, is if they recognize that they have seen the same manifestation of divine power in the past. On August 11, 1840 the mighty angel of Revelation ten descended, when the prophecy of the second Woe of Islam was fulfilled. That history was perfectly repeated when on September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended when the prophecy of the third Woe of Islam was fulfilled, and the failure to recognize Islam of the third Woe, is to be carried by the wild Arabian ass to the death that is brought about by the lion of modern Babylon.

تنها راهی که یک ادونتیستِ لاودیکیایی بتواند پیامِ بارانِ آخر را که در 11 سپتامبر 2001 رسید، تشخیص دهد، این است که دریابد که پیش‌تر همان تجلّیِ قدرتِ الهی را دیده است. در 11 اوت 1840، فرشتهٔ نیرومندِ باب دهمِ مکاشفهٔ یوحنا فرود آمد، هنگامی که نبوتِ وای دومِ اسلام تحقق یافت. آن تاریخ به‌طور کامل تکرار شد، وقتی که در 11 سپتامبر 2001 فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهمِ مکاشفهٔ یوحنا فرود آمد، زمانی که نبوتِ وای سومِ اسلام تحقق یافت؛ و نشناختنِ اسلامِ وای سوم، یعنی به‌دوش برده شدن توسط خرِ وحشیِ عربی به سوی مرگی که شیرِ بابلِ مدرن به بار می‌آورد.

The drunkards of Ephraim, who cannot read the book that is sealed, cannot see the repetition of Millerite history, for that recognition is based upon the latter rain methodology of “line upon line.” The concept that the manifestation of the power of God in Millerite history is repeated in the last days cannot be sustained by the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.

مستانِ افرایم که کتابِ مهر و موم‌شده را نمی‌توانند بخوانند، قادر به دیدنِ تکرارِ تاریخِ میلرایتی نیستند، زیرا آن شناخت بر روش‌شناسیِ بارانِ پسینِ «خط بر خط» استوار است. این مفهوم که ظهورِ قدرتِ خدا در تاریخِ میلرایتی در ایامِ آخر تکرار می‌شود، با روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم قابل دفاع نیست.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم شرکت می‌کند، قرار است با جلال خود تمام زمین را روشن سازد. در این‌جا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ظهورِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلی‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ نخست به هر مرکز تبشیری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقهٔ دینی مشاهده شد که از زمان اصلاحاتِ قرن شانزدهم در هر سرزمینی دیده شده است؛ اما همهٔ این‌ها را جنبش توانمندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم خواهد بود، پشت سر خواهد گذاشت. مناقشهٔ عظیم، ۶۱۱.

The blind leaders of modern Israel are forced by their methodology to reject the truth that there will be a repetition of the manifestation of the power of God in the last days, as was in former years.

رهبران نابینای اسرائیلِ معاصر، به موجب روش‌شناسیِ خود، ناگزیرند این حقیقت را رد کنند که در ایامِ آخر، تجلیِ قدرتِ خدا بار دیگر تکرار خواهد شد، چنان‌که در سال‌های پیشین بود.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

> "اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرم خداوند—نخستین بود که ضربت خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، آنان که خدا نور عظیمی به ایشان داده بود و به‌عنوان نگهبانان مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، به امانت خود خیانت کردند. آنان چنین موضعی اتخاذ کرده بودند که دیگر لازم نیست مانند روزگاران پیشین در پی معجزات و نمود آشکار قدرت خدا باشیم. زمانه عوض شده است. این سخنان بی‌ایمانی آنان را تقویت می‌کند و می‌گویند: خداوند نه نیکویی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را به داوری درنخواهد کشید. از این رو، 'سلامتی و امن' فریاد مردانی است که دیگر هرگز صدای خود را چون شیپور بلند نخواهند کرد تا به قوم خدا خطاهایشان و به خانه یعقوب گناهانشان را بنمایانند. این سگ‌های گنگ که پارس نمی‌کنند همان‌هایی‌اند که انتقام عادلانه خدای رنجیده را می‌چشند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال همه با هم هلاک می‌شوند." شهادت‌ها، جلد ۵، ص ۲۱۱.

The Laodicean blindness of the learned men who rule the unlearned of Jerusalem are unable to recognize the latter rain, for not only do they employ a corrupted biblical methodology, but the conclusions their false reasoning puts them in a position where they will deny any future manifestation of the power of God, as in former ages. Yet Malachi three identifies that when the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, then the offering will be as in days of old.

عالمانی که بر عامیانِ اورشلیم حکم می‌رانند، به کوریِ لاودیکیایی دچارند و قادر به شناختِ بارانِ آخر نیستند؛ زیرا نه‌تنها از روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ تحریف‌شده‌ای بهره می‌گیرند، بلکه نتایجِ استدلالِ باطل‌شان آنان را در موضعی قرار می‌دهد که هر ظهورِ آینده‌ای از قدرتِ خدا را، چنان‌که در اعصارِ گذشته بود، انکار خواهند کرد. با این همه، ملاکی بابِ سه تصریح می‌کند که چون فرستادهٔ عهد پسرانِ لاوی را پاک سازد، آنگاه هدیه همچون ایامِ قدیم خواهد بود.

> “The True Witness declares, ‘I know thy works.’ ‘Repent, and do the first works.’ This is the true test, the evidence that the Spirit of God is working in the heart to imbue you with his love. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ The church is like the unproductive tree which, receiving the dew and rain and sunshine, should have produced an abundance of fruit, but on which the divine search discovers nothing but leaves. Solemn thought for our churches! solemn, indeed, for every individual! Marvelous is the patience and forbearance of God; but ‘except thou repent,’ it will be exhausted; the churches, our institutions, will go from weakness to weakness, from cold formality to deadness, while they are saying, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ The True Witness says, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Will they ever see clearly their condition?

> شاهد حقیقی اعلام می‌کند: «من از اعمال تو آگاه‌ام.» «توبه کن و کارهای نخستین را به‌جا آور.» این آزمونِ راستین است، شاهدی بر اینکه روح خدا در دل کار می‌کند تا تو را از محبت خود سرشار سازد. «به‌زودی نزد تو می‌آیم و چراغدانت را از جایش برمی‌دارم، اگر توبه نکنی.» کلیسا مانند درختِ بی‌ثمر است که با آنکه شبنم و باران و آفتاب را دریافت می‌کند و باید فراوان میوه می‌آورد، اما جست‌وجوی الهی جز برگ بر آن نمی‌یابد. اندیشه‌ای بس سنگین برای کلیساهای ما! و در حقیقت برای هر فرد! شگفت است شکیبایی و بردباری خدا؛ اما «اگر توبه نکنی»، به پایان خواهد رسید؛ کلیساها، نهادهای ما، از ضعفی به ضعف دیگر خواهند رفت، از تشریفات سرد به مردگی، در حالی که می‌گویند: «من دولتمندم و به دارایی افزوده‌ام و به هیچ چیز نیاز ندارم.» شاهد حقیقی می‌گوید: «و نمی‌دانی که تو بدبخت و بینوا و فقیر و کور و عریان هستی.» آیا هرگز وضعیت خود را به‌روشنی خواهند دید؟

> “There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

> در کلیساها جلوه‌ای شگرف از قدرت خدا پدید خواهد آمد، اما بر کسانی که خود را در حضور خداوند فروتن نکرده و درِ دل را با اعتراف و توبه نگشوده‌اند اثر نخواهد گذاشت. در ظهور آن قدرت که زمین را با جلال خدا روشن می‌سازد، آنان تنها چیزی خواهند دید که در کوری خود آن را خطرناک می‌پندارند؛ چیزی که بیم‌هایشان را برمی‌انگیزد و خود را برای مقاومت در برابر آن آماده خواهند کرد. چون خداوند مطابق اندیشه‌ها و انتظارات آنان عمل نمی‌کند، با آن کار مخالفت خواهند کرد. می‌گویند: «چرا ما روح خدا را نشناسیم، وقتی سالیان بسیار در این کار بوده‌ایم؟» — زیرا آنان به هشدارها، به التماس‌های پیام‌های خدا پاسخ ندادند، بلکه پیوسته گفتند: «دولتمندم، توانگر شده‌ام، و به هیچ چیز احتیاج ندارم.» استعداد و تجربهٔ طولانی، مردان را مجرای نور نمی‌سازد، مگر آنکه خود را زیر پرتوهای درخشان خورشید عدالت بگذارند و به واسطهٔ موهبت روح‌القدس خوانده، برگزیده و آماده گردند. وقتی مردانی که با امور مقدس سر و کار دارند زیر دست نیرومند خدا فروتنی کنند، خداوند ایشان را برافرازد. او ایشان را مردانی صاحب بصیرت می‌سازد — مردانی غنی در فیض روح خود. ویژگی‌های نیرومندِ خودخواهانهٔ شخصیت‌شان، لجاجت‌شان، در نوری که از نورِ جهان می‌تابد آشکار خواهد شد. «به‌زودی نزد تو می‌آیم و چراغدانت را از جای خود برمی‌دارم، اگر توبه نکنی.» اگر خداوند را با تمام دل بجویید، او را خواهید یافت. Review and Herald، ۲۳ دسامبر ۱۸۹۰.

The Judean prophet’s death is represented by both the “lion” of modern Babylon, which is the prophetic symbol that establishes the vision of prophetic history, and also by the “ass.” The first mention of Islam in the Scriptures is when Ishmael is introduced as a “wild man.”

مرگِ پیامبرِ یهودا هم به‌وسیلهٔ «شیر»ِ بابلِ معاصر، که به‌عنوان نمادِ نبوی چشم‌اندازِ تاریخِ نبوی را بنیان می‌گذارد، و هم به‌وسیلهٔ «الاغ» بازنمایی می‌شود. نخستین اشاره به اسلام در کتاب مقدس زمانی است که اسماعیل به‌عنوان «انسانی وحشی» معرفی می‌شود.

> And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:12.

> و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در حضور همهٔ برادرانش ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۲.

The rule of first mention in the Scriptures identifies that all the characteristics of the symbol be contained therein, for God’s Word is a seed, and a seed possesses all the DNA necessary to bring to fruition the entire plant. The word translated as “wild man,” is the word for the “wild Arabian ass.” The “ass” in the Scriptures of truth is one of the symbols of Islam.

قاعدهٔ نخستین ذکر در کتاب مقدس بیان می‌کند که همهٔ ویژگی‌های نماد در همان‌جا گنجانده شده است، زیرا کلام خدا دانه‌ای است و دانه همهٔ دی‌ان‌ایِ لازم را برای به ثمر رساندنِ تمامِ گیاه در خود دارد. واژه‌ای که به «مردِ وحشی» ترجمه شده، همان واژهٔ «الاغِ عربیِ وحشی» است. «الاغ» در نوشتارهای حقیقت یکی از نمادهای اسلام است.

The message of Ezekiel in chapter thirty-seven that brings the dead bones to life where they stand up as a mighty army, is the message of Islam of the third Woe, and that message is the message of the Midnight Cry of the last days. Sister White directly teaches that Christ’s triumphal entry into Jerusalem represented the message of the Midnight Cry.

پیام حزقیال در باب سی‌وهفتم، که استخوان‌های مرده را زنده می‌کند و آنان چون سپاهی نیرومند برپا می‌ایستند، همان پیام اسلامِ وای سوم است، و آن پیام همان پیام فریاد نیمه‌شبِ ایام آخر است. خواهر وایت مستقیماً تعلیم می‌دهد که ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم نمایانگر پیام فریاد نیمه‌شب بود.

> “The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

> ندای نیمه‌شب چندان با استدلال پیش نمی‌رفت، هرچند برهان کتاب‌مقدسی آن روشن و قاطع بود. نیرویی برانگیزاننده همراهش بود که جان را به حرکت درمی‌آورد. نه شکی بود، نه پرسشی. در هنگام ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همهٔ نقاط سرزمین برای برگزاری عید گرد آمده بودند، به سوی کوه زیتون سرازیر شدند و چون به انبوه جمعیتی که عیسی را همراهی می‌کرد می‌پیوستند، شور آن لحظه را دریافتند و به بلندتر شدن فریاد افزودند: «مبارک باد آن‌که به نام خداوند می‌آید!» [متی ۲۱:۹.] به همین‌سان، نامؤمنانی که به گردهمایی‌های ادونتیست‌ها سرازیر می‌شدند—برخی از سرِ کنجکاوی، برخی تنها برای تمسخر—نیز نیروی اقناع‌کننده‌ای را که همراه آن پیام بود احساس کردند: «اینک داماد می‌آید!» روح نبوت، جلد ۴، ۲۵۰.

The Revelation of Jesus Christ is the final message that is unsealed in the last days and it includes Islam of the third Woe. When Christ, who is the message that is unsealed, entered Jerusalem, and thus typified the Midnight Cry of the last days, He was carried (His message was carried) by an “ass”. The final message of Christ’s righteousness is carried by Islam.

مکاشفهٔ عیسی مسیح همان پیام نهایی است که در روزهای آخر مهرش گشوده می‌شود و اسلامِ «وایِ سوم» را نیز دربر می‌گیرد. وقتی مسیح، که همان پیامِ مهرگشوده است، وارد اورشلیم شد و بدین‌سان نمادِ فریادِ نیمه‌شبِ روزهای آخر شد، او (یعنی پیامش) بر یک «الاغ» سوار بود. اسلام حاملِ پیام نهاییِ عدالتِ مسیح است.

Islam was, is, and will be a wild man, as represented by the wild Arabian ass, and any who wish to see (and there are many who don’t wish to see), can easily “recognize,” that the warfare that is now being carried out by Islam is wild insanity. The willingness to commit suicide, believing there will be some great sexual reward in the hereafter is satanic insanity. The first mention of Islam identified that Islam would be a wild man.

اسلام بوده، هست و خواهد بود مردی وحشی، چنان که خر وحشی عربی آن را نشان می‌دهد، و هر کسی که بخواهد ببیند (و بسیاری هم هستند که نمی‌خواهند ببینند) می‌تواند به آسانی «تشخیص دهد» که جنگی که اکنون به دست اسلام پیش برده می‌شود جنون وحشیانه است. آمادگی برای خودکشی با این باور که در آخرت پاداش جنسی بزرگی در کار است، جنون شیطانی است. نخستین اشاره به اسلام بیان می‌کرد که اسلام مردی وحشی خواهد بود.

Islam’s warfare brings all mankind together to fight the escalating warfare of the third Woe. Islam is the prophetic logic for the implementation of a one-world government, and the globalists teach that they purposely introduced the Jews back into the land of Israel after World War Two, that they might use the ancient hatred of Islam towards the Jews to initiate a Third World War. The globalists believe, and have taught for decades, that they will need a Third World War to bring about their one-world government. The globalists’ corrupted motivations, as expressed with their own words, fits into the biblical role of Islam.

جنگ‌افروزیِ اسلام همهٔ بشریت را گرد هم می‌آورد تا با جنگِ تشدیدشوندهٔ «وای سوم» روبه‌رو شوند. اسلام منطقِ پیشگویانه برای اجرای یک حکومت واحد جهانی است و جهانی‌گرایان می‌گویند که آنها عامدانه یهودیان را پس از جنگ جهانی دوم به سرزمین اسرائیل بازگرداندند تا از نفرت دیرینهٔ اسلام نسبت به یهودیان برای آغاز یک جنگ جهانی سوم بهره ببرند. جهانی‌گرایان باور دارند و دهه‌هاست چنین آموزش داده‌اند که برای برپایی حکومت واحد جهانیِ خود به یک جنگ جهانی سوم نیاز خواهند داشت. انگیزه‌های فاسد جهانی‌گرایان، آن‌گونه که در سخنان خودشان بیان شده، در نقش کتاب‌مقدسیِ اسلام می‌گنجد.

Possibly the most serious piece of Ishmael’s prophetic DNA, in the verse where he is first mentioned, is the fact that his spirit, which is the spirit of a “wild man,” “dwells in the presence of all his brethren.” The idea that it is only some sects of radical Islam that will be involved in the third Woe, does not square with God’s Word. The common politically correct view that there are a few bad apples in every religious persuasion, and that the majority of the Muslim religion are peace-loving citizens, does not agree with either their own holy book, or the Bible.

شاید جدی‌ترین جزء از دی‌ان‌ای پیشگویانهٔ اسماعیل، در آیه‌ای که نخستین بار از او یاد می‌شود، این باشد که روح او ـ که روحِ یک «مردِ وحشی» است ـ «در حضورِ همهٔ برادرانش سکونت دارد.» این تصور که تنها برخی فرقه‌های اسلامِ افراطی در «وای سوم» دخیل خواهند بود، با کلامِ خدا سازگار نیست. دیدگاهِ رایجِ مطابق با ملاحظاتِ سیاسی که می‌گوید در هر گرایشِ دینی چند «سیبِ گندیده» وجود دارد و این‌که اکثریتِ پیروانِ دینِ اسلام شهروندانی صلح‌دوست‌اند، نه با کتابِ دینیِ خودشان و نه با کتابِ مقدس همخوانی دارد.

The Koran teaches that it is the duty of every follower of Allah to bring the entire world into conformity to Sharia law, and the first mention of Islam in the book of Genesis identifies that the “wild man” spirit of Ishmael will be in every follower of Islam. The Koran directly teaches its adherents to feign decency when they live in areas where they do not yet have the ability to force their religious rule upon the population, much like Catholicism.

قرآن تعلیم می‌دهد که وظیفهٔ هر پیروِ الله این است که سراسر جهان را با قانونِ شریعت منطبق کند، و نخستین اشاره به اسلام در سفر پیدایش می‌گوید که روحِ «مردِ وحشیِ» اسماعیل در هر پیروِ اسلام خواهد بود. قرآن به‌طور مستقیم به پیروانش می‌آموزد که هنگامی که در مناطقی زندگی می‌کنند که هنوز قدرتِ تحمیلِ حکومت دینیِ خود بر مردم را ندارند، تظاهر به نجابت کنند؛ درست مانند کاتولیسیسم.

The prophet from Judah confronted Jeroboam when his kingdom was first inaugurated. Apostate Protestantism began in 1844, and it was immediately confronted by Millerite Adventism who had entered the Most Holy Place and discovered the law of God, including the seventh-day Sabbath. Millerite Adventism was told, as represented by Jeremiah, to return to God, but never to return to the “assembly of mockers.” The prophet from Judah was told to not return the same way he came, nor eat or drink the food of the lying prophet of Bethel, but he did so. The prophet from Judah’s death was symbolically placed between two symbols, that represented the papacy and Islam. Laodicean Adventism cannot see those two truths for in 1863, they poked out their own spiritual eyes, and began the process of covering the jewels and methodology employed by William Miller in order to establish the foundations of Adventism with counterfeit coins and jewels, and the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.

پیامبری از یهودا، در آغاز سلطنتِ یربعام، با او روبه‌رو شد. پروتستانتیسمِ مرتد در سال ۱۸۴۴ آغاز شد و فوراً با ادونتیسمِ میلری مواجه گردید؛ جریانی که به قدس‌الاقداس داخل شده و شریعتِ خدا را، از جمله سبتِ روز هفتم، کشف کرده بود. به ادونتیسمِ میلری گفته شد، چنان‌که به‌وسیلهٔ ارمیا نمایانده شده است، به سوی خدا بازگردد، اما هرگز به «مجمع ریشخندکنندگان» بازنگردد. به پیامبرِ یهودا گفته شد که از همان راهی که آمده بود بازنگردد و از خوراکِ نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل نخورد و ننوشد؛ اما او چنین کرد. مرگِ پیامبرِ یهودا به‌طور نمادین میان دو نماد قرار داده شد که نمایندهٔ پاپیت و اسلام بودند. ادونتیسمِ لاودیقی نمی‌تواند آن دو حقیقت را ببیند؛ زیرا در سال ۱۸۶۳، چشم‌های روحانیِ خود را کور کردند و روندِ پوشاندن گوهرها و روش‌شناسی‌ای را که ویلیام میلر به کار گرفته بود آغاز کردند تا بنیان‌های ادونتیسم را با سکه‌ها و جواهراتِ جعلی، و با روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم پی‌ریزی کنند.

The “dirt brush Man” is now sweeping His floor and restoring the jewels and giving them to Miller to place upon his table, but Adventism is blinded by the belief that they are the remnant people who were raised up as His people in 1844.

"مردِ جاروی خاک" اکنون کفِ خانه‌اش را جارو می‌کند و جواهرات را بازمی‌گرداند و آنها را به میلر می‌دهد تا آنها را بر روی میزِ خودش بگذارد، اما ادونتیسم به این باور کور شده است که آنان قومِ باقی‌مانده‌ای هستند که در سال ۱۸۴۴ به‌عنوان قومِ او برانگیخته شدند.

> And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:9–12.

> و در دل‌های خود مپندارید که بگویید: «ابراهیم را پدر خود داریم»، زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از همین سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزد. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده شده و به آتش افکنده می‌شود. من البته شما را با آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن‌که بعد از من می‌آید از من تواناتر است؛ که من شایسته نیستم کفش‌های او را حمل کنم. او شما را با روح‌القدس و با آتش تعمید خواهد داد. ابزار بادزنی او در دست اوست و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد و گندم خود را در انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را با آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزاند. متی ۳:۹-۱۲.

Laodicean Adventism will be spewed out of the mouth of the Lord, except for those individuals who might repent. Laodicean Adventism is to be buried in the same grave as the former covenant people who rejected Miller’s message are buried in, for they are now, also a former covenant people in relation to the one hundred and forty-four thousand. The rebellion of 1863 is illustrated by the prophet who came from Judah, who also left a prediction of king Josiah.

ادونتیسمِ لاودیکی از دهانِ خداوند بیرون افکنده خواهد شد، جز آنانی که شاید توبه کنند. ادونتیسمِ لاودیکی قرار است در همان قبری به خاک سپرده شود که قومِ عهدِ سابقی که پیامِ میلر را رد کردند در آن به خاک سپرده شده‌اند، زیرا ادونتیسمِ لاودیکی اکنون نیز در ارتباط با صد و چهل و چهار هزار، یک قومِ عهدِ سابق به شمار می‌آید. شورشِ ۱۸۶۳ به‌وسیلهٔ پیامبری که از یهودا آمد و همچنین پیشگویی‌ای دربارهٔ پادشاه یوشیا بر جای گذاشت، مصوّر می‌شود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Instead of becoming like the world, we are to become more and more distinct from the world. Satan has combined and will continue to combine with the churches in making a masterly effort against the truth of God. Everything that is done by God’s people to make inroads upon the world will call forth determined opposition from the powers of darkness. The enemy’s last great conflict will be a most determined one. It will be the last battle between the powers of darkness and the powers of light. Every true child of God will fight bravely on the side of Christ. Those who in this great crisis allow themselves to be more on the side of the world than of God, will eventually place themselves wholly on the side of the world. Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.

> به‌جای آن‌که شبیه جهان شویم، باید هرچه بیش‌تر از جهان متمایز گردیم. شیطان با کلیساها همدست شده و همچنان خواهد شد تا تلاشی ماهرانه بر ضد حقیقت خدا سامان دهد. هر آنچه قوم خدا برای نفوذ در جهان انجام دهد، مخالفت قاطع نیروهای تاریکی را برخواهد انگیخت. آخرین نبرد بزرگ دشمن، قاطعانه‌ترین خواهد بود. این، آخرین نبرد میان نیروهای تاریکی و نیروهای نور خواهد بود. هر فرزند حقیقی خدا شجاعانه در جانب مسیح خواهد جنگید. آنان که در این بحران بزرگ اجازه می‌دهند بیش از آن‌که در جانب خدا باشند، در جانب جهان قرار گیرند، سرانجام خود را به‌کلی در جانب جهان خواهند گذاشت. کسانی که در فهم کلام دچار سردرگمی می‌شوند و معنای ضد مسیح را درنمی‌یابند، بی‌گمان خود را در جانب ضد مسیح قرار خواهند داد. اکنون زمانی برای همرنگ شدن با جهان نیست. دانیال در نصیب و جایگاه خود ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند؛ آنها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آنها حقایقی را به جهان می‌دهند که هر کس باید آنها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان گواهی دهند. به‌واسطه تحققشان در این ایام آخر، خود تبیین خواهند شد.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angel’s messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work. Those who truly believe in Christ will openly conform to the law of Jehovah. The Sabbath is the sign between God and His people, and we are to make visible our conformity to the law of God by observing the Sabbath. It is to be the mark of distinction between God’s chosen people and the world. It means much to be true to God. This embraces health reform. It means that our diet must be simple, that we must be temperate in all things. The many varieties of food so often seen on tables is not necessary, but highly injurious. Mind and body are to be preserved in the best condition of health. Only those who have been trained in the knowledge and fear of God should be chosen to take responsibilities. Those who have been long in the truth, yet who cannot distinguish between the pure principles of righteousness and the principles of evil, whose understanding in regard to justice, mercy, and the love of God is beclouded, should be relieved of responsibility.

> خداوند در آستانهٔ کیفر دادن جهان به سبب شرارت آن است. او در شُرُف مجازات مجامع دینی است برای ردّ نوری و حقیقتی که به آنان داده شده است. پیام عظیمی که پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم را در بر می‌گیرد، باید به جهان اعلام شود. این باید محور کار ما باشد. کسانی که حقیقتاً به مسیح ایمان دارند، آشکارا مطابق شریعت یهوه رفتار خواهند کرد. سبت، نشانهٔ میان خدا و قوم اوست، و ما باید با نگاه‌داشتن سبت، پیروی خود از شریعت خدا را آشکار سازیم. این باید نشان تمایز میان قوم برگزیدهٔ خدا و جهان باشد. وفادار بودن به خدا بسیار اهمیت دارد. این، اصلاح سلامت را در بر می‌گیرد. یعنی رژیم غذایی ما باید ساده باشد و در همه چیز میانه‌رو باشیم. آن همه تنوع خوراکی که اغلب بر میزها دیده می‌شود، ضروری نیست، بلکه به‌شدت زیان‌آور است. ذهن و بدن باید در بهترین وضعیت سلامت نگاه داشته شوند. تنها کسانی که در معرفت و ترس از خدا تعلیم یافته‌اند باید برای به‌عهده گرفتن مسئولیت‌ها برگزیده شوند. کسانی که سال‌ها در حقیقت بوده‌اند، اما نمی‌توانند میان اصول پاک عدالت و اصول شر تمیز دهند، و فهمشان در باب عدالت، رحمت و محبت خدا تیره و مبهم است، باید از مسئولیت معاف شوند.

> “God has important lessons for his people to learn. Had these lessons been learned before, his cause would not be where it is today. One thing must be done. The truth is not to be withheld from ministers or men in positions of responsibility for fear of incurring their displeasure. There are to be connected with our institutions men who with meekness and in wisdom will declare the whole counsel of God. God’s wrath is kindled against those who in carnal security and price have shown contempt for his management. They are endangering the prosperity of the cause.

> خدا برای قوم خود درس‌های مهمی دارد تا بیاموزند. اگر این درس‌ها پیش‌تر آموخته شده بود، کار او در جایگاهی که امروز هست قرار نداشت. یک کار باید انجام شود. نباید از بیم برانگیختن ناخشنودی آنان، حقیقت را از واعظان یا مردانی که در جایگاه‌های مسئولیت هستند پنهان کرد. لازم است در نهادهای ما مردانی باشند که با فروتنی و با حکمت، تمامی مشورت خدا را اعلام کنند. خشم خدا بر ضد کسانی افروخته شده است که در اطمینان نفسانی و غرور، تدبیر او را تحقیر کرده‌اند. آن‌ها پیشرفت این کار را به خطر می‌اندازند.

> “Every false way is a deception, and if sustained, will in the end bring destruction. Thus the Lord permits those who maintain false plans to be destroyed. At the very time when praise and adulation is heard, sudden destruction comes. There are those who, notwithstanding they know of the reproof received by others, because of unfaithfulness, turn away from admonition. These are doubly guilty. They knew the Lord’s will and did it not. Their punishment will be proportionate to their guilt. They would not take heed to the word of the Lord.” Kress Collection, 105, 106.

> هر راه باطلی فریب است و اگر ادامه یابد، در نهایت به نابودی می‌انجامد. از این‌رو خداوند اجازه می‌دهد کسانی که بر طرح‌های باطل خود اصرار می‌ورزند نابود شوند. در همان هنگامی که ستایش و تملق به گوش می‌رسد، نابودیِ ناگهانی فرامی‌رسد. کسانی هستند که، با وجود آن‌که می‌دانند دیگران به سبب بی‌وفایی توبیخ شده‌اند، از اندرز روی برمی‌تابند. اینان دوچندان گناهکارند. ارادهٔ خداوند را می‌دانستند و بدان عمل نکردند. کیفرشان متناسب با گناهشان خواهد بود. به کلام خداوند گوش فرا ندادند. مجموعهٔ کرس، ۱۰۵، ۱۰۶.

Back to Articles