Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Seven

کتاب دانیال - شماره هفتاد و هفت

Unveiling the Prophetic Parallel: Laodicean Adventism in 1863 and Biblical Typology

پرده‌برداری از همسانی پیش‌گویانه: ادونتیسم لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ و نمونه‌شناسی کتاب‌مقدسی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2024

Formats

PDF
Word

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.

شورش ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ به لعنتِ اعلام‌شده علیه بازسازی اریحا تشبیه شده است.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> و یوشع در آن زمان ایشان را سوگند داد و گفت: لعنت باد بر آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر اریحا را بنا کند! با نخست‌زادۀ خود پیِ آن را خواهد گذاشت و با کوچک‌ترینِ پسرش دروازه‌های آن را برپا خواهد داشت. یوشع ۶:۲۶.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.

سرکشیِ آدونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ با رد کردن سنگِ زاویه از سوی بنایان تمثیل شده است.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.

> عیسی به ایشان گفت: «آیا هرگز در کتب مقدس نخوانده‌اید: “سنگی که بناها رد کردند، همان سرِ زاویه شده است؛ این کارِ خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است”؟ پس به شما می‌گویم: ملکوت خدا از شما گرفته خواهد شد و به قومی که میوه‌های آن را به بار می‌آورد، داده خواهد شد.» متی 21:42، 43.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.

شورشِ ادونتیسمِ لاودکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، به گوسالهٔ طلاییِ هارون تمثیل شده است.

> For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.

> زیرا به من گفتند: «برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند؛ زیرا از این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سرش آمده است.» و به آنان گفتم: «هر که طلا دارد، آن را جدا کند.» پس آن را به من دادند؛ آنگاه آن را در آتش افکندم و این گوساله بیرون آمد. و چون موسی دید که قوم عریان است (زیرا هارون ایشان را عریان کرده بود تا نزد دشمنانشان مایهٔ شرمساری‌شان شود). خروج ۳۲:۲۳–۲۵.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.

عصیان ادونتیسمِ لاودیکی در سال ۱۸۶۳، به‌وسیلهٔ دو گوسالهٔ زرینِ یربعام تمثیل شده است.

> If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.

> اگر این قوم برای به‌جا آوردن قربانی در خانهٔ خداوند در اورشلیم بالا روند، آنگاه دل این قوم دوباره به سوی سرورشان، یعنی رحبعام، پادشاه یهودا، بازخواهد گشت، و مرا خواهند کشت و باز نزد رحبعام، پادشاه یهودا، خواهند رفت. پس پادشاه مشورت کرد و دو گوسالهٔ زرّین ساخت و به ایشان گفت: رفتن به اورشلیم برای شما سخت است؛ اینک ای اسرائیل، اینها خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند. و یکی را در بیت‌ئیل قرار داد و دیگری را در دان. اول پادشاهان ۱۲:۲۷-۲۹.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.

شورشِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، توسط پیامبری از یهودا که میانِ الاغ و شیر مُرد، تمثیل شده است.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.

> و چنین شد که بعد از آنکه نان خورد و پس از آنکه نوشید، برای او الاغ را زین کرد، یعنی برای آن نبی که او را بازگردانده بود. و چون او روانه شد، شیری در راه با او روبه‌رو گشت و او را کشت؛ و لاشه‌اش در راه افکنده شد و الاغ کنار آن ایستاده بود؛ شیر نیز کنار آن لاشه ایستاده بود. اول پادشاهان ۱۳:۲۳، ۲۴.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.

شورشِ ادونتیسمِ لاودیکی در سال ۱۸۶۳، به‌وسیلهٔ آزمونِ دهمِ اسرائیلِ باستان که سرگردانیِ آنان در بیابان را آغاز کرد، تمثیل شده است.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.

> اما به حیات خودم قسم که تمام زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. زیرا همه آنان که جلال مرا و معجزاتم را که در مصر و در بیابان انجام دادم دیده‌اند و اکنون ده بار مرا آزموده‌اند و به آواز من گوش نسپرده‌اند، به یقین آن سرزمینی را که برای پدرانشان سوگند خوردم نخواهند دید؛ و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهند دید. اما بنده‌ام کالب، چون روحی دیگر با او بود و با تمامی دل مرا پیروی کرده است، او را به همان سرزمینی که به آن رفت خواهم آورد و نسل او آن را به میراث خواهد برد. اعداد ۱۴:۲۱‏-۲۳.

The apostle Paul taught:

پولسِ رسول تعلیم داد:

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون همهٔ اینها برای آنان به عنوان نمونه رخ داد؛ و برای تذکر ما نوشته شد، برای ما که پایان‌های جهان فرا رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:۱۱.

Commenting on that prophetic principle, Sister White said:

در توضیحِ آن اصلِ پیامبرانه، خواهر وایت گفت:

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما، به‌گونه‌ای که نبوت ایشان برای ما نافذ است. «و همهٔ این امور به‌جهت عبرت برای ایشان واقع شد، و برای تنبیه ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در این امور که اکنون به شما اعلام شده است، به‌وسیلهٔ آنان که انجیل را به شما بشارت دادند، به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آن‌ها نظر افکنند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.

پیامِ بارانِ پسین، به گفتهٔ اشعیا، پیامی است؛ زیرا او تصریح می‌کند که شریران از شنیدن آن سر باز خواهند زد، و آن پیام را «خط بر خط» توصیف می‌کند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> او به چه کسی دانش بیاموزد؟ و به چه کسی آموزه را بفهماند؟ به آنان که از شیر باز گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند. زیرا باید دستور بر دستور باشد، دستور بر دستور؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامش که با آن خستگان را می‌آرامانید؛ و این است تجدید نیرو؛ اما نخواستند بشنوند. اما کلام خداوند برای ایشان شد: دستور بر دستور، دستور بر دستور؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا، تا بروند و به قفا بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفته شوند. اشعیا ۲۸:۹-۱۳.

Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.

از میان شش خطی که همین‌اکنون شناسایی کرده‌ایم، و البته خطوط دیگری هم هست که به آن‌ها اشاره نکرده‌ایم، یکی بر سال ۱۸۶۳ تأکید می‌کند، به‌عنوان پایانِ آزمونی تدریجی که به سرگردانی در بیابان انجامید. دو مورد بر این نکته تأکید دارند که قومِ صاحبِ عهدِ پیشین کنار گذاشته شده و با قومِ برگزیدۀ تازه‌ای جایگزین می‌شود. یکی لعنتی را نشان می‌دهد برای بازسازیِ چیزی که قرار بود همان‌گونه که زیر لعنت خدا ویران و متروک مانده بود، رها شود، و دیگری لعنتی را نشان می‌دهد برای بازگشت به جایی که رفتن به آن ممنوع بود. دو مورد نیز نمونه‌هایی از نسخه‌های تقلبیِ دو لوحِ ده فرمان را ارائه می‌دهند که نمایانگر دو لوحِ حبقوق بودند.

The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.

گوساله‌های زرّینِ هارون و یربعام نمایانگرِ تصویری بدلی از «تمثالِ غیرت» هستند؛ تمثالی که نمودارِ جعلیِ ۱۸۶۳ را بازنمایی می‌کرد. وقتی کنار هم نهاده شوند، دو شاهدِ هارون و یربعام می‌آموزند که دو لوحِ حبقوق نمایانگرِ یک لوح‌اند، به همان شیوه‌ای که دو لوحِ ده‌فرمان نمایانگرِ یک شریعتِ واحدِ خدا هستند. با هم به یک نمادِ واحد بدل می‌شوند؛ نمادی که از دو جزء تشکیل می‌شود وقتی در کنار هم قرار گیرند. همان پویایی‌های نبویِ دو لوحِ شریعتِ خدا در دو لوحِ حبقوق نیز وجود دارد، و بدل‌های هارون و یربعام در کنار هم به آن پدیدهٔ نبوی می‌پردازند.

The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.

نخستین نسل ادونتیسم با «تمثال غیرت» در فصل هشتمِ حزقیال نمادپردازی شده است. رؤیایی که در روز پنجمِ ماه ششمِ سال ششم، در فصل هشتمِ حزقیال آغاز می‌شود، تا فصل نهم ادامه می‌یابد؛ جایی که مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار به تصویر کشیده می‌شود. وقتی به تصویرِ مُهر شدنِ فصل نهم می‌پردازد، خواهر وایت صفتی از شخصیت خدا را می‌گنجاند که نشان می‌دهد خدا نافرمانان را در نسل سوم و چهارم داوری می‌کند. از این‌رو او حقیقتی را که مستقیماً با فرمان دوم مرتبط است می‌گنجاند؛ همان فرمانی که پرستش بت‌ها را منع می‌کند، همچون گوساله‌های زرّینِ هارون و یربعام.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> و او مردی را که کتان بر تن داشت و دواتِ نویسنده بر پهلویش بود، فراخواند؛ و خداوند به او گفت: از میان شهر، از میان اورشلیم عبور کن و بر پیشانیِ مردانی که برای همهٔ رجاساتِ انجام‌شده در میان آن ناله می‌کنند و می‌گریند، نشانی بگذار. و به دیگران، در حالی که من می‌شنیدم، گفت: در پی او از میان شهر بگذرید و بزنید؛ چشمتان دریغ نورزد و ترحم مکنید؛ پیر و جوان، هم باکره‌ها و کودکان خردسال و زنان را بالمرّه بکشید؛ اما به هیچ مردی که بر او آن نشان است نزدیک نشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. آنگاه از ریش‌سفیدانی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> عیسی در آستانهٔ ترک کرسی رحمتِ قدسگاه آسمانی است تا جامه‌های انتقام بر تن کند و خشم خود را در داوری‌ها بر کسانی فرو ریزد که به نوری که خدا به آنان داده پاسخ نداده‌اند. «زیرا چون حکم بر کارِ بد به‌سرعت اجرا نمی‌شود، دلِ بنی‌آدم یکسره بر آن می‌شود که بدی کنند.» به‌جای آنکه صبر و بردباری درازمدتی که خداوند نسبت به آنان به‌کار برده دلشان را نرم سازد، کسانی که از خدا نمی‌ترسند و حقیقت را دوست نمی‌دارند دل‌های خود را در مسیر شرارتشان سخت‌تر می‌کنند. اما حتی بردباری خدا نیز حد و مرزی دارد و بسیاری از این مرزها فراتر می‌روند. آنان از حدودِ فیض گذشته‌اند، و از این‌رو خدا باید دخالت کند و جلال و حرمت خویش را اعاده نماید.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> دربارهٔ اموریان، خداوند گفت: «در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است.» هرچند این قوم به سبب بت‌پرستی و فسادش شهره بود، هنوز جام گناه خود را پر نکرده بود و خدا فرمان نابودی کاملش را صادر نمی‌کرد. مقرر بود که مردم قدرت الهی را به‌گونه‌ای چشمگیر آشکارشده ببینند تا عذری برایشان باقی نماند. خالق رحیم حاضر بود تا نسل چهارم در برابر گناهشان بردباری کند. سپس، اگر بهبودی دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> با دقتی بی‌خطا، آن ذات نامتناهی هنوز حسابِ همهٔ ملت‌ها را نگه می‌دارد. تا زمانی که رحمت او همراه با دعوت به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز می‌ماند؛ اما هنگامی که ارقام به حدی که خدا مقرر کرده برسد، اجرای خشم او آغاز می‌شود. حساب بسته می‌شود. شکیبایی الهی پایان می‌یابد. دیگر برای آنان التماسِ رحمت در میان نیست.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> پیامبر، که در امتداد اعصار می‌نگریست، این زمان در برابر دیدگانش نمایان شد. ملت‌های این عصر دریافت‌کنندگان رحمت‌هایی بی‌سابقه بوده‌اند. برگزیده‌ترین برکات آسمان به آنان عطا شده است، اما تکبّرِ فزاینده، حرص، بت‌پرستی، بی‌حرمتی به خدا و ناسپاسیِ پست بر ضد آنان ثبت شده است. آنان به‌سرعت حساب خود را با خدا می‌بندند.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> اما آنچه مرا به لرزه می‌اندازد این است که آنان که بیشترین نور و امتیازات را داشته‌اند، به شرارت رایج آلوده شده‌اند. تحت تأثیر ناراستانِ اطراف خود، بسیاری، حتی از میان کسانی که به حقیقت اقرار دارند، سرد شده و مغلوب جریان نیرومند شر گشته‌اند. تحقیر همگانیِ پارسایی و قداست حقیقی سبب می‌شود کسانی که پیوند نزدیکی با خدا ندارند، حرمت شریعت او را از دست بدهند. اگر از نور پیروی می‌کردند و از دل از حقیقت اطاعت می‌کردند، این شریعت مقدس هنگامی که چنین تحقیر و کنار گذاشته می‌شود، در نظرشان عزیزتر می‌نمود. هرچه بی‌حرمتی به شریعت خدا آشکارتر می‌شود، خط تمایز میان پاسداران آن و جهان روشن‌تر می‌گردد. محبت به فرامین الهی در یک گروه به همان نسبت افزایش می‌یابد که تحقیر آنها در گروهی دیگر فزونی می‌گیرد.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> بحران به‌سرعت نزدیک می‌شود. آمارِ به‌سرعت فزاینده نشان می‌دهند که زمانِ رسیدگیِ خداوند نزدیک شده است. گرچه از مجازات کردن اکراه دارد، با این همه مجازات خواهد کرد، آن هم به‌سرعت. کسانی که در نور راه می‌روند نشانه‌های خطرِ نزدیک‌شونده را خواهند دید؛ اما نباید در سکوت و بی‌تفاوتی بنشینند و در انتظار ویرانی بمانند، و با این باور به خود دلگرمی دهند که خداوند در روزِ رسیدگی قومِ خود را پناه خواهد داد. به هیچ‌وجه چنین نیست. باید دریابند که وظیفه دارند با جدیت بکوشند تا دیگران را نجات دهند و با ایمانی استوار چشمِ امید به یاریِ خدا بدوزند. «دعای مؤثر و پرحرارتِ مردِ پارسا بسیار کارساز است.»

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> خمیرمایهٔ تقوا کاملاً قدرت خود را از دست نداده است. در زمانی که خطر و اندوهِ کلیسا به اوج می‌رسد، گروهِ کوچکی که در نور ایستاده‌اند برای پلیدی‌هایی که در سرزمین انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌گریند. اما به‌ویژه دعاهای ایشان در حقّ کلیسا برخواهد خاست، زیرا اعضای آن مطابقِ روشِ جهان رفتار می‌کنند.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> دعاهای صادقانهٔ این معدود وفاداران بیهوده نخواهد بود. هنگامی که خداوند به‌عنوان دادخواه ظاهر شود، همچنین به‌عنوان حافظِ همهٔ کسانی خواهد آمد که ایمان را در پاکیِ آن حفظ کرده و خود را از جهان بی‌لکه نگاه داشته‌اند. در همین هنگام است که خدا وعده داده است از برگزیدگانِ خود که شبانه‌روز نزد او فریاد می‌کنند دادخواهی کند، هرچند با آنان درنگ می‌ورزد.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> فرمان این است: «از میان شهر بگذرید، از میان اورشلیم، و نشانی بر پیشانی مردانی بگذارید که به خاطر همه رجاساتی که در میان آن انجام می‌شود آه می‌کشند و زاری می‌کنند.» این نالانان و گریانان کلمات حیات را عرضه کرده بودند؛ توبیخ کرده، اندرز داده و التماس نموده بودند. برخی از کسانی که خدا را بی‌حرمت می‌کردند توبه کردند و دل‌های خود را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل رفته بود؛ هرچند بسیاری هنوز ظواهر دین را ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او دیگر در میانشان نبود. گواهی‌ها، جلد ۵، ۲۰۷-۲۱۰.

To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

برای درست تفسیر کردن رؤیای مهر کردن، چنان‌که حزقیال آن را بیان کرده است، فهم چهار نسل ادونتیسم ضروری است. خواهر وایت بخشی را که برگزیده‌ایم با ارجاع مستقیم به باب نهمِ حزقیال آغاز می‌کند، و بخش برگزیدهٔ ما نیز با ارجاع مستقیمی به باب نهمِ حزقیال پایان می‌یابد. او در آن بخش دربارهٔ حزقیال می‌گوید: «پیامبر، که به امتداد اعصار می‌نگریست، این زمان در برابر رؤیایش قرار داده شده بود.» حزقیال اوضاع و احوالی را دید که هنگام مهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار رخ می‌دهد.

In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

در مقالهٔ پیشین، با استناد به سه بخش مشخص از «روح نبوت» نشان دادیم که «میگساران افرایمِ» اشعیا—که در این بخش به‌عنوان «مردان کهنسال» معرفی شده‌اند و در هر دو جا نمایندهٔ رهبری اورشلیم (ادونتیسم) هستند—نمی‌توانند ببینند که قرار است تجلی عظیمی از قدرت خدا همچون سال‌های پیش رخ دهد. در این بخش، همان تجلی قدرت خدا که آنان از دیدنش امتناع می‌ورزند، به‌عنوان بخشی از داوری الهی که بر آنان نازل می‌شود رخ خواهد داد، زیرا گفته شده است: «قرار بود قوم تجلی قدرت الهی را به‌طور چشمگیری ببینند تا بی‌بهانه بمانند.»

Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?

ادونتیسمِ لاودکیه‌ای از دیدنِ تجلیِ بارانِ پسین، که نم‌نمِ آن از 11 سپتامبر 2001 آغاز شد، سر باز می‌زند؛ اما آنان اوجِ آن بارش را زمانی خواهند دید که پیامِ فریادِ نیمه‌شب در روزهای آخر تکرار شود. آن پیام، اسلامِ وایِ سوم است. مگر رهبرانِ اسرائیلِ باستان که تازه مسیحِ خود را مصلوب کرده بودند، شاهدِ ریختنِ روح‌القدس در روز پنتیکاست نبودند؟

The passage is identifying the church, which by context is represented by Ezekiel as Jerusalem, and the members within the church (Jerusalem), are contrasted by a “little company,” who are also identified as those “that walk in the light,” and are the “faithful few.” The Bible teaches that “many” are called, but “few” are chosen. The subject of the passage includes the wrath of God that is brought upon His people. The people have brought their judgment upon themselves, but God is specific in emphasizing that it is His angels that accomplish the work of destruction. God never lies, and He has promised that it is He that visits the iniquity of men unto the third and fourth generation. To attribute the execution of judgment to any other than God is to deny His character, and suggest He is a liar.

این بخش کلیسا را شناسایی می‌کند؛ کلیسایی که بنا بر زمینهٔ متن، نزد حزقیال به‌صورت اورشلیم نمایانده شده است. اعضای درون کلیسا (اورشلیم) در تقابل با «گروه کوچکی» قرار می‌گیرند که همان کسانی‌اند که «در نور گام برمی‌دارند» و «اندکِ وفادار» هستند. کتاب مقدس می‌آموزد که «بسیاری» دعوت می‌شوند، اما «اندکی» برگزیده می‌گردند. موضوع این بخش شامل خشم خداست که بر قوم او نازل می‌شود. مردم داوری خود را بر خویش آورده‌اند، اما خدا به‌صراحت تأکید می‌کند که این فرشتگان او هستند که کار نابودی را به انجام می‌رسانند. خدا هرگز دروغ نمی‌گوید و وعده داده است که این خود اوست که گناه انسان را تا نسل سوم و چهارم مجازات می‌کند. نسبت دادن اجرای داوری به هر کس جز خدا، انکارِ شخصیت اوست و بر این دلالت دارد که او را دروغگو می‌شماریم.

The passage identifies that when the destroying angels of Ezekiel begin to go through Jerusalem, that it is then that, “the ministry of His wrath commences.” God’s wrath begins with Jerusalem, which is his church, which is Laodicean Adventism.

این متن بیان می‌کند که وقتی فرشتگان هلاک‌گرِ حزقیال شروع به گذشتن از میان اورشلیم می‌کنند، در همان هنگام است که «خدمتِ خشمِ او آغاز می‌شود». خشمِ خدا از اورشلیم آغاز می‌شود؛ همان کلیسای او، یعنی ادونتیسمِ لاودیکیایی.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> زیرا زمان فرا رسیده است که داوری باید از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز شود، سرانجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد شد؟ اول پطرس ۴:۱۷.

God’s wrath is accomplished by God’s angels, and when their work begins, they are commanded to “smite,” all and to “let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” The wrath of God is carried out by holy angels, and the point we are wishing to identify here is that the commencement of God’s ministry of wrath is accomplished in the fourth generation.

خشم خدا به‌وسیله فرشتگان خدا به اجرا درمی‌آید، و هنگامی که کارشان آغاز می‌شود، به آنان فرمان داده می‌شود که «همه را بزنید» و اینکه «چشمتان دریغ نورزد و ترحم مکنید: پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ مردی که بر او نشان است نزدیک نشوید؛ و از قدس من آغاز کنید.» خشم خدا به‌دست فرشتگان مقدس اجرا می‌شود، و نکته‌ای که می‌خواهیم در اینجا مشخص کنیم این است که آغاز خدمتِ خشمِ خدا در نسل چهارم صورت می‌گیرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. And it shall come to pass in that day, saith the Lord, that there shall be the noise of a cry from the fish gate, and an howling from the second, and a great crashing from the hills. Howl, ye inhabitants of Maktesh, for all the merchant people are cut down; all they that bear silver are cut off. And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will he do evil. Zephaniah 1:8–12.

> و در روز قربانیِ خداوند چنین خواهد شد که امیران و فرزندانِ پادشاه و همهٔ آنان را که جامهٔ بیگانه پوشیده‌اند، مجازات خواهم کرد. و در همان روز نیز همهٔ کسانی را مجازات خواهم کرد که بر آستانه می‌جهند و خانه‌های اربابانِ خود را از ظلم و فریب پر می‌کنند. و در آن روز، خداوند می‌گوید، چنین خواهد شد که آوای فریادی از دروازهٔ ماهی، و ناله‌ای از محلهٔ دوم، و شکستی عظیم از کوه‌ها به گوش رسد. ای ساکنانِ مکتش، ناله کنید، زیرا همهٔ قومِ بازرگان منقطع شده‌اند؛ همهٔ آنان که نقره حمل می‌کنند، از میان بریده شده‌اند. و در آن زمان چنین خواهد شد که اورشلیم را با چراغ‌ها تفتیش خواهم کرد و مردانی را که بر تفالهٔ شرابِ خود آرام گرفته‌اند و در دل خود می‌گویند: «خداوند نه نیکویی خواهد کرد و نه بدی»، مجازات خواهم کرد. صفنیا 1:8-12.

Back to Articles