Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ دوم

Covenant Names

نام‌های عهد

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

برای اینکه در ابتدای کار چند نقطهٔ مرجعِ پایه را مشخص کنم، مطالب بسیاری را در مقالات قبلی گنجانده‌ام. اکنون سعی می‌کنم بیشتر بر موضوع مورد بحث تمرکز کنم. از شکیبایی شما سپاسگزارم.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

خدا از همان آغاز در تلاش بوده است درک ما را از این‌که او کیست و چیست افزایش دهد. در این راستا او از چندین شیوه بهره گرفته است تا به انسان‌ها کمک کند آنچه از او آشکار شده است را درک کنند، و یکی از آن شیوه‌ها به‌کارگیری «نام‌ها»ست؛ هم نام‌های فراوانی که در کتاب‌های مقدس برای خدا آمده و هم نام‌هایی که به نمایندگان برگزیده‌اش داده شده است. او نمایندگان شر و خیر را برمی‌گزیند.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

او همچنین از تغییرات تدبیریِ قوم برگزیدهٔ عهد خود بهره گرفته است تا در طول تاریخ، شناخت نسبت به شخصیت خود را به‌تدریج گسترش دهد. ازاین‌رو، تاریخچه‌های تغییرات تدبیریِ عهد نیز به شیوه‌های گوناگون از نمایان‌تر شدن حقیقتِ شخصیت و ذات او سخن می‌گویند.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

اگر به باب اولِ مکاشفه به‌عنوان مقدمه و کلیدی برای باب‌های بعدی نگاه کنیم، درمی‌یابیم که در همان باب آغازین حقایقی هست که بر بقیهٔ کتاب تأثیر می‌گذارند. یکی از آن حقایق مربوط به این است که عیسی مسیح کیست، نه صرفاً اینکه او آلفا و امگا است. اگر حقیقتی در باب اولِ مکاشفه مطرح شده باشد، بی‌گمان آن حقیقتِ حاضرِ آزمون‌گر برای نسل آخر است؛ همان نسلی که پطرس آن را «نسل برگزیده» می‌نامد.

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

یکی از ویژگی‌های شخصیت مسیح که در حال بررسی آن بوده‌ایم، این است که مسیح آغاز را از پایان مشخص می‌کند. زمانی که مسیح برای یک هفته عهد را با بسیاری تأیید کرد، نمایانگر تغییر تدبیریِ عهد از اسرائیلِ جسمانی به اسرائیلِ روحانی است. تغییرات تدبیری‌ای که در کتاب‌مقدس شناسایی می‌شوند و همگی از افزایش معرفت نسبت به شخصیت و هستی مسیح سخن می‌گویند، عبارت بوده‌اند از: ابرام، اسحاق، یعقوب، یوسف، موسی، مسیح، ویلیام میلر و صد و چهل و چهار هزار. خط دیگری از تغییرات تدبیری نیز بر فراز همان خط قرار می‌گیرد که هفت تدبیر کلیسای خدا را مشخص می‌کند که به‌وسیله هفت کلیسای مکاشفه باب دو و سه نمایانده شده‌اند، اما فعلاً به آن‌ها نمی‌پردازیم. همچنین با آدم و حوا تغییری تدبیری وجود داشت که با پیش از سقوط و پس از سقوط ایشان نمایانده می‌شود، و البته در زمان نوح نیز تغییری از پیش از طوفان به پس از طوفان رخ داد. تمام این خطوط به نوری که با آن سروکار داریم یاری می‌رسانند، اما اکنون تمرکز ما بر قوم برگزیده است.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

وقتی مسیح خدمت خود را در آغازِ هفتهٔ پیمان شروع کرد، تعمید یافت.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> و چون عیسی تعمید یافت، بی‌درنگ از آب برآمد؛ و اینک آسمان‌ها بر او گشوده شد، و روح خدا را دید که مانند کبوتری نازل شده، بر او قرار گرفت؛ و اینک آوازی از آسمان در رسید که می‌گفت: این است پسر حبیب من که از وی خشنودم. متی ۳:۱۶، ۱۷.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

نخستین گفتهٔ خدا، هنگامی که عیسی از آب بیرون آمد و بدین‌سان هفتهٔ عهد آغاز شد، این بود که پدر اعلام کرد عیسی پسر خداست. اگر «قاعدهٔ ذکر نخستین» را درک کنیم، آن حقیقت بسیار قدرتمند است. اگر درک نکنیم، نه چندان.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> در آغاز، خدا آسمان و زمین را آفرید. و زمین بی‌شکل و خالی بود؛ و تاریکی بر روی ژرفا بود. و روح خدا بر روی آب‌ها حرکت می‌کرد. پیدایش ۱:۱، ۲.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

همان‌طور که در کتاب پیدایش، در مراسم مسح نیز سه اقنومِ الوهیت شناخته می‌شوند.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

این حقیقت که عیسی پسر خدا، پسر داوود و پسر انسان بود، در سه سال و نیمِ بعد پیوسته کاتبان و فریسیان را برمی‌آشفت. عیسی در تعمیدش به‌گونه‌ای پیشگویانه لقب «مسیح» را یافت. وقتی عیسی تعمید گرفت، «مسیح» شد؛ «مسیح» به معنای «مسح‌شده» است و همان واژهٔ «مشیح» در عبری است. و البته عبرانیان در انتظارِ مسیحا بودند و می‌دانستند که او پسر داوود خواهد بود. وقتی برای آغازِ مقدس‌ترین سه سال و نیمِ تاریخِ زمین «مسح» شد، روح‌القدس را دید که فرود می‌آمد و صدای پدرش را شنید.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

آن مراسم مسح بسیار ژرفی بود که در آن، پیام اعلام‌شده دربارهٔ او و کار او این بود که «او پسر خداست». برای یهودیان نگران‌کننده‌تر از همه نه تنها این بود که او پسر خداست، بلکه اینکه ادعا می‌کرد، به‌عنوان پسر خدا، در واقع خودِ خداست. یهودیان نمی‌توانستند آنچه را که به‌زعم خود ادعایی چنین کفرآمیز می‌دانستند، برتابند! معضل یهودیان، همان معضل ابراهیم است ـ زیرا ابراهیم پدر یهودیان، پدر میثاق، و نیز نماد ایمانی بود که برای پایبندی به شروط آن میثاق لازم است.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

نمونه‌ای که ابراهیم از ایمانی که برای ورود به رابطهٔ عهدی با خدا لازم است ارائه می‌دهد، ایجاب می‌کند که ایمان شما آزموده شود. آزمون ابراهیم، که می‌بایست ثابت کند ایمان او واقعی است یا گمان باطل، بر این مبنا بود که نشان دهد آیا او از کلام خدا پیروی خواهد کرد—even اگر به نظر می‌رسید با کلام پیشین خدا در تناقض است. ابراهیم می‌دانست که قربانیِ انسانی قتل است و نمایانگر آیین‌های بت‌پرستانهٔ اقوام بت‌پرستی بود که آن زمان در میانشان زندگی می‌کرد. کاتبان و فریسیان از آغاز تاریخ عهدی‌شان می‌دانستند که خدا تنها یک خداست، و نیز می‌دانستند که عیسی ادعا می‌کرد خدایی دوم است. آنان با آزمون نهایی خویش آزموده می‌شدند.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> بشنو، ای اسرائیل: خداوند خدای ما، خداوند یگانه است. تثنیه ۶:۴.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

در همان روایتی که موسی آیهٔ پیشین را ثبت کرد، خدا از پیش به موسی گفته بود که از آن پس باید با نام «یهوه» شناخته شود. دیگر قرار نبود تنها «خداوندِ خدایِ قادرِ مطلق» باشد، بلکه از آن به بعد با نام «یهوه» شناخته می‌شد. در همان روایت که او درک از شخصیتش را ـ چنان‌که نام‌هایش آن را نمایان می‌سازند ـ بیش از پیش برجسته می‌کند، به اسرائیل باستان نیز به‌صراحت اعلام می‌کند که خدا یکی است. پس یهودیان عصر مسیح چه باید می‌اندیشیدند؟

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

بعدها، در دوران خدمت او، هنگامی که با ورود پیروزمندانه به اورشلیم به اوج خود می‌رسد، یهودیان بار دیگر از اینکه عیسی اجازه می‌دهد کودکان سرود ستایش او را بخوانند، بهت‌زده می‌شوند.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> و انبوه جمعیتی که پیش می‌رفتند و آنان که از پی می‌آمدند، فریادکنان می‌گفتند: هوشیعنا به پسر داود؛ مبارک باد آن که به نام خداوند می‌آید؛ هوشیعنا در اعلی علیین. متی ۲۱:۹.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

آن بخش از متنِ سرودی که فریسیان را به خشم آورد، همان بود که عیسی را «پسر داوود» معرفی می‌کرد و نیز اعلام می‌کرد که «پسر داوود» نامِ خداوند است. این جدل، چه در آغاز خدمت او، چه در ورود پیروزمندانه‌اش و البته در ماجرای صلیب، با جنجال بر سر نام عیسی همراه است.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> پس سرکاهنان یهود به پیلاطس گفتند: «ننویس «پادشاه یهودیان»؛ بلکه بنویس که او گفت: «من پادشاه یهودیانم».» یوحنا ۱۹:۲۱.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

البته اگر پیلاطس نوشته را طوری تغییر می‌داد که بنویسد: «من هستم، پادشاه یهودیان»، در اصل درست می‌بود؛ زیرا «من هستم» نامی بود که عیسی بارها دربارهٔ خود اظهار می‌کرد. البته به‌کار بستن آن منطق معیوب برای تغییر کلام خدا، به‌ویژه وقتی پای داستان صلیب در میان است، کاری نیست که انسان‌ها هرگز بکنند، می‌کنند؟ عیسی «پادشاه یهودیان» بود، اما او همچنین «من هستم» هم بود؛ پس عبارت «من هستم، پادشاه یهودیان» از جهتی درست است، اما نکته این نیست.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

از آغاز، در میانه، و تا پایانِ آن سه سال و نیم، نام او موضوعی جنجالی بود. دربارهٔ سلسلهٔ نام‌های عهدی نکات بسیاری برای فهمیدن هست، اما اینجا می‌خواهم نشان دهم که در پایان اسرائیلِ باستان، در کلیسای یهود، تزلزلی رخ داد که با نام مسیح پیوند داشت. او به‌عنوان پسر داوود، صلاحیتِ مسیح بودن را داشت؛ و به‌عنوان پسر خدا (به این معنا که خود نیز خداست) و نیز پسر انسان، عیسی آزمونی بزرگ پیشِ روی قوم برگزیده نهاد. چگونه ممکن بود این مرد ادعا کند که هم خداست و هم پسرِ خدا، در حالی که موسی در آغاز تاریخ عهدشان به‌صراحت بر یگانگی خدا تأکید کرده بود؟

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

با این همه، هدف از حضور مسیح در میان انسان‌ها همین بود. خدا در او بود و انسان‌ها را با خود آشتی می‌داد، و این را با این انجام می‌داد که به انسان‌ها امکان می‌داد عیسی را ببینند؛ همان که آشکارا و صریح تعلیم می‌داد که اگر او را دیده‌اید، پدر را دیده‌اید. این روایت پایانِ اسرائیلِ جسمانی را به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا نشان می‌دهد، و از همان آغاز، مناقشه‌ای چشمگیر دربارهٔ اینکه خدا کیست و چیست درگرفت.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> و فرعون گفت: خداوند کیست که من به سخن او گردن نهم تا اسرائیل را رها کنم؟ من خداوند را نمی‌شناسم و اسرائیل را نیز رها نخواهم کرد. خروج ۵:۲.

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

فرعون نه تنها نماد سرکشی الحادی در برابر شناخت خدا را مجسم می‌کند، بلکه برداشت مصریان دربارهٔ خدای ابراهیم را نیز بازتاب می‌دهد. و خداوند بارها گفته است که اعمال شگفت‌انگیزش در مصر برای این بود که انسان‌ها بدانند او کیست. تاریخ آغاز اسرائیلِ واقعی به‌عنوان قوم برگزیدهٔ خدا، الگوی پایان است.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

در هر دو تاریخ، فقدانِ درکی درباره اینکه خدا کیست و چیست وجود دارد که با نام‌های گوناگون او نیز پیوند دارد؛ اما مهم‌تر برای بحث ما این است که تاریخ مسیح، در پایانِ دوران اسرائیل به‌عنوان قوم برگزیده، نشان می‌دهد که یکی از دلایل اصلیِ این‌که یهودیان در پذیرش مسیحای خود دچار لغزش شدند این بود که آنان می‌دانستند کلام خدا در آغاز تاریخ عهدشان تصریح کرده بود که او خدای یکتاست. چه معمایی!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> و پس از آن، دیگر جرأت نکردند هیچ پرسشی از او بپرسند. و او به ایشان گفت: چگونه می‌گویند که مسیح پسرِ داوود است؟ و خودِ داوود در کتاب مزامیر می‌گوید: «خداوند به سرورِ من گفت: به دست راست من بنشین تا دشمنانت را پایۀ پایت سازم.» پس چون داوود او را سرور می‌خواند، چگونه او پسرِ اوست؟ لوقا ۲۰:۴۰-۴۴.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

این واپسین دورهٔ پرسش‌وپاسخ برای یهودیان است؛ زیرا پس از آن مواجهه، «دیگر به‌هیچ‌وجه جرأت نکردند از او چیزی بپرسند.» او تازه به واپسین پرسشِ خدمتش برای خاندان گم‌شده پاسخ داده بود (و در روایت پیامبرانه همیشه یک خاندان گم‌شده وجود دارد)، و سپس موضوع نام خود را به‌عنوان «پسر داوود» و بنابراین به‌عنوان مسیح مطرح می‌کند. در سراسر سه سال و نیم، مجادله شامل نام‌های گوناگون اوست که نمایانگر شخصیت و سرشت او هستند. از نام او در آغاز، در تعمیدش، و سپس در واپسین مواجهه‌اش با خاندان گم‌شده در ورود پیروزمندانه و بر صلیب سخن به میان می‌آید، افزون بر دیگر بخش‌های انجیل‌ها.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> فریسیان گردِ عیسی جمع شده بودند، آنگاه که او به پرسشِ کاتب پاسخ می‌داد. اکنون رو به ایشان کرد و پرسشی از آنان پرسید: «دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟» این پرسش برای آزمودنِ باور آنان دربارهٔ مسیح طرح شده بود—تا نشان دهد آیا او را صرفاً انسانی می‌دانند یا پسرِ خدا. گروهی یک‌صدا پاسخ دادند: «پسرِ داود.» این همان عنوانی بود که در نبوت‌ها به مسیح داده شده بود. هنگامی که عیسی با معجزات نیرومند خود الوهیتش را آشکار می‌کرد، وقتی بیماران را شفا می‌داد و مردگان را برمی‌خیزاند، مردم در میان خود می‌پرسیدند: «آیا این همان پسرِ داود نیست؟» زنِ سوری‌فینیقی، بارتیماوسِ نابینا، و بسیاریِ دیگر با فریاد از او یاری می‌خواستند: «ای خداوندا، ای پسرِ داود، بر من رحم کن.» متی ۱۵:۲۲. هنگامی که سوار بر مرکب وارد اورشلیم می‌شد، با فریادِ شادی‌بخش مورد استقبال قرار گرفت: «هوشیعانا بر پسرِ داود! مبارک باد آن که به نامِ خداوند می‌آید.» متی ۲۱:۹. و کودکانِ خردسالِ هیکل نیز همان روز آن ستایشِ شادمانه را تکرار کردند. اما بسیاری از آنان که عیسی را پسرِ داود می‌خواندند، الوهیتِ او را بازنشناختند. آنان درنمی‌یافتند که پسرِ داود، پسرِ خدا نیز هست.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> در پاسخ به این گفته که مسیح پسر داوود است، عیسی گفت: «پس چگونه داوود در روح [روحِ الهام از جانب خدا] او را خداوند می‌خوانَد و می‌گوید: خداوند به خداوندِ من گفت: بر دست راست من بنشین تا دشمنانت را زیر پای تو سازم؟ پس اگر داوود او را خداوند می‌خوانَد، چگونه او پسرِ وی است؟ و هیچ‌کس نتوانست سخنی در پاسخ او بگوید، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس جرئت نکرد که دیگر از او سوالی بپرسد.» اشتیاق اعصار، 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

هم مسحِ او به‌عنوانِ مسیح و هم آخرین تعاملِ او با کسانی که برای نجاتشان آمد، بر سرِ الوهیتِ او، معنای نمادینِ نام‌های او و البته قاعدهٔ نخستین ذکر بود. عیسی کارِ مستقیمِ خود برای یهودیان را با بهره‌گیری از تاریخِ داودِ واقعی برای تعلیم دربارهٔ داودِ روحانی به پایان می‌رساند. چرا داود دربارهٔ زمانی اظهار نظر می‌کند که خداوند به خداوند می‌گوید با او بر تخت بنشیند؟ زیرا داودِ پادشاه در آغاز نمایندهٔ داودِ پادشاهِ روحانی در پایان است. تنها راهِ درکِ درستِ آخرین بیانِ عیسی خطاب به خانهٔ گم‌شده این بود که بتوان قاعدهٔ نخستین ذکر را به‌کار بست؛ که اگر آن قاعده را نشناسید، شدنی نیست.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

سخن نهایی او خطاب به خاندان گمشده، برای فهمیده‌شدن، نیازمند درک قاعدهٔ ذکر نخستین بود. عیسی در سخن نهایی خود برای ارائهٔ حقیقت به خاندان گمشده، از داود و پسر داود بهره برد. به هر حال آنان خاندان داود بودند. ازاین‌رو عیسی پدر (داود) را به «پسر داود» معطوف ساخت و نیز پسرِ (داود) را به پدرش (داود) معطوف کرد. او پدر را به سوی فرزند برگردانید، همان‌گونه که دربارهٔ پیام ایلیا در «ایام آخر» پیشگویی شده است. این، پیام نهایی او به اسرائیل باستانِ واقعی بود و پیامی ایلیایی بود، زیرا بر قاعدهٔ ذکر نخستین استوار بود. ازاین‌رو، قاعدهٔ ذکر نخستین نیز پیام عیسی را، بر پایهٔ همین قاعده، به‌عنوان پیامی ایلیایی تأیید می‌کند. قاعدهٔ ذکر نخستین اقتضا می‌کند که اگر پیام ایلیاییِ یحییِ تعمیددهنده نخستین بخش از آخرین پیام هشدار به خاندان گمشدهٔ اسرائیل بود، آنگاه پیام نهایی‌ای که به آنان داده شد نیز پیامی ایلیایی باشد. و چنین هم شد...

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

با همهٔ این‌ها، اکنون می‌خواهم نکته‌ای را از همهٔ این مطالب استنباط کنم که بر قاعدهٔ ذکر نخستین — آلفا و امگا — مبتنی است. در آغاز اسرائیلِ باستان، بر سر درک اینکه خدا کیست و چیست مناقشه‌ای وجود داشت که نمونهٔ همان مناقشه در پایان اسرائیلِ باستان بود. در پایان اسرائیلِ باستان، کارِ مسیح شامل تعلیم دادن به خاندانِ گمشدهٔ اسرائیل دربارهٔ اینکه خدا کیست و چیست می‌شد. در تاریخِ پایان، مقاومتی در برابر مسیح وجود داشت که مبتنی بر حقیقتِ اولیه‌ای بود که در آغاز تثبیت شده بود. اسرائیلِ روحانیِ معاصر در تاریخِ خود همان ویژگی‌های نبوی را خواهد داشت.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

در آغاز جنبش ادونتیست، تاریخ‌نگاران به ما می‌گویند که پیروان میلر عمدتاً از دو فرقهٔ مسیحی تشکیل می‌شدند: متدیست‌ها و کریستین کانکشن. باورهای اصلی متدیسم بر زیستن سبک زندگی درست مسیحی استوار بود. آنها «روش» داشتند. باور اصلی کریستین کانکشن را می‌توان چنین خلاصه کرد: مخالفت با آموزهٔ کاتولیکیِ تثلیث.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

تا آنجا که پژوهش من پیش رفته است، تقریباً همهٔ رهبران پیروان میلر به آن آموزهٔ کریستین کانکشن پایبند بودند. شاخه‌های بسیاری از جنبش اصلاحی ادونتیست‌های روز هفتم (SDARM) وجود دارد که همچنان به برداشت اصیلِ میلری از «ضدِ تثلیث‌باوری» پایبندند و آن را ترویج می‌کنند. برای کسانی که برداشت پیشگامان را حفظ کرده‌اند، یک معضل (و منبع کنونیِ مناقشه) بوده و همواره خواهد بود که چگونه به فقرات فراوان و گوناگونی پاسخ دهند که در آن‌ها خواهر وایت مستقیماً با موضعِ اعتقادی‌ای که به آن پایبندند و آن را ترویج می‌کنند، مخالفت می‌کند؟

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> به من دستور داده شده است که بگویم، نمی‌توان به دیدگاه‌های کسانی که در پی ایده‌های علمیِ پیشرفته‌اند اعتماد کرد. توصیف‌هایی مانندِ موارد زیر بیان می‌شوند: «پدر همچون نورِ نامرئی است؛ پسر همچون نورِ مجسّم؛ روح نورِ افشانده‌شده در همه‌جا.» «پدر مانندِ شبنم، بخاری نامرئی است؛ پسر مانندِ شبنمی است که به شکلی زیبا گرد آمده؛ روح مانندِ شبنمی است که بر کانونِ حیات فرود آمده است.» توصیفِ دیگری: «پدر مانندِ بخارِ نامرئی است؛ پسر مانندِ ابرِ سربی؛ روح بارانی است که فرو ریخته و با نیرویی تازگی‌بخش عمل می‌کند.»

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> تمام این تصورات روح‌گرایانه صرفاً هیچ نیستند. ناقص و نادرست‌اند. آن‌ها از جلالی می‌کاهند و آن را کوچک می‌شمارند؛ جلالی که هیچ شبیهِ زمینی با آن قابل قیاس نیست. خدا را نمی‌توان با آنچه دست‌های او آفریده است مقایسه کرد. این‌ها صرفاً چیزهای زمینی‌اند که به سبب گناهان انسان، زیر لعنت خدا رنج می‌برند. پدر را نمی‌توان با چیزهای زمینی توصیف کرد. پدر، تمامیِ پُریِ الوهیت را به‌صورت جسمانی داراست و از دیدگان فانی ناپیداست.

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> پسر، تمامی پریِ الوهیت متجلی است. کلام خدا اعلام می‌کند که او «صورت حقیقی ذات خدا» است. «خدا جهان را چنان محبت نمود که پسر یگانه‌زادۀ خود را داد تا هر که به او ایمان آورد، هلاک نشود، بلکه حیات جاودان داشته باشد.» در اینجا شخصیت پدر نشان داده می‌شود.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> تسلی‌دهنده‌ای که مسیح وعده داد پس از عروجش به آسمان بفرستد، روح است در تمامی پُریِ الوهیت که قدرتِ فیضِ الهی را برای همهٔ کسانی که مسیح را به‌عنوان نجات‌دهندهٔ شخصی می‌پذیرند و به او ایمان می‌آورند، آشکار می‌سازد. در تثلیثِ آسمانی سه اقنومِ زنده وجود دارد؛ به نامِ این سه قدرتِ بزرگ — پدر، پسر و روح‌القدس — کسانی که مسیح را با ایمانی زنده می‌پذیرند، تعمید می‌یابند، و این قدرت‌ها با تابعانِ مطیعِ ملکوتِ آسمان در تلاششان برای زیستنِ زندگیِ نو در مسیح همکاری خواهند کرد. شهادت‌های ویژه، سری ب، شمارهٔ ۷، صفحات ۶۲ و ۶۳.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

این بخش "احساساتِ کسانی" را که پدر، پسر و روح را با "امور زمینی" تعریف می‌کردند، به‌عنوان "امور زمینی" معرفی می‌کند. سپس او می‌گوید: "پدر را نمی‌توان با امور زمینی توصیف کرد." به دو نکته‌ای که او مطرح می‌کند توجه کنید، هرچند ممکن است یکی متناقض به نظر برسد. او دارد یک توصیف نادرست از الوهیت را نشان می‌دهد که، اگر بخواهید، قائل به سه خداست. این یک توصیف نادرست از الوهیت است، اما او به این واقعیت اشاره‌ای نمی‌کند که این تعریف نادرست از الوهیت از این جهت نیز غلط است که تعداد خدایانی که برای الوهیت قائل است، اشتباه است.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

همچنین توجه کنید که او می‌گوید از چیزهای زمینی نمی‌توان برای توصیف پدر استفاده کرد. اما در همان گفته، خودِ او دارد از چیزهای زمینی استفاده می‌کند. این انسان‌ها هستند که فرزند و مادر و پدر و عمه و خاله و پسرعمو و دخترعمو و پسرخاله و دخترخاله دارند. و عیسی به ما می‌گوید که در آسمان و در زمینِ نوساخته دیگر ازدواجی در کار نخواهد بود، زیرا ما مانند فرشتگان خواهیم شد. چیزی به نام فرشتهٔ دختر یا پسر وجود ندارد. اصطلاحاتی که انسان‌ها برای تعریف روابطشان با یکدیگر به کار می‌برند، توسط خدا به کار گرفته شده تا ما را دربارهٔ ماهیت و شخصیت او تعلیم دهد، اما حتی «چیزهای زمینی» که الهام برای آموزش انسان‌ها دربارهٔ ماهیت و شخصیت خدا به کار برده است، ناقص‌اند.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

به ما اطلاع داده شده است که «سه شخص زنده در سه‌گانهٔ آسمانی وجود دارد» ... «پدر، پسر و روح‌القدس.» نسبت دادن گرایش‌های روح‌گرایانهٔ زمینی به این سه شخص امری شنیع است، اما الحاق «نام این سه قدرت بزرگ» به تعریف کتاب‌مقدسیِ الوهیت شنیع نیست.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

نبیّه می‌گوید «نامِ» سه قدرت عظیمی که الوهیت را تشکیل می‌دهند، پدر، پسر و روح‌القدس است. همچون هر حقیقت کتاب‌مقدسی، وقتی خط بر خط کنار هم قرار داده شود، گواهیِ کامل باید شامل همه نشان‌راه‌هایی باشد که آشکار شده‌اند. شهادت‌های انبیا باید با هم ترکیب شوند. دانیال نام «پلمونی» را به مسیح می‌دهد (در کنار نام‌های دیگر، اما این فقط یک نمونه است). یوحنا او را آلفا و امگا می‌خواند و موسی او را یهوه می‌نامد. به گفته الن وایت، نام او پدر، پسر و روح‌القدس است.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> شیطان ... پیوسته امور دروغین را وارد می‌کند تا از حقیقت منحرف سازد. آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر کند. «جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود» (امثال ۲۹:۱۸). شیطان به‌نحوی زیرکانه، به روش‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف عمل خواهد کرد تا اعتماد قومِ باقیماندهٔ خدا را به شهادت حقیقی متزلزل سازد.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> نفرتی شیطانی علیه شهادات برافروخته خواهد شد. کار شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را نسبت به آن‌ها متزلزل سازد، به این دلیل: شیطان نمی‌تواند چنان مسیر روشن و همواری داشته باشد که فریب‌های خود را به میان آورد و جان‌ها را در اوهامش به بند بکشد، اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روح خدا مورد توجه قرار گیرند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۴۸.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

یک نکتهٔ حاشیه‌ای کوتاه از این بخش. یوحنا به خاطر کلام خدا و شهادت عیسی به پاتموس تبعید شده است. پیام فرشتهٔ سوم دو گروه مخاطبِ هدف دارد: کسانی که بیرون از ادونتیسم‌اند و کسانی که درون ادونتیسم‌اند. یوحنا نمایندهٔ یک ادونتیست است که نه تنها به خاطر اطاعتش از کتاب مقدس از سوی جهان آزار می‌بیند، بلکه به خاطر اطاعتش از نوشته‌های روح نبوت نیز تحت آزار قرار می‌گیرد. آزار و ستمی که متوجه روح نبوت است از درون می‌آید، نه از بیرون.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

در آغازِ تاریخِ اسرائیلِ باستان، پس از چهارصد سال در مصر، کسانی که قرار بود قوم برگزیدهٔ عهد باشند دیگر سبت را نگاه نمی‌داشتند. آنان شخصیت یا ماهیت مسیح را نمی‌شناختند. به سوءبرداشت‌هایی دربارهٔ خدا پای می‌فشردند که در دوران اسارت در خود نهادینه کرده بودند. ده بلا؛ رهایی از دریای سرخ؛ مَنّ آسمانی؛ خیمهٔ اجتماع و همهٔ لوازم آن؛ مناسک مقدس؛ صحن، قدس و قدس‌الاقداس؛ شریعت خدا؛ صخره‌ای که ایشان را دنبال می‌کرد؛ آبی که از همان صخره‌ای که ایشان را دنبال می‌کرد بیرون آمد و حتی مارِ بر تیرک، همه بدین منظور بودند که شناخت خدا در میان قوم برگزیده‌اش افزوده شود. این یک تعلیم تدریجی بود. آن تعلیم تدریجی ادامه یافت تا جایی که کاتبان «دیگر جرئت نکردند از او سؤالی بپرسند» و سپس او آخرین موضوعی را که قرار بود در گفت‌وگویی علنی با او مطرح کنند مشخص کرد، و آن مربوط بود به نام داوود و اینکه مسیح کیست و چیست.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

در آغاز اسرائیلِ روحانیِ نوین، پس از ۱۲۶۰ سال در بابلِ روحانی، کسانی که قرار بود قومِ برگزیدهٔ عهد باشند دیگر سبت را نگاه نمی‌داشتند. آنان شخصیت یا ماهیتِ مسیح را نمی‌شناختند. به سوءبرداشت‌هایی دربارهٔ خدا پایبند بودند که در دوران اسارت در خود نهادینه کرده بودند. تاریخِ ادونتیسم با همهٔ نشان‌های راه، ارتدادها، سازش‌ها و کشمکش‌های درونی‌اش به نقطه‌ای در دههٔ ۱۸۸۰ رسید، زمانی که کتاب «اشتیاقِ اعصار» منتشر شد. در آن کتاب، در صفحهٔ ۶۷۱، برداشتی از الوهیت بیان شده که به‌مراتب فراتر از فهمی است که از سدهٔ هجدهم به ارث رسیده بود.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

اسرائیل باستان در پایان خود با مناقشه‌ای روبه‌رو شد که از درکِ محدود از الوهیت پدید آمده بود؛ درکی که بر پایه برداشتی از تاریخ آغازین‌شان بنا شده بود. شهادت عیسی می‌گوید: چه پدر، چه پسر، و چه روح‌القدس، همگی «کمالِ الوهیت به‌صورت جسمانی» هستند (کولسیان ۲:۹). شهادت کتاب مقدس می‌گوید: «بشنو ای اسرائیل: خداوند خدای ما، یک خداوند است» (تثنیه ۶:۴).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

اسرائیلِ امروزی به دیدگاه‌های گوناگونی دربارهٔ الوهیت پایبند است و تنها یکی از آنها درست است. در پایانِ دورانِ اسرائیلِ امروزی، خدا کارِ آشکار ساختنِ سرشتِ خویش را، تا وقتی که زمانِ مهلتِ آزمایشی هنوز ادامه دارد، به پایان خواهد رساند. همین کار را برای یهودیان انجام داد و او هرگز تغییر نمی‌کند. مسلّم است که در سراسر ابدیت به رشد در فهمِ ماهیت و سرشتِ خدا ادامه خواهیم داد، اما خطّی هدفمند و نبوی از حقیقت وجود داشته است که کوشش‌های خدا برای آموزشِ قومش دربارهٔ خود را نشان می‌دهد، و آن تاریخ بخشی از آموزشی است که او اکنون در پیِ تعلیمِ آن است، و اطلاعاتی که در کلامِ نبوی دربارهٔ آن روندِ آموزشی یافت می‌شود، پایانی برای این بحث را مشخص می‌کند که با پایانِ مهلتِ آزمایشی مطابقت دارد.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> «مسیح پسرِ ازلی و قائم‌به‌ذاتِ خداست.... وقتی از ازلیتِ خود سخن می‌گوید، مسیح ذهن را به اعصارِ بی‌زمان بازمی‌برد. او به ما اطمینان می‌دهد که هرگز زمانی وجود نداشته است که او در مشارکتِ نزدیک با خدایِ ازلی نبوده باشد. آن که یهودیان در آن هنگام به صدایش گوش می‌دادند، نزدِ خدا بود، همچون کسی که با او پرورش یافته بود.» Signs of the Times، 29 اوت 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> او با خدا برابر بود، نامتناهی و قادر مطلق.... او پسرِ ازلی و قائم‌به‌ذات است.

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> در حالی که کلام خدا درباره انسانیت مسیح در زمانی که او بر این زمین بود سخن می‌گوید، همچنین به‌صراحت درباره پیش‌وجود او نیز سخن می‌گوید. کلمه به‌عنوان موجودی الهی وجود داشت، یعنی همان پسر ازلی خدا، در اتحاد و یگانگی با پدر خود. از ازل او واسطهٔ عهد بود، همان کسی که در او همهٔ قوم‌های زمین، چه یهود و چه غیر یهود، اگر او را می‌پذیرفتند، قرار بود برکت یابند. «کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود.» پیش از آنکه انسان‌ها یا فرشتگان آفریده شوند، کلمه نزد خدا بود و خدا بود. ریویو اند هرالد، ۵ آوریل ۱۹۰۶.

In the passage she quotes from John’s very first words.

در آن بخش، او از نخستین سخنان جان نقل قول می‌کند.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه چیز به‌واسطهٔ او آفریده شد؛ و بدونِ او، هیچ‌یک از آنچه آفریده شده است، آفریده نشد. یوحنا ۱:۱‏-‏۳.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

در آغاز دست‌کم دو خدا وجود داشت، زیرا یوحنا می‌گوید: «کلمه خدا بود و نزد خدا بود.» در آیهٔ نخستِ سفر پیدایش، واژهٔ عبری «الوهیم» به «خدا» ترجمه شده است. اغلب در کلام خدا، «الوهیم» در ساختاری دستوری به کار می‌رود که به خدایی یگانه اشاره دارد، اما با این حال خودِ این واژه جمع است. یوحنا با گواهی دوم خود در این باره، این برداشت را که «الوهیم» در آن آیه خدایی یگانه است، کنار می‌گذارد. گواهی او دست‌کم وجود دو خدا را اثبات می‌کند.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

آنچه برای ضد تثلیث‌گرایانی که مدعی‌اند روح نبوت را پاس می‌دارند نگران‌کننده‌تر است این است که در ابتدا «روح خدا بر روی آب‌ها حرکت می‌کرد.» آیا آن «روح» که بر آب‌ها حرکت می‌کرد، پدر بود یا پسر، یا چنان‌که خواهر وایت او را خطاب می‌کند، شخص سومِ سه‌گانهٔ آسمانی بود؟ سه آیهٔ نخستِ انجیل یوحنا با این کلمات دنبال می‌شوند.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> در او حیات بود؛ و آن حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشد؛ و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا ۱:۴، ۵.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

اشاره به نور و تاریکی کاملاً با آغاز کتاب پیدایش، که می‌گوید، سازگار است.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> و خدا گفت: روشنایی باشد؛ و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکو بود؛ و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد. پیدایش ۱:۳، ۴.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

به‌زودی به این دو بخش موازی دربارهٔ نور بازخواهیم گشت؛ نوری که موضوع داستان آفرینشی است که پس از معرفی الوهیت می‌آید. در آغاز، نخستین حقیقتی که بدان پرداخته می‌شود ساختار یا ماهیت الوهیت است. اما این متن تا فصل دوم، آیهٔ سوم ادامه می‌یابد؛ جایی که می‌بینیم سه واژهٔ پایانی در روایت آفرینش با سه حرف عبری آغاز می‌شوند که در کنار هم واژه‌ای را می‌سازند که به «حقیقت» ترجمه می‌شود.

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

آغاز روایت آفرینش الوهیت را معرفی می‌کند، سپس قدرت آفرینندهٔ کلام او را بیان می‌کند و سرانجام این بخش را با امضایی الهی به پایان می‌رساند؛ امضایی که نمایانگر حقیقت، پیام فرشتهٔ سوم و نام خداست، چنان‌که با آلفا و امگا نشان داده شده است.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> و در روز هفتم خدا کار خود را که ساخته بود به پایان رسانید؛ و در روز هفتم از همهٔ کار خود که ساخته بود آرام گرفت. و خدا روز هفتم را برکت داد و آن را تقدیس کرد؛ زیرا در آن از همهٔ کار خود که خدا آفرید و ساخت آرام گرفت. پیدایش ۲:۲، ۳.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

پایانِ نخستین حقایقی که در کلامِ خدا تعلیم داده می‌شوند، نقطهٔ اوجِ این بخش است. این بخش با سه واژهٔ «خدا»، «آفرید» و «ساخت» به پایان می‌رسد؛ بدین‌سان، هم آغازِ بخش را برجسته می‌کند و هم به همان اندازه سبتِ روز هفتم را مورد تأکید قرار می‌دهد. سبت، البته، نمادِ آفرینش و نشانهٔ میانِ خدا و قومِ برگزیدهٔ اوست. «حقیقت» در سه حرفِ آغازینِ هر یک از آن سه واژهٔ پایانیِ آفرینش نمایانده شده است. این شهادت تأکید می‌کند که حقیقتِ سبت تا چه اندازه مهم و معنادار است، و به همان اندازه ژرف آن است که آن سه حرف همچنین نمایندهٔ سه مرحلهٔ پیام‌های فرشتگانِ اول، دوم و سوم‌اند. از این‌رو، در نخستین بخشِ کتابِ مقدس، سبت به‌عنوان نشانهٔ قدرتِ خلاقهٔ خدا نیز به‌عنوان موضوعِ آزمون در آخرالزمان شناخته می‌شود. آخرین کتابِ کتابِ مقدس شاهدی سوم فراهم می‌آورد تا همراهِ شهادتِ یوحنا در انجیلش باشد.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> یوحنا، به هفت کلیسایی که در آسیا هستند: فیض و سلامتی بر شما باد از او که هست و بود و می‌آید؛ و از هفت روح که در حضور تخت اویند؛ و از عیسی مسیح، شاهد امین و نخست‌زاده از مردگان و سرور پادشاهان زمین. به او که ما را دوست داشت و ما را در خون خود از گناهانمان شست، و ما را برای خدا و پدرش پادشاهان و کاهنان ساخت؛ او را جلال و اقتدار باد تا ابدالآباد. آمین. اینک، با ابرها می‌آید؛ و هر چشمی او را خواهد دید، و آنان نیز که او را سوراخ کردند؛ و همۀ قبایل زمین به سبب او نوحه خواهند کرد. آری، آمین. من آلفا و امگا هستم، بدایت و نهایت، می‌گوید خداوند، او که هست و بود و می‌آید، قادر مطلق.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> من، یوحنا، که برادر شما نیز هستم و شریک شما در رنج و در پادشاهی و شکیباییِ عیسی مسیح، در جزیره‌ای که پاتموس نامیده می‌شود بودم، به‌خاطر کلام خدا و به‌خاطر شهادت عیسی مسیح. در روز خداوند در روح بودم و از پشت سرم صدایی عظیم مانند صدای شیپور شنیدم که می‌گفت: «من آلفا و اومگا هستم، نخستین و آخرین. و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرغامس، و به تیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه.» مکاشفه ۱:۴-۱۱.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

سه آیهٔ نخستِ باب اولِ کتاب مکاشفه، پیام هشدار نهایی و نیز چگونگی رساندن آن پیام از سوی خدا به بشر را معرفی می‌کنند. همچنین بیان می‌کند که این مکاشفهٔ عیسی مسیح است و بدین‌سان میان کتاب مکاشفه و کتاب دانیال تمایز قائل می‌شود. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و خاتمه می‌یابند. در این‌جا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان دار و کتاب را مهر و موم کن تا زمانِ پایان.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۵.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

در کتاب مکاشفه خطوطی از نبوت وجود دارد که باید شناخته شوند و سطر بر سطر کنار هم قرار گیرند. همهٔ آن خطوط نبوی در کتاب مکاشفه خاتمه می‌یابند، اما کتابی که مهر و موم شده بود کتاب مکاشفه نبود، و صرفاً خودِ کتاب دانیال هم نبود که مهر و موم شده باشد، بلکه آنچه در کتاب دانیال مهر و موم شده بود «آن بخش از نبوت دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شود» بود.

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

«روزهای آخر» را می‌توان به معنایی کلی فهمید، اما درکِ آنها به‌عنوان سخنان الهامی (که واقعاً چنین‌اند) ایجاب می‌کند همچنین ارزیابی کنیم آیا تعبیر «روزهای آخر» حامل نمادپردازیِ نبویِ ویژه‌ای هست یا نه. «روزهای آخر» دوره‌ای مشخص در تاریخِ نبوی است که مؤیدات فراوانی دارد. امید دارم در آیندهٔ نزدیک آن تاریخ را بیان کنم. این به‌طور خاص تاریخِ از سال ۱۷۹۸ تا خاتمهٔ مهلتِ آزمایشی است. یکی از راه‌های تشخیص این موضوع این است که در خدمتِ معبدِ زمینی، یک روز از سال نمایانگر داوری بود، و آن «روزِ کفاره» بود. آن آیینِ واقعی نمونه‌ای بود از آنچه خواهر وایت «روزِ کفارهٔ ضدنمونه» می‌نامد. روزِ کفارهٔ نبوی یا روحانی، «روزهای آخرِ» زمانِ مهلتِ آزمایشی را نمایندگی می‌کند؛ یعنی دورهٔ داوریِ نهایی را نشان می‌دهد.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

نبوّتی که در کتاب دانیال مهر و موم شده بود، دو جنبه داشت. یک نبوّت مربوط به ایام آخر بود که میلریتی‌ها آن را شناختند و آغاز داوری را اعلام می‌کرد. آن بخش از دانیال با رؤیای رود اولای در باب‌های هشت و نه نشان داده شده است. دیگر نبوّتی که در دانیال مهر و موم شده بود، پایان داوری، و پایان ادونتیسم، و پایان ایالات متحده، و پایان جهان را اعلام می‌کند. آن رؤیا با رود هیدکل نشان داده شده بود.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> «نوری که دانیال از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او در کنار اولای و حدّقل، آن رودهای بزرگِ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همۀ رویدادهای پیشگویی‌شده به زودی رخ خواهند داد.» شهادت‌ها برای خادمان، ۱۱۲، ۱۱۳.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

رویای اولای در سال 1798 مُهر آن گشوده شد و به قدس‌گاهِ خدا و قوم او می‌پردازد. رویای دجله در سال 1989 مُهر آن گشوده شد، وقتی که، همان‌گونه که در دانیال فصل یازده، آیهٔ چهل، توصیف شده است، کشورهایی که نمایندهٔ اتحاد جماهیر شورویِ سابق بودند به‌دست نهاد پاپایی و ایالات متحده از میان برداشته شدند، و به دشمنانِ قوم خدا می‌پردازد. این دو رویا همان کارکردی را دارند که هفت کلیسا و هفت مُهر در کتاب مکاشفه دارند. یکی تاریخ درونیِ کلیساست و دیگری تاریخ بیرونیِ کلیسا، و هر دو در تمامِ طول آن جریان دارند و "به‌طور ویژه برای" "این ایام آخر" هستند.

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

اما هرچند به ما گفته می‌شود که کتاب مکاشفه آن کتابِ مهر و موم‌شده نیست، همچنین به ما گفته می‌شود که خودِ آن کتابی مهر و موم‌شده است.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> کتاب مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌آوری ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد. تعالیم این کتاب روشن و قطعی‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان خط سیر نبوت پی گرفته می‌شود که در دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان می‌دهد که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. انتشارِ دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۸.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

مهر کتاب مکاشفه شکسته شده است، زیرا مهر نبوت‌های دانیال شکسته شده است؛ و همان رشته‌های نبوتی که در دانیال گشوده شده‌اند، همان رشته‌هایی هستند که در مکاشفه یافت می‌شوند. آنچه در کتاب مکاشفه مهر شده بود، بخشی از مکاشفه بود که به‌طور خاص به قوم خدا در «ایام آخر» مربوط می‌شد. وقتی خواهر وایت این گفته را نوشت، «هفت رعد» در همان زمان مهر شده بود؛ ازاین‌رو نوشت که «این کتابی مهر شده است». او همچنین گفت که کتاب دانیال «کتابی بود که مهر شده بود»، به‌صورت زمان گذشته. برای او، کتاب دانیال در سال ۱۷۹۸ گشوده شده بود.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

آنچه دربارهٔ «هفت رعد» در طول عمر او مهر و موم شده بود، صرفاً رویدادهای آینده‌ای نبود که «هفت رعد» نمایندگی می‌کرد، بلکه اساساً این بود که «هفت رعد» نشان می‌دهد آغاز ادونتیسم با پایان ادونتیسم موازی است. «هفت رعد» مهم‌ترین قاعدهٔ نبویِ لازم برای فهم مکاشفهٔ عیسی مسیح را آشکار می‌کند و در عین حال یکی از صفاتِ ذات و شخصیت خدا را نیز فاش می‌سازد: اینکه او آغاز و پایانِ همه چیز است. نبوّت نشان می‌دهد که حقایقِ مرتبط با ذات و شخصیت خدا به‌گونه‌ای هدفمند رشد و توسعه می‌یابند.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

تصویرِ عیسی به‌عنوان «شیرِ قبیلهٔ یهودا» نمایانگرِ کاری است که او با آشکار ساختنِ حقیقت به‌طور تدریجی و نظام‌مند در طول تاریخ به انجام می‌رساند. او کلامِ نبوت را مهر و موم می‌کند تا زمانی که وقتِ فهمِ آن فرا رسد. او به‌منظورِ تعلیم، حقیقت را مهر و موم می‌کند و آن را می‌گشاید. به‌عنوانِ پلمونی، عیسی «شمارندهٔ شگفت‌انگیز»، سرورِ زمان است که تاریخِ او را تدبیر می‌کند. به‌عنوانِ آلفا و امگا، او، علاوه بر امورِ دیگر، سرورِ زبان است. و به‌عنوانِ شیرِ قبیلهٔ یهودا، او کسی است که تعیین می‌کند حقیقت چه زمانی بر انسان‌ها آشکار شود.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

در مکاشفه فصل اول، پس از سه آیهٔ اول، الوهیت به‌صورت سه موجود متمایز معرفی می‌شود.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> یوحنا به هفت کلیسا که در آسیا هستند: فیض و سلامتی بر شما باد،

> from him which is, and which was, and which is to come;

> از او که هست و بود و خواهد آمد؛

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> و از هفت روح که پیش تخت او هستند؛

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> و از عیسی مسیح، که شاهد امین و نخست‌زاده از مردگان و سرور پادشاهان زمین است. مکاشفه ۱:۴، ۵.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

مقدمهٔ آخرین کتابِ کتاب مقدس، به‌روشنی درودی به کلیسای خدا می‌فرستد که پدر، روح‌القدس و پسر را معرفی می‌کند. پایانِ کلامِ خدا آغاز را تکرار می‌کند و با این کار بر اهمیتِ درکِ درست از الوهیت تأکید می‌کند. این کار را برای کسانی انجام می‌دهد که فیلادلفیایی خواهند بود و یکصد و چهل و چهار هزار نفر را تشکیل خواهند داد. آنان قومِ نهاییِ عهد هستند که در سراسر سیرِ تاریخِ عهد به‌گونه‌ای نمونه‌وار به تصویر کشیده شده‌اند. آن شواهد، در کنارِ دیگر حقایق، ثابت می‌کنند که خدا در طولِ تاریخِ نبوی، به‌تدریج در پیِ افزایشِ شناخت از ماهیت و شخصیتِ خود بوده است.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

بزرگ‌ترین نماد در کتاب مقدس از فقدانِ شناختِ انسان از خدا، فرعون بود که نمادِ مصر به‌شمار می‌رفت؛ و مصر خود نمادی از تمام جهان و در نتیجه همهٔ بشریت بود. آن نشانِ راه فرایندی را در آغاز اسرائیلِ جسمانی آغاز کرد، جایی که خدا در پیِ آن بود نام خود را بشناساند. در پایان اسرائیلِ جسمانی، مناقشه بر سر نام خدا تکرار شد. در پایان اسرائیلِ جسمانی، عیسی در تعامل خود با یهودیان، با اشاره به تاریخ داوود و به‌کارگیری «قاعدهٔ ذکر نخستین»، بیان نهایی دربارهٔ کوریِ لاودکیاییِ آنان را ارائه کرد. آن‌ها نمی‌توانستند بفهمند او چه می‌گوید، زیرا نه قاعدهٔ آلفا و امگا را می‌شناختند و نه آلفا و امگایی را که در برابرشان ایستاده بود.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

در آغاز اسرائیل روحانی، مناقشه‌ای که در تاریخ موسی به‌صورت نمونه‌وار نشان داده شده بود، تکرار می‌شود. هرچه ادونتیسم در طول تاریخِ «ایام آخر» پیش رفته، فرصت‌های بسیاری برای فهم بیشترِ آلفا و امگا در اختیارش قرار گرفته است، همان‌گونه که در مورد اسرائیل باستان نیز چنین بود. در پایان ادونتیسم، زمانی فرا خواهد رسید که دیگر پرسشی مطرح نخواهد شد، همان‌گونه که در روزگار مسیح بود.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

با بازگشت به بخشِ بابِ اولِ مکاشفه می‌بینیم که فیض و سلامتی از سوی او که هست و بود و خواهد آمد، و نیز از سوی هفت روح و همچنین از سوی عیسی فرستاده می‌شوند. الوهیت به‌صورت عیسی، هفت روح، و او که هست و بود و خواهد آمد نمایانده شده است، و بدین‌سان درمی‌یابیم که آن کسی که دارای ویژگی‌هایی است که با عبارت «او که هست و بود و خواهد آمد» بیان می‌شود، پدر است. این ویژگی‌ها نمایانگر ماهیت ازلی خداست. او همواره وجود داشته است، و در آیات هشت و نه همان صفت به‌روشنی به عیسی نسبت داده می‌شود.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> من آلفا و امگا هستم، آغاز و انجام، می‌گوید خداوند، آن که هست و بود و خواهد آمد، قادر مطلق. من، یوحنا، که نیز برادر شما و شریک شما در مصیبت و در پادشاهی و بردباریِ عیسی مسیح هستم، به خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح در جزیره‌ای که پتمُس نامیده می‌شود بودم. در روز خداوند در روح بودم و از پشت سرِ خود آوازی عظیم شنیدم، چون صدای شیپور، که می‌گفت: من آلفا و امگا هستم، اول و آخر؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرگاموس، و به طیاتیره، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه. مکاشفه ۱:۸-۱۱.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

کسانی که کتاب مقدسی دارند که در آن سخنان عیسی با رنگ قرمز چاپ شده است، می‌دانند که در آیات هشت و یازده این خود عیسی است که سخن می‌گوید. در آن آیات، عیسی اعلام می‌کند که همان ذات ازلیِ پدر را داراست، هنگامی که خود را چنین معرفی می‌کند: "خداوند، آن که هست و که بود و که می‌آید"، و عیسی همچنین می‌افزاید که او "قادر مطلق" است.

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

اولین چیزی که عیسی در آغاز کتاب مکاشفه می‌گوید—کتابی که تصریح می‌کند مکاشفهٔ عیسی مسیح است—این است که او آلفا و امگا است، او نیز همچون پدر ازلی است، و او همچنین خدای قادر مطلق است. نخستین کلماتی که در کتاب مکاشفه از زبان عیسی می‌آیند، صفات ذات خدا هستند. این صفات برای ادونتیست‌هایی که هنوز از موضع اولیهٔ خود دربارهٔ الوهیت دفاع می‌کنند، سنگِ لغزش‌اند. آنان باور دارند زمانی وجود داشت که پدر پسرِ خود را پدید آورد.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

پایان کتاب مکاشفه با آغاز کتاب مکاشفه مطابقت دارد.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

بازگشت دوم پس از توصیف الوهیت می‌آید. در فصل بیست‌ودوم می‌بینیم که پایان کتاب با آغاز آن هماهنگ است و آیهٔ دوازده با اشاره به بازگشت دوم، متناظر با آیهٔ هفتمِ فصل یک است.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> و اینک، به زودی می‌آیم؛ و پاداش من با من است تا به هر کس بر حسب اعمالش جزا دهم. من الفا و امگا هستم، آغاز و پایان، اول و آخر. خوشا به حال آنان که احکام او را به‌جا می‌آورند تا حقِ بهره‌مندی از درختِ حیات را داشته باشند و از دروازه‌ها به شهر داخل شوند. زیرا بیرونْ سگ‌ها، جادوگران، فاجران، قاتلان، بت‌پرستان، و هر که دروغ را دوست دارد و آن را می‌سازد. من، عیسی، فرشتهٔ خود را فرستاده‌ام تا این چیزها را در کلیساها به شما شهادت دهد. من ریشه و نسلِ داوود هستم، و ستارهٔ درخشانِ صبح. و روح و عروس می‌گویند: بیا. و هر که می‌شنود، بگوید: بیا. و هر که تشنه است، بیاید. و هر که می‌خواهد، آبِ حیات را به‌رایگان بگیرد. مکاشفه ۲۲:۱۲–۱۷.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

پس از اشاره به بازگشت دوبارهٔ خود، عیسی، همان‌گونه که در باب اول مکاشفه آمده است، خود را آلفا و امگا معرفی می‌کند. سپس میان کسانی که به آنچه روح به کلیساها گفت گوش خواهند داد و کسانی که گوش نخواهند داد، تمایز قائل می‌شود. او به فرایند ارتباطی که در آیات یک تا سه باب اول نشان داده شده اشاره می‌کند، با بیان این‌که جبرئیل را با پیام نزد یوحنا فرستاد.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

سپس به آخرین سخنی بازمی‌گردد که در پایان اسرائیل باستان به کاتبان و فریسیان گفت. او با پاسخی که در کتاب مکاشفه برای اهل «روزهای آخر» می‌دهد—پاسخی به همان چیزی که یهودیان در «روزهای آخرِ» خود نتوانستند بفهمند—دو پایانِ اسرائیلِ جسمانی و اسرائیلِ روحانی را به هم پیوند می‌دهد. می‌گوید که ریشه (آغاز) و ذریت (پایان) داود است. موضوعِ داود و خداوندش آخرین سخنی بود که عیسی به یهودیان مجادله‌گر گفت، و این نمونه اعلان نهایی است برای کسانی در روزهای آخر که، بنا بر پیام به کلیسای فیلادلفیا، ادعا می‌کنند یهودی‌اند، اما نیستند.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> اینک، کسانی از اهل کنیسۀ شیطان که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند؛ اینک، ایشان را وادار خواهم کرد که بیایند و در برابر پاهای تو سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. چون کلام شکیبایی مرا نگاه داشته‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش که بر تمام جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید، محفوظ خواهم داشت. مکاشفه ۳:۹، ۱۰.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

کسانی که در پای قدیسان پرستش می‌کنند، ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای هستند که از دهان خداوند قی شده‌اند.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> شما می‌پندارید که کسانی که در پیش پای قدیس سجده می‌کنند (مکاشفه ۳:۹)، سرانجام نجات خواهند یافت. در اینجا ناگزیرم با شما مخالفت کنم؛ زیرا خدا به من نشان داد که این گروه ادونتیست‌های مدعی بودند که از ایمان برگشته بودند و «پسر خدا را برای خود بار دیگر مصلوب کردند و او را به رسوایی آشکار افکندند.» و در «ساعت آزمایش» که هنوز در پیش است، تا شخصیت حقیقی هر کس را آشکار سازد، خواهند دانست که برای همیشه هلاک شده‌اند؛ و از شدت رنج روحی درهم‌شکسته، در پیش پای قدیس زانو خواهند زد. پیامی به گلهٔ کوچک، ۱۲.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

بر اساس کتاب‌مقدس و روح نبوت، آنان که در برابر پای قدیسان سجده می‌کنند، اعضای کنیسهٔ شیطان‌اند. آنان ادعا می‌کنند که یهودی‌اند، اما نیستند. در کلیسای فیلادلفیا، ادونتیست‌های عادل مخاطب قرار می‌گیرند. یکصد و چهل و چهار هزار تن فیلادلفیایی‌اند، و کسانی که می‌گویند یهودی‌اند اما نیستند — همان لاودیکیاییان‌اند. در «ایام آخر» دو دسته از اهل ایمان وجود دارد: یکصد و چهل و چهار هزار نفر و آنان که شهید می‌شوند. از میان هفت کلیسا، تنها دو کلیسا هستند که هیچ نکوهشی ندارند: یکی فیلادلفیاست که نمایندهٔ آنان است که هرگز نمی‌میرند، و دیگری سمیرناست که نمایندهٔ شهیدان وفادار است. شهیدان و آنان که نمی‌میرند — سمیرنا و فیلادلفیا — تنها کلیساهایی از میان آن هفت‌اند که در پیامی که به ایشان داده شد هیچ محکومیتی بر آنان وارد نیست. با این همه، هر دو کلیسا باید با کسانی روبه‌رو می‌شدند که ادعا می‌کردند یهودی‌اند، اما نبودند. چنین است، زیرا همگی در «ایام آخر» اعضای یک کلیسا هستند و با همان اوضاع و احوال سروکار دارند: یک دسته که مقدر است با خون خود شهادت دهند و در کوه تجلی به‌وسیلهٔ موسی نمایانده شده‌اند، و دستهٔ دیگر که به‌وسیلهٔ ایلیا که هرگز نمرد نمایانده شده‌اند.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> و به فرشتهٔ کلیسای سمیرنا بنویس: این‌ها را می‌گوید آن که اوّل و آخر است، که مرده بود و زنده است: اعمالت و تنگی و فقر تو را می‌دانم (اما تو غنی هستی)، و افترای آنان را نیز می‌دانم که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه کنیسهٔ شیطانند. از هیچ‌یک از آن چیزهایی که خواهی کشید، مترس؛ اینک، ابلیس برخی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و ده روز تنگی خواهید داشت. تا به مرگ وفادار باش و من به تو تاج حیات خواهم داد. مکاشفه ۲:۸–۱۰.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

همان‌گونه که عیسی اوضاع وخیم کلیسای سمیرنا را توصیف می‌کند، تنها یک نکتهٔ مثبت می‌گوید، وقتی می‌فرماید: «اما تو ثروتمند هستی»، و بدین‌سان آنان را در تقابل با اعضای کنیسهٔ شیطان قرار می‌دهد که ثروتمند نیستند. کسانی در کتاب مکاشفه که ادونتیست هستند و گمان می‌کنند ثروتمندند، و نیستند، همان یهودیانی‌اند که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند—زیرا آنان ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودکیه‌ای‌اند.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

در آغاز کتاب مکاشفه، الوهیت به‌صورت سه شخص معرفی می‌شود و در پایان کتاب مکاشفه از عیسی و روح به‌طور مستقیم یاد می‌شود، اما از پدر نه. اهمیتی ندارد، زیرا اصل خط بر خط، همراه با این نکته که آغاز، پایان را توضیح می‌دهد، اقتضا می‌کند که پدر در آیات پایانی مکاشفه شناخته شود؛ زیرا او در آیات نخستین، حضورش در آنجا از پیش مشخص شده است. این تفاوتی با انجیل یوحنا فصل اول ندارد؛ جایی که یوحنا به‌طور مستقیم از روح نام نمی‌برد، اما فهمیده می‌شود که روح آنجا هست، زیرا روح از همان نخستین باری که عبارت «در ابتدا» نوشته شد، آنجا بود. شهادت انجیل یوحنا در فصل اول با همان عبارت «در ابتدا» آغاز می‌شود.

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

«آغاز» نمادی پیش‌گویانه است و باید با قواعدِ پیش‌گویانه، از جمله سطر بر سطر، ارزیابی شود. آغازِ موسی همان آغازِ انجیلِ یوحناست، همان آغازِ کتابِ مکاشفه است و همچنین پایانِ مکاشفه نیز هست. از آن چهار سطر، دو بار هر سه شخصِ سه‌گانهٔ آسمانی مشخص می‌شوند، و در یک سطر (انجیلِ یوحنا) ممکن است روح غایب باشد و در سطرِ چهارم پدر غایب است، اما وقتی کنار هم نهاده شوند، هر سه شخصِ الهی در هر چهار سطر حضور دارند.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

مسیح آمد تا پدر را بشناساند، و روح‌القدس آمد تا پسر را بشناساند. هر سه فداکاری‌هایی جاودانه کردند. پدر چنان جهان را محبت کرد که عیسی را داد، و عیسی نیز چنان جهان را محبت کرد که پذیرفت تا برای ابد، جسمِ بشری را، همانند آنان که آفریده بود، بر خود بگیرد. چه نوع بخششی در این عمل نمایان است که آفریننده برمی‌گزیند جزئی از آفرینشِ خود شود؟ شخصِ سومِ الوهیت خود را بخشید، زیرا پذیرفته است که در سراسر ابدیت، در درون موجودِ آفریده‌ای به نام نوع بشر زندگی کند.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

احتمالاً به همین دلیل است که روح‌القدس بارها و بارها با نمادهای قوم خدا پیوند داده می‌شود. او همان اقنومِ الوهیت است که در کنار آفرینشِ انسانی ساکن می‌ماند. بنابراین، نمادهای روح‌القدس در کتاب مقدس در بیشتر موارد با نمادی نشان داده می‌شوند که می‌تواند هم نمایندهٔ روح‌القدس باشد و هم نمایندهٔ نوع بشر. در آغاز، روح بر روی آب‌ها حرکت می‌کرد.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> و به من گفت: آب‌هایی که دیدی، که آن فاحشه بر آنها نشسته است، قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها هستند. مکاشفه ۱۷:۱۵

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

تنها قطعهٔ اثاثیه در پرستشگاهی که موسی برپا کرده بود و الگوی مشخص و دقیقی برای پیرویِ کارگران از آن تعیین نشده بود، چراغدانِ هفت‌شاخه بود. چراغدان نمایانگر ترکیبِ انسانیت با الوهیت است. از این رو، طرحِ چراغدان تنها مورد در پرستشگاه بود که به انسان‌ها واگذار شد تا در آن نقش داشته باشند. آن هفت چراغدان که مسیح در میانشان گام می‌زند، به‌عنوان هفت کلیسا شناخته می‌شوند، با این حال چراغدان با روغن، که نمادِ روح‌القدس است، سوخت‌رسانی می‌شد و فتیله‌های چراغ‌هایی که شعله را برای نور نگاه می‌داشتند از جامه‌های کتانیِ سفیدِ استفاده‌شدهٔ کاهنان ساخته می‌شد، که نمایانگر پارساییِ مسیح است که همچون نورِ جهان می‌درخشد. قومِ خدا نورِ جهان‌اند، اما آن نور تنها با روغنِ روح‌القدس سوخت می‌گیرد. روح‌القدس در کتاب‌مقدس اغلب در توصیف‌های مربوط به او با انسان‌ها مرتبط می‌شود.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> و از تخت، برق‌ها و غرش‌های رعد و صداها بیرون می‌آمد؛ و هفت چراغِ آتش پیشِ تخت می‌سوخت که همان هفت روحِ خدا هستند. مکاشفه ۴:۵.

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

در اینجا هفت چراغ به‌عنوان «هفت روح خدا» معرفی شده‌اند، اما به ما گفته شده که هفت چراغدان همان هفت کلیسا هستند.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> رازِ هفت ستاره‌ای که در دست راست من دیدی و هفت چراغدانِ زرّین، این است: هفت ستاره فرشتگانِ هفت کلیسا هستند؛ و هفت چراغدانی که دیدی همان هفت کلیسا هستند. مکاشفه ۱:۲۰

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

هفت شمعدان هم هفت روح و هم کلیسای خدا هستند.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> و دیدم، و اینک، در میان تخت و آن چهار حیوان، و در میان مشایخ، برّه‌ای ایستاده بود، چون ذبح شده، با هفت شاخ و هفت چشم، که همان هفت روح خدا هستند که به تمامی زمین فرستاده شده‌اند. مکاشفه ۵:۶.

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

هفت شاخ و هفت چشم نیز همان روح‌القدسی است که به سراسر زمین فرستاده می‌شود، و هنگامی که یک مسیحی تعمید می‌یابد، او به سراسر زمین فرستاده می‌شود، زیرا به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید یافته است. در برکتی که بر شهیدانِ بحران قانونِ یکشنبه و بر همهٔ کسانی که از سال ۱۸۴۴ در اسرائیل روحانیِ معاصر در ایمان درگذشته‌اند خوانده می‌شود، این روح است که بر خاک‌سپاری‌شان مرثیه می‌خواند، آنگاه که می‌گوید: «آری»، «تا از زحماتشان بیاسایند»، زیرا او در تمام مدت زحماتشان حضور داشت تا آن هنگام که جان خود را نهادند.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> و ندایی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: بنویس: خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند؛ بلی، روح می‌گوید، تا از رنج‌های خود آرام گیرند و اعمالشان از پیِ ایشان می‌آید. مکاشفه ۱۴:۱۳.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

وقتی آغاز و پایانِ کتاب مکاشفه، آغازِ کتاب مقدس و آغازِ انجیل یوحنا را بررسی می‌کنیم، درمی‌یابیم که هر سه اقنومِ الوهیت حضور دارند؛ پدر نیز، بر پایهٔ به‌کارگیری اصل «سطر بر سطر»، آنجاست. پسر هم آنجاست و خود را آلفا و امگا معرفی می‌کند.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

اگر دریابیم که ترکیبِ انسانیت با الوهیت، ترکیبِ روح‌القدس و نوع بشر است، آن‌گاه می‌توانیم بفهمیم چرا نمادهای روح‌القدس با نمادهای نوع بشر به هم گره خورده‌اند. با این منظر، به دو «در ابتدا»یی که بارها به آن‌ها پرداخته‌ایم بازمی‌گردیم.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> در آغاز خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید. و زمین بی‌شکل و تهی بود؛ و تاریکی بر روی ژرفا بود. و روح خدا بر روی آب‌ها در حرکت بود. و خدا گفت: روشنایی بشود؛ و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکوست؛ و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد. پیدایش ۱:۱-۴.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌وسیله او آفریده شد، و بدون او هیچ‌چیز از آنچه آفریده شده است آفریده نشد. در او حیات بود؛ و آن حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشد؛ و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا ۱:۱–۵.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

با بهره‌گیری از این دو شاهد «در ابتدا»، خدا، یعنی «کلمه»، که همه چیز را آفرید، همچنین جان خود را داد، زیرا «در او حیات بود» و حیات او «نور» انسان‌ها بود. «نور» انسان مخلوق، عدالت خالق است. عدالت خالق، فتیله شمع‌ها در قدس‌گاه است.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> و به او عطا شد که به کتان نازک، پاک و سفید آراسته شود؛ زیرا کتان نازک پارساییِ قدیسان است. مکاشفه ۱۹:۱۸

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

روغنی که به فتیله سوخت می‌دهد، نمایانگر فعالیت روح‌القدس در زندگیِ مؤمن است. در ابتدا زمین تاریک بود و نوری نبود. سپس عیسی جان خود را، همان حیاتی که در او بود، داد تا برای انسان‌ها نور پدید آید.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> و همهٔ ساکنان زمین او را خواهند پرستید؛ آنان که نام‌هایشان در کتاب حیاتِ برّه‌ای که از بنیاد جهان ذبح شده است، نوشته نشده‌اند. مکاشفه ۱۳:۸.

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

وقتی عیسی برگزید که برای بشریت قربانی شود، جان خود را داد تا آدمیان نور داشته باشند. همان‌گونه که در این دو فراز نیز هست، هرگاه نور پدیدار شود، آن نور دو دسته پرستنده پدید می‌آورد که در قالب نور و تاریکی نمایان می‌شوند: فرزندان روز یا فرزندان شب.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> اما شما، ای برادران، در تاریکی نیستید که آن روز شما را چون دزد غافلگیر کند. همهٔ شما فرزندان نور و فرزندان روز هستید؛ ما از شب نیستیم و نه از تاریکی. اول تسالونیکیان ۵:۴، ۵.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

وقتی رابطهٔ نزدیک و ابدیِ روح‌القدس را با فرزندان روز می‌شناسیم، می‌توانیم بفهمیم چرا نمادهای هر دو، یعنی فرزندان خدا و روح‌القدس، تا این اندازه به هم مربوط‌اند. در آخرین بخش مکاشفه، عیسی را به‌عنوان آلفا و اومگا می‌بینیم، پدر را از طریق به‌کارگیری «خط بر خط» می‌بینیم، و روح‌القدس نیز آخرین بازنمایی نمادین خود را از خویش ارائه می‌کند، زیرا مردان مقدسِ قدیم چنان‌که از روح‌القدس برانگیخته می‌شدند سخن می‌گفتند. نخستین بیان او دربارهٔ خود در پیدایش، او را در حال حرکت بر فراز آب‌ها، یا در حال حرکت بر نوع بشر، معرفی می‌کند و آخرین اشاره‌اش به خود چنین است.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> و روح و عروس می‌گویند: «بیا.» و هر که می‌شنود بگوید: «بیا.» و تشنه بیاید. و هر که می‌خواهد، آبِ حیات را به رایگان بگیرد. مکاشفه ۲۲:۱۷.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

از آغاز تا انجام، روح‌القدس در پیوند با بشریت شناسانده شده است، زیرا فرزندانِ روز نمایانگر ترکیبی از الوهیت و انسانیت‌اند. پولس، همان‌گونه که اشعیا نیز می‌گوید، بیان می‌کند که انسان‌ها ظرف‌اند؛ و چراغدان‌های قدس ظرف‌هایی داشتند که فتیله در آنها نهاده می‌شد، و روغن به آن ظرف‌ها سرازیر می‌گردید تا سوختِ لازم را برای تجلی نوری که همان پارساییِ مسیح است فراهم آورد. ما ظرف‌های روح‌القدس هستیم، اقنومِ سومِ الوهیت، چنان‌که از آغاز تا انجامِ کلامِ خدا معرفی شده و نیز به‌صراحت در نوشته‌های روح نبوت بیان گردیده است.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

در پیام فرشتهٔ دوم که در آغاز ادونتیسم و در پایان تحقق یافت، دو پیام متمایز وجود دارد؛ یکی برای کلیسا و دیگری برای جهان.

Back to Articles