Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixteen

کتاب دانیال - شماره صد و شانزده

Unveiling the Days of Vengeance: A Prophetic Exploration of Jeremiah’s Warning and the Final Generation

پرده‌برداری از روزهای انتقام: کاوشی پیامبرانه در هشدار ارمیا و آخرین نسل

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word

We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

در مقالهٔ پیشین باب پنجاهِ ارمیا را بررسی می‌کردیم، و در آن بخش از داوری بر بابل سخن رفت؛ داوری‌ای که با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار می‌شود آغاز می‌گردد و با خشم خدا پایان می‌یابد. داوری اجرایی همان روز انتقام خداوند است که به‌وسیلهٔ ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی نمایانده شد. ویرانی اورشلیم که در سال ۷۰ میلادی به‌دست روم انجام شد، پیش‌تر به‌وسیلهٔ ویرانی اورشلیم به‌دست نبوکدنصر نمونه‌وار شده بود. آن دو با هم دو شاهد برای داوری اجرایی بر فاحشهٔ صور، که همان فاحشهٔ باب هفدهٔ مکاشفه نیز هست، فراهم آوردند.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

ارمیا به ما خبر می‌دهد که وقتی انتقامِ خداوند از بابلِ امروزی به انجام رسد — که با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی می‌آید آغاز می‌شود — «در آن ایام و در آن زمان، خداوند می‌گوید: تقصیرِ اسرائیل را خواهند جُست و نخواهند یافت، و گناهانِ یهودا را نیز خواهند جُست، و یافت نخواهند شد؛ زیرا آنان را که نگاه داشته‌ام، خواهم آمرزید.» در آن ایام، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر از پیش انجام شده خواهد بود.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> ای برادران، در کار بزرگ آمادگی چه می‌کنید؟ آنان که با دنیا متحد می‌شوند، قالب دنیوی را می‌پذیرند و خود را برای نشانِ وحش آماده می‌کنند. اما آنان که به خود بی‌اعتمادند، در برابر خدا فروتن می‌شوند و با اطاعت از حقیقت جان‌های خود را پاک می‌سازند، اینان قالب آسمانی را می‌پذیرند و خود را برای مُهرِ خدا بر پیشانی‌هایشان آماده می‌کنند. هنگامی که فرمان صادر شود و مُهر نهاده گردد، سیرتِ آنان تا ابد پاک و بی‌لکه باقی خواهد ماند. شهادات، جلد ۵، صفحه ۲۱۶.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

داوری اجرایی با صدای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه آغاز می‌شود؛ همان صدایی که مردان و زنان را به گریز از بابل فرا می‌خوانَد، و ارمیا می‌گوید: «روزشان فرا رسیده است، زمان مجازاتشان. آوازِ کسانی که از سرزمین بابل می‌گریزند و می‌رهند، تا در صهیون انتقام خداوند خدای ما، انتقام هیکل او را اعلام کنند. کمانداران را بر ضد بابل گرد آورید: ای همه شما که کمان را می‌کشید، گرداگرد آن اردو بزنید؛ مگذارید هیچ‌کس از آن بگریزد؛ او را بر حسب اعمالش جزا دهید؛ مطابق هرآنچه کرده است، با او رفتار کنید.» داوری او به دست «کمانداران» به انجام می‌رسد. نخستین اشاره به یک کماندار در کتاب مقدس دربارهٔ اسماعیل است.

> And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

> و خدا صدای آن پسر را شنید؛ و فرشتهٔ خدا از آسمان هاجر را ندا داد و به او گفت: «تو را چه شده است، هاجر؟ مترس، زیرا خدا صدای آن پسر را همان‌جا که هست شنیده است. برخیز، پسر را بلند کن و او را به دست خویش بگیر، زیرا از او امتی بزرگ پدید خواهم آورد.» و خدا چشمان او را گشود و او چاه آبی دید؛ پس رفت و مشک را از آب پر کرد و به پسر آب داد. و خدا با آن پسر بود؛ و او بزرگ شد و در بیابان ساکن شد و کماندار شد. پیدایش 21:17-20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

«ساعتِ زلزلهٔ بزرگ» در مکاشفهٔ یازده آغازِ داوریِ اجرایی بر فاحشهٔ روم را مشخص می‌کند؛ داوری‌ای که با قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده آغاز می‌شود. در آن «ساعت»، «وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم شیپور را نواخت.» وایِ سوم همان شیپورِ هفتم است. این تیراندازانِ اسلام‌اند که به‌کار گرفته می‌شوند تا داوریِ او را بر کسانی بیاورند که علامتِ اقتدارِ پاپی (عبادتِ یکشنبه) را تحمیل می‌کنند و کسانی را که علامتِ اقتدارِ خدا (عبادتِ سبت) را پاس می‌دارند آزار می‌دهند.

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

در باب بیست‌ویکمِ لوقا، عیسی در پاسخ به پرسش‌های شاگردان دربارهٔ ویرانی اورشلیم و هیکل، روایتی تاریخی ارائه می‌کند که تاریخ ایام آخر را نیز بازمی‌نمایاند. او به «ایام انتقام» اشاره می‌کند؛ ویژگی‌ای نبوی و اساسی در خدمت او به‌عنوان مسیح که آن را در اعلام آغاز خدمتش، با خواندن از نبی اشعیا برای کلیسای ناصره، مشخص ساخت. آن اعلام در ناصره و آن فراز از اشعیا نه تنها نمایانگر خدمت او بود، بلکه بیانگر پیام شاگردانش، و مشخص‌تر از آن، کار و خدمت جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نیز بود.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> روح خداوند بر من است، زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا به فروتنان مژدهٔ نیکو رسانم؛ مرا فرستاده است تا دل‌شکستگان را التیام بخشم، برای اسیران آزادی اعلام کنم، و برای بندشدگان گشایشِ زندان؛ تا سالِ پسندیدهٔ خداوند و روزِ انتقامِ خدایمان را اعلام کنم؛ تا همهٔ سوگواران را تسلی دهم؛ تا برای سوگوارانِ صهیون مقرر کنم که به جای خاکستر، زیبایی به آنان داده شود؛ به جای ماتم، روغنِ شادمانی؛ و به جای روحِ اندوه، جامهٔ ستایش؛ تا درختانِ عدالت خوانده شوند، غرسِ خداوند، تا او جلال یابد. و ایشان خرابه‌های دیرین را بنا خواهند کرد، ویرانی‌های گذشته را برپا خواهند داشت، و شهرهای ویرانِ نسل‌های بسیار را بازسازی خواهند کرد. و بیگانگان گله‌های شما را خواهند چرانید، و فرزندانِ بیگانگان برای شما شخم‌زن و انگورکار خواهند بود. اما شما «کاهنانِ خداوند» نامیده خواهید شد؛ مردم شما را «خادمانِ خدای ما» خواهند خواند؛ ثروتِ امت‌ها را خواهید خورد و در جلالِ ایشان فخر خواهید کرد. به جای ننگِ شما، دوچندان خواهید داشت؛ و به جای رسوایی، در سهمِ خود شادمان خواهند شد؛ از این رو در سرزمینِ خود دو برابر را به تصرف خواهند آورد؛ شادمانیِ جاودان نصیبِ ایشان خواهد بود. زیرا من، خداوند، عدالت را دوست می‌دارم؛ از چپاول برای قربانیِ سوختنی بیزارم؛ و کارِ ایشان را در راستی هدایت خواهم کرد، و با آنان عهدی جاودانی خواهم بست. و نسلِ ایشان در میانِ امت‌ها شناخته خواهد شد و فرزندانشان در میانِ قوم‌ها؛ هر که آنان را ببیند، اقرار خواهد کرد که ایشان نسلی هستند که خداوند برکت داده است. من در خداوند بسیار شادمان خواهم بود؛ جانم در خدایم وجد خواهد کرد؛ زیرا مرا به جامه‌های نجات پوشانیده و با ردای عدالت دربر گرفته است؛ چنان‌که داماد به زیور آراسته می‌شود و عروس به جواهراتِ خویش زینت می‌یابد. زیرا همان‌گونه که زمین جوانهٔ خود را می‌رویاند و باغ آنچه را در آن افشانده‌اند می‌رویاند، خداوند خدا نیز عدالت و ستایش را در برابرِ تمامِ امت‌ها خواهد رویانید. اشعیا ۶۱:۱-۱۱

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

آن صد و چهل و چهار هزار نفری که در باب نهم حزقیال مُهر شده‌اند، همانانی هستند که بر گناهان در کلیسا و در جهان سوگواری می‌کنند. «سالِ پسندیدهٔ خداوند و روزِ انتقامِ خدایِ ما»، زمانی است که سوگوارانِ صهیون تسلی می‌یابند و به «درختانِ عدالت» بدل می‌شوند تا «خداوند را جلال دهند». آنان خداوند را جلال می‌دهند، زیرا «در آن روزها و در آن زمان، خداوند می‌گوید، گناهِ اسرائیل جستجو خواهد شد و دیگر یافت نخواهد شد». همین سوگواران همان مُهرشدگان‌اند و آنان کسانی‌اند که «خرابه‌های کهن را خواهند بنا کرد»، که «ویرانی‌های پیشین را از نو برپا خواهند کرد»، و که «شهرهای ویران، ویرانی‌های نسل‌های بسیار را مرمت خواهند کرد». آنان «کاهنانِ خداوند نامیده خواهند شد» و مردم آنان را «خادمانِ خدایِ ما» خواهند خواند.

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

عدالتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر قرار است «در برابر همهٔ امت‌ها بروید»، زمانی که ایشان در هنگام زلزلهٔ عظیم همچون عَلَمی برافراشته شوند. عدالتِ آنان به‌تدریج رویانده می‌شود، زیرا «چنان‌که زمین غنچهٔ خود را برمی‌آورد و چنان‌که باغ چیزهای کاشته‌شده در آن را می‌رویاند، چنین خداوند خدا عدالت و تسبیح را خواهد رویانید». مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار با فرارسیدنِ بارانِ پسین در ۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. در همان هنگام بود که غنچه‌های زمین سر برآوردند. اشعیا مشخص می‌کند که غنچه‌ها چه زمانی سر برمی‌آورند.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> به اندازه، چون بروید، با آن محاجه خواهی کرد؛ او باد خشن خویش را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. از این رو گناهِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و این است تمامِ ثمره برای برداشتنِ گناهِ او: زمانی که همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های آهکیِ درهم‌کوبیده سازد، درختستان‌ها و تماثیل برپا نخواهند ماند. اشعیا ۲۷:‏۸، ۹.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

در «روز بادِ شرقی» که «بادِ سختِ» اوست و او آن را «بازمی‌دارد»، «سر برآوردن» جوانه‌ها آنگاه آغاز خواهد شد که باران «سنجیده» باشد. «Stayeth» به معنای «مهار کردن» است. وقتی چهار باد به‌وسیلهٔ چهار فرشتهٔ باب هفتمِ مکاشفه مهار شوند، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار آغاز می‌شود. در آن زمان بارانِ پسین به اعتدال و به‌صورت «نم‌نم» آغاز به باریدن می‌کند، زیرا واژهٔ «measure» در آیه به معنای «اعتدال» است. در آغازِ دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، بارانِ پسین به اندازه است، و در پایانِ آن دوره، بی‌اندازه است.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> فیضانِ عظیمِ روحِ خدا که با جلالِ خویش تمامِ زمین را روشن می‌سازد، تا زمانی که مردمی روشن‌شده نداشته باشیم که از راهِ تجربه بدانند همکار بودن با خدا یعنی چه، نخواهد آمد. هنگامی که وقف و تقدیمِ کاملِ دل و جان به خدمتِ مسیح داشته باشیم، خدا این واقعیت را با افاضهٔ بی‌حد و حصرِ روحِ خود نشان خواهد داد؛ اما تا وقتی که بخشِ اعظمِ کلیسا همکارانِ خدا نباشند، چنین نخواهد شد. خدا نمی‌تواند روحِ خود را افاضه کند وقتی خودخواهی و لذت‌طلبی این‌چنین آشکار است؛ زمانی که روحیه‌ای مُستولی است که اگر به سخن درآید، همان پاسخِ قابیل را بیان می‌کند: «مگر من نگهبانِ برادرم هستم؟» اگر حقیقتِ مربوط به این زمان—اگر نشانه‌هایی که از هر سو فزونی می‌گیرند و شهادت می‌دهند که پایانِ همه‌چیز نزدیک است—برای برانگیختنِ نیروی خفتهٔ کسانی که مدعیِ شناختِ حقیقت‌اند کافی نباشد، آنگاه تاریکی‌ای متناسب با نوری که می‌تابیده است این نفوس را فرا خواهد گرفت. در روزِ بزرگِ حسابرسیِ نهایی، هیچ‌گونه عذری برای بی‌تفاوتی‌شان نخواهند داشت که بتوانند به خدا ارائه کنند. هیچ دلیلی برای عرضه کردن نخواهد بود که چرا در پرتوِ حقیقتِ مقدسِ کلامِ خدا زندگی نکردند، سلوک ننمودند و کار نکردند، و بدین‌سان از طریقِ رفتار، همدلی و غیرتِ خود به جهانی که به سببِ گناه در تاریکی است نشان دهند که قدرت و واقعیتِ انجیل انکارناپذیر است. ریویو و هرالد، ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۶.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

دورهٔ آزمایشِ بارانِ دیرهنگام و مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، با سنجشِ میزانِ افاضهٔ روح‌القدس آغاز می‌شود، زیرا گندم و زوان به زمانِ درو رسیده‌اند. باران هر دو گروه را به بلوغ می‌رساند؛ سپس در پایانِ دورهٔ آزمایش، گندم و زوان از هم جدا می‌شوند، و آنگاه گندم «به تجربه خواهند دانست که همکار بودن با خدا چه معنایی دارد». سپس «وقفِ کامل و یک‌دلانه برای خدمتِ مسیح خواهند داشت، و خدا این واقعیت را با افاضهٔ بی‌حد و اندازهٔ روحِ خود به رسمیت خواهد شناخت».

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

روزِ "بادِ سختِ شرقی" در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، و مجادلهٔ حبقوق بر سر پیامِ جعلیِ "صلح و امنیت"ِ منتسب به پیامِ "بارانِ پسین"، در برابر پیامی که روزِ انتقامِ خدا را نشان می‌داد، آغاز شد. در آن هنگام، گیاهان، هم گندم و هم علف‌های هرز، شروع به جوانه زدن کردند و به بار آوردنِ میوه‌ای که آن را در داوریِ قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آشکار خواهند کرد.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> «بار دیگر، این مَثَل‌ها می‌آموزند که پس از داوری دیگر مهلت توبه‌ای در کار نخواهد بود. هنگامی که کار انجیل به پایان برسد، بلافاصله جدایی میان نیکان و بدان صورت می‌گیرد و سرنوشت هر گروه برای همیشه تعیین می‌شود.» درس‌های عینی مسیح، ۱۲۳.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

در حزقیال باب هشتم، یک گروه به خورشید سجده می‌کند و در حزقیال باب نهم، گروه دیگر مُهر خدا را دریافت می‌کند. در لوقا باب بیست‌ویکم، مسیح یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌کند و نشانه‌ای را بیان می‌کند که آخرین نسلِ تاریخِ زمین را مشخص می‌سازد. او نشانه‌ای را تعیین کرد که مسیحیان باید آن را تشخیص دهند تا از ویرانی اورشلیم بگریزند.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> و چون ببینید که اورشلیم با لشکرها محاصره شده است، بدانید که ویرانی آن نزدیک است. آنگاه کسانی که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند؛ و آنان که در میان آن هستند بیرون روند؛ و آنان که در نواحی‌اند به آن داخل نشوند. زیرا اینها روزهای انتقام‌اند تا همهٔ آنچه نوشته شده است تحقق یابد. لوقا ۲۱:۲۰-۲۲.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

عیسی «سطر به سطر» ویژگی‌های نبوی بیشتری از آن نشانه را برشمرد، زیرا سخنان او را نه تنها لوقا، بلکه متی و مرقس نیز ثبت کرده‌اند.

> And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

> و این بشارتِ ملکوت در سراسر جهان به عنوان شهادتی برای همهٔ قوم‌ها موعظه خواهد شد؛ و آنگاه پایان خواهد آمد. پس چون شما رجسِ ویرانی را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است در مکانِ مقدس ایستاده ببینید (هر که می‌خواند، بفهمد)، آنگاه کسانی که در یهودیه هستند به کوه‌ها بگریزند. متی ۲۴:۱۴-۱۶.

> And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

> و نخست باید انجیل در میان همهٔ قوم‌ها اعلان شود. اما چون شما را ببرند و تسلیم کنند، پیشاپیش در اندیشهٔ آنچه خواهید گفت مباشید و از قبل آن را تدارک نکنید؛ بلکه هر آنچه در همان ساعت به شما داده شود، همان را بگویید، زیرا این شما نیستید که سخن می‌گویید، بلکه روح‌القدس است. و برادر، برادر را تا مرگ تسلیم خواهد کرد، و پدر، پسر را؛ و فرزندان بر والدین خود برخواهند خاست و سبب خواهند شد که آنان به قتل برسند. و به خاطر نام من، همگان از شما نفرت خواهند داشت؛ اما هر که تا پایان پایداری کند، همان نجات خواهد یافت. و چون «رجس ویرانی» را که به‌وسیلهٔ دانیالِ نبی گفته شده است، ایستاده در جایی که نباید باشد، ببینید (خواننده دریابد)، آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند. مرقس 13:10-14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

پیش از آن‌که هفت بلای آخر، که تحقق نهایی و کامل «ایام انتقام» است، بر دو گروه فرود آید، باید انجیل ملکوت در میان همهٔ ملّت‌ها موعظه و اعلام شود. پیام انجیل در هنگام قانون قریب‌الوقوع یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا به ملّت‌ها داده می‌شود، زمانی که صد و چهل و چهار هزار نفر همچون علمی برافراشته می‌شوند. «ایام انتقام» نمایانگر دورهٔ داوری اجراییِ فاحشهٔ بابل است؛ دوره‌ای که با قانون یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر بسته می‌شود، و خشم خدا در هفت بلای آخر ریخته می‌شود.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

دورهٔ زمانی همان «ساعتی» است که مرقس مشخص می‌کند، و «ساعتِ» «زلزلهٔ بزرگ»، و «ساعتی» که ده پادشاه توافق می‌کنند پادشاهی هفتم خود را به نهاد پاپی واگذارند. وقتی آخرین جان انجیلی را که به همهٔ ملت‌ها منتشر شده است بپذیرد، دورهٔ مهلت پایان می‌یابد و خشم خدا بی‌هیچ رحمت فرو ریخته می‌شود. آن دوره با اعلام انجیل به همهٔ ملت‌ها، به‌هنگام برافراشته شدن بیرق، آغاز می‌شود و وقتی پایان می‌یابد که آخرین شخص به پیام انجیلی که به‌وسیلهٔ بیرق اعلام، موعظه و منتشر می‌شود پاسخ دهد. آن دورهٔ زمانی همان «ایام انتقام» است.

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

در انجیل لوقا، فصل بیست‌ویکم، عیسی آن مقطع از تاریخ را به‌دقت مشخص می‌کند، زیرا او نسل نهایی را معیّن می‌کند؛ نسلی که پیش از بازگشت دوم او نخواهد مرد. او نشانه‌ای را معرفی می‌کند که همان «پلیدیِ ویرانگر»ی است که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است. آن نشانه هنگامی است که این پلیدیِ ویرانگر در "جای مقدس" بایستد و "در جایی که نباید" ایستاده باشد؛ و نیز زمانی که اورشلیم "با لشکرها محاصره شده" باشد.

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

هنگامی که اورشلیم در سال ۶۶ به دست سستیوس به‌وسیلهٔ سپاهیان محاصره شد، مسیحیانِ اورشلیم از شهر گریختند و خواهر وایت بیان می‌کند که در جریان ویرانی‌ای که سرانجام در سال ۷۰ پایان یافت، حتی یک مسیحی نیز جان خود را از دست نداد. سستیوس محاصره‌ای را آغاز کرد و سپس به دلایل ظاهراً نامعلوم عقب‌نشینی نمود، و مسیحیانِ شهر مطابقِ هشدارِ مرتبط با آن نشانه گریختند. در سال ۷۰، تیتوس با آغاز دوبارۀ محاصره، کارِ ویرانی را به پایان رساند. محاصرهٔ سستیوس آغازِ آنچه «جنگ نخست یهودی-رومی» نامیده می‌شود بود، و محاصره و ویرانیِ انجام‌شده به دستِ تیتوس پایانِ جنگ نخست یهودی-رومی بود.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

تمام آن دوره سه سال و نیم طول کشید، با محاصره‌ای آغاز شد و با محاصره‌ای پایان یافت، و آغازش نشانه‌ای برای قوم خدا در بر داشت. آن دوره را مسیح «روزهای انتقام خدا» معرفی کرد؛ عنصری مشخص که می‌بایست در خدمت خود بدان اشاره کند. آن روزها نمایانگر داوری اجرایی بر فاحشهٔ روم است که با قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه آغاز می‌شود و هنگامی که مهلتِ آزمایشیِ بشر بسته می‌شود، پایان می‌یابد. در آغاز داوری اجراییِ فاحشهٔ بابل، صد و چهل و چهار هزار نفر چون بیرقی برافراشته می‌شوند که خود نشانه‌ای است. وقتی رمهٔ دیگرِ خدا آن نشانه را ببینند، باید از بابل بگریزند؛ بابل که نابودی‌اش با نابودیِ اورشلیم نمونه‌وار نشان داده شد.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

ما در مقاله بعدی به بررسی باب بیست‌ویکم لوقا ادامه خواهیم داد.

Back to Articles