Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره هفده

Number Seventeen

شمارهٔ هفده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

ما مقالهٔ پیشین را با بررسیِ ناتمامِ نبوت‌های ابرام و پولس به پایان رساندیم؛ نبوت‌هایی که خط بر خط دوره‌ای ۴۳۰ ساله پدید می‌آورند، متشکل از ۳۰ سال و به دنبال آن ۴۰۰ سال. گمان می‌کنم در عالم الاهیات کسانی باشند که آن ۳۰ سال را دوره‌ای می‌دانند که پس از ۴۰۰ سال می‌آید، اما وقتی به‌طور کلی به موضوع پرداخته می‌شود، آن سی سال را به آغازِ دوره نسبت می‌دهند. آیا ۴۰۰ و سپس ۳۰ است یا ۳۰ و سپس ۴۰۰؟ پاسخ این است: سی و سپس چهارصد؛ زیرا شاهدان بسیاری وجود دارند که وجودِ یک دورهٔ سی‌ساله را تثبیت می‌کنند؛ دوره‌ای که به یک دورهٔ نبویِ دوم متصل است و پس از آن، آن دورهٔ دوم می‌آید.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

یوسف هنگامی که در پیدایش ۴۱:۴۶ خدمت نزد فرعون را آغاز کرد، سی‌ساله بود. سپس هفت سال فراوانی آغاز شد و پس از آن هفت سال قحطی آمد. یوسف، به‌عنوان نمونه‌ای از مسیح، در سی‌سالگی به‌دنبال خود دو دورهٔ ۲۵۲۰ روزه داشت. هنگامی که مسیح سی‌ساله بود، دو دورهٔ ۱۲۶۰ روزه در پی آمد که در مجموع ۲۵۲۰ می‌شود؛ و این به نوبهٔ خود با هفت بار بر دو پادشاهی ارتباط دارد.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

داوود زمانی که پادشاه شد سی‌ساله بود و چهل سال سلطنت کرد، چنان‌که در دوم سموئیل ۵:۴ آمده است. داوود نماد مسیح است، و هنگامی که مسیح سی‌ساله بود، تعمید گرفت و سپس برای چهل روز به بیابان رانده شد، و آنگاه پس از رستاخیزش که تعمیدش نماد آن بود، چهل روز نزد شاگردان ماند و حضوری به آنان تعلیم داد. در واقعهٔ صلیب، نابودی اورشلیم از سر رحمت به مدت چهل سال به تعویق افتاد؛ امری که با چهل سالِ مردن در بیابان در آغاز تاریخ عهدشان موازات داشت.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

حزقیال در سی‌سالگی، طبق حزقیال ۱:۱، به نبوّت فراخوانده شد. اکنون به دورهٔ پس از سی‌سالگی حزقیال نمی‌پردازم، اما خلاصه‌ای کوتاه به کمک هوش مصنوعی از واقعیت‌های تثبیت‌شده دربارهٔ مدت خدمت او می‌آورم: «نبوّت‌های حزقیال از دقیق‌ترین موارد تاریخ‌گذاری‌شده در عهد عتیق‌اند، و در سراسر کتاب ۱۳ تاریخ مشخص آمده است. همهٔ این تاریخ‌ها از سال تبعید یهویاقین محاسبه شده‌اند (۵۹۷ پیش از میلاد به‌عنوان سال اول) و چارچوب زمانی روشنی پدید می‌آورند که حدود ۲۲ سال را در بر می‌گیرد.»

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

عیسی در سی‌سالگی تعمید گرفت و سپس عهد را با بسیاری برای یک هفته تأیید کرد.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

از منظر پیشگویی، ضدّ مسیح مطابق الگوی مسیح عمل می‌کند، و همان‌گونه که مسیح سی سال در آمادگی بود تا خدمت خود را به‌عنوان کاهن اعظم آسمانی بر عهده گیرد، دورهٔ نبویِ سی‌سالهٔ آمادگی که برای ضدّ مسیح مشخص شده بود از برچیده شدن «daily» در سال ۵۰۸ آغاز شد و تا ۵۳۸ ادامه یافت. هنگامی که پاپیّت به‌عنوان کاهن اعظم جعلی قدرت یافت، همان‌گونه که مسیح در تعمید خود با قدرت مسح شد، ۱۲۶۰ سال تاریکی پاپیّت با ۱۲۶۰ روز نور نابِ مسیح، از تعمید او تا صلیب، موازی می‌شد، که با زخم مرگبار پاپیّت در ۱۷۹۸ منطبق است.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

هیچ‌یک از دوره‌های دوبخشیِ پیشین که با یک دورهٔ سی‌ساله آغاز می‌شوند، مقدم بر نخستین گامِ ابرام در فرایند سه‌مرحله‌ای عهدش نیستند. بنابراین، موردِ ابرام نخستینِ ذکرشده است، هرچند تنها پس از آن‌که با شهادت دومِ پولس تأیید شد، می‌توانست چنین باشد. وقتی پولس سخنان خود را نوشت، پیشگویی ۴۰۰ ساله به پیشگویی ۴۳۰ ساله تبدیل شد؛ به‌گونه‌ای که ۳۰ سال نخست از بازهٔ زمانیِ پسین جدا شده‌اند.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

من بر پایهٔ شخصیت مسیح، همان‌گونه که به‌عنوان آلفا و امگا معرفی شده است، استدلال می‌کنم که در فرایند عهدِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، که امگای نبوتِ دوگانهٔ اَبرام و پولس دربارهٔ «سی سال ـ و سپس چهارصد سال» به شمار می‌آیند، آن نبوت باید در امگای تاریخِ عهد، که همان تاریخِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است، همتایی داشته باشد. یک دورهٔ سی‌ساله، که پس از آن دوره‌ای متمایزِ دیگر می‌آید، باید به‌گونه‌ای تحقق یابد که بر زمان تکیه نکند، اما نبوتِ بنیادینِ ۴۳۰ سالهٔ اَبرام را تحقق بخشد. بد نیست آن عبارتِ پیشین را دوباره بخوانید و سپس به اینجا برگردید و ادامه دهید.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

عیسی، یوسف، داود و حزقیال همگی سی سال برای انجام کاری آماده می‌شدند که نمونه‌ای از قوم خدا در ایام آخر باشد. حزقیالِ نبی، یوسف به‌عنوان نمونه‌ای از مسیحِ کاهن، و داودِ پادشاه. چهار نماد؛ اما یکی از این نمادها که نمایانگرِ کاهنِ اعظمِ آسمانی است، هم نماینده‌ای انسانی دارد و هم نماینده‌ای الهی. آن چهار گواه همگی با سی سالِ ابرام، که به‌دنبال آن دوره‌ای نبوی می‌آید، هم‌خوان‌اند.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

ضد‌مسیح به‌مدت سی سال در حال آماده‌سازی بود، سپس به‌مدت ۱۲۶۰ سال قدرت یافت تا اینکه در سال ۱۷۹۸ نخستین مرگ خود را تجربه کرد. او نماد مرگ دوم است، زیرا وقتی مهلت به پایان می‌رسد دوباره می‌میرد. مرگ دوم، مرگ ابدی است. ما به نجات‌دهنده‌ای برخاسته خدمت می‌کنیم، زیرا مسیح برای ابدیت نمرد؛ او مرگ دوم را نچشید. هنگامی که زخم مرگبار دستگاه پاپی التیام یابد، مکاشفه فصل ۱۳ نشان می‌دهد که او دوباره به‌مدت ۴۲ ماه سلطنت خواهد کرد، که نمایانگر دوره‌ای نبوی است، بی‌آن‌که عنصر زمان در کار باشد.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

وقتی او در زمان قانون روز یکشنبه از مرگ برمی‌خیزد، سپاهی که با کار او مخالفت می‌کند همان کسانی‌اند که در پایانِ سه روز و نیمِ فصل یازدهمِ مکاشفه زنده شدند. دو قدرتِ برخاسته از مرگ، که هر دو پرچم‌اند—یکی پرچمِ سبتِ روز هفتم و دیگری پرچمِ خورشید—به نقطهٔ مرجع برای سراسر جهان تبدیل می‌شوند، در حالی که بشریت انتخاب نهایی خود را برای حیات یا مرگ می‌کند.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

در هنگام قانون یکشنبه، دجّال که همان وحش نیز هست، نمایندهٔ اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، خودش (وحش)، و نبیِ کاذب خواهد بود. آن سه قدرت بر ضد کلیسای خدا متحد خواهند شد؛ کلیسایی که بناست بر فراز همهٔ کوه‌ها برافراشته شود. کلیسای پیروزمند خدا دارای دورهٔ آمادگیِ سی‌ساله است؛ نه سی سالِ لفظی، بلکه دوره‌ای نبویِ تثبیت‌شده که با عددِ سی مشخص می‌شود و پس از فرمانِ ۱۸۴۴ نیز همچنان به‌عنوان نبوت نافذ است، در حالی که همان فرمان تصریح می‌کرد که کاربردِ زمانِ نبوی دیگر معتبر نیست. به‌سادگی می‌توان دید که این سی سال نمایانگر دوره‌ای برای آماده‌سازیِ نبی، کاهن و پادشاه است که به‌عنوان کلیسای پیروزمند، پادشاهیِ جلال را نمایندگی خواهند کرد. چهار شاهدِ حزقیال، مسیح، یوسف و داوود اقتدار پادشاهیِ خدا را نمایندگی می‌کنند، در همان زمانی که نهادِ پاپی و اتحادِ سه‌گانه جهان را به سوی آرماگدون سوق می‌دهند.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

کلیسای پیروزمند در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده اعتلا می‌یابد و بنا بر شهادت عهد عتیق و عهد جدید، قومِ عهد که همان صد و چهل و چهار هزار نفرند، قرار است به پادشاهیِ کاهنان تبدیل شوند.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، به‌منزلۀ خانه‌ای روحانی و کهانتِ مقدّس بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را تقدیم کنید؛ قربانی‌هایی که به‌وسیلۀ عیسی مسیح نزد خدا مقبول‌اند. اول پطرس ۲:۵

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

کاهنان هنگام آغاز خدمت در هیکل باید سی‌ساله می‌بودند؛ پس پیش از قانون یکشنبه دوره‌ای هست که در آن کهانتی برای خدمت به‌عنوان هدیهٔ تکان‌دادنیِ نوبر آماده می‌شود. کاهنان، که همان یکصد و چهل و چهار هزارند، در فرآیند تطهیری که به‌دست فرستادهٔ عهد انجام می‌شود، به‌صورت لاویان نمایانده می‌شوند. دوره‌ای نبوی وجود دارد که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود و در آن، فرآیند تطهیر، خدمتی مقدس را برای دورهٔ بارانِ آخر آماده می‌کند. این آماده‌سازی در قانون یکشنبه پایان می‌یابد؛ ازاین‌رو دورهٔ سی‌ساله نمایانگر آماده‌سازی کاهنان است و بدین‌ترتیب با سنِ لازم برای یک کاهن مطابقت دارد. مسیح به‌عنوان کاهن اعظم خدمت خود را در سی‌سالگی آغاز کرد، و چون یوسف نماد مسیح است، او نیز خدمت خود را در سی‌سالگی آغاز نمود. مسیحِ جعلی سی سال در حال آماده‌سازی بود؛ بنابراین سه شاهد داریم که دورهٔ سی‌ساله نمایانگر آماده‌سازیِ یک کهانت است.

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> «موضوعِ بزرگِ در پیش رو، کسانی را که خدا منصوب نکرده است، غربال خواهد کرد و او خدمتی پاک، راستین و تقدیس‌شده، آماده برای بارانِ آخر، خواهد داشت.» پیام‌های برگزیده، کتاب سوم، ۳۸۵.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که هرگاه کلیسا پاک باشد، روح نبوت فعال است. وقتی موضوع بزرگ زَوان‌ها را از میان برمی‌دارد، شما خدمتی تقدیس‌شده خواهید داشت که از عیسی و یوسفِ کاهن که هم الهی است و هم انسانی، عیسی و حزقیالِ نبی، عیسی و داوودِ پادشاه تشکیل شده است. آنانی که طی دوره‌ای نمادینِ سی‌ساله آماده می‌شوند، در شمار یکصد و چهل و چهار هزار خواهند بود و به‌عنوان انبیا، کاهنان و پادشاهان بازنموده می‌شوند. هر سه انسان، نمادهای کتاب‌مقدسیِ کار مسیح به‌عنوان نبی، کاهن و پادشاه‌اند؛ از این رو، عدد سی به ما اجازه می‌دهد نتیجه بگیریم که هر یک از این سه رده، که به‌وسیلهٔ نمادهای کتاب‌مقدسیِ کسانی که طی سی سال آماده شدند معرفی می‌شوند، وقتی با مسیح در کنار هم قرار گیرند، نمایانگر آمیزش الوهیت با انسانیت‌اند. بنابراین، آن کاهنانی که طی دورهٔ نمادینِ سی‌ساله آماده می‌شوند، به‌عنوان نشانهٔ آمیزش الوهیت و انسانیت بازنموده می‌شوند.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

۴۲ ماهِ حمام خونِ پاپیِ نهایی در حالی رخ می‌دهد که مسیح به مدت ۴۲ ماه در شخصِ شاگردانش در میان انسان‌ها راه می‌رود. ۴۲ ماهِ اسارت و ستم که به رهایی ختم می‌شود، چنان‌که در ۴۳۰ سالِ پیشگوییِ دوگانهٔ ابرام به تصویر کشیده شده است. ۴۰۰ سالِ ابرام در رهاییِ دریای سرخ پایان می‌یابد، که نمونه‌ای کلاسیکِ کتاب‌مقدسی از خاتمهٔ مهلتِ آزمون در پایانِ ۴۲ ماهِ نمادینِ پاپ است.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

چهل‌ودو ماه نمایانگر زمان آزمون از هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده تا زمانی است که دورهٔ آزمایشی بشر پایان می‌یابد. بااین‌حال، در آن چهل‌ودو ماه، پس از یک دورهٔ سی‌سالهٔ آمادگی، مسیح عهد را در شخصِ باقی‌مانده استوار می‌سازد. کاهنِ جعلیِ ضدّ مسیح به پایان نهایی خود می‌رسد، دقیقاً همان‌جا که مسیح در خطّ خودش جان داد، که همان‌جایی است که فرعون، پادشاه مصر، در خطّ خودش جان داد. در کوه کرمل، پیامبران بعل کشته شدند و بدین‌سان مرگ پیامبر کاذب را در هنگام قانون یکشنبه نشان می‌دهد. در زمان قانون یکشنبه: یک پیامبر کاذب که سپس کشته می‌شود، اژدها که نمادش فرعون است، و وحش که نمادش پاپی‌گری است. همهٔ اینها در هنگام قانون یکشنبه در تقابل با کاهنان، پادشاهان و پیامبران خدا نمایانده می‌شوند. کلیسا درست پیش از قانون یکشنبه پاک‌سازی می‌شود و عطیهٔ نبوت بازگردانده می‌شود—دقیقاً همان‌جا که پیامبر کاذب می‌میرد. از آن پس، نبرد بر سر پیام نبویِ راستین یا کاذب است.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

دورهٔ نمادین سی‌ساله نمایانگر دوره‌ای است که پیش از قانون یکشنبه قرار دارد. این دوره، دورهٔ آمادگیِ کاهنان است، زیرا مسیح در همه‌چیز الگوی آنان است، چرا که ایشان همان کسانی‌اند که از بره پیروی می‌کنند. در نخستین سی سالِ پیشگوییِ ابرام، میثاق برقرار شد؛ بدین‌سان روشن می‌شود که هرچه دورهٔ آمادگیِ کاهنان نمایانگر آن باشد، همان دوره‌ای است که خداوند میثاق خود را با یکصد و چهل و چهار هزار نفر تجدید می‌کند، چنان‌که در تاریخ آلفای ابرام نمونه‌وار نشان داده شده است. آن دوره زمانی برای آماده‌سازیِ کاهنانی است که با فرا رسیدن قانون یکشنبه، در سن سی‌سالگی، خدمت را آغاز می‌کنند، وقتی که همان‌گونه که مسیح در تعمید خود مسح شد، با روح‌القدس مسح می‌شوند. حقیقت دیگری که می‌توان از تاریخ آلفای ابرام استنتاج کرد این است که دوره‌ای که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود، هرچه نمایانگر آن باشد، باید سرنوشت‌ساز باشد، زیرا اُمگا همواره از آلفا نیرومندتر است. قانون یکشنبه همان اُمگاست که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، صلیب، فصح در مصر و مانند آن‌ها نمود یافته است.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

قانون یکشنبه نمایانگر پایانِ دوره‌ای است که با دورهٔ سی‌ساله بازنمایی شده است. پیش‌نمادِ آن عملاً در تقریباً همهٔ روایت‌های مهمِ نجات‌بخش دیده می‌شود، و همچنین پایانِ تاریخِ عهدِ قومِ برگزیده‌ای است که با ابرام آغاز شد. با چنین وزنِ شواهدِ نبوی دربارهٔ پایانِ آن دوره، و با توجه به هدفِ جدیِ خودِ آن دوره، نقطهٔ آغاز چه خواهد بود؟

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

یک دورهٔ نبوی وجود دارد که با سی سال نشان داده می‌شود و بر پایهٔ شواهد فراوان در قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. در آن مقطع، دوره‌ای در پی می‌آید که با مقادیر عددی گوناگون نمایانده می‌شود، و هر یک از آن دوره‌ها شهادتی دربارهٔ خطی از تاریخ نبوی که پس از قانون یکشنبه امتداد می‌یابد ارائه می‌دهد. برخی از آن دوره‌ها نمایانگر خط درونیِ تاریخ کلیسا هستند و برخی دیگر خط بیرونیِ جهان را که رهسپار آرماگدون است نشان می‌دهند.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

شاید در این مقطع خوب باشد به خود یادآوری کنیم که ما به‌کارگیری هرگونه نبوتِ زمانی در ایام آخر را، به معنای تعیین هر تاریخِ قابل‌شناسایی، رد می‌کنیم تا زمانی که روز و ساعت در پایان بلایا اعلام شود. من از باب دوازدهمِ دانیال استفاده می‌کنم تا نکته‌ام را درباره اینکه دیگر زمانِ نبوتی را به کار نمی‌گیریم روشن کنم. در باب دوازدهم سه آیه وجود دارد که زمانِ نبوتی را مشخص می‌کنند.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> و شنیدم مردی را که جامهٔ کتان پوشیده بود، که بر آب‌های نهر ایستاده بود، آنگاه که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این، زمان و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود؛ و چون پراکندن قدرت قوم مقدس به انجام رسد، همهٔ این چیزها به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۷

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و رجسِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. دانیال ۱۲:۱۱.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> خوشا به حال کسی که منتظر بماند و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. دانیال ۱۲:۱۲.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

میلری‌ها از هر یک از این سه آیه برداشت درستی داشتند. این سه نبوت بخشی از حقایقی‌اند که بیانگر بنیان‌ها هستند. با این همه، برداشت میلری‌ها از این آیات بر به‌کارگیری قاعدهٔ روز به سال استوار بود. از آن‌جا که «دیگر زمانی نخواهد بود»، این آیات باید کاربرد دیگری داشته باشند، زیرا همهٔ این نبوت‌ها از دورهٔ زمانیِ باران آخر سخن می‌گویند. این آیات باید فهمی مربوط به باران آخر داشته باشند که برای شکل‌دادن به پیام از زمان بهره نگیرد و با برداشت میلری‌ها از این آیات نیز ناسازگار نباشد. برداشت درست میلری‌ها از آیهٔ میانیِ این سه آیه (آیهٔ یازدهم) این است که آن نمایانگر دوره‌ای دوگانه است که با دوره‌ای سی‌ساله آغاز می‌شود و پس از آن ۱۲۶0 سال می‌آید. آیهٔ یازدهم دورهٔ سی‌ساله‌ای را که پیش از قانون یکشنبه—که برپا شدن رجاستِ ویرانگر نمایانگر آن است—قرار دارد، مشخص می‌کند.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

باب دوازدهمِ دانیال فصلی از کلام خداست که فرایند پاک‌سازی قوم خدا را که در روزهای آخر، در زمانِ پایان، هنگامی که نبوتی از کتاب دانیال مُهرگشایی می‌شود، رخ می‌دهد، بیان می‌کند. در آیهٔ یازدهم، با نبوتی روبه‌رو می‌شویم که پیشگامان آن را به‌درستی دوره‌ای سی‌ساله دانستند که به دوره‌ای ۱۲۶۰ ساله منتهی می‌شود. در باب دوازدهم، سه نبوتِ آیات ۷، ۱۱ و ۱۲ همگی تا زمانِ پایان مُهر و موم شده‌اند. در زمانِ پایان، آن سه نبوت باید مُهرگشایی شوند، زیرا کلام خدا هرگز باطل نمی‌شود. در همان باب، روشن‌ترین بازنماییِ پایان مهلت آزمایش انسان در کتاب مقدس ارائه شده است؛ از این‌رو باب دوازدهم بی‌تردید و به‌طور مشخص‌تر، پایان ادونتیسم را بیش از آغاز آن نشان می‌دهد.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

سه نبوت در دانیال باب دوازدهم، در همان بخش از کتاب مقدس مهر و موم شدند که در آن، مهر و موم کردن و گشودن مهر، تعریف اصلی نبوی خود را می‌یابد. آن سه نبوت در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار از مهر گشوده می‌شوند، زیرا آلفا و امگا همواره پایان هر چیز را با آغاز آن نشان می‌دهد. آنچه در سه دورهٔ زمانیِ نبویِ باب دوازده گشوده می‌شود، نمایانگر گشودن نهایی مهرِ کلام نبوی خداست. آن گشودن در مکاشفه باب اول بیان می‌شود، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح از مهر گشوده می‌شود، اندکی پیش از پایان مهلت. آیهٔ یازدهمِ دانیال باب دوازدهم، قرینهٔ نخستین بیانِ ابرام و پولس از یک نبوتِ دوگانه است که با دوره‌ای سی‌ساله آغاز شد.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

سه پیشگوییِ باب دوازدهمِ دانیال دوره‌هایی نمادین‌اند که در آخرین وقتِ پایان مُهرشان گشوده می‌شود و این گشوده‌ شدن به تطهیر نهاییِ قومِ خدا می‌انجامد. نخستینِ آن سه پیشگویی را خودِ مسیح بیان می‌کند، و هنگامی که آن را بیان می‌کند، بر آب ایستاده و جامهٔ کتان بر تن دارد، و پایانِ یک دورهٔ نبوی را که به صورت ۱۲۶۰ سال نشان داده شده مشخص می‌سازد و پایانِ آن دوره را پایانِ پراکندگیِ قوّتِ قومِ خدا تعریف می‌کند. قومِ خدا در ایامِ آخر همان صد و چهل و چهار هزار هستند، و آنان پراکنده شده‌اند.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

نه تنها مسیح بر روی آب ایستاده و به پرسشی پاسخ می‌دهد، بلکه آن پرسش با عبارت «تا چه مدت؟» آغاز می‌شود. «تا چه مدت؟» نمادی نبوی است که از عیسی نیز پرسیده می‌شود، هنگامی که در آیه سیزدهِ باب هشتمِ دانیال این سؤال مطرح می‌شود: «تا چه مدت؟»

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> و یکی به آن مردی که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر آب‌های رود بود، گفت: تا پایان این شگفتی‌ها چه مدت خواهد بود؟

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> و مردی را که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر آب‌های رودخانه قرار داشت، شنیدم؛ هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که مدت آن زمان و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود؛ و چون کارِ پراکندن قدرت قوم مقدس به انجام رسد، تمامی این امور به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۶، ۷.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

سؤال مطرح‌شده از عیسی، که در رؤیای رود حدیقل به‌صورت مردی پوشیده در کتان نمایانده شده، این است: «تا پایان این شگفتی‌ها چه مدت خواهد بود؟» و در رؤیای رود اولای از عیسی، که به‌صورت پلمونی (آن قدّیس معیّن) نمایانده شده، پرسیده می‌شود: «این رؤیا درباره قربانی دائمی و معصیتِ ویرانی تا چه زمانی خواهد بود، تا هم قدس و هم لشکر پایمال شوند؟»

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

خواهر وایت بیان می‌کند که رؤیاهایی که بر کرانه‌های رودهای بزرگ شینار به دانیال داده شدند، اکنون در حال تحقق هستند، و در ارتباط با هر دو رؤیای رودخانه‌ای، از عیسی «سؤال» نبوتی پرسیده می‌شود که همواره «پاسخ» آن به قانون یکشنبه می‌انجامد. با این حال، هر دو پاسخ در چارچوب زمان نبوتی عرضه شده‌اند که در سال ۱۸۴۴ پایان یافت. پیشگامان پاسخِ سؤالِ باب هشتم و رؤیای رودخانهٔ اولای را به‌درستی شناسایی کردند و دریافتند که ۱۷۹۸ زمانی بود که پراکنده شدن قدرت قوم خدا پایان یافت. اما پس از ۱۸۴۴، هنگامی که «کاربرد زمانی» کلام نبوتی خدا پایان پذیرفت، سؤال نبوتیِ «تا کی؟» فهم پیشگامان را چنین بازمی‌گوید: «تا دوهزار و سیصد روز؛ آنگاه در هنگام قانونِ نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه، قدس تطهیر خواهد شد»، و «همهٔ» «شگفتی‌ها» در رؤیای پایانی دانیال به انجام خواهد رسید، هنگامی که پراکنده شدن قوم مقدس برای سه و نیم روز نمادین پایان یابد.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

رؤیای رود حدّاقل در سه فصل پایانی دانیال و رؤیای رود اولای در فصل‌های هفت تا نه، به‌گفتهٔ خواهر وایت «رودهای بزرگ شِنعار» نامیده شده‌اند. همهٔ پژوهشگران تاریخی و کتاب‌مقدسی تصریح می‌کنند که تنها دو رود، و هر دو رود بزرگ، با شِنعار مرتبط‌اند. آن دو رود دجله (حدّاقل) و فرات‌اند. رود اولای، فراتِ شِنعار نیست؛ آن یک آبراههٔ کوچکِ دست‌ساز در فارس است، نه در شِنعار. رود اولایِ آن رؤیایی که شالوده و ستون مرکزی ادونتیسم را در بر دارد در شِنعار واقع نیست، با این حال نبیّه اولای را فرات، یکی از رودهای بزرگ شِنعار، می‌خواند.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

رؤیای دجله تاریخ بیرونیِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب را که جهان را به سوی هارمجدون می‌کشانند، تصویر می‌کند، و رؤیای اولای کارِ مسیح را در پیوند دادنِ الوهیتِ او با انسانیتِ بشر نمایان می‌سازد. الهامِ نبوی، رودِ اولای را در کنارِ رودِ فرات به‌عنوانِ شاهدِ دوم به‌کار می‌گیرد تا کارِ به‌انجام‌رسیده به‌دستِ مسیح در پیوستنِ الوهیتِ خود با انسانیت را مشخص کند.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

فرات و دجله هر دو در عدن آغاز شدند و در سراسر طول تاریخ عهد جریان دارند. وقتی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به ستون مرکزی ادونتیسم می‌ریزند، فرات با کانال انسان‌ساختهٔ اولای ترکیب می‌شود تا ترکیب الوهیت با بشریت را که با به‌کارگیری ایمان در کسانی که به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار شناخته می‌شوند محقق می‌گردد، نشان دهد. اولای نمایانگر آزمونی بر اعتبار کلام نبوی خداست، زیرا اعتبار الن وایت را، که رود ایرانی اولای را یکی از رودهای بزرگ شنعار می‌شناسد، در تعارض با کارشناسان جهان قرار می‌دهد.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

نماد رود اولای نمایانگر آزمونی میان سخن انسان و کلام خداست. آیا انسان‌ها درست می‌گویند، یا سخنانی که از سوی خواهر وایت بیان شده‌اند درست‌اند؟ آیا رود اولای به یک رود واحد در پارس اشاره دارد، یا نمایانگر رودی نبوی است که از آب‌های عدن، درآمیخته با آب‌های مردمان، تشکیل شده است؟

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

ممکن است پاسخ‌های زیادی برای این معضلی که مطرح کرده‌ام وجود داشته باشد، اما چند نکته را بیان می‌کنم تا منظورم را ببینید. آیا مورخان و الهی‌دانانِ دنیاوی درست می‌گویند و خواهر وایت اشتباه می‌کند؟ کسی تردید ندارد که «رودهای بزرگ شِنعار» همان دجله و فرات‌اند. پس وقتی خواهر وایت رود اولای در پارس را یکی از رودهای بزرگ شِنعار می‌شمارد، آیا او نبیِ کاذب است؟ یا او نبیِ راستینی است که خطا کرده است؟ یک نبیِ راستین تا چند خطا می‌تواند مرتکب شود پیش از آن‌که از حد بگذرد و نبیِ کاذب شمرده شود؟ یا این‌که مورخان در اشتباه‌اند؟ یا در واقع او درست می‌گوید؟ یا هر دو، یعنی هم مورخان و هم خواهر وایت، درست می‌گویند؟ این معضل را مطرح کردم تا توضیح آن را به‌عنوان نکته‌ای افزوده دربارۀ آن مردِ جامه‌کتان که بر فراز رود ایستاده و در هر دو رؤیا، یعنی رؤیای رود دجله و رود اولای، از او پرسیده می‌شود: «تا کی؟» به کار ببرم.

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

در فصل هشتمِ دانیال، دانیال در شوش، در فارس است، و شوش بر رود اولای قرار دارد که به سبب صنعت کشاورزی، هم رودخانهٔ طبیعی و هم رشته‌ای از آبراهه‌های دست‌ساخت را دربر می‌گرفت. اولای، که حدود صد و پنجاه مایل دیگر به سوی پایین‌دست جریان می‌یابد، به محل تلاقی رودهای دجله و فرات می‌پیوندد. دجله و فراتی که سرچشمه‌شان در عدن بود، سرانجام به هم می‌پیوندند، و هنگامی که به هم می‌رسند، رود اولای از فارس نیز در همان نقطه به آن‌ها می‌پیوندد. وقتی رود اولای در محل پیوند دجله و فرات به سامانهٔ تالابیِ دجله می‌پیوندد، اولای بخشی از آب‌هایی می‌شود که رودهای بزرگ شنعار را تشکیل می‌دهند. مورخان درست می‌گویند و خواهر وایت نیز درست می‌گوید.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

وقتی خواهر وایت در فصل هشتم رؤیای نهر اولای را شناسایی می‌کند، او به رودی اشاره می‌کند که به خاطر شبکهٔ کانال‌های آبیِ دست‌سازش که دجله و فرات را به هم متصل می‌کند شناخته می‌شود، و این دو رود نمایندهٔ دو دورهٔ ۲۵۲۰ ساله‌اند که در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ پایان یافتند.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

نامی باستانی برای دجله «حدقل» است، و در رابطه با فرات، هر دو رود در نبوت‌ها به‌طور مشخص مرتبط با آشور و بابل دانسته شده‌اند؛ که همچنین به‌صورت دو شیر که قرار بود گوسفندان خدا را تادیب کنند شناخته شده‌اند. آن دو قدرت ویرانگر، پیش‌نمونهٔ دو قدرت ویرانگرِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بودند که نمادِ یک مرد و یک زن‌اند، یا کلیسا و دولت. روم بت‌پرست آن مرد بود که نمایندهٔ کشورداری بود، و روم پاپی زنِ ناپاکِ دستگاهِ کلیسایی است. آشور در نسبتِ نبوی مرد بود و بابل زن؛ بنابراین دجله مرد دانسته می‌شود و فرات زن.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

رود دجله رودِ دولت‌داری است که تا سال 1798 امتداد یافت، و رود فراتِ کلیسا‌سالاری تا 1844 امتداد یافت. فرات می‌بایست تا 1844 برسد، زیرا پیام 1844 دربارهٔ بابل، (فرات)، بود که بار دیگر در 1844 سقوط کرد. چون فرات در 1844 آبشاری پدید آورد، رود اولای که آن نیز به‌عنوان نماد کارهای انسانی به محل تلاقی پیوسته بود، با آب رود دیگر درآمیخت. رودِ دولت‌داری در 1798 سد شد، هنگامی که اقتدار مدنی از قدرت پاپی سلب شد. در همان سال ایالات متحده به‌عنوان وحشِ زمین و ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس آغاز به حکمرانی می‌کند. رود دجله در 1798 سد می‌شود، دقیقاً همان‌جا که دولت سرانجام تمام جهان را وادار خواهد کرد سد را درهم بشکنند؛ سدی که اکنون سیلاب‌های تعقیب و آزارِ پاپی را که در آستانهٔ جاروب‌کردن جهان همچون سیلی سهمگین است، نگاه داشته است. آن دیوار، یا سد، همان دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت است.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

در ۱۸۴۴، هم فرات و هم اولای، پیام ۱۸۴۴ را به‌عنوان سقوط بابل شناسایی می‌کنند، و نیز به‌عنوان همان کاری که مسیح در ۱۸۴۴ آغاز کرد؛ آنگاه که او، به‌عنوان فرستادهٔ عهد، آب‌های بابل و اعمال انسانی را از میان قومی که قرار بود به قدس او داخل شوند پاک کرد—قومی که می‌بایست پیش از ورود به قدس‌الاقداس تطهیر شوند. تطهیر نهایی آن قوم با بارانی به انجام رسید که تحت پیام فریاد نیمه‌شب فرو ریخت، و آن قطره‌های بارانِ پیام فریاد نیمه‌شب از آب‌های دجله تقطیر شده بودند، هنگامی که پیروان میلر روم پاپی و سال ۱۸۰۹۸ را شناسایی کردند، و هنگامی که سقوط بابل را شناختند و پیش از بسته شدن در به‌وسیلهٔ آن پیام پاک شدند؛ یا می‌توان گفت—به‌وسیلهٔ بارانی که از آب‌های تقطیرشدهٔ رودهای اولای، دجله و فرات آمد—آنگاه که پیام دانیال ۸:۱۴ را اعلام کردند و پیام فریاد نیمه‌شب را پیش از آغاز روز کفارهٔ ضدنمادین تحقق بخشیدند.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

وقتی مسیح در آیهٔ هفتمِ باب دوازدهمِ دانیال بر آب‌های حدّقل ایستاده است، او بر آب‌های دجله، آب‌های کشورداری، در رؤیایی که خطوط کلی تحرکات نهاییِ کشورداریِ انسانی را تا رسیدن به پایان دوران آزمایش ترسیم می‌کند، ایستاده است. او آن‌جا ایستاده و به پرسش آیهٔ قبلی پاسخ می‌دهد؛ همان‌گونه که در رؤیای نهر اولای، مردِ کتان‌پوش — که در آن‌جا پلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز است — پاسخی به پرسش آیهٔ قبلی می‌دهد. در هر دو مورد، گفت‌وگویی آسمانی میان فرشتگان و مسیح جریان دارد، و در هر دو مورد پرسش این است: «تا کی؟»

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

پاسخ «تا ۲۳۰۰ روز» است؛ و در باب هشت و باب دوازده، «یک زمان، زمان‌ها و نیم زمان» است. این پاسخ به‌صورت ۲۳۰۰ سال و ۱۲۶۰ سال فهمیده شده است، اما در سال ۱۸۴۴ خداوند ممنوعیتی بر کاربرد زمان در چارچوب پیام نبوی برقرار کرد، زیرا دیگر زمانی در کار نیست. پاسخ پالمونی، آن مردِ پوشیده در کتان، برای آخرین نسلِ او چیست؟ سؤالِ «تا کِی؟» با شهادت‌های بسیار نشان داده شده که قانون یکشنبه را به‌عنوان پاسخِ سؤال مشخص می‌کند؛ پس آیا قدس در قانون یکشنبه تطهیر می‌شود و آیا «تمام این عجایب» در قانون یکشنبه به پایان می‌رسند؟ این «عجایب» که در قانون یکشنبه به پایان می‌رسند کدام‌اند، و آن «عجایب» از چه زمانی آغاز شدند؟

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> آنگاه من، دانیال، نگریستم و اینک دو تن دیگر ایستاده بودند؛ یکی در این سوی کرانهٔ رود و دیگری در آن سوی کرانهٔ رود. و یکی به آن مردی که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های رود بود گفت: «پایان این شگفتی‌ها تا کی خواهد بود؟»

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> و شنیدم آن مردِ جامه‌کتان‌پوش را که بر فراز آب‌های رود بود، آنگاه که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این یک زمان و دو زمان و نصف زمان خواهد بود؛ و چون پراکندن قدرت قوم مقدس به انجام رسد، همهٔ این امور به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۵-۷.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

پرسش نمادین «تا چه مدت؟» نشانگر قانون یکشنبه است، و فرشته نپرسید قانون یکشنبه چه زمانی است، بلکه پرسید پایان «عجایب» چه زمانی است. «عجایب» در قانون یکشنبه پایان می‌یابند، پس عجایبی که به قانون یکشنبه منتهی می‌شوند کدام‌اند؟ یا دقیق‌تر بگوییم، «عجایبی» که در رویایی که به‌وسیله هیدکل داده شد و در فصل‌های ده تا دوازده به تصویر کشیده شده‌اند، کدام‌اند؟ اگر بتوانیم مشخص کنیم «عجایب» چه هستند، شاید بتوانیم دریابیم «عجایب» از چه زمانی آغاز می‌شوند. در دانیال فصل ده، جبرئیل به‌طور مشخص روشن می‌کند که هدفش در تعامل با دانیال طی رویا چه بود.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم آنچه بر قوم تو در ایام آخر خواهد آمد، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

جبرئیل آمد تا به قوم خدا بفهماند که در ایام آخر چه بر سرشان خواهد آمد. اینکه بپنداریم نبوت‌های باب دوازدهم دانیال از سوی پیروان میلر به‌درستی فهمیده شد، اما از همان اذعان برای انکار کاربرد آن باب در روزهای آخر بهره بگیریم—به معنی نقش‌برآب کردن هدفِ اعلام‌شدهٔ جبرئیل است. همین که جبرئیل روایت نبوی را از آیهٔ یکِ باب یازدهم آغاز می‌کند و تا آیهٔ سومِ باب دوازدهم ادامه می‌دهد، تاریخی که به تصویر کشیده می‌شود جزئیات نبویِ بیرونیِ چگونگیِ رهبریِ جهان به‌سوی آرماگدون توسط اژدها، وحش و نبیِ کاذب است. در این باب بخش‌هایی هست که آزار دیدن قوم خدا را توصیف می‌کند، اما تاریخِ باب یازدهم در اصل مکاشفه‌ای بیرونی است. این بدین معناست که باب دهم و باب دوازدهم در رؤیای نهایی دانیال نمایانگر آلفا و امگا هستند، زیرا برخلاف باب یازدهم هر دو پیام درونی‌ای را توصیف می‌کنند که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد. باب میانی شورشِ بشر را، که در پادشاهِ شمال و پاپِ رم نمایانده شده است، عرضه می‌کند؛ و باب آلفا یعنی دهم، همراه با باب امگا یعنی دوازدهم، تجربهٔ درونیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را در ایام آخر مشخص می‌سازند. هر سه باب به پایانِ دورانِ آزمایش منتهی می‌شوند؛ باب آلفا با ترس از خدا آغاز می‌شود که دو طبقهٔ عبادت‌کنندگان را از هم جدا می‌کند، و تا پایانِ باب به دانیال قدرتی مضاعف عطا می‌شود و بدین‌گونه پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را مشخص می‌کند. باب دوازدهم باب امگا است و پیام داوریِ فرشتهٔ سوم را معرفی می‌کند.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

باب یازدهم سرکشی بشر را از ویرانی اورشلیم تا پایان مهلت آزمایش شرح می‌دهد؛ پایانی که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت نمونه‌ای از پایان مهلت آزمایش در پایان جهان است. باب یازدهم دانیال از ویرانی اورشلیم آغاز می‌شود، زیرا دانیال از جمله کسانی بود که در جریان ویرانی سه‌گانهٔ اورشلیم به بابل برده شدند؛ ویرانی‌ای که نمونه‌ای از نابودی همان شهر در سال ۷۰ میلادی بود، و سپس بار دیگر در ایام آخر، هنگامی که اورشلیم نمایندهٔ جهان به‌شمار می‌آید.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

دو ویرانیِ واقعیِ اورشلیم در همان روزِ سال، با فاصلهٔ ششصد و شصت و پنج سال، رخ دادند. هر دو ویرانی، ویرانیِ شهری بود که تابوتِ عهد قرار بود در آن باشد. شیلو همان ویژگی‌های نبوی را داشت و نمایانگر نخستین ویرانیِ شهری است که حضورِ خدا در آن قرار داشت یا قرار بود در آن باشد. وقتی خواهر وایت ویرانیِ اورشلیم را به‌عنوان نمادِ نابودیِ روزهای آخر به کار می‌گیرد، او در حال تفسیرِ موعظهٔ مسیح دربارهٔ ویرانیِ اورشلیم است.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

شیلو، ویرانی اورشلیم به دست نبوکدنصر و تیتوس، سه شاهدِ روزهای آخرند؛ همان‌گونه که با ویرانی شهر خدا نمایانده شده است. شیلو پیام فرشتهٔ اول است که تعلیم می‌دهد از خدا بترسید — کاری که عیلی نکرد — و به او جلال بدهید — کاری که عیلی نکرد — زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است. پیام فرشتهٔ دوم جایی است که با نبوکدنصر و تیتوس، «دو برابر شدن» را می‌یابیم. ویرانی سومِ اورشلیم در روزهای آخر، در پایان مهلت فیض رخ می‌دهد، که همان پایان داوری است.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

فصل یازدهم تاریخ بیرونیِ پیام‌های سه فرشته است. این فصل میان رؤیای جداییِ فصل ده و سه لمس توان‌بخش که در روز بیست‌ودومِ رؤیای دانیال رخ می‌دهند، قرار دارد. این بدان معناست که فصل دوازدهم نیز دربارهٔ روایت درونیِ آنچه بر قوم خدا در روزهای آخر می‌گذرد، خواهد بود. همچنین به این معناست که نوری که در فصل دوازدهم است، بیست‌ودو برابر درخشان‌تر از نورِ فصل ده است.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

در رؤیای رود اولای، از مسیح نیز پرسیده شد: «تا کی؟» دوازده آیهٔ پیشین که به پرسشِ آیهٔ سیزده می‌انجامند، به شناساییِ تاریخِ نبویِ بیرونی می‌پرداختند؛ تاریخی که جزئیات مهمی دربارهٔ قدرت‌های مطرح در نبوت‌های کتاب‌مقدس را نشان می‌دهد. آن دوازده آیه صرفاً تاریخِ ارائه‌شده در فصل هفت را تکرار و بسط می‌دادند. تاریخِ نبویِ بیان‌شده در آن آیات، از زمانِ مادها و پارس‌ها در فصل یازده، تکرار و مشروح‌تر می‌شود. نیمهٔ پایانیِ فصل هشت و تمامِ فصل نه، بازنماییِ قومِ خدا در روزهای آخر به‌وسیلهٔ نبی دانیال است. رؤیای تاریخِ نبوی که در سه فصلِ مربوط به رؤیای رود اولای یافت می‌شود، همراه با بازنماییِ قومِ خدا در آن فصل‌ها از طریقِ تعاملِ دانیال با جبرئیل، الف تا یاِ فصل‌های ده تا دوازده است.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

چون هیددکل امگاست و اولای آلفا، قدرتِ نمود‌یافته در نوری که در باب دوازده، با فرارسیدن زمانِ پایان، مُهرش گشوده می‌شود، بیست‌ودو برابر درخشان‌تر از آن رؤیاست که ستون مرکزی و بنیاد ادونتیسم به‌شمار می‌رود. با این وصف، نورِ آخرین رؤیای دانیال به‌طور مستقیم به‌عنوان نوری مرتبط با قوم خدا در ایام آخر شناخته می‌شود. وقتی فرشته از مردِ پوشیده در کتان می‌پرسد: «تا چه زمانی تا پایان این شگفتی‌ها؟»، این شگفتی‌ها همان کسانی‌اند که تا ابدالآباد چون ستارگان می‌درخشند، چنان‌که تاریخ عهدِ ابرام پژواک فرمانی است که به ابرام داده شد تا به ستارگان بنگرد. شگفتی‌ها در باب دوازدهمِ دانیال عبارت است از دگرگونیِ انسان‌ها به بیرقِ یکصد و چهل و چهار هزار.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

در نکته‌ای پیش‌تر اشاره کردیم که آیهٔ یازدهم از باب دوازدهم دانیال دوره‌ای نبوی را مشخص می‌کند که شامل دو بخش است؛ نخستینِ آن سی سال است. برای آنکه تأکید مناسبی بر آیهٔ یازدهم بگذارم، به آیهٔ هفتم مراجعه کردم تا نشان دهم مسیح در عجایبی که در ایام آخر در میان قوم خود به انجام می‌رساند، به‌طور مستقیم دخیل است.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

با بازگشت به آیه یازدهم می‌خواهم یادآوری کنم که باب دوازدهم از سوی جبرئیل به‌صراحت «آخرالایام» نامیده شده است. در روزهای صد و چهل و چهار هزار نفر، روزهایی که در آنها مُهر می‌شوند و با خدا عهد می‌بندند؛ بر اساس کتاب دانیال، پیامی که مهر آن گشوده خواهد شد اوج می‌گیرد و به فریادی بلند تبدیل می‌شود. آن پیام در باب دوازدهم با سه دورهٔ نبوی متمایز نمایانده شده است؛ دوره‌هایی که پیش‌تر توسط میلری‌ها تعریف شده و پس از آن به‌وسیلهٔ روح نبوت تأیید گردیده‌اند. آن سه دوره نمایانگر زمان نیستند، زیرا همان فرشته‌ای که در باب دوازدهم هر دو دست خود را به‌سوی آسمان برافراشته است، در مکاشفهٔ باب ده یک دست خود را به‌سوی آسمان برافراشت و سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. آن اعلام در سال 1844 بدین معناست که سه دورهٔ نبوی در دانیال باب دوازدهم، دوره‌هایی نمادین‌اند و قرار نیست نمایانگر زمان باشند.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

از این‌رو، هنگامی که دورهٔ میانیِ نمادینِ نبوتی در دانیال باب دوازدهم دوره‌ای دوگانه باشد که در همان فصلی که میکائیل برمی‌خیزد با سی سال آغاز می‌شود، آنگاه می‌دانید که آن دورهٔ دوگانه که با سی سال آغاز می‌شود تحقق کاملِ نبوتِ آلفای ابرام است. امگایِ آن نبوتِ زمانی که تاریخِ عهد را در بابِ یک قومِ برگزیده آغاز می‌کند، در همان فصل به تحققِ کاملِ خود می‌رسد؛ همان فصلی که اوجِ شهادتِ دانیال از آنچه در ایامِ آخر بر قومِ خدا خواهد آمد است.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

در زمانِ پایان، کتابِ دانیال مُهرش گشوده می‌شود و نوری که پدید می‌آید قومِ خدا را مُهر می‌کند. در زمانِ پایان، کتابِ دانیال مُهرش گشوده می‌شود و نوری که پدید می‌آید با سه دورهٔ نبوی در آخرین فصلِ دانیال بازنمایی می‌شود. آن فصل اُمگایِ سه فصلی است که رؤیای هیدکل را تشکیل می‌دهند، و رؤیای هیدکل نیز نسبت به سه فصلی که آلفایِ رؤیاهایِ رودهایِ دانیال را نمایندگی می‌کنند، اُمگا به‌شمار می‌آید. رودهایی که در عدن آغاز شدند سرانجام به دانیال ختم شدند، و سپس کلامِ نبویِ خدا آنها را به جنبشِ میلریِ فرشتگانِ اوّل و دوم رساند، یعنی جنبشِ آلفایِ دو جنبشِ سه فرشته. ۱۲۹۰ سالِ آیهٔ یازدهم، اُمگایِ نبوتِ ۴۳۰ سالهٔ اَبرام و پولُس است.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

پیش از آن‌که در دانیالِ باب دوازدهم و ارتباطش با نبوتِ ابرام ادامه دهیم، خوب است به یاد بیاوریم پولس که بود. پولس نه‌تنها رسولِ امّت‌ها بود، بلکه به همان اندازه مهم این است که پیام خود را از طریق کلامِ نبویِ خدا عرضه می‌کرد. از آن مهم‌تر این‌که پولس نبیِ تدبیری بود. نبیِ تدبیری، نبی‌ای است که برانگیخته می‌شود تا قومِ خدا را از یک تدبیر به تدبیری دیگر هدایت کند؛ مانند موسی: از پرستش بر مذبح به پرستش در قدس؛ و یوحنایِ تعمیددهنده: از قدسِ زمینی به قدسِ آسمانی. پولس در باب اطلاعات و قواعدِ به‌کاربستنِ معنای ظاهری در بُعدِ روحانی، به‌مراتب بیش از مجموعِ سایر نویسندگان کتاب‌مقدس ثبت کرده است! او برانگیخته شد تا گذار از ظاهر به روحانی را در چارچوبِ قومِ عهدِ خدا توضیح دهد.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

پولس حلقهٔ اتصالِ میانِ وعده‌های عهدیِ مربوط به قومِ برگزیدهٔ ابراهیم است، آنگاه که آن قومِ برگزیده از حالتِ جسمانی به حالتِ روحانی گذار کرد. اگر نقشِ پولس در تاریخِ عهد برایتان جا نیفتاده باشد، شاید نبینید که تا چه اندازه الهی و به‌جاست که نخستین نبوتِ زمانی دربارهٔ قومِ عهدیِ خدا، نبوتی دوگانه است که با دوره‌ای سی‌ساله آغاز می‌شود. یکی از این نبوت‌ها را پدرِ قومِ برگزیده برقرار کرد، و چون آنان به قومِ برگزیدهٔ روحانی گذار کردند، پیامبری برای آن تدبیر برپا شد تا آن گذار را شناسایی و تبیین کند، و نیز نبوتِ زمانیِ ابرام را با شاهدی دوم از عهدِ جدید که با شاهدِ نخست از عهدِ عتیق هم‌راستا بود، مهرِ تأیید بزند. ابرام در آغاز، و سپس پولس در پایان، به‌صورت نمونه‌وار اهمیتِ عددِ ۱۲۹۰ در آخرالایام را نشان می‌دهند.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> رؤیای زکریا دربارهٔ یهوشع و فرشته با قوّت و به‌گونه‌ای خاص بر تجربهٔ قوم خدا در صحنه‌های پایانی روز بزرگ کفاره منطبق است. آنگاه کلیسای باقیمانده در معرض آزمایش و تنگی عظیمی قرار خواهد گرفت. کسانی که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمان عیسی را دارند، خشم اژدها و لشکریان او را احساس خواهند کرد. شیطان جهان را از تابعان خود به شمار می‌آورد؛ او حتی بر بسیاری از کسانی که خود را مسیحی می‌خوانند تسلط یافته است. اما در اینجا جماعت کوچکی هستند که در برابر سیادت او مقاومت می‌کنند. اگر می‌توانست آنان را از روی زمین محو کند، پیروزی‌اش کامل می‌شد. همان‌گونه که ملت‌های مشرک را برانگیخت تا اسرائیل را نابود کنند، به همین سان در آیندهٔ نزدیک قدرت‌های شریرِ زمین را تحریک خواهد کرد تا قوم خدا را نابود کنند. از مردم خواسته خواهد شد که از فرامین بشری‌ای که ناقض شریعت الهی است اطاعت کنند.

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> کسانی که به خدا وفادارند مورد تهدید، محکومیت و طرد قرار خواهند گرفت. والدین و برادران و خویشاوندان و دوستان‌شان به آنان خیانت خواهند کرد، حتی تا پای مرگ. لوقا ۲۱:۱۶. تنها امیدشان رحمت خداست؛ تنها دفاع‌شان دعا خواهد بود. چنان‌که یوشع در حضور فرشته تضرع کرد، کلیسای باقیمانده نیز با دلی شکسته و ایمانی بی‌تزلزل، به‌واسطۀ عیسی، شفیع خویش، برای آمرزش و رهایی تضرع خواهد کرد. آنان کاملاً از گناه‌آلودگی زندگی خود آگاه‌اند، ضعف و نالایقی خود را می‌بینند؛ و در آستانۀ یأس‌اند.

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> وسوسه‌گر کنار ایستاده است تا آنان را متهم کند، چنان‌که کنار ایستاد تا در برابر یوشَع مقاومت کند. او انگشت می‌گذارد بر لباس‌های چرکینشان، بر صفات معیوبشان. ضعف و حماقتشان، گناهانِ ناسپاسی‌شان، و عدم شباهتشان به مسیح را پیش می‌کشد؛ چیزهایی که رهاننده‌شان را بی‌حرمت کرده است. می‌کوشد با این اندیشه که وضعیتشان نومیدکننده است، که لکهٔ ناپاکی‌شان هرگز زدوده نخواهد شد، آنان را به هراس اندازد. امید دارد آن‌چنان ایمانشان را نابود کند که در برابر وسوسه‌هایش تسلیم شوند و از وفاداری به خدا دست بکشند.

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> شیطان آگاهی دقیقی از گناهانی دارد که قوم خدا را به ارتکابشان وسوسه کرده است، و اتهامات خود را بر ضد آنان مطرح می‌کند و اعلام می‌دارد که آنان با گناهانشان حمایت الهی را از دست داده‌اند و ادعا می‌کند که حق دارد آنان را نابود کند. او آنان را به همان اندازهٔ خود سزاوار محرومیت از لطف خدا می‌شمارد. «آیا این‌ها»، می‌گوید، «همان مردمی‌اند که قرار است جای مرا در آسمان و جای فرشتگانی را که با من متحد شدند بگیرند؟ آنان مدعی‌اند از شریعت خدا اطاعت می‌کنند؛ اما آیا فرامین آن را نگاه داشته‌اند؟ آیا بیش از آن‌که خدا را دوست بدارند، خود را دوست نداشته‌اند؟ آیا منافع خود را بر خدمت به او مقدم نداشته‌اند؟ آیا چیزهای دنیا را دوست نداشته‌اند؟ به گناهانی که بر زندگی‌شان نقش بسته است بنگر. بنگر به خودخواهی‌شان، بدخواهی‌شان، و نفرت‌شان از یکدیگر. آیا خدا مرا و فرشتگانم را از حضور خود براند و با این حال کسانی را که مرتکب همان گناهان شده‌اند پاداش دهد؟ ای خداوند، به عدالت نمی‌توانی چنین کنی. عدالت اقتضا می‌کند که حکم علیه آنان صادر شود.»

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> اما هرچند پیروان مسیح گناه کرده‌اند، خود را به دست نیروهای شیطانی نسپرده‌اند تا تحت کنترل آنها درآیند. آنان از گناهانشان توبه کرده و با فروتنی و ندامت جویای خداوند شده‌اند، و شفیع الهی به سود آنان شفاعت می‌کند. او که بیش از همه از ناسپاسی آنان رنج دیده و هم گناه آنان را و هم توبه‌شان را می‌داند، اعلام می‌کند: «خداوند تو را توبیخ کند، ای شیطان. من جان خود را برای این جان‌ها دادم. آنان بر کف دست‌های من حک شده‌اند. ممکن است در شخصیت‌شان کاستی‌هایی داشته باشند؛ ممکن است در تلاش‌هایشان ناکام شده باشند؛ اما توبه کرده‌اند، و من آنان را بخشیده و پذیرفته‌ام.»

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> حملاتِ شیطان سخت است و فریب‌هایش زیرکانه؛ اما چشمِ خداوند بر قومِ اوست. رنجِ آنان عظیم است، شعله‌های کوره چنان می‌نماید که نزدیک است ایشان را بسوزاند؛ اما عیسی آنان را همچون طلای آزموده در آتش بیرون خواهد آورد. دنیاوی‌بودنِ آنان زدوده خواهد شد تا به‌واسطهٔ ایشان صورتِ مسیح به‌کمال آشکار گردد.

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> گاه چنین می‌نماید که خداوند خطراتی را که کلیسای او را تهدید می‌کند و آسیبی را که دشمنانش به او رسانده‌اند، فراموش کرده است. اما خدا فراموش نکرده است. در این جهان هیچ چیز به اندازهٔ کلیسای او نزد خدا عزیز نیست. ارادهٔ او این نیست که سیاست‌های دنیوی کارنامهٔ کلیسا را آلوده کند. او قوم خود را وا نمی‌گذارد تا در برابر وسوسه‌های شیطان مغلوب شوند. او کسانی را که او را بد جلوه می‌دهند مجازات خواهد کرد، اما به همهٔ کسانی که صادقانه توبه می‌کنند لطف خواهد کرد. به کسانی که برای قوت در پرورش شخصیت مسیحی او را می‌خوانند، همهٔ کمک‌های لازم را خواهد داد.

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> در زمانِ پایان، قومِ خدا برای رجاساتِ انجام‌شده در سرزمین ناله و زاری خواهند کرد. با چشمانی اشکبار، به شریران دربارهٔ خطرِ پایمال کردن قانونِ الهی هشدار خواهند داد و با اندوهی وصف‌ناپذیر، در توبه، در برابرِ خداوند خود را فروتن خواهند ساخت. شریران اندوهشان را مسخره خواهند کرد و تضرع‌های جدی‌شان را به ریشخند خواهند گرفت. اما رنج و خاکساریِ قومِ خدا گواهیِ انکارناپذیر است بر اینکه آنان استحکام و نجابتِ منشِ از دست‌رفته در پیِ گناه را بازمی‌یابند. زیرا ایشان به مسیح نزدیک‌تر می‌شوند، و چون چشمانشان بر پاکیِ کاملِ او دوخته شده است، شدتِ بی‌اندازهٔ گناه‌آلودیِ گناه را چنین به‌روشنی درمی‌یابند. حلم و فروتنی شرط‌های کامیابی و پیروزی‌اند. تاجِ جلال در انتظارِ کسانی است که در پایِ صلیب سر فرود می‌آورند.

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> وفاداران خدا، آنان که دعا می‌کنند، گویی با او محصورند. خود نمی‌دانند که تا چه اندازه به استواری محفوظ هستند. با تحریک شیطان، فرمانروایان این جهان در پی نابود کردن آنان هستند؛ اما اگر چشمان فرزندان خدا همچون چشمان خادم الیشع در دوتان گشوده می‌شد، می‌دیدند که فرشتگان خدا گرداگردشان اردو زده‌اند و لشکرهای تاریکی را مهار می‌کنند.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> هنگامی که قوم خدا در حضور او جان‌های خود را فروتن می‌سازند و برای پاکیِ دل تمنا می‌کنند، فرمان داده می‌شود: «لباس‌های ناپاک را بردارید»، و سخنان دلگرم‌کننده‌ای بیان می‌شود: «اینک، گناهت را از تو برداشته‌ام و تو را به جامه‌ای نو خواهم پوشانید.» زکریا ۳:۴. ردای بی‌لکِ عدالتِ مسیح بر تن فرزندانِ آزموده و وسوسه‌شده و وفادارِ خدا پوشانده می‌شود. باقی‌ماندگانِ تحقیرشده با جامه‌ای پرشکوه پوشانده می‌شوند، تا دیگر هرگز به آلودگی‌های جهان آلوده نشوند. نام‌های ایشان در کتاب حیاتِ بره محفوظ می‌مانند و در شمارِ وفادارانِ تمامِ اعصار به ثبت می‌رسند. آنان در برابر حیله‌های فریبکار ایستادگی کرده‌اند؛ غرشِ اژدها ایشان را از وفاداری‌شان برنگردانده است. اکنون تا ابد از ترفندهای وسوسه‌گر در امان‌اند. گناهانشان به آغازگرِ گناه منتقل می‌شود. «عمامه‌ای نیکو» بر سرهایشان نهاده می‌شود.

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> در حالی که شیطان بر اتهامات خود اصرار می‌ورزیده است، فرشتگان مقدس، ناپیدا، در رفت‌وآمد بوده‌اند و مهر خدای زنده را بر وفاداران می‌نهاده‌اند. اینان همان کسانی‌اند که با برّه بر کوه صهیون ایستاده‌اند و نامِ پدر بر پیشانی‌هایشان نوشته شده است. آنان در برابر تخت سرود تازه را می‌سرایند؛ سرودی که هیچ‌کس جز آن صد و چهل و چهار هزار که از زمین بازخرید شده‌اند نمی‌تواند بیاموزد. «این کسان‌اند که هر جا برّه برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان انسان‌ها بازخرید شده‌اند، نخستینه‌ها برای خدا و برای برّه. و در دهانشان هیچ فریبی یافت نشد، زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند.» مکاشفه ۱۴:۴، ۵.

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> "اکنون تحقق کامل سخنان فرشته فرا رسیده است: «اکنون بشنو، ای یوشعِ کاهن اعظم، تو و یارانت که پیش روی تو می‌نشینند؛ زیرا آنان مردمانی شگفت‌آورند؛ زیرا اینک، بندهٔ خویش، شاخه را، به میان می‌آورم.» زکریا ۳:۸. مسیح به‌عنوان فادی و رهانندهٔ قوم خویش آشکار می‌شود. اکنون حقیقتاً بازماندگان «مردمانی شگفت‌آور»اند، زیرا اشک‌ها و خواریِ سفر غربتشان جای خود را به شادی و کرامت در حضور خدا و بره می‌دهد. «در آن روز، شاخهٔ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود، و میوهٔ زمین برای جان‌به‌در‌بردگانِ اسرائیل نیکو و پسندیده خواهد بود. و چنین خواهد شد که هر که در صهیون باقی مانَد و هر که در اورشلیم باقی بمانَد، مقدّس خوانده خواهد شد، یعنی هر کس که در میان زندگانِ اورشلیم نوشته شده است.» اشعیا ۴:۲، ۳." انبیا و پادشاهان 587-592.

Back to Articles