Article

# The Book of Daniel - Number Ten

کتاب دانیال - شمارهٔ ده

The Process

فرایند

Author

Jeff Pippenger

Published

December 5, 2023

Formats

PDF
Word

In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.

در باب اول دانیال، دانیال به اسارت هفتادساله‌ای که ارمیا دربارهٔ آن نبوّت کرده بود برده شد و تا سال اول کورش ادامه یافت.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> و دانیال تا سال اوّل کورشِ پادشاه باقی ماند. دانیال ۱:۲۱.

Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.

بنابراین، دانیال تمام دورانِ هفتادسالهٔ اسارت را از سر گذراند، تا زمانی که فرمانی صادر شد که اجازهٔ بازگشتِ قومِ باستانیِ اسرائیل برای بازسازی و احیای اورشلیم را داد.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.

> اکنون در سال نخستِ پادشاهی کوروش، پادشاه پارس، تا کلامِ خداوند که از زبانِ ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، خداوند روحِ کوروش، پادشاه پارس را برانگیخت، چنان‌که او در سراسر قلمروِ خویش فرمانی صادر کرد و آن را نیز به خط نوشت و گفت. عزرا ۱:۱.

Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.

بنابراین، دانیال نماد فرایند آزمونِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و تا رسیدن به «فرمان» ادامه دارد؛ فرمانی که نشانهٔ دعوت به خروج از بابل است.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> و صدای دیگری را از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهان او شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده‌اند و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. مکاشفه ۱۸:۴، ۵

The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.

هفتاد سال اسارت، دورهٔ آزمون و پالایشِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر است. در 11 سپتامبر 2001، سومین «وایِ» اسلام فرا رسید. این را تنها کسانی درمی‌یابند که حقایق بنیادین ادونتیسم را می‌پذیرند. پیشگامان، «وایِ» نخست و «وایِ» دوم را به‌درستی اسلام دانسته بودند. در هر دو نمودارِ پیشگامان، 1843 و 1850، که الن وایت آن‌ها را تأیید کرد و به‌عنوان تحققِ بابِ دومِ حبقوق شناخته می‌شوند، اسلام به‌عنوان شیپورِ پنجم و ششم معرفی شده است. سه شیپورِ آخر، شیپورهای «وای» هستند.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.

اگر سه شیپور «وای» وجود داشته باشد و شیپورهای وایِ اول و دوم اسلام باشند، به‌راحتی می‌توان تشخیص داد که شیپور وایِ سوم نیز اسلام است. یکی از عناصر نمادِ اسلام به‌عنوان شیپورهای «وای»، مهار شدنِ آن‌ها و سپس رها شدن‌شان است. خواهر وایت چهار بادِ مکاشفهٔ هفت را «اسب خشمگین» می‌نامد که می‌کوشد «از بند بگسلد» و «مرگ و ویرانی را در پیِ خود بیاورد».

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا در آستانۀ جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کرخت و سرد و مُرده خواهیم بود؟ آه، ای کاش در کلیساهای‌مان روح و دَمِ خدا در قوم او دمیده شود تا بر پاهای خویش بایستند و زنده شوند. باید دریابیم که راه باریک است و دروازه تنگ. اما چون از دروازۀ تنگ عبور می‌کنیم، وسعت آن نامحدود است.» Manuscript Releases، جلد 20، ص 217.

The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.

چهار فرشته‌ای که چهار باد را مهار می‌کنند، "اسب خشمگینِ" نبوت‌های کتاب مقدس را که مرگ و ویرانی به بار می‌آورد، مهار می‌کنند. در کتاب مکاشفه، باب نهم، که در آن شیپورهای وایِ اول و دوم معرفی می‌شوند، پادشاهی معرفی می‌شود. او در مکاشفه "نه-یازده" معرفی شده است.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.

> و بر ایشان پادشاهی بود که فرشتهٔ هاویه است؛ نام او به زبان عبری ابادون است و به زبان یونانی نام او آپولیون است. به‌عنوانِ اینکه بر ایشان بود. مکاشفه ۹:۱۱.

The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.

نام، و بنابراین شخصیت پادشاه اسلام، در عبری «ابَدّون» و در یونانی «آپولیون» است. در هر دو عهد عتیق و عهد جدید، که به‌ترتیب با عبری و یونانی نمایانده شده‌اند، شخصیت اسلام در تعریف این دو نام یافت می‌شود. در هر دو واژه، تعریف «مرگ و نابودی» است. خواهر وایت می‌گوید «اسب خشمگین»ی که چهار فرشته در حالی که صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند آن را مهار می‌کنند، می‌کوشد از بند رها شود و در مسیر خود «مرگ و نابودی» به بار آورد.

The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.

نخستین اشاره در کتاب مقدس به اسلام، اسماعیل است، پدرِ پیروان دین اسلام. در آن اشارهٔ نخست، او به‌عنوان مردی وحشی معرفی می‌شود و واژه‌ای که به «وحشی» ترجمه شده، به معنای «خر عربیِ وحشی» است. نخستین اشارهٔ نبوتی به اسلام، نمادی از خانوادهٔ اسب است و پیشگامان، اسلامِ «وای» نخست و دوم را بر دو نمودار مقدس با اسب تصویر کرده‌اند. چهار بادِ باب هفتمِ کتاب مکاشفه تا زمانی که خدا قوم خود را مُهر کند، مهار یا «بازداشته» می‌شوند. فرآیند مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، همچنین فرآیند آزمون و پالایش است.

All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.

تمام این نمونه‌های نبوتی در اسارت هفتادسالهٔ دانیال بازنمایی شده‌اند؛ اسارتی که با یهویاقیم، نمادِ قدرت‌بخشی به پیام نخست، آغاز می‌شود و تا «فرمانی» که مردان و زنان را از بابل فرا می‌خواند ادامه می‌یابد. مهار شدن و سپس رها شدن اسلام، ویژگیِ نبوتیِ اسلام است به‌منزلهٔ نمادِ نبوتِ کتاب‌مقدس.

When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.

هنگامی که از آنان با عنوان «چهار باد» یاد می‌شود، آنان در حالی که بر خادمان خدا مُهر نهاده می‌شود، مهار می‌شوند. در آغاز «وای دوم»، در پیشگویی زمانیِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزه که در 11 اوت 1840 محقق شد، چهار فرشته، که نمایندهٔ اسلامِ «وای دوم» بودند، «رها شدند». در پایان آن پیشگویی، آنان «بازداشته شدند».

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> به فرشتهٔ ششم که شیپور را در دست داشت گفت: آن چهار فرشته را که در رود بزرگ فرات بسته شده‌اند آزاد کن. و آن چهار فرشته که برای ساعت و روز و ماه و سال آماده شده بودند تا یک‌سوم انسان‌ها را بکشند، آزاد شدند. مکاشفه ۹:۱۴، ۱۵.

On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پیام نخست در تاریخِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر قدرت یافت، هنگامی که اسلامِ وایِ سوم «رها شد». اما بلافاصله «مهار شد». خواهر وایت توضیح می‌دهد چرا این اتفاق افتاد، اما نخست باید به یاد داشته باشیم که هدف اسلام در نخستین اشارهٔ کتاب‌مقدسی‌اش این بود که امت‌ها را به خشم آورد، زیرا دست اسماعیل بر ضد هر انسان خواهد بود و دست هر انسان بر ضد اسلام.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.

هدف اسلام در پیشگویی‌های کتاب مقدس این است که همهٔ ملت‌ها را علیه اسلام متحد کند، پیش از آن‌که سازمان ملل متحد خشم خود را متوجه حافظان سبت کند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هر کس که ۱۱ سپتامبر را نشانهٔ آغاز تکرار توالی رویدادهای نهضت میلری می‌داند، مانند «دانیال» شد، هنگامی که برای هفتاد سال به بابل تبعید شد. «یهویاقیم» آغاز آن فرایند آزمون را مشخص می‌کند، و اسلامِ «وایِ سوم» آنگاه رها شد، اما بلافاصله مهار گردید تا خدا بتواند قوم خود را مهر کند.

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> این رؤیا در سال ۱۸۴۷ داده شد، زمانی که تنها شمار بسیار اندکی از برادران ادونتیست سبت را نگاه می‌داشتند و از میان همان اندک نیز، فقط معدودی می‌پنداشتند که نگاه‌داشتن آن از چنان اهمیتی برخوردار است که بتواند میان قوم خدا و بی‌ایمانان خط تمایزی بکشد. اکنون تحقق آن رؤیا کم‌کم آشکار می‌شود. «آغاز آن زمان تنگی» که در اینجا ذکر شده، اشاره به هنگامی که بلاها آغاز به ریخته شدن می‌کنند ندارد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از ریخته شدن آن‌ها اشاره دارد، زمانی که مسیح در قدس است. در آن هنگام، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران پسین»، یا تجدید نیرو از حضور خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلند فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و قدیسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، بایستند." نوشته‌های نخستین، ۸۵.

Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”

هفتاد سالِ دانیال در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، زمانی که اسلام رها شد و با وارد آوردن ضربه‌ای ناگهانی و غیرمنتظره بر وحشِ زمینِ مکاشفه باب سیزده، امت‌ها را به خشم آورد. سپس اسلام مهار شد تا کارِ فرشتهٔ سوم به انجام برسد. کارِ فرشتهٔ سوم مُهر کردنِ قومِ خداست، و هنگامی که آن کار در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، بارانِ آخر به صورت «پاشش» شروع شد. بابِ یکمِ دانیال روندِ آزمونِ صد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد؛ روندی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز می‌شود و ادامه می‌یابد تا «صدای» دومِ مکاشفه باب هجده گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا بخواند. بنابراین دانیال نمایانگر قومی است که اکنون در اسارتِ روحانی‌اند، تا رسیدن به خودِ پایانِ روندِ آزمون. پایانِ دورهٔ آزمایش در بابِ یکمِ دانیال به‌عنوان «پایانِ ایام» شناخته می‌شود.

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

> اکنون در پایان آن روزهایی که پادشاه گفته بود ایشان را حاضر کنند، رئیس خواجه‌سرایان ایشان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان گفتگو کرد؛ و در میان همگان کسی مانند دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا یافت نشد؛ از این رو در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امر حکمت و فهم که پادشاه از ایشان پرسش کرد، ایشان را ده برابر بهتر از همهٔ جادوگران و منجمان که در تمامی مملکت او بودند یافت. دانیال ۱:۱۸–۲۰.

The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.

آزمون سوم که سنگ محک پیامبرانه‌ای برای دانیال و آن سه مرد شایسته به‌شمار می‌رفت، زمانی بود که آنان توسط نبوکدنصر داوری شدند و معلوم شد که «ده برابر بهتر از همهٔ جادوگران و منجمانِ سراسر قلمرو او» هستند. آزمون سوم با داوری نمایانده می‌شود، و این داوری در «آخرِ ایام» رخ داد. در کتاب دانیال، «آخرِ ایام» همان جایی است که دانیال در قرعهٔ خود برمی‌ایستد.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> 'بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید: و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید.... خوشا به حال آن‌که منتظر می‌ماند و به هزار و سیصد و سی و پنج روز می‌رسد. اما تو (دانیال) به راه خود برو تا پایان برسد: زیرا تو آرام خواهی گرفت و در پایان روزها در بهرهٔ خود قرار خواهی گرفت.'

> “The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

> زمان آن رسیده که دانیال در نصیب خود بایستد. زمان آن رسیده که نوری که به او داده شده، به‌گونه‌ای که هرگز پیش از این نبوده، به جهان برود. اگر آنان که خداوند برایشان این‌همه کرده است در نور گام بردارند، هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر شوند، شناختشان از مسیح و نبوت‌های مربوط به او به‌طرز چشمگیری افزایش خواهد یافت. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، ۱۱۷۴.

Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”

خواهر وایت «پایانِ روزها» را مرتبط با فرایندِ تطهیرِ آیهٔ ۱۰ِ باب ۱۲ِ کتاب دانیال می‌داند. او اغلب آیهٔ ۱۰ را همراه با «پایانِ روزها»ی آیهٔ ۱۳ به کار می‌گیرد.

> “‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> 'بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید: و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید.... خوشا به حال آن‌که منتظر می‌ماند و به هزار و سیصد و سی و پنج روز می‌رسد. اما تو (دانیال) به راه خود برو تا پایان برسد: زیرا تو آرام خواهی گرفت و در پایان روزها در بهرهٔ خود قرار خواهی گرفت.'

> “Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’

> دانیال امروز در جایگاه خود ایستاده است و ما باید به او مجال دهیم تا با مردم سخن بگوید. پیام ما باید چون چراغی که می‌سوزد به پیش رود. «در آن زمان میکائیل برخواهد خاست، آن شهزادهٔ بزرگ که برای فرزندان قوم تو می‌ایستد؛ و زمانی از تنگی خواهد بود که از هنگامی که امتی بوده تا آن زمان، مانندش نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر کس که نامش در کتاب نوشته یافت شود. و بسیاری از آنان که در خاکِ زمین خفته‌اند بیدار خواهند شد، برخی برای حیات جاودان و برخی برای ننگ و نکوهش جاودانی. و خردمندان چون درخشندگیِ فلک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به راستی بازمی‌گردانند، همچون ستارگان تا ابدالآباد.»

> “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> این سخنان کاری را که باید در این روزهای آخر انجام دهیم بیان می‌کنند. ما حتی نیمه‌بیدار هم نیستیم. ما نیروی لازم برای انجام کاری که باید انجام شود نداریم. باید به زندگی وارد شویم، به یگانگی برسیم. اکنون، همین حالا، باید در موقعیتی بایستیم که توبه و آمرزش خصیصه‌های برجسته کار ما باشد. نباید هیچ جدالی باشد. برای همدستی با شیطان در کارِ کور کردن چشم‌ها خیلی دیر شده است. برای گوش سپردن به ارواح فریبنده و تعالیم شیاطین نیز خیلی دیر شده است.

> “I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.

> به من دستور داده شده بگویم که هنگامی که روح‌القدس زبان و بیان عطا کند، شاهد انجام کاری خواهیم بود شبیه به آنچه در روز پنطیکاست انجام شد. نمایندگان مسیح خردمندانه عمل خواهند کرد. دیگر این‌جا یک نفر و آن‌جا دیگری یافت نخواهد شد که در پی ویران کردن و نابود ساختن باشد.

> “‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

> «پیش از آن‌که فرمان به اجرا درآید، پیش از آن‌که روز چون کاه بگذرد، پیش از آن‌که خشمِ سوزانِ خداوند بر شما فرو آید، پیش از آن‌که روزِ خشمِ خداوند بر شما فرا رسد، ای همهٔ فروتنانِ زمین که احکامِ او را به‌جا آورده‌اید، خداوند را بطلبید؛ عدالت را بطلبید، فروتنی را بجویید؛ باشد که در روزِ خشمِ خداوند پنهان شوید.» رکورد کنفرانس اتحادیهٔ استرالیا، ۱۱ مارس ۱۹۰۷.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.

مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار که هفتاد سال اسارتِ دانیال در بابل نماد آن است، در دانیال باب دوازده، آیهٔ ده، به تصویر کشیده شده است. آن آیه امضای «راستی» را دارد، زیرا سه گامی را مشخص می‌کند که ویژگی‌های واژهٔ عبریِ «راستی» هستند: بسیاری پاکیزه شده، سفید گردیده و سپس آزموده خواهند شد. دانیال و سه مرد شایسته در باب یک، به واسطهٔ ترس از خدا پاکیزه شدند، زیرا تصمیم گرفتند که خوراکِ بابلی را نخورند. سپس چهره‌ای از خود نشان دادند که از کسانی که غذای بابلی می‌خوردند، نیکوتر و فربه‌تر شده بود. چهرهٔ آنان همان پارساییِ مسیح بود که همان جامه‌های سفید است. سپس در پایانِ روزها، هنگامی که به داوریِ نبوکدنصر وارد شدند، مورد آزمایش قرار گرفتند.

At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”

در "پایانِ روزها"، وقتی دانیال "در نصیبِ خود" بایستد، "شناختِ مسیح و نبوت‌های مربوط به او برای قومِ خدا به‌طور چشمگیری افزایش خواهد یافت". نبوکدنصر یادآور شد که در "همهٔ امورِ حکمت و فهم"، دانیال و سه مرد شایسته "یافته شدند" که "ده برابر بهتر از همهٔ جادوگران و منجمانی که در تمام قلمروِ او بودند" هستند.

Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”

باب نخستِ کتاب دانیال تجربهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر را که از یک فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای می‌گذرند، به تصویر می‌کشد. در توضیح آن فرایند، خواهر وایت می‌گوید: "این سخنان کاری را که باید در این روزهای آخر انجام دهیم بیان می‌کنند. ما حتی نیمه‌بیدار هم نیستیم. ما قدرتِ لازم برای انجامِ کاری که باید انجام شود نداریم. باید به حیات درآییم، به اتحاد برسیم. اکنون، همین الآن، باید در آن موضعی بایستیم که در آن، توبه و آمرزش ویژگی‌های برجستهٔ کار ما باشد. نباید هیچ جدالی باشد."

The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.

فرایند آزمونی که به «آخرالایام» منتهی می‌شود، به رستاخیز دو شاهد در مکاشفه، فصل یازدهم، می‌انجامد. کاری که اکنون باید انجام دهیم این است که پیام ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را بپذیریم و بیدار شویم، همان‌گونه که با استخوان‌های خشک و مرده نمایانده شده است. «باید زنده شویم، به اتحاد برسیم.» وقتی چنین کنیم، ویژگی‌های چشمگیر کار ما «توبه و آمرزش» ما خواهد بود. ویژگی چشمگیر کار ما به‌وسیلهٔ دانیال در فصل نه نمایانده شده است، آن‌گاه که او دعای لاویان، فصل بیست‌وشش، را به جا می‌آورد و برای آمرزش گناهان خود و گناهان پدرانش درخواست می‌کند، و در عین حال اذعان می‌کند که از زمانِ سرخوردگی‌ای که آغازِ دورانِ تأخیر را در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رقم زد، بر خلاف خدا راه می‌رفته است. او همچنین باید اذعان کند که خدا نیز در همان دوره بر خلاف او رفتار می‌کرده است. دانیال نمایندهٔ کسانی است که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به این سو، از اسارتی «هفتادساله» عبور کرده‌اند.

The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.

هفتاد سال نمادی از «هفت بار»ِ لاویان بیست‌وشش است. کتاب تواریخ به ما می‌گوید که هفتاد سال دوره‌ای بود که زمین در آن «از سبت‌ها بهره‌مند می‌شد»، سبت‌هایی که به سبب سرپیچی اسرائیلِ باستان از عهدِ لاویان بیست‌وپنج اجازه نداشت از آنها بهره‌مند شود.

> To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.

> برای تحقق کلامِ خداوند که به زبانِ ارمیا گفته شده بود، تا زمانی که زمین از سبت‌های خود بهره‌مند گردد؛ زیرا در تمام مدتِ ویرانی‌اش، سبت را نگاه می‌داشت، تا هفتاد سال به کمال برسد. دوم تواریخ ۳۶:۲۱

As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.

به‌عنوان نمادی از «بیابانِ نبوتی»، «سه روز و نیم»ی که دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در خیابان مرده بودند، نمادِ «هفتاد سال» و نیز نمادِ «هفت بار» است. «در پایانِ روزها» نمادِ پایانِ روزهای نبوتی است که در کتابِ دانیال مهر و موم شده بودند.

In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.

در سال ۱۷۹۸، مهر کتاب دانیال برداشته شد و دانیال در جایگاه خود ایستاد، آماده تا مقصود خود را به انجام رساند.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> وقتی خدا به کسی کاری ویژه برای انجام دادن می‌دهد، او باید همان‌گونه که دانیال ایستاد، در جایگاه خود بایستد، آماده برای پاسخ دادن به دعوت خدا، آماده برای به انجام رساندن مقصود او. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۶، ۱۰۸.

On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.

در 22 اکتبر 1844، با تحققِ آنچه در فصل هشتم، آیهٔ چهاردهِ دانیال آمده است، کتاب دانیال بار دیگر «در نصیب خود ایستاد». سال‌های 1798 و 1844 پایانِ خشمِ نخست و دوم‌اند و از این رو پایانِ «هفت زمان» را نشان می‌دهند. «پایانِ روزها» در کتاب دانیال نمادی است از پایانِ اسارتی که با «هفت زمان» نشان داده شده است. در فصل چهارمِ دانیال، نبوکدنصر در حالی که «هفت زمان» بر او گذشت، چون حیوان می‌زیست. در «پایانِ روزها»، پادشاهی و خردش به او بازگردانده شد.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.

> و در پایان آن روزها، من، نبوکدنصر، چشمان خود را به سوی آسمان برداشتم و خردم به من بازگشت، و خدای متعال را متبارک خواندم، و آن که تا ابد زنده است را ستودم و تجلیل کردم؛ که سلطنت او سلطنتی جاودانه است و پادشاهی‌اش از نسلی به نسل دیگر برقرار است. و همه ساکنان زمین نزد او هیچ محسوب می‌شوند؛ و او در لشکر آسمان و در میان ساکنان زمین بر حسب ارادۀ خود عمل می‌کند، و هیچ‌کس نمی‌تواند دست او را بازدارد یا به او بگوید: چه می‌کنی؟ در همان هنگام خرد من به من بازگشت؛ و برای جلال پادشاهی‌ام، عزت و شوکتم به من بازآمد؛ و مشیرانم و بزرگانم مرا طلب کردند؛ و در پادشاهی خود مستقر شدم و جلالی برتر بر من افزوده شد. دانیال ۴:۳۴‏–‏۳۶

The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.

پایان زمان مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار به‌عنوان «پایان روزها» نشان داده شده است و از این‌رو پایان نمادینِ «هفتاد سال» و نیز «هفت زمان» را نشان می‌دهد. در آن هنگام، «توبه و آمرزش» ویژگی‌هایی خواهند بود که کارِ کسانی را نمایان می‌کنند که پیش‌تر در خیابانی که از درهٔ استخوان‌های خشک و مرده می‌گذرد، مرده بودند.

The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.

ویژگیِ آشکارِ کارِ توبهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر، در فصل نهمِ حزقیال با عنوان «ناله و زاری» به تصویر کشیده شده است. وقتی قومِ خدا گناهانِ شخصی خود را اعتراف کرده و کنار می‌گذارند، وقتی اذعان می‌کنند که همان گناهانِ پدرانِ خود را تکرار کرده‌اند، وقتی غرورِ نظرِ خود را کنار می‌گذارند و می‌پذیرند که بر خلافِ خدا رفتار کرده‌اند، و نیز می‌پذیرند که از هنگامی که زمانِ درنگ در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، او نیز بر خلافِ ایشان رفتار کرده است، آنگاه معلوم خواهد شد که ایشان «ده برابر» قدرتِ نبویِ بیشتری از همهٔ دیگر خردمندانِ مدعی در پادشاهی دارند.

The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.

فرایند مُهر شدن با رها شدن و سپس مهار شدن اسلام آغاز شد. آن فرایند همان‌گونه که آغاز شد، هنگامی که اسلام بار دیگر رها می‌شود، به پایان می‌رسد. این رهایی در پایان روزهای دوران مُهر رخ می‌دهد؛ که برای دانیال همان فرمان کوروش بود که مردم را از بابل فراخواند. در همان‌جا، در پایان روزهای تطهیر، در داوریِ "فرمان" قانون یکشنبه در ایالات متحده، آشکار خواهد شد که وفاداران از قدرت نبوی "ده برابر بیشتر" برخوردارند.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> شما آمدنِ خداوند را بیش از حد دور می‌انگارید. من دیدم که بارانِ آخر [به همان ناگهانی که] فریادِ نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت می‌آید. اسپالدینگ و مگن، ۵.

We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.

در مقاله بعدی بررسی باب دوم دانیال را آغاز خواهیم کرد.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> "این همان ندای نیمه‌شب بود که قرار بود به پیام فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگان از آسمان فرستاده شدند تا قدیسان دلسرد را بیدار کنند و ایشان را برای کار عظیم پیشِ رو آماده سازند. بااستعدادترین افراد نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتن و بااخلاص فرستاده شدند و آنان را واداشتند تا ندا سر دهند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!» آنانی که این ندا به آنان سپرده شده بود شتافتند و با قدرت روح‌القدس پیام را اعلام کردند و برادران دلسرد خود را برانگیختند. این کار بر حکمت و دانش انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرت خدا، و قدیسان او که آن ندا را شنیدند نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. معنوی‌ترین‌ها نخست این پیام را دریافت کردند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشگام بودند آخرین کسانی بودند که آن را دریافت کردند و به گسترش ندا یاری رساندند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!»" نوشته‌های نخستین، 238.

Back to Articles