Article

# Panium - Number Seven

پانیوم - شمارهٔ هفت

Daniel 11 Unveiled: Prophetic Lines from 1989 to the Sunday Law

رازگشایی دانیال ۱۱: خطوط نبوتی از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2025

Formats

PDF
Word

We are working on bringing all the lines of Daniel eleven together in connection with the hidden history of verse forty that represents 1989 unto the Sunday law in the United States. Our calling as students of prophecy is to rightly divide the word of truth.

ما در تلاشیم تا در ارتباط با تاریخ پنهان آیهٔ چهل—که نمایانگر سال ۱۹۸۹ تا قانون یک‌شنبه در ایالات متحده است—همهٔ خطوط باب یازدهم دانیال را یکجا گرد آوریم. رسالت ما به‌عنوان دانش‌پژوهان نبوت این است که کلام حقیقت را به درستی تقسیم کنیم.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> بکوش تا خود را نزد خدا پسندیده بنمایی، کارگری که شرمسار نباشد و کلام حقیقت را به‌درستی تقسیم کند. دوم تیموتائوس ۲:۱۵.

Daniel chapter eleven can be divided into ten prophetic lines. Verses one through four represent one prophetic line. Verse five through nine represents a second line. Verse ten represents a third line. Verses eleven and twelve represent the fourth line. The fifth line is verses thirteen through fifteen. The sixth line is verses sixteen through twenty-two. The seventh line is verses twenty-three and twenty-four. Verse twenty-four through verse thirty-one is the eighth line. Verse thirty-one through forty is the ninth line, and the tenth and final line are verses forty through forty-five. These ten lines are to be brought together line upon line.

باب یازدهم دانیال را می‌توان به ده خط نبوی تقسیم کرد. آیات یک تا چهار نمایانگر یک خط نبوی‌اند. آیات پنج تا نه نمایانگر خط دوم‌اند. آیه ده نمایانگر خط سوم است. آیات یازده و دوازده نمایانگر خط چهارم‌اند. خط پنجم آیات سیزده تا پانزده است. خط ششم آیات شانزده تا بیست‌ودو است. خط هفتم آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار است. از آیه بیست‌وچهار تا آیه سی‌ویک خط هشتم است. از آیه سی‌ویک تا چهل خط نهم است، و خط دهم و پایانی آیات چهل تا چهل‌وپنج است. این ده خط باید خط بر خط بر هم نهاده شوند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> او دانش را به چه کسانی تعلیم دهد؟ و آموزه را به چه کسانی بفهماند؟ به آنان که از شیر گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> زیرا باید فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> زیرا با لب‌های الکن و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامش که به آن می‌توانید خستگان را آرام کنید؛ و این است مایهٔ تجدیدِ قوا؛ اما آنان نخواستند بشنوند.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> اما کلام خداوند برای ایشان چنین شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و واپس بیفتند و شکسته شوند و در دام افتاده، اسیر شوند. اشعیا ۲۸:۹-۱۳.

Each of the ten prophetic lines are of course interrelated, but within each line a specific theme can be recognized. Though each line has a primary theme, the lines possess more than a singular testimony. I intend to identify each of the themes in the ten lines.

هر یک از ده سطرِ پیش‌گویانه البته به هم مرتبط‌اند، اما در هر سطر می‌توان درون‌مایه‌ای مشخص را تشخیص داد. هرچند هر سطر یک درون‌مایهٔ اصلی دارد، این سطرها حامل بیش از یک گواهی‌اند. قصد دارم درون‌مایهٔ هر یک از آن ده سطر را شناسایی کنم.

## First Line

سطر اول

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I shew thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> و من نیز در سال نخستِ داریوشِ مادی، خود، ایستادم تا او را تثبیت و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد: اینک، سه پادشاهِ دیگر در پارس برخواهند خاست؛ و چهارمی بسی غنی‌تر از همۀ آنان خواهد بود؛ و به قوّتِ ثروتش، همگان را بر ضد مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. و پادشاهی نیرومند برخواهد خاست که با اقتداری عظیم حکم خواهد راند و مطابق ارادۀ خود عمل خواهد کرد. و چون برپا شود، پادشاهی‌اش شکسته شده، به سوی چهار بادِ آسمان تقسیم خواهد شد؛ نه برای نسلِ او، و نه مطابق با آن اقتداری که او فرمان می‌راند؛ زیرا پادشاهی‌اش برکنده خواهد شد و به دیگرانی غیر از ایشان خواهد رسید. دانیال 11:1-4.

The first year of Darius marks the end of seventy years, thus identifying a prophetic time of the end. By verse three Alexander the Great establishes his worldwide kingdom, and by verse four his kingdom was to be plucked up and divided unto the four winds. Using Darius as the time of the end in 1989 allows us to count the kings represented in verse two. When Gabriel states in verse one, “Also in the first year of Darius” he is following up on what he informed Daniel at the beginning of the vision, which began in chapter ten.

سال نخستِ داریوش پایانِ هفتاد سال را نشان می‌دهد و بدین‌سان زمانِ نبویِ پایان را مشخص می‌کند. در آیهٔ سه، اسکندر کبیر پادشاهی جهان‌گیر خود را برپا می‌کند، و در آیهٔ چهار، قرار بود پادشاهی او برکنده و به چهار باد تقسیم شود. به‌کار گرفتن داریوش به‌عنوان زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ به ما اجازه می‌دهد پادشاهانی را که در آیهٔ دو ذکر شده‌اند بشماریم. هنگامی که جبرئیل در آیهٔ یک می‌گوید: «و نیز در سالِ نخستِ داریوش»، دارد ادامه می‌دهد آنچه را که در آغازِ رؤیا ـ که از فصل ده آغاز شد ـ به دانیال خبر داده بود.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

The waymark that represents a “time of the end” contains two symbols. The “time of the end” for Moses’ prophetic line was Aaron’s birth, followed three years later with the birth of Moses. Aaron and Moses are the twofold symbol of the “time of the end” in their history and typify the birth of John the Baptist and Jesus six months thereafter. The “time of the end” in 1798 marked the capture of the pope of Rome who thereafter died in captivity in 1799. From “the first year of Darius the Mede” unto “the third year of Cyrus king of Persia”; Darius and Cyrus represent thee “time of the end” in 1989, for all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived.

نشانۀ راهی که نمایانگرِ «وقتِ آخر» است، حاویِ دو نماد است. در خطّ نبویِ موسی، «وقتِ آخر» با تولّدِ هارون فرا رسید و سه سال بعد، تولّدِ موسی رخ داد. هارون و موسی، در تاریخِ خود، نمادِ دوگانۀ «وقتِ آخر»اند و پیش‌نمونۀ تولّدِ یحییِ تعمیددهنده و، شش ماه پس از او، عیسی به‌شمار می‌روند. «وقتِ آخر» در سال ۱۷۹۸ با به اسارت درآمدنِ پاپِ رُم نشان‌گذاری شد؛ او سپس در سال ۱۷۹۹ در اسارت درگذشت. از «سالِ اوّلِ داریوشِ مادی» تا «سالِ سوّمِ کورش، پادشاهِ پارس»؛ داریوش و کورش نمایانگرِ «وقتِ آخر» در سال ۱۹۸۹ هستند، زیرا همۀ انبیا بیش از روزگاری که در آن می‌زیستند، از ایّامِ آخر سخن می‌گویند.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون همهٔ اینها برای آنان به عنوان نمونه رخ داد؛ و برای تذکر ما نوشته شد، برای ما که پایان‌های جهان فرا رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:۱۱.

Darius and Cyrus represent Ronald Reagan and George Bush senior in 1989. Both were presidents that year. Verse one of chapter eleven places the vision in the third year of Cyrus, which would represent George Bush the senior who followed Reagan as Cyrus followed Darius. Verse two states that three kings would yet stand up and the fourth is far richer than them all. The final “time of the end” in chapter eleven begins in 1989 and identifies that after George Bush senior three kings would yet stand up, thus identifying the three presidents that followed Bush senior. Those three kings were Bill Clinton, George Bush junior, Barak Obama and then the richest president, Donald Trump would “by his strength” and “through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia”.

داریوش و کوروش در سال 1989 نمایانگر رونالد ریگان و جورج بوش پدرند. هر دو در آن سال رئیس‌جمهور بودند. آیه یکم باب یازدهم، تاریخ رؤیا را سال سوم کوروش می‌داند که نمایانگر جورج بوش پدر است؛ همان‌گونه که کوروش در پی داریوش آمد، او نیز در پی ریگان آمد. آیه دوم اعلام می‌کند که هنوز سه پادشاه برخواهند خاست و چهارمی به‌مراتب ثروتمندتر از همه آنان است. "وقت آخر" نهایی در باب یازدهم در سال 1989 آغاز می‌شود و بیان می‌کند که پس از جورج بوش پدر، هنوز سه پادشاه برخواهند خاست؛ و بدین‌سان سه رئیس‌جمهور پس از بوش پدر را معین می‌سازد. آن سه پادشاه عبارت بودند از بیل کلینتون، جورج بوش پسر و باراک اوباما؛ و آنگاه ثروتمندترین رئیس‌جمهور، دونالد ترامپ، "به نیروی خویش" و "به سبب ثروتش، همگان را بر ضد مملکت یونان برخواهد انگیخت".

Verse three then introduces Alexander the Great and therefore typifies the last leader of United Nations who unites with the papacy in the last days, but who like unto the papacy comes to his end. The United Nations is the seventh kingdom represented as ten kings in Revelation seventeen, and the confederacy of ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papal beast for one symbolic hour.

آیهٔ سوم سپس اسکندر کبیر را معرفی می‌کند و از این رو نمادِ آخرین رهبرِ سازمان ملل متحد است که در ایامِ آخر با دستگاه پاپی متحد می‌شود، اما او نیز همچون دستگاه پاپی به پایانِ خود می‌رسد. سازمان ملل متحد پادشاهیِ هفتم است که در مکاشفهٔ یوحنا باب هفدهم به صورتِ ده پادشاه به تصویر کشیده شده، و ده پادشاهِ متحد موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتمِ خود را برای یک ساعتِ نمادین به وحشِ پاپی واگذارند.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> و آن ده شاخی که دیدی ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما برای ساعتی با آن وحش چون پادشاهان قدرت می‌یابند. آنان یکدل‌اند و قدرت و توان خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره جنگ خواهند کرد و بره بر ایشان پیروز خواهد شد، زیرا او خداوندِ خداوندان و پادشاهِ پادشاهان است؛ و آنان که با او هستند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. مکاشفه 17:12-14.

Those ten kings are represented by verses three and four and also by the history of the rise and fall of Alexander the Great who fulfilled the verses in the fourth century. Greece is the third kingdom of Bible prophecy and is a symbol of the dragon, a third of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. At the cross the message “King of the Jews” was recorded in Hebrew, Latin and Greek; representing the Jews, the Romans and the rest of the multitudes from the other nations that would be in Jerusalem at the Passover. The Greeks represent the dragon, the Romans represent the beast, and the Jews were the false prophet.

آن ده پادشاه در آیات سه و چهار نمایانده شده‌اند و نیز در تاریخِ ظهور و سقوطِ اسکندر کبیر که در قرن چهارم آن آیات را تحقق بخشید. یونان سومین پادشاهی در نبوت‌های کتاب مقدس است و نمادِ اژدها به‌شمار می‌رود؛ یک‌سومِ اتحادِ سه‌گانه‌ی اژدها، وحش و پیامبرِ دروغین. بر بالای صلیب، عبارت «پادشاه یهودیان» به عبری، لاتین و یونانی نوشته شد؛ که نمایانگرِ یهودیان، رومیان و دیگر انبوهِ مردمان از سایر ملت‌ها بود که در عیدِ فِصَح در اورشلیم حضور داشتند. یونانیان نمایانگرِ اژدها هستند، رومیان نمایانگرِ وحش‌اند، و یهودیان پیامبرِ دروغین بودند.

The first four verses of chapter eleven identify the end of the earthly dragon power who commits fornication with the papal power as human probation closes. Verses three and four identify the final rise and fall of the last manifestation of an earthly dragon power. The verses overlay the last six verses which identify the end of the beast who commits fornication with the kings of the earth. The beginning and ending of chapter eleven identify the history where the enemies of God come to their end with none to help. The first four verses aligned with the last six verses and in so doing they bear the symbolism of the Ten Commandments with a table of the first four commandments and a table with the last six commandments, while also symbolizing a test with the number ten.

چهار آیهٔ نخستِ فصل یازدهم، پایانِ قدرتِ اژدهای زمینی را که با قدرتِ پاپی زنا می‌کند، در حالی که مهلتِ بشر به پایان می‌رسد، نشان می‌دهند. آیاتِ سه و چهار، خیزش و سقوطِ نهاییِ آخرین تجلیِ یک قدرتِ اژدهای زمینی را نشان می‌دهند. این آیات با شش آیهٔ پایانی که پایانِ وحش را که با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند مشخص می‌کنند، همپوشانی دارند. آغاز و پایانِ فصل یازدهم، برهه‌ای از تاریخ را مشخص می‌کنند که در آن دشمنانِ خدا به فرجامِ خود می‌رسند و هیچ‌کس به یاری‌شان نمی‌آید. چهار آیهٔ نخست، در همسویی با شش آیهٔ آخر، بدین‌سان نمادپردازیِ ده فرمان را بازمی‌تابانند: لوحی برای چهار فرمانِ نخست و لوحی برای شش فرمانِ آخر، و در عین حال، عددِ ده را نیز به‌عنوان نمادِ آزمون نشان می‌دهند.

The first four verses represent a beginning that illustrates the ending while anchoring the message as beginning at the “time of the end” in 1989. The verses represent 1989 until the close of human probation, thus summarizing the message of the last six verses which are the increase of knowledge that was unsealed in 1989, which identify the events connected with the close of probation.

چهار آیهٔ نخست آغازی را بازنمایی می‌کنند که ضمن به‌تصویر کشیدنِ پایان، پیام را چنان استوار می‌سازد که آغاز آن در «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹ باشد. این آیات دوره‌ای از ۱۹۸۹ تا پایانِ مهلتِ آزمایشیِ انسان را نمایندگی می‌کنند و از این رو پیامِ شش آیهٔ پایانی را خلاصه می‌کنند؛ یعنی همان افزایشِ معرفتی که در ۱۹۸۹ مهرش گشوده شد و رویدادهای مرتبط با پایانِ مهلتِ آزمایشی را مشخص می‌کند.

The verses provide the prophetic anchor to recognize that beginning in 1989 there would be a total of eight presidents, with the eighth being of the seven previous presidents, thus tying the passage together with the enigma of the eighth being of the seven, which is a prophetic characteristic that is present truth in the last days.

آیات تکیه‌گاه پیشگویانه‌ای فراهم می‌کنند تا دریابیم که از سال ۱۹۸۹ به بعد در مجموع هشت رئیس‌جمهور خواهند بود، و هشتمی از آنِ هفت رئیس‌جمهور پیشین است؛ ازاین‌رو، این فراز را با معمای «هشتمی که از آنِ هفت‌تاست» به هم پیوند می‌دهد؛ ویژگی‌ای پیشگویانه که در روزهای آخر حقیقتِ حاضر به شمار می‌آید.

The theme which can be understood with the verses is the final destruction of the dragon power who commits fornication with the whore of Tyre. The whore commits fornication with all the kings of the earth, but just as ancient France became the firstborn of the Catholic church when Clovis dedicated his throne to the papacy in 496, so too, the earth beast of the United States will also be the first of the kings to commit fornication with the whore at the Sunday law. Just as in the ending six verses the beginning four verses identify and emphasize all three powers that lead the world to Armageddon, but the theme in the first four verses is the dragon power represented by Grecia and Alexander the Great.

مضمونی که از این آیات فهمیده می‌شود، نابودیِ نهاییِ قدرتِ اژدهاست که با فاحشهٔ صور زنا می‌کند. آن فاحشه با همهٔ پادشاهانِ زمین زنا می‌کند؛ اما همان‌گونه که فرانسهٔ باستان در سال ۴۹۶، هنگامی که کلوویس تختِ خود را به مقامِ پاپی تقدیم کرد، نخست‌زادهٔ کلیسای کاتولیک شد، به همان‌سان، وحشِ زمینِ ایالات متحده نیز در هنگامِ قانونِ یکشنبه نخستینِ پادشاهان خواهد بود که با آن فاحشه زنا می‌کند. چنان‌که در شش آیهٔ پایانی، چهار آیهٔ آغازین نیز هر سه قدرتی را که جهان را به سوی آرماگدون می‌کشانند، معرفی و برجسته می‌سازند؛ لیکن درون‌مایهٔ چهار آیهٔ نخست، قدرتِ اژدهاست که در قالبِ یونان و اسکندرِ کبیر نمود یافته است.

Reagan began the process of eight presidents that has led now to the last of the eight presidents. The eighth president will erect the image of the beast and enforce a Sunday law in the United States, while also brokering and arrangement making him the head of the United Nations, that will at that very point enter into a worldwide church state relationship under the guise of solving the increasing warfare of radical Islam.

ریگان فرایندِ هشت رئیس‌جمهوری را آغاز کرد که اکنون به آخرینِ آن‌ها رسیده است. رئیس‌جمهورِ هشتم تصویرِ وحش را برپا خواهد کرد و قانونِ یکشنبه را در ایالات متحده به اجرا خواهد گذاشت، و در عینِ حال برای توافقی میانجی‌گری خواهد کرد که او را رئیسِ سازمانِ مللِ متحد می‌کند؛ سازمانی که در همان زمان به بهانهٔ حلِ جنگ‌افروزیِ رو به افزایشِ اسلامِ رادیکال واردِ یک رابطهٔ کلیسا و دولتِ جهانی خواهد شد.

The transition of the United States, which is the earth beast of Revelation chapter thirteen from being the sixth kingdom of Bible prophecy unto the head of the seventh kingdom of Bible prophecy, while consummating the unlawful relationship with the eighth kingdom of Bible prophecy is illustrated from verse one identifying 1989, through the presidents that lead to the Sunday law in the United States, and immediately then identifies the mighty king standing up. That mighty king is Trump assuming control over the United Nations, which he is now in the process of dismantling in advance of his demands.

گذار ایالات متحده، که همان وحشِ زمینِ باب سیزدهمِ مکاشفه است، از پادشاهی ششمِ نبوت کتاب‌مقدس به سوی رأسِ پادشاهی هفتمِ نبوت کتاب‌مقدس، در حالی که رابطهٔ نامشروع با پادشاهی هشتمِ نبوت کتاب‌مقدس را به سرانجام می‌رساند، از آیهٔ یک که سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌کند، از خلال رؤسای‌جمهوری که به قانون یکشنبه در ایالات متحده منتهی می‌شوند، به تصویر کشیده شده است، و سپس بلافاصله پادشاه نیرومندی را که برمی‌خیزد شناسایی می‌کند. آن پادشاه نیرومند ترامپ است که کنترل سازمان ملل متحد را به دست می‌گیرد؛ سازمانی که او اکنون در حال برچیدن آن پیشاپیشِ خواسته‌هایش است.

## Second Line

خط دوم

Verse five through nine represents the first mention and the point by point illustration of the battle between the kings of the north and south that the entire chapter employs as the primary prophetic backdrop. Verse five sets forth the theme of the passage.

آیات پنج تا نه بیانگر نخستین اشاره و شرح جزءبه‌جزءِ نبرد میان پادشاهان شمال و جنوب هستند؛ نبردی که سراسر فصل آن را به‌عنوان پس‌زمینهٔ نبوّتیِ اصلی به کار می‌گیرد. آیهٔ پنج موضوع این بخش را طرح می‌کند.

> And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. Daniel 11:5.

> و پادشاه جنوب نیرومند خواهد شد، و یکی از امیران او نیز؛ و او از وی نیرومندتر شده، سلطنت خواهد کرد؛ و سلطنت او سلطنتی عظیم خواهد بود. دانیال ۱۱:۵.

Ptolemy I Soter and Seleucus I Nicator are represented in the verse. Both were a fourth of the “Diadochi” (meaning successor) of Alexander’s kingdom. Seleucus is the first “king of the north” in chapter eleven, and in agreement with pagan Rome, papal Rome and modern Rome—Seleucus was only established as the prophetic king of the north after three primary victories or pivotal events: his reclamation of Babylon in 312 BC, the Battle of Ipsus in 301 BC, and the Battle of Corupedium in 281 BC. These movements defeated his major rivals, expanded his empire, and solidified his dominance in the region.

بطلمیوس اول سوتر و سلوکوس اول نیکاتور در آن آیه به تصویر کشیده شده‌اند. هر دو، هر یک، یکی از چهار «دیادوخی» (به معنای «جانشین») پادشاهی اسکندر بودند. سلوکوس نخستین «پادشاه شمال» در فصل یازدهم است، و مطابق با دیدگاه روم بت‌پرست، روم پاپی و روم مدرن، سلوکوس تنها پس از سه پیروزی اصلی یا رویداد محوری به عنوان پادشاه شمال نبوی تثبیت شد: بازپس‌گیری بابل به دست او در ۳۱۲ پیش از میلاد، نبرد ایپسوس در ۳۰۱ پیش از میلاد، و نبرد کورپدیوم در ۲۸۱ پیش از میلاد. این رویدادها رقیبان اصلی او را شکست دادند، امپراتوری‌اش را گسترش دادند و سلطه‌اش را در منطقه استحکام بخشیدند.

The second line begins with identifying the kings of the north and south in distinction with any other of the successors (Diadochi) of Alexander’s divided kingdom. It begins with identifying that the king of the north is only empowered after three conquests. Then in the history of the struggle for dominion that unfolded after Alexanders death in verses six through nine, identify a period that concludes with the overthrow of the king of the north by the king of the south. This is the first of three times in chapter eleven that the king of the south prevails over the king of the north. They provide three internal witnesses within the chapter that clearly establishes the waymarks of the history that leads to a king of the south defeating a king of the north.

خطّ دوم با تمایزگذاریِ شاهانِ شمال و جنوب از هر یک از دیگر جانشینان (Diadochi) پادشاهیِ تقسیم‌شدهٔ اسکندر آغاز می‌شود. در آغاز، تصریح می‌گردد که شاهِ شمال تنها پس از سه فتح اقتدار می‌یابد. سپس، در تاریخِ کشمکش برای سلطه که پس از مرگِ اسکندر و در آیاتِ شش تا نه روایت شده است، می‌توان دوره‌ای را شناسایی کرد که با براندازیِ شاهِ شمال به دستِ شاهِ جنوب پایان می‌پذیرد. این نخستینِ سه باری است در بابِ یازدهم که شاهِ جنوب بر شاهِ شمال چیره می‌شود. این سه، سه گواهِ درونی در خودِ باب فراهم می‌آورند که به‌روشنی نشانه‌های راهِ تاریخ را که به پیروزیِ شاهی از جنوب بر شاهی از شمال منتهی می‌شود، تعیین می‌کنند.

> And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:5–9.

> و پادشاهِ جنوب نیرومند خواهد شد، و یکی از سردارانش نیز؛ و آن سردار از او نیرومندتر شده، فرمانروایی به دست خواهد گرفت؛ و فرمانروایی او فرمانروایی بزرگی خواهد بود. و پس از گذشت سال‌ها، آنان با هم متحد خواهند شد؛ زیرا دخترِ پادشاهِ جنوب نزدِ پادشاهِ شمال خواهد آمد تا پیمانی برقرار کند؛ اما قدرتش پایدار نخواهد ماند؛ نه او برجا خواهد ماند و نه نیروی او؛ بلکه او تسلیم خواهد شد، و نیز کسانی که او را آوردند، و پدرش که او را زاد، و آن که در این ایام او را تقویت کرد. اما از شاخه‌ای از ریشه‌های او کسی در جای او برخواهد خاست، که با سپاهی خواهد آمد و به دژِ پادشاهِ شمال داخل خواهد شد، بر آنان خواهد تاخت و چیره خواهد شد؛ و نیز خدایانشان را، با شاهزادگانشان و ظروفِ گران‌بهای نقره و طلاشان، به اسارت به مصر خواهد برد؛ و او بیش از پادشاهِ شمال خواهد پایید. پس پادشاهِ جنوب به قلمروِ او خواهد آمد و به سرزمینِ خود بازخواهد گشت. دانیال 11:5-9.

The historical fulfillment of the verses provides the template for the prophetic fulfillment of the twelve hundred and sixty years of papal rule identified in verses thirty-one through forty, and the prophetic template for the fulfillment of verse eleven, that was first fulfilled in 217 BC at the Battle of Raphia. Those three witnesses identify the characteristics of the Ukrainian War where Putin, the final king of the south will prevail over the proxy army of the papal king of the north.

تحقق تاریخی آیات، الگویی برای تحقق پیش‌گویانه هزار و دویست و شصت سال حکومت پاپی که در آیات سی و یک تا چهل شناسایی شده است، و الگوی پیش‌گویانه‌ای برای تحقق آیه یازدهم، که نخستین‌بار در سال ۲۱۷ پیش از میلاد در نبرد رافیا تحقق یافت، فراهم می‌کند. آن سه شاهد ویژگی‌های جنگ اوکراین را نشان می‌دهند، که در آن پوتین، آخرین پادشاه جنوب، بر ارتش نیابتی پادشاه پاپیِ شمال پیروز خواهد شد.

The theme of the second line of prophetic history is how the deadly wound is delivered to the papacy in 1798, as represented by verses five through nine and the battle of Raphia in verse eleven. The king of the south, which is Egypt, is the dragon power.

موضوع خط دوم تاریخ نبوتی این است که چگونه زخم مرگبار در سال ۱۷۹۸ بر پاپیّت وارد آمد، چنان‌که در آیات پنج تا نه و نیز نبرد رافیا در آیهٔ یازدهم نشان داده شده است. پادشاه جنوب، که همان مصر است، قدرت اژدهاست.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> ای پسر انسان، روی خود را بر ضد فرعون، پادشاه مصر، بگردان و بر ضد او و بر ضد تمام مصر نبوت کن. بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من بر ضد تو هستم، ای فرعون، پادشاه مصر، اژدهای بزرگ که در میان نهرهایش آرمیده است و گفته است: «نهر من از آنِ خودِ من است و آن را برای خود ساخته‌ام.» حزقیال ۲۹:۲، ۳.

The three illustrations of the king of the south prevailing over the king of the north in chapter eleven combine to identify the final fall of the king of the north in verse forty-five.

سه تصویر از غلبهٔ پادشاه جنوب بر پادشاه شمال در باب یازده، با هم ترکیب می‌شوند تا سقوط نهاییِ پادشاه شمال را در آیهٔ چهل‌وپنج مشخص کنند.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:45.

> و خیمه‌های قصر خود را میان دریاها بر کوه مقدسِ مجید برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۵

There are three lines in chapter eleven that illustrate a king of the south defeating a king of the north, but when the king of the north comes to his end with none to help it is not so apparent. But the book of Revelation identifies that it is the dragon power that brings her down by eating her flesh and burning her with fire. Once the dragon power is recognized from the book of Revelation we can see the kings, who are also the dragon and also the king of the south who are going to bring down the king of the north in verse forty-five. Three direct witnesses in the chapter that are all testifying to their perfect fulfillment as represented through the connection of the books of Daniel and Revelation.

سه عبارت در باب یازدهم هست که نشان می‌دهند پادشاهی از جنوب پادشاهی از شمال را شکست می‌دهد، اما وقتی پادشاه شمال به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس یاری‌اش نمی‌کند، این چندان آشکار نیست. اما کتاب مکاشفه تصریح می‌کند که این قدرتِ اژدهاست که با خوردن گوشت او و سوزاندنش با آتش، او را سرنگون می‌کند. وقتی قدرتِ اژدها بر اساس کتاب مکاشفه شناخته شود، می‌توانیم پادشاهان را ببینیم؛ همان‌ها که هم اژدها هستند و هم پادشاه جنوب، که در آیهٔ چهل‌وپنج قرار است پادشاه شمال را به زیر بکشند. سه شاهد مستقیم در این باب که همگی به تحقق کامل خود شهادت می‌دهند، چنان‌که از طریق پیوند کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایان شده است.

The modern papal king of the north comes to his end with none to help in verse forty-five, and the book of Revelation identifies how the papal power comes to his end at the hands of the dragon power.

پادشاهِ پاپیِ مدرنِ شمال در آیهٔ چهل‌وپنج، بی‌آن‌که کسی یاری‌اش کند، به پایانِ کارِ خود می‌رسد، و کتابِ مکاشفه نشان می‌دهد که چگونه قدرتِ پاپی به دستِ قدرتِ اژدها به پایان می‌رسد.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، همین‌ها از آن روسپی نفرت خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند کرد، و گوشتش را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌هایشان نهاده است که ارادهٔ او را به انجام رسانند و هم‌داستان شوند و پادشاهی خود را به آن وحش بسپارند، تا سخنان خدا تحقق یابد. مکاشفه ۱۷:۱۶، ۱۷.

The ten kings burn the papal king of the north with fire and eat her flesh. The kings of the last days are the dragon power.

ده پادشاه، پادشاهِ پاپیِ شمال را با آتش می‌سوزانند و گوشتِ او را می‌خورند. پادشاهانِ روزهای آخر، قدرتِ اژدها هستند.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.” Testimonies to Ministers, 38.

> پادشاهان و حاکمان و والیان، داغِ دجّال را بر خود نهاده‌اند و همچون اژدهایی تصویر شده‌اند که برمی‌خیزد تا با مقدسان — با آنان که احکامِ خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند — بجنگد. در دشمنی‌شان با قومِ خدا، خود را نیز گناهکارِ انتخابِ براباس به جای مسیح نشان می‌دهند. شهادت‌ها برای خادمان، ۳۸.

The ten kings are the dragon power, who is also represented by the kingdom of Greece and Alexander. Those kings are southern kings, for they are represented by Pharaoh king of Egypt. They will eat her flesh, for they are also the prophetic “dogs” which the Psalmist calls the “assembly of the wicked.”

ده پادشاه همان قدرتِ اژدها هستند که پادشاهیِ یونان و اسکندر نیز نمایندهٔ آن‌اند. آن پادشاهان پادشاهانِ جنوب‌اند، زیرا فرعون، پادشاهِ مصر، نمایندهٔ آنان است. آنان گوشتِ او را خواهند خورد، زیرا آنان همان «سگ‌های» نبوتی نیز هستند که مزمورنویس آنان را «مجمعِ شریران» می‌نامد.

> For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.

> زیرا سگ‌ها مرا احاطه کرده‌اند؛ جماعت شریران مرا دربر گرفته‌اند؛ دست‌ها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند. می‌توانم همهٔ استخوان‌هایم را بشمارم؛ به من می‌نگرند و خیره می‌شوند. جامه‌هایم را میان خود تقسیم می‌کنند و بر ردایم قرعه می‌اندازند. مزمور ۲۲:۱۶-۱۸.

The papacy is the king of the north in verse forty-five, and the papacy is represented by Jezebel in the church of Thyatira.

پاپیّت در آیهٔ چهل‌وپنج پادشاهِ شمال است، و در کلیسای تیاتیره، ایزابل نمایانگرِ پاپیّت است.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> لیکن چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن ایزابل را که خود را نبیه می‌خوانَد اجازه می‌دهی تا تعلیم دهد و بندگان مرا بفریبد تا زنا کنند و از چیزهایی که برای بت‌ها قربانی شده است بخورند. و به او فرصت دادم تا از زناکاری‌اش توبه کند؛ اما توبه نکرد. اینک او را بر بستر می‌افکنم و آنان را که با او زنا می‌کنند، مگر آنکه از اعمال خود توبه کنند، به تنگیِ عظیم دچار خواهم ساخت. مکاشفه ۲:۲۰-۲۲.

Jezebel’s judgment is accomplished when she is eaten by dogs.

داوریِ ایزابل زمانی تحقق می‌یابد که سگ‌ها او را بخورند.

> And of Jezebel also spake the Lord, saying, The dogs shall eat Jezebel by the wall of Jezreel. 1 Kings 21:23.

> و خداوند دربارهٔ ایزابل نیز فرمود: سگ‌ها ایزابل را نزد دیوار یزرعیل خواهند خورد. اول پادشاهان ۲۱:۲۳

The dogs are pagan Rome, the dragon power, for it was pagan Rome that crucified Christ.

سگ‌ها رومِ بت‌پرست‌اند، همان قدرتِ اژدها، زیرا این رومِ بت‌پرست بود که مسیح را مصلوب کرد.

> “In the sufferings of Christ upon the cross prophecy was fulfilled. Centuries before the crucifixion, the Saviour had foretold the treatment He was to receive. He said, ‘Dogs have compassed Me: the assembly of the wicked have enclosed Me: they pierced My hands and My feet. I may tell all My bones: they look and stare upon Me. They part My garments among them, and cast lots upon My vesture.’ Psalm 22:16–18. The prophecy concerning His garments was carried out without counsel or interference from the friends or the enemies of the Crucified One. To the soldiers who had placed Him upon the cross, His clothing was given. Christ heard the men’s contention as they parted the garments among them. His tunic was woven throughout without seam, and they said, ‘Let us not rend it, but cast lots for it, whose it shall be.’” The Desire of Ages, 746.

> در رنج‌های مسیح بر صلیب، نبوت تحقق یافت. قرن‌ها پیش از مصلوب شدن، نجات‌دهنده پیش‌گویی کرده بود که چه رفتاری با او خواهد شد. او گفت: «سگ‌ها مرا احاطه کرده‌اند؛ جماعت شریران مرا در بر گرفته‌اند؛ دست‌ها و پاهایم را سوراخ کردند. می‌توانم همهٔ استخوان‌هایم را بشمارم؛ بر من می‌نگرند و خیره می‌شوند. لباس‌هایم را میان خود قسمت می‌کنند و بر ردای من قرعه می‌اندازند.» مزمور ۲۲:۱۶–۱۸. پیش‌گویی دربارهٔ لباس‌های او بدون مشورت یا دخالت دوستان یا دشمنان آن مصلوب تحقق یافت. لباس‌های او به سربازانی داده شد که او را بر صلیب میخکوب کرده بودند. مسیح نزاع مردان را هنگامی که لباس‌ها را میان خود تقسیم می‌کردند، می‌شنید. پیراهن او یکپارچه و بی‌درز بافته شده بود، و گفتند: «آن را ندریم، بلکه برای آن قرعه بیندازیم تا از آنِ چه کسی باشد.» اشتیاق اعصار، ۷۴۶.

The ten kings, who are the dogs, who are the assembly of the wicked, who are Greece and Egypt will also to burn the whore with fire.

ده پادشاه، که همان سگ‌ها هستند، که مجمع شریران‌اند، که یونان و مصرند، همچنین آن فاحشه را با آتش خواهند سوزاند.

> And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.

> و دختر هر کاهنی، اگر خود را به فحشا آلوده کند، پدر خود را بی‌حرمت می‌سازد؛ او باید با آتش سوزانده شود. لاویان ۲۱:۹

The ten kings burn the whore with fire for she professes to be a priestess but is a whore.

ده پادشاه آن روسپی را به آتش می‌کشند، زیرا او ادعا می‌کند که کاهنه است اما روسپی است.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور، هفتاد سال، بر حسب ایام یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور چون فاحشه‌ای آواز خواهد خواند. ای فاحشه‌ای که به فراموشی سپرده شده‌ای، بربطی برگیر و در شهر گردش کن؛ نغمه‌ای دلنشین بنواز، سرودهای بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و واقع خواهد شد که پس از پایان هفتاد سال، خداوند از صور تفقد خواهد نمود، و او به مزد خویش بازخواهد گشت، و با همهٔ ممالك جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا 23:15–17.

In verses five through nine, and verses thirty-one through forty, we find witness to the papacy coming to its end at the hands of the dragon power. This principle is also currently being fulfilled in the Ukrainian War. These three witnesses inform us that when the king of the north comes to his end with none to help in verse forty-five, the dragon will eat her flesh and burn her with fire. Upon three witnesses the motivation for the dragon’s action will include a broken treaty.

در آیات پنج تا نه، و آیات سی‌ویک تا چهل، شاهدی می‌یابیم بر اینکه پاپیّت به دست قدرتِ اژدها به پایان خود می‌رسد. این اصل نیز در جنگ اوکراین در حال تحقق است. این سه شاهد ما را آگاه می‌سازند که آنگاه که پادشاهِ شمال در آیهٔ چهل‌وپنج به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس یاریگر او نخواهد بود، اژدها گوشت او را خواهد خورد و او را با آتش خواهد سوزاند. بنا بر شهادتِ سه شاهد، انگیزهٔ اقدامِ اژدها شاملِ پیمانی شکسته نیز خواهد بود.

In verses five through nine, the second Syrian War ended with a treaty in 253 BC. The war had started in 260 BC and seven years into the second Syrian War a peace treaty was accomplished by the king of the south giving a daughter to the king of the north so he could marry the king of the south’s daughter and bring about peace through the marriage alliance. Seven years after the marriage in 246 BC the king of the north set aside the southern bride and restored his original wife who he had set aside when he married the Egyptian princess. The motivation for the king of the south to invade the northern kingdom and capture the northern king was a broken treaty.

در آیات پنج تا نه، جنگ دوم سوری در ۲۵۳ پیش از میلاد با پیمانی پایان یافت. این جنگ در ۲۶۰ پیش از میلاد آغاز شده بود و هفت سال پس از آغاز جنگ دوم سوری، پیمان صلحی برقرار شد بدین‌سان که پادشاه جنوب دختری را به پادشاه شمال سپرد تا او با دختر پادشاه جنوب ازدواج کند و از رهگذر اتحاد زناشویی صلح برقرار گردد. هفت سال پس از آن ازدواج، در ۲۴۶ پیش از میلاد، پادشاه شمال همسرِ جنوبی را کنار نهاد و زن نخستین خود را، که هنگام ازدواج با شاهزاده‌بانوی مصری کنار گذاشته بود، به جای خود بازگرداند. انگیزهٔ پادشاه جنوب برای یورش به پادشاهیِ شمال و دستگیری پادشاه شمال، نقضِ پیمان بود.

The broken treaty typified the broken Treaty of Tolentino in 1797 that provided Napoleon with the motivation to take the pope captive in 1798, as Ptolemy had done to Seleucus in 246 BC. When Ptolemy III returned to Egypt from his victory over the northern Seleucid empire of Seleucus II he brought so many treasures back to Egypt that the Egyptians gave the title of “Euergetes” (meaning Benefactor) to Ptolemy III for restoring their “captive gods” after many years.

آن پیمانِ شکسته نمادِ معاهدۀ شکستهٔ تولنتینو در سال ۱۷۹۷ بود که انگیزۀ لازم را برای ناپلئون فراهم آورد تا در ۱۷۹۸ پاپ را به اسارت گیرد، همان‌گونه که بطلمیوس در سال ۲۴۶ پیش از میلاد با سلوکوس کرده بود. هنگامی که بطلمیوس سوم پس از پیروزی بر امپراتوری سلوکیِ شمالیِ تحتِ سلطۀ سلوکوسِ دوم به مصر بازگشت، چنان گنجینه‌های فراوانی با خود به مصر باز آورد که مصریان لقب «اوئرگتس» (به معنای «نیکوکار») را، به پاس بازگرداندن «خدایانِ اسیر»شان پس از سالیان بسیار، به بطلمیوس سوم اعطا کردند.

> But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:7, 8.

> اما از شاخه‌ای از ریشه‌های او، کسی بر جای او برخواهد خاست؛ او با لشکری خواهد آمد، به دژِ پادشاهِ شمال داخل خواهد شد، بر آنان حمله خواهد کرد و پیروز خواهد شد. همچنین خدایانشان را، همراه با سرورانشان و ظروف گران‌بهای نقره و طلاشان، به اسارت به مصر خواهد برد؛ و عمرش از پادشاهِ شمال درازتر خواهد بود. دانیال ۱۱:۷، ۸.

When Napoleon took the pope captive in 1798, he robbed the Vatican treasures and brought them back to France as typified by Ptolemy III, who took treasures and also Seleucus II back to Egypt, where Seleucus II died falling from a horse. This typified Napoleon removing the papacy from the beast in 1798, and the death of the pope in 1799. The papacy in Revelation seventeen is the woman who rides upon the beast, and Seleucus’ defeat, captivity and subsequent death falling from a horse, typifies Napoleon removing the civil authority of the papacy (represented as a beast in Revelation seventeen).

وقتی ناپلئون در 1798 پاپ را به اسارت گرفت، گنجینه‌های واتیکان را غارت کرد و آن‌ها را به فرانسه بازگرداند؛ چنان‌که بطلمیوسِ سوم پیش‌نمونهٔ آن بود: او گنجینه‌ها و نیز سلوکوسِ دوم را با خود به مصر برد، و همان‌جا سلوکوسِ دوم بر اثر سقوط از اسب درگذشت. این امر به‌گونه‌ای نمادین بر جدا ساختنِ پاپیّت از وحش در 1798 و نیز مرگ پاپ در 1799 دلالت داشت. پاپیّت در مکاشفه باب هفدهم همان زنی است که بر وحش سوار است، و شکست، اسارت و سپس مرگِ سلوکوس بر اثر سقوط از اسب، به‌گونه‌ای نمادین سلب اقتدار مدنیِ پاپیّت به دست ناپلئون را می‌نمایاند (اقتداری که در مکاشفه باب هفدهم به‌صورت وحش بازنمایی شده است).

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. … And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. … And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:3, 7, 18.

> پس او مرا در روح به بیابان برد، و زنی را دیدم که بر حیوانی ارغوانی‌رنگ نشسته بود، پر از نام‌های کفرآمیز، که هفت سر و ده شاخ داشت. ... و فرشته به من گفت: چرا تعجب کردی؟ راز آن زن و آن حیوان را که او را حمل می‌کند و هفت سر و ده شاخ دارد، به تو خواهم گفت. ... و آن زنی که دیدی همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷:۳، ۷، ۱۸.

Verse five through nine introduces the warfare between the king of the north and south in chapter eleven. Verse five provides the anchor to Rome as the king of the north for it identifies that the king of the north would conquer three geographical areas before it ruled supremely. The verses provide the prophetic structure that sets forth a period when the king of the north rules but comes to its end. This is the very premise and promise of chapter eleven. The theme of the line is the deadly wound of the papal king of the north, or as verse forty-five states, “he comes to his end, with none to help.” This truth is present truth in the last days.

آیات پنج تا نه، جنگ میان پادشاه شمال و جنوب را در باب یازدهم معرفی می‌کند. آیه پنج، روم را به‌عنوان پادشاه شمال تثبیت می‌کند، زیرا مشخص می‌کند که پادشاه شمال پیش از آن‌که به فرمانروایی مطلق برسد، سه منطقه جغرافیایی را فتح خواهد کرد. این آیات ساختار نبوی‌ای را فراهم می‌آورند که دوره‌ای را ترسیم می‌کند که در آن پادشاه شمال سلطنت می‌کند اما به پایان خود می‌رسد. این همان مبنا و وعده باب یازدهم است. موضوع این خط سیر، زخم مهلکِ پادشاه پاپیِ شمال است، یا همان‌گونه که آیه چهل‌وپنج می‌گوید: «او به پایان خود می‌رسد و کسی یاری‌اش نمی‌کند.» این حقیقت، حقیقتِ حاضرِ روزهای آخر است.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles