Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty

کتاب دانیال - شماره صد و شصت

The Prophetic Significance of Daniel’s Last Vision: Unveiling Truth for the Last Days

اهمیت پیشگویانهٔ آخرین رؤیای دانیال: برداشتن پرده از حقیقت برای ایام آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word

Daniel is identified in chapter ten, as being resurrected from the days of mourning by the three-step process of the everlasting gospel. Gabriel then provides Daniel with the prophetic history of chapter eleven, thus identifying the history of the light of the great River Hiddekel.

دانیال در فصل دهم به‌عنوان کسی معرفی می‌شود که به‌وسیلهٔ فرایند سه‌مرحله‌ایِ انجیل جاودانی از روزهای سوگواری برخیزانده شده است. سپس جبرئیل تاریخ نبویِ فصل یازدهم را به دانیال ارائه می‌کند و بدین‌سان تاریخِ نورِ رود بزرگ هیدکل را مشخص می‌سازد.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> به مطالعه‌ای بسیار عمیق‌تر از کلام خدا نیاز است. به‌ویژه لازم است کتاب‌های دانیال و مکاشفه چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز در تاریخ خدمت ما سابقه نداشته است. شاید در برخی زمینه‌ها درباره قدرت روم و پاپیّت سخن کمتری برای گفتن داشته باشیم، اما باید توجه را به آنچه پیامبران و رسولان تحت الهام روح خدا نوشته‌اند جلب کنیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای ترسیم‌شده، چنان سامان داده است تا تعلیم دهد که عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و خداوند، خدای آسمان، و شریعت او بزرگ داشته شوند.

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> کتاب دانیال را بخوانید. نکته‌به‌نکته تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا نمایانده شده‌اند مرور کنید. سیاست‌مداران، شوراها و لشکرهای نیرومند را بنگرید و ببینید خدا چگونه عمل کرد تا غرور آدمیان را فروبکوبد و شکوه انسانی را به خاک بیفکند. تنها خداست که به عظمت نمودار می‌شود. در رؤیای پیامبر دیده می‌شود که او فرمانروایی نیرومند را به زیر می‌کشد و دیگری را برمی‌نشاند. او به‌عنوان شهریارِ جهانِ هستی آشکار می‌گردد، در آستانه برپا کردن پادشاهی جاودانه خویش—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمه همهٔ حکمت، فرمانروای حال، آشکارکننده آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در برکشیدن جان خود به سوی بیهودگی، چه‌قدر فقیر، چه‌قدر نحیف، چه‌قدر کوتاه‌عمر، چه‌قدر خطاپذیر و چه‌قدر گناهکار است.

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> روح‌القدس به‌واسطۀ اشعیا ما را به خدا، خدای زنده، به‌عنوان کانون توجه، رهنمون می‌کند—به خدایی که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما کودکی زاده شده، و پسری به ما عطا گردیده؛ و حکومت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر جاودانه، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

> نوری که دانیال مستقیماً از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این روزهای آخر داده شده بود. رؤیاهایی که او در کنار رودهای اولای و هدّکل، این رودهای بزرگ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۶، صفحات ۳۳۳، ۳۳۴.

The Holy Spirit “so shaped matters” in the giving of the prophecy “and events” of Daniel’s last vision that the first chapter (ten), represents the experience of God’s people in the latter days, as does the last chapter (twelve). The shaping of those three chapters that make up the light of the Hiddekel River, that “was given especially for these last days,” was designed to bear the three-step definition of “truth.” In the first agreeing with the last, and the middle representing rebellion, we have not only the structure of the Hebrew word “truth,” which was created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, but we also see the signature of Alpha and Omega.

روح‌القدس در اعطای این نبوت و «وقایع» رؤیای آخر دانیال، «امور را چنان شکل داد» که فصل نخست (ده)، تجربهٔ قوم خدا را در ایام آخر نمایان می‌سازد، همان‌گونه که فصل آخر (دوازده) نیز چنین می‌کند. صورت‌بندی آن سه فصلی که نورِ نهر حدّاقل را تشکیل می‌دهند، و «به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد»، چنان طراحی شده بود که تعریفِ سه‌مرحله‌ایِ «حقیقت» را حمل کند. از آن‌جا که نخست با آخر موافق است، و میانه نمایانگر عصیان است، ما نه تنها ساختار واژهٔ عبریِ «حقیقت» را در اختیار داریم، که از نخستین، سیزدهمین و آخرین حرفِ الفبای عبری ساخته شده است، بلکه همچنین امضای آلفا و امگا را نیز می‌بینیم.

Daniel chapter ten identifies the one hundred and forty-four thousand who understand both the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years, and the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. Not only do they understand those two visions, but they possess the experience of justification by faith that is produced by the feminine and causative “marah” vision of “the appearance”.

فصل دهم کتاب دانیال صد و چهل و چهار هزار نفری را مشخص می‌کند که هم رویای «chazon»ِ مربوط به دو هزار و پانصد و بیست سال را درک می‌کنند و هم رویای «mareh»ِ مربوط به دو هزار و سیصد سال را. آنان نه تنها آن دو رویا را درک می‌کنند، بلکه تجربهٔ عادل‌شمرده شدن به وسیلهٔ ایمان را نیز دارند که به واسطهٔ رویای مؤنث و سببیِ «marah»ِ «ظهور» پدید می‌آید.

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> برای ذهن و روح، همان‌گونه که برای بدن، این قانون خداست که قوت با کوشش به دست می‌آید. این تمرین است که پرورش می‌دهد. در هماهنگی با این قانون، خدا در کلام خود وسایل رشد ذهنی و معنوی را فراهم آورده است.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتاب مقدس همه اصولی را در بر دارد که انسان‌ها لازم است آن‌ها را درک کنند تا برای این زندگی یا برای زندگیِ آینده آماده شوند. و این اصول را همه می‌توانند بفهمند. هیچ‌کس که روحیهٔ قدردانی از آموزه‌های آن را داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک فراز از کتاب مقدس را بخواند بی‌آن‌که اندیشه‌ای سودمند از آن به دست آورد. اما ارزشمندترین آموزهٔ کتاب مقدس با مطالعهٔ گهگاهی یا گسسته به دست نمی‌آید. نظامِ عظیمِ حقیقتِ آن به گونه‌ای عرضه نشده است که خوانندهٔ شتاب‌زده یا سهل‌انگار بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن در ژرفا نهفته‌اند و تنها با پژوهشِ سخت‌کوشانه و تلاشِ پیوسته به دست می‌آیند. حقایقی که کلیتِ عظیم را شکل می‌دهند باید جست‌وجو و گردآوری شوند: «اندکی اینجا و اندکی آنجا.» اشعیا ۲۸:۱۰

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> وقتی بدین‌گونه جست‌وجو و کنار هم نهاده شوند، آشکار خواهد شد که کاملاً با یکدیگر سازگارند. هر انجیل متمّم دیگری است، هر نبوّت شرحی برای نبوّتی دیگر، و هر حقیقت بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های نظام دینیِ یهود به‌وسیلهٔ انجیل روشن می‌گردند. هر اصل در کلام خدا جای خود را دارد و هر واقعیت دلالتِ خود را. و این ساختارِ کامل، در طرح و اجرا، بر پدیدآورنده‌اش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی، جز ذهنِ نامتناهی، نمی‌توانست تصور کند یا پدید آورد.

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> در جست‌وجوی اجزای گوناگون و بررسی روابط میان آن‌ها، والاترین قوای ذهن انسان به فعالیتی شدید فراخوانده می‌شوند. هیچ‌کس نمی‌تواند به چنین مطالعه‌ای بپردازد بی‌آن‌که توان ذهنی‌اش پرورش یابد.

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> و ارزش ذهنیِ مطالعهٔ کتاب مقدس تنها در جست‌وجوی حقیقت و گردآوردن آن خلاصه نمی‌شود. همچنین در تلاشی است که برای دریافتِ مضامینِ عرضه‌شده لازم است. ذهنی که تنها به امور پیش‌پاافتاده مشغول باشد، به‌تدریج حقیر و ناتوان می‌شود. اگر هرگز به درکِ حقایقِ بزرگ و دوررس واداشته نشود، پس از مدتی توانِ رشد را از دست می‌دهد. برای مصون‌داشتن از این انحطاط و برای برانگیختنِ بالندگی، هیچ چیز همسنگِ مطالعهٔ کلامِ خدا نیست. به‌عنوان وسیله‌ای برای پرورشِ فکری، کتاب مقدس کارآمدتر از هر کتابِ دیگر، بلکه از همهٔ کتاب‌های دیگر با هم است. بزرگیِ مضامینش، سادگیِ موقرِ بیاناتش، و زیباییِ تصویرپردازی‌اش، اندیشه‌ها را چنان‌که هیچ چیزِ دیگری نمی‌تواند، جان می‌بخشد و فرامی‌کشد. هیچ مطالعه‌ای به اندازهٔ کوشش برای دریافتِ حقایقِ سترگِ وحی، چنین توانِ ذهنی‌ای نمی‌بخشد. ذهنی که بدین‌سان با اندیشه‌های نامتناهی تماس می‌یابد، جز گسترش و نیرومند شدن چاره‌ای ندارد.

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> و قدرت کتاب مقدس در پرورش ماهیت روحانی به‌مراتب عظیم‌تر است. انسان که برای مشارکت با خدا آفریده شده است، تنها در چنین مشارکتی می‌تواند زندگی حقیقی و رشد خود را بیابد. او که آفریده شده تا در خدا والاترین شادی خود را بیابد، در هیچ چیز دیگری نمی‌تواند آنچه را بیابد که اشتیاق‌های دل را آرام کند و گرسنگی و تشنگی جان را سیراب سازد. هرکه با روحی صادق و تعلیم‌پذیر به مطالعهٔ کلام خدا بپردازد و در پی درکِ حقایق آن باشد، با نویسنده‌اش در تماس قرار خواهد گرفت؛ و جز به انتخاب خود او، هیچ حد و مرزی برای امکانات رشدش وجود ندارد.

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> کتاب مقدس، در گستره‌ی وسیع سبک‌ها و موضوع‌های خود، برای هر ذهنی چیزی دل‌انگیز و برای هر دلی کششی دارد. در صفحات آن، کهن‌ترین تاریخ؛ راستین‌ترین شرح‌حال‌ها؛ و اصول حکومت برای اداره‌ی دولت و سامان‌دهی خانواده—اصولی که خردِ بشری هرگز به پایشان نرسیده است—به چشم می‌خورد. در آن عمیق‌ترین فلسفه و شیرین‌ترین و والاترین شعر، شورانگیزترین و سوزناک‌ترین سروده‌ها جای دارد. نوشته‌های کتاب مقدس، حتی اگر بدین‌سان در نظر گرفته شوند، از حیث ارزش به‌گونه‌ای اندازه‌ناپذیر برتر از آثار هر نویسنده‌ی بشری‌اند؛ اما هنگامی که در پیوند با اندیشه‌ی مرکزیِ باشکوه نگریسته شوند، دامنه‌ای بی‌نهایت گسترده‌تر و ارزشی بی‌نهایت فزون‌تر می‌یابند. در پرتو این اندیشه، هر موضوعی معنایی نو پیدا می‌کند. در ساده‌ترین حقیقت‌های بیان‌شده، اصولی نهفته است که بلندایشان تا آسمان است و دامنه‌شان سراسر ابدیت را دربر می‌گیرد.

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.” Education, 123–125.

> موضوع مرکزیِ کتاب‌مقدس، آن موضوعی که همهٔ دیگر موضوع‌ها در سراسرِ کتاب پیرامون آن گرد می‌آیند، طرحِ رستگاری است؛ بازگرداندنِ صورتِ خدا در جانِ انسان. از نخستین نشانهٔ امید در حکمی که در عدن اعلام شد تا آن وعدهٔ پُرشکوهِ پایانیِ مکاشفه، «ایشان روی او را خواهند دید؛ و نام او بر پیشانی‌های ایشان خواهد بود» (مکاشفه ۲۲:۴)، پیامِ هر کتاب و هر بخشِ کتاب‌مقدس شرحِ این مضمونِ شگفت‌انگیز است—اعتلای انسان—قدرتِ خدا، «که از طریقِ خداوندِ ما عیسی مسیح به ما پیروزی می‌بخشد.» اول قرنتیان ۱۵:۵۷. آموزش، ۱۲۳-۱۲۵.

In the passage just cited it is identified that the Bible, when considered from any avenue of literature, is by far superior to any human production. Sister White stated, “In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic,” and that “such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.”

در عبارتی که به‌تازگی نقل شد، تصریح می‌شود که کتاب مقدس، هرگاه از هر منظر ادبی مورد بررسی قرار گیرد، به‌مراتب برتر از هر اثر بشری است. خواهر وایت اظهار داشت: «در صفحات آن، کهن‌ترین تاریخ؛ زندگی‌نامه‌ای که از همه به حقیقتِ زندگی نزدیک‌تر است؛ اصول حکومت برای ادارهٔ کشور، برای تنظیم امور خانواده—اصولی که حکمت انسانی هرگز به پای آن نرسیده است—یافت می‌شود. این کتاب دربردارندهٔ عمیق‌ترین فلسفه، شیرین‌ترین و والاترین شعر، پرشورترین و جان‌سوزترین بیان است»، و نیز اینکه «چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نمی‌توانست تصور کند یا پدید آورد.»

All the recognized rules of humanity that identify the rules that provide the structure of literature are surpassed by the Bible. The principles that are presented in universities of humanity, which identify the difference between average or lesser literature, all the way to the masterpieces of human literature, are all surpassed by the Bible. With that in mind, it is worth recognizing that the climax, the grand conclusion of the prophetic testimony of the entire Bible, is represented in Daniel’s last vision. It is the capstone of the prophetic testimony, and there is no climax in human literature that comes close to the testimony of Daniel chapter eleven, beginning in verse one and continuing on through chapter twelve verse four.

کتاب‌مقدس از تمامی قواعد شناخته‌شدۀ بشری که ضوابط فراهم‌آورندۀ ساختار ادبیات را معین می‌کنند، فراتر می‌رود. اصولی که در دانشگاه‌های بشری عرضه می‌شوند و تفاوت میان ادبیات متوسط یا فروتر را تا شاهکارهای ادبیات انسانی مشخص می‌سازند، همگی به‌وسیلۀ کتاب‌مقدس پشت سر گذاشته می‌شوند. با در نظر داشتن این امر، شایسته است که اذعان شود اوج، فرجامِ عظیمِ شهادت نبویِ تمامی کتاب‌مقدس، در آخرین رؤیای دانیال نمایان شده است. آن رؤیا سنگِ سرِ بنایِ شهادت نبوی است، و در ادبیات بشری هیچ اوجی نیست که به شهادتِ باب یازدهم دانیال، از آیۀ یک آغاز شده و تا باب دوازدهم آیۀ چهار ادامه می‌یابد، نزدیک شود.

In the book of Revelation, all the books of the Bible meet and end, and in the revelation the same lines of prophecy are taken up as in the book of Daniel, but in relation to one-another the book of Daniel is the first mention, and Revelation the last. Everything exists in the first mention, and everything exists in the book of Daniel, and the climax to the book is the vision given by the Hiddekel River. The climax to the events represented in that vision begin in verse forty, and continue until the book is sealed in verse four of chapter twelve. Those verses represent the grand finale of every prophetic truth ever uttered or recorded by the holy men of old, including Sister White.

در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند، و در مکاشفه همان خطوط نبوت پی گرفته می‌شود که در کتاب دانیال؛ اما در نسبت با یکدیگر، کتاب دانیال نخستین اشاره است و مکاشفه آخرین. همه‌چیز در آن نخستین اشاره هست، و همه‌چیز در کتاب دانیال هست، و اوج این کتاب رؤیایی است که در کنار رود هیدکل داده شده است. اوج رویدادهایی که در آن رؤیا نمایانده شده‌اند از آیهٔ چهل آغاز می‌شود و تا زمانی ادامه می‌یابد که کتاب در آیهٔ چهارِ باب دوازدهم مهر و موم می‌شود. آن آیات نقطهٔ اوج نهاییِ هر حقیقت نبوی است که تاکنون به زبان آمده یا به قلم مردان مقدس روزگار کهن، از جمله خواهر وایت، به ثبت رسیده است.

What leads up to that conclusion in chapter eleven are histories within the chapter that provide witnesses to the correct understanding of the last six verses of chapter eleven, where the threefold enemies of the dragon, the beast and the false prophet are now leading the world to the close of human probation. Sister White directly identifies this internal principle.

آنچه زمینهٔ آن نتیجه را در باب یازدهم فراهم می‌کند، روایت‌های تاریخیِ درون همان باب هستند که برای درکِ درستِ شش آیهٔ آخرِ باب یازدهم گواهانی فراهم می‌آورند؛ جایی که دشمنانِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب اکنون جهان را به سوی پایانِ دورهٔ مهلتِ بشر سوق می‌دهند. خواهر وایت این اصلِ درونی را به‌طور مستقیم مشخص می‌کند.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

> دیگر زمانی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ روست. جهان با روح جنگ برانگیخته شده است. به‌زودی صحنه‌های مصیبتی که در نبوت‌ها از آن سخن رفته، رخ خواهد داد. نبوت فصل یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت روی داده، تکرار خواهد شد. در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن می‌رود که «اندوهگین شده، بازمی‌گردد و بر ضد عهد مقدس به خشم می‌آید؛ چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت و با کسانی که عهد مقدس را ترک کرده‌اند تبانی خواهد نمود؛ و لشکریان به حمایت او برخواهند خاست و قدسِ حصین را نجس خواهند ساخت و قربانیِ دائمی را برخواهند انداخت و رجاستِ ویران‌کننده را برپا خواهند کرد؛ و آنانی را که بر ضد عهد بدی می‌کنند با تملق‌ها فاسد خواهد ساخت؛ اما مردمی که خدای خود را می‌شناسند قوی خواهند شد و کارهای بزرگ خواهند کرد؛ و خردمندان در میان قوم بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ با این همه، برای روزهای بسیار به شمشیر و به آتش و به اسارت و به غارت خواهند افتاد؛ و چون بیفتند، اندکی به ایشان مدد خواهد رسید؛ اما بسیاری با تملق به ایشان خواهند پیوست؛ و برخی از خردمندان خواهند افتاد تا ایشان را بیازمایند و پاک سازند و سفید سازند تا زمانِ پایان، زیرا هنوز زمانی مقرر است؛ و آن پادشاه بر وفق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد، و خود را برخواهد افراشت و خود را فراتر از هر خدایی بزرگ خواهد ساخت، و سخنان شگفتی بر ضد خدایِ خدایان خواهد گفت، و کامیاب خواهد بود تا خشم به انجام رسد، زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد.» دانیال ۱۱:۳۰–۳۶.

> “Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

> صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده رخ خواهد داد. شواهدی می‌بینیم که نشان می‌دهد شیطان به‌سرعت در حال به‌دست گرفتن کنترل اذهان انسان‌هایی است که ترس خدا را پیش چشم خود ندارند. بگذارید همه پیشگویی‌های این کتاب را بخوانند و دریابند، زیرا اکنون در حال ورود به زمان سختی هستیم که درباره‌اش سخن گفته شده است:

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "و در آن زمان، میکائیل، آن رئیس بزرگ که برای فرزندان قوم تو می‌ایستد، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمانی که قومی بوده است تا همان زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر کسی که نامش در کتاب نوشته یافته شود. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خوابیده‌اند، بیدار خواهند شد: برخی برای حیات جاودان، و برخی برای رسوایی و حقارت جاودان. و خردمندان همچون درخشندگی پهنه آسمان خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت هدایت می‌کنند، مانند ستارگان تا ابدالآباد خواهند درخشید. اما تو، ای دانیال، این سخنان را ببند و کتاب را مُهر کن تا زمان آخر؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند دوید، و دانش افزون خواهد شد." دانیال 12:1-4. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، شماره 13، 394.

In this passage Sister White first references Daniel chapter eleven and then identifies the principle “that much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” She then directly quotes verse thirty to thirty-six and follows with the statement that, “scenes similar to those described in these words will take place.” After identifying verse thirty to thirty-six, and saying scenes similar to those verses will take place, she then identifies the close of probation, when Michael stands up in verse one of chapter twelve. In doing so, she is isolating those seven verses, and placing them in the history which immediately precedes Michael standing up.

در این بخش، خواهر وایت نخست به باب یازدهم دانیال ارجاع می‌دهد و سپس این اصل را مشخص می‌سازد که «بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت به وقوع پیوسته است، تکرار خواهد شد.» سپس او به‌طور مستقیم آیات سی تا سی‌وشش را نقل می‌کند و در پی آن این عبارت را می‌آورد که «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، رخ خواهد داد.» پس از آنکه آیات سی تا سی‌وشش را مشخص می‌کند و می‌گوید صحنه‌هایی مشابه آن آیات به وقوع خواهد پیوست، آنگاه پایان زمانِ آزمایش را، هنگامی که میکائیل در آیهٔ اولِ باب دوازدهم برمی‌خیزد، مشخص می‌سازد. با این کار، او آن هفت آیه را جدا می‌سازد و آنها را در تاریخی قرار می‌دهد که بی‌درنگ پیش از برخاستن میکائیل واقع می‌شود.

More than once we have addressed the history of verses thirty to thirty-six, and how they parallel verses forty to forty-five of Daniel eleven, and we will now begin to consider other periods of prophetic history in chapter eleven that is repeated in those final six verses. However, before we do we will once again present a brief summary of the parallel of verses thirty to thirty-six with verses forty to forty-five.

بیش از یک‌بار به تاریخ آیات سی تا سی‌وشش پرداخته‌ایم و اینکه چگونه با آیات چهل تا چهل‌وپنجِ باب یازدهمِ دانیال موازات دارند، و اکنون بررسی دوره‌های دیگری از تاریخ نبوی در باب یازدهم را آغاز خواهیم کرد که در آن شش آیهٔ پایانی تکرار شده‌اند. با این حال، پیش از آن، بار دیگر خلاصه‌ای کوتاه از موازات آیات سی تا سی‌وشش با آیات چهل تا چهل‌وپنج ارائه خواهیم کرد.

Verse thirty marks the transition from pagan Rome to papal Rome. That transitional history is addressed in a variety of prophetic passages that identify such dates as the years 330, 508, 533 and 538. There are other prophetic markers in the transition from the fourth kingdom to the fifth kingdom of Bible prophecy, but in verse thirty-one pagan Rome stands up for the papacy, as represented by Clovis in the year 496. The pagan powers initially represented by Clovis in the verse accomplish the work of removing any pagan resistance (the daily) to the rise of the papacy by the year 508. The warfare of those times brings destruction against the City of Rome during that history as represented by the “sanctuary of strength”, and by the year 538, the pagan powers place the papacy on the throne of the earth, and she then passes a Sunday law at the Council of Orleans.

آیهٔ سی‌اُم نشانگر گذار از رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی است. این تاریخِ انتقالی در گونه‌گونی از فرازهای نبوی مورد توجه قرار گرفته است که سال‌هایی چون ۳۳۰، ۵۰۸، ۵۳۳ و ۵۳۸ را مشخص می‌سازند. در این گذار از پادشاهیِ چهارم به پادشاهیِ پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، نشانه‌های نبویِ دیگری نیز وجود دارند؛ اما در آیهٔ سی‌ویک، رومِ بت‌پرست به سودِ پاپیّت برمی‌خیزد، چنان‌که در شخصِ کلوویس در سال ۴۹۶ نمایان شده است. قدرت‌های بت‌پرستی که در آغاز در این آیه به‌وسیلهٔ کلوویس نمایانده شده‌اند، تا سال ۵۰۸ کارِ برطرف ساختنِ هرگونه مقاومتِ بت‌پرستانه («قربانیِ دائم») را در برابرِ برآمدنِ پاپیّت به انجام می‌رسانند. جنگ‌های آن دوران در خلال آن تاریخ، ویرانی را بر شهرِ روم فرود می‌آورد، چنان‌که در «مقدّسِ قوّت» بازنمایی شده است؛ و تا سال ۵۳۸، قدرت‌های بت‌پرست، پاپیّت را بر تختِ زمین می‌نشانند، و او آنگاه در شورای اورلئان قانونی دربارهٔ یکشنبه وضع می‌کند.

Verses thirty-two through thirty-six identify the murderous warfare the papacy then brought against God’s faithful during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages. Ultimately the papacy comes to her end in verse thirty-six. In verse forty, Reagan formed a secret alliance with the antichrist, marking when the resistance of Protestantism had been taken away, as represented by the year 508. Reagan’s commitment of finances and military might had been typified by the “arms” standing up for the papacy in 496. The destruction of pagan Rome’s sanctuary of strength, represented by the city of Rome, typifies the destruction of the US Constitution at the soon coming Sunday law, for the Constitution is the sanctuary of strength for the United States. At the Sunday law the papacy will once again be placed upon the throne of the earth, as represented by the year 538.

آیات سی‌ودو تا سی‌وشش، جنگ خون‌ریزانه‌ای را که سپس پاپیّت در طول هزار و دویست و شصت سالِ اعصار تاریک بر ضد وفاداران خدا به راه انداخت، مشخص می‌کنند. سرانجام، پاپیّت در آیه سی‌وشش به پایان خود می‌رسد. در آیه چهل، ریگان اتحادی پنهانی با ضدّمسیح برقرار ساخت، و این نشانه آن بود که مقاومت پروتستانتیسم برداشته شده بود، چنان‌که به‌وسیله سال ۵۰۸ به تصویر کشیده شده است. تعهّد ریگان به تأمین مالی و قدرت نظامی، به‌وسیله «بازوانی» که در ۴۹۶ برای پاپیّت به پا خاستند، نمونه‌وار پیش‌نمایی شده بود. نابودی قُدسِ قوّتِ رومِ بت‌پرست، که به‌وسیله شهر روم نمود یافته است، نمونه‌ای است از نابودی قانون اساسی ایالات متحده در قانون یک‌شنبه که به‌زودی خواهد آمد، زیرا قانون اساسی، قُدسِ قوّتِ ایالات متحده است. در قانون یک‌شنبه، پاپیّت بار دیگر بر تخت زمین نشانده خواهد شد، چنان‌که به‌وسیله سال ۵۳۸ به تصویر کشیده شده است.

Then will begin the final period of murderous papal persecution brought against God’s faithful as occurred in the Dark Ages from 538 unto 1798. This will lead to the close of human probation, when Michael stands up, as represented by 1798, when the papacy, who had prospered for twelve hundred and sixty years, received the indignation of the deadly wound.

آنگاه دورهٔ نهاییِ آزار و ستمِ خونینِ پاپی علیه مؤمنانِ وفادار به خدا آغاز خواهد شد، همان‌گونه که در اعصارِ تاریک از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ رخ داد. این امر به پایانِ دورهٔ آزمایشیِ بشر خواهد انجامید، زمانی که میکائیل برمی‌ایستد، چنان‌که سال ۱۷۹۸ نشان می‌دهد؛ سالی که در آن پاپیّت، که به‌مدت ۱۲۶۰ سال کامیاب بود، غضبِ زخمِ مرگبار را دریافت.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> یک بار، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در هنگام شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه پشت طبقه به سوی آسمان بالا می‌رفتند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضدحریق‌اند، و آن‌ها را برای جلال دادن صاحبان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر قد می‌کشیدند، و در آن‌ها گرانبهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها به آنان تعلق داشت از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم به بهترین وجه خدا را جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌هایشان نبود.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> "با خود اندیشیدم: 'ای کاش آنان که بدین‌گونه اموال خود را سرمایه‌گذاری می‌کنند، مسیر خود را چنان‌که خدا می‌بیند، می‌دیدند! آنان پشت سر هم بناهای باشکوهی برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان هستی تا چه حد نابخردانه است. آنان با همه توان دل و ذهن خود در این نمی‌کوشند که چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.'"

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> همزمان با برپا شدن این ساختمان‌های رفیع، مالکانشان با غرور جاه‌طلبانه شادمان بودند که پولی دارند تا آن را صرف ارضای نفس و برانگیختن حسادت همسایگان کنند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند از راه اخاذی، از راه ستم بر تهیدستان به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان حساب هر معامله‌ای نگه داشته می‌شود؛ هر معامله ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، همان‌جا ثبت است. زمانی فرا می‌رسد که مردم در تقلب و گستاخی به نقطه‌ای می‌رسند که خداوند اجازه نمی‌دهد از آن فراتر روند، و خواهند دانست که بردباری یهوه حدی دارد.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> صحنه‌ای که سپس در برابر دیدگانم گذشت، هشدار آتش‌سوزی بود. مردم به ساختمان‌های بلندمرتبه و ظاهراً ضدحریق نگاه کردند و گفتند: «آنها کاملاً ایمن‌اند.» اما این ساختمان‌ها چنان طعمۀ آتش شدند که گویی از قیر ساخته شده‌اند. خودروهای آتش‌نشانی برای مهار ویرانی کاری از دستشان برنمی‌آمد. آتش‌نشانان قادر نبودند دستگاه‌ها را به کار بیندازند.

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> به من گفته شده است که وقتی زمان خداوند فرا برسد، اگر در دل‌های انسان‌های مغرور و جاه‌طلب هیچ تغییری پدید نیامده باشد، مردم درخواهند یافت که همان دستی که برای نجات نیرومند بود، برای نابود کردن نیز نیرومند خواهد بود. هیچ قدرت زمینی نمی‌تواند دست خدا را بازدارد. هیچ مصالحی را نمی‌توان در ساخت بناها به کار برد که آنها را از نابودی حفظ کند، آنگاه که زمانِ مقررِ خدا فرا رسد تا به سبب بی‌اعتنایی آنان به شریعت او و جاه‌طلبیِ خودخواهانه‌شان، کیفر خود را بر آنان فرو فرستد.

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> افراد زیادی نیستند، حتی در میان مربیان و دولتمردان، که علل نهفته در پس وضعیت کنونی جامعه را درک کنند. کسانی که زمام حکومت را در دست دارند، از حل مشکل فساد اخلاقی، فقر، بی‌نوایی و افزایش جرم و جنایت ناتوان‌اند. آنان بیهوده می‌کوشند فعالیت‌های اقتصادی را بر پایه‌ای محکم‌تر استوار کنند. اگر مردم به تعالیم کلام خدا توجه بیشتری می‌کردند، برای مسائلی که آنان را سردرگم می‌کند راه‌حلی می‌یافتند.

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> کتاب مقدس وضعیت جهان را درست پیش از بازگشت دوم مسیح توصیف می‌کند. دربارهٔ کسانی که با سرقت و اخاذی ثروت‌های عظیم می‌اندوزند، چنین نوشته شده است: «شما برای روزهای آخر گنج انباشته‌اید. اینک، مزد کارگرانی که مزارع شما را درو کرده‌اند و شما آن را با فریب از آنان بازداشته‌اید، فریاد می‌زند؛ و فریادهای دروگران به گوش خداوندِ لشکرها رسیده است. شما بر روی زمین در ناز و نعمت زیسته‌اید و خوشگذرانی کرده‌اید؛ دل‌های خود را گویی در روز کشتار فربه کرده‌اید. عادل را محکوم کرده و کشته‌اید؛ و او در برابر شما مقاومت نمی‌کند.» یعقوب ۵:۳-۶.

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> اما چه کسی هشدارهایی را که نشانه‌های زمانه، که به‌سرعت در حال تحقق‌اند، می‌دهند، می‌خواند؟ این هشدارها چه تأثیری بر دنیاپرستان دارد؟ چه تغییری در نگرش آنان دیده می‌شود؟ نه بیشتر از آنچه در نگرشِ ساکنانِ دنیایِ نوح دیده شد. غرق در کسب‌وکار و لذت‌های دنیوی، مردمِ پیش از طوفان «ندانستند تا آن‌گاه که طوفان آمد و همه را با خود برد.» متی ۲۴:۳۹. آنان هشدارهایی آسمانی داشتند، اما نخواستند گوش فرا دهند. و امروز نیز جهان، بکلی بی‌اعتنا به ندای هشداردهندهٔ خدا، با شتاب به سوی هلاکت ابدی می‌شتابد.

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.” Testimonies, volume 9, 12–14.

> «جهان با روح جنگ به هیجان آمده است. نبوتِ فصل یازدهم دانیال نزدیک است که به تحقق کامل خود برسد. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن رفته است، رخ خواهد داد.» شهادت‌ها، جلد ۹، ۱۲–۱۴.

Back to Articles