Article

# Elijah - Number Four

الیجاه - شمارهٔ چهار

Slavery

برده‌داری

Author

Jeff Pippenger

Published

October 1, 2023

Formats

PDF
Word

Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.

شهادت ایلیا زمانی آغاز می‌شود که او اعلام می‌کند برای سه سال و نیم بارانی نخواهد بارید، مگر به کلام او.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> و ایلیای تشبی که از ساکنان جلعاد بود، به اخآب گفت: به حیاتِ یهوه، خدای اسرائیل، که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنم خواهد بود و نه باران، مگر به کلام من. اول پادشاهان ۱۷:۱

Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.

آن سه سال و نیم، نمایانگر تاریخ تیاتیرا از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است. در سال ۱۷۹۸، در پایان دورهٔ خشکسالی، ایلیا آخاب را به کرمل فرا می‌خواند. پیام نخستین فرشته در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ساعت داوری خدا را اعلام کرد. پیام نخستین فرشته فرمانی بود به آخاب تا تمام اسرائیل را به کرمل فرا بخواند.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.

> و چنین شد که چون آخاب ایلیا را دید، آخاب به او گفت: آیا تو همان کسی هستی که اسرائیل را به آشوب می‌اندازد؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نینداخته‌ام، بلکه تو و خاندان پدرت، زیرا شما فرامین خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای. اکنون، پس بفرست و تمام اسرائیل را نزد من بر کوه کرمل گرد آور، و نیز پیامبران بعل، چهارصد و پنجاه تن، و پیامبران بیشه‌ها، چهارصد تن، آنان که بر سر سفرهٔ ایزابل می‌خورند. پس آخاب نزد تمام بنی‌اسرائیل فرستاد و پیامبران را بر کوه کرمل گرد آورد. و ایلیا نزد همهٔ قوم آمد و گفت: تا به کی میان دو اندیشه دودل خواهید بود؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بعل، از او پیروی کنید. و قوم هیچ سخنی به او پاسخ ندادند. اول پادشاهان ۱۸:۱۷-۲۱

All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.

تمام اسرائیل در زمان ایلیا در کرمل گرد آمد، که خود نمایانگر تاریخ ویلیام میلر بود، زمانی که سه کلیسای مذکور در باب سوم کتاب مکاشفه گرد هم آمدند. کلیسایی که در آغاز، در سال ۵۳۸ برای رهایی از جفای ایزابل به بیابان گریخته بود — که کلیسای تیاتیره نمایندهٔ آن بود — از بیابان بیرون آمد تا به‌عنوان نسلی که می‌بایست با پیام ایلیا، که ویلیام میلر نمایندهٔ آن بود، روبه‌رو شود. سپس وحشِ زمین دهان خود را گشود و سیلِ جفایی را که به مدت هزار و دویست و شصت سال بر ضد او روانه شده بود، فرو برد.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> و زمین به زن یاری رسانید، و زمین دهان خود را گشود و سیلاب را که اژدها از دهان خود بیرون افکند، بلعید. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۱۶.

In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.

در نبوت، «سخن گفتنِ یک ملت» عملِ مقامات قانون‌گذاری و قضاییِ آن است، و در سال ۱۷۸۹ ایالات متحده سند الهی‌ای را که همان قانون اساسی ایالات متحده است بنیان نهاد و بدین‌سان از حقوق و آزادی‌های لازم برای مصون‌ماندن از آزار و اذیتِ هم پادشاهان اروپا و هم کلیسای کاتولیکِ مرتد صیانت کرد.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> "گفتار ملت، عمل مقامات قانون‌گذاری و قضایی آن است." مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.

در سال ۱۷۸۹، درست پیش از آغاز نقشِ پیش‌گویانهٔ ایالات متحده به‌عنوانِ ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس، آن مانندِ بره سخن می‌گفت، اما در هنگامِ قانونِ یکشنبه مانندِ اژدها سخن خواهد گفت.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> و دیدم وحشِ دیگری که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانندِ بره داشت و مانندِ اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.

آغاز و پایانِ وحشِ زمین با سخن گفتنِ آن مشخص می‌شود. در سال ۱۷۹۸، آخاب همهٔ اسرائیل را به کوه کرمل فرا خواند، جایی که ایلیا می‌خواست آزمونی برپا کند تا برای حاضران ثابت کند که خدای عبرانیان یا خدای ایزابل کدام‌یک خدای حقیقی است. ایزابل چهارصد و پنجاه پیامبرِ بعل و چهارصد پیامبرِ بیشه داشت. خدای دروغین بعل خدایی مذکر بود و خدای دروغین عشتروت خدایی مونث بود.

Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.

آن دو گروه از پیامبران کاذب نمایانگرِ اتحادِ کلیسا و دولت‌اند، زیرا در نبوت هرگاه زن و مردی با هم به تصویر کشیده می‌شوند، زن نمایانگرِ کلیسا و مرد نمایانگرِ دولت است. ایلیا با نسبتِ هشتصد و پنجاه به یک در اقلیت بود، هنگامی که با اتحادِ نامقدسِ کلیسا و دولت روبه‌رو شد؛ اتحادی که در خدایانِ کاذبِ مؤنث و مذکر و نیز در ازدواجِ آخاب و ایزابل تجسم یافته بود. تصویرِ کلیسا و دولت در آخاب و ایزابل، فسادِ شاخِ جمهوری‌خواهی را نشان می‌دهد و بعل و عشتاروت نمایانگرِ فسادِ شاخِ پروتستانتیسم‌اند.

The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.

موضوع، اعتراض ایلیا به دین فاسدی بود که تیاتیره در باب دوم مکاشفه نمایندهٔ آن است. ایلیا نمایانگر یک پروتستان بود، زیرا تنها تعریف پروتستان این است: کسی که علیه رُم اعتراض می‌کند. اعتراض ایلیا نمایانگر اعتراضی است به ترکیب کلیسا و دولت که از طریق اتحاد نامقدس میان دولتی فاسد و کلیسایی فاسد صورت می‌گیرد.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> لیکن چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن ایزابل را که خود را نبیه می‌خوانَد اجازه می‌دهی تا تعلیم دهد و بندگان مرا بفریبد تا زنا کنند و از چیزهایی که برای بت‌ها قربانی شده است بخورند. و به او فرصت دادم تا از زناکاری‌اش توبه کند؛ اما توبه نکرد. اینک او را بر بستر می‌افکنم و آنان را که با او زنا می‌کنند، مگر آنکه از اعمال خود توبه کنند، به تنگیِ عظیم دچار خواهم ساخت. مکاشفه ۲:۲۰-۲۲.

Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.

خوردن نمایانگر همان پیامی است که می‌پذیرید، و پیامی که برای بت‌ها قربانی می‌شود نمایانگر تعالیم کاتولیسیسم است؛ یعنی همان نمادِ بت‌پرستیِ نفرت‌انگیز. قوم خدا در قرون تاریک بسیاری از تعالیم بت‌پرستانهٔ کاتولیسیسم، به‌ویژه پرستش خورشید را پذیرفته بودند.

Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.

زنا رابطه‌ای نامشروع است و به‌طور نبوی نشان‌دهندهٔ جوهرهٔ همان چیزی است که قانون اساسی منع می‌کند: پیوند کلیسا و دولت. آخاب در رابطه‌ای نامشروع با ایزابل بود، زیرا او به‌عنوان پادشاه اسرائیل نباید با شاهزاده‌بانویی مشرک ازدواج می‌کرد. عیسی، یوحنا تعمیددهنده را ایلیا معرفی کرد، و خودِ یوحنا نیز با همان رابطهٔ ناپاک روبه‌رو شد، هنگامی که هیرودیس را به‌خاطر ازدواج با هیرودیاس، زنِ برادرش، توبیخ کرد.

> For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.

> زیرا هیرودیس یوحنا را دستگیر کرده بود، او را بسته بود و به خاطر هیرودیاس، زنِ برادرش فیلیپُس، به زندان انداخته بود. زیرا یوحنا به او می‌گفت: روا نیست که او را داشته باشی. متی ۱۴:۳، ۴

Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).

رویارویی ایلیا با آخاب و ایزابل پیش‌نمونه‌ای از رویارویی یوحنا با هرودیس و هرودیاس بود، زیرا هر دو رابطه نمایانگر پیوند نامشروع کلیسا و دولت بودند. این دو با هم نمایانگر پیام ایلیا نزد صد و چهل و چهار هزارند؛ همانانی که با پاپیت (ایزابل و هرودیاس)، ده پادشاه که نمایندهٔ سازمان ملل متحدند (آخاب و هرودیس)، و ایالات متحده که نمایندهٔ نبی کاذب است (پیامبران کاذبِ کرمل و سالومه، دخترِ هرودیاس) روبه‌رو می‌شوند.

The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.

زمینهٔ نبوی در کرمل شامل دفاع ایلیا از قانون اساسی ایالات متحده است که اصل جدایی دین از دولت را تثبیت می‌کند.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> و چنین شد که چون آخاب ایلیا را دید، آخاب به او گفت: آیا تو هستی که اسرائیل را به آشوب می‌اندازی؟ او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نینداخته‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت چنین کرده‌اید، زیرا شما فرمان‌های خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای. اول پادشاهان ۱۸:۱۷، ۱۸

The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.

قانون اساسی مقرر کرد که دو شاخِ جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم همواره از یکدیگر جدا بمانند. اما مکاشفه نشان می‌دهد که وقتی ایالات متحده در نهایت مانند اژدها سخن بگوید، این کار را زمانی خواهد کرد که کلیساهای مرتدِ ایالات متحده زمام امور را به دست گیرند و با دولتِ مرتد متحد شوند.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> اما «تصویر برای وحش» چیست؟ و چگونه باید شکل بگیرد؟ این تصویر به‌دست وحشِ دوشاخ ساخته می‌شود و تصویری برای آن وحش است. همچنین «تصویرِ وحش» نیز خوانده می‌شود. پس برای اینکه بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید شکل بگیرد، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش، یعنی پاپیّت، را مطالعه کنیم.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> وقتی کلیسای اولیه با دور شدن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای کنترل وجدان‌های مردم، در پی حمایت قدرت دنیوی برآمد. نتیجه آن نظام پاپی بود: کلیسایی که قدرت دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبرد مقاصد خود، به‌ویژه برای مجازات «بدعت»، به کار برد. برای آن‌که ایالات متحده تصویری از وحش پدید آورد، قدرت دینی باید چنان بر حکومت مدنی مسلط شود که اقتدار دولت نیز به دست کلیسا برای تحقق مقاصد خود او به کار گرفته شود. مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.

ایلیا در کوه کرمل نماد کارِ پیروان میلر بود، و پیروان میلر در تقابل با کسانی که به‌تازگی از زیر نفوذ کاتولیسیسم بیرون آمده بودند اما با ردّ نور فرشتهٔ نخست بازگشت به روم را برگزیدند، به‌عنوان پیامبر حقیقی شناخته شدند. ازاین‌رو، پیام فرشتهٔ دوم در بهار ۱۸۴۴ عبارت بود از معرفی فرقه‌های پروتستان به‌عنوان دختران بابل، و پیروان میلر به‌عنوان شاخِ اصیلِ پروتستان.

When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.

وقتی خدا قوم اسرائیل باستان را از بردگی مصر بیرون آورد و از میان آب‌های دریای سرخ عبور داد، او روندی تدریجی از آزمون‌ها را آغاز کرد که با آزمون منّ آسمانی شروع شد.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> «نور انباشتهٔ قرونِ گذشته بر ما می‌تابد. گزارشِ فراموشیِ قومِ اسرائیل برای روشنگریِ ما محفوظ مانده است. در این عصر، خدا دست به کار شده است تا مردمی از هر قوم، قبیله و زبان را برای خود گرد آورد. در جنبشِ ظهور، او برای میراثِ خود عمل کرده است، همان‌گونه که برای بنی‌اسرائیل در بیرون آوردنشان از مصر عمل کرد. در سرخوردگیِ بزرگِ سالِ ۱۸۴۴، ایمانِ قومِ او آزموده شد، همان‌گونه که ایمانِ عبرانیان نزدِ دریای سرخ آزموده شد.» گواهی‌ها، جلد ۸، صفحات ۱۱۵ و ۱۱۶.

The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.

ناامیدیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به درکِ قدسِ آسمانی انجامید؛ به‌دنبال آن، آزمونِ سبت مطرح شد، همان‌گونه که آزمونِ مَنّا نخستینِ سلسله‌ای از ده آزمون برای اسرائیلِ باستان شد.

> “The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.

> خداوند در سال ۱۸۴۷، هنگامی که برادران در روز سبت در تاپشمِ ایالت مین گرد هم آمده بودند، رؤیای زیر را به من داد.

> “We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.

> ما روح دعا را به شکلی غیرمعمول احساس کردیم. و هنگامی که دعا می‌کردیم، روح‌القدس بر ما نازل شد. بسیار شاد بودیم. به‌زودی از هرچه زمینی بود فارغ شدم و در رؤیایی از جلال خدا غرق شدم. دیدم فرشته‌ای با شتاب به سوی من پرواز می‌کند. او به‌سرعت مرا از زمین به شهر مقدس برد. در آن شهر معبدی دیدم و وارد آن شدم. پیش از آنکه به نخستین پرده برسم، از دری گذشتم. این پرده کنار زده شد و من به قدس وارد شدم. در آنجا مذبح بخور، چراغدان با هفت چراغ، و میزی را دیدم که نان‌های تقدیمی بر آن بود. پس از مشاهدهٔ جلالِ قدس، عیسی پردهٔ دوم را بالا زد و من به قدس‌الاقداس وارد شدم.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> در قدس‌الاقداس دیدم که تابوتی هست؛ سطح فوقانی و جوانب آن از خالص‌ترین طلا پوشیده بود. بر هر سرِ تابوت یک کروبی زیبا بود که بال‌هایش را بر آن گسترده بود. صورت‌هایشان به سوی یکدیگر بود و به پایین می‌نگریستند. میان آن فرشتگان مجمره‌ای زرّین بود. بر فراز تابوت، همان‌جا که فرشتگان قرار داشتند، جلالی بسیار درخشان بود که چون تختی می‌نمود که خدا بر آن سکونت دارد. عیسی در کنار تابوت ایستاده بود، و چون دعاهای مقدسان نزد او بالا می‌آمد، بخورِ در مجمره دود برمی‌خاست و او دعاهای آنان را با دودِ بخور به حضور پدرش تقدیم می‌کرد. در تابوت، کوزهٔ طلاییِ مَنّ، عصای هارون که شکوفه آورده بود، و الواح سنگی که مانند کتابی بر هم تا می‌شدند، قرار داشت. عیسی آنها را گشود و دیدم که ده فرمان با انگشت خدا بر آنها نوشته شده است. بر یکی چهار فرمان بود و بر دیگری شش فرمان. آن چهار فرمانِ لوح نخست از شش فرمان دیگر درخشان‌تر می‌درخشیدند. اما چهارمی، یعنی فرمان سبت، از همه نورانی‌تر می‌درخشید؛ زیرا سبت جدا نهاده شده بود تا به احترام نام قدوس خدا نگه داشته شود. سبت مقدس باشکوه می‌نمود؛ هاله‌ای از جلال دور تا دور آن را فرا گرفته بود. دیدم که فرمان سبت به صلیب میخکوب نشده بود. اگر چنین می‌بود، آن نه فرمان دیگر نیز چنین می‌بود؛ و آنگاه آزاد بودیم همهٔ آنها را، همچون چهارمی، زیر پا بگذاریم. دیدم که خدا سبت را تغییر نداده است، زیرا او هرگز تغییر نمی‌کند. اما پاپ آن را از روز هفتم به روز نخستِ هفته تغییر داده بود؛ زیرا بنا بود زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. نوشته‌های آغازین، ۳۲.

When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.

وقتی پروتستان‌ها در سال ۱۷۹۸ از عصرِ تاریک بیرون آمدند و مُهرِ کتابِ دانیال گشوده شد، ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب‌مقدس، یعنی وحشِ زمینیِ دوشاخ‌دارِ بابِ سیزدهمِ مکاشفه، گام در مسیرِ تاریخِ نبوی نهاد. پروتستانتیسم بر سندِ مقدسی به نامِ کتاب‌مقدس بنا شد و جمهوریت بر سندِ مقدسی به نامِ قانونِ اساسی. خدا، کلیسای خود در بیابان را از عصرِ تاریکی بیرون آورده بود، اما همان‌گونه که در دورانِ بردگی در مصر برای اسرائیلِ باستان رخ داده بود، فرمانِ سبت فراموش شده بود. چنان‌که اسرائیل در مسیرِ دریافتِ شریعت در سینا از دریای سرخ گذشت، اسرائیلِ امروزی نیز در مسیرِ خود به‌سوی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ از اقیانوسِ اطلس عبور کرد، جایی که شریعت بار دیگر آشکار می‌گشت. خداوند بار دیگر قومی را برمی‌انگیخت تا امانت‌دارانِ شریعتِ او و امانت‌دارانِ مکاشفاتِ نبویِ او باشند و ردای پروتستانتیسم را به دوش بکشند. به اسرائیلِ باستان دو لوحِ ده فرمان به‌عنوانِ نمادِ رسالتشان برای امانت‌داریِ شریعتِ او داده شد، و به اسرائیلِ امروزی دو لوحِ حبقوق به‌عنوانِ نمادِ رسالتشان به‌منزلهٔ امانت‌دارانِ کلامِ نبویِ او.

Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.

اسرائیل معاصر می‌بایست هنگام ارائهٔ پیام فرشتهٔ سوم به جهان، یعنی همان پیامی که حاملان ردای پروتستانتیسم اعلام می‌کنند، هر دو مجموعهٔ دو لوح را با خود حمل می‌کرد. پروتستانتیسمی که از دوران تاریک قرون وسطی بیرون آمد، آن زمان هنوز کامل نبود، همان‌گونه که اسرائیل باستان هنگام گذر از دریای سرخ کامل نشده بود. پروتستانتیسم شعار «کتاب مقدس و فقط کتاب مقدس» را اعلام کرده بود، اما به سبب قرن‌ها تغذیه از آموزه‌های مشرکانهٔ کلیسای کاتولیک رومی (چیزهای قربانی‌شده برای بت‌ها)، فهمی ناقص از کلام خدا داشت. خدا مقرر کرده بود که پروتستانِ حقیقی تمام کلام خدا را نمایندگی کند، چنان‌که با «شریعت و پیامبران» نمادین شده است؛ دو مجموعهٔ دو لوح که هم کار قوم خدا و هم سرشت خدا را نمایندگی می‌کنند. کار فرشتهٔ نخست این بود که قومی پروتستانِ اصیل پدید آورد که امینان شریعت او و کلام نبوی او باشند.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> خدا در این روزگار کلیسای خود را، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، فراخوانده است تا چون نوری در جهان بایستد. به‌وسیله تبرِ نیرومندِ حقیقت، یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود بیاورد. او ایشان را امینانِ شریعتِ خود ساخته و حقایقِ عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همان‌گونه که اقوالِ مقدس به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگرِ مردمی هستند که نورِ پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوانِ کارگزارانِ او بیرون می‌روند تا هشدار را در سراسرِ طول و عرضِ زمین طنین‌انداز کنند. گواهی‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.

هشداری که کسانی که به‌عنوان امانت‌دارانِ دو مجموعهٔ دو لوح شناخته شده‌اند باید اعلام کنند، علیه پذیرفتن نشانِ کاتولیسیسم است. آن اعتراض علیه رابطۀ نامشروع آخاب و ایزابل است و ایلیا آن را بر کوه کرمل نمایان ساخت. دادنِ دو لوحِ سنگی در کوه سینا، نمونه‌ای از دادنِ دو لوحِ پارچه‌ایِ حبقوق در سال‌های ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۹ بود. دو لوحِ حبقوق نماد رابطۀ عهد میان خدا و قوم پروتستانِ اوست. رد کردنِ آن لوح‌ها همانند رد کردنِ شریعتِ خدا از سوی اسرائیلِ باستان خواهد بود.

The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.

پیروان میلر وارد قدس‌الاقداس شدند و نور سبت را دریافت کردند، اما فرایندِ آزمون هنوز به پایان نرسیده بود. هم‌زمان شاخِ جمهوریت در همان سیر تاریخی پیش می‌رفت. و هر دو شاخ در پیشروی مشترک خود در سال ۱۸۶۳ به نقطهٔ عطفی دست یافتند.

Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.

پیام ایلیای میلر یک فرایندِ تطهیرِ تدریجی پدید آورد که هدفِ آن استقرارِ شاخِ پروتستان بود، و در همان دورهٔ تاریخی، شاخِ جمهوری‌خواه نیز با یک فرایندِ تدریجیِ توسعهٔ سیاسی همراه بود. هر دو شاخ بر همان وحشِ زمین‌اند، پس باید در سراسرِ تاریخِ وحشِ زمین همگام سیر کنند.

The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?

نخستین ویژگی نبویِ شاخ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین، اقدام به سخن گفتنِ قانون اساسی برای لازم‌الاجرا شدن آن در سال ۱۷۸۹ بود. در سال ۱۷۹۸ (زمانِ پایان، هنگامی که کتاب دانیال مُهرگشایی شد)، وحشِ زمین برای نخستین‌بار به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس سخن گفت. ۱۷۹۸ سرآغازِ ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس بود، و سخن گفتنی که در آغازِ تاریخِ وحشِ زمین در ۱۷۹۸ رخ داد، نمونه‌واره‌ای از آخرین باری بود که آن ششمین پادشاهی سخن خواهد گفت، و آن زمان به‌صورت صدای اژدها نمایانده شده است. وقتی قوانینِ به تصویب‌رسیده توسط شاخ جمهوری‌خواه در ایالات متحده در سال ۱۷۹۸ را در نظر می‌گیریم، باید انتظار داشته باشیم نمونه‌واره‌ای از قوانینی را ببینیم که هم‌زمان با «قانون یکشنبه»، زمانی که ایالات متحده چون اژدها سخن می‌گوید، تصویب خواهند شد. هنگامی که چهار قانونِ زیر را بررسی می‌کنیم، از خود بپرسید آیا آن چهار قانونِ مصوبِ ۱۷۹۸ امضای نبویِ آلفا و اُمگا را دارند؟

In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.

در سال ۱۷۹۸، ایالات متحده چند قانون مهم را که به «قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی» شناخته می‌شوند تصویب کرد. این قوانین مجموعه‌ای از چهار قانون بودند که توسط کنگره تحت کنترل فدرالیست‌ها به تصویب رسیدند و با امضای رئیس‌جمهور جان آدامز، دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده و معاون پیشین رئیس‌جمهور جورج واشینگتن، به قانون تبدیل شدند.

The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.

قانون تابعیت: این قانون شرط اقامت لازم برای مهاجران برای دریافت شهروندی ایالات متحده را از ۵ به ۱۴ سال افزایش داد. هدف اصلی آن مهار نفوذ مهاجران تازه‌وارد بود که اغلب با حزب مخالف، دموکرات-جمهوری‌خواهان، همسو بودند.

The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.

قانون دوستان بیگانه: این قانون به رئیس‌جمهور اختیار می‌داد در دوران صلح، اتباع بیگانه‌ای را که تهدیدی برای امنیت ایالات متحده تلقی می‌شدند از کشور اخراج کند. این قانون به رئیس‌جمهور اجازه می‌داد هر تبعهٔ بیگانه‌ای را که خطرناک تشخیص می‌داد بازداشت و از کشور اخراج کند.

The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.

قانون بیگانگانِ دشمن: این قانون اجازهٔ دستگیری، بازداشت و اخراج شهروندان کشورهای در حال جنگ با ایالات متحده را می‌داد. این قانون به‌عنوان اقدامی احتیاطی در فضای پرتنش اواخر دههٔ ۱۷۹۰ به تصویب رسید.

The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.

قانون فتنه‌انگیزی: این، بحث‌برانگیزترینِ قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی است. این قانون انتشار نوشته‌های «دروغین، رسواکننده و مغرضانه» علیه دولت یا مقام‌های آن را، با قصد بدنام کردن یا بی‌اعتبار ساختن آن‌ها، جرم تلقی می‌کرد. منتقدان این را حمله‌ای مستقیم به آزادی بیان و آزادی مطبوعات می‌دانستند.

The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.

قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی بسیار جنجالی بودند و با مخالفت قابل توجهی از سوی دموکرات-جمهوری‌خواهان روبه‌رو شدند؛ کسانی که معتقد بودند این قوانین حقوق بنیادین قانون اساسی را نقض کرده و حزب سیاسی آنان را هدف قرار داده است. آنها استدلال می‌کردند که این قوانین تعدی به متمم اول قانون اساسی است، که از آزادی بیان و مطبوعات حفاظت می‌کند. در نهایت، این قوانین در انتخابات ۱۸۰۰ نقش داشتند و هنگامی که توماس جفرسون و دموکرات-جمهوری‌خواهان ریاست‌جمهوری و کنگره را به دست آوردند، این امر به لغو قانون فتنه‌انگیزی انجامید.

The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.

حزب دموکرات-جمهوری‌خواه بر این باور بود که این قوانین حقوق بنیادینی را که قانون اساسی پاس می‌دارد نقض می‌کنند، و نیز معتقد بود که این قوانین حزب سیاسی رقیب را هدف گرفته‌اند. این اهمیتی ندارد که این قوانین لغو شدند یا بعدها منقضی شدند؛ آلفا و امگا پایان را با آغاز نشان می‌دهد. در آن دوره تاریخی که این قوانین تصویب شدند یا «گفته» شدند که قانون‌اند، حزب فدرالیست با مخالفت حزبی به نام دموکرات-جمهوری‌خواهان روبه‌رو بود. تحول حزب دموکرات-جمهوری‌خواه در نهایت به پیدایش حزب جمهوری‌خواه انجامید؛ حزبی که عمدتاً بر پایه موضع ضد برده‌داری گرد هم آمد.

The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.

مورخان، ۱۸۶۳ را دقیقاً نقطۀ مرکزی جنگ داخلی می‌دانند؛ جنگی که بر مسئلۀ برده‌داری بنا شده بود. ۱۸۶۳ همچنین برای پرچمداران جدیدِ شاخِ پروتستان نشانۀ راه است؛ کسانی که سپس نخستین پیشگوییِ زمانیِ داده‌شده به میلر از سوی فرشتگان را رد کردند (پیشگوییِ «هفت بار» از سفر لاویان، فصل بیست‌وشش). آیا ممکن است صرفاً یک تصادف باشد که پیشگوییِ «هفت بار» دقیقاً بر قوانین برده‌داریِ مقرر در فصل پیشینِ سفر لاویان بنا شده است؟ «لعنت»ی که با «هفت بار» شناخته می‌شود، وعده می‌داد که اگر قوانین عهدِ فصل بیست‌وپنج زیر پا گذاشته شوند، اسرائیل تاریخ خود را با بازگشت به همان برده‌داری‌ای که در آغاز سفرش، کنار دریای سرخ، از آن بیرون آورده شده بود، به پایان خواهد رساند.

From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.

از ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳، حزب سیاسیِ دموکرات-جمهوری‌خواه دستخوش مجموعه‌ای از تصفیه‌ها یا تکان‌ها شد. از ۱۷۹۸ به بعد، و به‌ویژه از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۱۸۶۳، جنبش میلریتی دستخوش مجموعه‌ای از تصفیه‌ها و تکان‌ها شد.

The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.

حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، که یکی از احزاب سیاسی اولیه در ایالات متحده بود، به‌طور مستقیم به حزب جمهوری‌خواه مدرنِ امروز تبدیل نشد. در عوض، در طول زمان دستخوش مجموعه‌ای از تغییرات و انشعاب‌ها شد و سرانجام پیش از ظهور حزب جمهوری‌خواه، به شکل‌گیری چندین حزب سیاسی متفاوت انجامید.

The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.

حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، که اغلب با توماس جفرسون و جیمز مدیسون پیوند داده می‌شود، در اواخر قرن هجدهم به‌عنوان پاسخی به حزب فدرالیست تأسیس شد. دموکرات-جمهوری‌خواهان از تفسیر سخت‌گیرانه قانون اساسی، حقوق ایالات و منافع کشاورزی حمایت می‌کردند.

However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:

با این حال، تا دههٔ ۱۸۲۰، حزب دموکرات-جمهوری‌خواه در امتداد تقسیم‌بندی‌های منطقه‌ای و ایدئولوژیک دچار انشقاق شد. انشعاب اصلی در دوران «احساسات خوش» (۱۸۱۷–۱۸۲۵) رخ داد، زمانی که مخالفت نیرومندی با ریاست‌جمهوری جیمز مونرو وجود نداشت. این دورهٔ آرامش سیاسی به افول حزب دموکرات-جمهوری‌خواه انجامید. این حزب در نهایت به چند جناح تقسیم شد و به گروه‌های سیاسی زیر تبدیل شد:

Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.

حزب دموکرات: پیروان اندرو جکسون، که او در سال ۱۸۲۹ هفتمین رئیس‌جمهور شد، حزب دموکرات را تشکیل دادند. دموکرات‌های جکسونی از یک قوهٔ مجریهٔ قدرتمند، گسترش به سوی غرب، و حق رأی گسترده‌تر برای مردان سفیدپوست حمایت می‌کردند.

National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.

حزب جمهوری‌خواه ملی: این حزب در واکنش به ریاست‌جمهوری اندرو جکسون پدید آمد و بعدها با دیگر گروه‌های ضدِ جکسون ادغام شد تا حزب ویگ را تشکیل دهد. جمهوری‌خواهان ملی به‌طور کلی گرایش بیشتری به حمایت از دولت فدرالِ قدرتمند و توسعهٔ اقتصادی داشتند.

Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.

حزب ضد فراماسونری: این حزب سیاسی کوتاه‌عمر در دههٔ ۱۸۲۰ پدیدار شد، عمدتاً در واکنش به نگرانی‌ها دربارهٔ نفوذ انجمن مخفی فراماسونری. این حزب برخی از دموکرات-جمهوری‌خواهان پیشین را در خود جذب کرد.

The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.

حزب ویگ: این حزب در دههٔ ۱۸۳۰ تشکیل شد و شامل جمهوری‌خواهانِ ملیِ سابق، ضدفراماسون‌ها و دیگر گروه‌های مخالف بود. مشخصهٔ آنان مخالفت با سیاست‌های جکسونی، حمایت از دولت فدرالِ نیرومند و ترویج توسعهٔ صنعتی و اقتصادی بود.

The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.

حزب جمهوری‌خواه امروزی در دههٔ ۱۸۵۰ به‌عنوان پاسخی مستقیم به تنش‌های فزایندهٔ منطقه‌ای بر سر برده‌داری بنیان‌گذاری شد. این حزب ویگ‌های سابق، دموکرات‌های مخالف برده‌داری، اعضای حزب خاک آزاد و دیگرانی را که با گسترش برده‌داری به قلمروهای جدید مخالف بودند، به خود جذب کرد. نخستین نامزد ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه، جان سی. فریمونت، در انتخابات ۱۸۵۶ شرکت کرد و نخستین نامزد پیروز این حزب، آبراهام لینکلن، در سال ۱۸۶۰ برگزیده شد. بنابراین، حزب جمهوری‌خواه جدا از سنت دموکرات-جمهوری‌خواه پدید آمد و در تاریخ سیاسی آمریکا مسیر متمایزی را پیمود.

By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.

تا سال ۱۸۶۰، حزب جمهوری‌خواه نخستین رئیس‌جمهور خود را انتخاب کرد. این حزب بر پایهٔ ائتلافی از احزاب سیاسیِ مخالفِ برده‌داری شکل گرفته بود. در سال ۱۸۶۳، اعلامیهٔ آزادی بردگان با "گفتن" برده‌داری را از میان برد. در سال ۱۸۶۳، شاخ جمهوری‌خواه که در آن زمان توسط حزب جمهوری‌خواه نمایندگی می‌شد، با "گفتن" برده‌داری را از میان برد، در حالی که شاخ پروتستان از حالتِ یک جنبش خارج شد و به کلیسای ادونتیست روز هفتم تبدیل شد. جنبش میلری‌ها در ماه مه ۱۸۶۳ از نظر قانونی و رسمی پایان یافت، و در همان سال سوگند موسی، یعنی پیشگوییِ برده‌داری، رد شد. هر که گوش شنوا دارد، بشنود.

At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.

در این مقطع، ارائه‌ی مروری کوتاه بر «سوگند موسی»، با عنوانی که پیامبر دانیال بر آن نهاده است، می‌تواند آگاهی‌بخش باشد.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> بلی، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده‌اند، با روی گرداندن، تا از صدای تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت و سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، نوشته شده، بر ما فرو ریخته است؛ زیرا بر ضد او گناه کرده‌ایم. دانیال ۹:۱۱

William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.

ویلیام میلر که هنگام مطالعهٔ کلام خدا به‌وسیلهٔ جبرئیل و فرشتگان دیگر هدایت می‌شد، نخست به «هفت بار» در لاویان، باب بیست‌وشش رهنمون شد. گواهی میلر این است که در مطالعهٔ کتاب مقدس از سفر پیدایش آغاز کرد و بنابراین آشکار است که بسیار پیش از آنکه به دو هزار و سیصد سالِ دانیال، باب هشت، آیهٔ چهارده برسد، به لاویان رسیده بود. او منحصراً از کتاب مقدس و یک کنکوردانسِ کرودن استفاده می‌کرد.

Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.

کنکوردانس کرودن هیچ ارجاعی به واژه‌های عبری یا یونانی که سپس به انگلیسیِ کتاب مقدس کینگ جیمز ترجمه شدند، ندارد. میلر برای هدایت درک خود از یک واژه یا قطعه‌ای از کتاب‌مقدس، «سیاق» قطعه‌ای را که مطالعه می‌کرد در نظر می‌گرفت. در مورد درک او از «هفت بار»، به‌سادگی می‌توان دید که سیاق «هفت بار» در باب بیست‌وششِ لاویان، باب بیست‌وپنج است.

Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”

فصل بیست‌وپنج به استراحت زمین، یوبیل و قوانین برده‌داری می‌پردازد. قوانینِ فصل بیست‌وپنج بخشی از «شریعت موسی، بندهٔ خدا»ست که در صورت اطاعت برکت به بار می‌آورد و در صورت نافرمانی «لعنت» به دنبال دارد. در فصل بیست‌وشش، لعنتِ «هفت برابر» معادل دوهزار و پانصد و بیست سال است و در چارچوب آشکار قوانینِ استراحت زمین و اصولِ برده‌داری بیان می‌شود. در فصل بیست‌وشش این کیفر «مخاصمهٔ عهد من» نامیده می‌شود.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز بر خلاف شما رفتار خواهم کرد و به‌سبب گناهانتان شما را هفت بار دیگر تنبیه خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد تا به‌سبب نقض پیمان من انتقام گیرد؛ و چون در میان شهرهایتان گرد آیید، طاعون را در میان شما می‌فرستم و به دست دشمن سپرده خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.

در سیاق، «عهد»ی که خدا بر سر آن «مخاصمه» دارد همان عهدی است که پیش‌تر در فصل بیست‌وپنج یاد شده است. مجازاتِ «هفت بار» «مخاصمهٔ» خدا بر سرِ «عهد» نامیده می‌شود و «لعنتِ» پیوسته به آن این است که اسرائیل «به دست دشمنانشان سپرده شوند»، و چون به سرزمین دشمنان درآیند (همان‌گونه که دانیال بود)، اسرائیل بردگانِ دشمنان خود خواهند شد.

When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”

وقتی موسی باب بیست‌وششمِ سفر لاویان را نوشت، اسرائیلِ باستان تازه از بردگیِ مصر رها شده بود و اصولِ مربوط به بردگی که در باب بیست‌وپنجم بیان شده بود، یا موجب برکت می‌شد یا موجب لعنت. اسرائیلِ باستان هرگز احکامِ سالِ یوبیل را رعایت نکرد و نهایتاً هم پادشاهیِ شمالی و هم پادشاهیِ جنوبی برای «هفت زمان» پراکنده شدند تا آنچه دانیال «لعنتِ موسی» خواند، تحقق یابد.

The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.

رابطهٔ عهدی میان خدا و اسرائیل که با بردگی آنان در مصر آغاز شده بود، با بردگی آنان به دستِ آشور و بابل پایان یافت. «هفت زمان» علیه پادشاهی شمالی در سال 1798 پایان یافت و «هفت زمان» علیه پادشاهی جنوبی در سال 1844 پایان پذیرفت. نقطهٔ آغازِ این دو دورهٔ «هفت زمان» در فصل هفتمِ کتاب اشعیا با پیشگویی‌ای دربارهٔ شصت و پنج سال مشخص شده است که اشعیا آن را در سال 742 پیش از میلاد به شاه آحازِ یهودا اعلام کرد.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.

اشعیا مشخص کرده بود که «در مدت» شصت و پنج سال از زمانی که این نبوت در 742 پیش از میلاد اعلام شد، پادشاهی شمالی از هم خواهد پاشید. نوزده سال بعد، در 723 پیش از میلاد، پادشاهی شمالی اسرائیل به دست پادشاه آشور به بردگی گرفته شد و چهل و شش سال بعد پادشاه بابل در 677 پیش از میلاد پادشاهی جنوبی یهودا را به بردگی برد. این نبوت شصت و پنج ساله شش نقطه عطف تاریخی پدید می‌آورد. نخستین آن 742 پیش از میلاد است، زمانی که این پیشگویی مطرح شد. نوزده سال بعد، در 723 پیش از میلاد، پادشاهی شمالی به دست آشوریان به بردگی گرفته شد. چهل و شش سال بعد، در 677 پیش از میلاد، پادشاهی جنوبی به دست بابلیان به بردگی گرفته شد. نخستین دوره 2520 ساله که در 723 پیش از میلاد آغاز شد، در 1798 پایان یافت. سپس در 1844 دوره 2520 ساله‌ای که در 677 پیش از میلاد آغاز شده بود، به پایان رسید. از 1844، این پیشگویی نوزده سال امتداد یافت و در 1863 برای تکمیل کل ساختار نبوی به انجام رسید، زیرا وقتی آلفا و امگا نوزده سال را برای آغاز این ساختار نشان‌گذاری کرد، باید نوزده سال نیز برای رسیدن به پایان آن وجود داشته باشد.

Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.

اسرائیلِ باستان از بندگیِ مصر رهایی یافت، و به‌سبب نافرمانی، هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبی دوباره به بندگی بازگشتند. نبوت‌ها از تاریخِ نبویِ اسرائیلِ جسمانیِ باستان فراتر رفته و به اسرائیلِ روحانیِ معاصر می‌رسند و بدین‌سان، موضوعِ همهٔ نشانه‌های راهِ نبوی، بندگی است.

The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.

نبوت باب هفتم اشعیا در سال ۷۴۲ قبل از میلاد، زمانی که جنگ داخلی قریب‌الوقوعی میان شمال و جنوب در حال آشکار شدن بود، به وسیله اشعیا به پادشاه شریر آحاز ارائه شد. پادشاهی جنوبی آحاز، سرزمین پرجلال حقیقی اسرائیل باستان بود. در سال ۱۷۹۸، سرزمین پرجلال روحانی نبوت کتاب‌مقدس به عنوان ششمین پادشاهی نبوت کتاب‌مقدس به حکومت رسید. وقتی هفت زمان علیه سرزمین پرجلال حقیقی در سال ۱۸۴۴ به پایان رسید، همچون تاریخ پادشاه آحاز، جنگ داخلی قریب‌الوقوعی در پیش بود. تا سال ۱۸۴۴، آشوب ناشی از فروپاشی احزاب سیاسی و شکل‌گیری ائتلاف‌ها کمابیش به دو دسته از گرایش‌های سیاسی سامان یافته بود. از نظر برده‌داری، دموکرات‌ها طرفدار برده‌داری و جمهوری‌خواهان مخالف برده‌داری بودند. از ۱۷۹۸ تا آغاز جنگ داخلی در ۱۸۶۰، روند شکل‌گیری دو دسته احزاب سیاسی تثبیت شده بود.

Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.

آحاز سرزمین پرجلالِ واقعی را نمایندگی می‌کرد و ازاین‌رو نمونهٔ سرزمین پرجلالِ روحانی بود. تاریخ آحاز نمادِ تاریخ نبوی است که در آن در سال ۷۴۲ پیش از میلاد نبوت اعلام شد و ازاین‌رو نمادِ تاریخی نیز هست که در آن آن نبوت پایان یافت. در آغازِ تاریخ، پادشاهیِ شمالی که از ده قبیله تشکیل می‌شد، در اعتراض به حکومتی که خدا برای دو قبیلهٔ جنوبی برقرار کرده بود، از آن دو قبیله جدا شده بود. ده قبیلهٔ شمالی کنفدراسیونی با سوریه تشکیل داده بودند که نمادِ اتحاد میان کنفدراسیونِ جنوبی و قدرتی بود که به‌طور نمادین توسط سوریه نمایندگی می‌شود.

This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.

این خلاصهٔ کوتاه نشان می‌دهد که «هفت‌برابر» در لاویان باب بیست‌وشش، وعده‌ای عهدی است که یا برکتِ اطاعت را مقرر می‌دارد یا «لعنت»ِ بردگی را برای نافرمانی. پادشاهی‌های شمالی و جنوبی با هم، به‌عنوان یک ملت واحد که از بردگی رها شده بود، آغاز شدند؛ اما در پایان‌های جداگانه‌شان، هر یک دوباره به بردگی افتادند.

The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.

آن شصت‌وپنج سالِ پایانیِ آن پیشگویی‌های بردگی با حضورِ اسرائیلِ روحانی در سرزمینِ روحانیِ پرجلال، درست در کانونِ یک جنگ داخلیِ شمال علیه جنوب، به پایان رسید. یکی از طرف‌های متخاصم در آن جنگ داخلی، پادشاهی‌ای بود که یک کنفدراسیون تشکیل داد و از حکومتی که از سوی خدا برقرار شده بود و در پادشاهیِ مقابل مستقر بود جدا شد.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.

از سال ۱۷۹۸ به بعد تا جنگ داخلی، بانگِ جمهوری‌خواهی دستخوش فرایندی شد که دو دسته از متخاصمانِ سیاسی پدید آورد که دو سوی مسائلِ برده‌داری را نمایندگی می‌کردند. متخاصمانِ طرفدارِ برده‌داری که در پیِ ادامهٔ برده‌داری بودند، در نبرد شکست خوردند.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.

از ۱۷۹۸ تا جنگ داخلی، شاخ پروتستانتیسم دستخوش فرایندی شد که دو دسته از ستیزه‌گران مذهبی پدید آورد که نماینده دو سوی مسائل برده‌داری بودند. ستیزه‌گرانِ طرفدارِ برده‌داری که می‌کوشیدند برداشت اولیه از پیشگوییِ برده‌داری را ادامه دهند، نبرد را باختند.

In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.

در سال ۱۸۶۳، شیپورِ جمهوری‌خواهی موفق شد رویّهٔ برده‌داری را رد کند.

In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.

در سال ۱۸۶۳، شیپورِ پروتستانتیسم در ردِ پیش‌گوییِ برده‌داری موفق شد.

In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.

با این کار آنان کارِ میلر، که الیاسِ زمانِ خودش بود، را رد کردند. با این کار همچنین «سوگندِ موسی» که سنگِ بنای زمانِ خودشان بود را نیز رد کردند. سپس موسی و الیاس رد شدند، اما در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازگشتند.

Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.

آلفا و امگا، زبان‌شناس شگفت‌انگیز، امضای الهیِ خود را در سراسر پیشگوییِ زمانیِ «سوگند موسی» ثبت کرد؛ همان که او خود آن را به‌عنوان پالمونی، شمارندهٔ شگفت، اعلام کرد. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید شد.

Back to Articles