Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Eight

کتاب دانیال - شماره صد و نود و هشت

Divine Gatherings and Prophetic Alignments: The Role of the 144,000 in the Eschatological Framework of Daniel 11:40

گردهمایی‌های الهی و همسویی‌های نبوی: نقش ۱۴۴٬۰۰۰ در چارچوب آخرالزمانی دانیال ۱۱:۴۰

Author

Jeff Pippenger

Published

May 1, 2024

Formats

PDF
Word

We are placing the line of the papacy, the line of apostate Republicanism, the line of apostate Protestantism, and the line of the one hundred and forty-four thousand into the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven. We are currently addressing that Christ gathers His people twice, and all the illustrations of gathering His people a second time represent the final sealing process of the one hundred and forty-four thousand.

ما خطِ دستگاه پاپی، خطِ جمهوری‌خواهیِ مرتد، خطِ پروتستانتیسمِ مرتد و خطِ یکصد و چهل و چهار هزار را در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ بابِ یازدهمِ دانیال قرار می‌دهیم. ما اکنون در حال پرداختن به این موضوع هستیم که مسیح قومِ خود را دو بار گرد می‌آورد، و همهٔ نمونه‌های گردآوریِ دوبارهٔ قومِ او نمایانگرِ فرایندِ نهاییِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار هستند.

When the divine symbol descends in a reform line the Lord then gathers a chosen people, who are thereafter tested. At the conclusion of the testing process there is a scattering, that is followed by His gathering those chosen people a second time, though many are left behind for failing the testing process. Christ began gathering His disciples at His baptism, and at the cross the disciples were scattered. After His resurrection He gathered His disciples a second time in advance of Pentecost. This line identified that a second gathering is accomplished upon the one hundred and forty-four thousand just before the Sunday law, which is typified by Pentecost. The cross identifies a disappointment, followed by a second gathering.

وقتی نماد الهی در یک خط اصلاح نازل می‌شود، آنگاه خداوند قومی برگزیده را گرد می‌آورد که پس از آن آزموده می‌شوند. در پایان فرایند آزمون، پراکندگی‌ای رخ می‌دهد که پس از آن او همان قوم برگزیده را برای بار دوم گرد می‌آورد، هرچند بسیاری به سبب مردود شدن در فرایند آزمون عقب می‌مانند. مسیح گرد آوردن شاگردان خود را از هنگام تعمیدش آغاز کرد و در ماجرای صلیب، شاگردان پراکنده شدند. پس از رستاخیزش، او پیش از پنطیکاست برای بار دوم شاگردان خود را گرد آورد. این خط نشان می‌دهد که گردآوریِ دوم برای صد و چهل و چهار هزار نفر درست پیش از قانونِ یکشنبه انجام می‌شود؛ قانونی که پنطیکاست نمونهٔ آن است. صلیب دلالت بر یک ناامیدی دارد و پس از آن گردآوریِ دوم صورت می‌گیرد.

The second gathering after the cross began when Christ descended from meeting with His Father after His resurrection. When the divine symbol descends God’s people are to eat the message, and after Christ descended, He ate with the disciples.

دومین گردهمایی پس از صلیب زمانی آغاز شد که مسیح پس از رستاخیزش و دیدار با پدرش، نزول کرد. هنگامی که نماد الهی فرود می‌آید، قوم خدا باید پیام را بخورند، و پس از آن‌که مسیح نزول کرد، او با شاگردان غذا خورد.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:30, 31.

> و چنین شد که چون با ایشان بر سر سفره نشست، نان را گرفت و آن را برکت داد و آن را شکست و به ایشان داد. آنگاه چشمانشان باز شد و او را شناختند؛ و از نظرشان ناپدید شد. لوقا ۲۴:۳۰، ۳۱.

At the second gathering after the cross Christ “breathed” the Holy Spirit upon His disciples.

در دومین اجتماع پس از صلیب، مسیح روح‌القدس را بر شاگردانش «دمید».

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> عملِ مسیح در دمیدنِ روح‌القدس بر شاگردانش و بخشیدنِ آرامشِ خود به آنان، همچون چند قطره پیش از بارشِ فراوانی بود که قرار بود در روزِ پنجاهه عطا شود. روح نبوت، جلد 3، 243.

In the second gathering after the disappointment of April 19, 1844, Christ removed His hand from the mistake of 1843.

در دومین گردهمایی پس از سرخوردگی ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، مسیح دست خود را از اشتباه ۱۸۴۳ کنار کشید.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> آن مؤمنانِ ناامیدی که نمی‌توانستند دریابند چرا پروردگارشان نیامده است، در تاریکی به حال خود رها نشدند. بار دیگر هدایت شدند تا به کتاب‌مقدس‌شان رجوع کنند و دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی ارقام برداشته شد و خطا آشکار گردید. دیدند که دوره‌های نبوی تا سال 1844 امتداد می‌یابند، و اینکه همان شواهدی که برای نشان دادنِ پایان‌یافتنِ دوره‌های نبوی در 1843 ارائه کرده بودند، نشان می‌داد که این دوره‌ها در 1844 پایان خواهند یافت. نوشته‌های اولیه، 237.

At the disappointment the second angel descended with a “writing in his hand.”

در آن ناامیدی، فرشتهٔ دوم با «نوشته‌ای در دستش» نازل شد.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’” Early Writings, 247.

> «فرشتهٔ نیرومند دیگری مأمور شد که به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای را در دست او گذاشت و چون به زمین آمد، فریاد زد: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.»» نوشته‌های اولیه، ۲۴۷.

The testing process that began with the arrival of the second angel, concluded at the Exeter camp meeting when the Holy Spirit was poured out and the message went like a tidal wave. That testing process was distinctly identified after the cross when the time period unto the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was preceded by a period of fifty days, that was in turn made up of a period of forty days, followed by a period of ten days which concluded at Pentecost.

فرایند آزمونی که با آمدن فرشتهٔ دوم آغاز شد، در گردهمایی اردوگاهی اکستر به پایان رسید؛ زمانی که روح‌القدس ریخته شد و پیام همچون موجی سهمگین گسترش یافت. آن فرایند آزمون پس از صلیب به‌روشنی شناخته شد، زیرا دوره‌ای که تا افاضهٔ روح‌القدس در پنطیکاست ادامه داشت، پیشاپیش با پنجاه روز مشخص شده بود؛ پنجاه روزی که خود از دوره‌ای چهل‌روزه و سپس دوره‌ای ده‌روزه تشکیل می‌شد که در پنطیکاست پایان یافت.

> “God’s people are to be constantly reaching up to him in prayer. It was after the early disciples had spent ten days in supplication, after all differences had been put away, and they had united in deep heart-searching, and in confession and putting away of sins, and in drawing together in holy fellowship, that the Holy Ghost came upon them, and the promise of Christ was fulfilled. There was a wonderful outpouring of the Holy Spirit. Suddenly there came from heaven the sound as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. ‘And the same day there were added unto them about three thousand souls.’” Review and Herald, March 11, 1909.

> قوم خدا باید پیوسته در دعا دستِ نیاز به سوی او برآورند. این پس از آن بود که شاگردان نخستین ده روز را در تضرع گذرانده بودند، پس از آن‌که همهٔ اختلافات کنار گذاشته شده بود، و آنان در دل‌کاویِ ژرف و در اعتراف و ترک گناهان و در گرد آمدن به مشارکتی مقدس، یکدل شده بودند، که روح‌القدس بر آنان آمد و وعدهٔ مسیح تحقق یافت. افاضه‌ای شگفت‌انگیز از روح‌القدس رخ داد. ناگهان از آسمان آوایی آمد، چون صدای وزش بادی تند و نیرومند، و تمام آن خانه‌ای را که در آن نشسته بودند پر کرد. "و در همان روز حدود سه هزار نفر به آنان افزوده شدند." Review and Herald، ۱۱ مارس ۱۹۰۹.

During the forty days Christ was in attendance teaching the disciples, and then He ascended. The ten days that followed was a period of preparation in advance of the Pentecostal outpouring of the Holy Spirit. The forty days of instruction that followed the cross aligns with April 19, 1844 unto the beginning of the Exeter camp meeting on August 12, 1844. The ten days which preceded Pentecost represented August 12 through 17, 1844, when the Millerites unified upon the message of the Midnight Cry brought by Samuel Snow. In that camp meeting two classes were manifested, and only one class received the Pentecostal outpouring at the conclusion of the meeting. In that period represented by the forty days one class received the instruction, and the other class refused the instruction. When the Midnight Cry arrived one class had the oil, the other did not.

در طی چهل روز، مسیح حاضر بود و شاگردان را تعلیم می‌داد؛ سپس عروج کرد. ده روز پس از آن، دوره‌ای برای آمادگی پیش از افاضهٔ پنتیکاستیِ روح‌القدس بود. چهل روزِ تعلیمِ پس از صلیب با 19 آوریل 1844 تا آغاز اجتماع اردوگاهیِ اکستر در 12 اوت 1844 منطبق است. ده روزی که پیش از پنتیکاست بود، نمایانگر 12 تا 17 اوت 1844 است؛ زمانی که پیروان میلر بر پیامِ «فریاد نیمه‌شب» که ساموئل اسنو آورد، متحد شدند. در آن اجتماعِ اردوگاهی دو گروه آشکار شدند و تنها یک گروه در پایان اجتماع افاضهٔ پنتیکاستی را دریافت کرد. در آن دوره که با چهل روز نمایانده شده بود، یک گروه تعلیم را دریافت کرد و گروه دیگر آن را نپذیرفت. وقتی فریاد نیمه‌شب رسید، یک گروه روغن داشت و گروه دیگر نداشت.

> “‘While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.’ By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. ‘They all slumbered and slept;’ one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself.” The Great Controversy, 395.

> «چون داماد دیر می‌کرد، همه چرت زدند و به خواب رفتند.» درنگِ داماد نشان می‌دهد که زمانِ انتظارِ آمدنِ خداوند سپری شد، سرخوردگی پدید آمد، و تأخیری ظاهری به نظر رسید. در این دورانِ بی‌اطمینانی، علاقهٔ سطحی‌نگران و نیمه‌دل‌ها به‌زودی سست شد و کوشش‌هایشان نیز فروکش کرد؛ اما آنان که ایمانشان بر شناختِ شخصیِ کتاب‌مقدس استوار بود، زیرِ پای خود صخره‌ای داشتند که امواجِ سرخوردگی نمی‌توانست آن را بشوید و ببرد. «همه چرت زدند و خوابیدند»؛ یک گروه با بی‌اعتنایی و ترکِ ایمانِ خویش، و گروهِ دیگر با شکیبایی منتظر ماند تا نوری روشن‌تر عطا شود. با این همه، در شبِ آزمایش، چنین می‌نمود که گروهِ اخیر تا اندازه‌ای غیرت و اخلاصِ خود را از دست داده‌اند. نیمه‌دل‌ها و سطحی‌نگران دیگر نمی‌توانستند بر ایمانِ برادرانِ خود تکیه کنند. هر کس باید خودش بایستد یا فرو افتد. مناقشهٔ عظیم، 395.

During the ten days leading to Pentecost, and the period of the Exeter camp meeting, Christ gathered His people a second time in advance of those people carrying His message to the world. When the third angel descended on October 22, 1844, the little flock was again disappointed and scattered, but a period of instruction began on October 22, 1844 as Christ led His people into the Most Holy Place. In 1849, the Lord stretched forth His hand a second time to gather again those whom He had gathered out of the disappointments of April 19 and October 22, 1844.

در ده روزِ منتهی به پنطیکاست، و نیز در دورهٔ گردهمایی اردوگاهی اکستر، مسیح برای بار دوم، پیش از آنکه آنان پیام او را به جهان برسانند، قوم خود را گرد آورد. وقتی فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نازل شد، گلهٔ کوچک بار دیگر ناامید و پراکنده شد، اما در همان ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دوره‌ای از تعلیم آغاز شد، هنگامی که مسیح قوم خود را به قدس‌الاقداس هدایت کرد. در سال ۱۸۴۹، خداوند بار دیگر دست خود را دراز کرد تا دوباره همانانی را گرد آورد که آنان را از ناکامی‌های ۱۹ آوریل و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بیرون آورده بود.

In 1844, the instruction was in regards to the message which the third angel had in his hand when he descended, but in the “period of doubt and uncertainty” that followed the great disappointment, many lost their way. By 1849, the work of gathering the little scattered flock was initiated, but what was illustrated by that history was the defeat of 1863, and the first Kadesh for modern Israel. The future victory of the one hundred and forty-four thousand and their work at the second Kadesh was delayed.

در سال ۱۸۴۴، رهنمود مربوط به پیامی بود که فرشتهٔ سوم هنگام فرود آمدن در دست داشت، اما در «دورهٔ تردید و عدم قطعیت»ی که پس از یأس بزرگ در پی آمد، بسیاری راه خود را گم کردند. تا سال ۱۸۴۹، کار گردآوری گلهٔ کوچکِ پراکنده آغاز شد، اما آنچه آن تاریخ نشان می‌داد، شکستِ ۱۸۶۳ و نخستین قادش برای اسرائیلِ نوین بود. پیروزی آیندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر و کارشان در قادشِ دوم به تأخیر افتاد.

When the Lord descended on September 11, 2001 He gathered His last-day people, gave them His spiritual food to eat, breathed His Spirit upon those people as He began to sprinkle the latter rain, and He also initiated a testing process that led to July 18, 2020, when His last day people were disappointed and scattered. For three and a half days they were dead in the street. Both the three and a half days, and the forty-day period in the time of Christ represent a wilderness. It is also represented by the period from April 19, 1844 unto August 12, 1844, and also the period from October 22, 1844 unto 1849.

وقتی خداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد، قوم آخرالزمانی خود را گرد آورد، خوراک روحانیِ خود را برای خوردن به آنان داد، هنگامی که شروع به ریزش بارانِ پسین کرد روح خود را بر آنان دمید، و همچنین فرایندِ آزمون را آغاز کرد که به ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ انجامید؛ زمانی که قوم آخرالزمانی او ناامید و پراکنده شدند. به مدت سه روز و نیم در خیابان مرده بودند. هم سه روز و نیم و هم دورهٔ چهل‌روزه در زمان مسیح، نمادِ بیابان‌اند. این همچنین با دورهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۱۲ اوت ۱۸۴۴، و نیز با دورهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۴۹ نمایانده می‌شود.

From July, 2023 unto the Sunday law, which is the ten days that preceded Pentecost, the camp meeting at Exeter from August 12 unto August 17, and the period from 1849 unto 1863, all align with one another. They represent the period of the second gathering of God’s last-day people. The period from the disappointment to the outpouring of the Holy Spirit is divided into two distinct periods.

از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه، که همان ده روز پیش از پنتیکاست است، بازهٔ ۱۲ اوت تا ۱۷ اوتِ اجتماع اردوگاهی در اکستر، و بازهٔ زمانیِ ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۳، همگی با یکدیگر هم‌راستا هستند. آنها نمایانگر دورهٔ دومِ گردآوری قومِ آخرالزمانیِ خدا هستند. دوره از سرخوردگی تا افاضهٔ روح‌القدس به دو دورهٔ متمایز تقسیم می‌شود.

Within the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven the line of apostate Protestantism (the nominal church), the line of Laodicean Seventh-day Adventism (nominal Adventism), the line of Catholicism, and the line of true Protestantism are all represented. Those four lines illustrate true Protestantism in controversy with a threefold union of the dragon (Judas), the beast (Catholicism) and the false prophet (apostate Protestantism).

در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال، خطّ پروتستانتیسمِ مرتد (کلیسای اسمی)، خطّ ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودیکیایی (ادونتیسمِ اسمی), خطّ کاتولیسیسم و خطّ پروتستانتیسمِ حقیقی همگی نمایان‌اند. این چهار خط نشان می‌دهند که پروتستانتیسمِ حقیقی در تقابل با اتحادی سه‌گانه از اژدها (یهودا)، وحش (کاتولیسیسم) و نبیِ کاذب (پروتستانتیسمِ مرتد) قرار دارد.

Within the very same hidden history the line of apostate Republicanism is also illustrated. Within that line a controversy between the Democrat (the dragon) and Republican parties (the image of the beast) is represented. The Republican party is to lead out in forming the image to the beast, and in so doing it manifests the prophetic characteristics of the beast (the papacy). In God’s word the papacy, who is the king of the north and also the beast, is given Egypt, (the dragon) as payment for services rendered for being used by God’s as a tool of judgment.

در همان تاریخ پنهان، خطّ جمهوری‌خواهیِ مرتد نیز به تصویر کشیده شده است. در آن خط، کشمکشی میان حزب دموکرات (اژدها) و حزب جمهوری‌خواه (تصویرِ وحش) نمود یافته است. حزب جمهوری‌خواه قرار است در شکل‌دهیِ تصویرِ وحش پیشگام باشد، و با این کار ویژگی‌های نبویِ وحش (پاپیّت) را آشکار می‌سازد. در کلام خدا، پاپیّت که هم پادشاهِ شمال و هم همان وحش است، مصر (اژدها) را به عنوان پاداشِ خدماتی که در مقام ابزارِ داوریِ خدا انجام داده است، دریافت می‌کند.

> Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:18–21.

> ای پسر انسان، نبوکدنصر پادشاه بابل لشکر خود را واداشت تا خدمتی بزرگ بر ضد صور انجام دهند؛ هر سری بی‌مو شد و هر شانه‌ای پوست‌کنده گشت، با این همه او و لشکرش برای خدمتی که بر ضد آن کردند، از جانب صور مزدی نیافتند. از این رو، خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک سرزمین مصر را به نبوکدنصر پادشاه بابل می‌دهم؛ او جمعیتش را خواهد برد، غنیمتش را خواهد گرفت و شکارش را خواهد گرفت؛ و این مزد سپاهش خواهد بود. زمین مصر را در برابر رنجی که برای آن برد و بر ضد آن خدمت کرد، به او داده‌ام، زیرا که ایشان برای من کار کردند، می‌فرماید خداوند یهوه. در آن روز شاخ خاندان اسرائیل را خواهم رویانید، و در میان آنان دهانت را خواهم گشود؛ و خواهند دانست که من یهوه هستم. حزقیال ۲۹:۱۸-۲۱.

Nebuchadnezzar, who is the king of the north in the passage, is given the land of Egypt as his wages, thus typifying that in the last days, the papacy is given Egypt, which is the dragon, which is the ten kings, the United Nations, who agree to give their seventh kingdom unto the beast for a short space.

نبوکدنصر، که در آن بخش از متن پادشاهِ شمال است، سرزمین مصر به‌عنوان مزدش به او داده می‌شود؛ و بدین‌سان نماد آن است که در روزهای آخر، مصر به نهاد پاپی داده می‌شود، که همان اژدهاست، یعنی همان ده پادشاه، یعنی سازمان ملل متحد، که موافقت می‌کنند هفتمین پادشاهی خود را برای مدتی کوتاه به وحش بسپارند.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، همین‌ها از آن روسپی نفرت خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند کرد، و گوشتش را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌هایشان نهاده است که ارادهٔ او را به انجام رسانند و هم‌داستان شوند و پادشاهی خود را به آن وحش بسپارند، تا سخنان خدا تحقق یابد. مکاشفه ۱۷:۱۶، ۱۷.

This prophetic payment is represented also in Daniel chapter eleven verse forty-two.

این پرداختِ نبوتی همچنین در دانیال فصل یازدهم آیهٔ چهل‌ودو بیان شده است.

> He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:42.

> او دست خود را نیز بر کشورها دراز خواهد کرد؛ و سرزمین مصر در امان نخواهد ماند. دانیال ۱۱:۴۲.

The papacy prevails over the dragon power in the time of the latter rain, for this payment is accomplished “in” the “day” when God “causes the horn of the house of Israel to bud forth.” It is the rain that causes the Israel of God to bud forth, and that day began on September 11, 2001, which was the day of the east wind.

پاپیّت در زمانِ بارانِ واپسین بر قدرتِ اژدها چیره می‌شود، زیرا این پرداخت «در» آن «روز» تحقق می‌یابد که خدا «شاخِ خانهٔ اسرائیل را می‌شکوفاند». این باران است که اسرائیلِ خدا را به جوانه زدن وامی‌دارد، و آن روز در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد که روزِ بادِ شرقی بود.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:6–9.

> او بازماندگانِ یعقوب را ریشه‌دار خواهد ساخت؛ اسرائیل شکوفه خواهد داد و جوانه خواهد زد و روی جهان را از میوه پر خواهد کرد. آیا او او را چنان‌که زنندگانش را زد، زده است؟ یا آیا او به همان گونه‌ای کشته شده است که کسانی که او کشت، کشته شدند؟ با اندازه‌ای سنجیده، هرگاه سر برآورد، با آن به داوری می‌پردازد؛ او بادِ خشنِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. به‌واسطهٔ این، گناهِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمامِ ثمرهٔ این، برداشته شدنِ گناهِ اوست؛ آنگاه که او همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های آهکیِ خردشده می‌سازد، درختستان‌ها و بت‌ها دیگر برپا نخواهند ماند. اشعیا ۲۷:۶-۹.

Egypt is given to the papal beast when the latter rain is being poured out. The latter rain began to sprinkle when the east wind, representing Islam of the Third Woe was “stayed,” or restrained on September 11, 2001. Then the rain began to be measured, (sprinkled) upon Israel as they began to bud. At the Sunday law, when the Third Woe comes again, the latter rain is poured out without measure. Between September 11, 2001 and the soon coming Sunday law “the iniquity of Jacob” is purged, and the Hebrew word “purged” means “atoned for”. At the Sunday law the papal beast is given Egypt (the dragon), as those ten kings commit fornication with the papacy by forming a worldwide image of the beast.

مصر هنگامی به وحش پاپی داده می‌شود که باران آخر در حال فرو ریختن است. باران آخر زمانی شروع به چکیدن کرد که باد شرقی، که نمایانگر اسلامِ وای سوم است، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «متوقف» یا مهار شد. سپس باران به‌صورت پیمانه‌ای (نم‌نم) بر اسرائیل آغاز به باریدن کرد، آنگاه که آنان شروع به جوانه زدن کردند. در قانون یکشنبه، زمانی که وای سوم دوباره می‌آید، باران آخر بی‌پیمانه فرو ریخته می‌شود. میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی می‌آید، «گناهِ یعقوب» تطهیر می‌شود، و واژهٔ عبریِ «تطهیر» به معنای «کفاره دادن» است. در هنگام قانون یکشنبه، مصر (اژدها) به وحش پاپی داده می‌شود، چون آن ده پادشاه با ساختن تصویری جهانی از وحش، با پاپیّت زنا می‌کنند.

Before the Sunday law, during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, the apostate Republican horn forms an image to the beast with the apostate Protestant horn, and in that prophetic line the Republican party prevails over the Democratic party, for the Democratic party is a dragon power and the Republican party is the power who forms the image of the papacy.

پیش از قانون یکشنبه، در دوران مهرگذاریِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر، شاخِ جمهوری‌خواهِ مرتد به‌همراه شاخِ پروتستانِ مرتد تصویری برای وحش می‌سازد، و در آن خطّ زمانیِ نبوی، حزب جمهوری‌خواه بر حزب دموکرات غالب می‌شود، زیرا حزب دموکرات یک قدرتِ اژدهاگونه است و حزب جمهوری‌خواه همان قدرتی است که تصویرِ نظامِ پاپی را می‌سازد.

Within the prophetic history of the earth beast the end of the Democratic party and the end of the Republican party is identified. Those two parties form the horn of Republicanism, but they identify an internal struggle that runs through the entire history of the earth beast. That horn (Republican) contains an internal microcosm of the two horns of the earth beast.

در درون تاریخ پیامبرانهٔ وحشِ زمین، پایان حزب دموکرات و پایان حزب جمهوری‌خواه مشخص می‌شود. این دو حزب شاخِ جمهوری‌خواهی را شکل می‌دهند، اما آن‌ها کشمکشی داخلی را نشان می‌دهند که در تمام طول تاریخِ وحشِ زمین جریان دارد. آن شاخ (جمهوری‌خواه) در خود ریزجهانی درونی از دو شاخِ وحشِ زمین را جای داده است.

In the testimony of the kingdom of the Medes and Persians it was the last horn that came up higher, and the Democratic party began first in American history, but at the end the Republican party comes up higher and prevails over the Democrats. In the history of the latter rain, which began on September 11, 2001, the globalist, dragon-inspired Democrats rose up out of the bottomless pit of Revelation chapter eleven and slew the Republicans by stealing the 2020 election. Their war against Trump (and the Republicans) began when he announced his candidacy in 2015, and it only intensified from that point onward.

در شهادتِ پادشاهیِ مادیان و پارسیان، این آخرین شاخ بود که بلندتر سر برآورد، و در تاریخ آمریکا حزب دموکرات زودتر پدید آمد، اما در پایان حزب جمهوری‌خواه بلندتر سر برمی‌آورد و بر دموکرات‌ها چیره می‌شود. در تاریخِ بارانِ آخر که در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد، دموکرات‌های جهان‌گرا و الهام‌گرفته از اژدها از چاهِ بی‌پایانِ باب یازدهمِ مکاشفه برآمدند و با دزدیدن انتخاباتِ 2020 جمهوری‌خواهان را کشتند. جنگشان علیه ترامپ (و جمهوری‌خواهان) از زمانی آغاز شد که او در 2015 نامزدیِ خود را اعلام کرد، و از آن پس فقط شدت گرفت.

When the Democrats stole the election in 2020, they then instituted the Pelosi Trials, but when Trump announced his third campaign in 2022, fear came upon the Democrats, and their rage only increased, and they then came against Trump and his supporters with great wrath, for they knew their time was short. They celebrated his death, but when he stood up, great fear fell upon them.

وقتی دموکرات‌ها انتخابات ۲۰۲۰ را به سرقت بردند، محاکمات پلوسی را برپا کردند؛ اما هنگامی که ترامپ در ۲۰۲۲ سومین کارزار انتخاباتی خود را اعلام کرد، ترس بر دموکرات‌ها افتاد و خشمشان فزونی گرفت؛ سپس با خشمی عظیم علیه ترامپ و هوادارانش یورش بردند، زیرا می‌دانستند زمانشان کوتاه است. آنان مرگ او را جشن گرفتند، اما وقتی او برخاست، ترسی بزرگ بر آنان چیره شد.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:7–11.

> و چون شهادت خود را به پایان رسانند، آن وحش که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد و بر ایشان پیروز شده، ایشان را خواهد کشت. و پیکرهای بی‌جانشان در خیابانِ آن شهر بزرگ خواهد بود، شهری که از نظر روحانی سدوم و مصر نامیده می‌شود، همان‌جا که خداوند ما نیز مصلوب شد. و کسانی از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و ملت‌ها تا سه روز و نیم پیکرهای ایشان را خواهند دید و نخواهند گذاشت که پیکرهایشان در گورها نهاده شوند. و ساکنان زمین به سبب آنان شادی کرده، جشن خواهند گرفت و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد، زیرا این دو نبی کسانی را که بر زمین ساکن بودند عذاب می‌دادند. و پس از سه روز و نیم، روح حیات از جانب خدا در ایشان داخل شد و بر پای‌های خود ایستادند؛ و هراسی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند افتاد. مکاشفه ۱۱:۷–۱۱

The period that identifies the end of the Democratic party is from the inauguration of Biden in 2021 unto the inauguration of Trump in 2025. The period began with the Pelosi Trials, which were purely unconstitutional and totally political in nature. That history, representing the death of the sixth president since the time of the end in 1989 unto the eighth president that is of the seven began with political trials (the Pelosi Trials), and it ends with the death of the Democratic party, and a second set of Pelosi Trials, as the political targets are reversed.

دوره‌ای که پایان حزب دموکرات را مشخص می‌کند، از تحلیف بایدن در سال ۲۰۲۱ تا تحلیف ترامپ در سال ۲۰۲۵ است. این دوره با محاکمه‌های پلوسی آغاز شد که کاملاً مغایر با قانون اساسی و به‌لحاظ ماهیت کاملاً سیاسی بودند. آن تاریخ، که نمایانگر مرگِ ششمین رئیس‌جمهور از زمانِ پایان در ۱۹۸۹ تا رسیدن به هشتمین رئیس‌جمهوری است که از میان همان هفت‌تاست، با محاکمه‌های سیاسی (محاکمه‌های پلوسی) آغاز شد و با مرگِ حزب دموکرات و دومین مجموعه از محاکمه‌های پلوسی پایان می‌یابد، زیرا اهداف سیاسی برعکس می‌شوند.

The illustration of the history is located in chapter eleven of Revelation, which found its first fulfillment in the French Revolution. The French Revolution is the classic historical example of the guillotine type of political warfare that identifies one ruling party killing another, and then having that very same ruling power overthrown and persecuted themselves.

تصویر تاریخ در فصل یازدهمِ کتاب مکاشفه آمده است که نخستین تحقق خود را در انقلاب فرانسه یافت. انقلاب فرانسه نمونهٔ تاریخیِ کلاسیکی از نوعِ گیوتینیِ جنگِ سیاسی است که ویژگیِ آن این است که یک حزبِ حاکم حزبِ دیگری را می‌کُشد و سپس همان قدرتِ حاکم سرنگون می‌شود و خود مورد تعقیب و آزار قرار می‌گیرد.

The period from the inauguration of Biden and the Pelosi Trials, unto the second inauguration of Trump and the reversal of the Pelosi Trials identifies the end of the Democratic party, and it identifies when Trump repeats the implementation of a set of executive orders that were typified by the Alien and Sedition Acts. The implementation of those executive orders will begin the second Pelosi Trials and identify the beginning of the period when the image of the beast is begun in earnest. That period ends at the enforcement of the Sunday law, so the period begins with executive orders paralleling the Alien and Sedition Acts, and ends with the Sunday law. It is there that the Republican party ends.

دوره‌ای که از مراسم تحلیف بایدن و محاکمات پلوسی آغاز می‌شود و تا دومین مراسم تحلیف ترامپ و نقض محاکمات پلوسی ادامه دارد، پایان حزب دموکرات را مشخص می‌کند و نیز زمانی را نشان می‌دهد که ترامپ اجرای مجموعه‌ای از فرامین اجرایی را تکرار می‌کند که نمونهٔ آن‌ها قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی بود. اجرای آن فرامین اجرایی محاکمات دوم پلوسی را آغاز خواهد کرد و آغاز دوره‌ای را مشخص می‌کند که در آن تصویر وحش به‌طور جدی برپا می‌شود. آن دوره با اجرای قانون یکشنبه پایان می‌یابد؛ بنابراین دوره با فرامین اجراییِ مشابهِ قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی آغاز می‌شود و با قانون یکشنبه پایان می‌یابد. در همان‌جا حزب جمهوری‌خواه به پایان می‌رسد.

Both periods representing the conclusion of the Democratic party and then the Republican party are prophetically connected, and are represented by the period of twenty-two years from 1776 unto 1798. That period has three waymarks; the Declaration of Independence in 1776, thirteen years later the Constitution, followed by the Alien and Sedition Acts of 1798. Those three waymarks find fulfillment in the line of the Democratic and Republican parties, though the application of the second and third waymark is at a different point in each line.

هر دو دوره‌ای که نمایانگر پایانِ حزب دموکرات و سپس حزب جمهوری‌خواه هستند، به‌صورت پیش‌گویانه به هم مرتبط‌اند و با دورهٔ بیست‌ودوسالهٔ 1776 تا 1798 نشان داده می‌شوند. آن دوره سه نقطهٔ عطف دارد: اعلامیهٔ استقلال در 1776، سیزده سال بعد قانون اساسی، و پس از آن قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ 1798. این سه نقطهٔ عطف در خط سیر احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه تحقق می‌یابند، هرچند انطباقِ نقطهٔ عطف دوم و سوم در هر یک از این دو خط در نقاط متفاوتی رخ می‌دهد.

We will explain these waymarks and their fulfillments in the next article.

ما این نشانه‌های راه و تحقق‌شان را در مقاله بعدی توضیح خواهیم داد.

> “There are but two parties, Satan works with his crooked, deceiving power, and through strong delusions he catches all who do not abide in the truth, who have turned away their ears from the truth, and have turned unto fables. Satan himself abode not in the truth, he is the mystery of iniquity. Through his subtlety he gives to his soul-destroying errors the appearance of truth. Herein is their power to deceive. It is because they are a counterfeit of the truth that Spiritualism, Theosophy, and the like deceptions gain such power over the minds of men. Herein is the masterly working of Satan. He pretends to be the Savior of man, the benefactor of the human race, and thus he more readily lures his victims to destruction.

> جز دو دسته نیست؛ شیطان با نیروی منحرف و فریبندهٔ خود عمل می‌کند و با گمراهی‌های نیرومند، همهٔ کسانی را که در حقیقت نمی‌مانند، آنان را که گوش‌های خود را از حقیقت برگردانده و به افسانه‌ها رو کرده‌اند، به دام می‌اندازد. خودِ شیطان در حقیقت نماند؛ او راز شرارت است. او با زیرکیِ خود به خطاهای جان‌هلاک‌کننده‌اش سیمای حقیقت می‌دهد. قدرت فریبشان در همین است. از همین‌رو، چون بدلی از حقیقت‌اند، روح‌گرایی، تئوسوفی و فریب‌های همانندشان چنین قدرتی بر اذهان مردم می‌یابند. استادیِ کارِ شیطان در همین‌جاست. او وانمود می‌کند که نجات‌دهندهٔ انسان، نیکوکارِ نوع بشر است، و بدین‌سان قربانیان خود را آسان‌تر به هلاکت می‌کشاند.

> “We are warned in the word of God that sleepless vigilance is the price of safety. Only in the straight path of truth and righteousness can we escape the tempter’s power. But the world is ensnared. Satan’s skill is exercised in devising plans and methods without number to accomplish his purposes. Dissimulation has become a fine art with him, and he works in the guise of an angel of light. God’s eye alone discerns his schemes to contaminate the world with false and ruinous principles bearing on their face the appearance of genuine goodness. He works to restrict religious liberty, and to bring into the religious world a species of slavery. Organizations, institutions, unless kept by the power of God, will work under Satan’s dictation to bring men under the control of men: and fraud and guile will bear the semblance of zeal for truth, and for the advancement of the kingdom of God. Whatever in our practice is not as open as the day, belongs to the methods of the prince of evil. His methods are practiced even among Seventh Day Adventists, who claim to have advanced truth.

> در کلام خدا به ما هشدار داده شده است که بهای امنیت، بیداری و هوشیاریِ بی‌وقفه است. تنها در راهِ راستِ حقیقت و پارسایی می‌توانیم از قدرتِ وسوسه‌گر رهایی یابیم. اما جهان در دام افتاده است. شیطان مهارتِ خود را در طرح‌ریزیِ نقشه‌ها و روش‌های بی‌شمار برای تحققِ مقاصدش به کار می‌گیرد. ریاکاری نزدِ او به هنری ظریف بدل شده، و او در هیأتِ فرشتهٔ نور عمل می‌کند. تنها چشمِ خدا نقشه‌های او را بازمی‌شناسد؛ نقشه‌هایی برای آلوده کردنِ جهان به اصولِ دروغین و ویرانگری که بر چهرهٔ خود سیمای نیکیِ اصیل را دارند. او برای محدود کردنِ آزادیِ دینی کار می‌کند و می‌کوشد گونه‌ای بردگی را به جهانِ دین وارد کند. سازمان‌ها و مؤسسات، اگر به قدرتِ خدا محفوظ نمانند، زیر دیکتهٔ شیطان عمل خواهند کرد تا انسان‌ها را زیر کنترلِ انسان‌ها درآورند؛ و فریب و نیرنگ، سیمای غیرت برای حقیقت و برای پیشبردِ ملکوتِ خدا را به خود خواهند گرفت. هرچه در عملِ ما به روشنیِ روز نباشد، از روش‌های سرورِ شرارت است. روش‌های او حتی در میانِ ادونتیست‌های روزِ هفتم نیز به کار بسته می‌شود، آنان که مدعیِ داشتنِ حقیقتی پیشرفته‌اند.

> “If men resist the warnings the Lord sends them, they become even leaders in evil practices; such men assume to exercise the prerogatives of God—they presume to do that which God himself will not do in seeking to control the minds of men. They introduce their own methods and plans, and through their misconceptions of God, they weaken the faith of others in the truth, and bring in false principles that will work like leaven to taint and corrupt our institutions and churches. Anything that lowers man’s conception of righteousness, and equity, and impartial judgment, any devise or precept that brings God’s human agents under the control of human minds, impairs their faith in God; it separates the soul from God, for it leads away from the path of strict integrity and righteousness.

> اگر انسان‌ها در برابر هشدارهایی که خداوند برایشان می‌فرستد مقاومت کنند، حتی به پیشروان در اعمال شر بدل می‌شوند؛ چنین کسانی به خود اجازه می‌دهند اختیارات الهی را اعمال کنند—جسارت می‌کنند که در پی مهار کردن ذهن‌های آدمیان کاری را انجام دهند که خودِ خدا نیز انجام نمی‌دهد. آنان روش‌ها و طرح‌های خود را وارد می‌کنند و از رهگذر برداشت‌های نادرستشان از خدا، ایمان دیگران را به حقیقت سست می‌سازند و اصول باطلی را به میان می‌آورند که همچون خمیرمایه عمل کرده، نهادها و کلیساهای ما را آلوده و فاسد خواهد کرد. هر آنچه تصور انسان را از پارسایی و انصاف و داوری بی‌طرفانه پایین می‌آورد، هر تدبیر یا آموزه‌ای که کارگزاران انسانی خدا را زیر سلطه ذهن‌های انسانی درآورد، ایمان آنان به خدا را خدشه‌دار می‌کند؛ جان را از خدا جدا می‌سازد، زیرا از مسیر درستکاری بی‌کم‌وکاست و پارسایی دور می‌کند.

> “God will not vindicate any device whereby man shall in the slightest degree rule or oppress his fellow-man. The only hope for fallen man is to look to Jesus, and receive him as the only Savior. As soon as man begins to make an iron rule for other men, as soon as he begins to harness up and drive men according to his own mind, he dishonors God, and imperils his own soul, and the souls of his brethren. Sinful man can find hope and righteousness only in God; and no human being is righteous any longer than he has faith in God, and maintains the vital connection with him. A flower of the field must have its root in the soil; it must have air, dew, showers, and sunshine. It will flourish only as it receives these advantages, and all are from God. So with men. We receive from God that which ministers to the life of the soul. We are warned not to trust in man, nor to make flesh our arm. A curse is pronounced upon all who do this.” The 1888 Materials, 1432–1434.

> خدا هیچ وسیله یا تدبیری را که به‌واسطهٔ آن انسان حتی به کمترین درجه بر همنوع خود فرمان براند یا بر او ستم کند، تأیید نخواهد کرد. تنها امیدِ انسانِ سقوط‌کرده این است که به عیسی بنگرد و او را یگانه نجات‌دهنده بپذیرد. همین که انسان برای دیگران قانونی آهنین وضع کند، همین که آغاز کند مردم را به یوغ کشیده و بر وفق رأی خود براند، خدا را بی‌حرمت می‌سازد و جان خود و جان‌های برادرانش را به خطر می‌افکند. انسانِ گناهکار امید و عدالت را تنها در خدا می‌یابد؛ و هیچ انسانی بیش از هنگامی که به خدا ایمان دارد و پیوند حیاتی خود را با او حفظ می‌کند، عادل نیست. گلِ صحرا باید ریشه در خاک داشته باشد؛ باید هوا، شبنم، باران و آفتاب داشته باشد. تنها تا آن اندازه شکوفا می‌شود که این موهبت‌ها را دریافت کند، و همه از جانبِ خداست. انسان نیز چنین است. آنچه مایهٔ حیاتِ جان است از خدا دریافت می‌کنیم. به ما هشدار داده شده که بر انسان توکل نکنیم و بشر را بازویِ خود نسازیم. لعنتی بر همهٔ کسانی که چنین می‌کنند اعلام شده است. مواد ۱۸۸۸، ۱۴۳۲-۱۴۳۴.

Back to Articles