Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Three

کتاب دانیال - شماره یکصد و سه

Unlocking Prophecy: Understanding the Triple Application of Prophetic Frameworks

رمزگشایی از پیشگویی: درک کاربرد سه‌گانهٔ چارچوب‌های پیش‌گویانه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.

مدتی است که به بررسی تطبیقات سه‌گانهٔ نبوت می‌پردازیم. این کار را به‌منظور نشان دادن این نکته انجام می‌دهیم که هنگامی که خداوند، در «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹ و هم‌زمان با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مُهرِ شش آیهٔ پایانی فصل یازدهمِ دانیال را گشود، یک «افزایشِ دانش» پدید آمد که قرار بود آن نسل از قوم خدا را بیازماید.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).

هرگاه حقیقتی به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا مهرگشایی شود، شیطان برای مقاومت در برابر پیام به کار می‌افتد. مقاومتی که در برابر حقایقِ مکشوف در آن آیات پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال عرضه شد، مطالعه‌ای عمیق‌تر از حقایقِ مرتبط با آن آیات را ناگزیر ساخت تا دفاعی مقدس در برابر خطاهایی که برای تضعیفِ حقایقِ مکشوف پیشنهاد شده بود، پابرجا نمانَد. یکی از اصولی که در میانهٔ آن جدل آشکار شد، کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت بود. این اصل نخست در ارتباط با ضرورتِ درست‌بودنِ برداشت دربارهٔ آن‌که «the daily» در کتاب دانیال چه چیزی را نمایندگی می‌کرد (بت‌پرستی)، و تاریخِ صحیحِ مربوط به «برداشته شدنِ the daily» (۵۰۸ میلادی) شناخته شد.

The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.

شناسایی سه قدرت ویرانگر به‌عنوان چارچوب نبوت، با چارچوب نبوت میلرایتی—که بر دو قدرت ویرانگر نخست استوار بود—همخوانی داشت، و تشخیص میلرایتیِ «قربانی همیشگی» به‌عنوان بت‌پرستی، روایتی تاریخی فراهم آورد که با شش آیهٔ پایانی دانیال فصل یازده سازگار بود، چنان‌که خواهر وایت گفته بود باید باشد. بدین‌سان، مقاومت در برابر دانشِ مُهرگشوده در زمانِ انتها در سال ۱۹۸۹، در حالی که دانش افزوده می‌شد، نور بیشتری پدید آورد و نیز قواعد مشخصی برای جنبش فرشتهٔ سوم را معین کرد که با شکل‌گیری برخی قواعد نبوی که توسط ویلیام میلر در جنبش فرشتهٔ اول گردآوری و به‌کار گرفته شده بود، موازی بود.

We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.

ما کاربرد سه‌گانهٔ سه روم، سه سقوطِ بابل و سه الیاس را بررسی کرده‌ایم و اکنون به سه پیام‌آور می‌پردازیم که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کنند. ما همپوشانی و موازات نزدیکی میان سه روم و سه سقوطِ بابل، و نیز موازات نزدیکی با سه الیاس و سه پیام‌آور که راه را آماده می‌کنند، شناسایی کرده‌ایم. در روزهای آخر، ویلیام میلر و Future for America هر دو نمایانگر الیاسِ سوم و نیز پیام‌آورِ سومی هستند که راه را آماده می‌کند. عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن چیز نشان می‌دهد، و حرکتِ فرشتهٔ نخست با حرکتِ فرشتهٔ سوم موازی است.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> خدا برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه‌شان را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتگان نخست و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان‌اند و باید همگام با آنچه در پی می‌آید پیش بروند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. «پس از این امور»، یوحنا گفت: «دیدم فرشتهٔ دیگری که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم ترکیب شده است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۳، ۸۰۴.

The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”

جنبشِ فرشتگانِ اول و دوم توسط ویلیام میلر رهبری شد. خواهر وایت میلر را «پیام‌آورِ برگزیده» معرفی می‌کند.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> "ویلیام میلر پادشاهیِ شیطان را برمی‌آشفت، و دشمنِ قسم‌خورده در پی آن بود که نه تنها اثرِ پیام را خنثی کند، بلکه خودِ پیام‌رسان را نابود سازد." روح نبوت، جلد چهارم، صفحه ۲۱۹.

She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.

او همچنین بیان می‌کند که هم ایلیا و هم یوحنای تعمیددهنده، پیش‌نمونه‌ای از میلر بوده‌اند.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمانِ خدا در روح و قدرتِ ایلیا برانگیخته شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، آنان که این پیام جدی را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. نوشته‌های آغازین، ۲۳۳.

John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.

یوحنا تعمیددهنده، که به‌گفتهٔ عیسی ایلیّای دوم بود، همچنین نخستین فرستاده‌ای بود که می‌بایست راه را برای فرستادۀ عهد آماده کند. ازاین‌رو آشکار است که جنبش فرشتۀ سوم یک «فرستادۀ برگزیده» خواهد داشت. آن فرستاده از پیش به‌صورت نمونه‌وار در ایلیّا، یوحنا تعمیددهنده و ویلیام میلر نشان داده شده است. به‌همراه میلر، آن دو فرستادۀ برگزیده آغاز و انجام جنبش سه فرشتۀ مکاشفهٔ یوحنا باب چهارده را نمایندگی می‌کنند و بدین‌سان، آنان در مجموع هم ایلیّای سوم و هم سومین فرستاده را نمایندگی می‌کنند که باید راه را برای فرستادۀ عهد آماده کند.

To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.

ردّ پیامِ پیام‌آورِ برگزیده، چه در آغاز و چه در پایان، مرگ است، و پیامِ فیوچر فور آمریکا بر کاربردِ نبویِ «خط بر خط» استوار است که روشِ بارانِ پسین است. از طریقِ به‌کارگیریِ «خط بر خط» ثابت می‌شود که جنبشِ میلری، نمونهٔ جنبشِ فیوچر فور آمریکا بوده است. یکی از نشان‌راه‌های تاریخِ میلری، ویلیام میلر، «پیام‌آورِ برگزیده» است. ردّ آن نشان‌راه، ردّ پیام است؛ پس به‌وسیلهٔ آغاز و انجامِ ادونتیسم ثابت می‌شود که ردّ پیام‌آور نیز ردّ پیام است، زیرا پیامْ پیام‌آوری برگزیده را شناسایی می‌کند. بنابراین، ردّ پیامْ ردّ پیام‌آور است و برعکس. بدونِ رقصنده، رقصی وجود ندارد.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> توجهم به اعلام ظهور نخستینِ مسیح معطوف شد. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راهِ عیسی را آماده کند. کسانی که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌ای نبردند. مخالفتشان با پیامی که آمدنِ او را از پیش خبر می‌داد، ایشان را در موقعیتی قرار داد که نتوانند به‌آسانی قوی‌ترین دلایلِ اینکه او مسیح است را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کرده بودند واداشت که فراتر روند: مسیح را رد کنند و او را مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانستند برکتِ روزِ پنطیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که می‌توانست راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به آنان بیاموزد. دریده شدنِ پردهٔ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. قربانیِ بزرگ تقدیم و پذیرفته شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنطیکاست نازل شد، ذهن‌های شاگردان را از قدسِ زمینی به آسمانی برد؛ جایی که عیسی با خونِ خود داخل شده بود تا منافعِ کفارهٔ خویش را بر شاگردانش فرو بریزد. اما یهودیان در تاریکیِ مطلق رها شدند. آنان همهٔ نوری را که می‌توانستند دربارهٔ طرحِ نجات داشته باشند از دست دادند و همچنان به قربانی‌ها و هدایا‌ی بی‌فایدهٔ خود اعتماد کردند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، اما آنان از این تغییر آگاهی نداشتند. ازاین‌رو نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد و به صلیب کشیدن مسیح می‌نگرند؛ و چون تاریخ بدرفتاری شرم‌آوری را که با او شد می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و مانند پطرس او را انکار نمی‌کردند یا مانند یهودیان او را به صلیب نمی‌کشیدند. اما خدایی که دل‌های همه را می‌خواند، همان محبتی را که ادعا می‌کردند نسبت به عیسی دارند، به آزمایش گذاشته است. تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه نظاره‌گر چگونگی پذیرش پیام فرشتهٔ نخستین بود. اما بسیاری از آنان که مدعی محبت به عیسی بودند و هنگام خواندن داستان صلیب اشک می‌ریختند، مژدهٔ آمدنش را به ریشخند گرفتند. به‌جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، آن را توهمی اعلام کردند. از کسانی که ظهور او را دوست می‌داشتند نفرت ورزیدند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. آنان که پیام نخست را رد کردند، نتوانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند؛ و نیز از فریاد نیمه‌شب، که قرار بود ایشان را مهیا سازد تا با ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ مقدسۀ آسمانی وارد شوند، بهره‌ای نبردند. و با رد آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تیره کرده‌اند که در پیام فرشتهٔ سوم، که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، هیچ نوری نمی‌بینند. دیدم همان‌گونه که یهودیان عیسی را به صلیب کشیدند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را به صلیب کشیده‌اند؛ از این‌رو از راه ورود به قدس‌الاقداس هیچ آگاهی ندارند و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهودیان که قربانی‌های بی‌حاصل خود را تقدیم می‌کردند، ایشان نیز دعاهای بی‌حاصلشان را به بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان، که از این فریب خشنود است، سیمایی دینی به خود می‌گیرد و اندیشه‌های این مسیحیان اسمی را به سوی خود می‌کشاند و با قدرت خود، آیات و شگفتی‌های دروغینش عمل می‌کند تا آنان را در دام خود استوار نگاه دارد. نوشته‌های نخستین، ۲۵۹-۲۶۱.

Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.

آنانی «که شهادت یوحنا را رد کردند، از تعالیم عیسی بهره‌ای نبردند»، و آنانی «که پیام نخست را رد کردند، از پیام دوم بهره‌مند نشدند؛ از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌ای نبردند.» خدمت یوحنا پیش از تعمید مسیح بود؛ مسیح اندکی پس از آن، در آغاز خدمت خود، هیکل را پاک کرد. خدمت میلر زمینه را فراهم کرد تا مسیح، هنگام آمدن ناگهانی‌اش در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پسران لاوی را تطهیر کند. در هر یک از آن دو شاهد، ردِ پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند، به منزلهٔ مرگ است.

The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.

پاکسازی و تطهیری که مسیح در کار خود به‌عنوان پیام‌آور عهد به انجام رساند، برای آن بود که قومی را برپا سازد تا وظیفهٔ رساندن پیام نجات به جهان را به انجام رسانند. این کار پیش از دوره‌ای انجام می‌شود که نمایانگر آغازِ داوریِ اجرایی است. ویرانی اورشلیم در تاریخ شاگردان نمایانگر داوری اجرایی است، و ادونتیست‌ها از مسئولیت خود برای انجام آن کار روی‌گردان شدند، اما خداوند کوشیده بود آنان را گرد هم آورد. او قوم خود را رهبری کرده بود تا نمودار ۱۸۵۰ را به‌عنوان نمایش تصویریِ پیامی که می‌توانستند به جهان برسانند، منتشر کنند.

> “It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

> این ارادهٔ خدا نبود که اسرائیل چهل سال در بیابان سرگردان شود؛ او می‌خواست آنان را مستقیماً به سرزمین کنعان هدایت کند و ایشان را در آنجا، به‌صورت قومی مقدس و سعادتمند، مستقر سازد. اما «به سبب بی‌ایمانی نتوانستند داخل شوند.» عبرانیان ۳:۱۹. به‌سبب لغزش و ارتدادشان در بیابان هلاک شدند، و دیگرانی برانگیخته شدند تا به سرزمین موعود وارد شوند. به همین صورت، این ارادهٔ خدا نبود که آمدن مسیح تا این اندازه به تأخیر افتد و قوم او سالیان بسیار در این دنیای گناه و اندوه بمانند. اما بی‌ایمانی آنان را از خدا جدا کرد. چون از انجام کاری که برایشان مقرر کرده بود سر باز زدند، دیگرانی برانگیخته شدند تا پیام را اعلام کنند. عیسی از سر رحمت نسبت به جهان، آمدن خود را به تأخیر می‌اندازد تا گناهکاران فرصت یابند هشدار را بشنوند و پیش از آن‌که غضب خدا فرو ریخته شود، در او پناهی بیابند. مناقشه عظیم، ۴۵۸.

Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”

اگر ادونتیسم فقط به ایمان خود پایبند مانده بود، «کارشان تکمیل می‌شد.»

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”

در بهار ۱۸۴۴، فرستادهٔ عهد جنبش پیروان میلر را پاک‌سازی کرد و سپس در پاییز پیام فرشتهٔ سوم را آورد. میلر، پیامش و جنبشی که نمایندگی می‌کرد، مَثَلِ ده باکره را تحقق بخشیده بودند. در گردهمایی اردوگاهی اکستر، نیوهمپشایر، پیام فریاد نیمه‌شب رسید و در عرض دو ماه کوتاه روشن شد کدام‌یک از باکره‌ها روغن داشتند. دو دسته آشکار شدند و فرشتهٔ سوم با پیامی در دست رسید که باید خورده می‌شد، اما باکره‌های عاقل «ایمان خود را تسلیم کردند» در «دورهٔ شک و بی‌اطمینانی».

The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”

«دورهٔ تردید و بلاتکلیفی» در تجربهٔ شاگردانش هنگام مرگ او جلوه‌گر شده بود، اما در روز سوم، او شروع کرد پیام رستاخیز خویش را برای شاگردانش آشکار کند، و آنان «از ایمان خود دست نکشیدند». دورهٔ تردید و بلاتکلیفی برای دوشیزگان خردمندِ جنبشِ پیام‌های فرشتگانِ اول و دوم حدود سه سال ادامه یافت؛ تا آن‌که خداوند به خواهر وایت آشکار کرد که دست خود را دراز کرده تا بار دیگر بازماندگان قوم خویش را گرد آورد. او قوم خود را رهبری کرد تا کار نشر خود را آغاز کنند و «لوح دوم حبقوق» را تهیه کنند، اما «بسیاری از باورمندانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار مختل شد و جهان در تاریکی رها شد».

In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”

در سال ۱۸۴۹، ویلیام میلر، پیام‌آورِ برگزیدهٔ پیامِ فرشتگانِ اول و دوم، به خاک سپرده شد. اگر دوشیزگانِ دانای ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ "ایمانِ خود را محکم نگاه داشته و در مشیتِ گشودهٔ خدا یکدلانه به پیش رفته بودند"، خداوند پیام‌آورِ دیگری را در روح و قدرتِ الیاس برمی‌انگیخت. در عوض "آمدنِ مسیح" "به تأخیر افتاد و قومِ او" "به همان‌سان" همانند اسرائیلِ باستان "سال‌های بسیار" "در این دنیای گناه و اندوه" "باقی می‌ماندند".

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.

صد و بیست‌وشش سال پس از شورش سال ۱۸۶۳، خداوند پیام‌آور برگزیدهٔ فرشتهٔ سوم را برانگیخت. کار او این بود که هم راه را آماده سازد تا «فرستادهٔ عهد» ناگهان به هیکل خود درآید و در صحنه‌های پایانی داوری تحقیقی با یکصد و چهل و چهار هزار نفر وارد رابطهٔ عهدی شود، و هم پیامی را عرضه کند که در دورهٔ داوری اجرایی با اتحاد سه‌گانهٔ اخاب، ایزابل و پیامبران او مقابله می‌کند؛ دوره‌ای که با قانون یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود.

The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.

پیام‌آور سومی که راه را آماده می‌کند نمایانگر یک کار، یک پیام، یک پیام‌آور و یک جنبش در صحنه‌های پایانی داوری تحقیقی است. ایلیای سوم نمایانگر یک کار، یک پیام، یک پیام‌آور و یک جنبش در صحنه‌های پایانی داوری اجرایی است. پیامِ پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند و پیامِ ایلیا، پیامِ سوم از میان سه «وای» مکاشفه، فصل‌های هشت تا یازده، است.

In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”

در تاریخی که به‌وسیلهٔ پیام‌آوری که راه را مهیا می‌سازد نمایانده شده است، پیامِ وایِ سوم نمایانگرِ کرنایی است که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را فرا می‌خواند تا «از من طلا که در آتش آزموده شده بخری تا توانگر شوی؛ و جامه‌های سفید تا پوشیده شوی و رسواییِ برهنگی‌ات آشکار نگردد؛ و به چشمانت سرمه بمالی تا ببینی.» این پیامِ محبتِ خداست که تعدّیاتِ قومِ خدا را به آنان نشان می‌دهد، زیرا «هر که را» دوست می‌دارد، او را «توبیخ و تأدیب» می‌کند. این پیامِ عدالتِ مسیح است که انسان‌ها را فرامی‌خواند تا منشِ او را بپذیرند؛ منشی که در زمانی آشکار می‌شود که فرستادهٔ عهد در حال به انجام رساندنِ کارِ پاک‌سازیِ معبدِ جان است؛ و ازاین‌رو او کسانی را که دوست می‌دارد فرا می‌خواند تا منشِ او را آشکار کنند و «پس غیور باشید و توبه کنید»، زیرا او «بر» درِ «تدبیر» است که نمایانگرِ پایانِ مهلتِ فیض است، جایی که او ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را «از دهانِ خود قی خواهد کرد». آن «درِ» تدبیری همان دری است که او «می‌گشاید و کسی نمی‌بندد؛ و می‌بندد و کسی نمی‌گشاید».

There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.

یک تناقضِ ظاهری وجود دارد که با به‌کارگیریِ «سطر بر سطر» حل می‌شود، اما بسیاری حتی ممکن است آن تناقضِ ظاهری را تشخیص ندهند. وقتی حل شود، به روشن‌تر شدنِ گذار از داوریِ تحقیقی به داوریِ اجرایی که در هنگام قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع رخ می‌دهد، کمک می‌کند. این موضوع با پذیرفتنِ اینکه پنتیکاست نمادِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده است، حل می‌شود. برای جمع‌بندیِ بررسی‌مان از پیام‌رسانِ سوم که راه را به‌عنوان نمادی در داوریِ تحقیقی آماده می‌کند، در تقابل با الیاسِ سوم که نمادِ داوریِ اجرایی است، به این تناقضِ ظاهری خواهیم پرداخت.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> آن فرشته‌ای که در اعلام پیامِ فرشتهٔ سوم هم‌صدا می‌شود، باید سراسر زمین را با جلال خود روشن سازد. در اینجا از کاری با دامنه‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبشِ ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ نخست به هر ایستگاهِ میسیونری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقه و شور دینی پدید آمد که از زمانِ اصلاح دینیِ قرن شانزدهم در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها نیز با جنبشِ نیرومندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم برخواهد خاست، پشت سر گذاشته خواهد شد.

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> این کار همانند کار روز پنتیکاست خواهد بود. چنان‌که "باران پیشین" در ریزش روح‌القدس در آغاز انجیل عطا شد تا بذر گرانبها بروید، همان‌گونه "باران پسین" نیز در پایان آن داده خواهد شد تا خرمن برسد. "آنگاه خواهیم شناخت، اگر در پی شناخت خداوند باشیم؛ برآمدن او همچون صبح مهیا است؛ و نزد ما خواهد آمد چون باران، همچون باران پسین و پیشین بر زمین." هوشع 6:3. "پس شاد باشید، ای فرزندان صهیون، و در خداوند خدای خود شادی کنید؛ زیرا برای شما باران پیشین را به‌موقع عطا کرده است، و برای شما باران را فرو خواهد فرستاد، باران پیشین و باران پسین." یوئیل 2:23. "در روزهای آخر، خدا می‌گوید: از روح خود بر همه بشر خواهم ریخت." "و چنین خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت." اعمال رسولان 2:17، 21.

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> کار بزرگ انجیل قرار نیست با جلوه‌ای از قدرت خدا کمتر از آنچه آغازش را مشخص ساخت، پایان پذیرد. پیشگویی‌هایی که در ریزشِ بارانِ اوّل در آغازِ انجیل تحقق یافتند، در پایانِ آن در بارانِ آخر دوباره تحقق خواهند یافت. اینجاست «زمان‌های تازگی» که رسول پطرس چشم‌انتظارش بود، هنگامی که گفت: «پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، تا زمان‌های تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.» اعمال ۳:۱۹، ۲۰. نبرد عظیم، ۶۱۱.

Back to Articles