Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

کتاب دانیال - شماره صد و شصت و دو

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

زمانِ پیشگویی‌شدهٔ رم: پرده‌برداری از رویا

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

روم رویا را تحقق می‌بخشد، و روم در «وقت» خودش آشکار می‌شود. این گفته‌ای از خواهر وایت است که در آن، آنچه را باید بدیهی دانست، تصریح می‌کند:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> کتاب مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌آوری ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد. تعالیم این کتاب روشن و قطعی‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان خط سیر نبوت پی گرفته می‌شود که در دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان می‌دهد که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. انتشارِ دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۸.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

«خداوند چیزهایی را که از اهمیت عظیمی برخوردار نیستند تکرار نمی‌کند» و «زمان‌ها»ی مرتبط با روم بارها و بارها تکرار شده‌اند. درک «زمان» مرتبط با روم از «اهمیت عظیمی» برخوردار است، زیرا همین است که روم را به‌عنوان موضوعی که رؤیا را تثیت می‌سازد آشکار می‌کند. در دانیال و مکاشفه، هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی مستقیماً هفت بار مورد اشاره قرار گرفته است.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> و او سخنان بزرگ بر ضدّ خدای متعال خواهد گفت و قدیسانِ خدای متعال را فرسوده خواهد ساخت، و در اندیشه خواهد بود که زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد؛ و ایشان تا زمانی و زمان‌ها و نیمِ زمان به دست او سپرده خواهند شد. دانیال ۷:۲۵

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> و شنیدم مردی را که جامهٔ کتان پوشیده بود، که بر آب‌های نهر ایستاده بود، آنگاه که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این، زمان و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود؛ و چون پراکندن قدرت قوم مقدس به انجام رسد، همهٔ این چیزها به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۷

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> اما صحن بیرونیِ هیکل را کنار بگذار و آن را اندازه نگیر؛ زیرا به غیریهودیان سپرده شده است، و آنان شهر مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> و به دو شاهد خود قدرت خواهم داد، و ایشان در جامهٔ پلاس هزار و دویست و شصت روز نبوت خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۳.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> و زن به بیابان گریخت، جایی که مکانی از جانب خدا برای او آماده شده است، تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۶

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> و به آن زن دو بالِ عقابی بزرگ داده شد تا به بیابان، به جایگاه خود، پرواز کند؛ جایی که برای یک زمان و زمان‌ها و نیم زمان، دور از پیشِ روی مار، تغذیه می‌شود. مکاشفه 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> و به او دهانی داده شد تا سخنان گزاف و کفرآمیز بر زبان آورد؛ و قدرتی به او داده شد تا چهل و دو ماه دوام آورد. مکاشفهٔ ۱۳:۵.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

این هفت ارجاع مستقیم، ویژگی‌های نبوی مشخص و متفاوتی از روم را ارائه می‌کنند. در همان بخش‌هاست که روم آشکار می‌شود. خواهر وایت می‌افزاید که این دوره‌ها همچنین به صورت «سه سال و نیم یا ۱۲۶۰ روز» نمایش داده شده‌اند. شما نه «سه سال و نیم» و نه «هزار و دویست و شصت روز» را در کتاب مقدس نمی‌یابید. خواهر وایت صرفاً محاسبهٔ آن هفت ارجاع را بر همان مبنا به کار می‌گیرد.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> در باب 13 (آیات 1 تا 10) از وحش دیگری «شبیه به پلنگ» توصیف می‌شود که اژدها «قدرت و تخت و اقتدار عظیمِ خود» را به او داد. این نماد، چنان‌که بیشتر پروتستان‌ها باور داشته‌اند، نمایانگر نهاد پاپی است؛ نهادی که وارث قدرت و تخت و اقتداری شد که زمانی در اختیار امپراتوری روم باستان بود. دربارهٔ آن وحشِ شبیهِ پلنگ چنین گفته شده است: «به او دهانی داده شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز می‌گفت... و دهان خود را به کفرگویی بر ضد خدا گشود تا به نام او و به مسکن او و به آنان که در آسمان ساکن‌اند کفر بگوید. و به او داده شد که با مقدسان جنگ کند و بر آنان چیره شود؛ و به او اقتدار بر همهٔ قبایل و زبان‌ها و امّت‌ها داده شد.» این نبوت که تقریباً با توصیف «شاخ کوچک» در دانیال 7 یکسان است، بی‌تردید به نهاد پاپی اشاره دارد.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> «به او قدرت داده شد که چهل و دو ماه ادامه دهد.» و پیامبر می‌گوید: «دیدم یکی از سرهایش گویی تا سرحد مرگ زخمی شده است.» و باز: «هر که به اسارت می‌برد، به اسارت خواهد رفت؛ و هر که با شمشیر می‌کشد، باید با شمشیر کشته شود.» این چهل و دو ماه همان «زمان و زمان‌ها و نصف زمان» است—سه سال و نیم، یا ۱۲۶۰ روزِ دانیال ۷—زمانی که طی آن قدرت پاپی می‌بایست قوم خدا را تحت ستم قرار دهد. این دوره، چنان‌که در فصل‌های پیشین بیان شد، با سلطهٔ پاپی در سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. در آن زمان پاپ به دست ارتش فرانسه به اسارت گرفته شد، قدرت پاپی زخم مرگبار خود را دریافت، و پیشگویی «هر که به اسارت می‌برد، به اسارت خواهد رفت» تحقق یافت. مناقشهٔ عظیم، ۴۳۹.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

با مرجعیت الهامی برای اینکه سه سال و نیم را نیز «زمانی» بدانیم که «روم را آشکار می‌کند»، ارجاعات کتاب‌مقدسی دیگری به روم پدیدار می‌شوند.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> اما حقیقت را به شما می‌گویم: در اسرائیل، در ایام الیاس، بیوه‌زنان بسیاری بودند، آن‌گاه که آسمان سه سال و شش ماه بسته بود و قحطیِ بزرگی سراسر آن سرزمین را فرا گرفته بود. لوقا ۴:۲۵

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

سه سال و نیمِ ایلیا، زمان را با ایزابل، که نماد روم پاپی در کلیسای تیاتیره است، پیوند می‌دهد.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> با این حال چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن ایزابل را که خود را نبیه می‌خواند اجازه می‌دهی که تعلیم دهد و بندگان مرا بفریبد تا زنا کنند و چیزهای قربانی‌شده به بت‌ها را بخورند. و به او فرصت دادم تا از زنای خود توبه کند، اما توبه نکرد. مکاشفه ۲:۲۰، ۲۱.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

«زمان»ِ داده‌شده به کلیسای چهارم، که توسط ایزابل نمایندگی می‌شود، همچنین یک «فضا» است.

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> الیاس انسانی بود با طبیعتی مانند ما، و با جدیت دعا کرد که باران نبارد؛ و به مدت سه سال و شش ماه بر زمین باران نبارید. یعقوب ۵:۱۷.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

خواهر وایت با توضیح اینکه چهل و دو ماه همان هزار و دویست و شصت روز است، این دوره را «آن روزها» که مسیح به آن اشاره کرد، می‌نامد.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> دوره‌های زمانی ذکرشده در اینجا ـ «چهل و دو ماه» و «هزار و دویست و شصت روز» ـ یکسان‌اند و هر دو نمایانگر زمانی هستند که در آن کلیسای مسیح قرار بود از سوی رم تحت ستم قرار گیرد. ۱۲۶۰ سال سلطهٔ پاپی از سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و بنابراین در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. در همان زمان، ارتشی فرانسوی وارد رم شد و پاپ را به اسارت گرفت، و او در تبعید درگذشت. هرچند اندکی بعد پاپ تازه‌ای انتخاب شد، اما سلسله‌مراتب پاپی از آن زمان هرگز نتوانسته است قدرتی را که پیش‌تر در اختیار داشت اعمال کند.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> آزار و اذیت کلیسا در تمام دورهٔ ۱۲۶۰ ساله ادامه نداشت. خدا از سر رحمت نسبت به قوم خود، مدت آزمون آتشین آنان را کوتاه ساخت. در پیش‌گویی از «مصیبت عظیم» که بر کلیسا خواهد آمد، نجات‌دهنده فرمود: «و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد.» متی ۲۴:۲۲. به‌واسطهٔ تأثیر اصلاح دینی، این آزار و اذیت پیش از سال ۱۷۹۸ به پایان رسید. مناقشه عظیم، ۲۶۶.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

مسیح و خواهر وایت، عبارت «آن روزها» را همان «زمانی» می‌دانند که روم پاپی را مشخص می‌کند. هنگامی که دانیال در آیهٔ سی‌ویکمِ باب یازدهم از آزار و اذیتی که به دنبال نشاندن قدرت پاپی بر تختِ زمین رخ داد سخن می‌گوید، از آن زمانِ آزار و اذیت با عنوان «روزهای بسیار» یاد می‌کند.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> و لشکریانی از جانب او برخواهند خاست و قدسِ حصین را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ روزانه را از میان برخواهند داشت، و رجاستِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. و آنان که بر ضدِ عهد به شرارت عمل می‌کنند، او با تملّق ایشان را فاسد خواهد ساخت؛ اما مردمی که خدای خود را می‌شناسند، نیرومند خواهند شد و کارهای بزرگ خواهند کرد. و خردمندان در میان قوم بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ با این همه، ایشان در روزهای بسیار به شمشیر و آتش و اسارت و غارت خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۳۱-۳۳.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

روم در ارتباط با زمان نبویِ مربوط به آن آشکار می‌شود، به همین دلیل است که پولس می‌گوید «مرد گناه» در «زمان خودش» آشکار خواهد شد. این واقعیت که روم رؤیا را برپا می‌دارد، که اگر آن را ندانیم هلاک می‌شویم، روشن می‌کند چرا آن زمان نبوی آن‌قدر مکرر و به شیوه‌های گوناگون بازنمایی شده است، زیرا خدا «چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند». در آیات پیشین، پایان آن دوره زمانی نیز مشخص شده است.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> و خردمندان در میان قوم بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ لیکن ایشان به شمشیر و آتش، به اسیری و به غارت، روزهای بسیار خواهند افتاد. و چون بیفتند، کمکی اندک به ایشان خواهد رسید؛ اما بسیاری با تملّق به ایشان خواهند پیوست. و بعضی از خردمندان نیز خواهند افتاد تا ایشان را بیازمایند و پاک سازند و سفید کنند، تا زمانِ آخر؛ زیرا که هنوز زمانی معیّن است. دانیال ۱۱:۳۳-۳۵.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

«زمانِ انتها» «هنوز برای زمانی معین است». واژه عبریِ «معین» «موعد» است و به معنای زمانی ثابت یا وقتِ قرار. اهمیت و جایگاه نبویِ «زمانِ معین» در کتاب دانیال از طریق تعداد دفعاتی که به آن اشاره شده شناخته می‌شود. شمار بسیار اندکی از ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای، اگر اصلاً کسی، تشخیص می‌دهند که سال ۱۹۸۹ «زمانِ انتها» بود و بنابراین ۱۹۸۹ زمانی معین بود. آن موعدی بود که خدا مقرر کرده بود؛ زمانی که او معرفتِ مربوط به جنبشِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر را از مُهر برمی‌داشت. به همین دلیل، کتاب دانیال شواهدی ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد «زمانِ معین» نشانه فرارسیدنِ «زمانِ انتها» است. در باب هشتمِ دانیال، این نمادِ نبوی بیان شده است.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> و صدای مردی را از میان دو کرانة اولای شنیدم که ندا داد و گفت: «ای جبرئیل، رویا را به این مرد بفهمان.» پس به جایی که ایستاده بودم نزدیک شد؛ و چون آمد، ترسیدم و بر روی خود افتادم؛ اما به من گفت: «بفهم، ای پسر انسان، زیرا این رویا برای زمانِ پایان است.» و چون با من سخن می‌گفت، من در خوابی سنگین بر روی خود، رو به زمین بودم؛ اما مرا لمس کرد و برپا داشت. و گفت: «اینک، تو را آگاه خواهم ساخت که در فرجامِ خشم چه خواهد بود، زیرا پایان در وقتِ مقرّر خواهد بود.» دانیال ۸:۱۶‏-۱۹.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

همانند باب یازدهم، واژهٔ "پایان" در عبارت "زمانِ پایان" در این آیات، با واژهٔ عبری‌ای که به "زمانِ مقرر" ترجمه شده، متفاوت است. "زمانِ پایان" نمایانگر دوره‌ای است که از "زمانِ مقرر" آغاز می‌شود. "زمانِ مقرر" (moed) یک موعد است، و "زمانِ پایان" (واژهٔ عبری "gets") دوره‌ای از زمان است که از "زمانِ مقرر" آغاز می‌شود. این همان "زمان" است که روم را آشکار می‌کند، و آن "زمان" آن‌قدر مهم است که پایانِ آن دورهٔ زمانی و دوره‌ای که پس از پایان آن می‌آید، توسط چندین شاهد گواهی می‌شود. در آیهٔ بیست‌وچهارِ باب یازدهمِ دانیال، رومِ بت‌پرست به‌عنوان حاکم جهان برای یک "زمان" معرفی می‌شود.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

یک "زمان" نمادین برابر با سیصد و شصت سال است، زیرا در یک سال کتاب‌مقدسی سیصد و شصت روز وجود دارد. روم بت‌پرست یک "زمان" حکومت کرد و روم پاپی برای "یک زمان و دو زمان و نیم زمان" حکومت کرد. روم مدرن برای یک "ساعت" نمادین یا "چهل و دو ماه" نمادین حکومت می‌کند. پس از 1844 هیچ زمان نبوی وجود ندارد، بنابراین "ساعت" و "چهل و دو ماه" دوره‌ای است از قانون قریب‌الوقوع یکشنبه تا پایان مهلت بشر. اما روم بت‌پرست از نبرد آکتیوم در 31 قبل از میلاد تا زمانی که کنستانتین در سال 330 پایتخت امپراتوری را به قسطنطنیه منتقل کرد، به‌طور مطلق حکومت کرد. می‌دانیم آیات زیر درباره روم بت‌پرست سخن می‌گویند، زیرا مسیح به‌عنوان "رئیس عهد" که هنگام مصلوب شدنش "شکسته خواهد شد" معرفی شده است. قدرت حاکم آن زمان روم بت‌پرست بود، پس آیاتی که اکنون به آن‌ها خواهیم پرداخت، روم بت‌پرست را مشخص می‌کنند.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> و در جای او شخصی پست برخواهد خاست، که به او حرمتِ پادشاهی نخواهند داد؛ اما او به آرامی خواهد آمد و با تملق پادشاهی را به دست خواهد آورد. و سپاه‌ها چون سیلاب از پیشِ روی او جاروب شده و درهم شکسته خواهند شد؛ حتی پیشوایِ پیمان نیز. و پس از آنکه با او پیمان بسته شود، با نیرنگ عمل خواهد کرد؛ زیرا با مردمی اندک برخواهد آمد و نیرومند خواهد شد. او به آرامی حتی به پربارترین نواحیِ ولایت داخل خواهد شد؛ و کاری خواهد کرد که نه پدرانش و نه پدرانِ پدرانش کرده‌اند؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد ساخت؛ و نیز تدابیر خود را بر ضدّ دژهای استوار خواهد اندیشید، برای زمانی. دانیال ۱۱:۲۱-۲۴.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

واژهٔ "against" در عبارت پایانیِ آیات در واقع به معنای "from" است، و آیه می‌گوید که رومِ بت‌پرست «از» دژِ خود (شهرِ روم) به مدت سیصد و شصت سال حکومت خواهد کرد (تدابیرِ خود را پیش‌بینی خواهد کرد).

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> 'آیه ۲۴. او به آرامی حتی به مخصب‌ترین جاهای ولایت وارد خواهد شد؛ و آنچه پدرانش و پدرانِ پدرانش نکرده‌اند، خواهد کرد؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد کرد؛ آری، و برای زمانی، نقشه‌های خود را بر ضد دژها طرح خواهد کرد.'

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> شیوهٔ معمول ملت‌ها پیش از روزگار روم برای دست‌یافتن به استان‌های ارزشمند و سرزمین‌های پربار، جنگ و فتح بود. اکنون روم در شرف انجام کاری بود که نه پدران و نه پدرانِ پدران کرده بودند: به دست آوردن این متصرفات از راه‌های مسالمت‌آمیز. رسمی که تا آن زمان سابقه نداشت برقرار شد: اینکه پادشاهان پادشاهی‌های خود را به وصیت به رومیان واگذارند. روم به این ترتیب استان‌های پهناوری را در اختیار گرفت.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> و آنان که بدین‌سان زیر حاکمیت روم درآمدند، از این امر بهرهٔ شایانی بردند. با مهربانی و مدارا با آنان رفتار می‌شد. گویی شکار و غنیمت میانشان تقسیم می‌شد. از دشمنانشان محافظت می‌شدند و زیر حمایت قدرت روم در صلح و امنیت آرام می‌گرفتند.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> در بخش پایانی این آیه، اسقف نیوتن این معنا را مطرح می‌کند که نقشه‌ها از دژها طرح‌ریزی می‌شوند، نه علیه آن‌ها. رومیان این کار را از دژ استوارِ شهر هفت‌تپه‌ای‌شان انجام دادند. «حتی برای زمانی»؛ بی‌تردید زمانی نبوتی، ۳۶۰ سال. این سال‌ها از چه زمانی باید محاسبه شوند؟ احتمالاً از رویدادی که در آیهٔ بعدی مطرح شده است.

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> 'آیه ۲۵. و او قدرت و دلیری خود را با لشکری عظیم علیه پادشاه جنوب برخواهد انگیخت؛ و پادشاه جنوب نیز با لشکری بسیار عظیم و نیرومند برای نبرد برانگیخته خواهد شد؛ اما او پایدار نخواهد ماند: زیرا علیه او نقشه‌هایی خواهند کشید.'

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> «در آیات ۲۳ و ۲۴، از آن سویِ پیمان میان یهود و رومیان، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به زمانی آورده می‌شویم که روم فرمانرواییِ جهانی را به دست آورده بود. آیه‌ای که اکنون پیش روی ماست، لشکرکشی‌ای نیرومند بر ضد پادشاه جنوب، یعنی مصر، و وقوع نبردی چشمگیر میان سپاهیان بزرگ و توانا را در معرض دید قرار می‌دهد. آیا چنین رویدادهایی در تاریخ روم در حدود این زمان به وقوع پیوست؟—آری، پیوست. آن جنگ، جنگ میان مصر و روم بود؛ و آن نبرد، نبرد آکتیوم. اکنون به‌اختصار اوضاع و احوالی را که به این درگیری انجامید، مرور کنیم.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۷۱–۲۷۳.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

در آیاتِ بعدی، دانیال بار دیگر به زمانِ مقرر و پایان اشاره می‌کند.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> و او قدرت و شجاعت خود را با لشکری عظیم بر ضد پادشاه جنوب برخواهد انگیخت؛ و پادشاه جنوب نیز با لشکری بسیار بزرگ و نیرومند برای جنگ برانگیخته خواهد شد؛ اما او پایدار نخواهد ماند، زیرا بر ضد او دسیسه‌ها خواهند چید. آری، آنان که از سهم خوراک او می‌خورند او را نابود خواهند کرد، و لشکرش درهم خواهد شکست، و بسیاری کشته بر زمین خواهند افتاد. و دل هر دو پادشاه بر شرارت خواهد بود و بر سر یک میز دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا پایان هنوز در زمان مقرر خواهد بود. سپس او با ثروت فراوان به سرزمین خود بازخواهد گشت؛ و دلش بر ضد عهد مقدس خواهد بود؛ و دست به اقداماتی خواهد زد و به سرزمین خود بازخواهد گشت. در زمان مقرر بازخواهد گشت و به سوی جنوب خواهد آمد؛ اما نه مانند نخستین خواهد بود و نه مانند پسین. دانیال ۱۱:۲۵-۲۹.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

در فصل هشتم، جبرئیل بیان کرد که رؤیای «chazon»، یعنی رؤیای دو هزار و پانصد و بیست ساله، در زمانِ مقرر به پایان خواهد رسید، و سپس دوره‌ای که با «زمانِ پایان» نشان داده شده است آغاز خواهد شد. در این فراز، زمانِ مقرر پایانِ سیصد و شصت سالی است که طی آن رومِ بت‌پرست بر جهان به طور مطلق حکومت می‌کرد. در این فراز «زمانِ پایان»ی وجود ندارد، زیرا هیچ چیز مهر و موم‌شده‌ای نبود که قرار باشد در پایانِ آن دورهٔ تاریخی گشوده شود.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

در باب هشتم دانیال، رؤیای «انتهاى آخرِ» غضب، که همان دو هزار و پانصد و بیست سال بود و هم‌زمان با دو هزار و سیصد سال به پایان می‌رسید، تا «زمان آخر» مُهر شده بود؛ زیرا در سال ۱۸۴۴، که زمانِ معیّنِ هر دو رؤیا بود، نورِ فرشتهٔ سوم گشوده شد. در دانیال ۱۱، آیات ۳۰ تا ۳۶، در پایانِ «غضبِ نخست» در سال ۱۷۹۸، می‌بایست دوره‌ای وجود داشته باشد که به‌صورت «زمان آخر» نمایش داده شده است، هنگامی که نورِ فرشتهٔ اول گشوده شد. بنابراین، نبوتِ زمانیِ رومِ بت‌پرست دارای زمان آخر نبود، بلکه تنها زمانی معیّن داشت که مشخص می‌ساخت آن سیصد و شصت سال چه هنگام به پایان رسید؛ اما زمانِ معیّن در ۱۷۹۸ و زمانِ معیّن در ۱۸۴۴، هر دو پیامی را گشودند که می‌بایست در دوره‌ای که به‌صورت «زمان آخر» نشان داده شده است، فهمیده شود.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

روم چنان‌که در زمانِ نبوّتیِ خود به‌گونه‌ای نبوّتی بازنمایی شده است، آشکار می‌شود. «یک زمان و زمان‌ها و نصف زمان»، «چهل و دو ماه»، «هزار و دویست و شصت روز» و «سه سال و نیم» برخی از نمادهای گوناگون‌اند که دوره‌ای را نشان می‌دهند که در آن نظامِ پاپی در عصورِ تاریک فرمان می‌راند. بازهٔ زمانی‌ای که جنبشِ میلریت‌ها را به جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار پیوند می‌دهد، یکصد و بیست و شش سال است. عددِ یکصد و بیست و شش همچنین نمادی از هزار و دویست و شصت روز است، زیرا عُشر یا یک‌دهمِ آن مقدار است. یکصد و بیست و شش سال از شورشِ ۱۸۶۳ تا زمانِ معیّن در ۱۹۸۹، سالِ ۱۹۸۹ را به‌عنوان موعدِ خدا با قومِ روزهای آخرِ او معرّفی می‌کند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> چگونه باید در کتاب مقدس تفحص کنیم؟ آیا باید میخ‌های عقیدتی خود را یکی پس از دیگری بکوبیم و سپس بکوشیم همهٔ کتاب مقدس را با عقاید تثبیت‌شدهٔ خود وفق دهیم، یا اینکه اندیشه‌ها و دیدگاه‌های خود را نزد کتاب مقدس ببریم و نظریه‌های خود را از هر سو با کلامِ حقیقت بسنجیم؟ بسیاری از کسانی که کتاب مقدس را می‌خوانند و حتی تعلیم می‌دهند، حقیقت گران‌بهایی را که در حال تعلیم دادن یا مطالعهٔ آن‌اند درنمی‌یابند. آدمیان خطاها را در دل می‌پرورند، در حالی که حقیقت به‌روشنی مشخص شده است؛ و اگر آموزه‌های خود را به نزد کلام خدا می‌آوردند، و نه آن‌که برای اثبات درستی اندیشه‌هایشان، کلام خدا را در پرتو آموزه‌های خود بخوانند، در تاریکی و کوری گام برنمی‌داشتند و خطا را در دل نمی‌پروراندند. بسیاری به کلمات کتاب مقدس معنایی می‌دهند که با نظرات خودشان سازگار است، و با تفسیرهای نادرست از کلام خدا، خود را گمراه ساخته و دیگران را می‌فریبند. هنگامی که به مطالعهٔ کلام خدا می‌پردازیم، باید با دل‌هایی فروتن این کار را انجام دهیم. هرگونه خودخواهی، هرگونه دلبستگی به نوآوری، باید کنار گذاشته شود. عقاید دیرینه نباید خطاناپذیر انگاشته شوند. این نخواستنِ یهودیان برای دست کشیدن از سنت‌های دیرپا بود که سقوطشان را رقم زد. آنان مصمم بودند که هیچ عیبی در عقاید خود یا در شرح و تفسیرشان از کتاب مقدس نبینند؛ اما هر قدر هم که انسان‌ها دیدگاه‌هایی را دیرزمانی در دل پرورده باشند، اگر به‌روشنی به‌وسیلهٔ کلامِ مکتوبِ خدا پشتیبانی نشوند، باید کنار گذاشته شوند.

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> کسانی که صادقانه طالب حقیقت‌اند، از گشودن مواضع خود برای تحقیق و نقد اِبا نخواهند داشت، و اگر آرا و اندیشه‌هایشان مورد چالش قرار گیرد آزرده نخواهند شد. این همان روحیه‌ای بود که چهل سال پیش در میان ما ارج نهاده می‌شد. با جان‌های گرانبار گرد هم می‌آمدیم و دعا می‌کردیم که در ایمان و تعلیمات یکدل باشیم؛ زیرا می‌دانستیم که مسیح تقسیم نشده است. هر بار تنها یک نکته را موضوع بررسی قرار می‌دادیم. وقار و جدیت بر این شوراهای تحقیق حاکم بود. کتاب‌مقدس با احساسی از هیبت و احترام گشوده می‌شد. بسا اوقات روزه می‌گرفتیم تا آمادگی بهتری برای فهم حقیقت پیدا کنیم. پس از دعایی جدی، اگر نکته‌ای نامفهوم می‌ماند، درباره‌اش گفت‌وگو می‌کردیم و هر کس آزادانه نظر خود را بیان می‌کرد؛ سپس دوباره به دعا زانو می‌زدیم و التماس‌های سوزانی به آسمان می‌رفت تا خدا یاریمان کند هم‌نظر شویم، تا یک باشیم، همان‌گونه که مسیح و پدر یک‌اند. اشک‌های بسیاری ریخته می‌شد. اگر برادری، برادری دیگر را به‌خاطر کندیِ فهمش ـ که آن بخش را چنان‌که او می‌فهمید درنمی‌یافت ـ توبیخ می‌کرد، آن که توبیخ شده بود بعدتر دستِ برادرش را می‌گرفت و می‌گفت: «روح‌القدسِ خدا را محزون نسازیم. عیسی با ماست؛ روحی فروتن و قابل تعلیم نگاه داریم.» و برادری که مورد خطاب قرار گرفته بود می‌گفت: «مرا ببخش، برادر؛ به تو بی‌انصافی کرده‌ام.» سپس در دورِ دیگری از دعا سر فرود می‌آوردیم. ساعاتِ بسیاری را به این منوال می‌گذراندیم. معمولاً بیش از چهار ساعت در هر نوبت با هم مطالعه نمی‌کردیم، با این همه گاه تمام شب به بررسیِ جدیِ کتاب‌مقدس می‌گذشت تا حقیقتِ زمانِ خود را بفهمیم. در برخی مواقع روحِ خدا بر من می‌آمد و بخش‌های دشوار به طریقِ مقررِ الهی روشن می‌شد، و آنگاه هماهنگیِ کامل برقرار می‌گشت. همه یک‌دل و یک‌روح بودیم.

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> ما با نهایت جدیت می‌کوشیدیم که کتاب مقدس به دلخواه هیچ‌کس پیچانده نشود و به رأی افراد تفسیر نگردد. می‌کوشیدیم با نپرداختن به نکاتی که اهمیت اندکی داشت و درباره‌شان دیدگاه‌های گوناگون وجود داشت، اختلافات‌مان را تا حد امکان ناچیز کنیم. اما بار دل هر کس این بود که در میان برادران وضعی پدید آید که دعای مسیح را پاسخ دهد، که شاگردانش یک باشند، چنان‌که او و پدر یک‌اند. گاه یک یا دو نفر از برادران سرسختانه در برابر دیدگاهی که عرضه شده بود می‌ایستادند و بر پایه احساسات طبیعی دل رفتار می‌کردند؛ اما هرگاه چنین روحیه‌ای پدیدار می‌شد، بررسی‌های‌مان را متوقف می‌کردیم و جلسه را به وقت دیگری موکول می‌نمودیم تا هر کس فرصت یابد در دعا نزد خدا برود و بی‌آنکه با دیگران گفت‌وگو کند، موضوع اختلاف را مطالعه کند و از آسمان نور بطلبد. با اظهار دوستی از هم جدا می‌شدیم تا هرچه زودتر برای بررسی بیشتر دوباره گرد هم آییم. گاه قدرت خدا به‌گونه‌ای بارز بر ما نازل می‌شد، و چون نور روشن نکات حقیقت را آشکار می‌کرد، با هم می‌گریستیم و شادمانی می‌نمودیم. ما عیسی را دوست می‌داشتیم؛ یکدیگر را دوست می‌داشتیم.

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> در آن روزها خدا برای ما عمل کرد، و حقیقت برای جان‌هایمان گران‌بها بود. لازم است که وحدت امروزِ ما چنان باشد که از بوتهٔ آزمایش سربلند بیرون آید. ما اینجا در مکتبِ استادیم تا برای مکتبِ آسمانی تربیت شویم. باید بیاموزیم که ناکامی را به‌گونه‌ای مسیح‌وار تحمل کنیم، و درسی که از این می‌آموزیم برای ما اهمیتِ بسیار خواهد داشت.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> ما درس‌های بسیاری برای آموختن داریم، و بسیارِ بسیار چیزها را نیز باید از نو بیاموزیم و آموخته‌های پیشین را کنار بگذاریم. تنها خدا و آسمان خطاناپذیرند. کسانی که می‌پندارند هرگز لازم نخواهد شد از دیدگاهی عزیز دست بکشند، هرگز پیش نخواهد آمد که رأیی را دگرگون کنند، ناامید خواهند شد. تا زمانی که با سرسختیِ مصمم به اندیشه‌ها و آرای خود می‌چسبیم، نمی‌توانیم به آن یگانگی دست یابیم که مسیح برایش دعا کرد. Review and Herald، 26 ژوئیه 1892.

Back to Articles