Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

کتاب دانیال - شماره هشتاد و هفت

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

رازگشایی از تمثیلِ ده باکره: سفری عمیق در تاریخ ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

مثل ده باکره تجربهٔ ادونتیست‌ها را نشان می‌دهد.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

ادونتیست‌های پیرو میلر آن مثل را مو به مو به تحقق رساندند.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

تاریخ جنبش فرشتهٔ اول نمایانگر جنبش فرشتهٔ سوم است و کانون نهایی این مثل این است که آیا دوشیزگان روغن را، که همان پیام باران پسین است، در اختیار دارند یا نه.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> جهانی در شرارت، در فریب و گمراهی، در خودِ سایهٔ مرگ آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی رنجِ جان می‌کشند تا آنان را بیدار کنند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ اندیشه‌ام به آینده می‌رود، هنگامی که علامت داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید.» اما برخی در تهیهٔ روغنِ لازم برای پر کردن چراغ‌هایشان درنگ خواهند کرد، و دیرهنگام خواهند فهمید که منشی که آن روغن نمایانگرِ آن است، قابل انتقال نیست. آن روغن پارساییِ مسیح است. آن نمایانگرِ منش است، و منش قابل انتقال نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برای دیگری تأمین کند. هر کس باید برای خود منشی پالوده از هر لکهٔ گناه به‌دست آورد. Bible Echo، 4 مه 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

«روغن» در این مثل نمایانگر «منش» است و نیز «عدالتِ مسیح». منشِ تقدیس‌شده را تنها کسانی پدید می‌آورند که کلامِ خدا را می‌خورند.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

«روغن» همچنین پیام‌های روح خداست.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> وقتی پیام‌هایی را که او برای ما می‌فرستد دریافت نکنیم، نام خدا بی‌حرمت می‌گردد. بدین‌سان، روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

«روغن» همان پیام‌های کلامِ خداست که حضورِ تقدیس‌بخشِ پارساییِ مسیح را منتقل می‌کنند. در مَثَلِ ده باکره، که همچنین نبوتِ بابِ دومِ حبقوق است، پیامِ «فریادِ نیمه‌شب»، که همان پیامِ پارساییِ مسیح است، همان است که در پیامِ جونز و واگنر در شورشِ ۱۸۸۸ نمایان شد.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> خداوند در رحمت عظیم خود، از طریق مشایخ واگنر و جونز، پیامی بسیار گران‌بها برای قوم خود فرستاد. هدف این پیام آن بود که نجات‌دهندهٔ برافراشته، یعنی قربانیِ گناهانِ تمامی جهان، را برجسته‌تر پیشِ چشم جهان قرار دهد. این پیام، عادل‌شمرده شدن از راه ایمان به ضامن را ارائه می‌داد؛ و مردم را دعوت می‌کرد تا عدالتِ مسیح را بپذیرند، عدالتی که در اطاعت از تمام فرمان‌های خدا آشکار می‌گردد. بسیاری عیسی را از نظر از دست داده بودند. چشمانشان می‌بایست به سوی شخصِ الهی او، شایستگی‌های او، و محبت تغییرناپذیرش نسبت به خانوادهٔ بشری متوجه شود. تمام قدرت به دستان او سپرده شده است تا به انسان‌ها عطایای فراوان ببخشد و عطیهٔ بی‌قیمت عدالتِ خود را به انسانِ ناتوان ارزانی دارد. این همان پیامی است که خدا فرمان داد به جهان اعلام شود. این پیامِ فرشتهٔ سوم است که باید با صدای بلند اعلام شود و با افاضهٔ فراوان روح او همراه باشد. شهادات برای خادمان، 91.

The message is the message of the latter rain.

پیام، پیامِ بارانِ پسین است.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

وقتی فرشتهٔ نیرومند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، بارانِ پسین شروع به باریدنِ نم‌نم کرد و تاریخِ پیروانِ میلر، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره و فصلِ دومِ حبقوق بازنمایی شده است، تکرارش آغاز شد. در همان هنگام بود که قومِ روزهای آخرِ خدا کتابی را که در دستِ فرشته بود خوردند و بدین‌سان به راه‌های دیرینِ ارمیا بازگردانده شدند و بدین ترتیب به نگهبانانی بدل شدند که باید شیپورِ هشدار را به صدا درآورند. آن هشدارِ شیپور همان پیامِ لاودیکیه بود که اشعیا آن را به‌صورتِ فریادی بلند بازنموده است.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> با صدای بلند فریاد بزن، دریغ مکن؛ صدایت را چون شیپور بلند کن، و به قوم من تقصیرشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را اعلام کن. اشعیا ۵۸:۱.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

جنبش اصلاحیِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم در «زمانِ انتها» آغاز می‌شود. در آن مقطع «افزایشی در دانش» رخ می‌دهد که نسلِ زندهٔ آن زمان را خواهد آزمود، اما تنها پس از آنکه این دانش به‌صورت پیامی رسمی منتشر شود. سپس، آن پیامِ رسمی «قوت می‌یابد»، و این قوت‌یافتن با فرود آمدنِ فرشته‌ای مشخص می‌شود. فرودِ آن فرشته مناظرهٔ حبقوق را آشکار می‌سازد و دو گروه پدید می‌آیند که پیامی را یا به‌عنوان پیامِ حقیقیِ بارانِ آخر یا نسخهٔ جعلیِ آن شناسایی می‌کنند. سپس وفاداران به دیده‌بانانِ خدا بدل می‌شوند که آغاز به دمیدن در کرنای هشدار می‌کنند.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

پیام حقیقی شیپور بر نوری استوار است که در دو لوحِ حبقوق بازنمایی شده است. این همان هشدار به لاودیکیه است، و هشداری که گناهان قوم خدا را مشخص می‌سازد. جدال تا نخستین نومیدی بالا می‌گیرد؛ آنگاه یک دسته به «مجمع استهزاکنندگان» تبدیل می‌شود، و دیده‌بانان حقیقی فراخوانده می‌شوند تا به غیرتی که نسبت به پیام پیش از آن نومیدی از خود نشان داده بودند بازگردند. وقتی دیده‌بانان بازگشتند، دریافتند که در «زمان درنگ» هستند، و اینکه پیامی که ناکام مانده بود، در واقع قرار است تحقق یابد، اما مطابق نظمِ خدا. آن پیام در دوره‌ای کوتاه (اما به هر حال دوره‌ای از زمان) بسط یافت، و هنگامی که پیام فرا می‌رسد، به‌عنوان پیامِ «فریاد نیمه‌شب» بازنمایی می‌شود؛ که چیزی جز شدت‌یافتن همان پیامی نیست که وقتی فرشته فرود آمد، آغاز به قدرت گرفتن کرده بود.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

با رسیدن پیام، جدایی میان کسانی که در هنگام نزول فرشته مقام دیدبانان را پذیرفته بودند و کسانی که نپذیرفتند، به‌طور کامل تحقق یافت. آن جدایی نقطه‌ای را مشخص می‌کند که در آن مهر بر صد و چهل و چهار هزار نفر نهاده می‌شود، پیش از ریزش بارانِ پسین، بی‌آنکه «اندازه‌گیری»ای که بر بارانِ پسینی که با نزول فرشته آغاز شد قرار داده شده بود، بر آن قرار گیرد.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

تاریخِ پیروانِ میلر نمونه‌ای از بارانِ پسین در هنگامِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. در آن تاریخ، بحثِ حبقوق بر پایهٔ پیامِ راستینِ بارانِ پسین و پیامِ کاذبِ بارانِ پسین بود. پولس یک گروه را کسانی معرفی می‌کند که محبتِ حقیقت دارند، و گروهِ دیگر را کسانی که به سبب نداشتنِ محبتِ حقیقت، گمراهیِ نیرومند را می‌پذیرند، زیرا «دروغ» را باور کرده‌اند.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

جنبش میلری نمایانگر پیشرفتی در حقیقت است که از «وقتِ پایان» آغاز می‌شود و در معرفت و قدرت رو به فزونی می‌گذارد و تا افاضهٔ روح‌القدس در «فریاد نیمه‌شب» ادامه می‌یابد. جنبش میلری برخی نشان‌های راه مشخص را که با یکدیگر متناظرند شناسایی کرد؛ از جمله «وقتِ پایان»، «رسمیت یافتن» پیام که با «افزایش دانش» نمایان می‌شود، «قدرت‌گیری» پیام که با فرود آمدن فرشته‌ای مشخص می‌گردد، «ناکامی نخستین» که مَثَلِ ده باکره را معرفی می‌کند، افاضهٔ روح‌القدس که به صورت «فریاد نیمه‌شب» نمایان می‌شود، و سپس «ناکامی دومِ» نهایی که در آن درِ یک دوره از تدبیر الهی «بسته» و درِ دوره‌ای دیگر «گشوده» می‌گردد.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> خدا برای پیام‌های مکاشفه ۱۴ در خط نبوت جایگاهی مقرر کرده است و کار آنان تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتۀ نخست و دوم هنوز برای این زمان حقیقت‌اند و باید همگام با پیامی که در پی می‌آید پیش بروند. فرشتۀ سوم هشدار خود را با صدای بلند اعلام می‌کند. «پس از اینها،» یوحنا گفت، «دیدم فرشتۀ دیگری با قدرتی عظیم از آسمان فرود می‌آید، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام در هم آمیخته است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۴.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

جنبش میلری، که نمونه‌ای از جنبش‌های صد و چهل و چهار هزار نفر به شمار می‌آید، با نبوت‌های دو هزار و سیصد ساله و دو هزار و پانصد و بیست سالهٔ باب هشتم دانیال، آیات سیزده و چهارده، گره خورده بود. «زمانِ پایان» با خاتمهٔ «هفت زمانِ» خشم خدا بر پادشاهی شمالی اسرائیل فرا رسید. رسمی‌شدن پیام میلر در سال ۱۸۳۱، دویست و بیست سال پس از انتشار ترجمهٔ کینگ جیمزِ کتاب مقدس فرا رسید.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> «آقای میلر، مانند کسانی که در کشورهای دیگر به‌واسطهٔ این پیام به حرکت درآمدند، در آغاز بر آن بود که رسالت خود را با نوشتن و انتشار در جراید عمومی و در جزوه‌ها به انجام رساند. او نخستین‌بار دیدگاه‌هایش را در ورمونت تلگراف، روزنامه‌ای باپتیست که در براندونِ ورمونت چاپ می‌شد، منتشر کرد. این در سال ۱۸۳۱ بود.» جان لافبورو، جنبش عظیم ظهور دوم، ص ۱۲۰.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

جنبش «زمانِ پایان» فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ فرا رسید، در پایانِ صد و بیست و شش سال از شورشِ سال ۱۸۶۳. «صد و بیست و شش» نمادی از «هفت زمان» است. هر دو جنبش با تحققِ «هفت زمان» آغاز شدند.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

پیام جنبش فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۹۶ رسمیت یافت، با تولید مجموعه‌ای از مقالات با عنوان «زمان پایان» که در مجله‌ای به نام «بنیاد محکم ما» منتشر شده بود. آن مقالات دویست و بیست سال پس از اعلامیهٔ استقلال در سال ۱۷۷۶ منتشر شدند. پیام هر دو جنبش، دویست و بیست سال پس از تاریخی رسمیت یافت که به‌طور مستقیم با پیامی پیوند داشت که در پایان آن دویست و بیست سال فرا رسید.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

عدد «دویست و بیست» نمایانگر ارتباط (یک پیوند) میان «هفت زمانِ» خشم خدا بر پادشاهی جنوبی یهودا ـ که در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد ـ و آغاز دورهٔ دوهزار و سیصد سالهٔ باب هشتم کتاب دانیال، آیهٔ چهاردهم، در ۴۵۷ پیش از میلاد است. عدد دویست و بیست این دو نبوت را به هم پیوند می‌دهد، و این دو نبوت در آیات بنیادین ادونتیسم، یعنی باب هشتم کتاب دانیال، آیات سیزده و چهارده، کنار هم ارائه شده‌اند. در آن آیات، مسیح به‌گونه‌ای نبوی خود را به‌عنوان «آن قدّیسِ معیّن» معرفی کرد؛ که ترجمه‌ای از واژهٔ عبری «پلمونی» است و به معنای «شمارندهٔ شگرف» است.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

شمارندهٔ شگفت‌انگیز دو رؤیا را که نمایانگر دو خط نبوّت‌اند، در همان دو آیه‌ای معرفی می‌کند که خواهر وایت آنها را ستون مرکزی ادونتیسم می‌شناسد. نقطهٔ آغاز با پیوند نمادینِ دویست‌و‌بیست ساله به زمان تحقق آنها در سال ۱۸۴۴ متصل می‌شود. کتاب حبقوق، فصل دوم، با آیهٔ بیستم به پایان می‌رسد و بدین‌سان عدد «دویست‌و‌بیست» را به شکلی دیگر، به بیانِ شمارندهٔ شگفت‌انگیز، نشان می‌دهد؛ زیرا آن آیه یک ویژگی اصلیِ روز کفّارهٔ ضدنمونه را که در همان تاریخ آغاز شد، معرفی می‌کند.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکل مقدس خود است: تمام زمین در حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

دو دورهٔ نبوی که نمایانگر ستون اصلی ادونتیسم‌اند و مستقیماً توسط شمارندهٔ شگفت‌انگیز معرفی شده‌اند، با فاصلهٔ دویست و بیست سال به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ و عیسی (شمارندهٔ شگفت‌انگیز)، که همواره پایان هر چیز را با آغاز آن یکی می‌گیرد، پایان آنها را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با عدد دویست و بیست نشان‌گذاری کرد.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

جنبش فرشتۀ اول، همانند جنبش فرشتۀ سوم، در «زمانِ پایان» (به‌ترتیب 1798 و 1989) آغاز شد، جایی که «هفت زمان» در لاویانِ بیست‌وشش شناسایی می‌شود. نشان‌راهِ بعدی در هر دو تاریخ با به پایان رسیدنِ دوره‌ای دویست و بیست ساله مشخص می‌شود؛ این نیز ویژگیِ نبویِ «هفت زمان» است، زیرا نقاط آغازِ آن دو رؤیا (chazon و mareh) نمایانگر دوره‌ای دویست و بیست ساله‌اند که آنها را به هم پیوند می‌دهد.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

انتشار کتاب مقدس کینگ جیمز در سال ۱۶۱۱، رسمی‌سازی پیام میلر طبق آنچه در روزنامهٔ «ورمونت تلگراف» منتشر شد، تنظیم اعلامیهٔ استقلال، و انتشار «زمان پایان» در مجلهٔ «Our Firm Foundation»، همگی آثار منتشرشده بودند. آغاز و پایان هر دو دورهٔ دویست‌و‌بیست‌ساله، نمایانگر یک انتشار به‌عنوان نشانهٔ راه تاریخی هستند. عدد «دویست‌و‌بیست» نماد پیوندی نبوی است، و هر چهار اثر منتشرشده، هم به سبب ماهیت انتشارشان، و هم به واسطهٔ پیامی که در تاریخ‌های مربوط به خود با عنوان «افزایش دانش» نمود یافته است، به یکدیگر پیوند خورده‌اند.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

کتاب مقدس در سال ۱۶۱۱ نمایانگر ابلاغ انجیل از بارگاه‌های آسمانی به بشریت است. پیام میلر در چارچوب نبوت‌های زمانی قرار داشت و دو جدول مقدسِ حبقوق به‌روشنی نشان می‌دهند که پیام میلر به‌صورت تصویری با خطوط تاریخ ترسیم شده بود. «ورمونت» به معنای «کوه سبز» است و بنا بر الهام، «سبز» نماد ایمان است.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> این خواب به من امید داد. ریسمان سبز در ذهن من نماد ایمان بود و زیبایی و سادگیِ توکل بر خدا بر جانم آشکار شدن گرفت. تجربه و تعالیم مسیحی، ۲۸.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

پیام میلر رسمیت یافت و از سوی کلیسای وفادار اعلام شد، زیرا «کوه» در روزهای آخر «کلیسا» است.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> و در ایام آخر چنین خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر قلهٔ کوه‌ها استوار خواهد شد و از تپه‌ها بلندتر خواهد گردید؛ و همهٔ قوم‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد. و بسیاری از مردم خواهند رفت و خواهند گفت: بیایید تا به کوهِ خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، بالا رویم؛ و او راه‌های خود را به ما خواهد آموخت و ما در مسیرهای او گام خواهیم زد؛ زیرا از صهیون شریعت صادر خواهد شد و کلامِ خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۲، ۳.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

پیامِ آزمون‌گرِ رسمی‌شدهٔ میلر از کلیسای وفادار برخاست، و نشریه‌ای به نام «تلگراف»، همان‌گونه که «کتاب مقدس کینگ جیمز» چنین بود، نمایانگر پیامی از آسمان است؛ زیرا واژهٔ «تلگراف» که از دو واژهٔ یونانی ساخته شده، به معنای پیامی از دوردست است. واژهٔ نخست (tele) به معنای «دور یا دوردست» است و واژهٔ دوم (grapho) به معنای «نوشتن یا ثبت کردن». در کنار هم به معنای «نوشتن یا مخابره کردن از فاصله» هستند. در سال ۱۶۱۱، خدا از طریق تدوین «کتاب مقدس کینگ جیمز» پیام خود را از آسمان مخابره کرد، و در پایانِ دویست‌وبیست سال، پیام میلر، که نخستین‌بار در سال ۱۸۳۱ در «تلگراف ورمونت» رسمیت یافت، نیز پیام خدا را از آسمان مخابره کرد. آن پیام همان «افزایشِ دانش» بود که در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ گشوده شد و سپس روندی سه‌مرحله‌ایِ آزمون برای آن نسل پدید آورد. آن تاریخ، الگوی تاریخ «Future for America» بود.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

اعلامیهٔ استقلال در سال ۱۷۷۶، نمایانگرِ آغازِ وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده است. این آغازِ ایالات متحده را نشان می‌دهد و بدین‌ترتیب محدود شدنِ استقلال در پایانِ ایالات متحده را مشخص می‌کند. پیامِ «آینده برای آمریکا» (همان‌طور که از نامش برمی‌آید)، پایانی را مشخص می‌کند که در آغاز، با انتشارِ اعلامیهٔ استقلال، نمونه‌وار شده است. دویست و بیست سال بعد، در سال ۱۹۹۶، خدمتی که مجلهٔ «زمانِ پایان» را منتشر کرده بود، شخصیتِ حقوقی‌ای را که پیش‌تر «آینده برای آمریکا» نامیده شده بود، دریافت کرد. در همان سال، مجلهٔ «زمانِ پایان»، که از مقاله‌هایی تشکیل شده بود که پیش‌تر در نشریه‌ای به نام «بنیادِ استوارِ ما» به چاپ رسیده بودند، به چاپ رسید.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

نامِ خدمت «آینده برای آمریکا» به تاریخِ انتشارِ اعلامیهٔ استقلال اشاره می‌کند، زیرا انتشارِ آن سند نشانگرِ آغازِ ایالات متحده بود و عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. عنوانِ آن نشریه «زمانِ پایان» است؛ که هم به «زمانِ پایان» در ۱۹۸۹ اشاره دارد و هم به پایانِ مهلتِ فیض، زمانی که میکائیل برمی‌خیزد. پیامِ مدون در آن نشریه (دانیال فصل یازدهم، آیات ۴۰ تا ۴۵) با فروپاشیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی در ۱۹۸۹ (زمانِ پایان) مُهرگشایی شد، و آیاتی که مُهرشان گشوده شد، توالی‌ای تاریخی را ارائه می‌کنند که از ۱۹۸۹ پیش می‌رود تا آیهٔ نخستِ فصلِ دوازدهم، که در آن برخواستنِ میکائیل و بسته‌شدنِ مهلتِ فیضِ بشر مشخص می‌شود.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

فاصلهٔ میان انتشار «اعلامیهٔ استقلال» در سال 1776 تا انتشار مجلهٔ «زمانِ پایان» برابر با دویست و بیست سال است، و آغاز و انجام هر دو به همان موضوعات نبوی می‌پردازند. انتشار «زمانِ پایان» از فصل‌هایی گردآوری شده است که نخست به‌صورت مقاله در نشریهٔ «بنیاد استوارِ ما» منتشر شده بودند و بیانگر این حقیقت نبوی است که بدون پایبندی به حقایق بنیادین جنبش میلریتی (که همان «بنیاد استوارِ ما»ست)، فهم «افزایش دانش» در «زمانِ پایان» در سال 1989 امکان‌پذیر نیست.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

نشانۀ راهِ موسوم به «زمانِ پایان»، و نشانۀ راهِ نمایانگرِ «رسمی‌شدنِ» پیام در تاریخ‌های موازیِ جنبش‌های فرشتۀ اول و سوم، هر دو عناصر نبویِ «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش را در خود دارند. نشانۀ راهِ بعدی در تاریخ‌های موازی، قدرت‌یافتنِ پیام است که با نزولِ فرشتۀ مکاشفه فصل ده در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، یا فرشتۀ مکاشفه فصل هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مشخص می‌شود. تحققِ وایِ دومِ مکاشفه فصل نُه، سببِ نزولِ فرشتۀ مکاشفه فصل ده شد، و تحققِ وایِ سومِ مکاشفه فصل ده، سببِ نزولِ فرشتۀ مکاشفه فصل هجده شد.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

در تاریخ‌های موازی، بارانِ پسین در همان هنگامی که فرشته فرود می‌آید، آغاز به «پاشیدن» می‌کند. در آن هنگام، پیام با تأیید رویدادِ پیشگویی‌شده «قوت می‌گیرد». برای پیروان میلر، این رخداد پایان یافتنِ برتریِ عثمانی بود در تحققِ پیشگوییِ زمانیِ اسلام دربارهٔ «وایِ دوم» در کتاب مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزده. برای جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، آن «خشمگین شدنِ ملت‌ها» بود؛ پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام در «وایِ سوم» که در زمانِ شیپورِ هفتم است، در مکاشفه، باب ده، آیهٔ هفت، که هنگامی تحقق یافت که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک فرو ریختند.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

هر یک از نشانه‌های راهِ اصلیِ تاریخ‌های موازی پیوندی مستقیم با کارِ «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» دارند؛ کسی که امضای خود را بر رابطهٔ دو رؤیا می‌نهد که به‌ترتیب نمایانگر دو هزار و سیصد سال و دو هزار و پانصد و بیست سال‌اند. نگهبانانِ نبوی که در هنگام فرودِ فرشته برپا می‌شوند، شیپور هشداری را می‌نوازند که پیام خطاب به لاودیکیه را نیز در بر دارد؛ پیامی که در سال ۱۸۵۶، به برداشته‌شدن مهرِ نورِ بزرگ‌ترِ «هفت زمان» به‌طور مستقیم پیوند داشت. نشانهٔ راهِ «دو لوحِ حبقوق»، که با نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نمایانده شده و هر دو «هفت زمان» را به‌صورت تصویری نشان می‌دهند، در هر تاریخِ موازی میان فرودِ فرشته و «نخستین نومیدی» پدیدار شد.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

نشانهٔ راهِ «زمان تأخیر» به‌طور مستقیم به پیشگوییِ ناموفقِ سال 1843 پیوند دارد؛ که پیشگوییِ تحققِ هم دو هزار و سیصد سال و هم دو هزار و پانصد و بیست سال بود. پیام «فریاد نیمه‌شب» شناساییِ تحققِ قریب‌الوقوعِ آن دو دورهٔ زمانیِ نبوی بود. "درِ" تدبیریِ بسته در آخرین نشانهٔ راه، تحققِ آن دو دورهٔ نبوی را مشخص می‌کند و نشان می‌دهد که از کجا شیپور هفتم یا شیپور یوبیل آغاز به نواختن می‌کند. هر نشانهٔ راه در هر تاریخ به‌طور مستقیم به «هفت زمان» پیوند دارد، و «هفت زمان» ریسمانی است که آن دو تاریخ را به هم پیوند می‌دهد، و هر دو تاریخ نمایانگر پیامِ بارانِ پسین‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> «برای کسانی که به کلام می‌لغزند، زیرا نافرمان‌اند»، مسیح سنگِ لغزش است. اما «سنگی که بنّایان نپذیرفتند، همان سرِ زاویه شده است.» مانند آن سنگِ مردود، مسیح در مأموریت زمینیِ خود بی‌اعتنایی و آزار را تحمل کرده بود. او «خوار و از جانب مردم مردود بود؛ مردِ دردها و آشنا با اندوه... او خوار شمرده شد و ما او را به حساب نیاوردیم.» اشعیا ۵۳:۳. اما زمان نزدیک بود که او جلال یابد. به‌واسطه رستاخیز از مردگان، او «پسرِ خدا با قدرت» اعلام خواهد شد. رومیان ۱:۴. در بازگشتِ دوم او، به‌عنوان خداوندِ آسمان و زمین آشکار خواهد شد. کسانی که اکنون در شُرفِ مصلوب کردن او بودند، عظمتش را خواهند شناخت. در برابرِ سراسرِ جهان، آن سنگِ مردود سرِ زاویه خواهد شد.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> و «هر که آن بر او فرو افتد، او را خرد خواهد کرد.» مردمی که مسیح را رد کردند، به‌زودی قرار بود نابودی شهر و ملت خود را ببینند. جلالشان درهم می‌شکست و چون غبار پیشِ باد پراکنده می‌شد. و چه چیزی بود که یهودیان را نابود کرد؟ همان صخره‌ای بود که اگر بر آن بنا می‌کردند، مایهٔ امنیتشان می‌شد. همان نیکوییِ خدا که خوار شمرده شد، همان عدالت که رانده شد، همان رحمت که ناچیز انگاشته شد. آدمیان خود را در مخالفت با خدا قرار دادند، و هر آنچه می‌توانست نجاتشان باشد، به تباهی‌شان بدل شد. هرآنچه خدا برای حیات مقرر کرده بود، برای آنان به مرگ انجامید. در مصلوب کردن مسیح به دست یهودیان، نابودی اورشلیم نهفته بود. آن خونِ ریخته‌شده بر جلجتا، همان سنگینی بود که آنان را، هم در این جهان و هم در جهان آینده، به ورطهٔ هلاکت فرو برد. همین‌گونه خواهد بود در آن روز بزرگِ انجامین، هنگامی که داوری بر ردکنندگان فیض خدا فرود آید. مسیح، سنگِ لغزشِ ایشان، آنگاه در نظرشان همچون کوهی انتقام‌گیر جلوه خواهد کرد. جلالِ چهرهٔ او که برای پارسایان حیات است، برای شریران آتشی سوزان خواهد بود. به سبب محبتی که رد شد و فیضی که خوار شمرده شد، گناهکار هلاک خواهد شد.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> عیسی با تمثیل‌های بسیار و هشدارهای پیاپی نشان داد که ردّ پسر خدا چه پیامدی برای یهودیان خواهد داشت. با این سخنان، او خطاب به همهٔ کسانی در هر عصر سخن می‌گفت که از پذیرفتن او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ خود سر باز می‌زنند. هر هشدار برای آنان است. معبدِ بی‌حرمت‌شده، پسرِ نافرمان، زارعانِ دروغین و بنّایانِ تحقیرگر، در تجربهٔ هر گناهکار نظیر دارند. اگر توبه نکند، سرنوشتِ شومی که آنان از پیش نشان داده بودند، از آنِ او خواهد شد. اشتیاق اعصار، ۵۹۹، ۶۰۰.

Back to Articles