Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Three

کتاب دانیال - شماره یکصد و بیست و سه

Unveiling the Prophetic Significance of Daniel 11:40

پرده‌برداری از اهمیت نبوی دانیال ۱۱:۴۰

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.

آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال یکی از ژرف‌ترین آیاتِ کلام خداست، همان‌گونه که باب هشتمِ دانیال، آیهٔ چهاردهم نیز چنین است. نمادِ آیهٔ چهل رودِ دجله است و رودِ اولای نمایانگرِ باب هشتمِ دانیال، آیهٔ چهاردهم است.

Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.

آیهٔ چهل با این کلمات آغاز می‌شود: «و در زمانِ پایان»، و بدین‌سان به‌طور مشخص تعیین می‌کند که آغاز آیه به سال 1798 مربوط است. مُهر پنجاه‌ویک واژهٔ این آیه در سال 1989 گشوده شد، زمانی که دریافته شد که آن‌ها فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان را نشان می‌دهند. آن پنجاه‌ویک واژه در آیه، هم نمایانگرِ زمانِ پایان در سال 1798 هستند و هم نمایانگرِ زمانِ پایان دیگری در سال 1989. آلفا و امگا امضای خود را بر این آیه گذاشت برای همهٔ کسانی که مایل‌اند ببینند و بشنوند. زمانِ پایانِ جنبش‌های هر دو فرشتهٔ اول و سوم در همان یک آیه نمایانده شده است.

The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.

آیهٔ زیر مشخص می‌کند که چه زمانی نهاد پاپی، که به‌صورت پادشاه شمال بازنمایی شده، ایالات متحده، که به‌صورت سرزمین پرجلال بازنمایی شده، را در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار می‌شود، فتح می‌کند. بنابراین، هرچند واژگان آیهٔ چهل «زمانِ پایان» در ۱۷۹۸ را به‌عنوان آغاز و «زمانِ پایان» در ۱۹۸۹ را به‌عنوان نقطهٔ پایان مشخص می‌کنند، واقعیت این است که تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده در آیهٔ چهل تا آیهٔ چهل‌ویک به پایان نمی‌رسد؛ پایان آن در آیهٔ چهل‌ویک است، هنگامی که پادشاه شمال سرزمین پرجلال را فتح می‌کند. این بدان معناست که تاریخ از فروپاشی اتحاد شوروی در ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبهٔ نزدیکِ آیهٔ چهل‌ویک، بازنمای تاریخ ایالات متحده از دوران رئیس‌جمهور رونالد ریگان تا قانون یکشنبهٔ نزدیک است. آن تاریخ شامل ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و پس از آن تا ساعتِ زلزلهٔ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه می‌شود.

When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.

وقتی آن آیه برای نخستین بار از مهر گشوده شد، اعتراضی علیه این حقیقت مطرح شد که «ادعای پیپنجر مبنی بر این‌که آن آیه نمایانگرِ تاریخِ از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه است، ادعایی پوچ است، زیرا آیاتِ کتاب‌مقدس هرگز چنین دوره‌های طولانی از تاریخ را در بر نمی‌گیرند.» ما تا آن زمان به این مفهوم که آیا برای مدت زمانی که می‌توان در یک آیه گنجاند حد و مرزی وجود دارد یا نه، نیندیشیده بودیم؛ اما بلافاصله به یاد آوردیم که مکاشفه، باب سیزدهم، آیهٔ یازدهم همان تاریخ را مشخص می‌کند و آن را در یک آیه انجام می‌دهد. سرگذشتِ وحشِ زمین در سال ۱۷۹۸ آغاز شد و سخن گفتنِ این وحش مانندِ اژدها، در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، تحقق می‌یابد.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> "و چون دستگاه پاپی، که از قدرت خود تهی شده بود، ناگزیر شد از آزار و اذیت دست بکشد، یوحنا دید که قدرتی نو سر برآورد تا پژواک صدای اژدها باشد و همان کار ظالمانه و کفرآمیز را ادامه دهد. این قدرت، آخرین قدرتی که قرار است بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ کند، نمادش وحشی‌ای با شاخ‌های بره‌گون بود." نشانه‌های زمانه، ۱ نوامبر ۱۸۹۹.

If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.

اگر کسی بخواهد دقیق باشد، آیهٔ چهل تاریخ مربوط به سال 1798 را تا آیهٔ چهل‌ویک در بر می‌گیرد، و در آیهٔ چهل‌ویک «قانون یکشنبه» مشخص می‌شود؛ بنابراین، برخلاف آن تک‌آیه در باب سیزدهِ مکاشفه، آیهٔ چهل در واقع کمی کوتاه‌تر است، چون «قانون یکشنبه» در آیهٔ بعدی است، در حالی که در باب سیزدهِ مکاشفه، از 1798 تا «قانون یکشنبه» در یک آیه آمده است. خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که «همان خط نبوت» که در کتاب دانیال است در کتاب مکاشفه پی گرفته می‌شود، و باب سیزدهِ مکاشفه، آیهٔ یازده، به‌راحتی کاملاً بر آیهٔ چهل منطبق می‌شود، اگر بخواهید اصل «خط بر خط» را به کار ببندید.

When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.

وقتی اصل «خط بر خط» را به کار می‌گیرید، درمی‌یابید که بازنماییِ آیهٔ چهل از وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده (ایالات متحده)، که در آیهٔ چهل با «ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران» نشان داده شده، از یک وحشِ شبیهِ بره با دو شاخ در سال ۱۷۹۸ به وحشی که مانند اژدها سخن می‌گوید در هنگامِ قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع تبدیل می‌شود، و نیز اینکه آن وحشِ شبیه به بره دو شاخ دارد.

Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).

آیهٔ چهل همچنین نمایانگر هفتاد سالِ نمادینی است که در آن فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود، زیرا آن هفتاد سالِ نمادین همچون روزهای یک پادشاه است، و پادشاه همان پادشاهی است. بر پایهٔ آیهٔ چهل و خطّ باب سیزدهمِ مکاشفه، آن پادشاهیِ نبویِ کتاب‌مقدسی که در طولِ هفتاد سالِ نمادینِ باب بیست‌وسومِ اشعیا حکومت می‌کند، همان وحشِ زمین است که دو شاخِ قدرت دارد. وحشِ زمین با دو شاخِ قدرت آغاز می‌شود که نمایانگر جمهوری‌گرایی و پروتستانیسم‌اند، اما هرچه تاریخِ آیهٔ چهل به تحققِ خود در آیهٔ چهل‌ویک نزدیک‌تر می‌شود، دو قوّتِ نبویِ آن آنگاه به‌عنوان «کشتی‌ها» (قدرت اقتصادی) و «ارابه‌ها و سواران» (قدرت نظامی) شناخته می‌شوند.

During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.

در طی هفتاد سال نمادینِ باب بیست‌وسومِ اشعیا، روسپیِ صور که در آیه چهل پادشاهِ شمال است، فراموش می‌شود. اما سپس در پایان آن هفتاد سال نمادین، او بار دیگر با پادشاهانِ زمین زنا خواهد کرد، چنان‌که در تاریخ منتهی به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی رخ داد؛ زمانی که همه مورخان تأیید می‌کنند که رئیس‌جمهور ریگان برای سرنگونی اتحاد جماهیر شوروی، با ضد مسیحِ مذکور در نبوت‌های کتاب مقدس پیمانی پنهانی بست. در دوره منتهی به ۱۹۸۹، ریگان از پیش رابطه‌ای پنهانی و نامشروع را با آن مردِ گناه آغاز کرده بود؛ ازاین‌رو نوازندگانِ بخت‌نصر شروع کردند به تمرینِ نغمه‌ای که آن روسپیِ فراموش‌شده آغاز به خواندنش کرده بود. خدمتِ جهانیِ بی‌سابقه پاپ ژان پل دوم، در همان تاریخ، آغازِ «ترانه و رقص»ی بود که باعث شد «تمام جهان» «از پیِ وحش در شگفت روند».

Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.

آیهٔ چهل همچنین نمایانگر تاریخ ادونتیسمِ لائودیکی است؛ تاریخی که در سال ۱۷۹۸ با عنوان «ساردس» آغاز شد. سپس کسانی که در ساردس بودند نورِ مهرگشوده را پذیرفتند و آنگاه جنبش فیلادلفیا از ساردس بیرون آمد. وقتی جنبش فیلادلفیا نورِ سال ۱۸۵۶ را رد کرد، آن جنبش در ۱۸۶۳ از حالت یک جنبش به کلیسای لائودیکیه گذار کرد. ازاین‌رو مقدر است آن کلیسا در آیهٔ چهل‌ویک، که همان قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع است، از دهانِ خداوند بیرون افکنده شود. آیهٔ چهل نه تنها تاریخ ایالات متحده، بلکه تاریخ ادونتیسمِ لائودیکی را نیز نمایان می‌کند.

Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.

ادونتیسم لائودیکی نور الهیِ کلام خدا را برای نقطهٔ اتکا و قوت خود دریافت کرد، و دولت ایالات متحده نیز نور الهیِ قانون اساسی ایالات متحده را برای نقطهٔ اتکا و قوت خود دریافت نمود. هر دو در سال ۱۷۹۸ از نظر نبوی به‌صورت شاخ‌هایی آغاز شدند، و در پایان هفتاد سال نمادین، شاخ جمهوری‌خواهِ مرتد و شاخ پروتستانِ مرتد با هم یک شاخ خواهند شد و مانند اژدها سخن خواهند گفت.

Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.

دو شاخِ آیهٔ چهل، حکومت و کلیسای برگزیده‌اند که نمایندهٔ دو خطِ نبوت‌اند که با هم پیش می‌روند، زیرا به‌صورت دو شاخ بر یک وحشِ واحد نشان داده شده‌اند. هر جا که آن وحش می‌رود، آن دو شاخ نیز می‌روند و این در همان تاریخِ نبوتی رخ می‌دهد. شاخِ پروتستانتیسم ماهیتی نبوتیِ دوگانه دارد که با لاودکیه و فیلادلفیه نمایانده شده است. شاخِ جمهوری‌خواهی نیز ماهیتی نبوتیِ دوگانه دارد که با احزابِ سیاسیِ جمهوری‌خواه و دموکرات نمایانده شده است. مطابق بابِ هشتمِ دانیال، بخشِ دومِ دوگانگیِ هر شاخ، دیرتر برمی‌آید و بلندتر می‌شود.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> آنگاه چشمان خود را بالا بردم و دیدم، و اینک، قوچی با دو شاخ در برابر نهر ایستاده بود؛ و آن دو شاخ بلند بودند؛ اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن که بلندتر بود، دیرتر رویید. دانیال ۸:۳.

The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.

ویژگی‌های دوگانۀ هر شاخ در خط مسیح به‌وسیلهٔ صدوقیان و فریسیان به تصویر کشیده شده است؛ که در شاخ جمهوری‌خواه متناظر است با لیبرالیسم (حامیِ برده‌داری، دموکراسی، ووک‌ایسم و جهانی‌گرایی) و محافظه‌کاری (ضدِ برده‌داری، جمهوریِ مبتنی بر قانون اساسی، سنت‌گرایان، MAGA). ویژگی‌های دوگانۀ شاخ پروتستان متناظر است با فیلادلفیا و لائودیکیه. میانِ تقسیمِ هر دو شاخ به نمادی دوگانه، موازاتِ کاملی وجود ندارد؛ زیرا نه لیبرالیسمِ پیشرو و نه ماگائیسمِ محافظه‌کار در موضوعِ قانونِ یکشنبه در سوی درست قرار می‌گیرند، چراکه فریسیان و صدوقیان نزدِ صلیب با هم متحد شدند؛ اما در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی می‌آید و صلیب نمونهٔ آن بود، لائودیکیه از دهانِ خداوند قی می‌شود، و آن‌گاه شاخِ فیلادلفی چون بیرقی برافراشته می‌شود. با این همه، دوگانگیِ هر دو شاخ در مناقشۀ الهیاتی میان فریسیان و صدوقیان نمایان است، و رسولِ امت‌ها (پولس) در تاریخِ مسیح، پیش‌تر فریسیِ فریسیان بود.

The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.

روش‌شناسیِ بارانِ پسین، که «خط بر خط» است، وقتی به‌کار گرفته می‌شود، در آیهٔ چهل نور عظیمی پدید می‌آورد. باب‌های دو تا هجدهِ مکاشفه، همگی با آیهٔ چهل هم‌راستا هستند. شهادتِ باب بیست‌وسهٔ اشعیا دربارهٔ فاحشهٔ صور با آن آیه هم‌راستاست. البته فقرات دیگری نیز هستند که باید با آیهٔ چهل تطبیق داده شوند، اما شاید مهم‌ترین کاربردِ «خط بر خط» دربارهٔ آیهٔ چهل، خودِ آیهٔ چهل باشد.

In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!

در آیهٔ چهل، وقتِ پایان در سال 1798 و وقتِ پایان در سال 1989 هر دو بیان شده‌اند. این امر پژوهشگر نبوت را رهنمون می‌کند تا وقتِ پایانِ 1798 را بر وقتِ پایانِ 1989 منطبق سازد. وقتی چنین شود، تاریخِ آیهٔ چهل دو خط پدید می‌آورد که هر یک در 1798 آغاز می‌شود و تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک که به‌زودی فرا می‌رسد ادامه می‌یابد. خطی که در 1798 آغاز می‌شود پیامِ درونی قومِ روزهای آخرِ خدا را مشخص می‌کند، و خطی که در 1989 آغاز می‌شود پیامِ بیرونی قومِ روزهای آخرِ خدا را در همان تاریخ مشخص می‌کند. ازاین‌رو آیهٔ چهل در درونِ خود نمادپردازیِ همان رابطهٔ نبویِ درونی و بیرونیِ کلیساهای هفتگانه و مُهرهای هفتگانه در کتابِ مکاشفه را دربر دارد. و این پدیدهٔ نبوی در یک آیه، متشکل از پنجاه‌ویک واژه، به تصویر کشیده شده است!

The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.

میلریتی‌ها پیامِ درونی-بیرونیِ هفت کلیسا و هفت مهر را می‌شناختند، اما همچنین دریافتند که هفت شیپور نیز خط سومِ حقیقتی را نمایندگی می‌کردند که عنصری از همان تاریخی بود که به‌وسیلهٔ هفت کلیسا و هفت مهر بازنمایی شده بود. شیپورها، چنان‌که میلر می‌گوید، «داوری‌های خاص»ی بودند که بر روم وارد آمدند. میلریتی‌ها می‌فهمیدند که داوری‌های خدا که به‌وسیلهٔ هفت شیپور نمایانده شده‌اند با تاریخِ هفت کلیسا و تاریخِ موازیِ هفت مهر پیوند دارند.

Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.

آیهٔ چهل تاریخِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را دربرمی‌گیرد و بنابراین در آیهٔ چهل، خطِ نبوتیِ هفت شیپور نیز هم‌راستا می‌شود. فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸ آمد تا گشایشِ داوری در سال ۱۸۴۴ را اعلام کند. آن داوری به داوریِ تحقیقی و داوریِ اجرایی تقسیم می‌شود. تاریخِ آیهٔ چهل، تاریخِ داوریِ تحقیقی است و تاریخِ آیهٔ چهل‌ویک به بعد تا زمانی که میکائیل برمی‌خیزد و هفت بلای پایانی ریخته می‌شوند، تاریخِ داوریِ اجرایی است.

The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.

داوری اجرایی زمانی آغاز می‌شود که ایالات متحده مانند اژدها سخن بگوید.

> ““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.

> شاخ‌های برّه‌سان و صدای اژدهاگونِ این نماد به تضادی چشمگیر میان ادعاها و عملِ ملتی که بدین‌گونه نمایانده شده است اشاره می‌کند. «سخن گفتنِ» یک ملت همان اقدامِ مقامات قانون‌گذاری و قضاییِ آن است. با چنین اقداماتی، آن اصولِ لیبرال و صلح‌جویانه‌ای را که به‌عنوان بنیادِ سیاستِ خود عرضه کرده است، عملاً تکذیب خواهد کرد. پیشگوییِ اینکه او «چون اژدها» سخن خواهد گفت و «تمامِ قدرتِ وحشِ نخستین» را اعمال خواهد کرد، آشکارا از رشدِ روحِ عدمِ مدارا و آزار و تعقیبی خبر می‌دهد که در ملت‌هایی که اژدها و وحشِ پلنگ‌سان نمایانگرشان بودند، آشکار شده بود. و این گفته که وحشِ دوشاخ «زمین و ساکنانِ آن را وا می‌دارد تا وحشِ نخستین را بپرستند» نشان می‌دهد که اقتدارِ این ملت برای تحمیلِ رعایتِ آیینی به کار گرفته خواهد شد که عملی در ادای احترام به پاپیّت باشد. نبرد عظیم، ۴۴۳.

When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.

وقتی ایالات متحده «سخن می‌گوید» و قانون روز یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را به اجرا می‌گذارد، «صدای دوم»ِ باب هجدهمِ کتاب مکاشفه با فراخواندن مردان و زنان به بیرون آمدن از بابل «سخن می‌گوید».

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا معصیت‌های او را به یاد آورده است. او را همان‌گونه که به شما جزا داد، جزا دهید، و بر حسب اعمالش دوچندان به او بدهید؛ در جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. مکاشفه ۱۸:۴-۶.

In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.

در آیهٔ چهل‌ویک، هنگامی که ایالات متحده سخن می‌گوید، کسانی که هنوز در محیط سه‌گانهٔ بابل مدرن هستند، وقتی «صدای دومِ» مکاشفهٔ بابِ هجده سخن می‌گوید، از آن بیرون خوانده می‌شوند. آنان که سپس فراخوانده می‌شوند، در آیهٔ چهل‌ویک به‌صورت «ادوم، موآب و سرورِ بنی‌عمون» نمایانده شده‌اند. در این آیه، آنان که در نماد سه‌گانهٔ بابل مدرن نمایانده شده‌اند، از دستِ پادشاهِ شمال (قدرت پاپی) می‌گریزند. واژهٔ عبریِ «گریختن» به معنای «با لغزش رهایی یافتن» است و معنای درونیِ آن این است که این گریز از چیزی محقق می‌شود که پیش از گریز، گریختگان را در اسارت نگاه داشته بود.

> He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.

> او همچنین به سرزمین پرجلال وارد خواهد شد و بسیاری [از کشورها] سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او خواهند گریخت: یعنی ادوم و موآب و سران بنی‌عمون. او دست خود را نیز بر کشورها دراز خواهد کرد و سرزمین مصر نیز نخواهد گریخت. دانیال ۱۱:۴۱، ۴۲.

In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”

در آیهٔ چهل‌ودو، نهاد پاپی (پادشاهِ شمال) سومین مانع جغرافیایی خود را زمانی فتح می‌کند که مصر را، که نمادی از سازمان ملل متحد است، تصرف می‌کند؛ همچنان‌که در جشن تولد هیرودیس نشان داده شده، وقتی او در برابر رقص فریبکارانهٔ سالومه (ایالات متحده)، دختر هیرودیاس (نهاد پاپی)، تسلیم می‌شود. این مشخص می‌کند زمانی را که سازمان ملل متحد («ده پادشاهِ» مکاشفهٔ باب هفده) موافقت می‌کنند پادشاهی خود را برای یک ساعت به وحش بدهند. آن «یک ساعت» همان ساعتِ «زلزلهٔ عظیمِ» مکاشفهٔ باب یازده است، و همان «ساعت»ی که در آن فاحشهٔ بابل داوری می‌شود. در آیهٔ چهل‌ودو، مصر (سازمان ملل متحد) «نخواهد گریخت.»

The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.

واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «فرار» در آیهٔ چهل‌ودو با واژهٔ عبریِ آیهٔ چهل‌ویک متفاوت است. در آیهٔ چهل‌ودو، واژهٔ «فرار» به معنای «نیافتن رهایی» است، اما آیهٔ چهل‌ویک بیان می‌کند که کسانی که پیش از قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع دست در دست پاپیّت داشته‌اند، سپس گویی از روی لغزندگی می‌گریزند. پیش از زمان بحرانِ قانون یکشنبه، کسانی که در مشارکتِ بابلِ مدرن‌اند، اندیشهٔ شیطانیِ اینکه یکشنبه روز پرستشِ خداست را پذیرفته‌اند. وقتی نشانِ وحش تحمیل شود، شخص یا به هر دلیلی آن را می‌پذیرد، یا واقعاً باور می‌کند که چنین است. باور کردنِ آن، یعنی دریافتِ نشان بر پیشانی، و صرفِ پذیرشِ آن، یعنی دریافتِ نشان بر دستِ شما.

Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.

کسانی که در زمان قانون یکشنبه از دست دستگاه پاپی می‌گریزند، اندیشهٔ شیطانیِ اینکه روز عبادت خدا روز خورشید است را، درست در همان زمانی که ایالات متحده و سازمان ملل متحد با فاحشهٔ روم، قدرت پاپی، پادشاه شمال، دستِ همکاری می‌دهند، رد می‌کنند.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> پروتستان‌های ایالات متحده در دراز کردن دست‌های خود از فراز شکاف برای فشردن دست روح‌گرایی پیشگام خواهند بود؛ آنان از فراز ورطه نیز دست خواهند یازید تا با قدرت رومی دست بدهند؛ و تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، این کشور در پایمال کردن حقوق وجدان پا جای پای روم خواهد گذاشت. مناقشهٔ بزرگ، ۵۸۸.

It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.

مهم است که همان‌گونه که بررسی‌مان دربارهٔ آیهٔ چهل را پیش می‌بریم، زمانی را صرف تبیین ساختار شش آیهٔ پایانی باب یازدهمِ دانیال کنیم. پادشاهِ شمال، که همان رومِ مدرن است، برای استقرار بر تختِ زمین سه مانع جغرافیایی را فتح می‌کند. همان‌گونه که رومِ بت‌پرست سه مانع جغرافیایی را فتح کرد و رومِ پاپی نیز چنین کرد، رومِ مدرن در آیهٔ چهل پادشاهِ جنوب (اتحاد جماهیر شورویِ سابق) را فتح می‌کند، سپس در آیهٔ چهل‌ویک سرزمینِ جلال (ایالات متحده) را، و آنگاه در آیاتِ چهل‌ودو و چهل‌وسه مصر (سازمان ملل متحد) را.

But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.

اما همان‌گونه که نقل‌قول پیشین از خواهر وایت نشان می‌دهد، ایالات متحده به‌طور هم‌زمان با پاپیت و سازمان ملل متحد هم‌پیمان می‌شود. اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب در زمان قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع تحقق می‌یابد، هرچند دانیال، باب یازدهم، آیات ۴۱ تا ۴۳ این تسخیرِ هم‌زمان را به‌صورت ترتیبی ترسیم می‌کند. ترتیبی که ترسیم شده است نمایانگر جریان رویدادهاست، اما همهٔ آنها در زمان قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع تحقق می‌یابند.

At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.

در همان زمان «صدای دومِ» مکاشفهٔ هجده «سخن می‌گوید»، درست همان‌جا که ایالات متحده «سخن می‌گوید». خدا هرجا و هرگاه که شیطان سخن می‌گوید، سخن می‌گوید. در آیهٔ چهل‌وچهار، خبرهایی از مشرق و شمال پادشاه شمال را مضطرب می‌سازد و آخرین حمام خونِ پاپی آغاز می‌شود. آیهٔ چهل‌وچهار، همچون آیات چهل‌ودو و چهل‌وسه، در آیهٔ چهل‌ویک آغاز می‌شود، وقتی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده، فراخوان خود را برای بیرون آمدن گلهٔ دیگرش از بابل آغاز می‌کند.

The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.

پیامی که او ارائه می‌کند، همان پیامی است که اسلامِ وایِ سوم را به‌عنوان ابزار داوریِ او و کیفرِ فاحشهٔ بابل شناسایی می‌کند. اسلام به‌عنوان «اخبارِ مشرق» معرفی شده است و پاپیّت (شاهِ جعلیِ شمال) نیز به‌عنوان «اخبارِ شمال» معرفی شده است. دانیال باب یازدهم آیهٔ چهل، داوریِ تحقیقی را مشخص می‌کند و آیات چهل‌ویک تا چهل‌وپنج، داوریِ اجرایی را مشخص می‌کنند.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.

در مقالهٔ بعدی به بررسی آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ دانیال ادامه خواهیم داد.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> یک بار، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در هنگام شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه پشت طبقه به سوی آسمان بالا می‌رفتند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضدحریق‌اند، و آن‌ها را برای جلال دادن صاحبان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر قد می‌کشیدند، و در آن‌ها گرانبهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها به آنان تعلق داشت از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم به بهترین وجه خدا را جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌هایشان نبود.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> "با خود اندیشیدم: 'ای کاش آنان که بدین‌گونه اموال خود را سرمایه‌گذاری می‌کنند، مسیر خود را چنان‌که خدا می‌بیند، می‌دیدند! آنان پشت سر هم بناهای باشکوهی برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان هستی تا چه حد نابخردانه است. آنان با همه توان دل و ذهن خود در این نمی‌کوشند که چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.'"

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> همزمان با برپا شدن این ساختمان‌های رفیع، مالکانشان با غرور جاه‌طلبانه شادمان بودند که پولی دارند تا آن را صرف ارضای نفس و برانگیختن حسادت همسایگان کنند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند از راه اخاذی، از راه ستم بر تهیدستان به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان حساب هر معامله‌ای نگه داشته می‌شود؛ هر معامله ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، همان‌جا ثبت است. زمانی فرا می‌رسد که مردم در تقلب و گستاخی به نقطه‌ای می‌رسند که خداوند اجازه نمی‌دهد از آن فراتر روند، و خواهند دانست که بردباری یهوه حدی دارد.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> صحنه‌ای که سپس در برابر دیدگانم گذشت، هشدار آتش‌سوزی بود. مردم به ساختمان‌های بلندمرتبه و ظاهراً ضدحریق نگاه کردند و گفتند: «آنها کاملاً ایمن‌اند.» اما این ساختمان‌ها چنان طعمۀ آتش شدند که گویی از قیر ساخته شده‌اند. خودروهای آتش‌نشانی برای مهار ویرانی کاری از دستشان برنمی‌آمد. آتش‌نشانان قادر نبودند دستگاه‌ها را به کار بیندازند.

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> به من گفته شده است که وقتی زمان خداوند فرا برسد، اگر در دل‌های انسان‌های مغرور و جاه‌طلب هیچ تغییری پدید نیامده باشد، مردم درخواهند یافت که همان دستی که برای نجات نیرومند بود، برای نابود کردن نیز نیرومند خواهد بود. هیچ قدرت زمینی نمی‌تواند دست خدا را بازدارد. هیچ مصالحی را نمی‌توان در ساخت بناها به کار برد که آنها را از نابودی حفظ کند، آنگاه که زمانِ مقررِ خدا فرا رسد تا به سبب بی‌اعتنایی آنان به شریعت او و جاه‌طلبیِ خودخواهانه‌شان، کیفر خود را بر آنان فرو فرستد.

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> افراد زیادی نیستند، حتی در میان مربیان و دولتمردان، که علل نهفته در پس وضعیت کنونی جامعه را درک کنند. کسانی که زمام حکومت را در دست دارند، از حل مشکل فساد اخلاقی، فقر، بی‌نوایی و افزایش جرم و جنایت ناتوان‌اند. آنان بیهوده می‌کوشند فعالیت‌های اقتصادی را بر پایه‌ای محکم‌تر استوار کنند. اگر مردم به تعالیم کلام خدا توجه بیشتری می‌کردند، برای مسائلی که آنان را سردرگم می‌کند راه‌حلی می‌یافتند.

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> کتاب مقدس وضعیت جهان را درست پیش از بازگشت دوم مسیح توصیف می‌کند. دربارهٔ کسانی که با سرقت و اخاذی ثروت‌های عظیم می‌اندوزند، چنین نوشته شده است: «شما برای روزهای آخر گنج انباشته‌اید. اینک، مزد کارگرانی که مزارع شما را درو کرده‌اند و شما آن را با فریب از آنان بازداشته‌اید، فریاد می‌زند؛ و فریادهای دروگران به گوش خداوندِ لشکرها رسیده است. شما بر روی زمین در ناز و نعمت زیسته‌اید و خوشگذرانی کرده‌اید؛ دل‌های خود را گویی در روز کشتار فربه کرده‌اید. عادل را محکوم کرده و کشته‌اید؛ و او در برابر شما مقاومت نمی‌کند.» یعقوب ۵:۳-۶.

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> اما چه کسی هشدارهایی را که نشانه‌های زمانه، که به‌سرعت در حال تحقق‌اند، می‌دهند، می‌خواند؟ این هشدارها چه تأثیری بر دنیاپرستان دارد؟ چه تغییری در نگرش آنان دیده می‌شود؟ نه بیشتر از آنچه در نگرشِ ساکنانِ دنیایِ نوح دیده شد. غرق در کسب‌وکار و لذت‌های دنیوی، مردمِ پیش از طوفان «ندانستند تا آن‌گاه که طوفان آمد و همه را با خود برد.» متی ۲۴:۳۹. آنان هشدارهایی آسمانی داشتند، اما نخواستند گوش فرا دهند. و امروز نیز جهان، بکلی بی‌اعتنا به ندای هشداردهندهٔ خدا، با شتاب به سوی هلاکت ابدی می‌شتابد.

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”

> جهان با روح جنگ برانگیخته شده است. پیشگوییِ باب یازدهمِ کتاب دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. به‌زودی صحنه‌های گرفتاری که در پیشگویی‌ها از آنها سخن رفته، رخ خواهند داد.

> Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.

> شهادات برای کلیسا، جلد نه، صفحه یازده.

Back to Articles