Article

# Rome Establishes the Vision - Number Sixteen

رم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شماره شانزده

The Final Test: Understanding the Symbolism of Rome and the Triple Application of Prophecy

آزمون نهایی: درک معنای نمادین روم و کاربرد سه‌گانه نبوت

Author

Jeff Pippenger

Published

September 4, 2024

Formats

PDF
Word

Those on the wrong side of this final controversy of the symbol of Rome lean upon a flawed application of a triple application of prophecy as they suggest that the three Rome’s are defined by the three Sunday laws of the years 321, 538 and the soon-coming Sunday law in the United States. In doing so they place an incorrect slant upon the rule and the prophetic history they select, as was also done in the controversy over the four insects of Joel. The four generations followed by four devouring insects in the first six verses of Joel address how God’s people are progressively decimated over four generations, and that the decimation was accomplished by Adventism’s acceptance of the theology of Rome and apostate Protestantism.

کسانی که در این جنجال نهایی دربارهٔ نماد روم در سوی نادرست ایستاده‌اند، بر کاربستِ معیوبِ یک کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت تکیه می‌کنند؛ زیرا می‌گویند سه «روم» با سه قانون یکشنبه در سال‌های 321، 538 و قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده در شُرف وقوع است تعریف می‌شود. با این کار، همان‌گونه که در مناقشهٔ مربوط به چهار حشرهٔ یوئیل نیز رخ داد، بر قاعده و تاریخ نبویِ برگزیدهٔ خود گرایشی نادرست تحمیل می‌کنند. چهار نسلی که در شش آیهٔ نخست یوئیل با چهار حشرهٔ خورنده دنبال می‌شوند، نشان می‌دهد که چگونه قوم خدا طی چهار نسل به‌تدریج قلع‌وقمع می‌شوند و اینکه این قلع‌وقمع از رهگذر پذیرش الهیاتِ روم و پروتستانیسمِ مرتد از سوی ادونتیسم تحقق یافت.

In the current controversy those who attempt to employ the Sunday law to define the three Rome’s, avoid the truth that there are actually four Sunday laws that are identified in God’s prophetic word, and that the year 321 represents the soon-coming Sunday law in the United States, and the Sunday law of 538 typifies the Sunday law which is enforced upon all the nations of the world. Four Sunday laws does not identify three Sunday laws, especially when the third manifestation in a triple application of prophecy represents the final fulfillment. The soon-coming Sunday law in the United States is not the final Sunday law, it actually marks the beginning of a series of Sunday laws as each nation on the globe progressively accepts the mark of papal authority.

در مجادلهٔ کنونی، کسانی که می‌کوشند از قانون یکشنبه برای تعریف رم‌های سه‌گانه استفاده کنند، این حقیقت را نادیده می‌گیرند که در واقع چهار قانون یکشنبه در کلام نبوی خدا شناسایی شده‌اند؛ اینکه سال ۳۲۱ نشان‌دهندهٔ قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، و اینکه قانون یکشنبهٔ سال ۵۳۸ نمونهٔ قانون یکشنبه‌ای است که بر همهٔ ملت‌های جهان به اجرا گذاشته خواهد شد. چهار قانون یکشنبه معرّفِ سه قانون یکشنبه نیست، به‌ویژه وقتی که تجلّی سوم در کاربرد سه‌گانهٔ نبوت نمایندهٔ تحقق نهایی است. قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، قانون یکشنبهٔ نهایی نیست؛ بلکه در واقع آغازگر سلسله‌ای از قوانین یکشنبه است، زیرا هر کشور در سراسر جهان به‌تدریج نشانِ اقتدار پاپی را می‌پذیرد.

Those who were awakened in July 2023 are required to understand that the prophetic test that confronts them occurs during the outpouring of the Holy Spirit, and that during that outpouring one class is receiving the “oil,” and the other class is receiving “strong delusion.” The primary representation of those who receive strong delusion is represented in the very chapter where the expression strong delusion is located, and in that chapter the truth that is either loved or rejected is the truth which defines the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome.

آنانی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بیدار شدند باید درک کنند که آزمون نبوی‌ای که با آن روبه‌رو هستند طی افاضهٔ روح‌القدس رخ می‌دهد، و اینکه در جریان آن افاضه، یک دسته «روغن» دریافت می‌کند و دستهٔ دیگر «گمراهیِ شدید» را دریافت می‌کند. نمونهٔ اصلیِ کسانی که گمراهیِ شدید را دریافت می‌کنند، در همان بابی ارائه شده است که خودِ عبارت «گمراهیِ شدید» در آن آمده، و در آن باب، حقیقتی که یا دوست داشته می‌شود یا رد می‌شود همان حقیقتی است که رابطهٔ نبوی میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را تعریف می‌کند.

The prophetic relationship between 321 and 538 is shown by the prophetic relationship between the church of Pergamos and the church of Thyatira. In the last days, pagan Rome, represented by 321 and Pergamos, is a symbol of the United States, and papal Rome, represented by 538 and Thyatira, is a symbol of Modern Rome.

رابطۀ نبوتی میان ۳۲۱ و ۵۳۸ از طریق رابطۀ نبوتی میان کلیسای پرگامون و کلیسای تیاتیره نشان داده می‌شود. در ایام آخر، روم بت‌پرست، که ۳۲۱ و پرگامون آن را نمایندگی می‌کنند، نماد ایالات متحده است و روم پاپی، که ۵۳۸ و تیاتیره آن را نمایندگی می‌کنند، نماد روم معاصر است.

The first Rome of 321 was a singular power state, and the second Rome of 538 was a dual power representing a combination of church and state with the church in control of the relationship. The third and final Rome, which is modern Rome, is a threefold power that consists of the dragon, the beast and the false prophet.

روم نخست در سال ۳۲۱ دولتی با قدرتِ واحد بود، و روم دوم در سال ۵۳۸ قدرتی دوگانه بود که نمایانگرِ ترکیبی از کلیسا و دولت بود و در آن کلیسا کنترل این رابطه را در دست داشت. روم سوم و نهایی، که رومِ امروزی است، قدرتی سه‌گانه است که از اژدها، وحش و پیامبرِ دروغین تشکیل شده است.

Paul taught that to not understand the prophetic and historic relationship of pagan Rome (the dragon) and papal Rome (the beast) was to manifest a hatred of the truth which brought about strong delusion. All the prophets, including Paul were more specifically addressing the last days, so the relationship between the two powers in Paul’s history represents the relationship between the three powers of Modern Rome in the last days. To reject the prophetic relationship that “forms” the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet in the last days is to secure strong delusion for yourself.

پولس تعلیم داد که نفهمیدنِ رابطهٔ نبوی و تاریخیِ رومِ بت‌پرست (اژدها) و رومِ پاپی (وحش)، نشانِ نفرت از حقیقت است که به گمراهیِ شدید می‌انجامد. همهٔ انبیا، از جمله پولس، به‌طور مشخص ناظر به روزهای آخر سخن می‌گفتند؛ ازاین‌رو، رابطهٔ میان آن دو قدرت در تاریخِ پولس، نمایانگرِ رابطهٔ میان سه قدرتِ رومِ مدرن در روزهای آخر است. رد کردنِ رابطهٔ نبوی‌ای که «اتحادِ سه‌گانهٔ» اژدها، وحش و نبیِ کاذب را در روزهای آخر شکل می‌دهد، یعنی تضمینِ گمراهیِ شدید برای خود.

Uriah Smith’s private interpretation of the king of the north represented a “cause” that produced an “effect.” But the class that is on the wrong side of the controversies about Rome is specifically identified as being unable to reason from cause to effect. Smith did not see that his flawed application of the king of the north would produce a prophetic platform which would lead him to also misrepresent the sixth plague, where there is a warning to keep or lose the garment of Christ’s righteousness.

تفسیر شخصی اوریا اسمیت از «پادشاه شمال» نمایانگر «علتی» بود که «معلولی» به بار آورد. اما گروهی که در مناقشات دربارهٔ روم در سوی نادرست قرار دارد، به‌طور مشخص به‌عنوان ناتوان از استدلال از علت به معلول معرفی شده است. اسمیت درنیافت که کاربست نادرست او از «پادشاه شمال» مبنایی نبوی پدید می‌آورد که او را نیز به نادرست بازنمایی کردنِ بلای ششم می‌کشاند؛ جایی که هشداری برای حفظ یا از دست دادن جامهٔ عدالتِ مسیح وجود دارد.

As with Paul’s emphasis in Second Thessalonians, John in chapter sixteen of Revelation and the sixth plague emphasizes the necessity of understanding who the three powers who lead the world to Armageddon are. Smith’s flawed application of the king of the north provides witness to an inability to rightly apply types and antitypes.

همچون تأکید پولس در دوم تسالونیکیان، یوحنا در باب شانزدهمِ مکاشفه و در بلای ششم بر ضرورتِ شناختِ اینکه آن سه قدرتی که جهان را به سوی آرماگدون رهبری می‌کنند کدام‌اند تأکید می‌کند. کاربرد نادرستِ اسمیت از «پادشاه شمال» گواهِ ناتوانی در به‌کارگیریِ درستِ «نمونه» و «ضدنمونه» است.

Smith could not, or would not, apply the principle so strongly set forth in the writings of Paul that the literal before the time-period of the cross represented the spiritual after the time-period of the cross. When this principle is carefully and correctly followed it is easily demonstrated that the “king of the north” is one of many symbols that represent the spiritual “king of the north” in the last days. Seventh-day Adventists above any other people should know that one of the primary structures that prophecy is based upon is the controversy between Christ and Satan. Christ is the true King of the north, and Satan has been attempting to manifest himself as the counterfeit king of the north.

اسمیت نتوانست یا نخواست آن اصلی را که در نوشته‌های پولس با چنان تأکیدی بیان شده است به کار ببندد؛ این‌که امورِ ظاهریِ پیش از دوران صلیب، نمایانگرِ امورِ روحانیِ پس از دوران صلیب‌اند. وقتی این اصل با دقت و به‌درستی رعایت شود، به‌سادگی نشان داده می‌شود که «پادشاهِ شمال» یکی از نمادهای متعددی است که «پادشاهِ شمالِ» روحانی را در ایام آخر نمایندگی می‌کنند. ادونتیست‌های روز هفتم بیش از هر قوم دیگری باید بدانند که یکی از ارکان اصلی که نبوت بر آن بنا شده، مناقشه میان مسیح و شیطان است. مسیح پادشاه حقیقی شمال است و شیطان در پی آن بوده است که خود را به‌عنوان پادشاهِ جعلیِ شمال آشکار سازد.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalms 48:1–3.

> سرود و مزمور برای پسران قورح. خداوند عظیم است و در شهر خدای ما، در کوه قدس او، به‌غایت سزاوار ستایش است. زیبا در رفعت خود، شادیِ تمامِ زمین، کوه صهیون است، در جانب‌های شمال، شهرِ پادشاهِ عظیم. خدا در کاخ‌های او به‌عنوان پناهگاه شناخته می‌شود. مزمور ۴۸: ۱-۳.

Satan’s efforts to counterfeit the true King of the north, includes employing the pope of Rome as his earthly representative. Satan is antichrist, and so is the pope of Rome, who is Satan’s proxy in his work of deception.

تلاش‌های شیطان برای تقلید جعلی از پادشاه حقیقی شمال، شامل به‌کارگیری پاپِ رُم به‌عنوان نماینده زمینی اوست. شیطان ضد مسیح است و پاپِ رُم هم همین‌گونه است؛ او نایب شیطان در کار فریبکاری است.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> برای تضمین منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا بر آن داشته شد که در پی جلب لطف و حمایت بزرگان زمین برآید؛ و چون بدین‌سان مسیح را رد کرد، واداشته شد که وفاداری خود را به نماینده‌ی شیطان—اسقف رم—اعلام کند. مناقشه‌ی بزرگ، ۵۰.

In the breakup of Alexander the Great’s kingdom, Seleucus Nicator became the first king of the north in the history represented in Daniel chapter eleven. His father, Antiochus, had been an influential leader in Alexander’s kingdom, and his son, Seleucus, was made the satrap of Babylon. A “satrap” is a governor, and when Seleucus had secured three of the four geographical areas that Alexander’s kingdom divided into, he became the king of the north.

پس از تجزیهٔ پادشاهی اسکندر مقدونی، طبق تاریخی که در باب یازدهمِ کتاب دانیال بازگو شده، سلوقس نیکاتور نخستین پادشاهِ شمال شد. پدرش، آنتیوخوس، رهبر بانفوذی در پادشاهی اسکندر بود و پسرش، سلوقس، به سمتِ ساتراپِ بابل منصوب شد. «ساتراپ» یعنی فرماندار؛ و هنگامی که سلوقس سه ناحیه از چهار ناحیهٔ جغرافیایی‌ای را که پادشاهی اسکندر به آنها تقسیم شده بود تثبیت کرد، پادشاه شمال شد.

Smith’s private interpretation and avoidance of grammatical rules led him to assume the final powers that made up Satan’s confederacy of evil in the last days were represented in prophecy as literal powers, not spiritual powers. Thus, he could not see that Seleucus Nicator as the first king of the north, the governor of Babylon, would of prophetic necessity represent the final spiritual king of the north who was the power that controlled modern spiritual Babylon.

تعبیر شخصی اسمیت و نادیده‌گرفتن قواعد دستوری از سوی او باعث شد که گمان کند قدرت‌های نهایی‌ای که ائتلاف شرِّ شیطان را در واپسین روزها شکل می‌دادند، در نبوّت به‌صورت قدرت‌های عینی، نه قدرت‌های روحانی، تصویر شده‌اند. از این رو، او درنیافت که سلوکوس نیکاتور، به‌عنوان نخستین پادشاهِ شمال که حاکمِ بابل بود، به اقتضای نبوّت نمایندهٔ آخرین پادشاهِ روحانیِ شمال خواهد بود؛ همان قدرتی که بر بابلِ روحانیِ امروزی تسلط داشت.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:1-6.

> و یکی از آن هفت فرشته که هفت کاسه را داشت، آمد و با من سخن گفت و گفت: «اینجا بیا؛ داوری آن فاحشهٔ بزرگ را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ همان که پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنان زمین از شراب زنای او مست شده‌اند.» آنگاه مرا در روح به بیابان برد؛ و دیدم زنی بر حیوانی سرخ‌فام نشسته است، حیوانی آکنده از نام‌های کفرآمیز و دارای هفت سر و ده شاخ. و آن زن به ارغوان و قرمز آراسته بود و با طلا و سنگ‌های گرانبها و مرواریدها مزین، و در دست خود جامی زرین داشت پر از رجاسات و ناپاکی‌های زنای خود. و بر پیشانی او نامی نوشته بود: «راز، بابلِ عظیم، مادرِ فواحش و رجاساتِ زمین.» و دیدم آن زن از خون مقدسان و از خون شهیدان عیسی مست است؛ و چون او را دیدم، سخت در شگفت شدم. مکاشفهٔ یوحنا ۱۷:‏۱–۶.

The power that governs Babylon in the last days is the papal church, and she is therefore also the spiritual king of the north.

قدرت حاکم بر بابل در روزهای آخر، کلیسای پاپی است؛ از این رو او پادشاه روحانیِ شمال نیز هست.

> “The woman (Babylon) of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4-6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome. The purple and scarlet color, the gold and precious stones and pearls, vividly picture the magnificence and more than kingly pomp affected by the haughty see of Rome. And no other power could be so truly declared ‘drunken with the blood of the saints’ as that church which has so cruelly persecuted the followers of Christ. Babylon is also charged with the sin of unlawful connection with ‘the kings of the earth.’ It was by departure from the Lord, and alliance with the heathen, that the Jewish church became a harlot; and Rome, corrupting herself in like manner by seeking the support of worldly powers, receives a like condemnation.” The Great Controversy, 382.

> زنِ (بابلِ) مکاشفه ۱۷ چنین توصیف شده است: «آراسته به ارغوانی و قرمز، و مزین به طلا و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها، و در دستش جامی زرین پُر از رجاسات و ناپاکی‌ها داشت... و بر پیشانی‌اش نامی نوشته بود: سِرّ، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها.» پیامبر می‌گوید: «دیدم آن زن از خونِ قدیسان و از خونِ شهیدانِ عیسی مست بود.» همچنین دربارهٔ بابل اعلام شده که «آن شهر عظیم است که بر پادشاهانِ زمین سلطنت می‌کند.» مکاشفه ۱۷:۴–۶، ۱۸. آن قدرتی که طی قرن‌های بسیار بر پادشاهانِ دنیای مسیحیت سلطه‌ای استبدادی را برقرار نگاه داشت، روم است. رنگ ارغوانی و قرمز، و طلا و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها، به‌روشنی شکوه و تجملی فراتر از شاهانه را که دستگاه پاپیِ مغرورِ روم به نمایش می‌گذارد، تصویر می‌کند. و هیچ قدرت دیگری را نمی‌توان به این اندازه به‌درستی «مست از خونِ قدیسان» خواند که آن کلیسایی را که پیروانِ مسیح را چنین بی‌رحمانه آزار داده است. همچنین بابل به گناهِ پیوندِ نامشروع با «پادشاهانِ زمین» متهم است. کلیسای یهودیان با دوری از خداوند و هم‌پیمانی با مشرکان به فاحشه تبدیل شد؛ و روم نیز، که به همان‌گونه با طلبِ حمایتِ قدرت‌های دنیوی خود را فاسد کرده است، دچار همان محکومیت می‌شود. مجادله عظیم، ۳۸۲.

The governor is the king, and according to Isaiah, a king is a kingdom and is also the capital city of a kingdom.

فرماندار همان پادشاه است و به گفتهٔ اشعیا، پادشاه هم خودِ پادشاهی است و هم پایتختِ یک پادشاهی.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

According to the witness of Isaiah, a student of prophecy who awakens in July of 2023 to a prophetic testing process must recognize the prophetic symbolism of the “head” if he wishes to be established. If he doesn’t recognize and apply the symbolism of a “head” when called for, then he is not established. Those who disbelieve are not established, and therefore Isaiah is identifying two classes of worshippers in the last days who either are established or are not established. They are the same two classes who either have the “oil,” or they don’t have the “oil.”

طبق شهادتِ اشعیا، شاگردِ نبوتی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ برای یک فرایندِ آزمونِ نبوی بیدار می‌شود، اگر می‌خواهد استوار گردد باید نمادِ نبویِ «سر» را بشناسد. اگر وقتی لازم است نمادِ «سر» را نشناسد و به کار نگیرد، آنگاه استوار نمی‌شود. کسانی که باور نمی‌کنند استوار نمی‌شوند؛ بنابراین اشعیا دو دسته از پرستندگان را در آخرالایام شناسایی می‌کند که یا استوار می‌شوند یا استوار نمی‌شوند. آن‌ها همان دو دسته‌اند که یا «روغن» دارند یا «روغن» ندارند.

One class that is established and has oil, receives the message of the Midnight Cry that began to be opened up in July of 2023, or they receive the strong delusion of Second Thessalonians. Their test is the formation of the image of the beast, and the way in which the beast is formed, whether the papal beast of the Dark Ages, or its image that is formed by the United States, or the threefold union that leads the world to Armageddon. This includes the necessity of recognizing that the “head,” the “king” the ruler of the other two powers that make up the threefold union, is the papal power.

گروهی که مستقر است و روغن دارد، پیامِ فریادِ نیمه‌شب را که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ شروع به آشکار شدن کرد، دریافت می‌کند؛ یا دچارِ گمراهیِ شدیدِ دوم تسالونیکیان می‌شود. آزمونِ آنان شکل‌گیریِ تمثالِ وحش است، و نیز چگونگیِ تشکیلِ وحش، خواه وحشِ پاپیِ اعصارِ تاریک باشد، خواه تمثالِ آن که توسط ایالات متحده شکل می‌گیرد، یا اتحادِ سه‌گانه‌ای که جهان را به آرمگدون می‌کشاند. این شاملِ ضرورتِ شناختِ این نکته است که «سر»، «پادشاه»، یعنی حاکمِ دو قدرتِ دیگر که اتحادِ سه‌گانه را تشکیل می‌دهند، قدرتِ پاپی است.

The “head,” the capital city of Judah was Jerusalem, the city that the Lord chose to place His name.

«سر»، یعنی پایتخت یهودا، اورشلیم بود، شهری که خداوند برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد.

> And Rehoboam the son of Solomon reigned in Judah. Rehoboam was forty and one years old when he began to reign, and he reigned seventeen years in Jerusalem, the city which the Lord did choose out of all the tribes of Israel, to put his name there. And his mother’s name was Naamah an Ammonitess. 1 Kings 14:21.

> و رحبعام پسر سلیمان در یهودا سلطنت کرد. رحبعام چهل و یک ساله بود وقتی به سلطنت رسید، و هفده سال در اورشلیم، شهری که خداوند از میان همه قبایل اسرائیل برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد، سلطنت کرد. و نام مادرش نعمه، از عمونیان بود. اول پادشاهان 14:21.

In the great controversy between Christ and Satan, Christ’s capital city, where He places His name, is Jerusalem, and Satan’s counterfeit was the literal city of Babylon that represents spiritual Babylon that great city in the last days. Satan places his name upon the head as a counterfeit of God’s city and capitol. The king that resides there is the mother of harlots who commits fornication with the kings of the earth. The mother of harlots is the papal power, and her daughters are the fallen Protestant churches, of which the premier fallen apostate church is the apostate Protestants of the United States.

در مناقشه بزرگ میان مسیح و شیطان، پایتخت مسیح، جایی که نام خود را بر آن می‌نهد، اورشلیم است و بدل شیطان، شهر واقعی بابل بود که نمایانگر بابل روحانی، آن شهر بزرگ در روزهای آخر، است. شیطان نام خود را بر پیشانی می‌گذارد به عنوان بدل شهر و پایتخت خدا. حاکمی که در آنجا اقامت دارد، همان مادر فاحشه‌هاست که با پادشاهان زمین زنا می‌کند. مادر فاحشه‌ها قدرت پاپی است و دختران او کلیساهای پروتستان سقوط‌کرده‌اند که برجسته‌ترینِ آنان پروتستان‌های مرتد ایالات متحده‌اند.

Those apostate Protestants represent the Protestant horn of the earth beast, and they are connected with their mother since their rejection of the prophetic message that was unsealed in 1798. Their counterpart, the Republican horn, is connected with the kings of the earth through their relationship with the United Nations, the ten kings of Revelation seventeen. The threefold union which leads the world to Armageddon is represented by its head, where its name is placed, and spiritual modern Rome is spiritual modern Babylon. Its “head” is the papal power.

آن پروتستان‌های مرتد نمایانگر شاخِ پروتستانیِ وحشِ زمین‌اند و از زمانی که پیام نبوی‌ای را که در ۱۷۹۸ از مهر گشوده شد رد کردند، با مادرشان در پیوندند. همتای آنان، شاخِ جمهوری‌خواهی، از طریق رابطه‌اش با سازمان ملل متحد—ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده—به پادشاهانِ زمین متصل است. اتحادِ سه‌گانه‌ای که جهان را به آرماگدون می‌کشاند، با سرِ آن، جایی که نامش بر آن نهاده شده است، نمایانده می‌شود، و رومِ معنویِ مدرن همان بابلِ معنویِ مدرن است. «سرِ» آن قدرتِ پاپی است.

The first represents the last and whether you apply Daniel chapter two as did the Millerites, as representing four kingdoms, or as has been opened up in the last days as representing eight kingdoms, the first kingdom was literal Babylon. The Millerites would inform you the last was literal Rome. Babylon and Rome are interchangeable symbols, for they are the first and the last of a prophetic line.

اولی نمایانگر آخری است، و چه باب دوم دانیال را همان‌گونه که میلرایت‌ها به‌کار بردند، نمایانگر چهار پادشاهی بدانید، و چه چنان‌که در روزهای آخر مکشوف شده، آن را نمایانگر هشت پادشاهی بدانید، نخستین پادشاهی بابلِ واقعی بود. میلرایت‌ها به شما می‌گفتند که آخری، رومِ واقعی بود. بابل و روم نمادهایی قابل‌جایگزینی‌اند، زیرا آنان نخستین و واپسینِ یک خط نبوّتی‌اند.

In the last days the first kingdom of literal Babylon represents the eighth and last kingdom which is spiritual modern Babylon, and is also spiritual modern Rome. Upon the two witnesses represented in Daniel chapter two Babylon and Rome are interchangeable symbols.

در روزهای آخر، نخستین پادشاهیِ بابلِ واقعی نمایندهٔ هشتمین و آخرین پادشاهی است که همان بابلِ روحانیِ مدرن است و نیز رومِ روحانیِ مدرن. بر اساس دو شاهدی که در باب دوم دانیال به تصویر کشیده شده‌اند، بابل و روم نمادهایی‌اند که به جای یکدیگر به کار می‌روند.

When the papal whore is portrayed with a name on her forehead that identifies “Mystery Babylon,” it is also identifying “mystery Rome.” A prophetic “mystery” represents a truth that is so profound that it is impossible to understand the depth of the truth represented therein, especially without the influence of the Holy Spirit. But a biblical “mystery” also demands that what is revealed in connection with the mystery is a required understanding for those who seek to pass the test. This is why two witnesses in Revelation emphasize the need to understand modern Rome.

وقتی فاحشهٔ پاپی با نامی بر پیشانی‌اش به تصویر کشیده می‌شود که او را «بابلِ رازآمیز» می‌خوانَد، همان نام در عین حال «رمِ رازآمیز» را نیز نشان می‌دهد. «رازِ» نبوی نمایانگر حقیقتی است آن‌قدر ژرف که فهمِ عمقِ حقیقتِ نهفته در آن، به‌ویژه بدون تأثیر روح‌القدس، ناممکن است. اما «رازِ» کتاب‌مقدسی همچنین اقتضا می‌کند که آنچه در پیوند با آن راز آشکار می‌شود، برای کسانی که در پی گذر از آزمون‌اند، فهمی الزامی باشد. از همین رو دو شاهد در مکاشفه بر ضرورت درکِ رمِ معاصر تأکید می‌کنند.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

> در اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را بشمارد؛ زیرا عدد انسان است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. مکاشفه ۱۳:۱۸.

“Wisdom” understands the number of the beast, which is the number of a man whose number is six, six, six. The “man of sin” is the head of the beast. Wisdom is an attribute of the wise virgins in the last days, and it is also a symbol of those who understand the increase of knowledge in the last days. Those who do not understand are foolish virgins and are the wicked. The “wisdom” they do not understand must of prophetic necessity be in the context of the final prophetic test, for this is when the wise and foolish virgins exist. They must understand “six, six, six.” The mind that has wisdom is also located by John in the last days in Revelation chapter seventeen.

«حکمت» عددِ وحش را درک می‌کند؛ عددی که عددِ یک انسان است و عددِ او شش، شش، شش است. «مردِ گناه» سرِ وحش است. حکمت ویژگیِ باکره‌های دانا در روزهای آخر است و نیز نمادِ کسانی است که افزایشِ دانش در روزهای آخر را درک می‌کنند. کسانی که درک نمی‌کنند باکره‌های نادان‌اند و شریران‌اند. «حکمتی» که آنان درک نمی‌کنند بنا به ضرورتِ نبوی باید در چارچوبِ آزمونِ نبویِ نهایی باشد، زیرا این همان زمانی است که باکره‌های دانا و نادان وجود دارند. آن‌ها باید «شش، شش، شش» را درک کنند. «ذهنِ دارای حکمت» نیز به‌وسیلهٔ یوحنا در روزهای آخر در فصلِ هفدهمِ مکاشفه ذکر شده است.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> در اینجا ذهنی است که حکمت دارد. سرهای هفت‌گانه هفت کوه‌اند که زن بر آن‌ها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید زمانی کوتاه بماند. و آن وحش که بود و نیست، همو هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:۹‏-‏۱۱.

The “mind” that has the wisdom to understand the number “six, six, six,” is a wise virgin who has obtained the “mind of Christ.”

آن "فکر" که حکمتِ فهمیدنِ عددِ "شش، شش، شش" را دارد، دوشیزه‌ای خردمند است که "فکرِ مسیح" را به‌دست آورده است.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> زیرا چه کسی فکر خداوند را شناخته است تا او را تعلیم دهد؟ اما ما فکر مسیح را داریم. اول قرنتیان ۲:۱۶

The class of wise virgins have the mind of Christ, and the foolish wicked virgins have the mind of Christ’s adversary.

گروه دوشیزگان دانا فکر مسیح را دارند و دوشیزگان احمق و شریر فکر دشمن مسیح را دارند.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> «زمان آن فرارسیده است که نورِ حقیقی در میان تاریکیِ اخلاقی بدرخشد. پیامِ فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است تا مردمان را از پذیرفتن نشانِ وحش یا نشانِ صورتِ او بر پیشانی‌هایشان یا بر دست‌هایشان برحذر دارد. پذیرفتن این نشان یعنی رسیدن به همان تصمیمی که وحش گرفته است و حمایت از همان اندیشه‌ها، در تضاد مستقیم با کلامِ خدا.» ریویو اند هرالد، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The formation of the image of the beast is the final test for the virgins of the parable, and the wise have the mind of Christ, for they have come to the same decision as Christ, for they have submitted their wills unto the Holy Spirit’s direction. The formation of the image of Christ in the wise virgins contrasts with the formation of the image of the beast in the foolish virgins. The foolish virgins come to the same decision as the beast, for they became confused upon the test question concerning the correct identification of the antichrist, who is the counterfeit king of the north and the head of modern Rome.

شکل‌گیری تصویرِ وحش آخرین آزمون برای باکره‌های این مَثَل است، و باکره‌های دانا فکرِ مسیح را دارند، زیرا به همان تصمیمی رسیده‌اند که مسیح گرفته است، چون ارادهٔ خود را تسلیمِ هدایتِ روح‌القدس کرده‌اند. شکل‌گیری تصویرِ مسیح در باکره‌های دانا در تقابل است با شکل‌گیری تصویرِ وحش در باکره‌های نادان. باکره‌های نادان به همان تصمیمی می‌رسند که وحش گرفته است، زیرا در پرسشِ آزمون دربارهٔ شناساییِ درستِ ضدّ مسیح، که پادشاهِ بدلیِ شمال و رأسِ رومِ امروزین است، دچار سردرگمی شدند.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> «کسانی که در فهم واژه دچار سردرگمی می‌شوند و معنای ضد مسیح را درنمی‌یابند، مسلماً خود را در جانب ضد مسیح قرار خواهند داد.» مجموعه کرس، 105.

The foolish virgins in the testing time that is represented as the formation of the image of the beast become confused in their understanding of the word. Their confusion is premised upon misunderstanding God’s prophetic word, and failing to see the correct meaning of Modern Rome, they receive strong delusion, come to the same decision as the beast, and advocate the same papal ideas in direct opposition to the word of God, and place themselves on the side of antichrist.

دوشیزگان نادان در دوران آزمایش که از آن با شکل‌گیریِ تصویرِ وحش یاد شده است، در فهمِ کلام دچار سردرگمی می‌شوند. سردرگمیِ آنان بر سوءبرداشت از کلامِ نبویِ خدا استوار است، و چون معنای درستِ رمِ مدرن را نمی‌بینند، دچار گمراهیِ شدید می‌شوند، به همان تصمیمِ وحش می‌رسند، همان عقایدِ پاپی را در تقابل مستقیم با کلام خدا ترویج می‌کنند و خود را در صفِ ضد مسیح قرار می‌دهند.

We will continue these thoughts in the next article in this category.

ما این مباحث را در مقاله بعدی این دسته‌بندی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles