Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

هشتمین از هفت‌گانه است - شماره سه

Daniel Two

دنیل دو

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

پرسشی که در این مقاله می‌کوشیم به آن پاسخ دهیم این است که نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس در باب دوم کتاب دانیال چگونه با آخرین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس در باب هفدهم کتاب مکاشفه همخوانی دارد. قصد دارم چند پرسش مطرح کنم دربارهٔ اینکه در تمثال نبوکدنصر در واقع چه چیزی شناسایی شده است و نیز دربارهٔ موضع پیشگامان، مبنی بر اینکه تاریخ آنان نمایانگر مقطعی بود که سنگ به پاهای تمثال اصابت می‌کرد.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

خواهر وایت اشاره می‌کند که ما به نقطه‌ای رسیده بودیم که «کار مقدس خداوند به‌وسیلهٔ پاهای تمثالی که در آن آهن با گلِ لجن‌آلود آمیخته شده بود، نشان داده می‌شود»، که او آن را همچنین «آمیختگیِ امور کلیسایی و امور دولتی» توصیف می‌کند.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> به زمانی رسیده‌ایم که کار مقدس خدا با پاهای تمثالی که در آن آهن با گل لِجَنی آمیخته بود، نشان داده شده است. خدا قومی دارد، قومی برگزیده، که بصیرتشان باید تقدیس شود و نباید با نهادنِ چوب و علف و کاه بر بنیاد، نامقدس گردند. هر نفسی که به احکام خدا وفادار است درخواهد یافت که ویژگیِ متمایزِ ایمان ما سبتِ روز هفتم است. اگر حکومت سبت را، چنان‌که خدا فرمان داده، حرمت می‌نهاد، در قوتِ خدا می‌ایستاد و از ایمانی که یک‌بار برای همیشه به مقدسان سپرده شد دفاع می‌کرد. اما دولتمردان از سبتِ جعلی حمایت خواهند کرد و ایمان دینی خود را با نگاهداریِ این مولودِ پاپی درخواهند آمیخت و آن را برتر از سبتی خواهند نشاند که خداوند آن را تقدیس و برکت داده و آن را برای انسان کنار نهاده است تا آن را مقدس نگاه دارد، به‌عنوان نشانی میان او و قومش تا هزار نسل. آمیختن سیاستِ کلیسا و سیاستِ دولت با آهن و گل نشان داده شده است. این اتحاد همهٔ قدرتِ کلیساها را تضعیف می‌کند. در اختیار نهادنِ قدرتِ دولت به کلیسا نتایج شومی به بار خواهد آورد. انسان‌ها تقریباً از مرزِ بردباریِ خدا گذشته‌اند. توانِ خود را صرفِ سیاست کرده‌اند و با دستگاهِ پاپی متحد شده‌اند. اما زمانی خواهد رسید که خدا کسانی را که شریعت او را باطل کرده‌اند کیفر خواهد داد و کارِ شریرانه‌شان بر خودشان بازخواهد گشت. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد 4، 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

این زمانی که بدان رسیده‌ایم، که در آن کار مقدس خدا با کلیسایی‌گری و کشورداری درهم می‌آمیزد، توصیفی از دوره‌ای پیش‌رونده است. او می‌گوید این درآمیختگی «تمام قدرت کلیساها را تضعیف می‌کند» و «پیامدهای شومی به بار خواهد آورد»، و اینکه «زمانی خواهد آمد که خدا کسانی را که شریعت او را باطل کرده‌اند مجازات خواهد کرد.»

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

درهم‌آمیزی کلیسا و دولت که قدرت کلیساها را تضعیف می‌کند، توصیفی از کلیسای پرگاموس است؛ جایی که ترکیب سیاستِ کلیسایی و سیاستِ حکومتی نمایانگر آن ارتدادی بود که پیش از آشکار شدن مردِ گناه رخ می‌دهد. پرگاموس و آن امپراتور، که نماد سازش میان مسیحیت و بت‌پرستی است، به پادشاهی چهارمِ دانیالِ بابِ دوم مربوط می‌شوند. آن سازش در دانیالِ بابِ دوم با به‌کارگیری واژه «خاک رس» بازنموده شده است.

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> تو، ای پادشاه، دیدی، و اینک تمثالی بزرگ. این تمثال بزرگ که درخشندگی‌اش ممتاز بود، در برابر تو ایستاده بود و هیبتش هولناک بود. سرِ این تمثال از طلای ناب بود، سینه و بازوانش از نقره، شکم و ران‌هایش از مفرغ، ساق‌هایش از آهن، و پاهایش بخشی از آهن و بخشی از گل. تو نگاه می‌کردی تا اینکه سنگی، نه به دست انسان، کنده شد و بر پاهای آن تمثال که از آهن و گل بود زد و آنها را خرد کرد. دانیال ۲:۳۱-۳۴.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

هرچه تعبیر دانیال ادامه می‌یابد، دیگر «گِل» نیست، بلکه آلوده یا «گِل و لای» شده است.

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> و چون دیدی که پاها و انگشتان پا، بخشی از گلِ کوزه‌گران و بخشی از آهن بود، آن پادشاهی منقسم خواهد شد؛ اما در آن چیزی از قوتِ آهن خواهد بود، زیرا دیدی که آهن با گلِ لجن‌آلود درآمیخته بود. دانیال ۲:۴۱

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.

گِلِ پاکی که گِلِ کوزه‌گر بود به گِلِ لجن‌آلود بدل می‌شود. خدا همان کوزه‌گرِ الهی است و کارِ او هرگز لجن‌آلود نیست.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> اما اکنون، ای خداوند، تو پدر ما هستی؛ ما گل هستیم و تو کوزه‌گر ما؛ و ما همگی ساختهٔ دست توییم. اشعیا ۶۴:۸.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.

در تاریخ روم بت‌پرست، کلیسای اسمیرنا گلِ خالص بود. در تاریخ پرگاموم، که در دانیال باب دو پادشاهی چهارم است، آن گل به گلِ لجن‌آلود تبدیل می‌شود. آنچه در ابتدا در این بخش صرفاً «گل» و پس از آن «گلِ کوزه‌گر» نامیده می‌شود، در ادامهٔ تعبیر به «گلِ لجن‌آلود» تبدیل می‌گردد. پرگاموم جایی است که آن تغییر برای آماده کردن راهِ طیاتیره، یعنی رمِ پاپی، تحقق یافت. تغییر از «گل» به «گلِ لجن‌آلود» همان ارتدادی است که راه را برای طیاتیره آماده می‌کند؛ همان که پولس در دوم تسالونیکیان آن را «ابتدا ارتداد» می‌نامد.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

پیروان میلر فراتر از پادشاهی چهارمِ روم را نمی‌دیدند و انتظار داشتند بازگشت دومِ مسیح رویداد پیش‌گویی‌شدهٔ بعدی باشد، زیرا سنگی که پاهای پیکره را می‌کوبد نمایانگر بازگشت دوم است. اما آیا مسیح در سال ۱۷۹۸ پادشاهی‌ای برقرار کرد؟ او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد قدس‌الاقداس شد تا پادشاهی را دریافت کند، اما آیا آن پادشاهی در همان زمان برقرار شد؟

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

پاسخ به نخستینِ آن دو پرسش این است که مسیح پادشاهی جاودانهٔ خود را در سال ۱۷۹۸ برپا نکرد. پاسخ به پرسش دوم، یعنی این‌که آیا مسیح پادشاهی جاودانهٔ خود را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ برپا کرد یا نه، نیز منفی است.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

آیا در دوران روم بت‌پرست پادشاهی‌ای برپا شد؟ این را از آن رو می‌پرسم که پیشگامان چهارمین پادشاهی را شاملِ هر دو، یعنی روم بت‌پرست و روم پاپی، می‌دانستند و بر همین اساس سال ۱۷۹۸ را پایان چهارمین پادشاهی می‌شناختند، زمانی که مسیح پادشاهی جاودانه‌ای برپا خواهد کرد. اما کتاب مکاشفه چهار پادشاهی را معرفی می‌کند که پس از روم بت‌پرست می‌آیند.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

اگر پادشاهیِ چهارمِ آهنین در بابِ دومِ دانیال صرفاً نمایانگرِ رومِ مشرک باشد و مصالحهٔ کنستانتین با تبدیلِ رس به گلِ لجن‌آلود نشان داده شده باشد، آیا مسیح در آن دوره پادشاهی‌ای برپا کرد؟ پاسخ مثبت است. بر صلیب، که دورهٔ پرگاموس است نه ثیاتیرا، مسیح پادشاهیِ «فیض» خود را برقرار کرد. بر صلیب پادشاهی‌ای جاودان برپا شد، و تختِ آن پادشاهی نمونهٔ تختی است که در دورانِ بارانِ آخر برپا می‌شود. آن تختِ بارانِ آخر نمایانگرِ پادشاهیِ «جلال» اوست.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> اعلامی که شاگردان به نام خداوند کرده بودند، از هر حیث درست بود و رویدادهایی که بدان اشاره می‌کرد، همان هنگام در حال وقوع بود. پیامشان این بود: «وقت به کمال رسیده و ملکوت خدا نزدیک است.» در پایانِ «آن زمان»—شصت‌ونه هفتهٔ دانیال 9 که قرار بود تا به مسیح، «آن مسح‌شده»، امتداد یابد—مسیح پس از تعمیدش به‌دست یوحنا در اردن، مسحِ روح را دریافت کرده بود. و «ملکوت خدا» که اعلام کرده بودند نزدیک است، با مرگ مسیح استقرار یافت. این ملکوت، چنان‌که به آنان آموخته شده بود، یک پادشاهی زمینی نبود؛ و نه آن ملکوتِ آینده و فنا‌ناپذیر که زمانی برپا خواهد شد که «سلطنت و اقتدار و عظمتِ پادشاهی زیر تمام آسمان به قومِ مقدسانِ حضرت اعلی داده شود»؛ آن ملکوتِ جاویدان که در آن «همهٔ حکومت‌ها او را خدمت خواهند کرد و از او اطاعت خواهند نمود.» دانیال 7:27. در کاربرد کتاب‌مقدس، تعبیر «ملکوت خدا» هم برای اشاره به ملکوتِ فیض و هم ملکوتِ جلال به کار می‌رود. پولس در رساله به عبرانیان ملکوتِ فیض را به تصویر می‌کشد. پس از اشاره به مسیح، شفیعِ دلسوزی که «با احساس ناتوانی‌های ما همدرد است»، رسول می‌گوید: «پس بیایید با دلیری به تختِ فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیض پیدا کنیم.» عبرانیان 4:15، 16. تختِ فیض نمایانگر ملکوتِ فیض است؛ زیرا وجودِ تخت دلالت بر وجودِ ملکوت دارد. در بسیاری از مَثَل‌های خود، مسیح تعبیر «ملکوت آسمان» را برای اشاره به کارِ فیضِ الهی در دل‌های انسان‌ها به کار می‌برد.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> پس تختِ جلال نمایانگر پادشاهیِ جلال است؛ و به این پادشاهی در سخنانِ نجات‌دهنده اشاره شده است: «هنگامی که پسرِ انسان در جلالِ خود آید و همهٔ فرشتگانِ مقدّس با او باشند، آنگاه بر تختِ جلالِ خود خواهد نشست؛ و تمامیِ امّت‌ها در برابرِ او گرد خواهند آمد.» متی ۲۵:۳۱، ۳۲. این پادشاهی هنوز در پیش است. تا بازگشتِ دومِ مسیح برپا نخواهد شد.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> «ملکوتِ فیض بلافاصله پس از سقوط انسان بنیان نهاده شد، هنگامی که برای رستگاریِ نوعِ بشرِ گناهکار طرحی تدارک دیده شد. در آن هنگام در قصد و ارادهٔ خدا و به‌موجبِ وعدهٔ او وجود داشت؛ و به‌وسیلهٔ ایمان، انسان‌ها می‌توانستند تابعان آن شوند. با این همه، تا مرگِ مسیح عملاً برقرار نشده بود. حتی پس از آغاز مأموریتِ زمینی‌اش، نجات‌دهنده، که از سرسختی و ناسپاسیِ انسان‌ها به ستوه آمده بود، می‌توانست از قربانیِ جلجتا پا پس بکشد. در جتسیمانی، جامِ مصیبت در دستش می‌لرزید. او حتی در همان هنگام می‌توانست عرقِ خونین را از پیشانی‌اش بزداید و نوعِ بشرِ گناهکار را واگذارد تا در شرارتِ خود هلاک گردد. اگر چنین می‌کرد، برای انسانِ سقوط‌کرده هیچ رستگاری‌ای وجود نمی‌داشت. اما هنگامی که نجات‌دهنده جانِ خود را سپرد و با آخرین دم فریاد زد: «تمام شد»، آنگاه تحققِ طرحِ نجات تضمین گردید. وعدهٔ نجاتی که در عدن به آن زوجِ گناهکار داده شده بود، تثبیت شد. ملکوتِ فیض که پیش از آن به‌واسطهٔ وعدهٔ خدا وجود داشت، در آن هنگام تأسیس شد.» مناقشهٔ عظیم، ۳۴۷.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

مسیح ملکوتِ جاودان را در تاریخِ پیش‌گویی‌شدهٔ رومِ بت‌پرست برپا کرد، نه در پایانِ رومِ پاپی. او همچنین در بازگشتِ دومِ خود ملکوتِ جلالِ خویش را برپا می‌کند که شامل تاریخِ بارانِ دیرهنگام است، هنگامی که چهار بادِ اسلام رها می‌شوند.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> وقتی چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ پسین را دریافت نخواهد کرد مگر آنان که هرچه در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح به ما کمک خواهد کرد. همه می‌توانند به فیضِ خدا و به‌واسطهٔ خونِ عیسی، غالبان شوند. تمام آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان علاقه‌مندند. Spalding and Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

وقتی چهار باد رها شوند، مسیح پادشاهی خود را برپا می‌کند. هم باران پسین و هم رها شدن چهار باد نمایانگر رویدادهایی تدریجی هستند و هیچ‌یک به یک نقطهٔ زمانی اشاره نمی‌کنند. چهار باد نمایانگر اسلام هستند.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> آیا در همان آستانۀ جهانِ ابدی به خواب فرو رویم؟ آیا کرخت و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای‌مان روح و دمِ خدا در قوم او دمیده شود تا روی پاهای خود بایستند و زنده شوند. باید دریابیم که راه باریک است و درِ تنگ. اما چون از درِ تنگ بگذریم، گستردگی‌اش بی‌حد است. منتشرات دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۲۱۷.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

فرشتگان اسب خشمگین اسلام را که می‌کوشد از بند رها شود و در مسیر خود مرگ و ویرانی به همراه دارد، در آن دوره‌ای که روح خدا بر قوم خدا دمیده می‌شود، نگه می‌دارند. سپس آنان بر پای خود می‌ایستند و زنده می‌شوند. پیش از آنکه روح بر آنان دمیده شود، قوم خدا مرده‌اند، زیرا دمِ روح سبب می‌شود که برخیزند و زنده شوند. هنگامی که خواهر وایت می‌گوید اکنون به زمانی رسیده‌ایم که پاهای پیکره‌ای که با آهن و گلِ لجن‌آلود آمیخته است نمایانگر ترکیب کلیسا و دولت است، ریزش بارانِ آخر هنوز در آینده بود.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

There are two voices in Revelation eighteen.

در باب هجدهمِ مکاشفه دو صدا وجود دارد.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتی کفرآمیزی که در آن صورت گرفته بود پاک کرد. در زمره آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در کار نهایی برای هشدار به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام‌های برگزیده، جلد ۲، ۱۱۸.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

ندای نخست، ندای بیداری برای قوم خداست؛ ندای دوم، ندای بیداری برای دیگر فرزندان خداست که هنوز در بابل هستند.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> جهانی در شرارت، در فریب و توهّم، در خودِ سایهٔ مرگ فروغلتیده است—خفته، خفته. چه کسانی رنجِ جان را احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ اندیشه‌ام به آینده می‌رود، زمانی که علامت داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون بروید به استقبال او.» اما برخی در به‌دست آوردن روغن برای پُرکردن چراغ‌هایشان درنگ خواهند کرد، و وقتی دیر شده باشد، خواهند دریافت که سیرت—که روغن نمایانگرِ آن است—قابل انتقال نیست. Bible Echo، ۴ مه ۱۸۹۶.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

در این بخش دو پرسش مطرح شد. چه کسانی رنج روح را احساس می‌کنند تا بیدارشان کند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

آن «صدا»یی که جهان را بیدار می‌کند، صدای دومِ مکاشفه باب هجدهم است که گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خواند. هم قومِ خدا و هم جهان نیاز دارند با فریادِ نیمه‌شب بیدار شوند؛ که خود صرفاً نمادی دیگر از بارانِ پسین است.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

آیا میلریتی‌ها درست تشخیص داده بودند که در ایام پادشاهی چهارم، مسیح پادشاهی ابدی برپا خواهد کرد؟ بله.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

او پادشاهیِ «فیض» خود را بر صلیب برقرار کرد، که در دوران تاریخِ چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس بود. آن پادشاهی همان رومِ بت‌پرست بود. آیا در دانیالِ باب دوم، ارتدادی که پیش از کلیسای ثیاتیره رخ می‌دهد نمایانده شده است؟ بله، زیرا خاکِ رس که نمایانگر قومِ خداست از خاک رس به گِلِ لجن‌آلود تبدیل شد. پس ثیاتیره در تمثال کجاست؟ یا اصلاً در تمثال هست؟ در تمثال نمایانده شده است، و نبوکدنصر هنگامی که در باب چهارمِ دانیال به اوج تکبّر خود می‌رسد، بر این واقعیت نور می‌افکند.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> پادشاه گفت: «آیا این بابلِ عظیم نیست که من به قوتِ قدرتِ خویش برای خانهٔ مملکت و برای عزّتِ جلالم بنا کرده‌ام؟» دانیال ۴:۳۰.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

اندکی پیش از صدور حکمی که نبوکدنصر را به دو هزار و پانصد و بیست روز زیستن چون جانورِ صحرا محکوم می‌کرد، او با طرح این پرسش غرورش را آشکار ساخت: «آیا این بابلِ عظیم را من بنا نکرده‌ام؟» زن بدکارِ مکاشفهٔ هفده بر پیشانی‌اش این عبارت را دارد: «راز، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها و رجاساتِ زمین.» کلیسای رومی، به تعبیر خواهر وایت، بابلِ عظیم است. سرِ زرّینِ تمثال، بابلِ واقعی را نمایندگی می‌کند و همچنین بابلِ روحانی را، یعنی پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدّس که ویژگیِ یکتایش این است که همان قدرتی است که زخمی مهلک دریافت کرد. در اشعیا ۲۳، قدرتِ پاپی که به صورتِ «صور» نمایانده شده است، به مدت هفتاد سال، به قدرِ روزهای یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد. بابلِ واقعی که نبوکدنصر نمایندهٔ آن بود نیز زخمی مهلک دریافت کرد که هنگام رانده شدنِ نبوکدنصر از پادشاهی‌اش به مدت دو هزار و پانصد و بیست روز، شفا یافت. بابلِ عظیمِ واقعی نمونهٔ بابلِ عظیمِ روحانی بود و هر دو پادشاهی‌شان به‌طور موقّت از آنان گرفته شد و سپس باز برقرار گردید. زن بدکارِ مکاشفهٔ هفده در دستش جام نقره‌ای نداشت، نه جامی از برنج یا آهن؛ او جامی زرّین داشت.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> و آن زن جامه‌ای ارغوانی و سرخ بر تن داشت و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها آراسته بود؛ و در دست خود جامی زرین داشت که از پلیدی‌ها و ناپاکیِ زناکاری‌اش پر بود. مکاشفه 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

طلا نمایانگرِ بابلِ واقعی بود و همچنین بابلِ روحانی را نمایندگی می‌کند؛ پنجمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس که در سال ۱۷۹۸ زخمی مرگبار دریافت کرد، زمانی که ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس بر تخت نشست. در آن پیکره، پس از بابلِ واقعی، پادشاهیِ نقره‌ای آمد که از دو قدرت تشکیل می‌شد: مادها و پارس‌ها، و شاخِ پارسی در دانیالِ هشت دیرتر و بلندتر برآمد. داریوشِ مادی نخستین شاخ بود و سردارش، کوروش، پارسی بود که سرانجام پس از شاهِ مادی، داریوش، به قدرت رسید.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

کوروش نمونه‌ای از مسیح بود که قرار بود روند آزادسازی قوم خدا را از اسارت آغاز کند. امپراتوری ماد و پارس نمایانگر ششمین پادشاهی در نبوت‌های کتاب مقدس به‌شمار می‌رود که همان ایالات متحده است. ایالات متحده دو شاخ دارد که نمایانگرِ جمهوریت و پروتستانتیسم هستند. داریوش نمایندهٔ شاخِ جمهوریتِ ایالات متحده است و کوروش نمایندهٔ شاخِ پروتستانتیسم است. همان‌گونه که کوروش روند آزادی قوم خدا را برای بازسازی اورشلیم و هیکل آغاز کرد، ایالات متحده سرزمینی بود که برپا شد تا اسیرانِ بابلِ روحانی را آزاد کند و هیکلِ روحانی را بنا نهد؛ پیِ آن را میلریت‌ها ریختند. اسارتِ واقعی در بابل که هفتاد سال بود، نمونه‌ای از اسارت در بابلِ روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال بود. ایالات متحده شانه‌های نقره‌ایِ پیکرهٔ نبوکدنصر است.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

پادشاهیِ سومِ برنجین، یونان بود که نمایانگر یک پادشاهیِ جهانی است. آن پادشاهی سازمان ملل متحد است؛ همان پادشاهی‌ای که در مکاشفهٔ باب هفده، در سال ۱۷۹۸ هنوز پدیدار نشده بود. ده پادشاهِ مکاشفهٔ باب هفده توافق می‌کنند که پادشاهیِ خود را به دستگاه پاپی، پادشاهیِ هشتم که از آنِ هفت است، واگذار کنند. آنان این توافق را می‌کنند زیرا به‌دست ایالات متحده مجبور می‌شوند و نیز چون جهان به‌وسیلهٔ «چهار بادِ» اسلام، که در زمان «بارانِ آخر» رها می‌شوند، ویران می‌گردد؛ بارانی که ریزشِ کاملِ آن از هنگام «قانونِ یکشنبه» در ایالات متحده آغاز می‌شود.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، خدا پادشاهیِ «جلال» خود را برقرار می‌سازد، زیرا قومش را همچون بیرقی برافراشته می‌کند تا دیگر فرزندان خدا را از بابل فراخوانَد. بدین‌سان، شاخِ پروتستانتیسم در پایان برمی‌آید و از نخستین بلندتر است، مطابق با دو شاخِ ماد و پارس. به‌محض آن‌که سازمان ملل موافقت کند کنترل جهان را به پاپیّت بسپارد، چهار بادِ اسلام رها می‌شوند و پادشاهیِ جهانی با جنگی روبه‌رو می‌گردد که پس از مرگِ نخستین شاخِ یونان روی داد؛ شاخی که شکسته شد و چهار شاخ پدید آورد.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

وقتی تمثال به پاهایی از آهن (حکومت‌داری) و گلِ لجن‌آلود (سیاست کلیسایی)، و به ده انگشت پا (ده پادشاه) می‌رسد، سنگی که بی‌دست از کوه بریده شده است، پاهای تمثال را می‌کوبد. میلری‌ها نسبت به تمثال دانیال، تا آنجا که از منظرشان در تاریخ نبوت ممکن بود، دقیق بودند. اما آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد و چهار پادشاهیِ تمثال نبوکدنصر نمایندهٔ چهار پادشاهیِ واقعی‌اند که در پایان جهان نمونهٔ همتایان روحانیِ خود هستند.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

در زمینهٔ پادشاهی‌های تاریخ، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در دانیال فصل هفتم، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در دانیال فصل هشتم، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در مکاشفه فصل هفدهم، روم به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. در دانیال فصل دوم، که بیانگر نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس است، روم روحانیِ امروزی به‌عنوان هشتم ظهور می‌کند و از همان هفت است. تصویر نخستین (آلفا) از پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس، آخری (اُمگا) را مشخص می‌کند.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> به زمانی رسیده‌ایم که کار مقدس خدا با پاهای تمثالی که در آن آهن با گل لِجَنی آمیخته بود، نشان داده شده است. خدا قومی دارد، قومی برگزیده، که بصیرتشان باید تقدیس شود و نباید با نهادنِ چوب و علف و کاه بر بنیاد، نامقدس گردند. هر نفسی که به احکام خدا وفادار است درخواهد یافت که ویژگیِ متمایزِ ایمان ما سبتِ روز هفتم است. اگر حکومت سبت را، چنان‌که خدا فرمان داده، حرمت می‌نهاد، در قوتِ خدا می‌ایستاد و از ایمانی که یک‌بار برای همیشه به مقدسان سپرده شد دفاع می‌کرد. اما دولتمردان از سبتِ جعلی حمایت خواهند کرد و ایمان دینی خود را با نگاهداریِ این مولودِ پاپی درخواهند آمیخت و آن را برتر از سبتی خواهند نشاند که خداوند آن را تقدیس و برکت داده و آن را برای انسان کنار نهاده است تا آن را مقدس نگاه دارد، به‌عنوان نشانی میان او و قومش تا هزار نسل. آمیختن سیاستِ کلیسا و سیاستِ دولت با آهن و گل نشان داده شده است. این اتحاد همهٔ قدرتِ کلیساها را تضعیف می‌کند. در اختیار نهادنِ قدرتِ دولت به کلیسا نتایج شومی به بار خواهد آورد. انسان‌ها تقریباً از مرزِ بردباریِ خدا گذشته‌اند. توانِ خود را صرفِ سیاست کرده‌اند و با دستگاهِ پاپی متحد شده‌اند. اما زمانی خواهد رسید که خدا کسانی را که شریعت او را باطل کرده‌اند کیفر خواهد داد و کارِ شریرانه‌شان بر خودشان بازخواهد گشت. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد 4، 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

آلفا و امگا فهم درست پیشگامان از باب دوم کتاب دانیال را «جدید» کرده است.

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> و آنکه بر تخت نشسته بود گفت: اینک همه چیز را نو می‌سازم. و به من گفت: بنویس، زیرا این سخنان راست و امین‌اند. و به من گفت: تمام شد. من آلفا و امگا، آغاز و انجام هستم. به هر که تشنه باشد، از چشمهٔ آب حیات رایگان عطا خواهم کرد. مکاشفه ۲۱:۵، ۶.

Back to Articles