Article

# What is Truth? - Number One

حقیقت چیست؟ - شماره یک

The Framework of Truth: Revelation, Prophetic Parallels, and the Alpha and Omega

چارچوب حقیقت: مکاشفه، همسانی‌های نبوی و آلفا و امگا

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2023

Formats

PDF
Word

Before we address the subject of what is truth, we note that we have begun this study with the first three verses of Revelation chapter one, and thereafter added an article about Elijah. A few purposes of these studies are to identify the role of the United States in prophecy, to open up the message of the Revelation of Jesus Christ, to recognize the role of prophets as symbols of God’s people, and to consider the implications of what it means that Jesus is the Alpha. We illustrated that the first three verses of Revelation agree and align with the last verses of Revelation, and in both cases at the beginning and the end, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last.

پیش از آن‌که به موضوعِ «حقیقت چیست» بپردازیم، خاطرنشان می‌کنیم که این مطالعه را با سه آیهٔ نخست از فصل اولِ مکاشفه آغاز کرده‌ایم و سپس مقاله‌ای دربارهٔ ایلیا افزوده‌ایم. چند هدفِ این مطالعات عبارت‌اند از: شناسایی نقش ایالات متحده در نبوت، گشودن پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، بازشناختِ نقشِ پیامبران به‌عنوان نمادهای قوم خدا، و بررسی پیامدهای این‌که عیسی «آلفا» است چه معنایی دارد. نشان دادیم که سه آیهٔ نخستِ مکاشفه با آیات پایانیِ آن همسو هستند و در هر دو مورد، در آغاز و انجام، عیسی خود را «آلفا و اومگا»، «آغاز و انجام»، «اول و آخر» معرفی می‌کند.

We used a brief discussion of Elijah in the second study in order to demonstrate that the opening verses of the Bible agree with the closing verses of both the Old and New Testaments, and further that the opening verses of the New Testament also agree with the beginning or ending of any way you wish to consider the Bible, either as a whole or as two Testaments.

ما در مطالعهٔ دوم از بحثی کوتاه دربارهٔ ایلیا استفاده کردیم تا نشان دهیم آیات آغازین کتاب مقدس با آیات پایانیِ هر دو، عهد عتیق و عهد جدید، مطابقت دارند، و افزون بر این، آیات آغازین عهد جدید نیز با آغاز یا پایانِ کتاب مقدس (به هر شیوه‌ای که بخواهید آن را در نظر بگیرید، چه به‌صورت یک کل و چه به‌صورت دو عهد) مطابقت دارند.

Another point we are seeking to develop is the understanding that Divinity has worked to slowly reveal the godhead throughout history. This is why we have noted that as time proceeds in the biblical theme of covenant history, that God, step-by-step revealed more-and-more of His character through the symbolism of His various names. The Almighty God spoke to Abraham, and the same God spoke to Moses, but informed Moses that from then onward his name was to be known as Jehovah. Then when Christ came, He introduced Himself with a name that was unknown in the Old Testament, other than one expression of that name by a Babylonian in chapter three of Daniel. Not only did Jesus identify that He was the only-begotten of the Father, but He also in that particular covenant history identified Himself as the Son of Man. God also gave Millerite Adventism a name when He entered into covenant with the beginning of Adventism.

نکتهٔ دیگری که می‌کوشیم بپرورانیم این درک است که الوهیت در سراسر تاریخ عمل کرده تا ذات الهی را به‌تدریج آشکار کند. از این رو یادآور شده‌ایم که هرچه زمان در موضوع کتاب‌مقدسیِ تاریخ عهد پیش می‌رود، خدا گام‌به‌گام هرچه بیشتر از شخصیت خود را از طریق نمادهای نهفته در نام‌های گوناگونش آشکار کرده است. خدای قادر مطلق با ابراهیم سخن گفت، و همان خدا با موسی سخن گفت، اما به موسی اعلام کرد که از آن پس نامش «یَهُوَه» شناخته شود. سپس هنگامی که مسیح آمد، خود را با نامی معرفی کرد که در عهد عتیق ناشناخته بود، مگر یک بیان از آن نام از سوی یک بابلی در فصل سوم دانیال. عیسی نه تنها تصدیق کرد که یگانه‌زادۀ پدر است، بلکه در آن تاریخ عهدِ خاص، خود را «پسر انسان» نیز معرفی کرد. خدا همچنین به ادونتیسمِ میلری نامی داد، هنگامی که با آغاز ادونتیسم عهد بست.

> “At this time, when we are so near the end, shall we become so like the world in practice that men may look in vain to find God’s denominated people? Shall any man sell our peculiar characteristics as God’s chosen people for any advantage the world has to give? Shall the favor of those who transgress the law of God be looked upon as of great value? Shall those whom the Lord has named His people suppose that there is any power higher than the great I AM? Shall we endeavor to blot out the distinguishing points of faith that have made us Seventh-day Adventists?” Evangelism, 121.

> در این زمان که این‌چنین به پایان نزدیک شده‌ایم، آیا در عمل آن‌قدر شبیه جهان خواهیم شد که مردم بیهوده در پی یافتن قوم نامیدهٔ خدا برآیند؟ آیا کسی ویژگی‌های خاص ما را به‌عنوان قوم برگزیدهٔ خدا به بهای هر مزیتی که دنیا می‌تواند بدهد، خواهد فروخت؟ آیا لطفِ کسانی که شریعتِ خدا را می‌شکنند، چیزی بسیار پرارزش شمرده خواهد شد؟ آیا آنان که خداوند ایشان را قوم خود نامیده است، می‌پندارند که قدرتی برتر از آن «من هستمِ عظیم» وجود دارد؟ آیا خواهیم کوشید نکات متمایزِ ایمان را که ما را ادونتیست‌های روز هفتم ساخته است، محو کنیم؟ Evangelism، ۱۲۱.

The name given to Seventh-day Adventists was given by the Lord, and Sister White often refers to Adventists as God’s denominated people. “Denominated” means to be named. The only two churches that Sister White identifies as God’s denominated people is ancient Israel and modern Israel.

نام ادونتیست‌های روز هفتم را خداوند داد، و خواهر وایت اغلب ادونتیست‌ها را «قوم نام‌گذاری‌شدهٔ خدا» می‌نامد. «Denominated» به معنای نامیده شدن است. تنها دو کلیسا که خواهر وایت آن‌ها را قوم نام‌گذاری‌شدهٔ خدا معرفی می‌کند، اسرائیل باستان و اسرائیل معاصر هستند.

Therefore, as we proceed in our study of the book of Revelation, I am suggesting that the “new name” that is revealed to the Philadelphians, who are also represented as the one hundred and forty-four thousand is a large part of the prophetic secret that is unsealed just before probation closes.

از این رو، همان‌گونه که در مطالعه خود دربارهٔ کتاب مکاشفه پیش می‌رویم، پیشنهاد می‌کنم که «نامِ تازه»ای که برای فیلادلفیان آشکار می‌شود—که آنان همچنین به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار نمایانده شده‌اند—بخش بزرگی از سرّ نبوتی است که مُهرش درست پیش از پایان یافتن مهلتِ آزمون گشوده می‌شود.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> آن که پیروز شود، او را ستونی در هیکل خدای من خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای من را بر او خواهم نوشت، و نام شهر خدای من را، یعنی اورشلیم جدید که از آسمان از نزد خدای من فرود می‌آید؛ و نام جدید خود را بر او خواهم نوشت. آن که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۲، ۱۳.

The last message of warning is the message of the Revelation of Jesus Christ and it is a revelation of His character.

آخرین پیامِ هشدار، پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است و این، مکاشفه‌ای از شخصیتِ اوست.

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415, 416.

> کسانی که در انتظار آمدن داماد هستند باید به مردم بگویند: «اینک خدای شما.» آخرین پرتوهای نور رحمت، آخرین پیام رحمت که باید به جهان داده شود، مکاشفه‌ای از سرشت محبت‌آمیز اوست. فرزندان خدا باید جلال او را آشکار سازند. آنان باید در زندگی و منش خود آشکار کنند که فیض خدا برایشان چه کرده است. Christ's Object Lessons، ۴۱۵، ۴۱۶.

We have much more to put into the record concerning Jesus as the Word, but we will now take up the word ‘truth.’ The understanding of the “truth” and also the word “truth” and also the letters employed to form “a word of truth” is an understanding of the character of Christ.

ما مطالب بسیار بیشتری برای ثبت دربارهٔ عیسی به‌عنوان «کلمه» داریم، اما اکنون به واژهٔ «حقیقت» می‌پردازیم. شناختِ «حقیقت»، و نیز خودِ واژهٔ «حقیقت»، و همچنین حروفی که برای ساختن «واژه‌ای از حقیقت» به کار می‌روند، شناختی از سرشتِ مسیح است.

> Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Everyone that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.

> پیلاطس به او گفت: پس تو پادشاهی؟ عیسی پاسخ داد: تو می‌گویی که من پادشاه هستم. برای این منظور زاده شدم و برای همین به جهان آمدم تا به حقیقت شهادت دهم. هر که از حقیقت است، صدای مرا می‌شنود. پیلاطس به او گفت: حقیقت چیست؟ و چون این را گفت، بار دیگر بیرون رفت و به یهودیان گفت: من هیچ تقصیری در او نمی‌یابم. یوحنا ۱۸:۳۷، ۳۸.

The Greek word translated as “truth” in the verse is taken from a Hebrew word, that is also a letter and even a number. The first letter of the Hebrew alphabet is ‘aleph.’ In fact, the first two letters of the Hebrew alphabet are “aleph” and “beth,” and they are very similar to the first two letters in Greek which are alpha and beta. Together they form the root for the word “alphabet.” The word “alpha” (from the Hebrew letter aleph) therefore is used as a letter, a word, a number and also as one of the many names of Jesus.

واژهٔ یونانی‌ای که در آن آیه به «حقیقت» ترجمه شده، برگرفته از واژه‌ای عبری است که خود هم یک حرف است و حتی یک عدد. نخستین حرف الفبای عبری «الف» است. در واقع، دو حرف نخست الفبای عبری «الف» و «بت» هستند و آن‌ها بسیار شبیه دو حرف نخست در یونانی‌اند که «آلفا» و «بتا» هستند. این دو با هم ریشهٔ واژهٔ «آلفابت» را می‌سازند. ازاین‌رو، واژهٔ «آلفا» (از حرف عبری «الف») هم به‌عنوان یک حرف، یک واژه، یک عدد و نیز یکی از نام‌های بسیارِ عیسی به کار می‌رود.

When Pilate asked the question, “What is truth?” Jesus had already told him that the reason that He “came into the world,” and also that the reason He was “born” was to bear witness to the “truth.” He added that “everyone that is of the truth heareth” His voice.

وقتی پیلاطس پرسید: «حقیقت چیست؟»، عیسی از پیش به او گفته بود که علت این‌که او «به جهان آمد» و نیز علت این‌که «متولد شد» این بود که برای «حقیقت» شهادت دهد. او افزود: «هر کس که از حقیقت است، صدای او را می‌شنود.»

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال کسی که می‌خواند و خوشا به حال آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳.

TRUTH: G225—From G227; truth: – true, X truly, truth, verity. G227—From G1 (as a negative particle) and G2990; true (as not concealing): – true, truly, truth. G1; Α. Of Hebrew origin; the first letter of the alphabet: figuratively only (from its use as a numeral) the first. Alpha.

حقیقت: G225-از G227؛ حقیقت: - حقیقی، X به‌راستی، حقیقت، راستی. G227-از G1 (به‌عنوان یک ادات نفی) و G2990؛ حقیقی (به معنای بدون پنهان‌کاری): - حقیقی، به‌راستی، حقیقت. G1؛ Α. از منشأ عبری؛ نخستین حرفِ الفبا: به‌طور مجازی فقط (به‌سبب کاربرد آن به‌عنوان عدد) نخستین. آلفا.

> Jesus saith unto him, I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me. John 14:6.

> عیسی به او گفت: من راه و راستی و حیات هستم؛ هیچ‌کس نزد پدر نمی‌آید، جز به‌وسیلهٔ من. یوحنا ۱۴:۶.

When Jesus said “I am… the truth.” He was saying He was a letter, a number and a word for the letter alpha, and the word alpha, and the number alpha are all “truth.” In the book of Daniel, Christ revealed Himself as the wonderful numberer which is the definition of the Hebrew word “Palmoni,” which is translated as “the certain saint which spake,” in Daniel eight.

وقتی عیسی گفت: «من... راستی هستم»، داشت می‌گفت که او یک حرف، یک عدد و یک واژه است؛ و اینکه حرفِ آلفا، واژۀ آلفا و عددِ آلفا همگی «راستی» هستند. در کتاب دانیال، مسیح خود را به‌عنوان «شمارندۀ شگفت‌انگیز» آشکار کرد که تعریفِ واژۀ عبری «پلمونی» است؛ واژه‌ای که در فصل هشتمِ دانیال به‌صورت «آن قدّیسِ معیّنی که سخن گفت» ترجمه شده است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

That “certain saint” in verse thirteen is “Palmoni”— the wonderful numberer, or the numberer of secrets. These two verses are where the prophecy of the 2300 years and the two prophecies of 2520 years are set forth. The 2300 years address the “sanctuary” and the two 2520-year prophecies address the “host,” for both the sanctuary and the host would be trodden down by Rome. The 2520-year prophecy represent a trampling down of God’s sanctuary and people. Three profound interconnected prophecies based upon time at the very point in the Bible where Jesus introduces Himself as the wonderful numberer of secrets. Its not simply that he chose these two verses to introduced Himself as the Master of time, but the two verses where He reveals Himself identify the time when He would enter into covenant with modern spiritual Israel and those two verses are also the foundation and central pillar of Adventism.

آن «قدیسِ معیّن» در آیهٔ سیزدهم «پلمونی» است—شمارندهٔ شگفت‌انگیز، یا شمارندهٔ رازها. در همین دو آیه، نبوت ۲۳۰۰ ساله و دو نبوت ۲۵۲۰ ساله بیان می‌شود. ۲۳۰۰ سال به «قدس» می‌پردازد و آن دو نبوت ۲۵۲۰ ساله به «لشکر»، زیرا هم قدس و هم لشکر به‌دست روم پایمال خواهند شد. نبوت ۲۵۲۰ ساله نمایانگر پایمال شدن قدس و قوم خداست. سه نبوتِ عمیق و به‌هم‌پیوسته مبتنی بر زمان، دقیقاً در همان نقطه‌ای از کتاب مقدس قرار دارند که عیسی خود را به‌عنوان شمارندهٔ شگفت‌انگیزِ رازها معرفی می‌کند. موضوع تنها این نیست که او این دو آیه را برگزید تا خود را به‌عنوان حاکم بر زمان معرفی کند، بلکه همان دو آیه‌ای که در آن‌ها خود را آشکار می‌سازد، زمانِ ورود او به عهد با اسرائیلِ روحانیِ معاصر را مشخص می‌کنند و همان دو آیه نیز شالوده و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم‌اند.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> آیه‌ای از کتاب‌مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری، هم بنیاد و هم ستون مرکزی ایمان ادونتی به‌شمار می‌رفت، این بیان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس‌گاه تطهیر خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.] نبرد عظیم، ۴۰۹.

At the time of the end in 1798, the book of Daniel was unsealed and the first angel’s message arrived in history, marking the increase of prophetic knowledge that took place in the time of the Millerite movement, which was the beginning of Seventh-day Adventism. When the book of Daniel was unsealed to the Millerites, a message from Palmoni—a message of time was understood. God’s Word never fails, and it always identifies the end with the beginning. So, in the end of Adventism there will most certainly be a revelation of His character, as there was in Millerite history. This fact is based upon the beginning and ending of Adventism, but it is also based upon the stated relationship of the book of Daniel with the book of Revelation. Daniel and Revelation represent one book, and in that representation, they are two witnesses, the first being Daniel and the last being Revelation.

در وقتِ انتها در سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال از مهر گشوده شد و پیام فرشتهٔ اول در تاریخ ظاهر گشت، که نشانگر افزایشِ معرفتِ نبوی بود که در دورانِ جنبشِ میلری رخ داد و آغازِ ادونتیسمِ روز هفتم به‌شمار می‌رفت. وقتی کتاب دانیال برای پیروانِ میلر از مهر گشوده شد، پیامی از پلمونی—پیامی دربارهٔ زمان—درک شد. کلامِ خدا هرگز ناکام نمی‌ماند، و همواره پایان را با آغاز مطابق می‌سازد. پس، در پایانِ ادونتیسم بی‌تردید مکاشفه‌ای از شخصیتِ او خواهد بود، همان‌گونه که در تاریخِ میلری بود. این واقعیت، هم بر آغاز و انجامِ ادونتیسم مبتنی است، و هم بر رابطهٔ بیان‌شدهٔ کتابِ دانیال با کتابِ مکاشفه. کتابِ دانیال و کتابِ مکاشفه در واقع یک کتاب را تشکیل می‌دهند، و در آن چارچوب، دو شاهد به‌شمار می‌آیند: نخست دانیال و در پایان مکاشفه.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.

> "کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مهر و موم شده و دیگری کتابی گشوده." تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۷۲.

Daniel and Revelation are two books that are one book, the same way the Bible is one book divided into Old and New, or beginning and end. In Revelation eleven the two witnesses that are presented as Moses and Elijah are the Old and New Testaments.

کتاب دانیال و مکاشفه دو کتاب‌اند که یک کتاب‌اند؛ همان‌طور که کتاب مقدس یک کتاب است که به عهد قدیم و عهد جدید، یا آغاز و پایان، تقسیم شده است. در مکاشفه، باب یازدهم، دو شاهدی که به‌عنوان موسی و الیاس معرفی می‌شوند، عهد قدیم و عهد جدید هستند.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> دربارهٔ دو شاهد، پیامبر علاوه بر این می‌گوید: «این‌ها دو درخت زیتون و دو چراغدان‌اند که در پیشگاه خدای زمین ایستاده‌اند.» «کلام تو»، مزمورنویس گفت، «چراغی است برای پاهایم و نوری برای راهم.» مکاشفه ۱۱:۴؛ مزمور ۱۱۹:۱۰۵. این دو شاهد نمایندهٔ نوشته‌های مقدسِ عهد عتیق و عهد جدیدند. مناقشهٔ عظیم، ۲۶۷.

Daniel and John are two witnesses who were both persecuted, both taken captive, both given the same line of prophetic history to record, both representing the one hundred and forty-four thousand, both living in the aftermath of the destruction of Jerusalem, both symbols of death and resurrection, (John from the boiling oil and Daniel from the lion’s den).

دانیال و یوحنا دو شاهدند که هر دو مورد آزار قرار گرفتند، هر دو به اسارت برده شدند، هر دو مأمورِ ثبتِ همان خط سیرِ تاریخ نبوی شدند، هر دو نمایانگرِ صد و چهل و چهار هزار تن‌اند، هر دو در پیِ ویرانیِ اورشلیم می‌زیستند، و هر دو نمادِ مرگ و رستاخیزند (یوحنا از روغنِ جوشان و دانیال از لانۀ شیران).

Daniel identifies a special revelation of Christ’s character, and he does so in the two verses that inspiration calls the “central pillar and foundation” of the Seventh-day Adventist church. Those two verses were the “capstone” the final stone placed in the foundations that were represented by the works of William Miller. The capstone brought with it the understanding of the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, the investigative judgment and the three angels of Revelation fourteen. Daniel is the beginning of the book, John is the end.

دانیال مکاشفه‌ای ویژه از شخصیت مسیح را معرفی می‌کند و این کار را در دو آیه‌ای انجام می‌دهد که الهام آنها را «ستون مرکزی و بنیاد» کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم می‌نامد. آن دو آیه «سنگ تاج» بودند، یعنی آخرین سنگی که بر بنیادهایی نهاده شد که آثار ویلیام میلر نماینده آنها بود. آن سنگ تاج، فهم قدس آسمانی، شریعت خدا, سبت، داوری تفتیشی و سه فرشته مکاشفه باب چهاردهم را با خود به همراه آورد. دانیال آغاز کتاب است، یوحنا پایان آن.

John’s writing will identify a revelation of Christ’s character at the end of Adventism. At the beginning of modern Israel, He revealed Himself as the Wonderful Numberer, the Creator of everything mathematical and at the end of modern Israel He is revealing Himself as the wonderful linguist. He is the Creator of everything that is involved with language whether it be the structure of language, the grammatical rules, the words and even the letters of the alphabet. He created communication that is accomplished by words, governed by grammatical rules whether written or spoken, written with an alphabet that was by His design, and beyond all that—He is the Word. By that Word He transforms blind unprepared Laodiceans into sanctified Philadelphians.

نوشتهٔ یوحنا مکاشفه‌ای از شخصیت مسیح را در پایان ادونتیسم نمایان خواهد ساخت. در آغاز اسرائیلِ معاصر، او خود را به‌عنوان «شمارندهٔ شگفت‌انگیز»، آفرینندهٔ هرآنچه ریاضی است، آشکار کرد و در پایان اسرائیلِ معاصر، خود را به‌عنوان زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز آشکار می‌کند. او آفرینندهٔ هرآنچه به زبان مربوط است—خواه ساختار زبان، قواعد دستوری، واژه‌ها و حتی حروف الفبا باشد. او ارتباط را آفرید؛ ارتباطی که به‌وسیلهٔ واژه‌ها انجام می‌گیرد، به‌وسیلهٔ قواعد دستوری—چه نوشتاری و چه گفتاری—سامان می‌یابد، و با الفبایی نوشته می‌شود که طرح آن از اوست، و فراتر از همهٔ این‌ها—او «کلمه» است. به‌واسطهٔ همان «کلمه»، لاودکیه‌ای‌های کور و ناآماده را به فیلادلفیه‌ای‌های تقدیس‌شده دگرگون می‌سازد.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

The word translated as “sanctify” means to make holy. The one hundred and forty-four thousand will be holy and they will have attained that condition of character by the “truth” or you could say, by his “word,” for Jesus is the Word and He is the truth.

واژه‌ای که به «تقدیس کردن» ترجمه شده، به معنای مقدس کردن است. آن صد و چهل و چهار هزار نفر مقدس خواهند بود و آنان به آن وضعیتِ شخصیتی به‌وسیلهٔ «حقیقت» — یا می‌توان گفت، به‌وسیلهٔ «کلامِ او» — دست یافته خواهند بود، زیرا عیسی «کلام» است و او «حقیقت» است.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه چیز به‌واسطهٔ او آفریده شد؛ و بدونِ او، هیچ‌یک از آنچه آفریده شده است، آفریده نشد. یوحنا ۱:۱‏-‏۳.

Notice that this is the first thing that John writes in his gospel. It of course parallels the first thing written in Genesis. It adds to the testimony, identifying more clearly what is stated in Genesis one.

توجه کنید که این نخستین چیزی است که یوحنا در انجیل خود می‌نویسد. این، البته، با نخستین مطلب نوشته‌شده در سفر پیدایش هم‌راستا است. این امر به شهادت می‌افزاید و روشن‌تر مشخص می‌کند آنچه را که در باب اولِ پیدایش بیان شده است.

> In the beginning God created the heaven and the earth. Genesis 1:1.

> در ابتدا خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید. پیدایش ۱:۱.

The word translated as “God” in verse one is plural, thus identifying from the very “beginning” that God is more than one. “In the beginning” in the gospel of John the Word was with God and was God. And the Word was the Creator.

واژه‌ای که در آیهٔ نخست به «خدا» ترجمه شده، جمع است و بدین‌سان از همان «آغاز» نشان می‌دهد که خدا بیش از یکی است. در انجیل یوحنا، «در آغاز» کلمه با خدا بود و خدا بود. و کلمه آفریننده بود.

Jesus is the Word, and He produced the Bible through combining divinity with humanity—divinity represented by the Holy Spirit and humanity in the person of those who wrote the words in the books that were to be sent to the churches. Thus, the Bible is a combination of humanity and divinity as is Jesus. The Bible, in spite of the involvement of fallen fleshly human beings is holy, and then the men who penned it were holy too.

عیسی کلمه است، و او کتاب مقدس را با ترکیبِ الوهیت و انسانیت پدید آورد—الوهیت که روح‌القدس نمایندگی‌اش می‌کرد، و انسانیت در وجودِ کسانی که کلماتِ کتاب‌هایی را نوشتند که قرار بود به کلیساها فرستاده شوند. از این‌رو، کتاب مقدس همانند عیسی آمیزه‌ای از انسانیت و الوهیت است. کتاب مقدس، با وجودِ دخالتِ انسان‌های جسمانیِ سقوط‌کرده، مقدس است، و بنابراین مردانی که آن را به قلم آوردند نیز مقدس بودند.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> و ما نیز کلامِ نبوتیِ استوارتر داریم؛ نیکوست اگر بدان توجه نمایید، چنان‌که به چراغی که در جای تاریک می‌تابد، تا روز بدمَد و ستارهٔ صبح در دل‌های شما طلوع کند. نخست این را بدانید که هیچ نبوتی از کتاب مقدس، حاصلِ تفسیرِ شخصی نیست. زیرا نبوت در زمان قدیم از ارادهٔ انسان پدید نیامد، بلکه مردان مقدسِ خدا، چون از روح‌القدس برانگیخته می‌شدند، سخن گفتند. دوم پطرس ۱:۱۹‏–‏۲۱.

Though the prophets were holy men, they were still fallen human beings, for all have sinned and fallen short of the glory of God. Never-the-less the Bible is a combination of divinity and humanity, and it is holy, for the Word of God came to demonstrate in His life and in His written Word that humanity combined with divinity does not sin. What is true of the Bible is true of Christ for He is the Bible.

گرچه پیامبران مردانی مقدس بودند، اما همچنان انسان‌هایی سقوط‌کرده بودند، زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا محروم‌اند. با این حال، کتاب مقدس آمیزه‌ای از الوهیت و انسانیت است و مقدس است، زیرا کلام خدا آمد تا در زندگی خود و در کلام مکتوب خود نشان دهد که انسانیتِ آمیخته با الوهیت گناه نمی‌کند. آنچه دربارۀ کتاب مقدس صادق است، دربارۀ مسیح نیز صادق است، زیرا او کتاب مقدس است.

Jesus took upon Himself sinful flesh and never sinned, thus providing the example that humanity combined with divinity does not sin.

عیسی جسم گناه‌آلود را بر خود گرفت و هرگز گناه نکرد؛ بدین‌سان نشان داد که انسانیتِ در پیوند با الوهیت گناه نمی‌کند.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> داستان بیت‌لحم موضوعی پایان‌ناپذیر است. در آن «ژرفای ثروتِ هم حکمت و هم معرفتِ خدا» پنهان است. رومیان ۱۱:۳۳. از فداکاری نجات‌دهنده شگفت‌زده می‌شویم که تخت آسمان را با آخور و همنشینی فرشتگان پرستنده را با چارپایان طویله عوض کرد. در حضور او، غرور و خودبسندگی انسان نکوهیده می‌شود. با این همه، این تنها آغاز فروتنی شگفت‌انگیز او بود. این‌که پسر خدا طبیعت انسان را بپذیرد، حتی وقتی آدم در بی‌گناهیِ خود در عدن بود، فروتنی‌ای تقریباً نامتناهی می‌بود. اما عیسی انسانیت را زمانی پذیرفت که بشر بر اثر چهار هزار سال گناه تضعیف شده بود. او همانند هر فرزندِ آدم، پیامدهای کارکردِ قانون عظیم وراثت را پذیرفت. این‌که این پیامدها چه بودند، در تاریخ نیاکان زمینی او نشان داده شده است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما سهیم شود و نمونه‌ای از زندگی عاری از گناه را به ما بدهد. اشتیاق اعصار، ۴۸.

Jesus is the Word, and both Jesus and the Bible are a combination of humanity and divinity. When Jesus produced the Bible over the centuries, he placed rules within the Bible to allow those who will hear, to hear. The rules which govern the Bible are also attributes of His character.

عیسی کلمه است، و هم عیسی و هم کتاب مقدس ترکیبی از انسانیت و الوهیت هستند. هنگامی که عیسی در طول قرن‌ها کتاب مقدس را پدید آورد، قواعدی را در آن قرار داد تا کسانی که خواهند شنید، بشنوند. قواعدی که بر کتاب مقدس حاکم‌اند نیز از صفات شخصیت او هستند.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> "در مکاشفه همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. مکملِ کتاب دانیال اینجاست." اعمال رسولان، ۵۸۵.

The word “complement” means to bring to perfection. The testimony of Daniel ends in Revelation, making Daniel’s testimony the beginning and Revelation the end. The beginning of Revelation is repeated at the end of Revelation and in the first verse of Daniel chapter one there is warfare between literal Israel and literal Babylon in which Babylon wins, but at the conclusion of probationary history in Daniel 11:45, 12:1; spiritual Babylon is in a war with spiritual Israel and in the end, Babylon loses and Israel prevails. As with John in the Revelation the beginning of Daniel’s testimony agrees with the end of his testimony. So, what is truth?

واژهٔ «complement» به معنای کامل کردن است. شهادت دانیال در مکاشفه به پایان می‌رسد؛ ازاین‌رو شهادت دانیال آغاز است و مکاشفه پایان. آغاز مکاشفه در پایان مکاشفه تکرار می‌شود و در آیهٔ نخست از بابِ اولِ کتاب دانیال نبردی میان اسرائیلِ ظاهری و بابلِ ظاهری درمی‌گیرد که در آن بابل پیروز می‌شود، اما در پایان تاریخِ مهلتِ آزمایشی در دانیال ۱۱:۴۵ و ۱۲:۱؛ بابلِ روحانی با اسرائیلِ روحانی در جنگ است و در نهایت، بابل شکست می‌خورد و اسرائیل غالب می‌شود. همچون یوحنا در مکاشفه، آغاز شهادت دانیال با پایان شهادتش همخوان است. پس، حقیقت چیست؟

Doctrine is a word that identifies what a body of believers understand to be correct. Its purpose or use is not restricted to the Bible or Christianity. In so-called Christianity, there are probably more false “doctrines” than true, for spiritual Babylon, the papacy is a cage of every unclean and hateful bird, and those birds represent evil, which is sustained and covered up by churches through false doctrines, such as the law has been abolished. But there is true doctrine.

آموزه واژه‌ای است که مشخص می‌کند یک جماعتِ مؤمنان چه چیزی را درست می‌دانند. کاربرد یا استفاده از آن به کتاب مقدس یا مسیحیت محدود نیست. در آنچه به‌اصطلاح مسیحیت نامیده می‌شود، احتمالاً «آموزه‌های» کاذب از حقیقی بیشتر است، زیرا بابل روحانی، یعنی پاپیّت، قفسِ هر پرنده نجس و نفرت‌انگیز است، و آن پرندگان نمایانگر شرّند؛ شرّی که از سوی کلیساها از طریق آموزه‌های باطل، مانند این ادعا که شریعت لغو شده است، حمایت و پنهان می‌شود. اما آموزه حقیقی نیز وجود دارد.

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice. They were willing to investigate the truthfulness of the doctrines preached by the apostles. They studied the Bible, not from curiosity, but in order that they might learn what had been written concerning the promised Messiah. Daily they searched the inspired records, and as they compared scripture with scripture, heavenly angels were beside them, enlightening their minds and impressing their hearts.

> افکار بریه‌ایان به‌سبب پیش‌داوری تنگ نشده بود. آنان مایل بودند حقانیتِ تعالیمی را که رسولان موعظه می‌کردند بررسی کنند. آنها کتاب‌مقدس را نه از سر کنجکاوی، بلکه برای اینکه دریابند چه دربارهٔ مسیحِ موعود نوشته شده بود، مطالعه می‌کردند. هر روزه نوشته‌های الهام‌شده را می‌کاویدند و چون آیه‌ای را با آیه‌ای دیگر می‌سنجیدند، فرشتگان آسمانی در کنارشان بودند، ذهن‌هایشان را روشن می‌کردند و بر دل‌هایشان اثر می‌گذاشتند.

> “Wherever the truths of the gospel are proclaimed, those who honestly desire to do right are led to a diligent searching of the Scriptures. If, in the closing scenes of this earth’s history, those to whom testing truths are proclaimed would follow the example of the Bereans, searching the Scriptures daily, and comparing with God’s word the messages brought them, there would today be a large number loyal to the precepts of God’s law, where now there are comparatively few. But when unpopular Bible truths are presented, many refuse to make this investigation. Though unable to controvert the plain teachings of Scripture, they yet manifest the utmost reluctance to study the evidences offered. Some assume that even if these doctrines are indeed true, it matters little whether or not they accept the new light, and they cling to pleasing fables which the enemy uses to lead souls astray. Thus their minds are blinded by error, and they become separated from heaven.

> هر جا که حقایقِ انجیل اعلام می‌شوند، کسانی که صادقانه می‌خواهند درست عمل کنند به جست‌وجویی جدی در کتاب مقدس رهنمون می‌شوند. اگر در صحنه‌های پایانیِ تاریخِ این جهان، آنان که حقایقِ امتحانی برایشان اعلام می‌شود از سرمشقِ بریاییان پیروی می‌کردند، هر روز کتاب مقدس را می‌کاویدند و پیام‌هایی را که به آنان می‌رسید با کلامِ خدا می‌سنجیدند، امروز شمارِ زیادی وفادار به احکامِ شریعتِ خدا می‌بودند، در حالی که اکنون شمارشان نسبتاً اندک است. اما وقتی حقایقِ نامحبوبِ کتاب مقدس عرضه می‌شود، بسیاری از انجامِ این بررسی سر باز می‌زنند. با آنکه قادر نیستند تعالیمِ صریحِ کتاب مقدس را رد کنند، باز نهایتِ اکراه را برای مطالعهٔ شواهدِ ارائه‌شده نشان می‌دهند. برخی می‌پندارند که حتی اگر این آموزه‌ها واقعاً درست باشد، چندان اهمیتی ندارد که نورِ تازه را بپذیرند یا نه، و به افسانه‌های دل‌فریب می‌چسبند که دشمن برای گمراه کردنِ جان‌ها به کار می‌برد. بدین‌سان ذهن‌هایشان به‌سببِ خطا کور می‌شوند و از آسمان جدا می‌شوند.

> “All will be judged according to the light that has been given. The Lord sends forth His ambassadors with a message of salvation, and those who hear He will hold responsible for the way in which they treat the words of His servants. Those who are sincerely seeking for truth will make a careful investigation, in the light of God’s word, of the doctrines presented to them.” Acts of the Apostles, 231, 232.

> "همه بر اساس نوری که به ایشان داده شده است مورد داوری قرار خواهند گرفت. خداوند فرستادگان خود را با پیام نجات می‌فرستد، و کسانی که می‌شنوند را برای چگونگی برخوردشان با سخنان خادمان او پاسخگو خواهد دانست. کسانی که صادقانه در پی حقیقت‌اند، تعالیم ارائه‌شده به آنان را در پرتو کلام خدا با دقت بررسی خواهند کرد." اعمال رسولان، ۲۳۱، ۲۳۲.

There are “doctrines” which are the “truths of the gospel” and they need to be investigated. Some, (if not all) are “testing truths.” The Sabbath is an easy testing truth to understand. There are true and false doctrines. Some of the true doctrines present a test to those who hear them. There is also a type of truth that is designed for a certain period of time. These truths are called “present truth.”

آموزه‌هایی وجود دارند که "حقایقِ انجیل" هستند و باید بررسی شوند. برخی از آنها (اگر نگوییم همه‌شان) "حقایقِ امتحانی" هستند. سبت یک حقیقتِ امتحانیِ به‌راحتی قابل درک است. آموزه‌های درست و نادرست وجود دارند. برخی از آموزه‌های درست برای کسانی که آنها را می‌شنوند آزمونی پیش رویشان می‌گذارند. همچنین نوعی حقیقت وجود دارد که برای دوره‌ای معین در نظر گرفته شده است. این حقایق "حقیقتِ حاضر" نامیده می‌شوند.

> “There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.

> در کلامِ خدا حقایقِ گران‌بهایِ بسیاری نهفته است، اما آنچه رمه اکنون نیاز دارد «حقیقتِ زمانِ حاضر» است. من خطرِ آن را دیده‌ام که پیام‌آوران از نکاتِ مهمِ حقیقتِ زمانِ حاضر دور شوند و به موضوعاتی بپردازند که برای متحد ساختنِ رمه و تقدیسِ جان مناسب نیستند. شیطان در این‌جا از هر فرصتِ ممکن بهره خواهد برد تا به این امر آسیب برساند.

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> اما موضوعاتی همچون قدس، در ارتباط با دو هزار و سیصد روز، و نیز احکام خدا و ایمان عیسی، به‌خوبی می‌توانند جنبش گذشتهٔ انتظار آمدنِ مسیح را توضیح دهند، جایگاه کنونی ما را نشان دهند، ایمان مرددان را استوار سازند و نسبت به آیندهٔ پرجلال یقین ببخشند. من بارها دیده‌ام که این‌ها موضوعات اصلی‌ای بودند که پیام‌آوران باید به آن‌ها بپردازند. نوشته‌های نخستین، 63.

Adventists often employ this passage to avoid what it actually states. They argue that all which should be emphasized in our messages of “present truth” is the sanctuary, the 2300 days, the commandments and the faith of Jesus. They make this claim to avoid what is identified about these four subjects.

ادونتیست‌ها اغلب این فراز را به کار می‌گیرند تا از آنچه واقعاً بیان می‌کند طفره بروند. آن‌ها استدلال می‌کنند که تمام آنچه باید در پیام‌های ما درباره «حقیقت حاضر» بر آن تأکید شود، مقدسگاه، دو هزار و سیصد روز، احکام و ایمانِ عیسی است. این ادعا را مطرح می‌کنند تا از آنچه درباره این چهار موضوع تصریح شده است، اجتناب کنند.

The purpose of these four great truths is that they have been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future.” These four present truth doctrines are designed to show that the beginning of Adventism (the past Advent movement) illustrates the end of Adventism (our present position). Those four primary doctrines are “calculated perfectly” to explain the principle that the end is illustrated by the beginning. According to this passage of inspiration, this is the “present truth” that the “flock needs now.”

هدف این چهار حقیقتِ بزرگ این است که «کاملاً طرح‌ریزی شده‌اند تا جنبشِ ادونتیستیِ گذشته را توضیح دهند و نشان دهند موضعِ کنونیِ ما چیست، ایمانِ مردّدان را استوار سازند و به آیندهٔ پرجلال یقین ببخشند.» این چهار تعلیمِ حقیقتِ حاضر طراحی شده‌اند تا نشان دهند که آغازِ ادونتیسم (جنبشِ ادونتیستیِ گذشته) پایانِ ادونتیسم (موضعِ کنونیِ ما) را تصویر می‌کند. آن چهار تعلیمِ بنیادی «کاملاً طرح‌ریزی شده‌اند» تا اصلِ این نکته را توضیح دهند که پایان با آغاز تصویر می‌شود. بر اساس این قطعهٔ الهامی، این همان «حقیقتِ حاضر»ی است که «رمه اکنون به آن نیاز دارد».

Ancient Israel is the beginning of Israel and modern Israel is the end. Ancient literal Israel typified the Seventh-day Adventist people from the time of the end in 1798, until the Sunday law. Before the first coming of Christ “present truth” was unseen by the Jews, for they were blind (Laodicean) due to their dependence upon customs and traditions.

اسرائیلِ باستان آغازِ اسرائیل است و اسرائیلِ معاصر پایانِ آن است. اسرائیلِ جسمانیِ باستان از زمانِ انتها در سال ۱۷۹۸ تا قانونِ یکشنبه، نماد و نمونهٔ قومِ ادونتیستِ روز هفتم بود. پیش از نخستین آمدنِ مسیح، «حقیقتِ حاضر» بر یهودیان پوشیده بود، زیرا به سبب اتکای آنان به رسوم و سنت‌ها کور بودند (لاودیکیه‌ای).

> “We want to understand the time in which we live. We do not half understand it. We do not half take it in. My heart trembles in me when I think of what a foe we have to meet, and how poorly we are prepared to meet him. The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, have been presented before me again and again to illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ—how the enemy sought every occasion to take control of the minds of the Jews, and today he is seeking to blind the minds of God’s servants, that they may not be able to discern the precious truth.” Selected Messages, book 2, 406.

> ما می‌خواهیم زمانه‌ای را که در آن زندگی می‌کنیم بفهمیم. ما حتی نیمی از آن را هم درک نمی‌کنیم. ما حتی نیمی از آن را هم درنمی‌یابیم. وقتی می‌اندیشم که با چه دشمنی باید روبه‌رو شویم و تا چه حد برای روبه‌رو شدن با او کم‌آماده‌ایم، دلم در درونم می‌لرزد. آزمون‌های بنی‌اسرائیل و حالت آنان درست پیش از ظهور نخست مسیح، بارها و بارها به من نشان داده شده تا جایگاه قوم خدا را در تجربه‌شان پیش از ظهور دوم مسیح نشان دهد؛ اینکه دشمن چگونه در پی هر فرصت بود تا بر اذهان یهودیان تسلط یابد، و امروز می‌کوشد بصیرت خادمان خدا را کور کند تا نتوانند حقیقت گرانبها را تشخیص دهند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۴۰۶.

According to our next reference, the Jews had lost sight of the “original truth of God,” and that original truth for the Jews was the history of the deliverance from Egypt. The history of that deliverance was their original truth, it was the truth they were instructed to teach their children throughout their generations. They failed, as has Adventism. In order to present the truth to the blinded Jews, Jesus placed truth into a framework.

طبق منبع بعدیِ ما، یهودیان «حقیقتِ اصیلِ خدا» را از نظر گم کرده بودند و آن حقیقتِ اصیل برای یهودیان تاریخِ رهایی از مصر بود. تاریخِ آن رهایی حقیقتِ اصیلِ آنان بود؛ همان حقیقتی که به آنان دستور داده شده بود تا در طول نسل‌هایشان به فرزندانشان تعلیم دهند. آنان در این کار ناکام ماندند، همان‌گونه که ادونتیسم نیز ناکام شده است. برای آن‌که حقیقت را به یهودیان کورشده ارائه کند، عیسی حقیقت را در چارچوبی قرار داد.

> “In the time of the Saviour, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Saviour came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the frame-work of truth. What would the Saviour do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error.

> در روزگار نجات‌دهنده، یهودیان چنان گوهرهای گران‌بهای حقیقت را با زبالهٔ سنت و افسانه پوشانده بودند که تشخیص حق از باطل ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا زبالهٔ خرافه و خطاهای دیرینه را برچیند و گوهرهای کلام خدا را در چارچوب حقیقت بنشاند. اگر نجات‌دهنده اکنون همان‌گونه که نزد یهودیان آمد نزد ما بیاید، چه خواهد کرد؟ او ناچار باید کاری مشابه انجام دهد و زبالهٔ سنت و مراسم را کنار بزند. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد سخت برآشفتند. آنان حقیقت اصیل خدا را از نظر گم کرده بودند، اما مسیح آن را بار دیگر آشکار کرد. وظیفهٔ ماست که حقایق گران‌بهای خدا را از بند خرافه و خطا آزاد کنیم.

> “Glorious truths have been buried out of sight, and have been made lusterless and unattractive by error and superstition. Jesus reveals the light of God, and brings forth the beautiful radiance of the truth in all its divine glory. The minds of the honest are filled with admiration. Their hearts are attracted in holy affections toward him who brought forth the jewels of truth and displayed them to their understanding.

> حقایق باشکوه از دیدها پنهان و به خاک سپرده شده‌اند، و به سبب خطا و خرافه بی‌فروغ و کم‌جاذبه گشته‌اند. عیسی نور خدا را آشکار می‌سازد و تابش زیبای حقیقت را در تمامی شکوه الهی‌اش پدیدار می‌سازد. اندیشه‌های صادقان سرشار از تحسین می‌گردند. دل‌هایشان با محبت‌های مقدس به سوی او کشیده می‌شوند؛ همان که گوهرهای حقیقت را بیرون آورد و آنها را به فهمشان نمایاند.

> “The Jews understood some portion of the truth, and taught some part of the word of God; but they did not comprehend the far-reaching nature of the law of God. Christ swept away the rubbish of tradition, and displayed the real kernel and heart of the purposes of God. When he did this, they became exasperated beyond control. They circulated false reports from one town to another that Christ was destroying the work of God. But while Jesus did away with the old forms, he re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth. This was the work our Saviour did; and now what shall we do? Shall we not work in harmony with Christ? Shall we be ruled by hearsay? Shall we let our own imaginings hide from us the light of God? We are to read attentively, to hear understandingly, and to teach others also the things we have learned. We must be constantly hungering for the bread of life, constantly seeking for the living water and the snow of Lebanon, that we may be able to lead the people to the living, cooling waters of the Fountain of truth.” Review and Herald, June 4, 1889.

> یهودیان بخشی از حقیقت را فهمیده بودند و پاره‌ای از کلام خدا را تعلیم می‌دادند؛ اما طبیعتِ دوررسِ شریعتِ خدا را درنمی‌یافتند. مسیح خاشاکِ سنت را روبید و هستهٔ واقعی و قلبِ مقاصدِ خدا را آشکار ساخت. چون چنین کرد، آنان سخت برآشفتند و از کنترل خارج شدند. از شهری به شهرِ دیگر خبرهای دروغین پخش کردند که مسیح کارِ خدا را ویران می‌کند. اما در حالی که عیسی قوالبِ کهنه را کنار می‌نهاد، حقایقِ کهن را از نو برقرار می‌ساخت و آنها را در چارچوبِ حقیقت جای می‌داد. آنها را با هم سازگار کرد و به هم پیوست تا نظامی کامل و متقارن از حقیقت بسازد. این کاری بود که نجات‌دهندهٔ ما کرد؛ و اکنون ما چه باید بکنیم؟ آیا نباید با مسیح در هماهنگی کار کنیم؟ آیا باید به شنیده‌ها گردن بنهیم؟ آیا بگذاریم پندارهای خود نورِ خدا را از ما پنهان کند؟ باید با دقت بخوانیم، با فهم بشنویم، و چیزهایی را که آموخته‌ایم به دیگران نیز تعلیم دهیم. باید پیوسته برای نانِ حیات گرسنه باشیم، همواره در پیِ آبِ زنده و برفِ لبنان، تا بتوانیم مردم را به آب‌های زنده و خنک‌کنندهٔ چشمهٔ حقیقت رهبری کنیم. ریویو اند هرالد، ۴ ژوئن ۱۸۸۹.

At his first coming Jesus “re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth.” Jesus used the history at the beginning of ancient Israel in order to reestablish the old truths, and He did so by matching those truths (by topic) and joining them together (in parallel, line upon line). He did so for the purpose of freeing the Jews of the customs and traditions that had blinded them. That history was the ending history of literal Israel.

در نخستین آمدن خود، عیسی «حقایق کهن را دوباره برقرار کرد و آنها را در چارچوب حقیقت قرار داد. او آنها را با هم تطبیق داد و پیوند زد و نظامی کامل و متقارن از حقیقت پدید آورد.» عیسی برای آن‌که حقایق کهن را بار دیگر برقرار سازد از تاریخِ آغازِ اسرائیلِ باستان بهره گرفت، و این کار را با تطبیق آن حقایق (بر حسب موضوع) و پیوند دادن آنها به یکدیگر (به‌صورت موازی، خط بر خط) انجام داد. او این کار را به‌منظور رهایی بخشیدنِ یهودیان از رسوم و سنت‌هایی که آنها را کور کرده بود انجام داد. آن تاریخ، تاریخِ پایانِ اسرائیلِ جسمانی بود.

Adventism is repeating the history of ancient Israel’s ending, and the framework to place the truth into in order to remove the Laodicean blindness of tradition and custom is accomplished now as when Christ interacted with the Jews. The “old truths” are to be placed into the “framework” of truth, in order to bring prophetic lines together with other prophetic lines, “line upon line” in parallel for the purpose of possibly freeing a Laodicean from their blindness. Christ is our example, in all things.

ادونتیسم دارد تاریخ پایان اسرائیل باستان را تکرار می‌کند، و چارچوبی که باید حقیقت را در آن قرار داد تا کوری لاودیکیاییِ ناشی از سنت و عادت برطرف شود، امروز نیز همان‌گونه به کار بسته می‌شود که زمانی مسیح با یهودیان تعامل داشت. "حقایق قدیمی" باید در "چارچوب" حقیقت قرار گیرند تا خطوط نبوی با دیگر خطوط نبوی در کنار هم قرار گیرند، "خط بر خط" و به‌صورت موازی، با این هدف که شاید یک لاودیکیایی از کوری خود رهایی یابد. مسیح در همه چیز الگوی ماست.

There are truths in the Bible which are identified as doctrine, and “there are many wonderful truths,” but there is also “present truth” which is a “test to the people of” the “generation” living when the truth is revealed. Prophetically this happens in the fourth generation of Adventism, and the “present truth” “which is a test for this generation” was not a test for early generations of Adventism.

در کتاب مقدس حقیقت‌هایی هست که به‌عنوان آموزه شناخته می‌شوند، و «حقیقت‌های شگفت‌انگیز بسیاری وجود دارد»، اما «حقیقت حاضر» نیز هست که «آزمونی برای مردمِ» «نسلی» است که هنگام آشکار شدن آن حقیقت زنده‌اند. بر اساس نبوت، این در نسل چهارم ادونتیسم رخ می‌دهد، و «حقیقت حاضر» «که آزمونی برای این نسل است» برای نسل‌های آغازین ادونتیسم آزمون نبود.

> “There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.

> در کتاب‌مقدس چیزهایی هست که فهمشان دشوار است و به گفتهٔ پطرس، ناآموختگان و بی‌ثباتان آن‌ها را به هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند. شاید در این زندگی نتوانیم معنای هر بخشِ کتاب‌مقدس را توضیح دهیم؛ اما هیچ نکتهٔ حیاتی از حقیقتِ عملی در هاله‌ای از راز و ابهام پوشیده نخواهد ماند. هنگامی که در مشیتِ خدا زمان آن فرا رسد که جهان بر حقیقتِ مناسبِ همان زمان آزموده شود، ذهن‌ها به‌وسیلهٔ روحِ او برانگیخته خواهند شد تا کتاب‌مقدس را بجویند، حتی با روزه و دعا، تا آن‌که حلقه پس از حلقه کشف شود و در زنجیره‌ای کامل به هم پیوند خورد. هر حقیقتی که مستقیماً به نجاتِ جان‌ها مربوط می‌شود چنان روشن خواهد شد که هیچ‌کس ناگزیر نباشد به خطا رود یا در تاریکی گام بردارد.

> “As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.

> چنان‌که رشتهٔ نبوت را دنبال کرده‌ایم، حقیقتِ مکشوف برای زمانهٔ ما به‌روشنی دیده و تبیین شده است. ما در برابر امتیازهایی که از آنها بهره‌مندیم و نوری که بر راه ما می‌تابد مسئولیم. کسانی که در نسل‌های گذشته می‌زیستند، در برابر نوری که اجازه یافته بود بر آنان بتابد مسئول بودند. اندیشه‌هایشان دربارهٔ نکات گوناگون کتاب‌مقدس که آنان را می‌آزمود، به چالش کشیده می‌شد. اما آنان حقایقی را که ما درک می‌کنیم درک نمی‌کردند. آنان در برابر نوری که نداشتند مسئول نبودند. آنان نیز همچون ما کتاب‌مقدس را داشتند؛ اما زمانِ آشکار شدن حقیقتی ویژه در پیوند با صحنه‌های پایانی تاریخ این زمین، در دورانِ آخرین نسل‌هایی است که بر زمین زندگی خواهند کرد.

> “Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume two, 692, 693.

> "حقایق ویژه با شرایط نسل‌ها، همان‌گونه که بوده‌اند، سازگار شده‌اند. حقیقتِ کنونی، که آزمونی برای مردم این نسل است، برای مردم نسل‌های دورِ گذشته آزمون نبود. اگر نوری که اکنون در خصوص سبتِ فرمان چهارم بر ما می‌تابد به نسل‌های گذشته داده شده بود، خدا آنان را به سبب آن نور مسئول می‌دانست." گواهی‌ها، جلد دوم، ۶۹۲، ۶۹۳.

For those who may wish to deny that there are four generations in the history of Adventism I would point you to Habakkuk’s Tables. A very simple way to understand this fact is that the name Laodicea, means a people judged. The beginning of Adventism announced the opening of the judgment and the end of Adventism announces the close of judgment. The close of judgment takes place in the third and fourth generations.

برای کسانی که ممکن است بخواهند وجود چهار نسل در تاریخ ادونتیسم را انکار کنند، توجه‌تان را به لوح‌های حبقوق جلب می‌کنم. یک راه بسیار ساده برای فهم این واقعیت آن است که نام لاودیکیه به معنای «قوم داوری‌شده» است. آغاز ادونتیسم گشایش داوری را اعلام کرد و پایان ادونتیسم پایان داوری را اعلام می‌کند. پایان داوری در نسل‌های سوم و چهارم رخ می‌دهد.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> برای خود هیچ تندیسِ تراشیده‌ای، و هیچ تصویر یا شبیهی از هرچه در آسمانِ بالا، یا بر زمین، یا در آب‌های زیرِ زمین است، مساز. در برابرشان سجده مکن و آنها را عبادت مکن؛ زیرا من، خداوندِ خدای تو، خدایی غیورم، که کیفرِ گناهِ پدران را بر فرزندان، تا نسلِ سوم و چهارمِ کسانی که از من نفرت دارند، می‌رسانم؛ و بر هزاران نفر از آنان که مرا دوست می‌دارند و فرمان‌هایم را نگاه می‌دارند، رحمت می‌آورم. خروج ۲۰:۴–۶

At the close of judgment, the final generation of Laodicean (a people judged) Adventism will be judged and spewed out of the mouth of the Lord, as was ancient Israel at the destruction of Jerusalem. Biblical doctrines, are truths, and there are also testing truths and then there are present truths. Present truth is always a testing truth, but it identifies a testing truth specially designed for the generation that is currently living. The fact of the matter though, is more likely to be that any truth from God’s word which we choose to reject, has just become a testing truth that we just failed.

در پایانِ داوری، نسلِ نهاییِ ادونتیسمِ لائودکی (یعنی «قومِ موردِ داوری») داوری شده و همانند اسرائیلِ باستان در هنگامِ ویرانیِ اورشلیم، از دهانِ خداوند قی خواهد شد. تعالیمِ کتاب‌مقدسی حقیقت‌اند؛ افزون بر آن‌ها حقایقِ آزمایشی نیز هست و همچنین حقایقِ حاضر. حقیقتِ حاضر همواره حقیقتی آزمایشی است، اما حقیقتی آزمایشی را مشخص می‌کند که به‌طور ویژه برای نسلِ زنده‌ی کنونی طراحی شده است. با این همه، واقعیت این است که هر حقیقتی از کلامِ خدا را که تصمیم به ردّ آن بگیریم، همان دم به حقیقتی آزمایشی بدل می‌شود که در آن مردود شده‌ایم.

Jesus is the word of God, and He is the truth. He informed Pilate the reason He “came” “into the world,” was to “bear witness unto the truth,” and that everyone that heard His voice, “is of the truth.” The word “truth” that Pilate and Jesus spoke of comes from a Hebrew word that is translated as “truth” and is found one hundred and twenty-seven times in the Old Testament. That Hebrew word (H571) is translated into various English words, but it is translated ninety-two times as “truth” in the Old Testament. It is one of those words that is profoundly powerful, on many levels.

عیسی کلمهٔ خداست و او حقیقت است. او به پیلاطس گفت که دلیل اینکه «به جهان» «آمد» این بود که «برای حقیقت شهادت دهد»، و اینکه هر کس صدای او را می‌شنود، «از حقیقت است». واژهٔ «حقیقت» که پیلاطس و عیسی از آن سخن گفتند، از واژه‌ای عبری می‌آید که به «حقیقت» ترجمه می‌شود و یکصد و بیست‌وهفت بار در عهد عتیق آمده است. آن واژهٔ عبری (H571) به واژه‌های انگلیسی گوناگونی ترجمه شده، اما در عهد عتیق نود و دو بار به‌صورت «حقیقت» ترجمه شده است. این از آن واژه‌هاست که در سطوح گوناگون به‌گونه‌ای ژرف و نیرومند است.

The word translated as “truth” in the Old Testament consists of three Hebrew letters, and with Hebrew letters, the letters have their own definition, so the word that is created from the letters blends the combined meanings of each letter to produce the ultimate meaning of the word. The word “truth” is made up of three Hebrew letters, the first letter of the Hebrew alphabet, a letter in the middle and the last letter of the Hebrew alphabet. “Truth” in the Old Testament is represented by the first and the last letters of the alphabet, with a letter in the middle!

واژه‌ای که در عهد عتیق به «حقیقت» ترجمه می‌شود از سه حرف عبری تشکیل شده است، و در زبان عبری هر حرف معنای خاص خود را دارد؛ بنابراین واژه‌ای که از آن حروف ساخته می‌شود، معانی هر حرف را با هم می‌آمیزد تا معنای نهایی واژه را به‌دست دهد. واژه «حقیقت» از سه حرف عبری تشکیل شده است: نخستین حرف الفبای عبری، حرفی در میانه، و آخرین حرف الفبای عبری. «حقیقت» در عهد عتیق با نخستین و آخرین حرف‌های الفبا، با حرفی در میانه، نشان داده می‌شود!

This is the definition of the biblical “rule of first mention.” The first time a subject is presented is the most significant reference for the word, which is a seed, and it contains all the DNA necessary to produce the entire story. The second most important reference in the “rule of first mention” is the last reference, for that is where all the stories that arise between the beginning and ending are tied together. “In the Revelation all the books of the Bible meet and end,” and Revelation is the last book of the Bible.

این تعریفِ قاعدهٔ کتاب‌مقدسیِ «ذکر نخستین» است. نخستین بار که موضوعی مطرح می‌شود، مهم‌ترین مرجع برای آن واژه است؛ واژه‌ای که همچون دانه‌ای است و تمام دی‌اِن‌اِی لازم برای به بار آوردنِ تمام داستان را در خود دارد. دومین مرجعِ مهم در «قاعدهٔ ذکر نخستین»، آخرین مرجع است؛ زیرا همان‌جاست که همهٔ داستان‌هایی که میان آغاز و انجام پدید می‌آیند به هم پیوند می‌خورند. «در کتاب مکاشفه همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند»، و مکاشفه آخرین کتابِ کتاب مقدس است.

The Hebrew word “truth” we are considering begins with the letter “Aleph” the thirteenth character is “Mem” and the twenty-second and last letter is “Tav.” Of course, there are various nuances to the definitions of these letters depending upon which linguist you turn to for the definition but the general definitions are very informative.

واژهٔ عبری «truth» که در حال بررسی آن هستیم با حرف «Aleph» آغاز می‌شود؛ نویسهٔ سیزدهم «Mem» است و حرف بیست‌ودوم و آخر «Tav» است. البته، بسته به اینکه برای تعریف به کدام زبان‌شناس رجوع کنید، در تعریف این حروف ظرایف گوناگونی وجود دارد، اما تعریف‌های کلی بسیار آموزنده‌اند.

א (Aleph): First letter of the Hebrew alphabet, and it is often associated with the unity, and represents the Divine and the eternal, symbolizing the connection between God and creation.

א (الف): نخستین حرف الفبای عبری است و اغلب با یگانگی مرتبط دانسته می‌شود و نمایانگر الوهیت و جاودانگی است و نماد پیوند میان خدا و آفرینش به‌شمار می‌آید.

מ (Mem): Thirteenth letter of the Hebrew alphabet and is often associated with water.

מ (میم): سیزدهمین حرف الفبای عبری است و اغلب با آب مرتبط است.

ת (Tav): Last letter of the Hebrew alphabet, and it carries the meaning of “mark” or “sign.” It is often associated with the concept of completion or the “seal” of creation. In ancient Hebrew, the letter Tav had the shape of a cross.

ت (تاو): آخرین حرف الفبای عبری است و معنای «نشان» یا «علامت» را دارد. اغلب با مفهوم تکمیل یا «مهر آفرینش» مرتبط است. در عبری باستان، حرف تاو شکل یک صلیب داشت.

The Hebrew word translated as “truth” that we are considering is made up of three letters, that together represent the everlasting gospel. What? This is easily recognized if you understand that the three angels’ messages are the everlasting gospel. It is recognizable because the definitions of these three letters represent the three angels’ message.

واژهٔ عبری‌ای که به «حقیقت» ترجمه می‌شود و ما در حال بررسی آن هستیم، از سه حرف تشکیل شده که در کنار هم نمایانگر انجیل جاودانی‌اند. یعنی چه؟ اگر درک کنید که پیام‌های سه فرشته همان انجیل جاودانی‌اند، این موضوع به‌آسانی قابل تشخیص است. این امر قابل تشخیص است، زیرا معانیِ این سه حرف نمایانگر پیام سه فرشته هستند.

The first angel of Revelation fourteen identifies the everlasting gospel and then tells the entire world to “fear God” and glorify Him through worshipping the Creator. The definition of (Aleph) the first of those three letters is “the Divine, Eternal God, and as mankind’s Creator, the God that men should reverently fear and worship.”

فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ چهارده، انجیل ابدی را معرفی می‌کند و سپس به همهٔ جهان می‌گوید که «از خدا بترسید» و از طریق پرستشِ خالق به او جلال دهید. تعریفِ (الف)، نخستینِ آن سه حرف، چنین است: «خدای الهی و ازلی، و چون آفرینندهٔ بشر، خدایی که مردمان باید با خشیت از او بترسند و او را پرستش کنند.»

Aleph represents the first angel’s message.

الف نمایانگر پیام نخستین فرشته است.

The second angel’s message calls men out of Babylon, marks when the Holy Spirit is poured out and identifies the rebellion of Babylon. The definition of (Mem) is associated with water, (symbol of the outpouring of the Spirit) and it is the thirteenth number of the alphabet, the number thirteen being a symbol of rebellion, thus identifying Babylon. Mem represents the second angel’s message.

پیام فرشتهٔ دوم مردم را از بابل فرا می‌خواند، زمان افاضهٔ روح‌القدس را مشخص می‌کند و شورشِ بابل را شناسایی می‌کند. تعریف (میم) با آب پیوند دارد (نماد افاضهٔ روح) و این حرف سیزدهمِ الفباست؛ عدد سیزده نماد شورش است و بدین‌سان بابل را شناسایی می‌کند. میم نمایانگرِ پیام فرشتهٔ دوم است.

The third angel warns men against receiving the mark of the beast, identifies two classes of worshippers and God’s wrath. The definition of (Tav) is that it represents a “mark,” (the mark of the beast) it represents the seal of creation (the seal of God). The letter itself is shaped as the cross. Tav represents the third angel’s message.

فرشتهٔ سوم به مردم هشدار می‌دهد که نشانِ وحش را دریافت نکنند و دو گروه از پرستندگان و نیز خشمِ خدا را مشخص می‌کند. تعریفِ (Tav) این است که نمایانگر «نشان» است (نشانِ وحش) و نمایانگر مهرِ آفرینش است (مهرِ خدا). خودِ این حرف به شکل صلیب است. Tav نمایانگر پیامِ فرشتهٔ سوم است.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.

> مهر خدای زنده چیست که بر پیشانی قوم او نهاده می‌شود؟ این نشانه‌ای است که فرشتگان می‌توانند بخوانند، اما نه چشمان انسان؛ زیرا فرشتهٔ هلاک‌کننده باید این علامتِ رستگاری را ببیند. ذهنِ خردمند نشانهٔ صلیبِ جلجتا را در پسران و دخترانِ فرزندخواندهٔ خداوند دیده است. گناهِ تخطی از شریعتِ خدا از میان برداشته شده است. آنها جامهٔ عروسی بر تن دارند و نسبت به همهٔ فرامینِ خدا مطیع و وفادارند.

> “The Lord will not excuse those who know the truth if they do not in word and deed obey His commands.” Maranatha, 243.

> «خداوند کسانی را که حقیقت را می‌دانند، اگر در گفتار و کردار از فرمان‌های او اطاعت نکنند، معذور نخواهد داشت.» ماراناتا، ۲۴۳.

The Hebrew word translated as “truth” consist of three letters that each have their own definitions. Those three definitions are also the definitions of the three angels’ messages. They are also the definitions of the first angel’s message, for the first angel’s message was the message at the beginning of Adventism and the third angel’s message is the message at the end of Adventism. Because Jesus illustrates the end with the beginning, the first angel possesses all the prophetic waymarks of the third angel’s message. In doing so, the definition of the three Hebrew letters become symbols of not only the third angel’s message, but also symbols of the first angel’s message.

واژهٔ عبری‌ای که به «حقیقت» ترجمه می‌شود، از سه حرف تشکیل شده است که هر یک معنای خاص خود را دارند. همان سه معنا، همچنین معانیِ پیام‌های سه فرشته هستند. آن‌ها همچنین معانیِ پیامِ فرشتهٔ نخست هستند، زیرا پیامِ فرشتهٔ نخست پیامِ آغازِ ادونتیسم بود و پیامِ فرشتهٔ سوم پیامِ پایانِ ادونتیسم است. چون عیسی پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، فرشتهٔ نخست همهٔ نشانه‌های مسیرِ نبویِ پیامِ فرشتهٔ سوم را در خود دارد. ازاین‌رو، معانیِ سه حرفِ عبری به نمادهایی نه‌تنها برای پیامِ فرشتهٔ سوم، بلکه برای پیامِ فرشتهٔ نخست نیز تبدیل می‌شوند.

John in the Revelation was told to write the things which then were, and in so doing he would simultaneously be writing the things that would be in the future. He recorded the beginning to illustrate the end. In no uncertain terms, Seventh-day Adventists have been informed to study and proclaim the message of the Millerites, which is the message of the first angel. In studying and proclaiming those truths and that history we shall be proclaiming the third angel’s message and repeating the history of the first angel.

به یوحنا در کتاب مکاشفه گفته شد آنچه را که در آن زمان بود بنویسد، و با این کار، هم‌زمان آنچه را که در آینده خواهد بود نیز می‌نوشت. او آغاز را ثبت کرد تا پایان را نشان دهد. به صراحت به ادونتیست‌های روز هفتم گفته شده است که پیام پیروان میلر را، که همان پیام فرشتهٔ اول است، مطالعه و اعلام کنند. با مطالعه و اعلام آن حقایق و آن تاریخ، ما پیام فرشتهٔ سوم را اعلام خواهیم کرد و تاریخ فرشتهٔ اول را تکرار خواهیم نمود.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> "خدا پیام تازه‌ای به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ ما را از کلیساهای دیگر بیرون آورد." ریویو اند هرالد، ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۰۵.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> «تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قاطعیت مطرح شوند، زیرا افراد بسیاری جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها ابلاغ شوند.» Manuscript Releases، جلد ۲۱، ۴۳۷.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> «حقایقی که در سال‌های ۱۸۴۱، ۴۲، ۴۳ و ۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند.» انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۵، صفحه ۳۷۱.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

The message of the first angel and the history where that message was presented parallels and illustrates our current history—with some prophetic caveats. Both those histories are also represented by the three letters employed by the Divine linguist to form the word “truth.” And that word “truth” represents the everlasting gospel.

پیام فرشتهٔ اول و تاریخی که آن پیام در آن اعلام شد، با تاریخ کنونی ما موازی است و آن را به تصویر می‌کشد—با چند ملاحظهٔ پیش‌گویانه. هر دو آن تاریخ‌ها همچنین به‌وسیلهٔ سه حرفی که زبان‌شناس الهی برای ساختن واژهٔ «حقیقت» به کار برده است، بازنمایی می‌شوند. و آن واژهٔ «حقیقت» نمایندهٔ انجیل ابدی است.

The history of the Millerites at the beginning of Adventism, represents the first angel and the history at the end of Adventism that is represented by the third angel are parallel histories, but they contain some differences.

تاریخ پیروان میلر در آغاز ادونتیسم که نمایندهٔ فرشتهٔ اول است، و تاریخی که در پایان ادونتیسم با فرشتهٔ سوم نمایانده می‌شود، تاریخ‌هایی موازی‌اند، اما تفاوت‌هایی نیز دارند.

The first angel announces the opening of the judgment and the third angel announces the close of the judgment. The prophetic structure upon which the history of Adventism unfolded is identical both in its beginning history and in its ending. Either end can be shown to follow the three steps of the three angels as they arrive in history. And those three angels are also those three letters. Therefore, the prophetic sequence of events at both ends of Adventism are based upon the three steps of the three angels, which are waymarks that are also represented by those three Hebrew letters that create the word “truth.”

فرشته نخست آغاز داوری را اعلام می‌کند و فرشته سوم پایان داوری را اعلام می‌کند. ساختار نبوی‌ای که بر پایه آن تاریخ ادونتیسم رقم خورد، هم در آغاز تاریخش و هم در پایانش یکسان است. می‌توان نشان داد که هر یک از دو سوی مطابق با سه گامِ سه فرشته، آنگاه که در تاریخ ظاهر می‌شوند، پیش می‌رود. و آن سه فرشته همان سه حرف نیز هستند. بنابراین، توالی نبوی رویدادها در هر دو سوی ادونتیسم بر سه گامِ سه فرشته استوار است؛ گام‌هایی که نشان‌های راه‌اند و همچنین به‌وسیله همان سه حرف عبری که واژه «حقیقت» را می‌سازند، نمایندگی می‌شوند.

Alpha is the beginning of Adventism, Omega the end of Adventism and the letter in the middle, being the thirteenth letter, thus identifies the rebellion of Adventism from its beginning unto its end.

آلفا آغاز ادونتیسم است، امگا پایان ادونتیسم، و حرف میانی، که سیزدهمین حرف است، بدین‌سان شورش ادونتیسم را از آغاز تا پایان آن مشخص می‌کند.

We are instructed about where God’s way is:

به ما تعلیم داده می‌شود که راه خدا کجاست:

> Thy way, O God, is in the sanctuary: who is so great a God as our God? Psalms 77:13.

> ای خدا، راه تو در قدس است؛ کیست خدایی به عظمتِ خدای ما؟ مزمور ۷۷:۱۳.

In the sanctuary we find that God’s way is the same three steps as the three angels’ messages. In the courtyard the fear of God leads one to make an offering and secure justification. In the holy place sanctification is represented by the prayer life represented by the altar of incense, the study life represented by the table of showbread and life of service represented by the candlesticks. The Most Holy Place represents judgment. When we possess the fear of God as represented in the first angel’s message, we seek justification at the foot of the cross, in the courtyard. When we are justified (made righteous) we walk in the newness of the sanctified life (growth in holiness) as represented by the holy place. The holy place represents the work of a Christian as accomplished by the Millerites during the second angel’s message accompanied by the Midnight Cry. Justified and sanctified we are prepared for the judgment represented by the Most Holy Place. Three sanctuary steps, representing among other things three theological terms—justification, sanctification and glorification and also representing the three angels’ messages, and of course also representing the first angel’s message and of course also representing the three letters that are employed to create the word “truth.”

در قدس‌گاه درمی‌یابیم که راه خدا همان سه گامی است که در پیام‌های سه فرشته دیده می‌شود. در صحن، ترس از خدا انسان را برمی‌انگیزد تا قربانی تقدیم کند و عادل‌شمردگی را به دست آورد. در قدس، تقدیس با زندگیِ دعایی که مذبحِ بخور نماد آن است، زندگیِ مطالعه که میز نانِ حضور نماد آن است، و زندگیِ خدمت که چراغدان‌ها نماد آن است، نمایانده می‌شود. قدس‌الاقداس نمایانگر داوری است. هنگامی که ترس از خدا را، چنان‌که در پیام نخستین فرشته نمایانده شده، داریم، در صحن، پای صلیب، عادل‌شمردگی را می‌جوییم. وقتی عادل‌شمرده می‌شویم (پارسا شمرده می‌شویم)، در تازگیِ زندگیِ تقدیس‌یافته (رشد در قدوسیت) گام برمی‌داریم، چنان‌که قدس آن را نمایندگی می‌کند. قدس کارِ یک مسیحی را نمایندگی می‌کند، آن‌گونه که میلری‌ها در زمان پیامِ دومِ فرشته، همراه با فریادِ نیمه‌شب، آن را به انجام رساندند. عادل‌شمرده و تقدیس‌یافته، برای داوری‌ای که قدس‌الاقداس نمایندگی می‌کند آماده می‌شویم. سه گامِ قدس‌گاه، که افزون بر چیزهای دیگر، نمایندهٔ سه اصطلاح الهیاتی ـ عادل‌شمردگی، تقدیس و جلال‌یافتن ـ هستند، همچنین پیام‌های سه فرشته را نمایندگی می‌کنند، و البته پیام نخستین فرشته را نیز، و حتی سه حرفی را که برای ساختن واژهٔ «حقیقت» به کار می‌روند.

In the courtyard of the sanctuary, we find all three steps as well. The first step into the sanctuary must illustrate the last step of the sanctuary, just as the first angel parallels the third angel. The first step in the courtyard is the slaying of the offering, representing justification. The second step is the laver where the fat (sin) is removed and the offering cleansed before the final steps. The water of the laver is a characteristic of the second step. The third step is the actual burnt offering, which typified Christ on the cross where judgment was accomplished. The same three steps are in the first step of the sanctuary, just as the same three steps are in the first angel’s message. The principle of alpha and omega is within the sanctuary, as it is in the three angels’ messages, as it is in the letters forming the word “truth.”

در صحنِ مقدسگاه، هر سه گام را نیز می‌یابیم. نخستین گام برای ورود به مقدسگاه باید آخرین گامِ مقدسگاه را به تصویر بکشد، همان‌گونه که فرشتهٔ اول با فرشتهٔ سوم متناظر است. نخستین گام در صحن، ذبحِ قربانی است که نمایانگر تبریر است. گام دوم، حوضِ شست‌وشو است که در آن چربی (گناه) برداشته می‌شود و قربانی پیش از گام‌های نهایی پاک می‌گردد. آبِ حوض مشخصهٔ گام دوم است. گام سوم، خودِ قربانیِ سوختنی است که نمونهٔ مسیح بر صلیب بود؛ جایی که داوری به انجام رسید. همان سه گام در گام نخستِ مقدسگاه نیز حضور دارند، همان‌گونه که همان سه گام در پیامِ فرشتهٔ اول نیز هست. اصلِ آلفا و امگا در درونِ مقدسگاه هست، همان‌گونه که در پیام‌های سه فرشته هست، همان‌گونه که در حروفِ تشکیل‌دهندهٔ واژهٔ «حقیقت» هست.

The 2300-year prophecy possesses the identical structure. The prophecy began with three decrees and ended at the arrival of the third angel’s message on October 22, 1844. The prophecy sets forth five prophetic lines and the history at the beginning of the 2300-year prophecy represents the ending history of each of those five prophecies. The beginning and ending of the complete 2300-year prophecy has three decrees, and it ends with three messages.

نبوت ۲۳۰۰ ساله دارای ساختاری یکسان است. این نبوت با سه فرمان آغاز شد و با رسیدن پیام فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. این نبوت پنج خط پیشگویی را طرح می‌کند و تاریخِ آغازِ نبوتِ ۲۳۰۰ ساله نمایانگرِ تاریخِ پایانِ هر یک از آن پنج پیشگویی است. آغازِ نبوتِ کاملِ ۲۳۰۰ ساله شامل سه فرمان است و پایانش با سه پیام خاتمه می‌یابد.

The beginning of the prophecy in 457 BC took place in troublous times and provided for the Jews to return and rebuild the temple and city. In agreement with the prediction, 49 years later after the work that was started in 457 BC, it was finished in troublous times. The beginning of the 49 years illustrates the end of the 49 years.

آغازِ پیشگویی در سال ۴۵۷ پیش از میلاد در روزگار پرآشوبی رخ داد و زمینه بازگشت یهودیان و بازسازی معبد و شهر را فراهم کرد. طبق پیشگویی، ۴۹ سال بعد، کاری که در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شده بود، در روزگار پرآشوب به پایان رسید. آغازِ ۴۹ سال، پایانِ ۴۹ سال را نشان می‌دهد.

457 BC marks the beginning of the prophecy that identifies the anointing of Christ at His baptism. His anointing marked the beginning of His work in gathering together a people to be citizens of New, not Old Jerusalem, just as ancient Israel was gathered to re-build literal Jerusalem in 457 BC.

سال ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز آن نبوتی است که مسح شدن مسیح را در هنگام تعمیدش معین می‌کند. مسح او سرآغاز کار او در گردآوردن قومی شد تا شهروندان اورشلیم نوین باشند، نه اورشلیم کهن؛ همان‌گونه که اسرائیل باستان در سال ۴۵۷ پیش از میلاد گرد آمد تا اورشلیم زمینی را بازسازی کند.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when Christ would be crucified. Sister White lines the history of the cross up with the Great Disappointment of October 22, 1844, and she also aligns the history of the Red Sea crossing up with the Great Disappointment. In 457 BC there was a disappointment which typified the disappointment of the Hebrews at the Red Sea, the Great disappointment for Adventists, the disappointment of disciples at the cross and of Ezra in 457 BC.

۴۵۷ قبل از میلاد همچنین آغاز نبوتی را نشان می‌دهد که زمان مصلوب شدن مسیح را مشخص می‌کند. خواهر وایت تاریخ صلیب را با ناامیدی بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ هم‌راستا می‌داند و همچنین تاریخ عبور از دریای سرخ را با ناامیدی بزرگ همسو می‌کند. در ۴۵۷ قبل از میلاد ناامیدی‌ای رخ داد که نمونه‌ای از ناامیدی عبرانیان در کنار دریای سرخ، ناامیدی بزرگ برای ادونتیست‌ها، ناامیدی شاگردان در پای صلیب، و ناامیدی عزرا در ۴۵۷ قبل از میلاد بود.

> “Ezra had expected that a large number would return to Jerusalem, but the number who responded to the call was disappointingly small. Many who had acquired houses and lands had no desire to sacrifice these possessions. They loved ease and comfort and were well satisfied to remain. Their example proved a hindrance to others who otherwise might have chosen to cast in their lot with those who were advancing by faith.” Prophets and Kings, 612.

> عزرا انتظار داشت که شمار زیادی به اورشلیم بازگردند، اما تعداد کسانی که به این فراخوان پاسخ دادند به‌طور ناامیدکننده‌ای اندک بود. بسیاری از کسانی که خانه‌ها و زمین‌هایی به‌دست آورده بودند، تمایلی به گذشتن از این دارایی‌ها نداشتند. آنان آسایش و راحتی را دوست داشتند و از ماندن کاملاً خشنود بودند. الگوی آنان به مانعی برای دیگرانی تبدیل شد که در غیر این صورت شاید برمی‌گزیدند که سرنوشت خود را با کسانی که با ایمان پیش می‌رفتند گره بزنند. پیامبران و پادشاهان، ۶۱۲.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when ancient Israel would be divorced of God and the gospel would be taken to the Gentiles, marking the end of a special probationary time of 490 years especially for ancient Israel. 457 BC therefore marks the beginning of their probationary time and 34 AD marks the end of their probationary time, typifying that Adventism’s probationary time began in 1844 and ends at the Sunday law.

۴۵۷ قبل از میلاد همچنین آغازِ آن نبوتی را نشان می‌دهد که مشخص می‌کند چه زمانی اسرائیل باستان از سوی خدا طلاق داده خواهد شد و انجیل به امت‌ها برده خواهد شد، و نشانگر پایانِ یک دورهٔ مهلتِ ویژهٔ ۴۹۰ ساله مخصوص اسرائیل باستان است. بنابراین، ۴۵۷ قبل از میلاد آغاز دورهٔ مهلت آنان است و ۳۴ پس از میلاد پایان آن، و این به‌طور نمادین نشان می‌دهد که دورهٔ مهلت ادونتیسم در ۱۸۴۴ آغاز شد و در قانون یکشنبه به پایان می‌رسد.

There are a few other internal time prophecies in the 2300-years prophecy, but they all possess the signature of Alpha and Omega. Their beginnings illustrate their endings.

در چارچوب نبوت ۲۳۰۰ ساله، چند نبوت زمانیِ درونیِ دیگر نیز وجود دارد، اما همهٔ آنها امضای آلفا و امگا را دارند. آغازهایشان پایان‌هایشان را نشان می‌دهند.

It is important to note that ancient Israel was made the depositaries of the law of God and that modern Israel was made not only the depositaries of His law, but also the depositaries of His prophecies. When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He made them the depositaries of the Ten Commandments as written on two tables of stone. When He entered into covenant with modern Israel in the Millerite history, He made them the depositaries of His prophetic word as represented upon the two tables of Habakkuk represented by the 1843 and 1850 pioneer charts. The beginning of ancient Israel illustrates the beginning of modern Israel.

شایان توجه است که اسرائیلِ باستان امانت‌دارانِ شریعتِ خدا قرار داده شدند و اسرائیلِ امروزی نه تنها امانت‌دارانِ شریعتِ او، بلکه امانت‌دارانِ نبوت‌های او نیز قرار داده شدند. وقتی خداوند با اسرائیلِ باستان عهد بست، ایشان را امانت‌دارِ ده فرمانِ نوشته‌شده بر دو لوحِ سنگی قرار داد. وقتی او در تاریخِ میلریتی با اسرائیلِ امروزی عهد بست، ایشان را امانت‌دارِ کلامِ نبویِ خود ساخت؛ چنان‌که بر دو لوحِ حبقوق، که در نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده‌اند، نمایان است. آغازِ اسرائیلِ باستان، آغازِ اسرائیلِ امروزی را نشان می‌دهد.

> “The Lord called out His people Israel, and separated them from the world, that He might commit to them a sacred trust. He made them the depositaries of His law; and He designed through them to preserve among men the knowledge of Himself. Through them the light of heaven was to shine out to the dark places of the earth, and a voice was to be heard appealing to all peoples to turn from their idolatry to serve the living and true God.

> خداوند قوم خود، اسرائیل، را فراخواند و ایشان را از جهان جدا ساخت تا امانتی مقدس به آنان بسپارد. ایشان را امانت‌داران شریعت خود ساخت؛ و قصد داشت به‌واسطهٔ آنان شناختِ خود را در میان آدمیان محفوظ بدارد. به‌واسطهٔ آنان نور آسمان می‌بایست بر نقاط تاریک زمین بتابد، و ندایی می‌بایست به گوش برسد که همهٔ قوم‌ها را فرامی‌خوانَد تا از بت‌پرستی بازگردند و خدای زنده و حقیقی را خدمت کنند.

> “Had the Hebrews been true to their trust, they would have been a power in the world. God would have been their defense, and He would have exalted them above all other nations. His might and truth would have been revealed through them, and they would have stood forth under His wise and holy rule as an example of the superiority of His government over every form of idolatry. But they did not keep their covenant with God. They followed after the idolatrous practises of other nations; and instead of making their Creator’s name a praise in the earth, they brought it into contempt.

> اگر عبرانیان نسبت به امانتی که به آنان سپرده شده بود وفادار می‌ماندند، به قدرتی در جهان بدل می‌شدند. خدا مدافع آنان می‌بود و آنان را از همهٔ ملت‌های دیگر برتر می‌نشاند. قدرت و راستی او به‌واسطهٔ آنان آشکار می‌شد، و آنان زیر فرمانروایی حکیمانه و مقدس او به‌عنوان نمونه‌ای از برتری حکومت او بر هر گونه بت‌پرستی نمودار می‌شدند. اما آنان پیمان خود را با خدا نگاه نداشتند. از رسوم بت‌پرستانهٔ ملت‌های دیگر پیروی کردند؛ و به‌جای آن‌که نام آفرینندهٔ خویش را در زمین مایهٔ ستایش سازند، آن را به خواری کشاندند.

> “Yet the purpose of God must be accomplished. The knowledge of His will must be given to the world. God brought the hand of oppression upon His people, and scattered them as captives among the nations. In affliction many of them repented of their transgressions, and sought the Lord. Thus scattered throughout the countries of the heathen, they spread abroad the knowledge of the true God.

> اما مقصود خدا باید به انجام برسد. شناخت ارادهٔ او باید به جهانیان رسانده شود. خدا دست ستم را بر قوم خود فرو آورد و آنان را چون اسیران در میان امّت‌ها پراکند. بسیاری از آنان در تنگی‌های خود از خطاهایشان توبه کردند و روی به خداوند آوردند. و بدین‌سان، چون در سرزمین‌های اقوام بت‌پرست پراکنده بودند، شناخت خدای حقیقی را به هر سو گستردند.

> “In this day, God has called His church, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth,—the messages of the first, second, and third angels,—He has separated a people from the churches and from the world, to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositories of His law, and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.

> خدا، همان‌گونه که اسرائیل باستان را فراخواند، در این زمان کلیسای خود را فراخوانده است تا چون نوری در جهان بایستد. به‌وسیلهٔ تبر نیرومند حقیقت — یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم — او قومی را از کلیساها و از جهان جدا کرده است تا آنان را به نزدیکی مقدس با خود بیاورد. او ایشان را امینان شریعت خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همچون بیانات مقدسی که به اسرائیل باستان سپرده شد، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان رسانده شوند.

> “Prophecy declares that the first angel would make his announcement to ‘every nation, and kindred, and tongue, and people.’ The warning of the third angel, which forms a part of the same threefold message, and is the message for this time, will be no less widespread. The banner on which is inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus,’ is to be raised aloft. The power of the first and second messages is to be intensified in the third. It is represented in the prophecy as being proclaimed with a loud voice by an angel flying in the midst of heaven, and it will command the attention of the world.

> نبوت اعلام می‌کند که فرشتهٔ نخست پیام خود را به «هر ملت، و قبیله، و زبان، و قوم» خواهد رساند. هشدار فرشتهٔ سوم، که بخشی از همان پیام سه‌گانه است و پیام زمان حاضر به‌شمار می‌آید، کمتر از آن فراگیر نخواهد بود. پرچمی که بر آن نوشته شده است: «احکام خدا و ایمان عیسی»، باید برافراشته شود. قدرت پیام‌های اول و دوم در سومی تشدید خواهد شد. در نبوت چنین ترسیم شده است که فرشته‌ای که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کند، آن را با صدای بلند اعلام می‌کند، و توجه جهان را به خود جلب خواهد کرد.

> “The most fearful threatening ever addressed to mortals is contained in the third angel’s message. That must be a terrible sin which calls down the wrath of God unmingled with mercy. But men are not left in darkness concerning this important matter; the warning against the worship of the beast and his image is to be given to the world before the visitation of God’s judgments, that all may know why the judgments are inflicted, and may have opportunity to escape.” Signs of the Times, January 25, 1910.

> مخوف‌ترین وعیدی که تاکنون به آدمیان خطاب شده، در پیام فرشتهٔ سوم نهفته است. باید گناهی هولناک باشد که خشم خدا را، بی‌آنکه با رحمت آمیخته باشد، فرود می‌آورد. اما مردم در این امر مهم در تاریکی رها نشده‌اند؛ هشدار بر ضد پرستش وحش و تمثال او باید پیش از نزول داوری‌های خدا به جهان اعلام شود، تا همه بدانند چرا آن داوری‌ها اعمال می‌گردند و فرصت گریز بیابند. نشانه‌های زمان، ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۱۰.

The production of the two tables in fulfillment of Habakkuk chapter two was a fulfillment of several prophecies.

ساختِ دو لوح در اجرای بابِ دومِ کتابِ حبقوق، تحققِ چندین نبوّت بود.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.

> بر نگهبانی خود خواهم ایستاد و بر برج جای خواهم گرفت، و خواهم نگریست تا ببینم او به من چه خواهد گفت و وقتی توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی بنگار، تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، منتظرش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد، درنگ نخواهد کرد.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> اینک، جان او که متکبر است، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۱-۴.

The production of both the 1843 pioneer chart and the 1850 pioneer chart was a fulfillment of prophecy. The study of Habakkuk’s Tables provides ample evidence of this. But the passage in Habakkuk makes an important contribution to this point in our discussion.

تهیهٔ هر دو نمودار پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ تحقق پیشگویی بود. مطالعهٔ لوح‌های حبقوق شواهد فراوانی بر این ارائه می‌دهد. اما آن بخش در کتابِ حبقوق در تأیید این نکته در بحث ما نقش مهمی ایفا می‌کند.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، به‌طوری که هیچ‌کس نتواند آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.» نوشته‌های اولیه، ۷۴، ۷۵.

After 1843 the Lord directed to make another chart, but that the first (1843) chart should not be altered, except by inspiration.

پس از سال ۱۸۴۳، خداوند دستور داد که نمودار دیگری ساخته شود، اما نمودار نخست (۱۸۴۳) نباید تغییر یابد، مگر به الهام.

> “I saw that the truth should be made plain upon tables, that the earth and the fullness thereof is the Lord’s, and that necessary means should not be spared to make it plain. I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> دیدم که باید حقیقت بر لوح‌ها به‌روشنی آشکار گردد، که زمین و هرچه در آن است از آنِ خداوند است، و اینکه برای روشن ساختن آن نباید از به‌کارگیری وسایل لازم دریغ کرد. دیدم که لوحۀ قدیمی به هدایت خداوند تهیه شده بود و اینکه هیچ رقمی از آن نباید جز به الهام دگرگون شود. دیدم که ارقامِ لوحه همان بود که خدا می‌خواست، و اینکه دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس آن را تا برداشته شدن دست او نمی‌دید. اسپالدینگ و مگان، ۲.

While living with Brother Nichols (who produced the 1850 chart), during the time he made the chart, Sister White said she saw the 1850 chart in the Bible.

هنگامی که با برادر نیکولز (که نمودار ۱۸۵۰ را تهیه کرد) زندگی می‌کرد و او در حال ساخت آن نمودار بود، خواهر وایت گفت که نمودار ۱۸۵۰ را در کتاب مقدس دیده است.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «دیدم که خدا در انتشار نموداری که برادر نیکولز منتشر کرد دخیل بود. دیدم که در کتاب مقدس نبوتی دربارهٔ این نمودار وجود دارد، و اگر این نمودار برای قوم خدا طراحی شده است، اگر برای یکی کافی است برای دیگری نیز کافی است، و اگر یکی به نمودار تازه‌ای که با مقیاس بزرگ‌تری ترسیم شده نیاز داشت، همه به همان اندازه به آن نیاز دارند.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۳، صفحه ۳۵۹.

Habakkuk had commanded “Write the vision, and make it plain upon tables.” The two tables of Habakkuk were the symbol of the covenant God made with Adventism when He made them depositaries of His prophecies, just as He did when he entered into covenant with ancient Israel and gave the two tables of the law and the responsibility to be the depositaries of the law. But Habakkuk identifies two classes of worshippers in relation to the tables that were to make the vision plain. One class whose “soul which is lifted up” and “is not upright,” and another class that are identified as “the just” who “shall live by his faith.”

حبقوق فرمان داده بود: «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی بنگار.» دو لوحِ حبقوق نماد عهدی بود که خدا با ادونتیسم بست، هنگامی که آنان را امانت‌دارانِ نبوت‌های خود قرار داد؛ همان‌گونه که وقتی با اسرائیلِ باستان عهد بست، دو لوحِ شریعت را ــ و مسئولیتِ امانت‌داریِ شریعت را ــ به آنان سپرد. اما حبقوق در پیوند با آن لوح‌ها که قرار بود رؤیا را روشن سازند، دو دسته پرستنده را بازمی‌شناسد: یک دسته کسانی‌اند که «جانشان برافراشته است» و «راستکار نیستند»، و دسته‌ی دیگر که «عادلان» خوانده می‌شوند و «به ایمانِ خویش زیست خواهند کرد».

The context of Habakkuk identifies that those who are justified are living by a faith that is based upon the prophetic Word, as represented by the two tables, and therefore those who are not justified have rejected the beginnings of Adventism. The point I wish to make is based upon a passage we considered some time back. It reads:

سیاق حبقوق نشان می‌دهد که آنان که عادل شمرده شده‌اند با ایمانی که بر کلام نبوّتی بنا شده است، چنان‌که دو لوح نمایانگر آن‌اند، زندگی می‌کنند، و بنابراین آنان که عادل شمرده نشده‌اند، سرآغازهای آدونتیسم را رد کرده‌اند. نکته‌ای که می‌خواهم مطرح کنم بر بخشی مبتنی است که مدتی پیش آن را بررسی کردیم. در آن آمده است:

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> اما موضوعاتی همچون قدس، در ارتباط با دو هزار و سیصد روز، و نیز احکام خدا و ایمان عیسی، به‌خوبی می‌توانند جنبش گذشتهٔ انتظار آمدنِ مسیح را توضیح دهند، جایگاه کنونی ما را نشان دهند، ایمان مرددان را استوار سازند و نسبت به آیندهٔ پرجلال یقین ببخشند. من بارها دیده‌ام که این‌ها موضوعات اصلی‌ای بودند که پیام‌آوران باید به آن‌ها بپردازند. نوشته‌های نخستین، 63.

We have just reviewed all four of these truths; the sanctuary, the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus. We placed all four of these truths into the framework of truth that has been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is.” That framework is “the rule of first mention,” it is the signature of Alpha and Omega, and it is the framework of truth, for the word “truth” contains the very same signature as all four of the truths that are identified as “present truth” which was designed to explain the beginning of Adventism.

ما به‌تازگی هر چهارِ این حقایق را مرور کردیم؛ مقدس‌گاه، ۲۳۰۰ روز، احکام خدا و ایمان عیسی. ما هر چهارِ این حقایق را در چارچوب حقیقت قرار دادیم که «به‌گونه‌ای کامل محاسبه شده تا جنبش ادونتیستیِ گذشته را توضیح دهد و نشان دهد موضع کنونی ما چیست.» آن چارچوب «قاعدهٔ نخستین ذکر» است؛ امضای «آلفا و امگا» است، و چارچوب حقیقت است، زیرا واژهٔ «حقیقت» همان امضایی را در خود دارد که هر چهار حقیقتِ شناخته‌شده به‌عنوان «حقیقت حاضر» نیز دارند؛ همان «حقیقت حاضر» که برای توضیح آغاز ادونتیسم طراحی شده بود.

If nothing else, this means that the word translated as “truth” which we are considering is the framework of the everlasting gospel, and it is the framework for the final warning message, and it is the framework of the third angel’s message, and it is a large part of the Revelation of Jesus Christ.

دست‌کم، این بدان معناست که واژه‌ای که به «حقیقت» ترجمه شده و در حال بررسی آن هستیم، چارچوبِ انجیل جاودان است، و چارچوبِ پیام هشدار نهایی است، و چارچوبِ پیام فرشتهٔ سوم است، و بخش بزرگی از مکاشفهٔ عیسی مسیح است.

The final warning message represented as the Revelation of Jesus Christ in the first three verses of Revelation chapter one is testified to a second time at the end of Revelation. The end of Revelation testifies of the first verses of the Old Testament and also the last verses of the Old Testament. With those four references it can be deduced by employing the divine rule of placing prophetic line upon prophetic line that the final warning message has to do with the Creator’s relationship to His created beings. It has to do with His creative power. It has to do with how His creative power is communicated to His church. It has to do with the attribute of Divinity that identifies the end with the beginning. It is a message that arrives just before the close of probation and more. When considered together it is about God’s creative power! And the first mention of His creative power is in the beginning of Genesis one from the first verse through to the second chapter verse three.

پیام هشدار نهایی که در سه آیهٔ نخستِ باب اوّلِ کتاب مکاشفه به صورت «مکاشفهٔ عیسی مسیح» معرفی شده است، در پایان کتاب مکاشفه بار دیگر مورد شهادت قرار می‌گیرد. پایان مکاشفه به آیات آغازینِ عهد عتیق و نیز به آیات پایانیِ عهد عتیق شهادت می‌دهد. با آن چهار ارجاع، و با به‌کارگیری قانون الهیِ قرار دادن خطّ نبوت بر خطّ نبوت، می‌توان نتیجه گرفت که پیام هشدار نهایی به رابطهٔ خالق با مخلوقات او مربوط است. به قدرت خلاقهٔ او مربوط است. به چگونگی انتقال قدرت خلاقهٔ او به کلیسایش مربوط است. به صفتی از الوهیت مربوط است که پایان را با آغاز پیوند می‌دهد. این پیامی است که درست پیش از پایان دورهٔ آزمایش و حتی بیش از آن می‌رسد. وقتی یکجا در نظر گرفته شوند، موضوع بر سر قدرت خلاقهٔ خداست! و نخستین اشاره به قدرت خلاقهٔ او در آغازِ سفر پیدایش، باب نخست، از آیهٔ اوّل تا باب دوم، آیهٔ سوم است.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters.

> در آغاز خدا آسمان و زمین را آفرید. و زمین بی‌شکل و تهی بود، و تاریکی بر روی آب‌های ژرف بود. و روح خدا بر روی آب‌ها حرکت می‌کرد.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. And God called the light Day, and the darkness he called Night. And the evening and the morning were the first day.

> و خدا گفت: «روشنایی باشد.» و روشنایی شد. و خدا روشنایی را دید که نیکو است؛ و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد. و خدا روشنایی را روز نامید و تاریکی را شب نامید. و شام بود و بامداد بود؛ روزِ نخست.

> And God said, Let there be a firmament in the midst of the waters, and let it divide the waters from the waters. And God made the firmament, and divided the waters which were under the firmament from the waters which were above the firmament: and it was so. And God called the firmament Heaven. And the evening and the morning were the second day.

> و خدا گفت: در میان آب‌ها فضایی باشد تا آب‌ها را از آب‌ها جدا کند. و خدا آن فضا را ساخت و آب‌های زیرِ فضا را از آب‌های بالای فضا جدا کرد؛ و چنین شد. و خدا آن فضا را آسمان نامید. پس شام شد و صبح شد؛ روزِ دوم.

> And God said, Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry land appear: and it was so. And God called the dry land Earth; and the gathering together of the waters called he Seas: and God saw that it was good. And God said, Let the earth bring forth grass, the herb yielding seed, and the fruit tree yielding fruit after his kind, whose seed is in itself, upon the earth: and it was so. And the earth brought forth grass, and herb yielding seed after his kind, and the tree yielding fruit, whose seed was in itself, after his kind: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the third day.

> و خدا گفت: آب‌های زیر آسمان در یک جا جمع شوند و خشکی پدیدار شود؛ و چنین شد. و خدا خشکی را زمین نامید؛ و گردآمدن آب‌ها را دریاها نامید؛ و خدا دید که نیکوست. و خدا گفت: زمین سبزه برویاند، و گیاه بذرآور، و درخت میوه که بر حسب نوع خود میوه دهد و بذرش در خود او باشد، بر روی زمین؛ و چنین شد. و زمین سبزه برآورد، و گیاه بذرآور بر حسب نوع خود، و درخت میوه‌ده که بذرش در خود اوست بر حسب نوع خود؛ و خدا دید که نیکوست. و شام شد و بامداد شد، روز سوم.

> And God said, Let there be lights in the firmament of the heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days, and years: And let them be for lights in the firmament of the heaven to give light upon the earth: and it was so. And God made two great lights; the greater light to rule the day, and the lesser light to rule the night: he made the stars also. And God set them in the firmament of the heaven to give light upon the earth, And to rule over the day and over the night, and to divide the light from the darkness: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the fourth day.

> و خدا گفت: در فضای آسمان روشنایی‌ها باشند تا روز را از شب جدا کنند؛ و برای نشانه‌ها و فصل‌ها و روزها و سال‌ها باشند؛ و در فضای آسمان روشنایی‌ها باشند تا بر زمین روشنایی بخشند؛ و چنین شد. و خدا دو روشنایی بزرگ ساخت: روشنایی بزرگ‌تر برای فرمانروایی بر روز، و روشنایی کوچک‌تر برای فرمانروایی بر شب؛ و ستارگان را نیز ساخت. و خدا آنها را در فضای آسمان قرار داد تا بر زمین روشنایی بخشند، و بر روز و بر شب فرمانروایی کنند و روشنایی را از تاریکی جدا سازند؛ و خدا دید که نیکو بود. و شامگاه و بامداد، روز چهارم بودند.

> And God said, Let the waters bring forth abundantly the moving creature that hath life, and fowl that may fly above the earth in the open firmament of heaven. And God created great whales, and every living creature that moveth, which the waters brought forth abundantly, after their kind, and every winged fowl after his kind: and God saw that it was good. And God blessed them, saying, Be fruitful, and multiply, and fill the waters in the seas, and let fowl multiply in the earth. And the evening and the morning were the fifth day.

> و خدا گفت: آب‌ها جاندارانِ جنبنده را که جان دارند، به فراوانی پدید آورند، و پرندگانی که در فضای بازِ آسمان بر فرازِ زمین پرواز کنند. و خدا نهنگ‌های بزرگ را آفرید، و نیز هر جاندار زنده‌ای را که می‌جنبد و آب‌ها آن را به فراوانی پدید آوردند، هر یک بر حسب نوع خود، و هر پرنده‌ی بالدار را بر حسب نوع خود؛ و خدا دید که نیکو بود. و خدا ایشان را برکت داد و فرمود: بارور شوید و زیاد شوید و آب‌های دریاها را پُر سازید، و پرندگان در زمین زیاد شوند. و شام شد و بامداد شد: روز پنجم.

> And God said, Let the earth bring forth the living creature after his kind, cattle, and creeping thing, and beast of the earth after his kind: and it was so. And God made the beast of the earth after his kind, and cattle after their kind, and everything that creepeth upon the earth after his kind: and God saw that it was good. And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth. So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to everything that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so. And God saw everything that he had made, and, behold, it was very good. And the evening and the morning were the sixth day. Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them. And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 1:1–2:3.

> و خدا گفت: «زمین جاندارانی بر حسب گونهٔ خود بیرون آورد: چارپایان و خزندگان و وحوشِ زمین، هر یک بر حسب گونهٔ خود.» و چنین شد. و خدا وحوشِ زمین را بر حسب گونهٔ خود ساخت، و چارپایان را بر حسب گونهٔ خود، و هر آنچه بر زمین می‌خزد، بر حسب گونهٔ خود؛ و خدا دید که نیکوست. و خدا گفت: «انسان را به صورت خود و مطابق شباهت خود بسازیم، و ایشان بر ماهیان دریا و مرغان آسمان و بر چارپایان و بر تمامی زمین و بر هر خزنده‌ای که بر زمین می‌خزد تسلّط داشته باشند.» پس خدا انسان را به صورتِ خود آفرید؛ او را به صورتِ خدا آفرید؛ ایشان را نر و ماده آفرید. و خدا ایشان را برکت داد، و خدا به ایشان گفت: «بارور و کثیر شوید، زمین را پر سازید و آن را در تصرف خود آورید؛ و بر ماهیان دریا و مرغان آسمان و بر هر موجود زنده‌ای که بر زمین حرکت می‌کند تسلّط داشته باشید.» و خدا گفت: «اینک هر گیاهِ بذرآوری را که بر روی تمامی زمین است، و هر درختی را که میوهٔ درختِ بذرآور در آن است، به شما دادم تا برای خوراک شما باشد. و به هر وحشِ زمین و به هر مرغِ آسمان و به هر آنچه بر زمین می‌خزد که در آن حیاتی است، هر گیاهِ سبز را برای خوراک دادم.» و چنین شد. و خدا هر آنچه ساخته بود دید، و اینک بس نیکو بود. پس شام شد و صبح شد، روزِ ششم. پس آسمان‌ها و زمین و تمامی لشکرِ آنها تمام شد. و در روزِ هفتم خدا کار خود را که ساخته بود به پایان رسانید؛ و در روزِ هفتم از همهٔ کار خود که ساخته بود آرام گرفت. و خدا روزِ هفتم را برکت داد و آن را تقدیس کرد؛ زیرا که در آن از همهٔ کار خود که خدا آفریده و ساخته بود آرام گرفت. پیدایش ۱:۱ تا ۲:۳.

The previous verses represent the entire testimony of creation, emphasizing that God’s word possesses creative power.

آیات پیشین نمایانگر تمامی شهادت آفرینش‌اند و تأکید دارند که کلام خدا دارای قدرت آفرینش است.

> Let all the earth fear the Lord: let all the inhabitants of the world stand in awe of him. For he spake, and it was done; he commanded, and it stood fast. Psalms 33:8, 9.

> تمامی زمین از خداوند بترسند؛ همهٔ ساکنان جهان از او به هراس آیند. زیرا او گفت و شد؛ او فرمان داد و پابرجا گشت. مزمور ۳۳: ۸، ۹.

The same creative power that made the world is employed by Christ to transform men.

همان قدرت خلاقی که جهان را آفرید، از سوی مسیح برای دگرگون کردن انسان‌ها به کار گرفته می‌شود.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> نیروی خلاقی که جهان‌ها را به هستی فراخواند، در کلامِ خداست. این کلام قدرت می‌بخشد؛ حیات می‌زاید. هر فرمانی وعده‌ای است؛ چون با اراده پذیرفته شود و به جان راه یابد، حیاتِ آن نامتناهی را با خود می‌آورد. این کلام طبیعت را دگرگون می‌کند و جان را به صورتِ خدا از نو می‌آفریند.

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.” Education, 126.

> حیاتی که بدین‌سان بخشیده می‌شود، به همان‌سان نیز حفظ می‌شود. «آدمی به هر کلامی که از دهان خدا برمی‌آید، زندگی خواهد کرد» (متی ۴:۴). آموزش، ۱۲۶.

The Revelation of Jesus Christ emphasizes how the Word of God is conveyed to men. It comes from the Father, to the Son, to an angel, to a prophet who writes it down and sends it to the churches. The communication process set forth at the beginning and ending of the book of Revelation is also illustrated with Jacob’s ladder with angels ascending and descending the ladder. It is illustrated with Zechariah’s two golden pipes that bring the oil into the sanctuary. The communication process between God and man is a subject of Bible prophecy and the message that is sent forth contains the creative power that made the universe. In the communication process in chapter one of Revelation, it is to be understood that the message handed down to the churches contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian.

مکاشفهٔ عیسی مسیح بر چگونگی انتقال کلام خدا به انسان‌ها تأکید می‌کند. این کلام از پدر، به پسر، به فرشته، و به پیامبری می‌رسد که آن را می‌نویسد و برای کلیساها می‌فرستد. فرآیند ارتباطی که در آغاز و پایان کتاب مکاشفه ترسیم شده، با نردبان یعقوب نیز نشان داده می‌شود؛ همان نردبانی که فرشتگان از آن بالا می‌روند و فرود می‌آیند. این امر با دو لولهٔ زرّین زکریا که روغن را به قدسگاه می‌رسانند نیز تصویر شده است. فرآیند ارتباط میان خدا و انسان یکی از موضوعات نبوت کتاب مقدس است و پیامی که فرستاده می‌شود نیروی آفرینشی را در خود دارد که جهان را پدید آورد. در فرآیند ارتباطی باب نخست مکاشفه باید دانست که پیامی که به کلیساها سپرده می‌شود، قدرت آن را دارد که یک لائودیکیه‌ای را به یک فیلادلفیایی دگرگون کند.

Whether we consider the beginning or ending of the Old or the New Testament it is the same message. God is conveying the final warning message and it contains the creative power of God if it is heard and kept by those that hear. The message that accomplishes this is set within the divine framework of the Alpha and Omega. The beginning, middle and ending. The three Hebrew letters that go together to create the word “truth” are the everlasting gospel, and the letters and their meanings, and the word they produce when combined with one another symbolize the principle and also the One who is Alpha and Omega. It emphasizes His creative power. The last three words of the creation story, each begin with the three letters, in the order that make up the word “truth.”

چه آغاز و چه پایانِ عهد عتیق یا عهد جدید را در نظر بگیریم، پیام یکی است. خدا پیام هشدار نهایی را می‌رساند، و این پیام (اگر شنوندگان آن را بشنوند و نگاه دارند) حامل قدرت آفرینشگرِ خداست. پیامی که این را به انجام می‌رساند، در چارچوب الهیِ «آلفا و امگا» قرار دارد. آغاز، میانه و پایان. سه حرف عبری‌ای که در کنار هم واژهٔ «حقیقت» را می‌سازند، همان انجیلِ جاودانی‌اند؛ و خودِ آن حروف و معانی‌شان، و واژه‌ای که از پیوندشان پدید می‌آید، نمادِ هم آن اصل و هم آن کسی هستند که آلفا و امگا است. این بر قدرت آفرینشگرِ او تأکید می‌کند. آخرین سه واژهٔ روایتِ آفرینش، هر یک با یکی از آن سه حرف، به همان ترتیبی که واژهٔ «حقیقت» را می‌سازند، آغاز می‌شود.

The three words that are the ending of the creation story begin with the three letters which together create the word “truth.” The last three words of the verse begin with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in order. Those three words are translated as “God,” “created” and “made.” These three words each start with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in that order, further emphasize the completeness and orderliness of the creation narrative. This pattern has been noted by Jewish commentators as an interesting linguistic feature of the Hebrew text.

سه واژه‌ای که پایان داستان آفرینش‌اند با سه حرفی آغاز می‌شوند که در کنار هم واژه «حقیقت» را می‌سازند. سه واژهٔ پایانی آیه به ترتیب با حروف א (Aleph)، מ (Mem) و ת (Tav) آغاز می‌شوند. آن سه واژه به «خدا»، «آفرید» و «ساخت» ترجمه می‌شوند. این سه واژه که هرکدام به ترتیب با حروف א (Aleph)، מ (Mem) و ת (Tav) آغاز می‌شوند، بیش از پیش بر کامل‌بودن و نظم روایت آفرینش تأکید می‌گذارند. این الگو از سوی مفسران یهودی به‌عنوان ویژگی زبانی جالبِ متن عبری مورد توجه قرار گرفته است.

The creation story begins with the words “in the beginning” and it ends with three words that represent the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. The creative power illustrated in the Genesis testimony begins and ends with the signature of the wonderful linguist.

داستان آفرینش با عبارت «در آغاز» آغاز می‌شود و با سه واژه پایان می‌یابد که نماینده آلفا و امگا، آغاز و انجام، اول و آخر هستند. قدرت خلاقه‌ای که در روایت سفر پیدایش به تصویر کشیده شده، با امضای زبان‌شناس شگفت‌انگیز آغاز می‌شود و پایان می‌یابد.

The first of a thing illustrating the last of a thing is what the prophet John emphasized when by writing what then was, he was then simultaneously writing what would be.

اینکه آغازِ هر چیز نشان‌دهندهٔ پایانِ آن است، همان چیزی بود که پیامبر یوحنا بر آن تأکید کرد، وقتی که با نوشتنِ آنچه در آن زمان بود، همزمان آنچه خواهد بود را نیز می‌نوشت.

The final warning message of Elijah represented at the end of the Old Testament identifies the same prophetic principle, within the context of the Sunday law crisis and the approaching seven last plagues.

آخرین پیام هشدارِ ایلیا که در پایان عهد عتیق ارائه شده، همان اصل نبوی را در چارچوب بحران قانون روز یکشنبه و نزدیک شدن هفت بلای آخر نشان می‌دهد.

The “rule of first mention” and all that it represents is the “framework” that “present truth” is to be placed within. That framework is “the rule of first mention” that is also one of the attributes of God.

"قاعدهٔ نخستین ذکر" و هرآنچه که این قاعده نمایانگر آن است، "چارچوبی" است که "حقیقت حاضر" باید در آن قرار گیرد. آن چارچوب همان "قاعدهٔ نخستین ذکر" است که همچنین یکی از صفات خداست.

In the book of Daniel representing the beginning of Adventism and the book of Revelation representing the end of Adventism, we find amazing parallels when we look at it with the principle of the first illustrating the last. The book of Daniel sets forth an attribute of Jesus when it uses the name Palmoni, meaning the wonderful numberer of secrets. Daniel also introduces Jesus as Michael the archangel. John is employed to do the same as Daniel, and he identifies not the master of math, or the leader of the angels, but the master of language. When we consider Jesus as the master of the alphabet, we should consider Psalms 119, the longest chapter in the Bible.

در کتاب دانیال که نمایانگر آغاز ادونتیسم است و کتاب مکاشفهٔ یوحنا که نمایانگر پایان ادونتیسم است، وقتی با اصلِ «اول، آخر را تصویر می‌کند» به آن می‌نگریم، شباهت‌های شگفت‌انگیزی می‌یابیم. کتاب دانیال هنگامی که از نام «پلمونی» استفاده می‌کند، به معنای «شمارندهٔ شگفت‌انگیزِ رازها»، صفتی از عیسی را بیان می‌کند. دانیال همچنین عیسی را به‌عنوان میکائیلِ رئیسِ فرشتگان معرفی می‌کند. یوحنا نیز برای انجام همان کاری که دانیال کرد به‌کار گرفته می‌شود، و او نه استاد ریاضی یا رهبر فرشتگان، بلکه استاد زبان را معرفی می‌کند. وقتی عیسی را به‌عنوان استاد الفبا در نظر می‌گیریم، باید به مزمور ۱۱۹، طولانی‌ترین فصل کتاب مقدس، توجه کنیم.

Psalms 119 is an alphabetic acrostic, meaning that the first letters of each set of eight verses starts with the same letter. There are twenty-two letters in the Hebrew alphabet, so there twenty-two sections of eight verses. Each section begins with the letter of the alphabet in the order of the alphabet, and thereafter each of the eight verses assigned to that letter begin with that letter. There are eight verses for each letter, thus eight verses times the twenty-two letters of the Hebrew alphabet equal one hundred and seventy-six lines. The Psalm emphasizes obedience to a God who is a God of order (hence the acrostic structure), not of chaos.

مزمور ۱۱۹ یک آکروستیکِ الفبایی است؛ یعنی حرف نخستِ هر بخشِ هشت‌آیه‌ای یکسان است. الفبای عبری بیست‌ودو حرف دارد؛ بنابراین بیست‌ودو بخشِ هشت‌آیه‌ای وجود دارد. هر بخش به ترتیبِ الفبا با حرف مربوط آغاز می‌شود و سپس هر یک از هشت آیهٔ مربوط به آن حرف نیز با همان حرف شروع می‌شود. برای هر حرف هشت آیه وجود دارد؛ پس هشت آیه ضرب‌در بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری برابر است با یک‌صدوهفتادوشش سطر. این مزمور بر اطاعت از خدایی تأکید می‌کند که خدای نظم است (به همین دلیل ساختار آکروستیک دارد)، نه خدای بی‌نظمی.

Another prominent theme in Psalms 119 is the profound truth that the Word of God is all-sufficient. There are eight different terms referring to the Word of God throughout the Psalm: law, testimonies, precepts, statutes, commandments, judgments, word, and ordinances. In almost every verse, the Word of God is mentioned. Psalms 119 affirms not only the character of the Scriptures, but it affirms that God’s Word reflects the very character of God Himself. Notice these attributes of God set forth in Psalms 119:

یکی دیگر از مضامین برجسته در مزمور ۱۱۹ این حقیقت ژرف است که کلام خدا از هر جهت بسنده است. در سراسر این مزمور، هشت اصطلاح گوناگون برای اشاره به کلام خدا به‌کار رفته است: شریعت، شهادات، فرایض، مقررات، فرامین، داوری‌ها، کلام و احکام. در تقریباً هر آیه‌ای، از کلام خدا یاد شده است. مزمور ۱۱۹ نه تنها سرشت کتاب‌مقدس را تصدیق می‌کند، بلکه تصریح می‌کند که کلام خدا بازتاب‌دهندهٔ ذات خداست. به این صفات خدا که در مزمور ۱۱۹ بیان شده‌اند توجه کنید:

1. 1. Righteousness (verses 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)

   پارسایی (آیات ۷، ۶۲، ۷۵، ۱۰۶، ۱۲۳، ۱۳۸، ۱۴۴، ۱۶۰، ۱۶۴، ۱۷۲)

2. 2. Trustworthiness (verse 42)

   امانت‌داری (آیه ۴۲)

3. 3. Truthfulness (verses 43, 142, 151, 160)

   صداقت (آیات ۴۳، ۱۴۲، ۱۵۱، ۱۶۰)

4. 4. Faithfulness (verse 86)

   وفاداری (آیه ۸۶)

5. 5. Unchangeableness (verse 89)

   تغییرناپذیری (آیه ۸۹)

6. 6. Eternality (verses 90, 152)

   جاودانگی (آیات ۹۰، ۱۵۲)

7. 7. Light (verse 105)

   نور (آیه ۱۰۵)

8. 8. Purity (verse 140)

   پاکی (آیه ۱۴۰)

The Psalm opens with two beatitudes. “Blessed” are those whose ways are blameless, who live according to God’s law, who keep His statutes and seek Him with all their heart. These are the lessons for us in this great Psalm. The Word of God is sufficient to make us wise, train us in righteousness, and equip us for every good work (2 Timothy 3:15–17).

مزمور با دو «خوشا به حال» آغاز می‌شود. «خوشا به حال کسانی که راه‌هایشان بی‌عیب است، که مطابق شریعت خداوند زندگی می‌کنند، فرایض او را نگاه می‌دارند و او را با تمامی دل خود می‌جویند.» این‌ها درس‌هایی است برای ما در این مزمور بزرگ. کلام خدا کافی است تا ما را حکیم سازد، در پارسایی تربیت کند، و ما را برای هر کار نیکو مجهز سازد (دوم تیموتائوس ۳:۱۵–۱۷).

Of course, Psalms 119 is part of a subject that is pretty much unresolved in the religious world. It has to do with which verse is the middle verse of the Bible and which chapter is the middle chapter of the Bible. If you search the internet, you will find the various arguments centered around which Bible you use and so on and so forth. The problem with every position in the argument is that the definition of the middle of the Bible, whether a verse or a chapter should be defined by the author of the Bible, not the human student or critic of the Bible.

البته مزمور ۱۱۹ بخشی از موضوعی است که در جهان دینی کمابیش حل‌نشده باقی مانده است. این موضوع به این برمی‌گردد که کدام آیه، آیهٔ میانی کتاب مقدس است و کدام باب، باب میانی کتاب مقدس. اگر در اینترنت جست‌وجو کنید، با استدلال‌های گوناگونی روبه‌رو می‌شوید که محورشان این است که از کدام کتاب مقدس استفاده می‌کنید و از این قبیل. مشکلِ هر موضعی در این مجادله این است که تعریفِ میانهٔ کتاب مقدس—خواه آیه باشد خواه باب—باید از سوی نویسندهٔ کتاب مقدس تعیین شود، نه از سوی دانش‌پژوه یا منتقدِ انسانیِ کتاب مقدس.

The Bible teaches that there is a beginning and end to everything. To everything there is a season.

کتاب مقدس می‌آموزد که هر چیزی آغاز و پایانی دارد. برای هر چیز زمانی مقرر است.

> To everything there is a season, and a time to every purpose under the heaven: A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted. Ecclesiastes 3:1, 2.

> برای هر چیز زمانی است، و برای هر مقصود زیر آسمان، وقتی هست: وقتی برای زاده شدن و وقتی برای مردن؛ وقتی برای کاشتن و وقتی برای برکندن آنچه کاشته شده است. جامعه ۳:۱، ۲.

There is a time to be born and a time to die, yet there is also the life that takes place in the middle of the beginning and ending of our lives. The birth is a brief moment in time, as is death. The life is the middle and has generally much more history connected with it than the time when we are born and time when we die.

زمانی برای زاده شدن است و زمانی برای مردن، اما در میان آغاز و پایان زندگی‌مان، خودِ زندگی جریان دارد. تولد لحظه‌ای کوتاه در زمان است؛ مرگ نیز چنین است. زندگی همان میانه است و معمولاً تاریخچه‌ای بسیار بیشتر با آن پیوند خورده است تا با زمان به‌دنیا آمدن و زمان مردن ما.

The middle in the “rule of first mention” generally has much more testimony than the first and last. To seek a single verse or chapter in the Bible and define it as the middle is to disregard the biblical evidence even if the beginning and ending are essentially points in time; the middle is generally a period of time. Of course, the beginning, ending and middle will agree with one another, though often the identical waymark at the end is the opposite of the beginning.

«میانه» در «قاعدهٔ نخستین ذکر» معمولاً گواهی‌های بسیار بیشتری نسبت به آغاز و پایان دارد. جست‌وجوی یک آیه یا فصلِ واحد در کتاب مقدس و تعریف آن به‌عنوان میانه، چشم‌پوشی از شواهد کتاب‌مقدسی است، حتی اگر آغاز و پایان اساساً نقاطی در زمان باشند؛ میانه معمولاً یک دورهٔ زمانی است. البته آغاز، پایان و میانه با یکدیگر هم‌خوانی خواهند داشت، هرچند غالباً همان نشانهٔ راه در پایان، برعکسِ آغاز است.

Jesus identified John the Baptist as Elijah, and they both illustrate the same prophetic sequence of events, but Elijah was persecuted by a wicked woman (Jezebel) who sought to imprison and kill Elijah, but she never did. John who was a symbol of Elijah was sought by an evil woman (Herodias) to imprison and kill him, and she did. Elijah and John are interchangeable symbols but they have some prophetic characteristics that are opposite characteristics, but still parallel each other. Elijah never died, John did. Understanding that prophetic waymarks that align with each other are often opposites allows those who wish to see that the middle of the Bible is Psalms 118.

عیسی یحییِ تعمیددهنده را الیاس معرفی کرد و هر دو همان توالی رویدادهای نبوی را نشان می‌دهند، اما الیاس از سوی زن شریری (ایزابل) مورد آزار قرار گرفت که می‌کوشید او را زندانی کرده و بکشد، ولی هرگز موفق نشد. یحیی که نماد الیاس بود، از سوی زن بدکاری (هِرودیاس) هدف قرار گرفت تا او را زندانی کرده و بکشد، و چنین هم کرد. الیاس و یحیی نمادهایی قابلِ جایگزینی‌اند، اما برخی ویژگی‌های نبویِ آن‌ها متضاد است، با این‌حال با یکدیگر موازی‌اند. الیاس هرگز نمرد، اما یحیی مرد. فهم این نکته که نشانه‌های راهِ نبوی که با یکدیگر هم‌راستا می‌شوند غالباً متضادند، به کسانی که می‌خواهند دریابند که میانهٔ کتاب مقدس مزمور ۱۱۸ است، امکان می‌دهد.

When we use the principle of rule of first mention as we have been defining it, we find that the beginning of the middle of the Bible is Psalms 117, the shortest chapter in the Bible, consisting of two verses. It is followed by chapter 118, which is the middle of the Bible, and chapter 118 is followed by 119 which is the longest chapter in the Bible and the ending of the middle of the Bible. The wonderful linguist marks the beginning with the shortest chapter, then marks the ending with the longest chapter. They are two opposite chapters. The beginning is the seed, and the ending is where the fully mature plant is developed where all the testimonies located within the middle are tied together. Notice Psalms 117.

وقتی اصلِ قاعدهٔ نخستین ذکر را چنان‌که آن را تعریف کرده‌ایم به کار می‌بریم، درمی‌یابیم که آغازِ بخشِ میانیِ کتاب‌مقدس مزمور ۱۱۷ است؛ کوتاه‌ترین بابِ کتاب‌مقدس که از دو آیه تشکیل شده است. پس از آن باب ۱۱۸ می‌آید که میانهٔ کتاب‌مقدس است، و باب ۱۱۸ را باب ۱۱۹ دنبال می‌کند که طولانی‌ترین بابِ کتاب‌مقدس و پایانِ بخشِ میانیِ کتاب‌مقدس است. زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز آغاز را با کوتاه‌ترین باب نشانه‌گذاری می‌کند و پایان را با طولانی‌ترین باب. این دو باب متضادند. آغاز بذر است، و پایان جایی است که گیاهِ کاملاً بالغ رشد یافته و همهٔ شهادت‌هایی که در میانه قرار دارند به هم پیوند می‌خورند. به مزمور ۱۱۷ توجه کنید.

> O Praise the Lord, all ye nations: praise him, all ye people. For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the Lord endureth forever. Praise ye the Lord. Psalms 117:1, 2.

> ای همهٔ امّت‌ها، خداوند را ستایش کنید؛ ای همهٔ قوم‌ها، او را بستایید. زیرا رحمتِ او نسبت به ما عظیم است و راستیِ خداوند تا ابد پایدار است. خداوند را ستایش کنید. مزمور ۱۱۷: ۱، ۲.

The word we are considering that is made up of three letters is translated as “truth” in verse two, and represents the beginning of the middle of the Bible, (the middle of the Bible being Psalms 117–119). The end of the middle is Psalms 119. Psalms 118 is the middle of the middle. Psalms 118 is sandwiched between the shortest and longest chapters in the Bible, and the shortest which is the beginning sets forth the word “truth” which is created by three letters that represent the three-steps of the everlasting gospel, and are the framework of understanding the truth. The framework being the principle representing Christ’s character as the Alpha and Omega.

واژه‌ای که در نظر داریم و از سه حرف تشکیل شده، در آیهٔ دوم به «حقیقت» ترجمه شده و نمایانگر آغازِ بخشِ میانیِ کتاب مقدس است (که بخش میانیِ کتاب مقدس مزامیر ۱۱۷ تا ۱۱۹ است). پایانِ بخشِ میانی، مزمور ۱۱۹ است. مزمور ۱۱۸ مرکزِ بخشِ میانی است. مزمور ۱۱۸ در میانِ کوتاه‌ترین و بلندترین باب‌های کتاب مقدس قرار دارد، و آن کوتاه‌ترین، که آغاز به‌شمار می‌آید، واژهٔ «حقیقت» را مطرح می‌کند؛ واژه‌ای که از سه حرف ساخته شده و این سه حرف نمایانگرِ سه گامِ انجیلِ ابدی هستند و چارچوبِ فهمِ حقیقت را شکل می‌دهند. و این چارچوب همان اصلی است که شخصیتِ مسیح را به‌عنوان آلفا و اُمگا نمایان می‌کند.

The ending of the middle, being chapter 119 is an alphabetic acrostic placed in the middle of the Bible emphasizing the wonderful linguist. Four times in chapter 119 the same word is translated as truth.

پایانِ بخشِ میانی، یعنی باب ۱۱۹، یک آکروستیکِ الفبایی است که در میانهٔ کتاب مقدس قرار دارد و بر زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز تأکید می‌کند. چهار بار در باب ۱۱۹ همان واژه به‌صورت «حقیقت» ترجمه شده است.

> And take not the word of truth utterly out of my mouth; for I have hoped in thy judgments. Verse 43.

> و کلام راستی را به کلی از دهانم مگیر؛ زیرا به احکام تو امید بسته‌ام. آیهٔ ۴۳.

> Thy righteousness is an everlasting righteousness, and thy law is the truth. Verse 142.

> عدالت تو عدالت ابدی است و شریعت تو حقیقت است. آیه ۱۴۲.

> Thou art near, O Lord; and all thy commandments are truth. Verse 151.

> ای خداوند، تو نزدیک هستی؛ و همهٔ فرمان‌های تو حق‌اند. آیهٔ ۱۵۱.

> Thy word is true from the beginning: and every one of thy righteous judgments endureth forever. Verse 160.

> کلام تو از ابتدا حق است؛ و هر یک از احکام عادلانهٔ تو تا ابد پایدار است. آیه ۱۶۰.

Truth in these verses is a rule of Bible prophecy identifying the end from the beginning, and the truth in the verses is that the Alpha and Omega has placed His signature upon the middle of the Bible, as He has done for the beginning and the end. The signature of the first and last is the “framework” for presenting the final warning message of the third angel. The last of the middle includes four verses which use the word translated as “truth,” though the fourth reference is translated simply as “true.” The last final of those four verses identifies that “from the beginning,” the word is “true.”

حقیقت در این آیات، اصلی در نبوت‌های کتاب مقدس است که پایان را از آغاز مشخص می‌کند، و حقیقتِ در آیات این است که آلفا و امگا، همان‌گونه که برای آغاز و پایان چنین کرده است، امضای خود را بر میانهٔ کتاب مقدس نهاده است. امضای اول و آخر «چارچوب» ارائهٔ پیام هشدار نهاییِ فرشتهٔ سوم است. بخش پایانیِ قسمت میانی شامل چهار آیه است که از واژه‌ای استفاده می‌کنند که به «حقیقت» ترجمه شده است، هرچند ارجاع چهارم صرفاً به «حقیقی» ترجمه شده است. آخرینِ آن چهار آیه مشخص می‌کند که «از ابتدا»، آن واژه «حقیقی» است.

In the beginning in the creation story of Genesis one and two, The word “truth” though not directly written is represented in the final three words of the creation story, for each word begins with the letters, in order, that create the word “truth.” In the beginning was the word, and by Him were all things created, and the testimony of the creation in Genesis begins with the words, “In the beginning” and ends with three words representing the truths associated with an attribute of Christ that in Isaiah is defined as the proof that He is the one and only God.

در آغازِ داستان آفرینش در سفر پیدایش باب‌های یک و دو، واژهٔ «حقیقت» هرچند به‌طور مستقیم نوشته نشده، در سه واژهٔ پایانیِ داستان آفرینش نمایان است، زیرا هر یک از آن سه واژه به‌ترتیب با حروفی آغاز می‌شود که کلمهٔ «حقیقت» را می‌سازد. در آغاز کلمه بود، و همه چیز به‌وسیلهٔ او آفریده شد، و شهادتِ آفرینش در پیدایش با عبارت «در آغاز» آغاز می‌شود و با سه واژه پایان می‌یابد که نمایانگر حقایقی‌اند مرتبط با یکی از اوصاف مسیح که در اشعیا به‌عنوان دلیلِ اینکه او تنها و یگانه خداست تعریف شده است.

The middle of the Bible (Psalms 117–119) begins in chapter 117 by referencing the truth that the beginning represents the end through its use of the word “truth.” The word is created by three letters which represent the everlasting gospel and the three angels’ messages, and identify the ending of the creation story. The end of the middle of the Bible is a presentation of the alphabet that the wonderful linguist produced to establish the understanding that what is now being revealed concerning His character is in agreement with the definition of the word revelation, for the Revelation of Jesus Christ is a message that is designed to present an aspect of Christ character that here-to-fore has not been fully recognized, if at all. The revelation is consistent with the lines of covenant history, for covenant history includes evidence of God’s effort to reveal Himself through names as His-story unfolded.

میانهٔ کتاب مقدس (مزامیر ۱۱۷ تا ۱۱۹) در فصل ۱۱۷ آغاز می‌شود و با به‌کارگیری واژهٔ «حق» به این حقیقت اشاره می‌کند که آغاز نمایانگر پایان است. این واژه از سه حرف ساخته شده که نمایانگر انجیل جاودان و پیام‌های سه فرشته‌اند و پایان داستان آفرینش را مشخص می‌کنند. پایانِ میانهٔ کتاب مقدس ارائه‌ای از الفباست که آن زبان‌شناس شگفت‌انگیز پدید آورد تا این فهم را استوار کند که آنچه اکنون دربارهٔ شخصیت او آشکار می‌شود با تعریفِ واژهٔ «مکاشفه» همخوان است؛ زیرا مکاشفهٔ عیسی مسیح پیامی است که برای ارائهٔ بُعدی از شخصیت مسیح طراحی شده که تا کنون ـ اگر اصلاً ـ به‌طور کامل شناخته نشده است. این مکاشفه با خطوط تاریخ عهد سازگار است، زیرا تاریخ عهد شواهدی از کوشش خدا برای آشکار ساختن خود از طریق نام‌ها را در بر دارد، همان‌گونه که تاریخِ او گشوده می‌شد.

> “The great principles of the law, of the very nature of God, are embodied in the words of Christ on the mount. Whoever builds upon them is building upon Christ, the Rock of Ages. In receiving the word, we receive Christ. And only those who thus receive His words are building upon Him. ‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘There is none other name under heaven, given among men, whereby we must be saved.’ Acts 4:12. Christ, the Word, the revelation of God,—the manifestation of His character, His law, His love, His life,—is the only foundation upon which we can build a character that will endure.” Mount of Blessings, 148.

> اصول عظیم شریعت، که از ذاتِ خودِ خدا سرچشمه می‌گیرد، در سخنان مسیح بر کوه مجسم شده است. هر که بر آنها بنا کند، بر مسیح، صخرۀ اعصار، بنا می‌کند. با پذیرفتن کلام، مسیح را می‌پذیریم. و تنها کسانی که بدین‌سان کلمات او را می‌پذیرند، بر او بنا می‌کنند. «زیرا کسی نمی‌تواند بنیادی دیگر بگذارد جز آنچه گذاشته شده است، یعنی عیسی مسیح.» اول قرنتیان ۳:۱۱. «زیرا زیر آسمان به مردم نامی دیگر جز این داده نشده است که به آن نجات یابیم.» اعمال ۴:۱۲. مسیح، کلام، مکاشفۀ خدا—تجلّیِ شخصیت او، شریعت او، محبت او، حیات او—یگانه بنیادی است که می‌توانیم بر آن شخصیتی بنا کنیم که پایدار بماند. کوه برکات، ۱۴۸.

There is of course much more to address concerning this truth, but we will leave off here.

البته دربارهٔ این حقیقت مطالب بسیار بیشتری برای پرداختن به آن وجود دارد، اما در همین‌جا بسنده می‌کنیم.

Back to Articles