Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و دو

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

نمادپردازیِ دو چوبِ حزقیال: سفری در دلِ نبوت و رستگاری

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

ما در حال بررسی خطّ فصل سی‌وهفتم حزقیال هستیم؛ خطّی که نخست نواخته‌شدن کرنای هفتم و پیام به لائودیکیه را معیّن می‌سازد، که به برآمدنِ سپاهِ یکصد و چهل و چهار هزار می‌انجامد. سپس حزقیال آن خطّ را با معرفیِ پیوستنِ دو چوبِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل تکرار و توسعه می‌دهد، به‌منزلهٔ تمثیلی از فرایندی که به‌موجبِ آن، الوهیت و انسانیت در زمان نواخته‌شدنِ کرنای هفتم به هم ملحق می‌گردند. چون آن دو قوم به‌صورتِ یک قوم به هم پیوند یافتند، حزقیال تصریح می‌کند که بر ایشان پادشاهی خواهد بود، و آنگاه به عهدِ جاودانی می‌پردازد؛ همان عهدی که با یکصد و چهل و چهار هزار منعقد می‌گردد، و تأکید می‌کند که آن قومِ عهدیِ ایامِ آخر، معبدِ خدا را تا ابد در میانِ خویش خواهند داشت.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

ما بر آن خط، کارِ یوحنا در اندازه‌گیری هیکل در سال ۱۸۴۴ را افزوده‌ایم؛ کاری که بدین‌سان نمادِ اندازه‌گیری نهایی است که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. آن اندازه‌گیری همچنین نزد زکریا مطرح است؛ او بیان می‌کند که این اندازه‌گیری زمانی رخ می‌دهد که خدا بار دیگر اورشلیم را به‌عنوان شهری برای نهادن نام خویش برگزیند. ما تمثیلی برقرار می‌کنیم میان اجزای تشکیل‌دهندهٔ هیکل و دو چوبِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل. کارِ مسیح در پیوند دادن الوهیت خویش با انسانیتِ یکصد و چهل و چهار هزار، در دو نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سالهٔ پراکندگی که بر پادشاهی‌های شمالی و جنوبی وارد آمد، در پیوند با نبوتِ دو هزار و سیصد ساله، نمایانده می‌شود.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

برای اینکه معلوم شود چوب‌های حزقیال در کارِ انجیل نمایانگر چه هستند، به درکی پایه‌ای از انجیل نیاز است. مسیح پس از چهار هزار سال ناتوانی‌های موروثی، که از طریق مریم به او منتقل شد، جسمِ سقوط‌کردهٔ ما را پذیرفت. او به‌عنوان الگوی ما نشان داد که با به‌کارگیری ارادهٔ خود و تسلیم کردن آن به ارادهٔ پدرش، ما نیز می‌توانیم همان‌گونه که او غلبه کرد، غلبه کنیم؛ یعنی با به‌کارگیری ارادهٔ خود در تابعیت از ارادهٔ او. ارادهٔ ما، چه برای نیک و چه برای بد، در مغز ما به کار گرفته می‌شود؛ مغزی که دژِ روح است.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> دانشجویی که می‌خواهد کارِ دو ترم را در یکی انجام دهد، نباید اجازه یابد در این موضوع هر طور که می‌خواهد عمل کند. به عهده گرفتنِ کارِ دوبرابر برای بسیاری به معنای تحمیلِ فشارِ بیش از حد بر ذهن و غفلت از تمرین و فعالیتِ بدنیِ مناسب است. معقول نیست فرض کنیم ذهن می‌تواند مازادِ خوراکِ فکری را دریابد و هضم کند؛ و پرخوراندنِ ذهن گناهی به همان اندازه بزرگ است که بار کردنِ بیش از حد بر اندام‌های گوارشی و ندادنِ دوره‌های استراحت به معده. مغز دژِ تمامِ وجودِ انسان است، و عاداتِ نادرستِ خوردن، لباس پوشیدن یا خوابیدن بر مغز اثر می‌گذارد و مانع دستیابی به آنچه دانشجو می‌خواهد، یعنی انضباطِ خوبِ ذهنی، می‌شود. هر بخشی از بدن که مورد ملاحظه قرار نگیرد، پیامِ آسیبِ خود را به مغز مخابره خواهد کرد. در آموزشِ جوانان دربارهٔ چگونگیِ حفظِ سلامتشان باید صبر و پشتکارِ فراوان به کار برده شود. آنان باید در این امر به‌خوبی آگاه شوند تا هر عضله و اندام چنان تقویت و منضبط گردد که در کنشِ ارادی یا غیرارادی، بهترینِ سلامت حاصل شود، و مغز نیز نیرومند گردد تا فشارِ مطالعه را تاب آورد. تعلیم و تربیت مسیحی، ۱۲۴.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

کارِ عهدِ ابدی این است که قانونِ خدا را بر دل‌ها و ذهن‌های ما بنویسد، و هر دو، دل و ذهنِ ما، در «دژِ جانِ ما»، که همان مغزِ ماست، قرار دارند.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> ذهنِ مرد یا زن در یک لحظه از پاکی و قداست به انحطاط، فساد و جنایت سقوط نمی‌کند. دگرگون کردن انسان به الهی یا تنزل دادنِ کسانی که به صورت خدا آفریده شده‌اند به حالت حیوانی یا شیطانی، زمان می‌برد. با نظاره کردن، دگرگون می‌شویم. با این‌که به صورت آفرینندهٔ خویش شکل گرفته است، انسان می‌تواند ذهن خود را چنان تربیت کند که گناهی که زمانی از آن بیزار بود برایش دلپذیر شود. وقتی از بیداری و دعا دست می‌کشد، از پاسداریِ دژ—یعنی دل—نیز دست می‌کشد و به گناه و جنایت می‌پردازد. ذهن منحط می‌شود، و تا هنگامی که چنان تربیت می‌شود که نیروهای اخلاقی و فکری را به بند بکشد و آنها را تحت اطاعتِ امیال پست‌تر درآورد، برکشیدن آن از ورطهٔ فساد ناممکن است. باید جنگی پیوسته با ذهنِ نفسانی حفظ شود؛ و باید از تأثیر پالایندهٔ فیضِ خدا یاری بگیریم، تأثیری که ذهن را به سوی بالا می‌کشاند و آن را به تأمل در امور پاک و مقدس عادت می‌دهد. خانهٔ ادونتیست، ۳۳۰.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

«ذهن»، «دل» و «مغز» همان «دژِ روح» است. دژ، قلعه‌ای است که باید از ورود گناه به آن پاسداری کرد.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> "در دعای خود به پدر، مسیح درسی به جهان آموخت که باید بر ذهن و جان نقش بندد. «این است حیات جاودان»، گفت، «که تو، خدای یگانۀ حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند.» یوحنا 17:3. این است تعلیم راستین. این تعلیم قدرت می‌بخشد. معرفتِ تجربیِ خدا و عیسی مسیح که او فرستاده است، انسان را به صورتِ خدا دگرگون می‌کند. به انسان تسلّط بر خویش می‌بخشد و هر انگیزش و خواهشِ طبیعتِ فروتر را زیر فرمانِ قوای برترِ ذهن درمی‌آورد. دارندهٔ آن را فرزندِ خدا و وارثِ آسمان می‌سازد. او را به مشارکت با اندیشۀ بی‌نهایت درمی‌آورد و گنجینه‌های سرشارِ کائنات را بر او می‌گشاید." درس‌های تمثیلیِ مسیح، 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

«قوای برتر» باید به کار گرفته شوند تا «کشش‌ها و هوس‌های طبیعتِ فروتر» را مهار کرده و به اطاعت درآورند. قوای برتر در فکر جای دارند و این «مشارکت با فکرِ نامتناهی» است که «انسان را به شباهتِ خدا دگرگون می‌سازد». در زمان مُهرشدنِ آن صد و چهل و چهار هزار، تصویرِ وحش در یک گروه و تصویرِ مسیح در گروهِ دیگر شکل می‌گیرد. آنچه این دگرگونی را به انجام می‌رساند، پیوندِ اذهان است. آنان که فکری نفسانی یا جسمانی دارند، چنان‌که پولس آن را می‌نامد، تصویرِ جسم، یعنی وحش، را شکل می‌دهند. آنان که به فکرِ مسیح دست یافته‌اند، تصویرِ مسیح را شکل می‌دهند. وعدهٔ عهد این است که ما می‌توانیم در هنگامِ توبه به فکرِ مسیح نایل شویم، هرچند همگی با فکری نفسانی زاده شده‌ایم.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> این فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود: او که با آنکه در صورتِ خدا بود، برابری با خدا را غنیمت نشمرد؛ بلکه خود را تهی ساخت و صورتِ بنده پذیرفت و در شباهتِ انسان‌ها شد؛ و چون در هیئتِ انسان یافت شد، خود را فروتن ساخت و تا به مرگ، حتی مرگِ صلیب، فرمان‌بردار گردید. فیلیپیان ۲:۵-۸

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

ما باید اندیشهٔ مسیح را در خود داشته باشیم، همان‌گونه که در مسیح نیز بود، زیرا به صورت او آفریده شده‌ایم. اما ما آن اندیشه را نداریم؛ بلکه اندیشه‌ای جسمانی داریم و زیر گناه فروخته شده‌ایم.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> پس اکنون برای آنان که در مسیح عیسی هستند، هیچ محکومیتی وجود ندارد؛ یعنی برای کسانی که نه بر حسب جسم بلکه بر حسب روح زندگی می‌کنند. زیرا قانونِ روحِ حیات در مسیح عیسی مرا از قانونِ گناه و مرگ آزاد کرده است. چه آنچه شریعت به سببِ ضعفِ جسم از انجامش ناتوان بود، خدا با فرستادنِ پسرِ خود در شباهتِ جسمِ گناه‌آلود و برای گناه، گناه را در جسم محکوم ساخت، تا حکمِ عادلانهٔ شریعت در ما تحقق یابد؛ در ما که نه بر حسب جسم، بلکه بر حسب روح زندگی می‌کنیم. زیرا آنان که مطابقِ جسم‌اند، به امورِ جسم می‌اندیشند؛ اما آنان که مطابقِ روح‌اند، به امورِ روح. زیرا گرایشِ جسمانی مرگ است، امّا گرایشِ روحانی زندگی و آرامش است؛ چون گرایشِ جسمانی دشمنی با خداست، زیرا مطیعِ شریعتِ خدا نمی‌شود و نیز نمی‌تواند. پس آنان که در جسم‌اند، نمی‌توانند خدا را خشنود سازند. امّا شما در جسم نیستید، بلکه در روح هستید، اگر به‌راستی روحِ خدا در شما ساکن است. و اگر کسی روحِ مسیح را نداشته باشد، از آنِ او نیست. و اگر مسیح در شماست، بدن به سببِ گناه مرده است، امّا روح به سببِ پارسایی حیات است. رومیان ۸:۱‏–‏۱۰.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

در روح بودن حیات است، و در جسم بودن مرگ. جسم، طبیعتِ فروتر است؛ سرچشمۀ احساسات ماست. طبیعتِ فروترِ جسمانی باید تحت حکومتِ طبیعتِ برتر باشد، که این با به‌کارگیری اراده‌های ما در تسلیم نسبت به روح‌القدس محقق می‌شود. ذهن‌های جسمانیِ برترِ ما می‌توانند همین‌جا و همین‌اکنون دگرگون شوند، اما طبیعتِ فروترِ ما برای تغییر باید تا ظهورِ ثانی منتظر بماند.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

دو چوبِ حزقیال چوبی را مشخص می‌کنند که به‌عنوان صحن نمایش داده شده است، و آن چوب در سال 1798 به پایان خود رسید. آن به‌طور کامل به دو دوره تقسیم شده بود: 1260 سالِ پایمال شدن لشکر به‌دست بت‌پرستی، و 1260 سالِ پایمال شدن لشکر به‌دست پاپی‌گری. آن چوب نمایندۀ پایمال شدن مقدسگاهِ خدا نبود، زیرا مقدسگاهِ خدا در پادشاهی جنوبی قرار داشت. لشکری که به‌دست بت‌پرستی و پاپی‌گری پایمال شد، هیکلِ انسانی بود، اما نسبت به پادشاهی جنوبی، آن بدن بود و پادشاهی جنوبی جایی بود که خدا برگزید سر را در آن قرار دهد. پادشاهی شمالی بدن بود، پادشاهی جنوبی سر بود.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

دو دورهٔ هزار و دویست و شصت‌سالهٔ پادشاهیِ شمالی، دو گرایشِ متفاوت به گناه را در هیکلِ بدن، چنان‌که در گرایش‌های موروثی و پرورده نمایان است، نمایندگی می‌کرد. بت‌پرستی نمادِ گرایش‌های موروثیِ گناه در هیکلِ بدن بود، و اتخاذِ دینِ بت‌پرستی از سوی پاپی‌گری، نمایانگرِ گرایش‌های پرورده به گناه است. در هر دو صورت، هیکلِ بدن تا ظهورِ ثانی نمی‌توانست متبدل شود؛ ازاین‌رو چوبِ پادشاهیِ شمالی تنها تا سالِ ۱۷۹۸ امتداد داشت، و چون به یوحنا گفته شد هیکل را اندازه بگیرد، آن چوب باید کنار گذاشته می‌شد.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

واژهٔ «تبدیل» به معنای دگرگونی یا تغییر از یک حالت یا وضعیت به حالت یا وضعیت دیگر است. وقتی آدم و حوّا گناه کردند، از حالت اولیهٔ خود «تبدیل شدند»، زیرا آنان کامل آفریده شده بودند، به صورت خدا، چنان‌که قوای عالیه بر قوای سفلیه مسلط بودند. وقتی گناه کردند، «تبدیل» به موجودی شدند که در آن قوای سفلیه بر قوای عالیه چیره شد. آنان آن وضعیت را به همهٔ فرزندان خود منتقل کردند.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

در روایت نبویِ «دو چوب» حزقیال، خداوند اورشلیم را به‌عنوانِ سر، یعنی پایتختی که پادشاه در آن ساکن بود، برگزید. قرار بود قدرتِ برتر باشد. در تمثیلِ دو چوب، پادشاهیِ جنوبی در نسبت با پادشاهیِ برترِ شمال، قدرتِ فروتر بود. تبدیلی که با به‌هم پیوستنِ آن دو چوب نمایانده می‌شود، اقتضا می‌کرد که پادشاهیِ جنوبی به جایگاهِ خود به‌عنوانِ سر بازگردانده شود. می‌بایست به پادشاهیِ شمالی برگردانیده شود، زیرا آنگاه با پادشاهِ حقیقیِ شمال پیوند می‌خورد و با تالارِ تختِ پادشاهیِ حقیقیِ شمال متصل می‌گردید.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

به همین دلیل، پادشاهی شمالی تنها تا سال ۱۷۹۸ ادامه یافت، و به یوحنا گفته شد صحن را بیرون بگذارد، که آن نیز تنها تا سال ۱۷۹۸ ادامه داشت. پادشاهی جنوبی با رسیدن فرشتهٔ سوم به چوبِ دوهزار و سیصد سال پیوسته می‌شد، اما پادشاهی شمالی پایان می‌یافت، زیرا ترکیبِ الوهیت و انسانیت در دو بخشِ معبد که یوحنا سپس اندازه‌گیری کرد، به انجام رسیده بود. پادشاهی شمالی، در هنگام آمدنِ فرشتهٔ سوم، به‌وسیلهٔ پیوندِ چهل‌وشش با پادشاهی جنوبی مرتبط بود، اما مانند پادشاهی جنوبی، مستقیماً به سال ۱۸۴۴ متصل نشد.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

پادشاهیِ جنوبی، هم با هیکلِ چهل‌وشش‌ساله و هم با ترکیبِ الوهیت و انسانیت که به‌وسیلهٔ دویست‌وبیست سال نمایانده می‌شد، مرتبط بود. پادشاهیِ شمالی در ۱۷۹۸، بنیادِ هیکلِ چهل‌وشش‌ساله را نشان نهاد، اما همان‌جا پایان یافت؛ زیرا که به‌منزلهٔ بنیاد، نمایانگرِ آن جسدی بود که مسیح بر خویشتن گرفته بود، و جسدِ او از بنیادِ جهان ذبح شد. همهٔ هیکل‌ها نمادهایی قابلِ تعویض‌اند، و بنیادِ آن چهل‌وشش سال در ۱۷۹۸، معرّفِ جسدِ انسانیِ اوست، و ختامِ آن چهل‌وشش سال در ۱۸۴۴، معرّفِ الوهیتِ او.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

سپاهی که تا سال ۱۷۹۸ پایمال شده بود، قدسگاه خدا نبود؛ هرچند در آن دوره چنین نشان داده می‌شد که قدسگاه خدا پایمال می‌شود، اما آن پایمالی در پادشاهی جنوبی رخ می‌داد؛ جایی که خدا اورشلیم را برگزیده بود تا قدسگاه و نام خود را در آن قرار دهد. سپاهِ پایمال‌شده نمایندۀ غیریهودیان بود؛ نمایانگر بدنه بود.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

وقتی آدم و حوّا گناه کردند، «هفت بار»ِ هفت‌هزارسالهٔ پایمال شدنِ بشریت به‌وسیلهٔ گناه آغاز شد. در آن هنگام، برّه‌ای که از بنیادِ جهان ذبح شده بود، پوست‌های برّه فراهم آورد تا برهنگیِ گناه‌آلودِ بشریت را بپوشاند. وقتی پایمال شدنِ بشریت در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، برّه، که بنیان و سازندهٔ هر بازنماییِ تقدیس‌شده‌ای از هیکل است، بار دیگر ذبح شد. آنجا پادشاهیِ شمالی، و هیکلِ انسانیِ بازنمایی‌شده در آن، پایان یافت.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

۱۷۹۸ سالی بود که پاد‌مسیحِ جعلی کشته شد، پس از آن‌که شهادتِ شیطانیِ سه سال و نیمِ نبوتیِ خود را داده بود؛ شهادتی که با قدرت‌یافتن او در سال ۵۳۸ آغاز شد و پیش از آن، سی سال آمادگی از سال ۵۰۸ آغاز شده بود. آن، بدلِ شیطانیِ سی سال آمادگیِ مسیح بود که از تولدش آغاز شد و با قدرت‌یافتن او، هنگامی که تعمید گرفت، پایان یافت؛ و پس از آن، به مدت سه سال و نیمِ حقیقی شهادت خود را داد تا به زمانی رسید که برّه‌ای که از بنیاد جهان ذبح شده بود، مصلوب شد. سپس وعدهٔ او تحقق یافت که گفته بود وقتی هیکل ویران شود، آن را در سه روز برپا خواهد کرد.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

او خود همان کسی بود که معبدِ بدنِ خویش را برپا ساخت، زیرا این قدرتِ الوهیتِ او بود که رستاخیز را تحقق بخشید، زیرا الوهیتِ او در مصلوب شدن نمرد؛ این انسانیتِ او بود که بر صلیب مرد، زیرا برای خدا مردن ناممکن است.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> «من قیامت و حیات هستم» (یوحنا ۱۱:۲۵). آن‌که گفته بود: «جانِ خود را می‌نهم تا آن را باز گیرم» (یوحنا ۱۰:۱۷)، از قبر بیرون آمد، به آن حیاتی که در خود داشت. انسانیت مُرد؛ الوهیت نمُرد. مسیح در الوهیتِ خود قدرتِ درهم‌شکستنِ بندهای مرگ را داشت. او اعلام می‌کند که حیات را در خود دارد تا هر که را بخواهد زنده گرداند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۳۰۱.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

در سال ۱۷۹۸، هیکل انسانی، که جایگاه «پادشاهی شمالی» بود، به پایان رسید؛ زیرا به‌عنوان نماد طبیعتِ سفلی، تا رستاخیز در هنگام ظهور دوم قابل تغییر نبود. بااین‌حال، این امر سنگ‌بنای آن دورهٔ چهل‌وشش‌ساله را مشخص کرد که در آن مسیح هیکلی را برپا داشت که می‌توانست دگرگون شود؛ هیکلی که با «پادشاهی جنوبی» نمایانده می‌شد و نماد نیروهای والاترِ ذهن بود؛ ذهنی که در همان لحظه‌ای که گناهکاری عادل شمرده می‌شود، دگرگون می‌گردد.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> بر آن بنیانی که خودِ مسیح نهاده بود، رسولان کلیسای خدا را بنا کردند. در کتاب‌مقدس، تمثیلِ برپا کردنِ هیکل، غالباً برای نشان دادنِ بنای کلیسا به کار می‌رود. زکریا به مسیح به‌عنوان «شاخه» اشاره می‌کند که باید هیکلِ خداوند را بنا کند. او از غیریهودیان به‌عنوان یاوران در این کار سخن می‌گوید: «آنان که از دورند، خواهند آمد و در هیکلِ خداوند بنا خواهند کرد»؛ و اشعیا اعلام می‌کند: «پسران بیگانگان، دیوارهای تو را خواهند ساخت.» زکریا ۶:۱۲، ۱۵؛ اشعیا ۶۰:۱۰.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> درباره بنای این هیکل، پطرس می‌گوید: «نزد او، که سنگی زنده است و هرچند از سوی انسان‌ها مردود شد، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست، آمده‌اید؛ شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی بنا می‌شوید تا کاهنانی مقدس باشید و قربانی‌های روحانیِ مقبول نزد خدا را به‌وسیله عیسی مسیح تقدیم کنید.» اول پطرس ۲:۴، ۵.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> در معدنِ سنگِ جهانِ یهودیان و غیریهودیان، رسولان سخت می‌کوشیدند و سنگ‌ها را بیرون می‌آوردند تا بر شالوده بگذارند. پولُس در نامه‌اش به ایماندارانِ افسس گفت: «پس اکنون شما دیگر بیگانگان و غریبان نیستید، بلکه هم‌وطنانِ مقدّسان و از اهلِ خانهٔ خدایید؛ و بر شالودهٔ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که خودِ عیسی مسیح حجرِ زاویهٔ اصلی است؛ که در او همهٔ بنا، که به‌نیکویی به‌هم پیوسته است، رشد می‌کند تا در خداوند به هیکلی مقدّس مبدّل گردد؛ و شما نیز در او با هم بنا می‌شوید برای مسکنی برای خدا به‌وسیلهٔ روح.» افسسیان ۲:۱۹-۲۲.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> و به قرنتیان نوشت: «به موجب فیض خدا که به من عطا شده است، چون بنّای دانا، بنیاد را نهاده‌ام و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. حال اگر کسی بر این بنیاد با طلا، نقره، سنگ‌های گران‌بها، چوب، کاه و خاشاک بنا کند، کار هر کس آشکار خواهد شد؛ زیرا آن روز آن را آشکار خواهد کرد، چون به آتش مکشوف خواهد شد؛ و آتش کار هر کس را خواهد آزمود که از چه نوع است.» اول قرنتیان ۳:۱۰-۱۳.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> رسولان بر شالوده‌ای استوار، یعنی صخرۀ دهور، بنا کردند. سنگ‌هایی را که از جهان برمی‌آوردند، بر این شالوده می‌نهادند. کار بنایان بی‌مانع نبود. کارشان به سبب مخالفت دشمنان مسیح بسیار دشوار شد. آنان می‌بایست با تعصب، پیش‌داوری و نفرتِ کسانی که بر شالوده‌ای باطل بنا می‌کردند، دست‌وپنجه نرم کنند. بسیاری از کسانی که چون بنایانِ کلیسا عمل می‌کردند، می‌توانستند به سازندگانِ دیوار در روزگارِ نِحِمیا تشبیه شوند، چنان‌که نوشته شده است: «کسانی که بر دیوار بنا می‌کردند، و آنان که بار می‌کشیدند، و نیز آنان که بار می‌نهادند، هر یک با یک دست در کار می‌کرد و با دست دیگر سلاحی در دست داشت.» نِحِمیا ۴:۱۷. اعمال رسولان، ۵۹۵، ۵۹۶.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> سقوط انسان سراسر آسمان را آکنده از اندوه کرد. جهانی که خدا آفریده بود به لعنت گناه آلوده و تباه شده بود و موجوداتی محکوم به رنج و مرگ در آن سکونت داشتند. برای آنان که قانون را زیر پا گذاشته بودند هیچ راه گریزی به نظر نمی‌رسید. فرشتگان از سرودهای ستایش دست کشیدند. در سراسر بارگاه‌های آسمانی برای ویرانی‌ای که گناه به بار آورده بود عزاداری برپا بود.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> پسرِ خدا، فرماندهٔ پرشکوهِ آسمان، از سرِ ترحم نسبت به نوعِ بشرِ سقوط‌کرده برانگیخته شد. چون مصائبِ جهانِ گم‌شده در برابرش نمودار شد، دلش از شفقتی بی‌کران به درد آمد. اما محبتِ الهی طرحی دراندیشیده بود که به‌واسطهٔ آن انسان بازخریده شود. قانونِ نقض‌شدهٔ خدا حیاتِ گناهکار را می‌طلبید. در سراسرِ جهانِ هستی، تنها یک تن بود که می‌توانست از جانبِ انسان مطالباتِ آن را برآورده سازد. چون شریعتِ الهی به اندازهٔ خودِ خدا مقدّس است، فقط کسی که هم‌مرتبه با خدا باشد می‌توانست برای تخطّی از آن کفّاره‌ای فراهم آورد. جز مسیح، هیچ‌کس نمی‌توانست انسانِ سقوط‌کرده را از لعنتِ شریعت رهایی بخشد و او را بار دیگر با آسمان آشتی دهد. مسیح تقصیر و ننگِ گناه را بر خود می‌گرفت—گناهی چنان مکروه نزدِ خدای قدّوس که می‌بایست پدر را از پسرش جدا سازد. مسیح تا ژرفای نکبت فرود می‌آمد تا نوعِ تباه‌شده را برهاند.

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> در حضور پدر، او به نفعِ گناهکار شفاعت می‌کرد، در حالی که لشکر آسمان با شدتی از اشتیاق که واژه‌ها توان بیانش را ندارند، در انتظارِ نتیجه بود. آن هم‌سخنیِ رازآمیز—«مشورتِ سلامتی» (زکریا ۶:۱۳)—برای فرزندانِ سقوط‌کردهٔ بشر، مدت‌ها ادامه داشت. نقشهٔ نجات پیش از آفرینشِ زمین طرح شده بود؛ زیرا مسیح «برّه‌ای است که از بنیادِ جهان ذبح شده است» (مکاشفه ۱۳:۸)؛ با این همه، حتی برای پادشاهِ کائنات نیز، واگذاردنِ پسرش تا برای نژادِ گناهکار بمیرد، کشاکشی سخت بود. امّا «خدا جهان را چنین محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیاتِ جاودان یابد.» یوحنا ۳:۱۶. آه، رازِ رستگاری! محبتِ خدا برای جهانی که او را دوست نمی‌داشت! چه کسی می‌تواند ژرفای آن محبتی را بداند که «از معرفت فراتر می‌رود»؟ در طولِ اعصارِ بی‌پایان، ذهن‌های نامیرا که در پیِ درکِ رازِ آن محبتِ درک‌ناپذیرند، در شگفت خواهند شد و پرستش خواهند کرد.

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> «خدا می‌بایست در مسیح آشکار شود، «جهان را با خود آشتی می‌داد.» دوم قرنتیان ۵:۱۹. انسان به‌سبب گناه چنان سقوط کرده بود که برای او، به‌خودیِ خود، ناممکن بود با اویی که ذاتش پاکی و نیکی است به هماهنگی برسد. اما مسیح، پس از آن‌که انسان را از محکومیتِ شریعت رهایی بخشید، می‌توانست قدرت الهی را عطا کند تا با کوشش انسانی متحد شود. بدین‌سان، به‌واسطهٔ توبه نسبت به خدا و ایمان به مسیح، فرزندانِ سقوط‌کردهٔ آدم می‌توانستند بار دیگر «فرزندانِ خدا» شوند. اول یوحنا ۳:۲.» پدران و انبیا، ۶۳، ۶۴.

Back to Articles