Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Two

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودکیه‌ای - شمارهٔ سی‌ودو

Number Thirty-Two

شمارهٔ سی‌ودو

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2026

Formats

PDF
Word

It has been a slow-moving journey to get to the book of Joel, with Peter as our witness. Peter is one of the most amazing symbols within God’s prophetic Word, but aren’t they all? Peter is at Caesarea Philippi, and he is also at Pentecost in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour of the same day. Jesus was crucified at the third hour and died at the ninth hour. Peter is called to Caesarea at the ninth hour, but the Caesarea that he is called to in the story of Cornelius, is not Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon, it was Caesarea by the sea, called Caesarea Maritima.

با پطرس به‌عنوان گواهِ خود، سیرِ آهسته‌ای را پیموده‌ایم تا به کتابِ یوئیل برسیم. پطرس یکی از شگفت‌انگیزترین نمادها در کلامِ نبویِ خداست؛ اما مگر همه چنین نیستند؟ پطرس در قیصریهٔ فیلپی است، و نیز در روزِ پنطیکاست، در بالاخانه، در ساعتِ سوم؛ و سپس در همان روز، در ساعتِ نهم، در هیکل. عیسی در ساعتِ سوم مصلوب شد و در ساعتِ نهم جان سپرد. پطرس در ساعتِ نهم به قیصریه فراخوانده می‌شود، اما قیصریه‌ای که در روایتِ کرنیلیوس به آن فراخوانده می‌شود، قیصریهٔ فیلپی در دامنهٔ کوهِ حرمون نیست، بلکه قیصریه‌ای در کنارِ دریاست که قیصریهٔ ماری‌تیما نام داشت.

Caesarea Maritima is the coastal city on the Mediterranean Sea, about 30–35 miles north of modern Tel Aviv (built by Herod the Great as a grand Roman port city). It appears frequently in the book of Acts (mentioned 15 times), and is the one most people refer to simply as “Caesarea” in the New Testament. Philip the Evangelist lived there with his four prophesying daughters (Acts 8:40; 21:8). Paul was imprisoned there for two years, appeared before governors Felix and Festus, and King Agrippa (Acts 23–26). More significantly, perhaps, Peter preached to the Roman centurion Cornelius here—the first major Gentile conversion to Christianity (Acts 10) in 34 AD, when the week that Christ confirmed the covenant with many, ended.

قیصریهٔ ماری‌تیما شهری ساحلی بر کرانهٔ دریای مدیترانه است، حدود ۳۰ تا ۳۵ مایل در شمالِ تل‌آویوِ امروزی (که هیرودیسِ کبیر آن را به‌عنوان شهری بندریِ عظیمِ رومی بنا کرد). این شهر در کتاب اعمال رسولان به‌دفعات آمده است (۱۵ بار یاد شده است) و در عهد جدید غالباً هرگاه از «قیصریه» یاد می‌شود، مقصود همین شهر است. فیلیپِ مبشّر در آنجا با چهار دخترِ نبوت‌کنندهٔ خود ساکن بود (اعمال ۸:۴۰؛ ۲۱:۸). پولس دو سال در آنجا زندانی بود و در برابر والیان فِلیکس و فِستوس و نیز پادشاه اَگریپاس حاضر شد (اعمال ۲۳ تا ۲۶). شاید مهم‌تر از همه آنکه پطرس در همین‌جا برای افسرِ صدنفرهٔ رومی، کرنیلیوس، موعظه کرد—نخستین گروش عمدهٔ غیریهودیان به مسیحیت (اعمال ۱۰) در سال ۳۴ میلادی، هنگامی که هفته‌ای که مسیح در آن عهد را با بسیاری استوار کرد، به پایان رسید.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> و او برای یک هفته با بسیاری عهد را استوار خواهد کرد؛ و در میانهٔ آن هفته قربانی و هدیه را متوقف خواهد کرد، و به سبب گسترش رجاسات آن را ویران خواهد کرد، تا به فرجام برسد، و آنچه مقرر شده است بر ویرانگر فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۷.

Caesarea Maritima served as the Roman administrative capital of Judea and a major Gentile hub. Caesarea Philippi is a different city, located in the far north near the base of Mount Hermon (about 25–30 miles north of the Sea of Galilee), in what is now the Golan Heights area (modern Banias). It is mentioned only in the Gospels (Matthew 16:13 and Mark 8:27), when Jesus took His disciples to Caesarea Philippi. This is the famous location where Peter confessed that Jesus is “the Messiah, the Son of the living God,” and where Jesus declared, “On this rock I will build my church, and the gates of Hades will not overcome it” (Matthew 16:13–20). It was a pagan area with temples to Greek gods, especially the goat-god Pan, whose grotto of Pan was called the “gates of hell,” making Jesus’ declaration there particularly striking.

قیصریهٔ ماری‌تیما پایتخت اداری رومیِ یهودیه و کانونی عمده برای غیریهودیان بود. قیصریهٔ فیلیپی شهری دیگر است که در شمالِ دور، در پای کوه حرمون (حدود ۲۵ تا ۳۰ مایل شمالِ دریاچهٔ جلیل)، در ناحیه‌ای واقع شده که امروزه بلندی‌های جولان (بانیاسِ امروزی) خوانده می‌شود. از آن تنها در اناجیل یاد شده است (متی ۱۶:۱۳ و مرقس ۸:۲۷)، زمانی که عیسی شاگردان خود را به قیصریهٔ فیلیپی برد. این همان مکان نامدار است که پطرس اعتراف کرد عیسی «مسیح، پسر خدای زنده» است، و عیسی نیز در همانجا اعلام کرد: «بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های هادِس بر آن غلبه نخواهد یافت» (متی ۱۶:۱۳–۲۰). آن ناحیه مشرک‌نشین بود و معابدی برای خدایان یونانی داشت، به‌ویژه خدای بزگون، پان؛ و غارِ پان را «دروازه‌های دوزخ» می‌نامیدند، که همین امر اعلان عیسی را در آنجا به‌ویژه چشمگیر می‌کرد.

The two cities are completely separate geographically and historically—one a bustling Roman seaport in the south-west, the other a northern Hellenistic/pagan site near the headwaters of the Jordan River. The coastal one dominates the Book of Acts, while the northern one is central to a pivotal moment in the Gospels. Caesarea of the sea is a symbol of Rome—the beast, and Caesarea of the earth is a symbol of the dragon. Sister White identifies the period from the cross to Pentecost, the “Pentecostal season,” which began at the cross and ended at Pentecost.

این دو شهر از لحاظ جغرافیایی و تاریخی به‌کلی از هم جدا هستند—یکی بندرگاه رومیِ پررونقی در جنوب‌غرب، و دیگری محوطه‌ای هلنیستی/بت‌پرستانه در شمال، نزدیکِ سرچشمه‌های رود اردن. آن شهرِ ساحلی در کتاب اعمال رسولان نقش غالب دارد، حال آن‌که شهرِ شمالی در کانونِ لحظه‌ای سرنوشت‌ساز در اناجیل قرار دارد. قیصریهٔ دریا نمادِ روم—وحش است و قیصریهٔ زمین نمادِ اژدهاست. خواهر وایت دوره‌ای را از صلیب تا پنطیکاست مشخص می‌کند، «موسم پنطیکاست»، که از صلیب آغاز شد و در پنطیکاست پایان یافت.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> با اشتیاقی عمیق چشم‌به‌راه زمانی هستم که رویدادهای روز پنتیکاست با قدرتی حتی بیش از آن هنگام تکرار شود. یوحنا می‌گوید: «فرشته‌ای دیگر را دیدم که با قدرتی عظیم از آسمان فرود می‌آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد.» آنگاه، همان‌گونه که در موسم پنتیکاست، مردم حقیقتی را که برایشان گفته می‌شود، هر کس به زبان خود خواهند شنید.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> «خدا می‌تواند در هر جانی که صادقانه خواهان خدمت به اوست جانِ تازه بدمد، و لب‌ها را با اخگری افروخته از روی مذبح لمس کند و آنان را در ستایش او فصیح سازد. هزاران صدا از قدرت به زبان آوردن حقایق شگفت‌انگیز کلام خدا سرشار خواهند شد. زبانِ لکنت‌زده باز خواهد شد، و بیم‌دلان قوی خواهند شد تا به حق شهادتی دلیرانه ادا کنند. خداوند قوم خود را یاری دهد تا هیکلِ جان را از هر آلودگی تطهیر کنند، و چنان پیوندی نزدیک با او نگاه دارند که چون بارانِ پسین فرو ریخته شود، از آن بهره‌مند شوند.» Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۸۶.

Technically the Pentecostal season would start at the feast of first fruits, which aligns with Christ’s resurrection; but without the death of the cross there would be no blood for the risen savior to take with Him when He arose. Without His death, He, as the Bread of life would not have rested on the day of the feast of unleavened bread, and the Bread of life needed to rest in advance of it’s rising on the feast of first fruits, thus beginning the fifty-day period that led to the day and feast of Pentecost.

از نظر دقیقِ تقویمی، دورۀ پنتیکاست از عید نخستینه‌ها آغاز می‌شود که با قیام مسیح منطبق است؛ اما بدون مرگِ صلیب، خونی در کار نبود تا نجات‌دهندۀ برخاسته هنگام برخاستنش آن را با خود ببرد. بدون مرگ او، او، به‌عنوان نانِ حیات، در روز عید فطیرها آرام نمی‌گرفت، و نانِ حیات می‌بایست پیش از برخاستنِ خود در عید نخستینه‌ها آرام بگیرد؛ و بدین‌سان دورۀ پنجاه‌روزه‌ای آغاز می‌شود که به روز و عید پنتیکاست می‌انجامد.

When Christ came to confirm the covenant for one week; the week began at His baptism and then “in the midst of the week,” three and a half years later, He was crucified, rested in the tomb on the day of unleavened Bread, rose as the feast of the first fruits of the barley harvest on Sunday, thus starting the fifty-day Pentecostal season that reached to the first fruits feast of the wheat. From the cross to the end of the week, three and a half years later, the seven-year-period came to its conclusion with Cornelius of Caesarea Maritima, who became the very first Gentile convert–to the Christian church at the end of the week in 34 AD.

آنگاه که مسیح برای استوار ساختن عهد به مدت یک هفته آمد، آن هفته با تعمید او آغاز شد؛ و سپس «در میانهٔ هفته»، یعنی سه سال و نیم بعد، مصلوب گردید، در روز نان‌های فطیر در قبر آرمید، و در روز یکشنبه، به‌عنوان عید نخستینه‌های دروِ جو، قیام کرد و بدین‌سان فصل پنجاه‌روزهٔ پنطیکاست را آغاز نمود که به عید نخستینه‌های گندم می‌رسید. از زمان صلیب تا پایان آن هفته، که سه سال و نیم بعد بود، آن دورهٔ هفت‌ساله با کرنیلیوسِ قیصریهٔ مَریتیمه به انجام رسید؛ او در پایان آن هفته، در سال ۳۴ میلادی، نخستین غیرِیهودی بود که به کلیسای مسیحی ایمان آورد.

The week Christ came to confirm the covenant is prophetically 2,520 days, and the cross is “in the midst of the week,” so it was 1,260 days after the baptism and 1,260 days before Cornelius was converted. At the cross Christ was crucified at the third hour, and He died at the ninth hour. That was the beginning of the Pentecostal season and at the end, (for Jesus always illustrates the end with the beginning) on the day of Pentecost, Peter gives his first sermon of the book of Joel at the third hour in the upper room, where Christ met the disciples on the day of His resurrection. Peter then gives his second sermon on Joel in the temple at the ninth hour. Clearly the third and ninth hour are an alpha and omega symbol of the beginning and ending of the Pentecostal season.

هفته‌ای که مسیح آمد تا عهد را تأیید کند، برحسب محاسبهٔ نبوتی ۲٬۵۲۰ روز است، و صلیب «در میانهٔ هفته» است؛ پس آن ۱٬۲۶۰ روز پس از تعمید و ۱٬۲۶۰ روز پیش از ایمان آوردن کورنیلیوس بود. بر صلیب، مسیح در ساعت سوم مصلوب شد و در ساعت نهم جان سپرد. آن آغاز موسم پنطیکاست بود، و در پایان آن (زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز می‌نمایاند)، در روز پنطیکاست، پطرس نخستین موعظهٔ خود را بر اساس کتاب یوئیل در ساعت سوم در بالاخانه، جایی که مسیح در روز رستاخیزش با شاگردان دیدار کرد، ایراد کرد. سپس پطرس دومین موعظهٔ خود بر اساس یوئیل را در هیکل، در ساعت نهم، ایراد کرد. به‌روشنی، ساعت سوم و نهم نماد آلفا و امگای آغاز و انجام موسم پنطیکاست‌اند.

Line upon line, when we align the third and ninth hour of these two events, we find the six hours as a prophetic period that both provide a witness of a division. Christ goes from life to death to life. He goes from earth to heaven and back to earth. Peter is outside and then inside the temple. There are of course other parallel alignments of the third to ninth hour, but we first need to consider Peter, Cornelius and Caesarea by the sea.

سطر بر سطر، چون ساعت سوم و نهمِ این دو واقعه را بر هم منطبق می‌کنیم، شش ساعت را به منزلهٔ دوره‌ای نبوی می‌یابیم که هر دو بر یک انقسام شهادت می‌دهند. مسیح از حیات به موت و باز به حیات می‌گذرد. او از زمین به آسمان می‌رود و سپس به زمین بازمی‌گردد. پطرس نخست بیرون هیکل و آنگاه درون هیکل است. البته انطباق‌های موازیِ دیگری از ساعت سوم تا نهم نیز وجود دارد، اما نخست باید پطرس، کرنیلیوس و قیصریهٔ کنار دریا را در نظر آوریم.

As with the prophetic divisions that are represented in the six hours, when the angel was sent to Cornelius to direct him to send for Peter it was the ninth hour.

همچون تقسیمات نبوی که در شش ساعت نمایانده شده‌اند، هنگامی که فرشته نزد کرنیلیوس فرستاده شد تا او را رهنمون شود که کسی را در پیِ پطرس بفرستد، ساعت نهم بود.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> در قیصریه مردی بود به نام کرنیلیوس، سنتوریونی از فوجی که «فوج ایتالیایی» خوانده می‌شد؛ مردی دیندار، و کسی که با تمامی اهل خانه‌اش از خدا می‌ترسید، که به مردم بسیار صدقه می‌داد و همواره نزد خدا دعا می‌کرد. او حدود ساعت نهمِ روز، آشکارا در رؤیا دید که فرشته‌ای از جانب خدا نزدش آمد و بدو گفت: «کرنیلیوس.» چون به او نگریست، ترسان شد و گفت: «سرورم، چه می‌فرمایی؟» او بدو گفت: «دعاهای تو و صدقاتت به یادگاری در حضور خدا بالا آمده است. و اکنون مردانی به یافا بفرست و شمعون را که ملقب به پطرس است، فراخوان.» اعمال رسولان ۱۰:۱‏–‏۵.

The arrival of an angel is a symbol of a message, and of a waymark, and the angel confirms that it is a waymark when he says, “Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God.” The waymark of the conclusion of the week is Cornelius sending for Peter at the ninth hour after fasting for four days, and it is called a “memorial,” which is a waymark. As a “centurion,” Cornelius was a captain over one hundred men.

آمدنِ فرشته نمادِ پیام و نیز نشانهٔ راه است، و فرشته هنگامی که می‌گوید: «دعاها و صدقات تو برای یادبود در حضور خدا بالا آمده است»، تأیید می‌کند که این یک نشانهٔ راه است. نشانهٔ راهِ خاتمۀ هفته این است که کرنیلیوس، پس از چهار روز روزه‌داری، در ساعت نهم پطرس را فراخواند، و آن «یادبود» نامیده می‌شود که خود نشانهٔ راه است. کرنیلیوس، به‌عنوان یک «فرماندۀ صد نفر»، سرکردۀ صد مرد بود.

When Peter is at Caesarea Philippi in Matthew sixteen there is no reference to any hour. Caesarea Philippi is the name of the city at the time when Jesus took the disciples there. In the history of Daniel eleven, verses thirteen to fifteen, verses that were fulfilled at the battle of Panium, and that typify the war that leads to the Sunday law in the United States, Caesarea Philippi was named Panium. Peter is in verses thirteen through fifteen when he is at Caesarea Philippi, which is Panium.

در متی باب شانزدهم، هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلیپی است، هیچ اشاره‌ای به هیچ ساعتی وجود ندارد. قیصریهٔ فیلیپی نام آن شهر در زمانی بود که عیسی شاگردان را بدان‌جا برد. در تاریخ دانیال باب یازدهم، آیات سیزده تا پانزده—آیاتی که در نبرد پانیوم تحقق یافتند و جنگی را نمونه‌وار می‌نمایانند که به قانون یکشنبه در ایالات متحده منتهی می‌شود—قیصریهٔ فیلیپی پانیوم نامیده می‌شد. پطرس، هنگامی که در قیصریهٔ فیلیپی، یعنی پانیوم، است، در آیات سیزده تا پانزده قرار دارد.

Identifying that the Battle of Panium was a fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, and that the verses and the history of the Battle of Panium identifies a war that leads to the Sunday law in the United States is exactly how the methodology of line upon line is designed to work. Employing that methodology demands that Caesarea Philippi and Panium must be aligned, for the primary rule of prophecy that addresses this truth is that “each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived.” Paul adds that the spirits of the prophets are subject to the prophets, so not only do they all identify the latter days, but they all agree.

این‌که تشخیص دهیم نبرد پانیوم تحقق آیات ۱۳ تا ۱۵ باب ۱۱ دانیال است، و این‌که همان آیات و تاریخِ نبردِ پانیوم جنگی را معرفی می‌کند که به قانونِ یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا می‌انجامد، دقیقاً همان‌گونه است که روش‌شناسی «خط بر خط» برای کار کردن طراحی شده است. به‌کارگیریِ آن روش‌شناسی اقتضا می‌کند که قیصریهٔ فیلیپی و پانیوم بر هم منطبق شوند، زیرا قاعدهٔ اصلیِ نبوت که به این حقیقت می‌پردازد این است که «هر یک از انبیای کهن بیش از روزگار خود، برای روزگار ما سخن گفته‌اند.» پولس می‌افزاید که «ارواحِ انبیا مطیعِ انبیاست»، پس نه تنها همگی ایامِ آخر را معین می‌کنند، بلکه همگی با یکدیگر موافق‌اند.

For this reason if and when Panium is identified in God’s prophetic Word as Panium and thereafter as Caesarea Philippi, they must both be applied in the latter days, and they must align together, for they are the same city.

بدین سبب، اگر و هنگامی که پانیوم در کلام نبوی خدا نخست به عنوان پانیوم و سپس به عنوان قیصریهٔ فیلپی معرّفی می‌شود، هر دو باید در ایام آخر به کار برده شوند و باید با یکدیگر منطبق باشند، زیرا هر دو همان شهر واحدند.

In conjunction with this logic, though slightly different, is Caesarea Philippi and Caesarea Maritima. Peter went to Caesarea Philippi with Christ, but he was sent to Caesarea Maritima by the Holy Spirit. Yet at both Caesarea’s it is Peter who is the main covenant character. What is wonderful about this line is that it was at the ninth hour that Cornelius was visited by the angel and instructed to send for Peter. Peter at Caesarea is a prophetic symbol, but the two Caesarea’s are distinctly different. One is Caesarea by the sea, and the other Caesarea on the earth. Caesarea by the sea is associated with the Gentiles, and Cornelius was the first Gentile convert exactly at the end of the covenant week in 34 AD. Caesarea by the sea is the ninth hour and aligns with Peter in the temple at Pentecost, and the death of Christ at the ninth hour.

در پیوند با این منطق، هرچند اندکی متفاوت، قیصریه‌ی فیلپی و قیصریه‌ی مریتیمه قرار دارند. پطرس همراه مسیح به قیصریه‌ی فیلپی رفت، اما روح‌القدس او را به قیصریه‌ی مریتیمه فرستاد. با این همه، در هر دو قیصریه، این پطرس است که شخصیت محوریِ عهد است. نکته‌ی شگفت‌انگیز در این خط سیر آن است که در ساعت نهم بود که فرشته‌ای بر کرنیلیوس ظاهر شد و به او فرمان داد تا برای پطرس بفرستد. پطرس در قیصریه نمادی نبوی است، اما این دو قیصریه به‌روشنی از یکدیگر متمایزند. یکی قیصریه‌ی کنار دریاست و دیگری قیصریه‌ی بر زمین. قیصریه‌ی کنار دریا با غیریهودیان پیوند دارد، و کرنیلیوس دقیقاً در پایانِ هفته‌ی عهد در سال ۳۴ میلادی نخستین غیریهودی بود که ایمان آورد. قیصریه‌ی کنار دریا ساعت نهم است و با پطرس در هیکل در عید پنجاهه، و نیز با مرگِ مسیح در ساعت نهم، همخوانی دارد.

Caesarea by the earth, that is Caesarea Philippi is the third hour. There is no other options to choose. Caesarea Philippi at the beginning, the third hour and Caesarea Maritima at the end, the ninth hour. Philippi is the alpha of the period of six hours and Maritima is the omega. The omega at the ninth hour was the death of Christ in the midst of the covenant week, and Peter in the temple at Pentecost was also the ninth hour. Cornelius calling for Peter aligns with the death of Christ, which typifies the Sunday law, and also Peter in the temple at Pentecost, which once again typifies the Sunday law. Cornelius, as the first Gentile convert represents the first eleventh-hour worker at the Sunday law.

قیصریه بر خشکی، یعنی قیصریهٔ فیلیپی، ساعت سوم است. هیچ گزینهٔ دیگری برای انتخاب وجود ندارد. قیصریهٔ فیلیپی در آغاز، ساعت سوم، و قیصریهٔ ماری‌تیما در انجام، ساعت نهم. فیلیپی آلفای دورهٔ شش‌ساعته است و ماری‌تیما امگای آن. آن امگا در ساعت نهم، مرگِ مسیح در میانهٔ هفتهٔ عهد بود، و پطرس در هیکل در پنطیکاست نیز ساعت نهم بود. فراخواندن پطرس از سوی کرنیلیوس با مرگِ مسیح، که نمونۀ نمادینِ قانونِ یکشنبه است، همخوانی دارد، و نیز با پطرس در هیکل در پنطیکاست، که آن نیز بار دیگر نمونۀ نمادینِ قانونِ یکشنبه است. کرنیلیوس، به‌عنوان نخستینِ ایمان‌آورده از غیریهودیان، نمایانگر نخستین کارگرِ ساعتِ یازدهم در هنگامِ قانونِ یکشنبه است.

The third hour when Christ was crucified, and the third hour when Peter was in the upper room must, and can only represent Caesarea Philippi. The upper room that Peter was in on the day of Pentecost, was the very same upper room that Christ appeared after His resurrection, ascension and descent. Christ came to the upper room and then fifty days later, on the day of Pentecost, Peter presented the message of the book of Joel in the same upper room.

ساعت سومِ مصلوب شدن مسیح و ساعت سومِ حضور پطرس در بالاخانه باید، و تنها می‌تواند، نمایانگر قیصریهٔ فیلیپی باشد. بالاخانه‌ای که پطرس در روز پنطیکاست در آن بود، همان بالاخانه‌ای بود که مسیح پس از قیام، عروج و نزول خود در آن ظاهر شد. مسیح به بالاخانه آمد و سپس پنجاه روز بعد، در روز پنطیکاست، پطرس در همان بالاخانه پیام کتاب یوئیل را اعلان کرد.

Caesarea Philippi is the third hour that aligns with the crucifixion and the upper room at Pentecost. The crucifixion is a symbol of scattering and the upper room a symbol of unity. This identifies Caesarea Philippi as the point just before the Sunday law where one class is scattered, and the other is gathered. When the history of the Battle of Panium begins to be repeated, the foolish and wise virgins will be forever separated, and they will be separated over the cross, which represents the approach of the Sunday law. It was at Caesarea Philippi that Christ began to teach about the approaching Sunday law. When He did so, Peter opposed the message, thus in nine verses, Peter represents those who are sealed and those who are scattered by the message of the cross, which is the Sunday law.

قیصریهٔ فیلیپی ساعتِ سوم است که با مصلوب‌شدن و بالاخانهٔ روز پنتیکاست منطبق است. مصلوب‌شدن نمادِ پراکندگی است و بالاخانه نمادِ وحدت. این امر قیصریهٔ فیلیپی را به منزلهٔ نقطه‌ای درست پیش از قانونِ یکشنبه معرفی می‌کند؛ نقطه‌ای که در آن یک گروه پراکنده، و گروه دیگر گرد آورده می‌شوند. هنگامی که تاریخِ نبردِ پانیوم آغاز به تکرار شدن می‌کند، باکره‌های نادان و دانا برای همیشه از هم جدا خواهند شد، و بر سرِ صلیب از هم جدا خواهند شد؛ صلیبی که نمایانگر نزدیک‌شدنِ قانونِ یکشنبه است. در قیصریهٔ فیلیپی بود که مسیح آغاز کرد به تعلیم دربارهٔ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع. وقتی چنین کرد، پطرس با آن پیام مخالفت نمود؛ ازاین‌رو، در نه آیه، پطرس نمایندهٔ کسانی است که به‌واسطهٔ پیامِ صلیب، که همان قانونِ یکشنبه است، ممهور می‌گردند و نیز کسانی که به‌واسطهٔ همان پیام پراکنده می‌شوند.

> He saith unto them, But whom say ye that I am?

> او به ایشان گفت، اما شما مرا که می‌گویید کیستم؟

> And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God.

> و شمعون پطرس در پاسخ گفت: تویی مسیح، پسر خدای زنده.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.

> و عیسی در پاسخ بدو گفت: خجسته‌ای، ای شمعونِ بریونا، زیرا نه جسم و خون این را بر تو آشکار کرده است، بلکه پدر من که در آسمان است. و نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خویش را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن غلبه نخواهند کرد. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هر آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هر آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.

> آنگاه به شاگردان خود فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسی مسیح است. از آن زمان به بعد، عیسی آغاز کرد که به شاگردان خود بنمایاند که می‌باید به اورشلیم برود و از جانب مشایخ و رؤسای کاهنان و کاتبان رنج‌های بسیار ببیند و کشته شود و در روز سوم باز برخیزد.

> Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee.

> آنگاه پطرس او را به کناری برد و شروع کرد به توبیخ او و گفت: حاشا از تو، ای خداوند؛ این هرگز بر تو واقع نخواهد شد.

> But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:15–23.

> اما او برگشت و به پطرس گفت: برو از پسِ من، ای شیطان! تو برای من سنگِ لغزش هستی، زیرا نه به امورِ خدا می‌اندیشی بلکه به امورِ آدمیان. متی ۱۶:۱۵–۲۳.

The third hour crucifixion and Peter’s upper room message aligns the prophetic transition of the church militant, defined as the church with both wheat and tares, unto the church triumphant. The church triumphant is the first fruit wheat offering of Pentecost, which is the Sunday law. When the tares and the wheat reach maturity, the angels separate the two classes. It is the rain that began to sprinkle at 9/11 that causes the wheat and tares to come to fruition.

به صلیب کشیده شدن در ساعت سوم و پیام پطرس در بالاخانه، گذار نبویِ کلیسای مجاهد—که کلیسایی تعریف می‌شود که هم گندم و هم علف‌های هرز را در بر دارد—به سوی کلیسای پیروزمند را هم‌راستا می‌سازند. کلیسای پیروزمند، قربانیِ نوبرِ گندمِ پنطیکاست است، که همان قانون یکشنبه است. هنگامی که علف‌های هرز و گندم به بلوغ می‌رسند، فرشتگان این دو دسته را از یکدیگر جدا می‌کنند. این همان بارانی است که از ۹/۱۱ به صورت بارشِ خفیف آغاز شد و موجب می‌شود گندم و علف‌های هرز به ثمر برسند.

A period of six hours represents the history of the Exeter camp meeting unto October 22, 1844, the triumphal entry of Christ into Jerusalem and the entry of king David into Jerusalem with the ark. The ninth hour is also the time of the evening sacrifice, around 3 PM.

دوره‌ای شش‌ساعته نمایانگر تاریخ اجتماع اردوگاهی اکستر تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، ورود ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم، و ورود پادشاه داوود با تابوت عهد به اورشلیم است. ساعت نهم همچنین زمان قربانی شامگاهی است، حدود ساعت سه بعدازظهر.

> Now this is that which thou shalt offer upon the altar; two lambs of the first year day by day continually. The one lamb thou shalt offer in the morning; and the other lamb thou shalt offer at even. Exodus 29:38, 39.

> اینک این است آنچه باید بر مذبح بگذرانی: دو برۀ یک‌ساله، روز به روز، دائماً. یک بره را در بامداد بگذرانی؛ و برۀ دیگر را در شام بگذرانی. خروج ۲۹:۳۸، ۳۹.

The word translated as “even,” is sometimes represented as “between the evenings.” Between the evenings speaks to the six-hour period between the third and ninth hours. Christ’s covenant week represents the six-hour period at the cross, which becomes the alpha of the six-hour period on Pentecost. Two witnesses in the covenant week that identify a period of six-hours that are directly connected with not only the prophecy of the sacred week, but also with the symbols of the Pentecostal season. Then at the conclusion of that very same prophetic week, Peter is called to Caesarea at the ninth hour. The fact that three ninth hours within the same prophetic structure of the sacred week; two of which are omega endings of a six-hour period, that was also the period between the morning and evening offerings, demand of prophetic necessity that a third hour exist as the alpha of a period that ended at Cornelius’ ninth hour.

واژه‌ای که به «even» ترجمه می‌شود، گاه به صورت «میان دو شامگاه» نیز می‌آید. «میان دو شامگاه» دلالت دارد بر دوره‌ای شش‌ساعته میان ساعتِ سوم و ساعتِ نهم. هفتهٔ عهدِ مسیح نمایانگرِ دورهٔ شش‌ساعته بر صلیب است که آلفای دورهٔ شش‌ساعته در عید پنجاهه می‌شود. دو شاهد در هفتهٔ عهد، دوره‌ای شش‌ساعته را تعیین می‌کنند که نه‌تنها با نبوتِ هفتهٔ مقدس، بلکه با نمادهای موسمِ پنجاهه نیز به‌طور مستقیم پیوند دارد. سپس در پایان همان هفتهٔ نبوی، پطرس در ساعتِ نهم به قیصریه فراخوانده می‌شود. وجود سه «ساعتِ نهم» در همان ساختارِ نبویِ هفتهٔ مقدس، که دو تایِ آنها پایان‌های اُمگایِ یک دورهٔ شش‌ساعته‌اند و آن دوره همان فاصلهٔ میان قربانی‌های صبحگاهی و شامگاهی نیز بود، از حیثِ ضرورتِ نبوی ایجاب می‌کند که ساعتِ سوم به‌عنوان آلفایِ دوره‌ای وجود داشته باشد که پایانِ آن در ساعتِ نهمِ کرنیلیوس واقع شد.

Two Caesarea’s, both with Peter as a central figure identify Caesarea Philippi as the third hour. That six-hour period begins and ends with Caesarea, because the end is illustrated by the beginning.

دو قیصریه، که در هر دوی آنها پطرس شخصیتی محوری است، قیصریهٔ فیلپی را به‌منزلهٔ ساعت سوم معرفی می‌کنند. آن دورهٔ شش‌ساعته با قیصریه آغاز می‌شود و با قیصریه نیز پایان می‌پذیرد، زیرا پایان در آغاز به تصویر کشیده می‌شود.

The Passover lamb was to be killed in the evening, which is the ninth hour—when Christ died.

برهٔ فصح می‌بایست در شامگاه ذبح می‌گردید، یعنی در ساعت نهم—ساعتی که مسیح جان سپرد.

> And ye shall keep it up until the fourteenth day of the same month: and the whole assembly of the congregation of Israel shall kill it in the evening. Exodus 12:6.

> و آن را تا روز چهاردهمِ همان ماه محفوظ بدارید؛ و تمامی مجمعِ جماعتِ اسرائیل آن را در شامگاه ذبح خواهند کرد. خروج ۱۲:۶

The hour of prayer is also the ninth hour, for it was at the evening sacrifice.

ساعت دعا نیز ساعت نهم است، زیرا آن در وقت قربانی شامگاه بود.

> Let my prayer be set forth before thee as incense; and the lifting up of my hands as the evening sacrifice. Psalms 141:2.

> دعای من همچون بخور در پیشگاه تو تقدیم شود، و برافراشتن دست‌هایم همچون قربانیِ شامگاهی باشد. مزمور ۱۴۱:۲

In agreement with the evening sacrifice being the hour of prayer, Ezra is praying at the evening sacrifice, so he is praying at the ninth hour, when Peter is in the temple, when Christ died and when Cornelius was told to send for Peter.

نظر به اینکه قربانی شامگاهی ساعت دعا محسوب می‌شود، ازرا در هنگام قربانی شامگاهی دعا می‌کند؛ پس او در ساعت نهم دعا می‌کند، همان ساعتی که پطرس در هیکل بود، مسیح جان داد، و به کرنیلیوس گفته شد که کسی را نزد پطرس بفرستد.

> And at the evening sacrifice I arose up from my heaviness; and having rent my garment and my mantle, I fell upon my knees, and spread out my hands unto the Lord my God. Ezra 9:5.

> و در وقت قربانی شامگاهی از اندوه خویش برخاستم؛ و چون جامه و ردای خود را چاک زده بودم، بر زانوهایم افتادم و دست‌هایم را به سوی خداوند، خدایم، گشودم. عزرا ۹:۵.

In his prayer, Ezra is repenting after understanding that those who came out of Babylon to rebuild the temple and Jerusalem were joined to heathen wives.

عزرا در دعای خود، پس از آن‌که دریافت که کسانی که از بابل بیرون آمده بودند تا هیکل و اورشلیم را بازسازی کنند، با زنان بیگانه ازدواج کرده بودند، توبه می‌کند.

> Now when Ezra had prayed, and when he had confessed, weeping and casting himself down before the house of God, there assembled unto him out of Israel a very great congregation of men and women and children: for the people wept very sore. And Shechaniah the son of Jehiel, one of the sons of Elam, answered and said unto Ezra, We have trespassed against our God, and have taken strange wives of the people of the land: yet now there is hope in Israel concerning this thing. Now therefore let us make a covenant with our God to put away all the wives, and such as are born of them, according to the counsel of my lord, and of those that tremble at the commandment of our God; and let it be done according to the law. Arise; for this matter belongeth unto thee: we also will be with thee: be of good courage, and do it.

> و چون عزرا دعا کرده و اعتراف نموده، در برابر خانهٔ خدا می‌گریست و خود را بر زمین می‌افکند، از اسرائیل جماعتی بسیار بزرگ از مردان و زنان و کودکان نزد او گرد آمدند، زیرا قوم سخت می‌گریستند. و شخنیا پسرِ یهیئیل، از پسران عیلام، در پاسخ به عزرا گفت: بر خدای خود خیانت ورزیده‌ایم و از مردمانِ این سرزمین زنانِ بیگانه گرفته‌ایم؛ اما اکنون در اسرائیل در خصوصِ این امر امیدی هست. پس اکنون با خدای خویش عهد ببندیم که همهٔ زنان و فرزندانی را که از ایشان مولود شده‌اند از خود دور سازیم، بر وفقِ رأیِ سرورم و نیز موافقِ رأیِ کسانی که از فرمانِ خدایِ ما می‌لرزند؛ و این کار موافقِ شریعت انجام شود. برخیز، زیرا این کار بر عهدهٔ توست؛ ما نیز با تو خواهیم بود؛ دل قوی دار و انجامش ده.

> Then arose Ezra, and made the chief priests, the Levites, and all Israel, to swear that they should do according to this word. And they sware. Then Ezra rose up from before the house of God, and went into the chamber of Johanan the son of Eliashib: and when he came thither, he did eat no bread, nor drink water: for he mourned because of the transgression of them that had been carried away. And they made proclamation throughout Judah and Jerusalem unto all the children of the captivity, that they should gather themselves together unto Jerusalem; And that whosoever would not come within three days, according to the counsel of the princes and the elders, all his substance should be forfeited, and himself separated from the congregation of those that had been carried away. Then all the men of Judah and Benjamin gathered themselves together unto Jerusalem within three days. It was the ninth month, on the twentieth day of the month; and all the people sat in the street of the house of God, trembling because of this matter, and for the great rain. Ezra 10:1–9.

> آنگاه عزرا برخاست و رؤسای کاهنان، لاویان و تمامی اسرائیل را سوگند داد که مطابق این سخن عمل کنند؛ و آنان سوگند یاد کردند. سپس عزرا از برابر خانهٔ خدا برخاست و به حجرهٔ یوهانان پسر الیاشیب رفت؛ و چون بدان‌جا رسید، نان نخورد و آب ننوشید، زیرا به سبب تعدیِ تبعیدیان سوگوار بود. و در سراسر یهودا و اورشلیم نزد تمامی تبعیدیان ندا دادند که در اورشلیم گرد آیند؛ و هر که، بر حسب رأیِ امیران و مشایخ، در ظرف سه روز نیاید، همهٔ اموالش ضبط گردد و خود از جماعتِ تبعیدیان جدا شود. آنگاه همهٔ مردان یهودا و بنیامین در ظرف سه روز در اورشلیم گرد آمدند. ماه نهم، در روز بیستمِ ماه بود؛ و تمامی قوم در صحنِ خانهٔ خدا نشسته بودند و از این امر و نیز به سبب بارانِ عظیم می‌لرزیدند. عزرا ۱۰:۱‏-‏۹.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented as a separation from those who had taken strange wives. This is the separation of the wise and foolish virgins, and it occurs at the ninth hour, which is the death of Christ, Peter in the temple on Pentecost, and Peter being called to Caesarea by the sea. Ezra’s separation is also the purging of the Levites by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. The purging in Malachi illustrates the two temple cleansings of Christ.

عهدِ صد و چهل و چهار هزار تن به صورتِ جداسازی از کسانی که زنانِ بیگانه گرفته بودند تصویر شده است. این همان جداسازیِ باکرگانِ دانا و نادان است، و در ساعتِ نهم واقع می‌شود که عبارت است از مرگِ مسیح، پطرس در هیکل در روز پنتکاست، و فراخوانده شدنِ پطرس به قیصریهٔ کنارِ دریا. جداسازیِ عزرا همچنین تصفیهٔ لاویان به دستِ فرستادهٔ عهد در بابِ سومِ ملاکی است. تصفیه در ملاکی دو پاک‌سازیِ هیکل به دستِ مسیح را نشان می‌دهد.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> در پاک‌سازی معبد از خریداران و فروشندگانِ دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک‌کردن دل از آلودگیِ گناه — از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عادات شرور که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. ملاکی ۳:۱ تا ۳ نقل شده. اشتیاق دوران‌ها، ۱۶۱.

Ezra and those who enter into the covenant are told to “arise” and Joshua was told to rise up after all the rebels died over a period of thirty-eight years. It took two years for ancient Israel to fail the tenfold testing process, and thirty-eight years later the rebels were all dead and God tells them to arise.

به عزرا و کسانی که وارد عهد می‌شوند گفته می‌شود «برخیزید»، و به یوشع، پس از آنکه همهٔ شورشیان در طی مدت سی‌وهشت سال مردند، گفته شد که برخیزد. دو سال طول کشید تا اسرائیلِ باستان در فرایند آزمونِ ده‌گانه مردود شود، و سی‌وهشت سال بعد که شورشیان همگی مرده بودند، خدا به ایشان می‌گوید: «برخیزید».

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> اکنون برخیزید، گفتم، و از نهر زرِد بگذرید. و ما از نهر زرِد گذشتیم. و مدتی که از قادش‌برنیع بیرون آمدیم تا از نهر زرِد گذشتیم، سی و هشت سال بود؛ تا آنکه تمامی آن نسلِ مردان جنگی، چنان‌که خداوند به ایشان سوگند یاد کرده بود، از میان اردوگاه برکنده شد. تثنیه ۲:۱۳، ۱۴

In John five, Jesus healed the impotent man that had been that way for thirty-eight years, and when He healed him, He told the man to “arise.”

در انجیل یوحنا، باب پنجم، عیسی مردِ علیلی را که سی‌وهشت سال به همان حال بود شفا داد، و چون او را شفا داد، به آن مرد فرمود: «برخیز».

> For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole?

> زیرا فرشته‌ای در زمان معیّنی به برکه فرو می‌آمد و آب را می‌آشفت؛ پس هر که نخستین، پس از آشفتگی آب، داخل می‌شد، از هر بیماری که داشت شفا می‌یافت. و مردی در آنجا بود که سی و هشت سال مبتلا به ناتوانی بود. چون عیسی او را افتاده دید و دانست که اکنون دیرزمانی است که در آن حال بوده است، به او گفت: آیا می‌خواهی شفا یابی؟

> The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me.

> مرد علیل بدو پاسخ داد: آقا، کسی را ندارم که چون آب به تلاطم می‌افتد مرا در حوض بیفکند؛ و هنگامی که خود می‌آیم، دیگری پیش از من فرو می‌رود.

> Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:4–9.

> عیسی به او گفت: برخیز، بستر خویش را برگیر و راه برو. و در همان دم آن مرد شفا یافت و بستر خویش را برگرفت و راه رفت. و همان روز، سبت بود. یوحنا ۵:۴-۹

At Ezra’s illustration of the covenant of the one hundred and forty-four thousand, the people were to “arise.” In 1838 Josiah Litch, a prominent Millerite preacher predicted the end of the Ottoman supremacy around 1840, and the Millerite message arose, only to be empowered with the exact fulfillment on August 11, 1840. The lifting up of the church triumphant includes a prediction that causes God’s people to arise when the covenant is established. In Ezra’s separation from strange wives we find Malachi’s purging of the Levites, and also the two temple cleansings of Christ, and each line identifies a separation of wheat and tares, that is accomplished when Christ forever removes sin from the hearts of the one hundred and forty-four thousand. Christ’s ninth hour, and Peter’s two ninth hours along with Ezra’s prayer for purification align with the Sunday law, when the latter rain will be poured out without measure. In Daniel chapter nine, Daniel receives and answer to his petitions at the time of the evening oblation, which is the ninth hour.

در تمثیلِ عزرا از میثاقِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، قوم می‌بایست «برخیزند». در ۱۸۳۸ جوزیا لیچ، واعظ برجستهٔ میلریتی، پایانِ سلطهٔ عثمانی را حوالی ۱۸۴۰ پیشگویی کرد، و پیامِ میلریتی برخاست، و با تحققِ دقیقِ آن در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ اقتدار یافت. برافراشته شدنِ کلیسای پیروزمند مشتمل بر پیشگویی‌ای است که چون میثاق برقرار گردد، قومِ خدا را به برخاستن برمی‌انگیزد. در جداسازیِ عزرا از زنانِ بیگانه، پالایشِ لاویان نزدِ ملاکی، و نیز دو تطهیرِ هیکل به‌دستِ مسیح را می‌یابیم، و هر خط جداییِ گندم از زوان را مشخص می‌سازد؛ جدایی‌ای که هنگامی تحقق می‌یابد که مسیح گناه را برای همیشه از دل‌هایِ یک‌صد و چهل و چهار هزار برمی‌گیرد. ساعتِ نهمِ مسیح، و دو ساعتِ نهمِ پطرس به‌همراهِ دعای عزرا برای تطهیر، با قانونِ یکشنبه هم‌راستا است؛ زمانی که بارانِ آخر بی‌پیمانه فرو ریخته خواهد شد. در بابِ نهمِ دانیال، دانیال در زمانِ قربانیِ شامگاهی، که همان ساعتِ نهم است، پاسخی به تضرعاتِ خویش دریافت می‌کند.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:21.

> آری، در حالی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، یعنی جبرئیل، که او را در رؤیا در آغاز دیده بودم، در پرواز شتابان، در حوالی وقت قربانی شامگاهی مرا لمس کرد. دانیال ۹:۲۱

We are informed that the visions given to Daniel by the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and that we are to consider the circumstances when the prophecies were given.

به ما اعلام شده است که رؤیاهایی که به دانیال در کنار رودهای عظیمِ شنعار عطا شدند، اکنون در حال تحقق‌اند، و اینکه باید شرایطِ هنگامِ اعطای آن نبوت‌ها را در نظر بگیریم.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> نوری که دانیال از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این روزهای آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او در کرانه‌های اولای و حدقل، رودهای بزرگ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی تحقق خواهند یافت.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.” Testimonies to Ministers, 113.

> «اوضاع و احوال ملت یهود را، هنگامِ اعطای نبوّات دانیال، در نظر آورید.» Testimonies to Ministers، 113.

The light of the visions associated with the Hiddekel and Ulai rivers represents the last six chapters of Daniel chapter eleven. In chapter nine, represented by the Ulai river, Daniel is given light upon chapters seven, eight and nine. In chapter ten, represented by the Hiddekel river, Daniel is given the light of chapters ten, eleven and twelve. The prophetic information is represented by both the prophetic events represented within the chapters, but also by Daniel, for we are to consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies were given.

نورِ رؤیاهای مربوط به نهرهای حدّقل و اولای نمایانگرِ شش بابِ آخرِ بابِ یازدهمِ دانیال است. در بابِ نهم، که نهرِ اولای نمایندۀ آن است، به دانیال دربارۀ ابوابِ هفتم، هشتم و نهم نور داده می‌شود. در بابِ دهم، که نهرِ حدّقل نمایندۀ آن است، نورِ ابوابِ دهم، یازدهم و دوازدهم به دانیال عطا می‌شود. اطلاعاتِ نبوی هم به‌وسیلهٔ وقایعِ نبویِ مندرج در آن ابواب بازنموده می‌شود و هم به‌وسیلهٔ خودِ دانیال؛ زیرا باید اوضاعِ ملتِ یهود را در زمانی که نبوّات داده شد در نظر بگیریم.

We are to bring those considerations to the latter days and align them with the other prophet’s testimonies. This means that just as Peter is at Caesarea Philippi and also Caesarea Maritima, Daniel is visited by Gabriel at the ninth hour in chapter nine, and he is visited on the twenty-second day in chapter ten. The light of the Ulai and the Hiddekel for the last days is unsealed to Daniel at the ninth hour of the twenty-second day. That light represents the outpouring of the latter rain without measure at the Sunday law.

ما باید آن ملاحظات را به ایام آخر منتقل کنیم و آنها را با شهاداتِ نبیِ دیگر منطبق سازیم. بدین معنا که همان‌گونه که پطرس هم در قیصریهٔ فیلیپی و هم در قیصریهٔ ماری‌تیما حضور دارد، دانیال در باب نهم در ساعت نهم مورد دیدار جبرئیل قرار می‌گیرد، و در باب دهم در روز بیست‌ودوم دیدار می‌یابد. نورِ اولای و حِدَّقِل برای ایام آخر، در ساعت نهمِ روزِ بیست‌ودوم، برای دانیال مُهرش برداشته می‌شود. آن نور نمایانگر افاضهٔ بارانِ آخر، به‌گونه‌ای بی‌حدّ و حصر، در هنگامِ قانونِ یکشنبه است.

Daniel’s testimony is fully opened at the ninth hour, for it identifies both the external and internal history of what “befalls” God’s people in the latter days. When that light is proclaimed the Gentiles, represented by Cornelius, will send for the one hundred and forty-four thousand, the law of God will be murdered by Sunday enforcement, and Peter will deliver a message to the temple that Christ had departed from and identified as the Jew’s empty house. Peter addresses the Gentiles, and also the Sanhedrin, while Ezra pleads for the separation and Daniel fasts and prays for light. The ninth hour at Pentecost, at Christ’s death, at Cornelius’s call of Peter, the evening sacrifice all align with Elijah on Mount Carmel.

شهادت دانیال در ساعت نهم به‌طور کامل گشوده می‌شود، زیرا هم تاریخ بیرونی و هم تاریخ درونیِ آنچه بر قوم خدا در ایام آخر «واقع می‌شود» را مشخص می‌کند. هنگامی که آن نور اعلام شود، غیریهودیان، که کورنیلیوس نمایندهٔ ایشان است، به دنبالِ صد و چهل و چهار هزار خواهند فرستاد، شریعتِ خدا به‌وسیلهٔ اجرای اجباریِ یکشنبه به قتل خواهد رسید، و پطرس پیامی به هیکلی خواهد رساند که مسیح از آن مفارقت کرده و آن را به‌عنوان خانهٔ خالیِ یهودیان معرفی کرده بود. پطرس غیریهودیان را، و نیز سنهدرین را خطاب می‌کند، در حالی که عزرا برای جدایی تضرع می‌کند و دانیال برای نور روزه می‌گیرد و دعا می‌کند. ساعت نهم در پنطیکاست، در مرگِ مسیح، در دعوتِ پطرس از سوی کورنیلیوس، و قربانیِ شامگاهی، همگی با ایلیا بر کوه کرمل منطبق‌اند.

It is evident that the six-hour period represents a period that ends at the Sunday law, but that it begins with an event that is directly connected to the end, such was the morning and evening offerings. In terms of Peter, the six-hour period is Caesarea Philippi to Caesarea by the sea. At Pentecost it was the upper room to the temple. The period that is the bright light that is set up at the beginning of the path is the Midnight Cry, and that period reaches to the Sunday law. The six hours, between the evenings represent the triumphal entry of Christ into Jerusalem, which in turn represented the period from the Exeter camp meeting from August 12 to 17, 1844, that initiated the proclamation of the message that reached its conclusion on October 22, 1844. Exeter is Caesarea Philippi and Caesarea by the sea is October 22, 1844. The beginning is marked by Caesarea as is the ending.

آشکار است که دورهٔ شش‌ساعته نماد دوره‌ای است که در قانون روز یکشنبه به پایان می‌رسد، اما با رویدادی آغاز می‌شود که مستقیماً به پایان پیوند دارد؛ چنان‌که قربانی‌های صبحگاهی و شامگاهی چنین بودند. از منظر پطرس، دورهٔ شش‌ساعته از قیصریهٔ فیلپی تا قیصریهٔ کنار دریاست. در پنطیکاست، از بالاخانه تا هیکل بود. دوره‌ای که نوری درخشان است و در آغاز راه برپا می‌شود، همان فریاد نیمه‌شب است، و آن دوره تا قانون روز یکشنبه امتداد می‌یابد. این شش ساعت، «میان دو شام»، نمایانگر ورود ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم است؛ ورودی که به نوبهٔ خود نمایندهٔ دوره‌ای بود که با اجتماع اردوگاهی اکستر از ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴ آغاز شد و اعلام پیام را در پی نهاد؛ پیامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به فرجام رسید. اکستر همان قیصریهٔ فیلپی است و قیصریهٔ کنار دریا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است. آغاز با قیصریه نشان‌گذاری می‌شود، چنان‌که انجام نیز چنین است.

The triumphal entry is marked by a controversy at the beginning and a controversy at the end. The controversy at Exeter was represented by the false worship that was taking place on the grounds in the Watertown tent. Two messages were represented by those two tents, and when Christ entered Jerusalem the quibbling Jews complained about the message being proclaimed as He came down from the Mount of Olives, riding into Jerusalem on the recently loosed ass. The first and the last controversy identify an alpha and omega to the period. At Exeter the Watertown class represent a class of virgins that had no oil, and for them the door of salvation was closed. At the end of that period the door into the holy place was closed, thus providing an alpha and omega to the period. That alpha and omega aligns with the two controversies of the triumphal entry, and Caesarea to Caesarea with Peter.

ورود ظفرمندانه با مناقشه‌ای در آغاز و مناقشه‌ای در پایان مشخص می‌شود. مناقشۀ در اکستر با پرستش باطلی که در محوطه، در خیمۀ واترتاون، در جریان بود نمود می‌یافت. آن دو خیمه نمایندۀ دو پیام بودند، و چون مسیح وارد اورشلیم شد، یهودیان خرده‌گیر به پیامی که، در هنگام فرود آمدن او از کوه زیتون و در حالی که سوار بر الاغی که به‌تازگی از بند گشوده شده بود به اورشلیم می‌رفت، اعلام می‌شد، اعتراض کردند. مناقشۀ نخست و مناقشۀ آخر آلفا و امگای آن دوره را مشخص می‌کنند. در اکستر، گروه واترتاون نمایندۀ گروهی از دوشیزگانی بود که روغن نداشتند، و برای آنان درِ نجات بسته شد. در پایان آن دوره درِ ورود به قدس بسته شد، و بدین‌سان آلفا و امگای آن دوره تعریف شد. آن آلفا و امگا با دو مناقشۀ ورود ظفرمندانه هم‌راستا است، و نیز قیصریه تا قیصریه با پطرس.

In Caesarea Philippi, Simon Barjona’s name is changed to Peter, in a passage where he is praised as a mouthpiece of inspiration, then condemned as Satan, for opposing the message of the cross. Peter is a symbol of the two classes that are separated by the message of the baptism and cross, which is the message of 9/11 and the Sunday law.

در قیصریهٔ فیلیپی، نامِ شمعونِ بر‌یونا به پطرس تغییر می‌یابد؛ در فرازی که او نخست به‌عنوان سخنگوی الهامِ الهی ستوده می‌شود و سپس، به سبب مخالفت با پیامِ صلیب، چون شیطان محکوم می‌گردد. پطرس نمادِ دو گروهی است که پیامِ تعمید و صلیب آنها را از یکدیگر جدا می‌کند، که همان پیامِ ۱۱ سپتامبر و قانونِ یکشنبه است.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> برای هر یک از دو گروهی که فریسی و عشار نمایندهٔ آن‌ها هستند، در سرگذشت رسول پطرس درسی وجود دارد. پطرس در آغاز شاگردی‌اش خود را قوی می‌پنداشت. همچون فریسی، به گمان خود «مانند دیگر مردم نبود». هنگامی که مسیح، در آستانهٔ خیانت به او، شاگردانش را از پیش هشدار داد: «امشب همه به سبب من لغزش خواهید خورد»، پطرس با اطمینان اظهار کرد: «اگرچه همه بلغزند، اما من نخواهم لغزید.» مرقس ۱۴:۲۷، ۲۹. پطرس از خطری که در کمینش بود بی‌خبر بود. خوداعتمادی او را گمراه کرد. می‌پنداشت می‌تواند در برابر وسوسه ایستادگی کند؛ اما تنها چند ساعت بعد آزمون فرا رسید و او با لعن و سوگند، خداوند خود را انکار کرد. درس‌های تمثیلی مسیح، ۱۵۲.

At the ninth hour, which is the time of the evening offering in answer to the prayer of Elijah, fire came down and consumed the offering for the purpose of making God’s people know that the Lord is God. There are two classes symbolized at Mount Carmel, one class that then knows that the Lord He is God, and the other represented by the prophets of Baal who are thereafter slain.

در ساعت نهم، که زمانِ قربانیِ شامگاهی است، در پاسخ به دعای ایلیا، آتشی فرود آمد و قربانی را سوزانید تا قومِ خدا بدانند که خداوند، خداست. در کوهِ کرمل دو گروه نمود یافته‌اند: یکی، گروهی که آنگاه می‌دانند که خداوند، اوست خدا؛ و دیگری، که پیامبرانِ بعل نمادِ آن‌اند و پس از آن به قتل می‌رسند.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that thou art the Lord God, and that thou hast turned their heart back again.

> و واقع شد که به هنگام تقدیم قربانی شامگاهی، ایلیا نبی نزدیک آمده، گفت: ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، امروز معلوم گردد که تو خدا در اسرائیل هستی، و اینکه من بندهٔ تو هستم، و اینکه همهٔ این امور را به کلام تو انجام داده‌ام. مرا اجابت فرما، ای خداوند، مرا اجابت فرما، تا این قوم بدانند که تو خداوند خدایی، و اینکه تو دل ایشان را بازگردانیده‌ای.

> Then the fire of the Lord fell, and consumed the burnt sacrifice, and the wood, and the stones, and the dust, and licked up the water that was in the trench. And when all the people saw it, they fell on their faces: and they said, The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.

> آنگاه آتشِ خداوند فرو افتاد و قربانیِ سوختنی و هیزم و سنگ‌ها و خاک را سوزانید و آب را که در خندق بود، لیسید. و چون تمامیِ قوم آن را دیدند، بر روی‌های خود افتادند و گفتند: «خداوند، او خداست؛ خداوند، او خداست.»

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:36–40.

> و ایلیا به ایشان گفت: انبیای بعل را بگیرید؛ مباد یکی از ایشان بگریزد. آنگاه ایشان را گرفتند و ایلیا ایشان را به نهر قیشون فرود آورد و در آنجا ایشان را به قتل رسانید. اول پادشاهان ۱۸:۳۶-۴۰

The evening sacrifice, the death of Christ, Peter healing the lame man, Peter taking the message to the Gentiles, Daniel receiving prophetic light, Elijah’s prayer being answered with fire, while Ezra is in sackcloth and ashes praying for the transition of Laodicea to Philadelphia, for the transition the church militant unto the church triumphant. The ninth hour is the hour of sacrifice, the hour of answered prayer, the hour heaven touches earth, the bridge between judgment and mercy and that is why Christ dies at the ninth hour, for the ninth hour of sacrifice opened the gospel to the Gentiles, who were those that sat in darkness, but would see great light when the book of Daniel is opened fully at the Sunday law.

قربانیِ شامگاهی، مرگِ مسیح، شفایِ مردِ لنگ به‌دستِ پطرس، بردنِ پیام به‌سویِ غیریهودیان به‌دستِ پطرس، دریافتِ نورِ پیش‌گویانه از سویِ دانیال، مستجاب شدنِ دعایِ ایلیا با آتش، در حالی که عزرا در پلاس و خاکستر است و برای گذارِ لاودیکیه به فیلادلفیا دعا می‌کند، برای گذارِ کلیسایِ مجاهد به کلیسایِ ظفرمند. ساعتِ نهم، ساعتِ قربانی است، ساعتِ اجابتِ دعا، ساعتی که آسمان با زمین تماس می‌یابد، پلی میانِ داوری و رحمت، و از همین‌رو مسیح در ساعتِ نهم می‌میرد؛ زیرا ساعتِ نهمِ قربانی، انجیل را به رویِ غیریهودیان گشود، همانانی که در تاریکی نشسته بودند، اما هنگامی که کتابِ دانیال در هنگامِ قانونِ یکشنبه به‌طورِ کامل گشوده شود، نوری عظیم خواهند دید.

At Gideon’s offering in Judges 6:21, the Angel of the Lord touches Gideon’s meat and unleavened bread offering with his staff, and fire springs up from the rock to consume it entirely. The fire confirmed God’s call to Gideon and his acceptance of the sign.

در قربانیِ جدعون در داوران ۶:۲۱، فرشتهٔ خداوند با عصای خود قربانیِ گوشت و نانِ فطیرِ جدعون را لمس کرد، و آتش از صخره برآمد تا آن را به تمامی بسوزاند. این آتش دعوتِ خدا خطاب به جدعون و پذیرشِ آن نشانه از سوی او را تأیید کرد.

> And he said unto him, If now I have found grace in thy sight, then shew me a sign that thou talkest with me. Depart not hence, I pray thee, until I come unto thee, and bring forth my present, and set it before thee. And he said, I will tarry until thou come again. And Gideon went in, and made ready a kid, and unleavened cakes of an ephah of flour: the flesh he put in a basket, and he put the broth in a pot, and brought it out unto him under the oak, and presented it. And the angel of God said unto him, Take the flesh and the unleavened cakes, and lay them upon this rock, and pour out the broth. And he did so. Then the angel of the Lord put forth the end of the staff that was in his hand, and touched the flesh and the unleavened cakes; and there rose up fire out of the rock, and consumed the flesh and the unleavened cakes. Then the angel of the Lord departed out of his sight. And when Gideon perceived that he was an angel of the Lord, Gideon said, Alas, O Lord God! for because I have seen an angel of the Lord face to face. Judges 6:17–22.

> و او بدو گفت: اگر اکنون در نظر تو فیض یافته‌ام، آنگاه نشانه‌ای به من بنما که تو با من سخن می‌گویی. از اینجا دور مشو، التماس می‌کنم، تا نزد تو بازآیم و هدیهٔ خویش را بیاورم و در حضور تو بگذارم. و او گفت: تا بازگشت تو انتظار خواهم کشید. و جدعون به درون رفت و بزغاله‌ای را آماده کرد و از یک ایفه آرد، نان‌های فطیر ساخت؛ گوشت را در سبدی نهاد و مرق را در دیگی ریخت و آنها را زیر آن بلوط نزد او آورد و تقدیم کرد. و فرشتهٔ خدا به او گفت: گوشت و نان‌های فطیر را برگیر و بر این صخره بگذار و مرق را بریز. و او چنین کرد. آنگاه فرشتهٔ خداوند سرِ عصایی را که در دست داشت پیش آورد و گوشت و نان‌های فطیر را لمس کرد؛ و آتشی از صخره برآمد و گوشت و نان‌های فطیر را سوزانید. سپس فرشتهٔ خداوند از نظر او ناپدید شد. و چون جدعون دریافت که او فرشتهٔ خداوند است، جدعون گفت: آه، ای خداوند خدا! زیرا که فرشتهٔ خداوند را رو در رو دیده‌ام. داوران 6:17-22.

The angel appeared to Gideon in the first verse of the chapter and called Gideon, “a mighty man of valor” and Gideon asked for a sign to prove that claim. Then Gideon asks the angel to tarry, and the angel that tarries in prophecy is the second angel. After the tarrying time had ended, Gideon sets forth an offering and fire consumes the offering. Gideon is at the ninth hour for Elijah was the evening offering, and the ninth hour is the Sunday law when the Pentecostal tongues of fire align. Gideon represents a class that sees the Lord face to face, which is what happened to Daniel in chapter ten. When Gideon saw the fire consume the offering, he then realized that he had been interacting with the Lord, who he had seen face to face.

فرشته در آیهٔ نخستِ فصل بر جدعون ظاهر شد و او را «مردی دلاور و نیرومند» خواند، و جدعون برای اثبات آن ادعا نشانه‌ای درخواست کرد. سپس جدعون از فرشته می‌خواهد درنگ کند، و فرشته‌ای که در نبوت درنگ می‌کند، فرشتهٔ دوم است. پس از آن‌که زمانِ درنگ به پایان رسید، جدعون قربانی‌ای تقدیم کرد و آتش آن قربانی را فروبلعید. جدعون در ساعت نهم قرار دارد، زیرا ایلیا قربانیِ شامگاهی بود، و ساعت نهم همان قانونِ یکشنبه است، هنگامی که زبان‌های آتشِ پنتیکاست هم‌راستا می‌گردند. جدعون نمایندهٔ طبقه‌ای است که خداوند را رو در رو می‌بینند، و این همان است که در فصلِ ده برای دانیال رخ داد. وقتی جدعون دید که آتش قربانی را فروبلعید، آنگاه دریافت که با خداوند مواجه بوده است؛ همان که او را رو در رو دیده بود.

Gideon awakens to this reality when the miracle of fire confirms the sign, and the sign was Gideon, the mighty man of God and the army of 300 priests, who all had Habakkuk’s 300 tables in their hands. The sign, or ensign is Gideon himself, and the army of three hundred, that is also Ezekiel’s mighty army–that stands up in chapter thirty-seven.

جدعون هنگامی که معجزۀ آتش نشانه را تصدیق می‌کند، به این واقعیت بیدار می‌شود؛ و آن نشانه خودِ جدعون، مردِ نیرومندِ خدا، و نیز لشکرِ سیصد کاهن بود که همگی سیصد لوحِ حبقوق را در دست داشتند. این نشانه، یا رایَت، خودِ جدعون است، و سپاهِ سیصدنفره، همان لشکرِ نیرومندِ حزقیال نیز هست—لشکری که در بابِ سی‌وهفتم برمی‌خیزد.

When the tabernacle was dedicated in Leviticus 9:23, 24, after Aaron’s first offerings as high priest, fire comes out from before the Lord and consumes the burnt offering and fat on the altar. The people shout and fall on their faces in awe. This must, line upon line, align with Elijah’s fire.

در لاویان ۹:۲۳ و ۲۴، هنگامی که خیمهٔ اجتماع تقدیس شد، پس از نخستین قربانی‌های هارون به‌عنوان کاهن اعظم، آتش از نزد خداوند بیرون آمد و قربانیِ سوختنی و پیه را که بر مذبح بود، سوزانید. قوم فریاد برآوردند و با خشیت بر روی خود به خاک افتادند. این امر باید، سطر به سطر، با آتشِ ایلیا منطبق باشد.

Ezra’s ninth hour prayer for the separation of wheat and tares, which occurs at the Sunday law, is fulfilled then when the church militant transforms into the church triumphant. It must align with Gideon’s fire as well. The consuming fire upon Aaron’s first offering, that was made after seven days of consecration on the eighth day, returned on the same day, and destroyed Aaron’s two wicked sons. When the Holy Spirit is poured out without measure at the ninth hour, at the Sunday law, there will be a separation of two classes of priests, and the church triumphant will begin the work represented by the white horse of Ephesus, that goes forth conquering and to conquer. The anointing of the church triumphant finds a second witness in Solomon’s temple.

دعای عزرا در ساعت نهم برای جداسازیِ گندم و زوان، که در هنگام قانون یکشنبه رخ می‌دهد، آنگاه تحقق می‌یابد که کلیسای مجاهد به کلیسای ظفرمند مبدّل می‌گردد. این امر همچنین باید با آتشِ جدعون مطابقت داشته باشد. آتشِ فروبرنده‌ای که بر نخستین قربانیِ هارون فرود آمد، که پس از هفت روز تقدیس در روز هشتم تقدیم شده بود، در همان روز بازگشت و دو پسر شریر هارون را هلاک ساخت. هنگامی که روح‌القدس در ساعت نهم، در هنگام قانون یکشنبه، بی‌پیمانه افاضه گردد، جداییِ دو طبقه از کاهنان روی خواهد داد، و کلیسای ظفرمند کاری را که به‌وسیلهٔ اسب سفیدِ افسس نمایانده شده است، که بیرون می‌رود، فتح‌کنان و برای فتح، آغاز خواهد کرد. مسحِ کلیسای ظفرمند شاهدی ثانی در هیکل سلیمان می‌یابد.

Solomon’s temple dedication in 2 Chronicles 7:1–3, after Solomon’s prayer, fire came down from heaven and consumed the burnt offerings and sacrifices. The glory of the Lord filled the temple, leading the people to worship and declare God’s goodness and enduring mercy. At the Sunday law the church triumphant is lifted up above all the mountains as a crown and an ensign according to Zechariah and Isaiah. When the fire descended at Solomon’s dedication of the temple, the temple was filled with the glory of the Lord, symbolizing that the sounding of the seventh trumpet has finished its work upon God’s people and is about to finish that very work upon the eleventh-hour workers. The seventh trumpet represents the atonement, the combination of Divinity and humanity that occurs as Jesus lifts up His kingdom of glory. That fire which came down at Moses tabernacle and Solomon’s temple was also a fire of judgment for Aaron’s son, as it was for David.

در وقف معبد سلیمان در دوم تواریخ ۷:۱–۳، پس از دعای سلیمان، آتش از آسمان فرود آمد و قربانی‌های سوختنی و ذبایح را سوزانید. جلال خداوند معبد را پر کرد و قوم را بر آن داشت تا به پرستش درآیند و نیکویی خدا و رحمت پایندۀ او را اعلام کنند. در هنگام قانون یکشنبه، مطابق با زکریا و اشعیا، کلیسای ظفرمند چون تاج و رايت بر فراز همۀ کوه‌ها برافراشته می‌شود. هنگامی که در وقف معبد سلیمان آتش فرو آمد، معبد از جلال خداوند پر شد؛ این نماد آن است که به صدا درآمدن شیپور هفتم کار خود را در قوم خدا به انجام رسانیده و در آستانۀ به انجام رساندن همان کار در کارگران ساعت یازدهم است. شیپور هفتم نمایانگر کفّاره است، یعنی امتزاج الوهیت و انسانیت که رخ می‌دهد آنگاه که عیسی ملکوتِ جلال خویش را برمی‌افرازد. همان آتشی که بر خیمۀ اجتماعِ موسی و معبد سلیمان فرو آمد، برای پسرِ هارون نیز آتشِ داوری بود، همچنان‌که برای داود نیز چنین بود.

David’s offering on the threshing floor of Araunah/Ornan in 1 Chronicles 21:26, during the plague brought about by David’s census, was answered with fire from heaven on the altar, signaling acceptance and halting the plague. The plague of Laodicea is ended when the fire descends upon David’s offering to stay the plague of His dependence upon human strength and wisdom. The transition from human to Divine human is marked when the atonement is accomplished, and the church is lifted up as an ensign. At that point, in agreement with Solomon’s temple, the glory of the Lord filled the temple as Divinity is combined with humanity.

قربانیِ داوود در خرمن‌گاهِ ارونه/اورنان در اول تواریخ ۲۱:۲۶، در هنگام بلایی که از سرشماریِ داوود پدید آمده بود، با آتشی از آسمان بر مذبح پاسخ یافت، که نشانۀ پذیرش بود و آن بلا را متوقف ساخت. بلای لاودکیه زمانی پایان می‌یابد که آتش بر قربانیِ داوود فرود آید تا بلای وابستگیِ او به قوت و حکمت انسانی را بازدارد. گذار از انسانی به انسانِ الهی زمانی مشخص می‌شود که کفاره به انجام رسد و کلیسا چون عَلَمی برافراشته گردد. در آن هنگام، مطابق با هیکلِ سلیمان، جلالِ خداوند هیکل را پر می‌سازد، آنگاه که الوهیت با انسانیت متحد می‌گردد.

We will continue our consideration of the period of the Midnight Cry as represented by the third and ninth hours in the next article.

در نوشتار بعدی، بررسیِ دورهٔ فریاد نیمه‌شب را، چنان‌که به‌واسطهٔ ساعات سوم و نهم بازنمایی شده است، ادامه خواهیم داد.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him.

> و پس از شش روز، عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا برادرش را برگرفت و ایشان را به بالای کوهی بلند به خلوت برد؛ و در برابر ایشان متجلّی شد، و چهره‌اش همچون خورشید درخشید، و جامه‌هایش سفید چون نور بود. و اینک، موسی و الیاس بر ایشان ظاهر شدند که با او سخن می‌گفتند.

> Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him.

> آنگاه پطرس پاسخ داد و به عیسی گفت: خداوندا، نیکوست که ما در اینجا باشیم؛ اگر بخواهی، در اینجا سه خیمه برافرازیم: یکی برای تو، یکی برای موسی و یکی برای ایلیا. هنوز سخن می‌گفت که ناگاه ابری درخشان بر ایشان سایه افکند؛ و اینک ندایی از آن ابر برآمد که می‌گفت: این است پسر محبوب من که از او خشنودم؛ به او گوش فرا دهید.

> And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.

> و چون شاگردان آن را شنیدند، به رو افتادند و سخت هراسان شدند. و عیسی پیش آمده ایشان را لمس کرد و گفت: برخیزید و مترسید.

> And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. Matthew 17:1–9.

> و چون چشمان خود را بالا گرفتند، هیچ‌کس را ندیدند، جز عیسیِ تنها. و چون از کوه فرود می‌آمدند، عیسی ایشان را امر فرمود و گفت: «این رؤیا را تا هنگامی که پسر انسان بار دیگر از مردگان برخیزد، به هیچ‌کس نگویید.» متی ۱۷:۱-۹

Back to Articles