Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Three

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره چهل‌وسوم

Number Forty-Three

شمارهٔ چهل‌وسه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 9, 2026

Formats

PDF
Word

A symbol of the eighty human priests combined with the Divine High Priest is the number “81,” which is where we find Miller’s Dream in the book Early Writings. In Revelation “81” we find that when the very last seal is removed, there is silence in heaven for half an hour. Habakkuk 2:20 says that all the earth should keep quiet when the Lord is in His holy temple.

نمادِ ترکیبِ هشتاد کاهنِ انسانی با کاهنِ اعظمِ الهی، عددِ «۸۱» است؛ همان‌جایی که در کتاب «نوشته‌های اولیه» خوابِ میلر را می‌یابیم. در مکاشفهٔ «۸۱» می‌یابیم که چون واپسین مُهر برداشته شود، در آسمان برای نیم ساعت سکوت برقرار می‌گردد. حبقوق ۲:۲۰ می‌گوید که همهٔ زمین باید خاموش بماند، هنگامی که خداوند در هیکلِ مقدّسِ خویش است.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. Revelation 8:1.

> و هنگامی که مُهر هفتم را گشود، در آسمان سکوتی برای مدتی قریب به نیم ساعت برقرار شد. مکاشفه ۸:۱

The removing of the seventh seal takes place in the thirty days, for it is the final seal. On December 31, 2023, Ezekiel’s bones began the resurrection process. Christ then began to teach for forty days. That date marked the end of the 1,260 days since the disappointment of July 18, 2020, and John informs us in Revelation eleven that we are to measure the temple, but leave off the courtyard. The courtyard ends at the end of the scattering, for John informs us 1,260 is given to the Gentiles who are the courtyard. When measuring, that history is to be left off.

گشوده شدن مُهر هفتم در آن سی روز رخ می‌دهد، زیرا آخرین مُهر است. در 31 دسامبر 2023، فرایند رستاخیزِ استخوان‌های حزقیال آغاز شد. آنگاه مسیح به مدت چهل روز به تعلیم پرداخت. آن تاریخ نشانگر پایانِ 1,260 روز از زمان ناکامیِ 18 ژوئیه 2020 بود، و یوحنا در مکاشفه باب یازدهم به ما اطلاع می‌دهد که باید هیکل را اندازه‌گیری کنیم، اما صحن را کنار بگذاریم. صحن با پایانِ پراکندگی خاتمه می‌یابد، زیرا یوحنا به ما خبر می‌دهد که 1,260 روز به امّت‌ها، که همان صحن‌اند، داده شده است. هنگام اندازه‌گیری، آن برههٔ تاریخی باید مستثنا گردد.

When Miller awakens and sees the dirt brush man, the room is empty, and as he raises his voice, Miller is still in the wilderness. From the history of the resurrection until just before the Sunday law, Christ is raising the temple of the one hundred and forty-four thousand, as He did in the forty-six years from 1798 unto 1844.

وقتی میلر بیدار می‌شود و مردِ جاروی گرد و خاک را می‌بیند، اتاق خالی است، و چون صدای خود را بلند می‌کند، میلر همچنان در بیابان است. از تاریخِ رستاخیز تا اندکی پیش از قانونِ یکشنبه، مسیح در حالِ برپا ساختنِ هیکلِ یکصد و چهل‌وچهار هزار است، چنان‌که در چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، چنین کرد.

When He begins to teach, He is working in His temple, especially during the thirty days. The angels then keep silent for thirty minutes, while He teaches His priests of three hundred Millerite preachers, or His army of Gideon’s three hundred, or while He publishes the three hundred 1843 charts; and He does all this during the thirty days from the end of the unleavened bread, unto the message of the trumpets. He is sweeping the floor of Miller’s room, but it is His floor, so Miller’s room is His temple. He is finishing the work of blotting out either the sins or the names of those who were called as candidates to be among the one hundred and forty-four thousand.

هنگامی که تعلیمش را آغاز می‌کند، او در هیکلِ خویش مشغولِ کار است، به‌ویژه در آن سی روز. آنگاه فرشتگان برای سی دقیقه خاموش می‌مانند، در حالی که او به کاهنانِ خویش ـ که همان سیصد واعظِ پیروِ میلرند ـ تعلیم می‌دهد، یا سپاهِ او که همان سیصد نفرِ جدعون‌اند، یا در حالی که سیصد نمودارِ ۱۸۴۳ را منتشر می‌کند؛ و او همهٔ اینها را در طی آن سی روز، از پایانِ عیدِ فطیر تا پیغامِ شیپورها، به انجام می‌رساند. او در حال جارو کردنِ کفِ اتاقِ میلر است، اما آن کف از آنِ اوست؛ پس اتاقِ میلر هیکلِ اوست. او در حال به پایان رساندنِ کارِ محوِ گناهان یا نام‌های کسانی است که به‌عنوانِ نامزد برای قرار گرفتن در زمرهٔ یکصد و چهل و چهار هزار فراخوانده شده بودند.

The trumpet message that comes five days before the ascension and ten days before judgment is the litmus test. What happens in the thirty minutes that heaven is quiet, or the thirty days of Christ teaching the priests has already produced two classes when the seal is impressed during the three steps of the trumpet, ascension and judgment. It is simple to see.

پیامِ شیپور که پنج روز پیش از صعود و ده روز پیش از داوری می‌آید، سنگِ محک است. آنچه در سی دقیقهٔ سکوتِ آسمان رخ می‌دهد، یا در سی روزِ تعلیمِ کاهنان به‌دستِ مسیح، به هنگام زده‌شدنِ مُهر در طی سه مرحلهٔ شیپور، صعود و داوری، پیشاپیش دو گروه را پدید آورده است. دیدنِ این امر ساده است.

If you come to the point where you are to sound the message of the trumpet, and refuse to sound the message—you fail.

اگر به نقطه‌ای برسید که می‌بایست بانگِ پیامِ کرنا را برآورید و از برآوردنِ آن بانگ سر باز زنید، ناکام می‌مانید.

The three steps of ‘trumpet, ascension and judgment’ are one waymark in three steps, just as in the beginning of the history where one waymark was represented with the ‘death, burial and resurrection.’ The three step test at the end is the litmus test that precedes by five days the Pentecostal Sunday law.

سه گامِ «نفخِ صور، صعود و داوری»، همان یک نشانهٔ راه‌اند که در سه گام پدیدار می‌شود؛ چنان‌که در آغازِ تاریخ نیز یک نشانهٔ راه با «مرگ، تدفین و قیام» نمایانده شد. آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ پایان، محکی تعیین‌کننده است که پنج روز پیش از قانونِ یکشنبهٔ پنتیکاستی رخ می‌دهد.

Five days after the resurrection the end of the feast of unleavened bread arrives, and that holy convocation marks the first and foundational test of 2024. Are you going to eat the Bread of Heaven or the bread of human reasoning? That test arrived in 2024, and it had been typified by the foundational rebellion of Adam and Eve, Nimrod, Aaron, Jeroboam, Korah and his rebels, the Protestants of Millerite history, the alpha rebellion of John Harvey Kellogg, the rebellion of 1888 and of course the rebellion of 9/11. The foundational rebellion of Cain, conveys the issue of jealousy against your brother, all down the line of foundational rebellions.

پنج روز پس از رستاخیز، پایانِ عیدِ فطیر فرا می‌رسد، و آن مجمعِ مقدّس نشانهٔ نخستین و بنیادینِ آزمونِ سالِ ۲۰۲۴ است. آیا نانِ آسمان را خواهید خورد یا نانِ استدلالِ بشری را؟ آن آزمون در ۲۰۲۴ فرا رسید، و پیش‌تر به‌گونه‌ای نمونه‌وار به‌وسیلهٔ طغیانِ بنیادینِ آدم و حوا، نمرود، هارون، یربعام، قورح و یاغیانِ او، پروتستان‌های تاریخِ میلریتی، طغیانِ آلفای جان هاروی کلاگ، طغیانِ ۱۸۸۸ و البته طغیانِ ۱۱ سپتامبر، به تصویر کشیده شده بود. طغیانِ بنیادینِ قابیل، حاکی از مسئلهٔ حسد نسبت به برادرت است، و این مضمون در سراسر سلسلهٔ طغیان‌های بنیادین امتداد می‌یابد.

All the illustrations of foundational rebellion are rebellion against God, but some; such as the rebels of 1888, and the rebels of Korah, include the fact that the chosen messenger is part of the test. The rejection of Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision in Daniel 11:14, is a rejection of both the message and the messenger. The test is foundational for not only did Father Miller identify the robbers of verse fourteen as Rome, but also Miller’s son.

همهٔ نمونه‌های تمردِ بنیادین، تمرد بر ضدّ خدا هستند؛ امّا برخی، مانند شورشیانِ سال ۱۸۸۸ و شورشیانِ قورح، متضمّنِ این حقیقت‌اند که پیام‌آورِ برگزیده جزئی از آزمون است. ردّ تشخیصِ میلر مبنی بر اینکه این روم است که در دانیال ۱۱:۱۴ رؤیا را استوار می‌کند، ردّ هم پیام و هم پیام‌آور است. این آزمون بنیادین است، زیرا نه تنها میلرِ پدر غارتگرانِ مذکور در آیهٔ چهاردهم را روم شناسایی کرد، بلکه میلرِ پسر نیز چنین کرد.

Five days after the resurrection of December 31, 2023, Miller’s preparatory teaching ministry was taken over by the One who followed after John. For thirty days special instruction to the worshippers in the temple would be given “face to face” by Christ. That preparation was to prepare a priesthood of 80, to proclaim the warning message of the feast of trumpets.

پنج روز پس از رستاخیزِ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، خدمتِ تعلیمیِ تدارکیِ میلر به دست آن که پس از یوحنا آمد بر عهده گرفته شد. برای سی روز، تعلیماتِ ویژه‌ای به پرستندگانِ در هیکل، از سوی مسیح، «رو در رو» اعطا می‌شد. آن تدارک بدین منظور بود که کهانتی هشتادنفری مهیّا گردد تا پیامِ هشدارآمیزِ عیدِ شیپورها را اعلام کند.

That preparation of thirty days consists of a foundational first test in the beginning and a second temple test at the ending. The second temple test is finished before the trumpets are blown, and this detail is therefore represented in Miller’s dream when Christ cast the jewels into the casket. It is after He does this, that He invites Miller to “come and see.” It is from the trumpet warning, to the ascension unto judgment that the ensign is lifted up in advance of the Sunday law. The jewels are all in the temple, before Miller is called to “come and see,” and it is when the two witnesses are lifted up in the clouds, that their enemies behold them.

آن آمادگیِ سی‌روزه، در آغاز مشتمل است بر یک آزمونِ نخستینِ بنیادین و در پایان بر یک آزمونِ دومِ هیکل. آزمونِ دومِ هیکل، پیش از آن‌که کرناها نواخته شوند، به پایان می‌رسد؛ و بدین‌سان این نکته در رؤیای میلر بازنموده شده است، آنگاه که مسیح گوهرها را درون صندوقچه افکند. و پس از این کار است که او میلر را به «بیا و ببین» فرامی‌خوانَد. در فاصله‌ی میان هشدارِ کرناها تا صعود به‌سوی داوری است که آن علم، پیش از قانونِ یکشنبه، برافراشته می‌شود. همه‌ی گوهرها، پیش از آن‌که میلر به «بیا و ببین» فراخوانده شود، در هیکل‌اند؛ و هنگامی که دو شاهد در ابرها بالا برده می‌شوند، دشمنان‌شان ایشان را می‌بینند.

Their prediction of an attack from Islam that failed in 2020, is to be repeated after it is corrected, as was the true Midnight Cry of Snow. Miller had an understanding that he identified as the Midnight Cry, but Samuel Snow corrected Miller’s Midnight Cry message, and for this reason, Snow’s Midnight Cry message is called the “true” Midnight Cry message in Millerite history. The message of the Midnight Cry is a message that has been corrected, and empowered by the correction.

پیشگویی آنان دربارهٔ حمله‌ای از جانب اسلام که در سال ۲۰۲۰ به وقوع نپیوست، بناست پس از تصحیح، تکرار شود؛ همان‌سان که در مورد فریاد نیمه‌شبِ حقیقیِ اسنو رخ داد. میلر فهمی داشت که آن را «فریاد نیمه‌شب» می‌نامید، اما ساموئل اسنو پیام فریاد نیمه‌شبِ میلر را تصحیح کرد و از این رو، پیام فریاد نیمه‌شبِ اسنو در تاریخ جنبش میلریتی «فریاد نیمه‌شبِ حقیقی» نامیده می‌شود. پیام فریاد نیمه‌شب، پیامی است که تصحیح شده و به‌واسطه همان تصحیح قوّت یافته است.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> ناامیدان از کتاب مقدس دریافتند که در زمان تأخیر هستند و باید با شکیبایی منتظر تحقق رویا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۳ در پیِ خداوند خود باشند، آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۴ چشم‌به‌راه او باشند. نوشته‌های نخستین، ۲۴۷.

The phenomenon occurred at the end of the period of 1840 to 1844, and it also occurred at the beginning. Josiah Litch predicted a fulfillment of Islam in 1840. He put his prediction into the public record in 1838, and then corrected it ten days before August 11, 1840. The corrected prediction fulfillment empowered the first angel’s message. The second message was empowered by the corrected message of the Midnight Cry. Two witnesses from one history that are an alpha witness and an omega witness. Together they identify the empowerment of a message based upon the correction of a previous message.

این پدیده در پایانِ دورهٔ 1840 تا 1844 رخ داد، و در آغازِ همان دوره نیز پدید آمد. جوزیا لیچ در سال 1840 تحققی را در ارتباط با اسلام پیش‌بینی کرد. او پیش‌بینی خود را در سال 1838 در سوابق عمومی ثبت کرد و سپس ده روز پیش از 11 اوت 1840 آن را تصحیح نمود. تحققِ پیش‌بینیِ تصحیح‌شده به پیامِ فرشتهٔ نخست قدرت بخشید. پیامِ دوم به‌وسیلهٔ پیامِ تصحیح‌شدهٔ فریادِ نیمه‌شب قدرت یافت. دو شاهد از یک تاریخ‌اند که یکی شاهدِ آلفاست و دیگری شاهدِ امگا. آنان با هم قدرت‌یافتنِ پیامی را که بر تصحیحِ پیامی پیشین مبتنی است، مشخص می‌کنند.

The alpha identifies a prophecy of Islam and the omega identifies a prophecy of a shut door. Line upon line, Islam in 1840 and the shut door in 1844, identifies Islam and a shut door as the message of the Midnight Cry. At the beginning of the message Islam is loosed, as in Christ’s triumphal entry. At that point the door is closed in the parable of the ten virgins, as the door is closed upon the judgment of the house of God. At the conclusion of the message, Islam strikes again as the door is closed upon the United States.

آلفا نشانگرِ نبوتی دربارهٔ اسلام است و اُمگا نشانگرِ نبوتی دربارهٔ درِ بسته است. مطابق اصل «خط بر خط»، اسلامِ ۱۸۴۰ و درِ بستهٔ ۱۸۴۴، اسلام و درِ بسته را به‌عنوان پیامِ فریادِ نیمه‌شب معرّفی می‌کنند. در آغازِ پیام، اسلام از بند رها می‌شود، همچون در ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح. در آن مقطع، درِ مَثَلِ ده باکره بسته می‌شود، چنان‌که در بر داوریِ خانهٔ خدا بسته می‌شود. در پایانِ پیام، اسلام بار دیگر ضربه می‌زند، در حالی که در بر ایالات متحده بسته می‌شود.

It is important to see that the line produced by Leviticus twenty-three identifies the three steps of Passover at the beginning and the three steps of the priests at the end. The priests are lifted up as an offering at the Sunday law, but they are purified before that event. When they are lifted up, they are the ensign, and when Christ was lifted up in the three steps at the beginning of the line, He drew all the world unto Himself. The lifting up of the one hundred and forty-four thousand is the end of the line that began with the lifting up of Christ. In both the beginning and ending one waymark of three steps are identified.

مهم است دریابیم که خطّی که از لاویان باب بیست‌وسه حاصل می‌شود، سه گامِ عیدِ فِصْح را در آغاز و سه گامِ کاهنان را در پایان معیّن می‌سازد. کاهنان در هنگام قانون یکشنبه به‌منزلهٔ قربانی برافراشته می‌شوند، لیکن پیش از آن واقعه تطهیر می‌گردند. آنگاه که برافراشته می‌شوند، آنان رایت‌اند، و چون مسیح در سه گامِ آغازینِ آن خط برافراشته شد، همهٔ جهان را به سوی خویش کشید. برافراشته‌شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، پایانِ آن خط است که با برافراشته‌شدنِ مسیح آغاز شد. در هر دو، در آغاز و در انجام، یک نشانهٔ راهِ سه‌مرحله‌ای شناسایی می‌شود.

Three steps at the beginning that are followed by five days, and three steps at the ending that are followed by five days. From that point on, the story is about the great multitude, for the priesthood has been established as the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The seven days of Tabernacles is a period for the Gentiles. If we leave off the time of the Gentiles that begins at the Sunday law, and leave off the three and a half days that ended in 2023, we have the temple of the one hundred and forty-four thousand represented within the fifty days of the Pentecostal season from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law.

سه گام در آغاز که پس از آن پنج روز می‌آید، و سه گام در انجام که پس از آن پنج روز می‌آید. از آن نقطه به بعد، روایت دربارهٔ جماعتِ عظیم است، زیرا کهنوت به‌منزلهٔ رایتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار استوار گشته است. هفت روزِ عیدِ خیمه‌ها دوره‌ای برای امّت‌هاست. اگر زمانِ امّت‌ها را که از قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود کنار بگذاریم، و نیز سه‌ونیم روزی را که در ۲۰۲۳ پایان یافت، آنگاه هیکلِ یک‌صد و چهل و چهار هزار در درونِ پنجاه روزِ فصلِ پنتیکاست، از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرامی‌رسد، بازنموده می‌شود.

Five days from the resurrection for the virgins, thirty days that follow for the priests. Then five days of a trumpet message from the virgins, ending with their ascension when the forty days concludes, followed by five days unto judgment, followed by five days to the Sunday law. As a symbol of the virgins, the number “5” sets forth the footsteps of the one hundred and forty-four thousand, who are virgins and who are also priests.

پنج روز از رستاخیز برای دوشیزگان، و سی روزِ متعاقب برای کاهنان. سپس پنج روزِ ندای شیپور از سوی دوشیزگان، که با صعودِ ایشان، آنگاه که چهل روز به پایان می‌رسد، خاتمه می‌یابد؛ و پس از آن پنج روز تا داوری، و پس از آن پنج روز تا قانون یکشنبه. به‌مثابه نمادِ دوشیزگان، عدد «۵» گام‌های یکصد و چهل و چهار هزار را می‌نمایاند؛ آنان که دوشیزگان‌اند و نیز کاهنان‌اند.

During the thirty days of teaching, the final and seventh seal is removed, and it is in that period that Miller sees the jewels being restored. “Come and see” is a symbol based upon the first four seals, so when the seventh seal was opened, Miller was told to “come and see,” but the angels in heaven all just watch on in silence. Miller’s dream is identifying the sealing of the jewels who are the one hundred and forty-four thousand, while also identifying the jewels that are the message of the Midnight Cry. That message conveys the power to the virgins that accomplishes the sealing, and the dirt brush man identifies the One who controls both the messengers and the message.

در طی سی روز تعلیم، مهر نهایی و هفتم گشوده می‌شود، و در همان دوره است که میلر بازآورده شدنِ جواهر را می‌بیند. «بیا و ببین» نمادی است مبتنی بر چهار مهر نخست؛ ازاین‌رو، هنگامی که مهر هفتم گشوده شد، به میلر گفته شد: «بیا و ببین»، اما فرشتگانِ آسمان همگی در سکوت تنها نظاره می‌کنند. رؤیای میلر، مهر شدنِ جواهر—که همان یکصد و چهل و چهار هزارند—را شناسایی می‌کند، و نیز جواهری را که پیامِ فریادِ نیم‌شب را تشکیل می‌دهند، مشخص می‌سازد. آن پیام نیرویی را به باکره‌ها منتقل می‌کند که مهرگذاری را به انجام می‌رساند، و مردِ جاروی خاک آن یگانه را که هم بر فرستادگان و هم بر پیام اختیار دارد، معرفی می‌کند.

2024 represents the foundational test, and now in 2026 the temple test has arrived. We are now in the thirty-day period where Christ is teaching, and to not recognize this fact is fatal.

سال ۲۰۲۴ نمایانگرِ آزمونِ بنیادین است، و اکنون در سال ۲۰۲۶ آزمونِ هیکل فرارسیده است. اکنون در دورهٔ سی‌روزه‌ای هستیم که در آن مسیح تعلیم می‌دهد، و نشناختنِ این واقعیت مهلک است.

Recognizing the message and the messenger was an element of the foundational test represented by Rome establishing the vision, and is an element of the story of Elijah and Ahab.

شناختِ پیام و پیام‌آور، یکی از عناصرِ آزمونِ بنیادینی بود که در استقرارِ رؤیا از سوی روم بازنموده می‌شد، و نیز یکی از عناصرِ داستانِ ایلیا و اَخاب است.

> And in the thirty and eighth year of Asa king of Judah began Ahab the son of Omri to reign over Israel: and Ahab the son of Omri reigned over Israel in Samaria twenty and two years. And Ahab the son of Omri did evil in the sight of the Lord above all that were before him. And it came to pass, as if it had been a light thing for him to walk in the sins of Jeroboam the son of Nebat, that he took to wife Jezebel the daughter of Ethbaal king of the Zidonians, and went and served Baal, and worshipped him. And he reared up an altar for Baal in the house of Baal, which he had built in Samaria. And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:29–17:1.

> و در سال سی و هشتمِ آسا، پادشاهِ یهودا، آخاب پسرِ عمری بر اسرائیل آغاز به پادشاهی کرد؛ و آخاب پسرِ عمری در سامره بر اسرائیل بیست و دو سال سلطنت نمود. و آخاب پسرِ عمری در نظرِ یهوه، بیش از همۀ آنان که پیش از او بودند، بدی کرد. و چنین شد که گویی برای او کارِ سبکی بود که در گناهانِ یربعام پسرِ نباط سلوک کند، زیرا ایزابل دخترِ اِتبَعَل، پادشاهِ صیدونیان را به زنی گرفت و رفته، بعل را خدمت کرد و او را پرستید. و برای بعل در خانۀ بعل، که در سامره بنا کرده بود، قربانگاهی برافراشت. و آخاب اُشیره‌ای نیز برپا کرد؛ و آخاب بیش از همۀ پادشاهانِ اسرائیل که پیش از او بودند، یهوه، خدایِ اسرائیل را به خشم آورد. در ایامِ او، حئیلِ بیت‌ئیلی اَریحا را بنا کرد: بنیادِ آن را به بهایِ اَبیرام، نخست‌زادۀ خویش نهاد، و دروازه‌هایش را به بهایِ سِگوب، کوچک‌ترینِ پسرش برپا ساخت، بر وفقِ کلامِ یهوه که آن را به زبانِ یوشع پسرِ نون گفته بود. و ایلیّایِ تشبی، از ساکنانِ جلعاد، به آخاب گفت: «به حیاتِ یهوه، خدایِ اسرائیل، که در حضورِ او ایستاده‌ام، در این سال‌ها جز به کلامِ من نه شبنم خواهد بود و نه باران.» اول پادشاهان ۱۶:۲۹-۱۷:۱

The numbers associated with Ahab add to the context of the passage. “Thirty-eight” represents a “rising up.” Israel was commanded to “rise up” and enter the Promised Land in the thirty-eighth year.

اعدادی که با اخآب پیوند دارند به سیاق این بخش می‌افزایند. «سی‌وهشت» نمایانگرِ «برخاستن» است. به اسرائیل فرمان داده شد که در سالِ سی‌وهشتم «برخیزد» و به سرزمینِ موعود وارد شود.

> Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

> اکنون برخیزید، گفتم، و از نهر زرِد بگذرید. و ما از نهر زرِد گذشتیم. و مدتی که از قادش‌برنیع بیرون آمدیم تا از نهر زرِد گذشتیم، سی و هشت سال بود؛ تا آنکه تمامی آن نسلِ مردان جنگی، چنان‌که خداوند به ایشان سوگند یاد کرده بود، از میان اردوگاه برکنده شد. تثنیه ۲:۱۳، ۱۴

Jesus healed the crippled man who was thirty-eight years old when He told him to “rise.”

عیسی مردِ مفلوجِ سی‌وهشت‌ساله را، هنگامی که به او فرمود: «برخیز»، شفا داد.

> And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:5–9.

> و در آنجا مردی بود که سی‌وهشت سال دچار بیماری بود. چون عیسی او را دید که خوابیده است و دانست که مدت درازی است در آن حال بوده، بدو گفت: آیا می‌خواهی شفا یابی؟ آن مرد ناتوان بدو پاسخ داد: ای آقا، کسی را ندارم که چون آب به حرکت می‌آید، مرا در حوض بگذارد؛ لیکن تا من برسم، دیگری پیش از من داخل می‌شود. عیسی بدو گفت: برخیز، بستر خود را بردار و راه برو. و در همان دم آن مرد شفا یافت و بستر خود را برداشت و راه رفت؛ و همان روز، روزِ سبت بود. یوحنا ۵:۵–۹.

Josiah Litch made a prediction in 1838, that he fine-tuned in 1840. The thirty-eighth year Moses references in Deuteronomy, was also the fortieth year. Josiah Litch’s two-step process paralleled the two-step revival of his namesake, king Josiah. The numbers of 38 and 40 in relation to one another, represent a rising up, which is what happens to the two witnesses when they are lifted up into the clouds.

یوشیا لیچ در سال ۱۸۳۸ پیشگویی‌ای کرد که آن را در سال ۱۸۴۰ تنقیح نمود. سال سی‌وهشتمی که موسی در سفر تثنیه بدان اشاره می‌کند، همان سال چهلم نیز بود. فرایند دو مرحله‌ای یوشیا لیچ با احیای دو مرحله‌ای همنامش، پادشاه یوشیا، موازات داشت. اعداد ۳۸ و ۴۰ در نسبت با یکدیگر، دلالت بر برخاستن دارند؛ و این همان امری است که بر دو شاهد واقع می‌شود، آنگاه که به میان ابرها برکشیده می‌شوند.

With Litch, the lifting up was accomplished by the message of Islam of the second woe. The lifting up that is marked by Christ’s ascension, comes after the trumpet message of Islam. Those first two steps of the waymark of trumpet, ascension and judgment was typified by Litch, whose two steps were typified by king Josiah’s two step revival and reformation. In Deuteronomy the command was to rise up and go into the Promised Land, and the lifting up of the ensign at the Sunday law is the identical promise.

در مورد لیچ، برافراشتن به‌وسیلهٔ پیامِ اسلامِ مربوط به وای دوم به انجام رسید. آن برافراشتنی که با عروجِ مسیح مشخص می‌گردد، پس از پیامِ کرنا دربارۀ اسلام می‌آید. آن دو گام نخست از نشانۀ راهِ کرنا، عروج و داوری به‌وسیلهٔ لیچ تمثیل یافته بود؛ و دو گامِ او نیز به‌نوبۀ خود به‌وسیلهٔ احیا و اصلاحِ دو مرحله‌ایِ پادشاه یوشیا تمثیل شد. در تثنیه فرمان این بود که برخیزید و به سرزمینِ موعود داخل شوید، و برافراشتنِ رایت در هنگامِ قانونِ یکشنبه همان وعده بعینه است.

Ahab reigned twenty-two years, thus he reigns during the period when Divinity is combined with humanity, which is the period of thirty days that precedes the trumpet message. Ahab is Trump, who will marry Jezebel in the very near future. In the period of Trump, only Elijah has a message of rain. This fact is foundational, for the movement of the one hundred and forty-four thousand is the movement of the methodology of line upon line; and that methodology is based upon the foundational truth that the reform movement of the one hundred and forty-four thousand has been typified by every reform movement of sacred history. In each of those movements the leaders were part of the testing process. Every time.

آخاب بیست‌ودو سال سلطنت کرد؛ از این‌رو، او در دوره‌ای سلطنت می‌کند که در آن الوهیت با انسانیت متحد می‌گردد، یعنی همان دورهٔ سی‌روزه‌ای که بر پیامِ شیپور مقدّم است. آخاب همان ترامپ است که در آینده‌ای بسیار نزدیک با ایزابل ازدواج خواهد کرد. در دورهٔ ترامپ، تنها ایلیا حاملِ پیامِ باران است. این واقعیت بنیادین است، زیرا جنبشِ صد و چهل و چهار هزار، جنبشِ روش‌شناسیِ «خط بر خط» است؛ و آن روش‌شناسی بر این حقیقتِ بنیادین استوار است که نهضتِ اصلاحیِ صد و چهل و چهار هزار از سوی هر نهضتِ اصلاحیِ تاریخِ مقدس تمثیل شده است. در هر یک از آن نهضت‌ها، رهبران بخشی از فرایندِ آزمایش بودند. هر بار.

Ahab is the seventh king from Jeroboam, and we have repeatedly shown how Ahab is the state during the Sunday law crisis. We have shown how the Laodicean Seventh-day Adventist church rebuilt Jericho in 1863, costing the Whites their oldest and youngest sons, and typifying Jericho at the Sunday law. 1863 typifies the Sunday law.

آخاب هفتمین پادشاه پس از یربعام است، و ما بارها نشان داده‌ایم که آخاب در خلال بحران قانون یکشنبه نمایانگر دولت است. نشان داده‌ایم که کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکی در سال ۱۸۶۳ اریحا را دوباره بنا کرد و این امر برای خانوادهٔ وایت به بهای از دست دادن بزرگ‌ترین و کوچک‌ترین پسرانشان تمام شد و نمادِ اریحا در هنگام قانون یکشنبه بود. سال ۱۸۶۳ نمونهٔ قانون یکشنبه است.

The passage is full of symbolism identifying the period as the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and in that time period to reject Miller’s understanding of a truth that was placed upon Habakkuk’s 1843 table is foundational rebellion, that includes a disregard for God’s chosen messenger under the same pretext as Korah’s rebels and the rebels of 1888, who claimed that all the congregation is holy.

این فراز سرشار از نمادهاست که آن دوره را به‌منزلهٔ مهرشدنِ صد و چهل و چهار هزار معرفی می‌کند، و در همان دوره، ردّ فهمِ میلر از حقیقتی که بر لوحِ ۱۸۴۳ حبقوق نهاده شده بود، عصیانی بنیادین است که دربرگیرندۀ بی‌اعتنایی به فرستادۀ برگزیدۀ خداست، ذیل همان بهانه‌ای که شورشیانِ قورح و شورشیانِ ۱۸۸۸ مطرح کردند؛ همانان که مدّعی بودند تمامِ جماعت مقدّس‌اند.

We are now in the test of the temple when the windows of heaven are opened along with a dispensational door. The dispensational door marks the transition for the priests from Laodicea unto the priests of Philadelphia. It marks the separation of the counterfeit and true jewels of Miller’s dream. The windows identify a curse or a blessing. Malachi three, premises the test upon returning. Miller’s dream emphasizes the restoration of both the priesthood and the message. Revelation nineteen identifies the army of the Lord that is raised up when a prediction of a trumpet message of Islam is fulfilled.

اکنون در آزمونِ هیکل قرار داریم، زمانی که پنجره‌های آسمان به‌همراه درِ تدبیری گشوده می‌شوند. این درِ تدبیری، گذارِ کاهنان را از لاودکیه به کاهنانِ فیلادلفیه معیّن می‌سازد. این، جداییِ جواهراتِ جعلی و اصیلِ رؤیای میلر را معیّن می‌سازد. پنجره‌ها لعنت یا برکت را مشخص می‌کنند. ملاکی باب سوم، این آزمون را بر بازگشت بنا می‌نهد. رؤیای میلر بر اعادهٔ هر دو، هم کهانت و هم پیام، تأکید می‌کند. مکاشفه باب نوزدهم، لشکرِ خداوند را شناسایی می‌کند؛ لشکری که هنگامی برانگیخته می‌شود که پیش‌گوییِ یک پیامِ شیپوریِ اسلام تحقق یابد.

The test that precedes the litmus test of the trumpet message is the second and it is the temple test. Miller’s dream produces a doubling, that is always associated with the second test, for Miller’s dream uses jewels as both the messages and the messengers. The temple test involves the application of the line upon line methodology of the latter rain. It requires the priests to see the temple in the various lines of prophecy in order to align the messages. The dirt brush man’s larger casket is the temple of the one hundred and forty-four thousand, and Malachi’s storehouse is the same. The heart of the temple furnishing is the ark of the covenant, which the covering cherubim’s continually look to, thus emphasizing the focus of all holy beings. The holy in this history need to look unto the temple and gaze into the ark.

آزمونی که بر سنگِ محکِ پیامِ شیپور مقدّم است، دومین آزمون است، و آن همان آزمونِ هیکل می‌باشد. رؤیای میلر موجبِ تضاعفی می‌شود که همواره با آزمونِ دوم ملازمه دارد، زیرا در رؤیای میلر جواهرات هم پیام‌ها و هم پیام‌آوران‌اند. آزمونِ هیکل مستلزمِ به‌کاربستنِ روشِ «خط بر خطِ» بارانِ پسین است. این امر اقتضا می‌کند که کاهنان، در خطوطِ گوناگونِ نبوت، هیکل را ببینند تا پیام‌ها را هم‌تراز سازند. صندوقچهٔ بزرگ‌ترِ مردِ خاک‌روب، هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار است؛ و انبارِ ملاکی نیز همان است. قلبِ اثاثهٔ هیکل، تابوتِ عهد است؛ همان که کروبیانِ سایه‌گستر پیوسته بدان می‌نگرند و بدین‌سان کانونِ توجهِ همهٔ موجوداتِ مقدس را برجسته می‌سازند. مقدسان در این دوره از تاریخ باید به هیکل بنگرند و به درونِ تابوت چشم بدوزند.

The temple of the one hundred and forty-four thousand is the subject of Leviticus twenty-three and it presents a historical line that was fulfilled in the time of Christ with what Sister White calls “the Pentecostal season.” From the resurrection unto Pentecost, or from December 31, 2023 unto the Sunday law Leviticus twenty-three’s prophetic line represents the temple of the one hundred and forty-four thousand. That history begins with a waymark of three steps followed by five days and it ends with a waymark of three steps followed by five days. In the middle of the alpha and omega histories is the thirty days of sealing the priests. That overall line begins with the seventh-day Sabbath and ends with the seventh-year Sabbath. At this level the temple of the one hundred and forty-four thousand is the ark that will carry 8 souls to the earth made new, and it is also the ark of the covenant that is shadowed by two angels, just as the two Sabbaths shadow the temple of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand represented with the Pentecostal season.

هِیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار موضوعِ لاویان بابِ بیست‌وسوم است و خطّی تاریخی را ارائه می‌کند که در زمانِ مسیح با آنچه خواهر وایت آن را «موسمِ پنطیکاستی» می‌نامد تحقق یافت. از رستاخیز تا پنطیکاست، یا از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه، خطّ نبویِ لاویان بابِ بیست‌وسوم هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کند. آن تاریخ با نشانهٔ راهی سه‌مرحله‌ای آغاز می‌شود که پنج روز در پیِ آن است، و با نشانهٔ راهی سه‌مرحله‌ای که پنج روز در پیِ آن می‌آید پایان می‌پذیرد. در میانهٔ تواریخِ آلفا و امگا، سی روزِ مُهر کردنِ کاهنان قرار دارد. آن خطّ کلی با سبتِ روزِ هفتم آغاز می‌شود و با سبتِ سالِ هفتم پایان می‌یابد. در این سطح، هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار همان کشتی است که هشت نفس را به زمینِ نو شده حمل خواهد کرد، و نیز تابوتِ عهدی است که به‌وسیلهٔ دو فرشته مُظلّل است؛ همان‌گونه که آن دو سبت، بر هیکلِ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار—که با موسمِ پنطیکاستی نمایانده شده است—سایه می‌افکنند.

Leviticus twenty-three is about the priesthood of the one hundred and forty-four thousand during the final manifestation of the Pentecostal season that began at Christ’s resurrection and continued until fifty days later at the Day of Pentecost. The Pentecostal season is established when the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three is aligned with the last twenty-two verses. William Miller’s dream identifies that the jewels of God’s word are both the message and the messengers.

سفر لاویان، فصل بیست‌وسوم، دربارهٔ کهانتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است در خلالِ تجلّی نهاییِ دورهٔ پنطیکاست، دوره‌ای که با رستاخیزِ مسیح آغاز شد و تا پنجاه روز بعد، در روزِ پنطیکاست، ادامه یافت. دورهٔ پنطیکاست هنگامی تعیّن می‌یابد که بیست‌ودو آیهٔ نخستِ لاویانِ فصلِ بیست‌وسوم با بیست‌ودو آیهٔ پایانیِ آن در تطابق قرار داده شوند. رویای ویلیام میلر نشان می‌دهد که گوهرهای کلامِ خدا هم پیام‌اند و هم پیام‌آوران.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> "من فرصت‌های گران‌بهایی برای کسب تجربه داشته‌ام. من در پیام‌های فرشتگانِ اول، دوم و سوم تجربه‌ای داشته‌ام. فرشتگان چنین به تصویر کشیده می‌شوند که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌کنند و بر مردمی که در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی می‌کنند تأثیر مستقیم دارند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادِ قومِ خدا هستند که در هماهنگی با عالمِ آسمان کار می‌کنند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روحِ خدا روشن شده‌اند و به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به‌ترتیب اعلام می‌کنند." Life Sketches, 429.

The angels are symbols of God’s people who proclaim the message represented by the angel.

فرشتگان نمادِ قومِ خدا هستند که پیامی را که آن فرشته نمایندگی می‌کند، اعلان می‌کنند.

> “Time is short. The first, second, and third angel’s messages are the messages to be given to the world. We hear not literally the voice of the three angels, but these angels in Revelation represent a people who will be upon the earth and give these messages.

> زمان کوتاه است. پیام‌های فرشتگان نخست، دوم و سوم، پیام‌هایی هستند که باید به جهان اعلام شوند. ما صدای سه فرشته را به‌طور تحت‌اللفظی نمی‌شنویم، بلکه این فرشتگان در کتاب مکاشفه نمایانگر قومی‌اند که بر زمین خواهند بود و این پیام‌ها را اعلام خواهند کرد.

> “John saw ‘Another angel come down from heaven, having great power; and the whole earth was lightened with his glory.’ Revelation 18:1. That work is the voice of the people of God proclaiming a message of warning to the world.” The 1888 Materials, 926.

> یوحنا دید: «فرشتهٔ دیگری از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و تمام زمین از جلال او روشن شد.» مکاشفه ۱۸:۱. آن کار صدای قوم خداست که پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌کند. مواد ۱۸۸۸، ۹۲۶.

Angels represent the people who give the messages represented by the angels. William Miller is represented prophetically in a multitude of applications. One of those applications is that Miller is represented by the first and the last time prophecies he was led to proclaim. The seven times or 2,520 years that ended in 1798, was Miller’s alpha discovery and the cleansing of the sanctuary at the end of 2,300 evenings and mornings on October 22, 1844 was Miller’s omega discovery. Millerite history is represented from 1798 to 1844, and though it was the history of the first and second angels’ it is called by the name of the messenger of that history. Millerite history identifies that Miller was the “voice” proclaiming the first and second angels’ message, and the first angel announced the beginning of judgment on October 22, 1844, and the first angel arrived at the time of the end in 1798, at the conclusion of the “seven times” scattering of the kingdom of Israel. Miller is a symbol of both the 2,520-year prophecy and the 2,300-year prophecy.

فرشتگان نمایندهٔ کسانی هستند که پیام‌هایی را که فرشتگان نمایندگی می‌کنند، ابلاغ می‌نمایند. ویلیام میلر به‌گونه‌ای نبوی در تطبیقات فراوانی نمایندگی شده است. یکی از آن تطبیقات این است که میلر به‌وسیلهٔ نخستین و واپسین نبوت‌های زمانی‌ای که هدایت شد تا اعلان کند، نمایانده می‌شود. «هفت زمان» یا ۲٬۵۲۰ سال که در ۱۷۹۸ به پایان رسید، کشف آلفای میلر بود، و تطهیرِ قدس در پایانِ ۲٬۳۰۰ عصر و صباح، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، کشف اُمگای میلر بود. تاریخِ میلریتی از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ نمایانده می‌شود، و هرچند تاریخِ فرشتهٔ نخست و دوم بود، به نامِ پیام‌آورِ آن تاریخ خوانده می‌شود. تاریخِ میلریتی تصدیق می‌کند که میلر «صدا»یی بود که پیامِ فرشتهٔ نخست و دوم را اعلام می‌کرد، و فرشتهٔ نخست در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغازِ داوری را اعلان کرد، و فرشتهٔ نخست در ۱۷۹۸، در «وقتِ انتها»، در فرجامِ پراکندگیِ «هفت‌زمانه»ٔ پادشاهیِ اسرائیل، رسید. میلر نمادِ هر دو نبوتِ ۲٬۵۲۰ ساله و نبوتِ ۲٬۳۰۰ ساله است.

The first waymark of 1798 announced that the judgment would begin when the 2,300-years ended on October 22, 1844. Then the Lord opened up the light of the seventh-day Sabbath, and it was His intent to finish the work, so He attempted to open up further light upon the seven times in 1856, but rebellion was manifested, instead of faith. The seven times is the alpha of Millerite history and the 2,300 is the omega.

نخستین نشانهٔ راهِ ۱۷۹۸ اعلام کرد که داوری آنگاه آغاز خواهد شد که دورهٔ دو هزار و سیصد ساله در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسد. سپس خداوند نورِ سبتِ روز هفتم را مکشوف ساخت، و قصد او بر آن بود که کار را به پایان برساند؛ ازاین‌رو در سال ۱۸۵۶ کوشید تا نورِ بیشتری را در بابِ «هفت زمان» آشکار سازد، امّا به جای ایمان، تمرّد آشکار شد. «هفت زمان» آلفای تاریخِ جنبشِ میلری است و دو هزار و سیصد اُمگای آن.

The seven times is represented by the seventh-year Sabbath and the 2,300 is represented by the seventh-day Sabbath. Millerite history is represented by 1798 and 1844, and 1798 represents the seven times and 1844 represents the 2,300 years. Those two Sabbaths are the bookends to the history represented in Leviticus twenty-three. Those two Sabbaths represent two messages, that make one message. Those two messages represent the Millerites, for the people that proclaim the messages represent the angels that symbolize the message. 1798 the first angel arrived and in 1844 the third angel arrived.

هفت زمان با سبتِ سالِ هفتم نمایانده می‌شود و دو هزار و سیصد با سبتِ روزِ هفتم نمایانده می‌شود. تاریخِ جنبشِ میلری با سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ نمایانده می‌شود، و ۱۷۹۸ نمایندهٔ هفت زمان است و ۱۸۴۴ نمایندهٔ دو هزار و سیصد سال. آن دو سبت، همچون کرانه‌های آغاز و انجامِ تاریخی هستند که در لاویانِ بابِ بیست‌وسوم نمایانده شده است. آن دو سبت بر دو پیام دلالت دارند که با هم یک پیام را تشکیل می‌دهند. آن دو پیام نمایندهٔ میلری‌ها هستند، زیرا مردمی که آن پیام‌ها را اعلام می‌کنند، نمایندهٔ فرشتگانی‌اند که نمادِ آن پیام‌اند. در سال ۱۷۹۸ فرشتهٔ نخستین ظاهر شد و در سال ۱۸۴۴ فرشتهٔ سوم ظاهر شد.

Leviticus twenty-three has seven feasts and seven holy convocations, though every feast is not a holy convocation and vise versa. The feasts all fall between the first and the last holy convocation, which is the seventh-day Sabbath in the beginning and the seventh-year Sabbath at the end. The history of the feasts is bookended with the two Sabbaths that represent William Miller and the Millerites.

در باب بیست‌وسومِ سفر لاویان، هفت عید و هفت اجتماعِ مقدّس ذکر شده است، هرچند هر عیدی اجتماعِ مقدّس نیست و برعکس، هر اجتماعِ مقدّسی عید نیست. همهٔ این اعیاد میانِ نخستین و آخرین اجتماعِ مقدّس قرار می‌گیرند؛ آن نخستین، سبتِ روزِ هفتم در آغاز است و آن آخرین، سبتِ سالِ هفتم در پایان. تاریخِ اعیاد به‌وسیلهٔ دو سبت حدگذاری شده است؛ دو سبتی که نمایانگر ویلیام میلر و پیروانِ میلرند.

When the first twenty-two verses and the last twenty-two verses are combined in Leviticus twenty-three the Pentecostal season is identified. The structure that is established by bringing the lines together is absolutely divine. The Pentecostal season of the structure clearly illustrates the three steps of the three angels. It bears the signature of “Truth.” It bears the signature of Alpha and Omega. It bears the signature of Palmoni. It leads a student to the very heart of the Most Holy Place. It identifies the temple of the one hundred and forty-four thousand. It extends all the way to the earth made new.

در لاویانِ بیست‌وسه، هنگامی که بیست‌ودو آیهٔ نخست و بیست‌ودو آیهٔ پایانی با یکدیگر ترکیب شوند، موسمِ پنتیکاست مشخّص می‌گردد. ساختاری که از کنار هم نهادنِ این آیات پدید می‌آید، مطلقاً الهی است. موسمِ پنتیکاستِ این ساختار، سه گامِ سه فرشته را به‌روشنی می‌نمایاند. این ساختار امضای «حق» را بر خود دارد. این ساختار امضای «آلفا و اومگا» را بر خود دارد. این ساختار امضای «پالمونی» را بر خود دارد. این ساختار شاگردی را تا به قلبِ قدس‌الاقداس رهنمون می‌سازد. این ساختار معبدِ یکصد و چهل و چهار هزار را مشخّص می‌کند. این ساختار تا به زمینِ نوآفریده امتداد می‌یابد.

This truth of Leviticus twenty-three is now being unsealed in connection with the temple test that precedes the litmus and third test. The third angel arrived in 1844, and then again at 9/11 and then again in 2023. When the third angel arrived in 1844 the faithful were to by faith follow Christ into the Most Holy Place. Leviticus twenty-three is the path into the Most Holy Place and represents an element of the temple test. John was told to measure the temple and also the worshippers therein.

این حقیقتِ باب بیست‌وسومِ سفرِ لاویان، اکنون در پیوند با آزمون هیکل که بر آزمون تورنسل و آزمون سوم مقدّم است، مُهرش گشوده می‌شود. فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ رسید، و سپس بار دیگر در ۱۱ سپتامبر و باز هم در ۲۰۲۳. هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴ رسید، وفاداران می‌بایست به ایمان، به پیروی از مسیح، به قدس‌الاقداس داخل شوند. باب بیست‌وسومِ سفرِ لاویان راه ورود به قدس‌الاقداس است و نمایانگرِ عنصری از آزمون هیکل است. به یوحنا گفته شد که هیکل و نیز عبادت‌کنندگانِ درون آن را اندازه بگیرد.

Miller’s casket is the temple and the jewels are the worshippers therein. Malachi’s storehouse is the temple and the tithes are the worshippers therein. The Pentecostal season, as represented in the line upon line application of Leviticus twenty-three represents the temple of the one hundred and forty-four thousand. More directly it illustrates the ark of the covenant, with the covering cherubs looking at the Ten Commandments, Aaron’s rod that budded and the golden pot of manna.

صندوقچهٔ میلر هیکل است و گوهرها عبادت‌کنندگانِ درونِ آن‌اند. انبارِ ملاکی هیکل است و ده‌یک‌ها عبادت‌کنندگانِ درونِ آن‌اند. موسمِ پنطیکاست، چنان‌که در کاربستِ «خط بر خط»ِ لاویانِ باب بیست‌وسوم بازنموده می‌شود، نمایانگرِ هیکلِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است. به‌طور مستقیم‌تر، آن تابوتِ عهد را مجسّم می‌سازد، با کروبیانِ سایه‌گستر که به ده فرمان، عصای هارون که شکفته بود، و سبوی زرّینِ منّا می‌نگرند.

The covering cherubs are angels, and angels represent a message and the messenger. The message that is the alpha message of Leviticus twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega message is the seventh-year Sabbath. Both are messages, and they are also the alpha and omega messages of William Miller and the Millerites, with the fulfillment of the “seven times,” in 1798, a symbol of the seventh-year Sabbath, and in 1844, God led His people into the Most Holy Place, where they discovered the seventh-day Sabbath. Those two Sabbaths are the first and last holy convocations in Leviticus twenty-three, and the Pentecostal season is positioned between them both, just as the ark was positioned between the two covering cherubs.

کروبیانِ پوشاننده فرشتگانی‌اند، و فرشتگان نمادِ پیام و پیام‌آورند. پیامِ آلفای باب بیست‌وسومِ لاویان، سبتِ روز هفتم است، و پیامِ اُمگا، سبتِ سال هفتم. هر دو پیام‌اند، و همچنین همان پیام‌های آلفا و اُمگای ویلیام میلر و میلری‌ها به‌شمار می‌روند: تحققِ «هفت زمان» در سال ۱۷۹۸ نمادِ سبتِ سال هفتم بود؛ و در سال ۱۸۴۴، خدا قومِ خویش را به قدس‌الاقداس هدایت کرد، جایی که آنان سبتِ روز هفتم را کشف کردند. این دو سبت، نخستین و واپسین محفلِ مقدّس در باب بیست‌وسومِ لاویان‌اند، و موسمِ پنجاهه میانِ آن دو قرار گرفته است، همان‌گونه که تابوت میانِ دو کروبیِ پوشاننده قرار داشت.

The temple is to be measured, and it includes leaving off the courtyard that is given to the Gentiles. At the Sunday law judgment for the house of God ends, and the judgment of the Gentiles begins. The times of the Gentiles ended in 1798, at the end of 1,260 years, and at the end of three and a half days, (a symbol of 1,260) John was to leave off the courtyard.

هیکل باید اندازه‌گیری شود، و این امر دربرگیرندهٔ کنار گذاشتنِ آن صحن است که به امّت‌ها واگذار شده است. در هنگامِ قانونِ روزِ یکشنبه، داوریِ خانهٔ خدا پایان می‌یابد و داوریِ امّت‌ها آغاز می‌شود. زمانِ امّت‌ها در سالِ ۱۷۹۸، در پایانِ ۱۲۶۰ سال، به سر آمد، و در پایانِ سه روز و نیم (نمادِ ۱۲۶۰)، یوحنا می‌بایست از اندازه‌گیریِ آن صحن صرف‌نظر کند.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را از قلم بینداز، و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۱، ۲.

The court was to be left off, for it was given to the Gentiles, who trod it under foot for three and a half days, or forty-two months.

صحن می‌بایست کنار نهاده شود، زیرا به غیریهودیان واگذار شده بود؛ آنان آن را به مدت سه روز و نیم، یا چهل‌ودو ماه، پایمال کردند.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

The times of the Gentiles was fulfilled in 1798, when the book of Daniel was unsealed.

ایّامِ امّت‌ها در سال ۱۷۹۸ به تحقّق رسید، هنگامی که مهرِ کتابِ دانیال گشوده شد.

> “In the temple at Jerusalem a low wall separated the outer court from all other portions of the sacred building. Upon this wall were inscriptions in different languages, stating that none but Jews were allowed to pass this boundary. Had a Gentile presumed to enter the inner enclosure, he would have desecrated the temple, and would have paid the penalty with his life. But Jesus, the originator of the temple and its service, drew the Gentiles to Him by the tie of human sympathy, while His divine grace brought to them the salvation which the Jews rejected.” The Desire of Ages, 194.

> "در هیکلِ اورشلیم، دیواری کوتاه صحنِ بیرونی را از سایر بخش‌های آن بنای مقدس جدا می‌کرد. بر این دیوار، کتیبه‌هایی به زبان‌های گوناگون بود که اعلام می‌داشت جز یهودیان، هیچ‌کس مجاز نبود از این حد بگذرد. اگر غیریهودی جسارت می‌کرد که به محوطهٔ درونی وارد شود، هیکل را بی‌حرمت کرده بود و کیفر آن را با جانِ خود می‌پرداخت. امّا عیسی، پدیدآورندهٔ هیکل و خدمتِ آن، غیریهودیان را با رشتهٔ شفقتِ انسانی به سوی خود کشید، و فیضِ الهیِ او نجاتی را که یهودیان رد کرده بودند به آنان ارزانی داشت." آرزوی اعصار، ۱۹۴.

December 31, 2023 ended the three and a half prophetic days from the disappointment of July 18, 2020. That three and a half years identifies that a prophetic message would then be unsealed, and that the times of the Gentiles was fulfilled, and left off of the measuring of the temple and the worshippers therein. At the Sunday law, which in the Pentecostal season was the Day of Pentecost, judgment passes unto the Gentiles. When we leave off the times of the Gentiles when measuring the temple of the one hundred and forty-four thousand, we find that December 31, 2023 unto the Sunday law is the temple.

۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ سه روز و نیمِ نبوی را که از سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شده بود، به پایان رسانید. آن سه سال و نیم معرّفِ آن است که آنگاه پیامی نبوی مُهرگشایی خواهد شد، و اینکه «زمان‌های امّت‌ها» به انجام رسید و از اندازه‌گیریِ هیکل و پرستندگانِ درون آن کنار گذاشته شد. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، که در موسمِ پنطیکاست روزِ پنطیکاست بود، داوری به سوی امّت‌ها منتقل می‌شود. هنگامی که در اندازه‌گیریِ هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار، «زمان‌های امّت‌ها» را کنار می‌گذاریم، می‌یابیم که بازهٔ زمانیِ میان ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه، همان هیکل است.

The witness of the temple is that it is raised up in two steps; first the foundation, then the temple is identified as finished when the foundation stone that was rejected, marvelously becomes the head of the corner. The foundation was laid when ancient Israel came out of Babylon in the history of the first decree, and the temple was finished in the history of the second decree, but before the third decree. The foundational test occurred in 2024 and we are now in the temple test. That temple test ends at the third and litmus test, and the temple test requires God’s people to measure the temple.

گواهیِ هیکل این است که در دو مرحله برپا می‌شود: نخست، بنیاد؛ سپس هیکل هنگامی پایان‌یافته شناخته می‌شود که سنگِ بنیادِ مردودشده به‌نحوِ شگرف سرِ زاویه می‌گردد. بنیاد زمانی نهاده شد که اسرائیلِ باستان در تاریخِ فرمانِ نخست از بابل بیرون آمد، و هیکل در تاریخِ فرمانِ دوم، اما پیش از فرمانِ سوم، به انجام رسید. آزمونِ بنیاد در سالِ ۲۰۲۴ رخ داد و اکنون ما در آزمونِ هیکل هستیم. آن آزمونِ هیکل در آزمونِ سوم، که همان آزمونِ تورنسل است، پایان می‌یابد، و آزمونِ هیکل ایجاب می‌کند که قومِ خدا هیکل را بسنجند.

The temple in Leviticus twenty-three is raised up from December 31, 2023 unto the Sunday law, and within that prophetic history the three tests that always occur when a prophecy is unsealed are represented. The last of the three is the litmus test, that was represented by the Exeter camp meeting. At that meeting you either attended the meetings in the tent where Elder Snow twice presented his message of the true Midnight Cry, or you attended the emotional and unbalanced meetings over at the Watertown tent. When the meetings ended the message of the true Midnight Cry went like a tidal wave. Exeter was the litmus test, and the litmus test represents the sealing.

هیکلِ مذکور در لاویان باب بیست‌وسوم از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا هنگام قانون یکشنبه برافراشته می‌گردد، و در آن تاریخِ نبوتی سه آزمونی که همواره هنگام مهرگشاییِ یک نبوت رخ می‌دهند، بازنموده می‌شوند. آخرینِ آن سه، محکی است که گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر نمایانگرِ آن بود. در آن گردهمایی، یا در جلساتِ خیمه‌ای حاضر می‌شدید که در آن کشیش اسنو دو بار پیامِ فریادِ حقیقیِ نیمه‌شبِ خود را ارائه کرد، یا در جلساتِ احساسی و نامتعادلِ خیمهٔ واترتاون شرکت می‌کردید. هنگامی که جلسات به پایان رسید، پیامِ فریادِ حقیقیِ نیمه‌شب همچون موجی سهمگینِ جزر و مدی گسترش یافت. اکستر همان محک بود، و آن محک نمایانگرِ مُهر شدن است.

The Exeter camp meeting was typified by Christ triumphal entry into Jerusalem, and Lazarus led the ass Jesus rode upon. Lazarus death was the disappointment of July 18, 2020, but he was also Christ’s crowning miracle and the “seal” of His divinity.

گردهمایی اردوگاهیِ اکستر به‌وسیلهٔ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم تمثیل می‌شد، و لعازر الاغی را که عیسی بر آن سوار بود رهبری می‌کرد. مرگِ لعازر مایهٔ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بود، اما وی همچنین اوجِ معجزاتِ مسیح و «مُهرِ» الوهیتِ او بود.

> “Had Christ been in the sickroom, Lazarus would not have died; for Satan would have had no power over him. Death could not have aimed his dart at Lazarus in the presence of the Life-giver. Therefore Christ remained away. He suffered the enemy to exercise his power, that He might drive him back, a conquered foe. He permitted Lazarus to pass under the dominion of death; and the suffering sisters saw their brother laid in the grave. Christ knew that as they looked on the dead face of their brother their faith in their Redeemer would be severely tried. But He knew that because of the struggle through which they were now passing their faith would shine forth with far greater power. He suffered every pang of sorrow that they endured. He loved them no less because He tarried; but He knew that for them, for Lazarus, for Himself, and for His disciples, a victory was to be gained.

> اگر مسیح بر بالینِ بیمار حاضر می‌بود، لعازر نمی‌مرد؛ زیرا شیطان هیچ تسلّطی بر او نمی‌یافت. مرگ در حضورِ بخشندهٔ حیات نمی‌توانست تیرِ خود را به سوی لعازر نشانه گیرد. از این‌رو مسیح دوری گزید. او اجازه داد دشمن قدرت خود را به کار گیرد تا او را، چون دشمنی مغلوب، عقب براند. او اجازه داد لعازر به زیر سلطهٔ مرگ درآید؛ و خواهرانِ سوگوار دیدند که برادرشان در گور نهاده شد. مسیح می‌دانست که چون به چهرهٔ بی‌جانِ برادرشان می‌نگرند، ایمانشان به فادیِ خویش به سختی آزموده خواهد شد. امّا می‌دانست که به سببِ کشاکشی که اکنون از آن می‌گذرند، ایمانشان با قدرتی بسی بیشتر خواهد درخشید. او از هر سوزِ اندوهی که آنان متحمّل شدند، رنج برد. او ایشان را، به سببِ درنگش، هیچ کمتر دوست نداشت؛ بلکه می‌دانست که برای آنان، برای لعازر، برای خویش و برای شاگردانش، پیروزی‌ای باید به دست آید.

> “‘For your sakes,’ ‘to the intent ye may believe.’ To all who are reaching out to feel the guiding hand of God, the moment of greatest discouragement is the time when divine help is nearest. They will look back with thankfulness upon the darkest part of their way. ‘The Lord knoweth how to deliver the godly,’ 2 Peter 2:9. From every temptation and every trial He will bring them forth with firmer faith and a richer experience.

> «برای خاطر شما»، «تا ایمان آورید». برای همۀ کسانی که دست دراز می‌کنند تا دست هدایتگر خدا را لمس کنند، لحظۀ بزرگ‌ترین دلسردی همان زمانی است که یاری الهی از همه نزدیک‌تر است. آنان با سپاسگزاری به تاریک‌ترین بخش راه خویش باز خواهند نگریست. «خداوند می‌داند چگونه پارسایان را رهایی بخشد»، دوم پطرس ۲:۹. او آنان را از هر وسوسه و هر آزمایش با ایمانی استوارتر و تجربه‌ای غنی‌تر بیرون خواهد آورد.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> در به تعویق انداختن آمدنش نزد لعازر، مسیح مقصودی رحمت‌آمیز نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او درنگ کرد تا با زنده کردن لعازر از میان مردگان به قوم سرسخت و بی‌ایمان خود گواهی دیگری بدهد که او واقعاً «رستاخیز و حیات» است. او بی‌میل بود که همه امید نسبت به قوم، آن گوسفندان فقیر و سرگردان خانهٔ اسرائیل، را رها کند. دلش به سبب توبه‌ناپذیری آنان می‌شکست. در رحمت خود قصد کرد به آنان یک گواهی دیگر بدهد که او احیاگر است، آن یگانه‌ای که می‌تواند حیات و جاودانگی را به نور آورد. این قرار بود گواهی‌ای باشد که کاهنان نتوانند آن را سوء‌تعبیر کنند. این علت تأخیر او در رفتن به بیت‌عنیا بود. این معجزه نهایی، زنده کردن لعازر، قرار بود مُهر خدا را بر کار او و بر ادعای الوهیتش بزند. آرزوی اعصار، ۵۲۸، ۵۲۹.

The triumphal entry began with the loosing of an ass for Christ to ride upon.

ورود ظفرمندانه با گشودنِ بندِ الاغی تا مسیح بر آن سوار شود آغاز شد.

> And when they drew nigh unto Jerusalem, and were come to Bethphage, unto the mount of Olives, then sent Jesus two disciples, Saying unto them, Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them. All this was done, that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. And the disciples went, and did as Jesus commanded them. Matthew 21:1–6.

> و چون به اورشلیم نزدیک شدند و به بیت‌فاجی، نزد کوه زیتون، رسیدند، آنگاه عیسی دو شاگرد را فرستاد و به ایشان گفت: به دهکده‌ای که در برابر شماست بروید و بی‌درنگ الاغی را بسته و کره‌اش را با او خواهید یافت؛ آنها را باز کنید و نزد من بیاورید. و اگر کسی چیزی به شما بگوید، بگویید: خداوند به آنها نیاز دارد؛ و بی‌درنگ آنها را خواهد فرستاد. و این همه بدین‌سان واقع شد تا آنچه به‌وسیلهٔ نبی گفته شده بود تحقق یابد که می‌گوید: به دختر صهیون بگویید: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید، فروتن، و سوار بر الاغی و بر کره‌ای، کرهٔ الاغ. و شاگردان رفتند و چنان‌که عیسی ایشان را امر فرموده بود، عمل کردند. متی ۲۱:‏۱‏-‏۶

The Midnight Cry message joined the message of the second angel that had arrived at the first disappointment. In the time of Christ that disappointment was the death of Lazarus, and for the Millerites it was the failed prediction of 1843, that arrived on April 19, 1844. Both those disappointments represent July 18, 2020.

پیام ندای نیمه‌شب به پیام فرشتهٔ دوم، که در نخستین ناکامی فرارسیده بود، پیوست. در زمان مسیح، آن ناکامی مرگِ لعازر بود، و برای پیروان میلر، آن ناکامی پیشگویی نافرجامِ سال ۱۸۴۳ بود که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ فرارسید. هر دوِ آن ناکامی‌ها نمایانگرِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ هستند.

In the Pentecostal season represented by Leviticus twenty-three the litmus test is represented by the threefold waymark of the feast of trumpets, Christ’s ascension and the Day of Atonement. Those three steps represent the litmus test in relation to the first two tests of the foundation and the temple. Those three steps come five days before the Sunday law of Pentecost and represent a lifting up of the one hundred and forty-four thousand as the ensign. If they pass the litmus test, they are lifted up, if they don’t, they are blown out of the windows of Miller’s dream.

در فصلِ پنتیکاست، چنان‌که در لاویان بابِ بیست‌وسوم بازنمایی شده است، محکِ لیتموس به‌وسیلهٔ نشانهٔ راهِ سه‌گانهٔ عیدِ شیپورها، عروجِ مسیح و روزِ کفّاره نمایانده می‌شود. این سه گام، در ارتباط با دو آزمونِ نخستِ بنیاد و هیکل، نقشِ محکِ لیتموس را دارند. این سه گام پنج روز پیش از قانونِ یکشنبهٔ پنتیکاست فرا می‌رسند و نمایانگرِ برافراشته‌شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار به‌منزلهٔ رایت‌اند. اگر از این محکِ لیتموس بگذرند، برافراشته می‌شوند؛ و اگر نگذرانند، از پنجره‌های رؤیای میلر به بیرون دمیده می‌شوند.

The third step of the sealing is the Day of Atonement and it represents the blotting out of sin. The second step is the lifting up of Malachi’s offering of Levites and the first step is the message of the trumpets. Since 1844 mankind has been living in the history of the sounding of the seventh trumpet. The external message of the seventh trumpet is the message of the third woe of Islam and the internal message of the seventh trumpet is Christ’s work of combining His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand.

گام سومِ مهرکردن، روزِ کفاره است و نمایانگرِ محوِ گناه. گام دوم، برافراشتنِ قربانیِ لاویانِ ملاکی است و گام نخست، پیامِ شیپورها. از سال ۱۸۴۴ بشر در تاریخِ به صدا درآمدنِ شیپورِ هفتم زیسته است. پیامِ خارجیِ شیپورِ هفتم، پیامِ وایِ سومِ اسلام است و پیامِ درونیِ شیپورِ هفتم، کارِ مسیح در متحد ساختنِ الوهیتِ خویش با انسانیتِ یکصد و چهل و چهار هزار تن است.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In the writings of the prophets are portrayed scenes that, although hoary with age, appear to us in the freshness and power of new revelations. Through faith we understand that these records of God’s dealings with his people in past ages have been preserved in order that we may discern the lessons God desires to teach us by present-day experiences.

> در نوشته‌های انبیا صحنه‌هایی ترسیم شده است که، هرچند کهن‌سال و دیرین‌اند، بر ما در تازگی و قوّتِ مکاشفاتِ جدید ظاهر می‌گردند. به ایمان درمی‌یابیم که این گزارش‌ها از معاملاتِ خدا با قومِ خویش در اعصارِ گذشته محفوظ مانده‌اند تا درس‌هایی را که خدا می‌خواهد از رهگذرِ تجربه‌های روزگارِ کنونی به ما تعلیم دهد، بازشناسیم.

> “Living, as we are, in no less momentous a period than that just prior to Christ’s second advent, we need to be especially careful to avoid making mistakes similar to those made by the Jews living in the time of Christ’s first advent.

> از آن‌جا که ما در روزگاری نه کمتر خطیر از روزگارِ بلافاصله پیش از مجیءِ ثانیِ مسیح می‌زییم، باید به‌ویژه مراقب باشیم تا از ارتکابِ خطاهایی همانندِ خطاهایی که یهودیانِ معاصرِ مجیءِ اوّلِ مسیح مرتکب شدند، پرهیز کنیم.

> “Like the Jewish leaders, who gradually devised a formal system of worship, in which the importance of unessential matters was greatly magnified, some men are now in danger of losing sight of the important truths applicable to this generation, and of seeking for those things that are new, strange, entrancing.

> همچون پیشوایان یهود که به‌تدریج نظامی رسمی برای پرستش سامان دادند، نظامی که در آن اهمیتِ امورِ غیراساسی به‌شدت بزرگ‌نمایی می‌شد، اکنون برخی افراد در خطر آن‌اند که از حقایقِ مهمِ مربوط به این نسل غافل شوند و به جست‌وجوی اموری برآیند که نو، غریب و افسونگرند.

> “There is need of cherishing elevated principles. Those who search after and advocate fanciful ideas need to be taught what is truth before they attempt to teach others. Man-made theories and suppositions are not to be sought after as truth.

> نیاز به گرامی‌داشتِ اصولِ متعالی وجود دارد. کسانی که در پیِ اندیشه‌های خیالبافانه‌اند و آن‌ها را ترویج می‌کنند، باید پیش از آن‌که در صددِ تعلیمِ دیگران برآیند، بیاموزند که حقیقت چیست. نظریه‌ها و پنداشت‌های انسان‌ساخته نباید به‌عنوانِ حقیقت موردِ جست‌وجو قرار گیرند.

> “There are many who are as true as steel to principle, and these will be helped and blessed; for they are weeping between the porch and the altar, saying, ‘Spare thy people, O Lord, and give not thine heritage to reproach.’ We must let the foundation principles of the third angel’s message stand out clear and distinct. The great pillars of our faith will hold all the weight that can be placed upon them.

> بسیارانی هستند که در پای‌بندی به اصول، چون فولاد راستین‌اند، و اینان مدد و برکت خواهند یافت؛ زیرا میان رواق و مذبح می‌گریند و می‌گویند: «ای خداوند، بر قوم خویش رحمت فرما و میراث خویش را به عار مسپار.» باید بگذاریم اصول بنیادین پیام فرشتهٔ سوم به‌روشنی و به‌گونه‌ای متمایز جلوه‌گر شوند. ستون‌های عظیم ایمان ما هر سنگینی‌ای را که بتوان بر آنها نهاد، تاب خواهند آورد.

> “In this age of error, of day-dreaming and reverie, we need to learn the first principles of the doctrine of Christ. Let us strive to be able to say with the apostle, ‘We have not followed cunningly devised fables when we made known unto you the power and coming of our Lord Jesus Christ.’ The Lord calls upon us to follow high and noble principles.

> در این عصرِ خطا، خیال‌بافی و رؤیاپردازی، باید اصولِ نخستینِ تعلیمِ مسیح را بیاموزیم. بکوشیم تا بتوانیم همراه با رسول بگوییم: «آنگاه که قدرت و آمدنِ خداوندِ ما عیسی مسیح را به شما اعلام کردیم، از افسانه‌های حیله‌گرانه پرداخته‌شده پیروی نکردیم.» خداوند ما را فرا می‌خواند که از اصولی بلند و شریف پیروی کنیم.

> “Truth, present truth, is all that the word of God represents it to be. The Lord would have his people keep themselves from all superfluities, from all that tends to mysticism. Let those who are tempted to indulge in fanciful, imaginary doctrines sink the shaft deep into the quarries of heavenly truth, and secure the treasure that means life eternal to the receiver. In the word there are the most precious truths. These will be found by those who study with earnestness; for heavenly angels will direct the search.

> حقیقت، یعنی حقیقتِ زمانِ حاضر، همان است که کلامِ خدا آن را معرفی می‌کند. خداوند می‌خواهد قومش خویشتن را از هرگونه زواید، از هرآنچه به اسرارگرایی گرایش دارد، نگاه دارند. آنان که وسوسه می‌شوند به تعالیمِ خیال‌پردازانه و موهوم بپردازند، باید چاه را در معادنِ حقیقتِ آسمانی ژرف فرو برند و آن گنجی را به دست آورند که برای پذیرنده به معنای حیاتِ جاودان است. در کلامِ خدا گرانبهاترین حقایق نهفته است. اینها را کسانی خواهند یافت که با جدّیت به مطالعه می‌پردازند؛ زیرا فرشتگانِ آسمانی جست‌وجو را هدایت خواهند کرد.

> “Referring to those who are now living upon the earth, Paul declared: ‘The time will come when they will not endure sound doctrine, but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’

> با اشاره به آنان که اکنون بر زمین می‌زیند، پولُس اعلام داشت: «زمانی فرا خواهد رسید که تعلیم سالم را تاب نخواهند آورد، بلکه بر حسب شهوات خویش برای خویشتن معلمان بسیار گرد خواهند آورد، زیرا گوش‌هایشان خارش دارد؛ و گوش‌های خود را از حقیقت خواهند گردانید و به افسانه‌ها روی خواهند آورد.»

> “How significant, how soul-stirring, is the charge Paul gave at the time he prophesied concerning those who would not endure sound doctrine: ‘I charge thee therefore before God, and the Lord Jesus Christ, who shall judge the quick and the dead at his appearing and his kingdom: Preach the word; be instant in season, out of season; reprove, rebuke, exhort with all long-suffering and doctrine.’

> چه اندازه مهم و جان‌انگیز است آن سفارشِ مؤکدی که پولس، آنگاه که دربارهٔ کسانی که تعلیمِ صحیح را برنمی‌تابند نبوت می‌کرد، داد: «پس تو را به حضورِ خدا و عیسی مسیحِ خداوند ـ که در ظهورِ خود و ملکوتِ خویش زندگان و مردگان را داوری خواهد کرد ـ ملزم می‌سازم: کلام را موعظه کن؛ در وقت و بی‌وقت مهیا باش؛ ملامت کن، توبیخ کن، نصیحت کن، با کمالِ بردباری و تعلیم.»

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> آنان که با خدا مشارکت دارند، در نور آفتاب عدالت گام برمی‌دارند. آنان با تباه کردن راه خویش در حضور خدا، رهانندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌کنند. نور آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر می‌شوند، شناختشان از مسیح و از نبوت‌های مربوط به او به‌طرز چشمگیری افزون می‌گردد. آنان در نظر خدا ارزشی بی‌کران دارند، زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. در نظر آنان کلام خدا از جمال و لطافتی برتر برخوردار است. اهمیت آن را می‌بینند. حقیقت بر آنان گشوده می‌شود. تعلیم تجسّد در نظرشان با فروغی ملایم آراسته می‌شود. می‌بینند که کتاب مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که نخواسته‌اند نور را بپذیرند و در نور گام بردارند، از درک راز دینداری ناتوان خواهند بود، اما آنان که در برداشتن صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، در نور خدا نور خواهند دید. نگهبان جنوبی، ۴ آوریل ۱۹۰۵

Back to Articles