Article

# Laodicea - Number One

لائودیکیه - شماره یک

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

نبوّتِ اشعیا دربارهٔ ویرانیِ درّهٔ رؤیا

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> وحی دربارهٔ وادیِ رؤیا. تو را چه شده است اکنون که یکسره بر بام‌ها برآمده‌ای؟ ای شهرِ پر از جنب‌وجوش، شهرِ پرآشوب، شهرِ شادمان: کشتگانِ تو نه به شمشیر کشته شده‌اند و نه در نبرد مرده‌اند. همهٔ سرورانِ تو با هم گریخته‌اند؛ به‌دستِ کمانداران بسته شده‌اند. همهٔ کسانی که در تو یافت شدند، با هم بسته شدند، همان کسانی که از دور گریخته بودند. از این‌رو گفتم: از من چشم بپوشید؛ به تلخی خواهم گریست؛ برای تسلای من زحمت نکشید، به‌سببِ غارتِ دخترِ قومم. زیرا روزِ تنگی و پایمال‌کردن و سرگشتگی است از جانبِ خداوند خدای لشکرها در وادیِ رؤیا، روزِ فرو ریختنِ دیوارها و فریاد به سوی کوه‌ها. اشعیا ۲۲: ۱‏-۵.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

در کتاب اشعیا، واژهٔ «بار» هجده بار آمده است. یازده مورد از آن‌ها مستقیماً ناظر به نبوّت‌های هلاکت‌اند، و هفت مورد دیگر به «بار» به‌عنوان چیزی که بر دوش حمل می‌شود اشاره دارند. تنها یکی از مواردی که به «بار» ترجمه شده، هم به چیزی که بر دوش حمل می‌شود دلالت دارد و هم نبوّتی دربارهٔ هلاکت است. من قصد دارم همان مورد را بررسی کنم؛ موردی که واژهٔ عبریِ به‌کاررفته در آن چیزی را که حمل می‌شود مشخص می‌کند و در عین حال نبوّتی دربارهٔ هلاکت است. بنابراین از همان آغاز این تمایز را روشن می‌کنم، هرچند تا بعد به این واقعیت‌ها بازنخواهیم گشت.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

این باب دربارهٔ تعریف «وادیِ رؤیا» مبهم نیست، زیرا از آن به‌عنوان «شهرِ داوود» و نیز «اورشلیم» یاد شده است. وادیِ رؤیا اشاره‌ای است به ادونتیسمِ لائودیکی در طولِ تاریخِ شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ کتاب دانیال. اشعیا زمینهٔ این هلاکت را با تاریخی که در باب بیستم ارائه شده فراهم می‌کند، با توصیفِ فتحِ تدریجیِ جهان به‌دستِ پادشاهِ آشور که یک فرماندهٔ نظامی به نام «تَرتان» را فرستاده بود تا شهری در مصر به نام «اَشدود» را تصرف کند.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

قانون یکشنبه در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل‌ویک، شناسایی می‌شود و همان آیه سه گروهی را مشخص می‌کند که در هنگام قانون یکشنبه از دستِ نهاد پاپی «می‌گریزند».

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> در سالی که ترتان به اشدود آمد (آنگاه که سرجون، پادشاه آشور، او را فرستاد) و با اشدود جنگید و آن را گرفت؛ در همان زمان خداوند به‌وسیلهٔ اشعیا پسر آموص چنین گفت: برو و پلاس را از کمر خود بگشای و کفش را از پای خود درآور. و او چنین کرد؛ برهنه و پابرهنه راه می‌رفت. و خداوند گفت: چنان‌که بندهٔ من اشعیا سه سال برهنه و پابرهنه راه رفت تا نشانه و شگفتی بر مصر و بر حبشه باشد، همچنان پادشاه آشور مصریان را به اسیری و حبشیان را به اسارت خواهد برد، جوان و پیر را، برهنه و پابرهنه، حتی با نشیمنگاهِ برهنه، به رسوایی مصر. و آنان از حبشه، امیدشان، و از مصر، فخرشان، ترسان و شرمسار خواهند شد. و ساکن این جزیره در آن روز خواهد گفت: اینک، چنین است امید ما؛ به کجا برای یاری بگریزیم تا از دست پادشاه آشور رهایی یابیم؟ و چگونه خواهیم گریخت؟ اشعیا ۲۰:۱-۶.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

سؤالی که اهالی جزیره مطرح می‌کنند این است که چگونه از دست پادشاه آشور، که در دانیال باب یازدهم نیز به‌عنوان پادشاه شمال معرفی شده است، رهایی می‌یابند.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او [پادشاه شمال] همچنین به سرزمین پرجلال وارد خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او خواهند گریخت: یعنی ادوم و موآب و سرور بنی‌عمون. دانیال 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

در این آیه، قانون یکشنبه در ایالات متحده شناسایی می‌شود، و در بخش مربوط به دانیال نکات ظریفی وجود دارد که شایان توجه است. سه آیهٔ پیاپی در دانیال فصل یازدهم، آیات چهل تا چهل‌وسه، همگی «کشورها» را مشخص می‌کنند. در آیهٔ چهل، کشورهایی که نمایندهٔ اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند، در سال ۱۹۸۹ به‌دست نهاد پاپی و ایالات متحده از میان برداشته شدند. تاریخ‌نگاران معاصر این واقعیت را تأیید می‌کنند.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

سپس در آیهٔ چهل‌ودو با واژهٔ «کشورها» روبه‌رو می‌شویم که نمایندهٔ همهٔ کشورهای سیارهٔ زمین است، چنان‌که پادشاه شمال (پاپیّت) مصر را، که نمایندهٔ سراسر جهان است، تصرف می‌کند. این یکی از نکات ظریف است. آن نکتهٔ ظریفِ دیگر از این دو که در این سه آیه به آن اشاره می‌کنم، به واژهٔ «گریز» در آیهٔ چهل‌ویک و سپس دوباره در آیهٔ چهل‌ودو مربوط می‌شود. این‌ها دو واژهٔ عبریِ متفاوت‌اند، هرچند هر دو به «گریز» ترجمه شده‌اند. واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «گریز» در آیهٔ چهل‌ودو به معنای نیافتن نجات است، زیرا هنگامی که «ده پادشاه» نمایندهٔ سازمان ملل متحد موافقت کنند که حکومت واحد جهانیِ خود را به کنترلِ وحشِ پاپی بسپارند، دیگر نه گریزی هست و نه نجاتی.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> و ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ لیکن برای یک ساعت با وحش، قدرت چون پادشاهان می‌یابند. اینان یک رأی دارند و قدرت و قوت خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره جنگ خواهند کرد و بره بر ایشان غالب خواهد آمد؛ زیرا او ربّ‌الارباب و ملک‌الملوک است، و آنان که با اویند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. و به من گفت: آب‌هایی که دیدی که فاحشه بر آنها نشسته است، مردمان و گروه‌های بسیار و ملّت‌ها و زبان‌ها هستند. و ده شاخی که بر وحش دیدی، اینان فاحشه را دشمن خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند ساخت و گوشت او را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزانید. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند و هم‌رأی شوند و پادشاهی خود را به وحش بسپارند تا سخنان خدا به انجام رسد. مکاشفه ۱۷:۱۲-۱۷.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

از این «ده پادشاه» بارها در کلام خدا یاد شده است، و در داستان ایلیا، آخاب، پادشاه اسرائیل، بر ده قبیله سلطنت داشت و با ایزابل ازدواج کرده بود. ایزابل نهاد پاپی در پایان جهان است، ایلیا پیام‌آورانِ پیامِ فرشتهٔ سوم است و آخاب رهبرِ ائتلافی از ده پادشاه است. آخاب نمایانگرِ ایالات متحده به‌عنوان رهبرِ سازمان ملل متحد در تاریخِ نبویِ قانون یکشنبه است. وقتی مصر به‌دست آشور فتح می‌شود، پادشاهِ شمال در دانیال یازده: چهل‌ودو به‌تازگی ده پادشاه را وادار کرده است که با واگذاری پادشاهیِ خود به قدرتِ پاپی موافقت کنند.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «هرچه به آخرین بحران نزدیک‌تر می‌شویم، حیاتی است که میان عاملان خداوند هماهنگی و یگانگی برقرار باشد. جهان آکنده از طوفان و جنگ و اختلاف است. با این حال، زیر یک سر—قدرت پاپی—مردم متحد خواهند شد تا به خدا، در شخصِ شاهدان او، مخالفت ورزند. این اتحاد به‌وسیلهٔ مرتدِ بزرگ استحکام می‌یابد. او در حالی که می‌کوشد عوامل خود را در جنگ با حقیقت متحد سازد، برای تفرقه‌افکنی و پراکندنِ مدافعان آن کار خواهد کرد. حسادت، بدگمانی و بدگویی را او برمی‌انگیزد تا ناسازگاری و تفرقه پدید آورد.» شهادات، جلد ۷، ۱۸۲.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

در آیهٔ چهل‌ویک با واژهٔ "escape" روبه‌رو می‌شویم و در آیهٔ چهل‌ودو نیز واژهٔ "escape" را می‌یابیم، اما این‌ها دو واژهٔ عبری متفاوت‌اند. واژه‌ای که در آیهٔ چهل‌ویک به‌صورت "escape" ترجمه شده، به معنای گریختن است، گویی به سبب لغزندگی می‌گریزد. این همان واژه‌ای است که در آیهٔ ششمِ باب بیستمِ اشعیا به "escape" ترجمه شده است. «در آن روز» «ساکن این جزیره» می‌پرسد چگونه می‌تواند از دستِ آشوری بگریزد؛ همان کسی که «در آن روز» به‌تدریج جهان را فتح می‌کند، چنان‌که در دانیال باب یازدهم و چند بخش دیگرِ کتاب مقدس نشان داده شده است.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل‌ویکم، هنگامی که دستگاه پاپی — که دانیال او را «پادشاهِ شمال» می‌خواند و اشعیا او را «آشوری» می‌خواند — «سرزمینِ جلال» را که نمایندهٔ ایالات متحده است فتح می‌کند، دو گروه مشخص می‌شوند.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

یک گروه «بسیاری»اند که سرنگون می‌شوند و گروه دیگر به‌صورت «ادوم، موآب و سرورِ بنی‌عمون» نمایانده می‌شود. در زمان قانون یکشنبه، مکاشفهٔ باب هجده آیهٔ چهار کسانی را که هنوز در بابل‌اند فرامی‌خواند که «بیرون بیایید».

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و بلایای او بر شما فرود نیاید. مکاشفه ۱۸:۴.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

ادوم، موآب و سرور بنی عمون کسانی هستند که به واسطۀ لغزندگی می‌گریزند، چنان‌که قوم‌های جزیره در اشعیا بیست امید دارند چنین کنند.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

در آیهٔ چهل‌ویک، نکتهٔ ظریف دیگری که به آن اشاره می‌کنم این است که در آیات چهل، چهل‌ویک و چهل‌ودو واژهٔ «کشورها» را می‌یابیم، اما در آیهٔ چهل‌ویک این واژه افزوده است، در کلمات اصلی دانیال نیست و نباید آن‌جا باشد. کشورهای بسیاری در تحقق آیهٔ چهل، هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سرنگون شدند و وقتی پاپیّت سازمان ملل متحد را در دست می‌گیرد، کشورهای بسیاری به تصرف درمی‌آیند. اما در زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده، آن «بسیاری» که سرنگون می‌شوند، کشورهای بسیار نیستند؛ آنها فقط می‌توانند ادونتیست‌های روز هفتم باشند.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> اگر نور حقیقت بر شما عرضه شده باشد، سبتِ فرمان چهارم را آشکار کرده و نشان داده باشد که برای رعایتِ یکشنبه هیچ پشتوانه‌ای در کلامِ خدا نیست، و با این همه هنوز به سبتِ کاذب می‌چسبید و از تقدیس آن سبت که خدا آن را «روزِ مقدسِ من» می‌نامد سر باز می‌زنید، شما نشانِ وحش را دریافت می‌کنید. این چه زمانی رخ می‌دهد؟ وقتی از فرمانی اطاعت می‌کنید که به شما حکم می‌کند در یکشنبه از کار دست بکشید و خدا را پرستش کنید، در حالی که می‌دانید در کتاب‌مقدس حتی یک کلمه هم نیست که یکشنبه را چیزی جز یک روزِ عادیِ کار معرفی کند، شما به دریافتِ نشانِ وحش رضایت می‌دهید و مهرِ خدا را رد می‌کنید. Review and Herald، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

هر عضوِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتم، هنگامی که برای نخستین بار به‌عنوان عضوِ تعمید‌یافتهٔ کلیسا پذیرفته می‌شود، آموزهٔ سبت را می‌پذیرد و در قبال «نورِ حقیقت» دربارهٔ سبت پاسخ‌گو شناخته می‌شود.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> تغییر روزِ سبت، نشانه یا علامتِ اقتدارِ کلیسای رومی است. کسانی که با درک الزاماتِ فرمانِ چهارم، رعایتِ سبتِ دروغین را به جای سبتِ حقیقی برمی‌گزینند، بدین‌وسیله در برابر آن قدرتی که تنها از سوی آن چنین امری فرمان داده شده است سر فرود می‌آورند. نشانِ وحش، سبتِ پاپی است که به جای روزِ تعیین‌شده از جانبِ خدا از سوی جهان پذیرفته شده است.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> هنوز هیچ‌کس نشانِ وحش را دریافت نکرده است. زمانِ امتحان هنوز فرا نرسیده است. در هر کلیسایی مسیحیانِ حقیقی وجود دارند، و کلیسای کاتولیکِ رومی نیز از این قاعده مستثنا نیست. هیچ‌کس تا زمانی که نور را نیافته و لزومِ فرمانِ چهارم را درک نکرده است، محکوم نمی‌شود. اما وقتی فرمانی صادر شود که سبتِ جعلی را تحمیل کند، و فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم مردم را از پرستشِ وحش و تمثالِ او برحذر دارد، مرز میانِ حق و باطل به‌روشنی کشیده خواهد شد. آنگاه کسانی که همچنان در معصیت ادامه می‌دهند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> با گام‌هایی شتابان به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرت دنیوی متحد شوند تا از دینی باطل حمایت کنند، دینی که نیاکانشان برای مخالفت با آن سخت‌ترین آزارها را تحمل کردند، در آن هنگام سبتِ پاپی به وسیله اقتدار مشترک کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتداد ملی روی خواهد داد که جز به ویرانی ملی پایان نخواهد یافت. دست‌نوشته 51، 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

در زمان قانون یکشنبه، تنها کسانی که در برابر نور فرشتهٔ سوم مسئول شناخته می‌شوند، ادونتیست‌های روز هفتم‌اند؛ زیرا فقط در همان هنگام است که کسانی که بیرون از ادونتیسم‌اند، آزمون فرشتهٔ سوم بر آنان عرضه می‌شود. «بسیاری» که در قانون یکشنبه سقوط می‌کنند، ادونتیست‌های لاودکیه‌ای هستند، زیرا «داوری از خانهٔ خدا آغاز می‌شود».

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> پس آخرین، نخستین خواهد شد و نخستین، آخرین؛ زیرا بسیاری دعوت می‌شوند، اما اندکی برگزیده می‌شوند. متی ۲۰:۱۶.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

اشعیا برای مصر و حبشه در خصوص پیشروی تدریجی نهاد پاپی در فتح جهان، «آیت و شگفتی» است. مصر، سازمان ملل متحد است؛ حبشه، ایالات متحده است و آشور، نهاد پاپی است. در بستر آن تاریخ نبوی، اشعیا شروع به بیان سلسله‌ای از پیشگویی‌های هلاکت می‌کند. فصل بیست‌ودو دربارهٔ لاودیکیان است که در هنگام قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند و نیز دربارهٔ فیلادلفیان که «ادوم، موآب و رئیس بنی‌عمون» را از بابل فرا می‌خوانند.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای سرشتِ لازم برای نجات را ندارد، و خداوند آنان را در هنگام قانون یکشنبه از دهان خود قی می‌کند. این حقیقت را فقط برای تأکید بر نکتهٔ بعدی یادآور می‌شوم. اشعیا، باب بیست‌ودو، دلیل دیگری بر هلاکتِ لاودیکیه ارائه می‌کند، زیرا نبوتِ هلاکت علیه درهٔ «رؤیا»ست. دو واژهٔ اصلی عبری وجود دارد که به «رؤیا» ترجمه می‌شوند. یکی نمایانگر توالیِ رویدادهای نبوی است و دیگری نمایانگر رؤیتی از مسیح. یکی مربوط به بیرونِ کلیساست و دیگری مربوط به درونِ کلیسا. واژهٔ به‌کاررفته در باب بیست‌ودو همان «رؤیا»یی است که نمایانگر رویدادهای نبوی است، و همان واژه‌ای است که در کتاب امثال به «رؤیا» ترجمه شده است.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

"بارِ درّهٔ رؤیا" نبوّتی است که دو دسته از پرستندگان را در کلیسای خدا در پایان جهان مشخص می‌کند. یکی از این دسته‌ها که با شِبنا نمایندگی می‌شود، لاودکیه است و دستهٔ دیگر فیلادلفیا است که با اِلیاقیم پسرِ حِلقیا نمایندگی می‌شود. تمایز میان این دو دسته در این فصل، البته همان تمایزی است که در مَثَلِ ده باکره دیده می‌شود. یکی از این دو دسته در نیمه‌شب "روغن" دارد و دستهٔ دیگر ندارد. "روغن" به‌عنوان نماد، بسته به زمینه‌ای که در آن یافت می‌شود، حقایق متفاوتی را نمایندگی می‌کند، اما در اشعیا بیست‌و‌دو "روغن" ده باکره با واژهٔ "رؤیا" نمایانده شده است. یکی از این دو دسته "روغن" را دارد و دیگری ندارد.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

ارواح انبیا با یکدیگر موافق‌اند، و دو مسح‌شدهٔ زکریا نیز همان دو شاهدِ مکاشفهٔ باب یازدهم هستند.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> دربارهٔ دو شاهد، پیامبر باز هم اعلام می‌کند: «این‌ها دو درخت زیتون و دو چراغدان هستند که در حضور خدای زمین ایستاده‌اند.» «کلام تو،» مزمورنویس گفت، «چراغی است برای پایم و نوری برای راهم.» مکاشفه ۱۱:۴؛ مزمور ۱۱۹:۱۰۵. دو شاهد نمایندهٔ کتاب‌های مقدس عهد عتیق و عهد جدید هستند. هر دو شهادت‌های مهمی دربارهٔ منشأ و دوام شریعت خدا هستند. هر دو همچنین بر طرح نجات شهادت می‌دهند. نمونه‌ها، قربانی‌ها و نبوت‌های عهد عتیق به منجی‌ای که قرار است بیاید اشاره می‌کنند. انجیل‌ها و رساله‌های عهد جدید از منجی‌ای خبر می‌دهند که دقیقاً همان‌گونه که به‌وسیلهٔ نمونه و نبوت پیشگویی شده بود، آمده است. مناقشهٔ بزرگ، ۲۶۷.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

دو مسح‌شدهٔ زکریا نمایانگر فرایند ارتباطی هستند که در فصل نخستِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. «روغن»، که همان «رؤیا»یِ نبویِ رویدادهای تاریخی است، از طریق عهد عتیق و عهد جدید منتقل می‌شود. در فصل یازدهمِ مکاشفه، با توجه به سیاق، این دو شاهد به‌عنوان موسی و ایلیا شناخته می‌شوند. موسی و ایلیا به‌خودیِ خود نماد به‌شمار می‌آیند.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

هنگامی که مانند کوه تجلی یا در مکاشفهٔ یوحنا، فصل یازدهم، با هم نمایش داده می‌شوند، آن‌ها نماد دو حقیقت متفاوت‌اند. در کوه آن‌ها نمایانگر شهیدان در دوران بحران قانون یکشنبه و نیز صد و چهل و چهار هزار نفر هستند، حال آن‌که در مکاشفهٔ یازده نمایانگر عهد عتیق و عهد جدیدند. اما برای ادونتیسم، آن‌ها حتی معنای بیشتری دارند. دو شاهد برای یهودیان «شریعت و انبیا» بودند که نمایندهٔ عهد عتیق به‌شمار می‌رفتند، و دو شاهد برای مسیحیان عهد عتیق و عهد جدید بودند، اما برای ادونتیسم دو شاهد کلام خدا و شهادت عیسی هستند. به همین دلیل یوحنا در پاتموس بود.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> من، یوحنا، که نیز برادر شما و همراه در تنگی و در پادشاهی و شکیباییِ عیسی مسیح هستم، به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادتِ عیسی مسیح در جزیره‌ای که پطمس نامیده می‌شود بودم. مکاشفهٔ یوحنا ۱:۹.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

در اشعیا باب بیست‌ودو، دو شاهدِ موسی و ایلیا به تصویر کشیده شده‌اند، هرچند فقط وقتی قابل تشخیص است که اصلِ آلفا و امگا را بر این باب اعمال کنید. در نظر بگیرید که عیسی توضیح خود درباره "رؤیا"ی وقایعِ نبوی را برای شاگردانش در راهِ عمائوس از کجا آغاز کرد.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> مسیح از موسی، خودِ آغازِ تاریخِ کتابِ مقدس، شروع کرد و در تمامِ کتبِ مقدس، آنچه را که به خود مربوط می‌شد، شرح داد. اشتیاق اعصار، 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

ایلیا پیامبری است که پیش از روز عظیم و هولناک خداوند ظاهر می‌شود، با پیامی مبتنی بر اصل آلفا و اُمگا که دل پدران (آلفا) را به سوی فرزندان (اُمگا) برمی‌گرداند. موسی و ایلیا نمایانگر آلفا و اُمگای نبوت کتاب‌مقدس هستند. اگر بتوانید بپذیرید، موسی همان ویلیام میلر بود. هر دو، هم موسی و هم میلر، درگذشتند و هر دو به الهام به‌عنوان نجات‌یافتگان شناخته شدند. موسی البته بلافاصله پس از مرگش برخیزانده شد، اما فرشتگان تا هنگام رستاخیز میلر پیرامون قبر او در انتظارند. ایلیا نمایندهٔ آخرین پیام‌رسان پیش از آمدن روز عظیم و هولناک خداوند است.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> یهودیان کوشیدند از اعلام آن پیامی که در کلام خدا پیش‌گویی شده بود جلوگیری کنند؛ اما پیشگویی باید تحقق یابد. خداوند می‌گوید: «اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیای نبی را نزد شما می‌فرستم» (ملاکی ۴:۵). قرار است کسی در روح و قوت ایلیا بیاید، و چون ظاهر شود، ممکن است مردم بگویند: «تو بیش از حد جدی هستی؛ کتاب‌مقدس را به‌درستی تفسیر نمی‌کنی. بگذار به تو بگویم چگونه باید پیامت را تعلیم دهی.»

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> بسیاری هستند که نمی‌توانند میان کار خدا و کار انسان فرق بگذارند. من حقیقت را چنان‌که خدا به من می‌بخشد بازگو خواهم کرد، و اکنون می‌گویم، اگر همچنان عیب‌جویی کنید و روح اختلاف داشته باشید، هرگز حقیقت را نخواهید شناخت. عیسی به شاگردان خود فرمود: «هنوز سخنان بسیار دارم که به شما بگویم، اما اکنون طاقت شنیدن آنها را ندارید» (یوحنا 16:12). آنان در وضعیتی نبودند که چیزهای مقدس و جاودانی را درک و ارج نهند؛ اما عیسی وعده داد تسلی‌دهنده را بفرستد، تا همه چیز را به آنان تعلیم دهد و هرآنچه به ایشان گفته بود به یادشان آورد. ای برادران، ما نباید اتکای خود را بر انسان قرار دهیم. «از انسان، که نفس او در بینی اوست، دست بردارید؛ زیرا او به چه حساب می‌آید؟» (اشعیا 2:22). شما باید جان‌های درماندهٔ خود را بر عیسی تکیه دهید. سزاوار ما نیست که از چشمهٔ دره بنوشیم، هنگامی که در کوه چشمه‌ای هست. بیایید جویبارهای پایین‌دست را رها کنیم؛ به سرچشمه‌های بالادست بیاییم. اگر نکته‌ای از حقیقت هست که آن را نمی‌فهمید یا بر سر آن توافق ندارید، تحقیق کنید، آیه را با آیه مقایسه کنید، و چاه حقیقت را ژرف در معدن کلام خدا فرو برید. باید خود و دیدگاه‌هایتان را بر مذبح خدا بگذارید، تصورات از پیش‌پنداشتهٔ خود را کنار بگذارید، و بگذارید روح آسمان شما را به همهٔ حقیقت هدایت کند. پیام‌های برگزیده، جلد 1، 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

در باب بیست‌ودوی کتاب اشعیا، شبنه و الیاقیم نمایندهٔ دانایان و نادانان در درون ادونتیسم در پایان جهان هستند، زمانی که پادشاهِ شمال به سوی اورشلیم لشکر می‌کشد. الیاقیم، پسر حلقیا، صاحب «بینش» بود؛ شبنه آن را نداشت.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

پیام پیشگویانه، یعنی «بینش» این آیه، به دو نکته می‌پردازد. اگر افزایش نور پیشگویانه را بفهمی، زندگی می‌کنی؛ و اگر نفهمی، می‌میری. اگر نفهمی، آنگاه نمی‌توانی برای حفظ سبت در آزمون قانون یکشنبه آماده باشی. دیگر «خیلی دیر» خواهد بود. وقتی ادونتیست‌های لاودیکیایی در جریان قانون یکشنبه از پا درمی‌آیند، شریعت را رد می‌کنند، زیرا «بینش حقیقت» را رد کرده‌اند. آنها روغن ندارند؛ افزایش معرفتی را که درست پیش از پایان مهلت از حالت مهروموم خارج می‌شود، درک نمی‌کنند.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> زیرا می‌گویی: «دولتمندم و مال بسیار اندوخته‌ام و به هیچ چیز نیاز ندارم»، و نمی‌دانی که تو بدبخت و بینوا و فقیر و کور و برهنه‌ای. مکاشفه ۳:۱۷.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

نشانهٔ اشعیا این است که او سه سال برهنه و پابرهنه راه رفت. او چنین کرد تا به کسانی که پیام نبوی‌اش برایشان هشدار بود گوشزد کند که اگر مکاشفهٔ رویدادهای نبوی را درک نکنید، به قانونِ یکشنبه خواهید رسید و در حالی که در وضعیتی بدبخت، بیچاره، فقیر، کور و عریان هستید به اسارت برده خواهید شد. اشعیا برای تاریخِ خودش نشانه و شگفتی بود، اما بیش از آن برای پایانِ جهان.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون همهٔ اینها برای آنان به عنوان نمونه رخ داد؛ و برای تذکر ما نوشته شد، برای ما که پایان‌های جهان فرا رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:۱۱.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

در پنج آیهٔ نخستِ فصل بیست‌ودوم، اورشلیم، شهر داود، شهری «پرآشوب» و «شادمان» و آکنده از «هیاهو» معرفی می‌شود. در این فصل، برای نمایاندن همان شهرِ «شادمان» و «پرآشوب» و سرشار از «هیاهو»، از جمله‌ای کلاسیک از کتاب مقدس — که حتی اهل دنیا نیز به کار می‌برند — بهره گرفته می‌شود؛ آن‌گاه که آنان در آیهٔ سیزدهم با شادمانی می‌گویند: «بخوریم و بنوشیم؛ زیرا فردا خواهیم مرد.» اما هرچند شادمان‌اند، مردانشان کشته شده‌اند، نه با شمشیر و نه در نبرد؛ و از این‌رو اشعیا این پرسش را مطرح می‌کند: «تو را چه شده است؟»

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

هرچه که آن‌ها را می‌آزارد، باعث شده به پشت‌بام‌ها بروند. پشت‌بام نماد پرستش خورشید، ماه و ستارگان است؛ نمادی از روح‌گرایی. ادونتیسم در این قطعه دچار گمراهی روحانی است.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> و آنان که بر بام‌ها لشکر آسمان را می‌پرستند؛ و آنان که عبادت می‌کنند و به خداوند سوگند می‌خورند، و به ملکام نیز سوگند می‌خورند؛ و آنان که از خداوند بازگشته‌اند؛ و آنان که در پیِ خداوند نبوده و از او جویا نشده‌اند.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> در حضورِ خداوند خدا خاموش باش، زیرا روزِ خداوند نزدیک است؛ زیرا خداوند قربانی‌ای آماده کرده و مهمانانِ خود را دعوت کرده است. و در روزِ قربانیِ خداوند چنین خواهد شد که من امیران و فرزندانِ پادشاه و همهٔ کسانی را که جامه‌های بیگانه بر تن دارند، مجازات خواهم کرد. در همان روز همچنین همهٔ کسانی را که بر آستانه می‌جهند و خانه‌های اربابانِ خود را از ظلم و فریب پر می‌کنند، مجازات خواهم کرد. صفنیا ۱:۵-۹.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

در بحران قانون یکشنبه، ادونتیسم که به‌صورت اورشلیم نمایانده شده، در «وادیِ رؤیا» قرار دارد. کسانی که پیام نبویِ نمایانده‌شده با «روغن» یا «رؤیا» را رد می‌کنند، به روح‌گرایی می‌پردازند؛ موضوعی که پولس در دوم تسالونیکیان به آن می‌پردازد. در آنجا همچنین با کسانی (شبنا) روبه‌رو می‌شویم که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> و از این رو، خدا بر آنان گمراهیِ شدیدی خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند؛ تا همهٔ آنان که حقیقت را باور نکردند، بلکه از ناراستی لذت می‌بردند، محکوم شوند. ۲ تسالونیکیان ۲: ۱۱، ۱۲.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

البته، واژهٔ «حقیقت» که پولُس به کار می‌برد، واژه‌ای یونانی است که از واژهٔ عبریِ «حقیقت» گرفته شده است؛ واژه‌ای که با ترکیب سه حرفِ عبری ساخته شده است که نمایانگر آلفا و امگا هستند. رد کردنِ «حقیقت» که به‌عنوان اصلِ آلفا و امگا معرفی شده است، گمراهیِ شدیدی را بر لاودیکیان می‌آورد، و آن گمراهی روح‌گرایی است.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> "پیامبر اشعیا می‌گوید: «وقتی به شما بگویند: به احضارکنندگان ارواح و به جادوگرانی که پچ‌پچ می‌کنند و زمزمه می‌نمایند رجوع کنید، آیا قوم نباید به خدای خود رجوع کند؟ آیا برای زندگان از مردگان مشورت می‌خواهند؟ به شریعت و شهادت! اگر مطابق این کلام سخن نگویند، بدین سبب است که در ایشان نوری نیست.» اشعیا 8:19، 20. اگر مردم حاضر می‌شدند حقیقتی را که درباره ماهیت انسان و وضعیت مردگان به روشنی در کتاب مقدس بیان شده است بپذیرند، در ادعاها و جلوه‌های روح‌گرایی فعالیت شیطان را با قدرت و آیات و شگفتی‌های دروغین می‌دیدند. اما به جای آنکه از آزادی‌ای که برای دل نفسانی خوشایند است دست بکشند و از گناهانی که دوست می‌دارند صرف‌نظر کنند، گروه‌های بسیار چشمان خود را بر نور می‌بندند و بی‌اعتنا به هشدارها به راه خود ادامه می‌دهند، در حالی که شیطان دام‌هایش را گرداگرد آنان می‌تند و آنان شکار او می‌شوند. «زیرا محبت حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند»، بنابراین «خدا برایشان گمراهی شدیدی می‌فرستد تا دروغی را باور کنند.» دوم تسالونیکیان 2:10، 11. مناقشه عظیم، 559."

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

در اشعیا باب بیست‌ودو، مردانِ شهرِ شادمان کشته می‌شوند، اما نه در جنگ یا با شمشیر؛ آنان با هم بسته می‌شوند و به همراهِ رهبرانی که گریخته‌اند کشته می‌شوند.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> اگر کلیسا راهی مشابه راهِ دنیا در پیش گیرد، به همان سرنوشت دچار خواهد شد. نه، بلکه چون نور بیشتری دریافت کرده است، مجازاتش از مجازات توبه‌نکردگان سنگین‌تر خواهد بود.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> ما، به‌عنوان یک قوم، مدعی‌ایم که حقیقت را پیش از هر قوم دیگری بر روی زمین در اختیار داریم. پس زندگی و کردار ما باید با چنین ایمانی هماهنگ باشد. روز نزدیک است که عادلان، همچون غلهٔ گران‌بها، برای انبار آسمانی در دسته‌ها بسته شوند، در حالی که شریران نیز، چون علف‌های هرز، برای آتش‌های آخرین روز عظیم گردآوری می‌شوند. اما گندم و علف‌های هرز «تا هنگام درو با هم می‌رویند». گواهی‌ها، جلد ۵، ۱۰۰.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

رهبری در باب بیست‌ودومِ اشعیا به‌وسیله «کمانداران» به هم بسته شده است. شِبنا به‌عنوان رئیسی بر خانه شناخته می‌شود و مقام او به الیاقیم، پسرِ حِلقیا، واگذار خواهد شد. در باب بیست‌ودومِ اشعیا، پیام نبوی که به‌وسیله «رؤیا»ی رویدادهای نبوی نمایانده شده، با نزدیک شدن پادشاهِ شمال، دو طبقه از پرستندگان را در اورشلیم پدید آورده است. یک طبقه برای انبارِ آسمانی بسته می‌شود و دیگری برای آتش‌های ایامِ آخر. آنچه شریران را بسته، «کمانداران» است که یکی از نمادهای متعدد اسلام در کلامِ خداست.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> و بازماندهٔ شمارِ تیراندازان، مردان نیرومندِ بنی‌قیدار، اندک خواهد شد؛ زیرا خداوند، خدای اسرائیل، چنین گفته است. اشعیا ۲۱:۱۷.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> و این‌ها نام‌های پسران اسماعیل است، به نام‌هایشان، مطابق نسل‌هایشان: نخست‌زادۀ اسماعیل، نبایوت؛ و قیدار و ادبیئل و مبسام، و مشماع و دوما و مسا، حدار و تیما، یطور، نفیش و قدمه. این‌ها پسران اسماعیل‌اند، و این‌ها نام‌های ایشان است، بر حسب شهرها و دژهایشان؛ دوازده امیر مطابق قوم‌هایشان. پیدایش ۲۵:۱۳–۱۶.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

رهبری ادونتیسم به‌دست کمانداران اسیر شد، هنگامی که پیامی را که می‌گفت حملهٔ اسلام به ایالات متحده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق نبوت کتاب مقدس بود، رد کردند. حملهٔ ۱۱ سپتامبر تأیید پیامی بود که در سال ۱۹۸۹، هم‌زمان با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مُهرش گشوده شد. حملهٔ اسلام در ۱۱ سپتامبر با ۱۱ اوت ۱۸۴۰ موازی بود؛ زمانی که نبوتی دربارهٔ مهار شدن اسلام، با تأیید قاعدهٔ نبویِ اصلیِ میلر ــ اینکه یک روز نمایانگر یک سال است ــ پیام فرشتهٔ اول را توانمند ساخت. ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحقق یک رویداد پیش‌بینی‌شده بود که بر اصل «روز در برابر سال» استوار بود. هنگامی که آن تحقق یافت، پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه میسیونری در سراسر جهان رسانده شد.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

۹/۱۱ قاعدهٔ اصلیِ «رؤیایی» را که به ادونتیسم داده شد تا آن را اعلام کند، تأیید کرد. آن قاعده این است که تاریخ تکرار می‌شود. وقتی اصل «یک روز به ازای یک سال» در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأیید شد، فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفهٔ باب ده فرود آمد و فرودش نشانگر قوت گرفتنِ پیامِ ساعتِ داوریِ میلر بود؛ و بدین‌سان نمونه‌ای برای هنگامِ فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده در ۹/۱۱ بود.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> "این سخن از کجا درآمده که من اعلام کرده‌ام نیویورک به‌وسیله موجی جزرومدی از میان برداشته خواهد شد؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که می‌نگریستم چگونه ساختمان‌های عظیم آنجا طبقه‌به‌طبقه بالا می‌روند: 'چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد، آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه 18:1-3 تحقق خواهد یافت.' تمامِ باب هجدهمِ مکاشفه هشدار است از آنچه بر زمین خواهد آمد. اما درباره آنچه بر نیویورک خواهد آمد، روشناییِ ویژه‌ای ندارم؛ تنها می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا با چرخش‌ها و واژگونی‌های قدرت خدا سرنگون خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان وجود دارد. با یک کلام از سوی خداوند، با یک لمس از قدرت عظیم او، این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن‌ها را نمی‌توانیم تصور کنیم." Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

البته دربارهٔ اسلام بسیار بیش از این می‌توان گفت، اما شبنه نمایندهٔ کسانی است که «بینشِ» تاریخِ نبوتی را که بر تکرار تاریخ بنا شده و با حقیقتِ بنیادینِ تکرار تاریخ همراه است—این‌که آغازِ هر چیز پایانِ آن را نشان می‌دهد—رد می‌کنند. مهار شدنِ اسلام در 11 اوت 1840 سبب نزولِ فرشتهٔ مکاشفه 10 شد و رها شدنِ اسلام در 9/11 سبب نزولِ فرشتهٔ مکاشفه 18 شد.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> و گفتم: بشنوید، التماس می‌کنم، ای سرانِ یعقوب و ای امیرانِ خاندانِ اسرائیل؛ آیا شناختِ داوری از آنِ شما نیست؟ شما که نیکو را نفرت می‌دارید و بدی را دوست می‌دارید؛ که پوست را از تنِ ایشان می‌کنید و گوشت را از استخوان‌هایشان جدا می‌سازید؛ همانان که گوشتِ قومِ مرا می‌خورند و پوستشان را می‌کنند؛ و استخوان‌هایشان را می‌شکنند و آنان را چون برای دیگ، ریزریز می‌کنند، همچون گوشتِ درونِ دیگِ بزرگ. آنگاه نزدِ خداوند فریاد خواهند زد، اما او ایشان را نخواهد شنید؛ بلکه در همان زمان رویِ خود را از ایشان پنهان خواهد کرد، زیرا در کردارِ خویش بد رفتار کرده‌اند. خداوند چنین می‌فرماید در بارهٔ پیامبرانی که قومِ مرا گمراه می‌کنند: آنان که با دندان‌های خود می‌گزند و فریاد می‌زنند، «سلامتی!» و هر که چیزی در دهانِ ایشان ننهد، بر ضدِ او جنگ مهیا می‌کنند. از این‌رو شب بر شما خواهد آمد تا رؤیایی نداشته باشید؛ و تاریکی بر شما خواهد بود تا غیب‌گویی نکنید؛ و آفتاب بر پیامبران غروب خواهد کرد و روز بر آنان تاریک خواهد شد. آنگاه بینندگان شرمسار خواهند شد و غیب‌گویان سرافکنده؛ آری، همگی لب‌های خود را خواهند پوشاند، زیرا پاسخی از جانبِ خدا نیست. اما به‌راستی من به روحِ خداوند از قدرت و داوری و قوت سرشارم تا عصیانِ یعقوب را به او و گناهِ اسرائیل را به او اعلام کنم. این را بشنوید، ای سرانِ خاندانِ یعقوب و امیرانِ خاندانِ اسرائیل، شما که داوری را نفرت می‌دارید و هر انصاف را کج می‌کنید. صیون را با خون بنا می‌کنند و اورشلیم را با بی‌عدالتی. سرانش برای مزد داوری می‌کنند و کاهنانش در برابرِ اجرت تعلیم می‌دهند و پیامبرانش برای پول غیب می‌گویند؛ و با این همه بر خداوند تکیه می‌کنند و می‌گویند: آیا خداوند در میانِ ما نیست؟ هیچ بدی بر ما نخواهد آمد. میکاه ۳:۱-۱۱.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> و انبوهِ همهٔ قوم‌هایی که بر ضدّ آریل [اورشلیم] می‌جنگند، یعنی همهٔ آنان که بر ضدّ او و استحکاماتش می‌جنگند و او را به تنگ می‌آورند، همچون خوابِ رؤیای شبانه خواهند بود. چنان خواهد بود که گویی مردی گرسنه خواب می‌بیند و اینک می‌خورد، امّا چون بیدار می‌شود، جانش تهی است؛ یا چنان که مردی تشنه خواب می‌بیند و اینک می‌نوشد، امّا چون بیدار می‌شود، اینک ناتوان است و جانش اشتها دارد؛ چنین خواهد بود انبوهِ همهٔ قوم‌هایی که بر ضدّ کوه صهیون می‌جنگند. درنگ کنید و در شگفت شوید؛ فریاد برآورید و فریاد کنید: آنان مست‌اند، امّا نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، امّا نه از نوشیدنیِ مست‌کننده. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما فرو ریخته و چشمانتان را بسته است؛ پیامبران و حاکمانتان، یعنی بینایان، را پوشانده است. و تمامِ رؤیت برای شما همچون سخنانِ کتابی مُهر شده شده است؛ آن را به شخصی درس‌خوانده می‌سپارند و می‌گویند: خواهش می‌کنیم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است؛ و کتاب را به کسی که درس‌نخوانده است می‌سپارند و می‌گویند: خواهش می‌کنیم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: من درس‌نخوانده‌ام. از این رو خداوند گفت: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌هایشان مرا حرمت می‌نهند، امّا دلِ خود را از من دور ساخته‌اند، و بیمشان از من به دستورِ آدمیان تعلیم داده می‌شود، بنابراین، اینک در میان این قوم کاری شگفت انجام خواهم داد، کاری شگفت و اعجاب‌آور؛ زیرا حکمتِ خردمندانشان نابود خواهد شد و فهمِ زیرکانشان پنهان خواهد گشت. وای بر آنان که در نهان می‌کوشند رایزنیِ خود را از خداوند پنهان کنند، و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی شما همه‌چیز را وارونه کرده‌اید! آیا کوزه‌گر همچون گل پنداشته می‌شود؟ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود می‌گوید: او مرا نساخته است؟ یا آیا چیزی که شکل گرفته است دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خود می‌گوید: او فهمی ندارد؟ اشعیا 29:7-16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

«وادی رؤیا»، به گفتهٔ اشعیا، «روزی است از مصیبت و پایمال‌شدن و حیرانی به دست یهوه، خدای لشکرها، در وادی رؤیا؛ شکستنِ دیوارها و فریاد به سوی کوه‌ها.» از این رو اشعیا با تلخی بسیار می‌گرید، همان‌گونه که عیسی نیز گریست.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> اشک‌های عیسی از پیش‌بینی رنجِ خودِ او نبود. درست پیشِ رویش جتسیمانی بود، جایی که به‌زودی وحشتِ ظلمتی عظیم بر او سایه می‌افکند. دروازهٔ گوسفند نیز در دیدرس بود، دروازه‌ای که قرن‌ها حیواناتِ قربانی را از آن عبور داده بودند. این دروازه به‌زودی برای او، ضدنمونهٔ بزرگ، که همهٔ آن قربانی‌ها به قربانیِ او برای گناهانِ جهان اشاره داشتند، گشوده می‌شد. در نزدیکی جلجتا بود، صحنهٔ عذابِ پیشِ روی او. با این همه، گریستن و نالیدنِ رهاننده در اندوهِ روح به سببِ این یادآوری‌های مرگِ بی‌رحمانه‌اش نبود. اندوهِ او خودخواهانه نبود. اندیشهٔ رنجِ خویش آن جانِ شریف و ازخودگذشته را نمی‌هراسانْد. این دیدنِ اورشلیم بود که دلِ عیسی را به‌درد می‌آورد—اورشلیمی که پسرِ خدا را رد کرده و محبتش را خوار شمرده بود، که از قانع شدن به‌وسیلهٔ معجزاتِ عظیمش سر باز زد و در آستانهٔ گرفتنِ جانش بود. او می‌دید اورشلیم در گناهِ ردّ رهاننده‌اش چه شده است، و چه می‌توانست باشد اگر می‌پذیرفت آن یگانه را که تنها می‌توانست زخمِ او را شفا دهد. او آمده بود تا نجاتش دهد؛ چگونه می‌توانست از او دست بکشد؟

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> اسرائیل قومی برگزیده بود؛ خدا هیکل آنان را مسکن خود قرار داده بود؛ و آن «زیبا از حیث موقعیت، شادیِ تمامیِ زمین» بود. مزمور ۴۸:۲. در آنجا یادگارِ بیش از هزار سال حمایتِ مراقبانه و محبتِ لطیفِ مسیح ـ چنان‌که پدری نسبت به فرزند یگانه‌اش دارد ـ بود. در آن هیکل پیامبران هشدارهای پرهیبت خود را بیان کرده بودند. در آنجا مجمرهای افروخته در اهتزاز درآمده بودند و بخور، آمیخته با دعاهای عبادت‌کنندگان، به سوی خدا بالا رفته بود. در آنجا خونِ حیواناتِ قربانی جاری شده بود که نمادی از خونِ مسیح بود. در آنجا یهوه جلال خود را بر فراز کرسیِ رحمت آشکار کرده بود. در آنجا کاهنان خدمت به‌جا آورده بودند و شکوهِ نمادها و آیین‌ها قرن‌ها ادامه یافته بود. اما همهٔ اینها می‌بایست پایان یابد.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> عیسی دست خود را—همان دستی که بارها بیماران و رنج‌دیدگان را برکت داده بود—بالا برد و آن را به سوی شهرِ محکوم به نابودی تکان داد و با کلماتی شکسته از اندوه بانگ برآورد: «کاش می‌دانستی، آری تو نیز، دست‌کم در همین روزت، آنچه به سلامتی تو تعلق دارد!» اینجا نجات‌دهنده مکث کرد و ناگفته گذاشت که اورشلیم چه می‌توانست باشد اگر یاری‌ای را که خدا می‌خواست به او عطا کند—هدیهٔ پسرِ محبوبش—می‌پذیرفت. اگر اورشلیم آنچه را که امتیازِ دانستنش را داشت می‌دانست و به نوری که آسمان برایش فرستاده بود وقعی می‌نهاد، می‌توانست در شکوهِ رونق قد برافرازد، ملکهٔ ممالک گردد، و آزاد—به پشتوانهٔ قدرتِ خداداده‌اش—باشد. نه سربازانِ مسلحی بر دروازه‌هایش می‌ایستادند و نه پرچم‌های رومی از باروهایش به اهتزاز درمی‌آمد. سرنوشتِ پرشکوهی که می‌توانست، اگر رهاننده‌اش را می‌پذیرفت، اورشلیم را مبارک سازد، پیشِ چشمِ پسرِ خدا نقش بست. او دید که اورشلیم می‌توانست به‌واسطهٔ او از بیماریِ جانکاهش شفا یابد، از بندگی رهایی یابد و به‌عنوان کلان‌شهرِ نیرومندِ زمین استوار گردد. از باروهایش کبوترِ صلح به سوی همهٔ امّت‌ها پر می‌کشید. اورشلیم تاجِ جلالِ جهان می‌بود.

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> اما تصویر روشن از آنچه اورشلیم می‌توانست باشد از برابر چشمان نجات‌دهنده رنگ می‌بازد. او درمی‌یابد که اورشلیم اکنون چگونه است: زیر یوغ رومیان، زیر نگاهِ خشمگینِ خدا، محکوم به داوریِ جزاییِ او. او رشتهٔ گسستهٔ مرثیهٔ خود را از سر می‌گیرد: "اما اکنون این‌ها از چشمان تو پنهان شده‌اند. زیرا روزهایی بر تو خواهد آمد که دشمنانت گرداگرد تو خندقی خواهند کند و تو را از هر سو در محاصره گرفته، از هر طرف در تنگنا نگاه خواهند داشت، و تو و فرزندانت را که در درون تو هستند، با خاک یکسان خواهند کرد؛ و در تو سنگی بر سنگی باقی نخواهند گذاشت؛ زیرا زمانِ تفتیشِ تو را نشناختی."

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> مسیح آمد تا اورشلیم را با فرزندانش نجات دهد؛ اما غرورِ فریسیانه، ریاکاری، حسد و بدخواهی مانع از آن شده بود که مقصودش را به انجام رسانَد. عیسی کیفرِ هولناکی را که بر آن شهرِ محکوم به هلاکت فرود می‌آمد، می‌دانست. او دید که اورشلیم در محاصرهٔ لشکرها بود، ساکنانِ محاصره‌شده به گرسنگی و مرگ کشانده می‌شدند، مادران از اجسادِ فرزندانِ خود می‌خوردند، و هم والدین و هم فرزندان آخرین لقمهٔ غذا را از دستِ یکدیگر می‌ربودند، و عاطفهٔ طبیعی زیرِ فشارِ دردهای جان‌کاهِ گرسنگی نابود می‌گشت. او دید که سرسختیِ یهودیان، که در ردّ نجاتی که او عرضه می‌کرد آشکار شده بود، ایشان را نیز به آن خواهد کشاند که از تسلیم شدن در برابر سپاه‌های مهاجم سر باز زنند. او جلجتا را دید، همان‌جا که قرار بود بر آن مصلوب گردد، که از صلیب‌ها به انبوهیِ درختانِ جنگل آکنده بود. او ساکنانِ نگون‌بخت را دید که بر تختۀ شکنجه رنج می‌بردند و به صلیب کشیده می‌شدند، کاخ‌های زیبا نابود شده بود، هیکل به ویرانه‌ای بدل شده بود، و از دیوارهای سترگش سنگی بر سنگی باقی نمانده بود، در حالی که شهر چون مزرعه‌ای شخم زده شده بود. چه جای شگفت اگر نجات‌دهنده در برابر آن صحنهٔ هولناک از شدت رنج می‌گریست.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> اورشلیم فرزندِ موردِ مراقبتِ او بود، و همان‌گونه که پدری مهربان بر پسرِ سرکش خود سوگواری می‌کند، عیسی نیز بر آن شهرِ محبوب گریست. چگونه تو را واگذارم؟ چگونه ببینم که به نابودی سپرده می‌شوی؟ آیا باید بگذارم جامِ گناهت را لبریز کنی؟ یک جان آن‌قدر ارزشمند است که در قیاس با آن، جهان‌ها به بی‌اهمیتی فرو می‌افتند؛ اما اینجا ملتی تمام در معرض نابودی بود. هنگامی که خورشیدِ شتابانِ رو به باختر در آسمان از نظر ناپدید شود، روزِ فیضِ اورشلیم به سر خواهد آمد. تا وقتی که موکب بر فرازِ کوهِ زیتون درنگ کرده بود، برای توبهٔ اورشلیم هنوز دیر نشده بود. فرشتهٔ رحمت در آن دم بال‌های خود را جمع می‌کرد تا از تختِ زرّین فرود آید و جای را به عدالت و داوریِ شتابان بسپارد. اما دلِ عظیمِ محبتِ مسیح هنوز برای اورشلیم شفاعت می‌کرد؛ شهری که رحمت‌های او را به سخره گرفته، هشدارهایش را خوار شمرده بود و نزدیک بود دست‌های خود را به خونِ او بیالاید. اگر تنها اورشلیم توبه می‌کرد، هنوز دیر نشده بود. در حالی که واپسین پرتوهای خورشیدِ رو به غروب بر معبد، برج و کنگره‌ها مکث می‌کرد، آیا هیچ فرشتهٔ نیکویی او را به محبتِ نجات‌دهنده رهنمون نمی‌شد و عاقبتِ شومش را دفع نمی‌کرد؟ ای شهرِ زیبا و نامقدس، که پیامبران را سنگسار کرده بودی، که پسرِ خدا را رد کرده بودی، که با ناپشیمانیِ خود خویشتن را در زنجیرهای بندگی به بند می‌کشیدی—روزِ رحمتت دیگر تقریباً به سر آمده بود! اشتیاق اعصار، ۵۷۶-۵۷۸.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

چنان‌که اشعیا در فصل بیست‌ودوم جنگ بر ضد اورشلیم را توصیف می‌کند، مهاجمان «در برابر دروازه صف می‌کشند.» عیلام و قیر با سلاح‌های آماده در دروازه‌اند و سپس پوششِ اورشلیم را کشف می‌کنند. در اشعیا، آن «پوشش» که دشمنان در دروازه می‌یابند، سایهٔ مصر است.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> وای بر فرزندان سرکش، می‌گوید خداوند، که مشورت می‌گیرند، اما نه از من؛ و پوششی بر خود می‌نهند، اما نه از روح من، تا گناه را بر گناه بیفزایند؛ آنان که راه می‌افتند تا به مصر فرود آیند و از دهان من نپرسیده‌اند؛ تا در قوتِ فرعون خود را استوار کنند و بر سایهٔ مصر توکل نمایند! اشعیا ۳۰:۱، ۲.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

دشمنان اورشلیم دریافته‌اند که آنان که شبنا نمایندگی‌شان می‌کند، امید خود را بر مصر بسته‌اند و می‌پندارند مصر از آنان حمایت خواهد کرد؛ اما آنان که الیاقیمِ پسرِ حلقیا نمایندگی‌شان می‌کند، نه به «سایهٔ مصر» تکیه دارند، بلکه زیر پوشش روحِ خدا هستند و به «سایهٔ خدایِ متعال» توکل دارند.

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> کسی که در مخفیگاه حضرت اعلی ساکن شود، زیر سایهٔ قادر مطلق خواهد ماند. دربارهٔ خداوند خواهم گفت: او پناه من و دژ من است؛ خدای من، بر او توکل خواهم داشت. مزامیر ۹۱:۱، ۲.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

در بحران قانونِ یکشنبه، باکره‌های دانا که الیاقیم پسرِ حلقیا نماینده‌شان است، به سایهٔ خدای متعال توکل دارند، و باکره‌های نادان که شبنه نماینده‌شان است، به سایهٔ مصر توکل می‌کنند. واژه‌ای که به «discovered» ترجمه شده، به معنای برهنه کردن و به اسارت بردن است. دشمنان بر دروازه‌ها درمی‌یابند که حفاظتِ اورشلیم برداشته شده است، و شبنه و همدستانش آنگاه به تکاپو می‌افتند تا خود را نجات دهند، زیرا «رخنه‌های شهرِ داوود» را می‌بینند و می‌بینند که رخنه‌های بسیاری هست که به دشمن اجازهٔ ورود می‌دهد. در وحشت، چنان‌که در مَثَل ده باکره نشان داده شده، باکره‌های نادان به جست‌وجوی پناه برمی‌آیند، اما هیچ پناهی ندارند.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

شبنا چشم به «زرهِ جنگل» دوخته تا نجاتش دهد، اما دیگر دیر شده است. او خانه‌های اورشلیم را می‌شمارد و برای استحکام بخشیدن به دیوار، شروع به ویران کردنشان می‌کند، اما دیگر دیر شده است. آنها آبِ حوضِ پایین را گرد می‌آورند و می‌کوشند آن را به آبِ حوضِ کهنه وصل کنند، اما دیگر دیر شده است. از آن‌جا که آب نماد اصلی روح‌القدس است، این نشان می‌دهد که آنان با درماندگی در پی روغن‌اند، اما دیگر دیر شده است. در تمام تلاش‌هایشان آفرینندهٔ حوض‌ها را فراموش کردند، و این‌که او آن «حوض‌ها»ی حقیقت را از دیرباز ساخته بود. فراموش کردند که این صخرهٔ اعصار بود که در زمان‌های قدیم پیام را فراهم آورد. آنها نخواستند در راه‌های کهن گام بردارند؛ راه‌هایی که بنیادهایشان از طریق کارِ ویلیام میلر بنا شده بود.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> دشمن در پی آن است که اندیشه‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده‌ساختنِ قومی برای ایستادن در این روزهای آخر منحرف کند. سفسطه‌های او به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که ذهن‌ها را از خطرات و وظایف زمان حاضر دور سازند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آورد تا برای قوم خود به یوحنا بدهد، هیچ می‌شمارند. آنان تعلیم می‌دهند که وقایعی که درست پیشِ روی ماست آن‌قدر اهمیت ندارند که شایسته توجه ویژه باشند. آنان حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه‌های گذشته‌شان محروم می‌کنند و به جای آن به آنان علمِ کاذبی می‌دهند.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه بروید. ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> بگذار هیچ‌کس در پی برکندن بنیان‌های ایمان ما نباشد؛ بنیان‌هایی که در آغاز کارمان با مطالعهٔ دعاگونهٔ کلام و به‌واسطهٔ وحی نهاده شد. بر همین بنیان‌ها در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است مردم گمان کنند که راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است پی‌ریزی کنند، اما این فریبی بزرگ است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آن که نهاده شده است، بگذارد.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> در گذشته، بسیاری به ساختنِ ایمانی نو و برپاییِ اصولی تازه همت گماشته‌اند. اما بنای آنان چه مدت برجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره بنا نشده بود.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> آیا شاگردان نخستین ناچار نبودند با سخنان مردم روبه‌رو شوند؟ آیا مجبور نبودند به نظریه‌های باطل گوش دهند و سپس، پس از انجام همه‌چیز، استوار بایستند و بگویند: «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده بگذارد»؟ اول قرنتیان ۳:۱۱.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> پس باید آغاز اطمینان خود را تا به پایان، استوار نگه داریم. سخنان پرقدرتی از سوی خدا و مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا ایشان را نکته‌به‌نکته از جهان بیرون آورد و در پرتو روشنِ حقیقتِ حاضر قرار دهد. با لب‌هایی که آتش مقدس آن‌ها را لمس کرده است، خادمان خدا پیام را اعلام کرده‌اند. بیان الهی مهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است. شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

آن «روزی» که همهٔ اینها در آن رخ می‌دهد، همان «روز» در کتاب مقدّس است که اشعیا آن را روزی می‌داند که خداوند، خدای لشکرها، برای «گریه و ماتم و کَچلی و پلاس بستن» فراخوانده بود.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> و خداوند به موسی گفت: همچنین در روز دهمِ این ماه هفتم، روزِ کفّاره خواهد بود؛ برای شما اجتماع مقدّس خواهد بود، و خود را فروتن سازید و برای خداوند قربانی‌ای که به آتش تقدیم می‌شود بگذرانید. و در همان روز هیچ کاری انجام ندهید، زیرا روزِ کفّاره است تا برای شما در حضور خداوند، خدای شما، کفاره به‌جا آورده شود. زیرا هر که در همان روز خود را فروتن نسازد، از میان قوم خویش منقطع خواهد شد. و هر که در همان روز کاری انجام دهد، من همان شخص را از میان قومش هلاک خواهم کرد. هیچ‌گونه کاری انجام ندهید؛ این فریضه‌ای جاودانه در تمامی نسل‌هایتان در همهٔ سکونتگاه‌هایتان خواهد بود. این برای شما سبتی برای استراحت خواهد بود، و خود را فروتن سازید: در روز نهمِ ماه به هنگام غروب، از غروب تا غروب، سبت خود را نگاه خواهید داشت. لاویان ۲۳:۲۶‏–۳۲.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

روزی که به‌وسیلهٔ شِبنا و الیاقیم پسرِ حِلقیا به تصویر کشیده شده، روزِ کفّارهٔ ضدنوعی است که دوره‌ای را از سال 1844 تا هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد دربر می‌گیرد. در آن دوره، ادونتیسم فراخوانده شده است تا «نفوسِ خود را ذلیل سازد»، یا چنان‌که اشعیا بیان می‌کند، دعوتی است «به گریه، و به نوحه، و به کچلی، و به بر بستنِ پلاس».

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> در سال ۱۸۴۴، کاهن اعظم ما وارد قدس‌الاقداسِ قدس آسمانی شد تا کار داوری تحقیقی را آغاز کند. پرونده‌های مردگان عادل در پیشگاه خدا پیوسته مورد رسیدگی قرار گرفته‌اند. هنگامی که آن کار به پایان رسد، حکم بر زندگان صادر خواهد شد. چه لحظات پرابهت، چه گران‌بها و مهم‌اند این دم‌ها! هر یک از ما پرونده‌ای در دادگاه آسمان در انتظار رسیدگی دارد. ما هر یک، بر حسب اعمالی که در بدن انجام داده‌ایم، جداگانه داوری خواهیم شد. در خدمت نمادین، هنگامی که کار کفاره به‌وسیلهٔ کاهن اعظم در قدس‌الاقداسِ قدسِ زمینی انجام می‌شد، از مردم خواسته می‌شد که جان‌های خود را در برابر خدا فروتن سازند و گناهان خود را اعتراف کنند تا برایشان کفاره به‌جا آورده شود و گناهانشان محو گردد. آیا در این روز ضدنمونه‌ایِ کفاره، که در آن مسیح در قدسِ بالا به سود قوم خود شفاعت می‌کند و تصمیم نهایی و غیرقابل بازگشت دربارهٔ هر پرونده اعلام خواهد شد، از ما کمتر از این خواسته خواهد شد؟

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> «وضع ما در این زمان هراس‌انگیز و پرابهت چیست؟ افسوس، چه تکبری در کلیسا حاکم است، چه ریاکاری، چه فریب، چه دلبستگی به لباس، سبک‌سری و سرگرمی، چه میل به برتری! این همه گناه ذهن را تیره کرده است، به گونه‌ای که امور جاودانه درک نشده‌اند. آیا کتاب مقدس را تفتیش نکنیم تا بدانیم در کجای تاریخ این جهان قرار داریم؟ آیا درباره کاری که در این زمان برای ما انجام می‌شود و موضعی که ما به عنوان گناهکاران باید هنگامی که این کار کفاره در جریان است اتخاذ کنیم، آگاه نشویم؟ اگر به نجات جان خود اندک اعتنایی داریم، باید دگرگونی قاطعی پدید آوریم. باید خداوند را با توبه‌ای راستین بجوییم؛ باید با ندامت ژرف دل، گناهان خود را اعتراف کنیم تا زدوده شوند.» پیام‌های برگزیده، جلد ۱، صفحات ۱۲۴ و ۱۲۵.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> و در آن روز، خداوند، خدای لشکرها، به گریه و ماتم و تراشیدن موی سر و کمر بستن به پلاس فراخواند؛ و اینک شادی و شادمانی، گاوان را می‌کشند و گوسفندان را ذبح می‌کنند، گوشت می‌خورند و شراب می‌نوشند: بیایید بخوریم و بنوشیم، زیرا فردا خواهیم مرد. اشعیا ۲۲:۱۲، ۱۳.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

خداوند شبنا را فراخواند تا نفس خود را ذلیل سازد، اما او ترجیح داد بخورد و بنوشد و به خوشگذرانی ادامه دهد. خداوند در «گوش‌هایش» «آشکار ساخت» که گناه شبنا کفاره نخواهد شد. واژه‌ای که به «پاک شدن» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در لاویان برای «کفاره» به کار رفته است. این گناهِ ادونتیسمِ لاودیکیایی کفاره نخواهد شد. اکنون اشعیا شروع می‌کند به پرداختن به رابطهٔ شبنا (ادونتیست‌های لاودیکیایی) با الیاقیم پسر حلقیا (ادونتیست‌های فیلادلفیایی).

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

شبنا همان «خزانه‌دار» است، همان‌گونه که یهودا بود. و طوبیا در روزگار نحمیا در خانهٔ خدا، در حجره‌ای (خزانه) که قرار بود هدایای تقدیمی در آن نگهداری شود، زندگی می‌کرد. وقتی نحمیا خانهٔ خدا را تطهیر کرد، طوبیا و وسایلش را بیرون انداخت. شبنا نیز باید بیرون انداخته شود. هر دو، بیرون‌افکندنِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را در زمان قانون یکشنبه نشان می‌دهند.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> به سبب قساوت و خیانت عمونیان و موآبیان نسبت به اسرائیل، خدا از طریق موسی اعلام کرده بود که آنان باید برای همیشه از جماعت قومِ او محروم بمانند. بنگرید به تثنیه ۲۳:‏۳-۶. برخلاف این کلام، کاهنِ اعظم تقدیماتی را که در حجره‌ای از خانهٔ خدا ذخیره شده بود بیرون ریخته بود تا برای این نمایندهٔ قومِ مطرود جا فراهم کند. اهانتی بزرگ‌تر به خدا نمی‌شد روا داشت از اینکه چنین امتیازی به این دشمنِ خدا و حقیقتِ او اعطا شود.

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> پس از بازگشت از پارس، نحِمیا از آن بی‌حرمتی گستاخانه آگاه شد و بی‌درنگ برای بیرون راندن آن مزاحم اقدام کرد. او می‌گوید: «این مرا سخت اندوهگین کرد؛ ازاین‌رو همهٔ اسباب و اثاثیهٔ طوبیا را از آن حجره بیرون افکندم. سپس فرمان دادم و حجره‌ها را تطهیر کردند؛ و دوباره ظروف خانهٔ خدا را، با قربانی گوشتی و کندر، بدانجا آوردم.»

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> نه تنها هیکل بی‌حرمت شده بود، بلکه هدایا نیز به‌نادرستی به مصرف رسیده بود. این امر به دلسردیِ مردم از بخشندگی انجامیده بود. آنان شور و حرارت خود را از دست داده بودند و برای پرداخت اعشارشان رغبت نداشتند. خزانه‌های خانهٔ خداوند به‌قدر کافی تأمین نمی‌شد؛ بسیاری از سرایندگان و دیگرانی که در خدمت هیکل به کار گماشته شده بودند، چون حمایت کافی دریافت نمی‌کردند، کار خداوند را ترک کرده بودند تا در جای دیگری به کار بپردازند. پیامبران و پادشاهان، ۶۷۰.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

شبنا، یهودا و طوبیا همگی نمایندهٔ ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای در آخرالزمان هستند.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> خداوند، خدای لشکرها، چنین می‌فرماید: برو، نزد این خزانه‌دار، یعنی نزد شبنا که سرپرست کاخ است، و بگو: اینجا چه داری؟ و اینجا که را داری که برای خود در اینجا قبری تراشیده‌ای، همچون کسی که برای خود در بلندی قبری می‌تراشد و در صخره برای خویش مسکنی حک می‌کند؟ اینک، خداوند تو را با اسارتی نیرومند خواهد برد و بی‌گمان تو را خواهد پوشاند. به یقین، تو را به سختی خواهد گرداند و چون توپی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های شکوهت ننگِ خانهٔ سرورت خواهد بود. و تو را از مقامت خواهم راند، و از منصبت تو را فرو خواهد کشید. اشعیا ۲۲:۱۵-۱۹

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

هنگامی که پادشاه شمال به اورشلیم نزدیک می‌شود، باید به یاد داشت که این نزدیک‌شدن تدریجی است و شهروندان اورشلیم می‌دانستند که در راه است. این همان چیزی است که در اشعیا باب بیست ذکر شده، زمانی که ترتان، فرماندهٔ آشوری، اشدود را در مصر فتح کرد. آنان می‌دانستند چه در پیش است و شبنا وقت خود را صرف ساختن قبری مجلل برای خود کرد. باستان‌شناسان قبر شبنا را یافتند و کتیبه‌ای را که بر سردرِ قبر بود برداشتند، و اکنون در یکی از موزه‌های بریتانیا است. شگفت آن‌که، وقتی شبنا برکنار شد و الیاقیم پسر حلقیا جایگاه رهبریِ او را به دست گرفت، الیاقیم پسر حلقیا مُهری شاهی دریافت کرد که می‌توانست با آن نام خود را بر اسناد رسمی مهر کند. آن مُهر نیز توسط باستان‌شناسان پیدا شد و در همان موزه در انگلستان است. شبنا در موزه با قبرش، نشانِ مرگ، نمایانده شده است؛ و الیاقیم پسر حلقیا در موزه با نمادِ مُهرِ زندگی.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

به‌سبب آنکه شبنا پیام هشدارآمیز دربارهٔ پادشاهِ شمال را رد کرد، او از دهانِ خداوند قی شد؛ و واژه‌ای که در هشدارِ مکاشفه به لائودیکیه به‌صورت «قی کردن» ترجمه شده، در واقع به معنای «قیِ جهنده» است. در زمان نحمیا، طوبیا و اثاث و اسبابش بیرون افکنده شد و دربارهٔ شبنا، او با شدت چون توپ به سرزمینی دور پرتاب شد. شبنا ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای است که پیام نبوی‌ای را که مُهرش در ۱۹۸۹ برداشته شد رد می‌کنند و خود را برای قبر—نشانِ وحش—آماده می‌سازند، و الیاقیمِ پسرِ حلقیا، ادونتیسمِ فیلادلفیه است که مُهرِ خدا را دریافت می‌کند.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> و در آن روز واقع خواهد شد که بنده‌ام الیاقیم، پسر حلقیا، را فراخواهم خواند؛ و او را به ردای تو خواهم پوشاند و با کمربند تو استوارش خواهم کرد، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خانهٔ یهودا همچون پدر خواهد بود. اشعیا ۲۲:۲۰، ۲۱.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

در زمان قانون یکشنبه، گندم و زَوانِ ادونتیسم از هم جدا می‌شوند و رهبریِ کلیسای پیروزمند به الیاقیم پسرِ حِلقیا سپرده می‌شود، و آنگاه خداوند کلیسای خود را همچون بیرقی برافراشته می‌سازد، هنگامی که پیامِ فرشتهٔ سوم به فریادی بلند اوج می‌گیرد. شاید با افزودن عبارت «پسر حِلقیا» کمی زیاده‌گویی کرده‌ام، در حالی که می‌توانستم به‌سادگی بگویم الیاقیم. اما پدر و فرزندش با هم نمادی از پیامِ ایلیا پیش از هفت بلای آخر هستند. پیامِ ایلیا از نمادپردازیِ پدران و فرزندان بهره می‌گیرد تا نخستین (پدر) و آخرین (پسر) را نمایندگی کند. این رابطهٔ نبوی در معماهای پایانیِ باب بیست‌ودو نقش دارد. وعده به الیاقیم، پسرِ حِلقیا، این است که خداوند کلیدِ خانهٔ داود را بر دوش او خواهد نهاد.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

«خانهٔ داود» پیام پدر و پسر است که عیسی در آخرین گفت‌وگویش با یهودیان سرکش به آن اشاره کرد. همچنین همان‌جاست که او کتاب مکاشفه را خاتمه می‌دهد. خانهٔ داود کلیدی داشت که اگر هیچ چیز دیگری هم نباشد، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به کار می‌رود، زیرا تنها جای کتاب‌مقدس که به این کلید اشاره می‌کند پیام به کلیسای فیلادلفیاست.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانهٔ داوود را بر دوشِ او خواهم نهاد؛ پس او می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و او می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اشعیا ۲۲:۲۲

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیه بنویس: این‌ها را می‌گوید آن قدوس، آن حقیقی، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید: اعمال تو را می‌دانم؛ اینک دری گشوده در برابر تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نتواند آن را ببندد؛ زیرا که اندکی قوت داری و کلام مرا نگاه داشته‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای. اینک کسانی را از کنیسهٔ شیطان، که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند بلکه دروغ می‌گویند، وادار خواهم کرد که بیایند و در برابر پاهای تو سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. از آن رو که کلام صبر مرا نگاه داشته‌ای، من نیز تو را از ساعت آزمایش که بر تمام جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید، محفوظ خواهم داشت. اینک به زودی می‌آیم؛ آنچه داری، محکم نگاه دار تا هیچ‌کس تاج تو را نرباید. آن که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت و او دیگر هرگز بیرون نخواهد شد؛ و نام خدای خود و نام شهر خدای خود، یعنی اورشلیمِ نو که از آسمان از نزد خدایم فرود می‌آید، بر او خواهم نوشت؛ و نام تازهٔ خود را نیز بر او خواهم نوشت. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۷‏–‏۱۲.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

الیاقیم نمایندهٔ یک فیلادلفی در جنبش میلرایتی است که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ قدس‌الاقداس را گشود. می‌دانم که این مسیح، کاهن اعظمِ ما، بود که آن درِ دوره‌ای را گشود، اما مسیح کلید را بر دوش الیاقیم پسر حلقیا نهاد و می‌گوید که «او خواهد گشود». به نقطه‌ای رسیده‌ایم که در آغاز این مقاله به آن اشاره کردم.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

در کتاب اشعیا، واژه «بار» هجده بار آمده است؛ اما در هفت مورد به چیزی اشاره دارد که بر دوش حمل می‌شود و در یازده مورد به معنای پیشگوییِ هلاکت است. در یکی از آن هجده مورد، این واژه که به معنای پیشگوییِ هلاکت است، هم‌زمان برای نشان دادن باری که بر دوش حمل می‌شود نیز به کار رفته است.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

داستان درهٔ رؤیت دربارهٔ پیامی از هلاکت است که در اورشلیم دو گروه از پرستندگان پدید می‌آورد. پیام نبوی که گشایش داوری را مشخص کرد، از سوی پدر میلر ارائه شد و همان پیام فرشتهٔ اوّل است که با بسته شدن درِ مکان مقدس و گشوده شدن قدس‌الاقداس در 22 اکتبر 1844 پایان یافت. «بار»ی که بر شانهٔ ویلیام میلر نهاده شد و او مأمور بود آن را به جهان برساند، همان پیام فرشتهٔ اوّل بود؛ نبوّتی دربارهٔ هلاکت که با فرارسیدن پیام فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 به پایان رسید.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

«کلیدِ خانهٔ داوود را بر شانه‌اش خواهم نهاد»، و می‌گوید: «در آن روز»، «میخی که در جای استوار بسته شده است، برکنده خواهد شد، بریده خواهد شد و فرو خواهد افتاد؛ و باری که بر آن بود قطع خواهد شد.»

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

واژه‌ای که در اینجا به «بار» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که برای نامیدنِ نبوّتِ عذاب به کار می‌رود، اما این اصطلاح برای نبوّتِ عذاب، همان واژهٔ عبری‌ای نیست که اشعیا برای اشاره به چیزی که بر شانه حمل می‌کنی به کار می‌برد. اگر آن را به معنای نبوّتِ عذاب بگیریم، معنایش این است که الیاقیم، پسر حلقیا، کلید داوود بر شانه‌اش نهاده خواهد شد، و «باری» که بر شانهٔ اوست، نبوّتِ عذاب است. این بازیِ کلامیِ ژرفی است!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

خواهر وایت این را دربارهٔ یک کلید که به کتاب مقدس متصل است می‌گوید.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> در پیوند با کلام خدا، کلیدی هست که صندوقچهٔ نفیس را به خرسندی و شادمانی ما می‌گشاید. من برای هر پرتو نور سپاسگزارم. در آینده، تجربه‌هایی که اکنون برای ما بسیار رازآمیز است، توضیح داده خواهند شد. برخی تجربه‌ها را شاید هرگز به‌طور کامل درنیابیم تا زمانی که این فانی جامهٔ جاودانگی بپوشد. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۷، ۲۶۱.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

میلر در سخنان آغازینش دربارهٔ رؤیایش چنین می‌گوید.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> «خواب دیدم که خداوند با دستی نادیدنی برایم صندوقچه‌ای شگفت‌ساخت فرستاد؛ به طولی حدود ده اینچ و با مقطعی مربعِ شش‌اینچی، از آبنوس و به‌ظرافت با مروارید مرصّع شده. به صندوقچه کلیدی متصل بود. بی‌درنگ کلید را برداشتم و صندوقچه را گشودم؛ و به شگفتی و حیرتم دیدم که از انواع و اقسام جواهرات در اندازه‌های گوناگون، الماس‌ها، سنگ‌های قیمتی، و سکه‌های طلا و نقره در هر اندازه و ارزشی پر است، که به زیبایی هر یک در جای خود در صندوقچه چیده شده‌اند؛ و چنین آراسته، نوری و شکوهی بازمی‌تاباندند که تنها خورشید با آن برابری می‌کرد.» نوشته‌های نخستین، ۸۱.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

در پانوشت‌هایی که جیمز وایت برای آن رویا نوشته است، او دربارهٔ کلید چنین می‌گوید.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> «کلیدِ متصل» روش او در تفسیر کلام نبوی بود—تطبیق آیه با آیه—کتاب‌مقدس مفسرِ خود است. با این کلید، برادر میلر «صندوقچه» یا حقیقتِ بزرگِ ظهور را بر جهانیان گشود. جیمز وایت.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

جیمز وایت دربارهٔ این خواب اظهار نظر کرد و در این راستا مقدمه‌ای نوشت. بسیار مهم است که دریابیم میلر این خواب را دید و در سال 1847 آن را منتشر کرد؛ دست‌کم دو سال پس از «یأس بزرگ»، هنگامی که ادونتیست‌های میلریِ پیش‌تر یکپارچه پراکنده شده بودند. میلر از جنبش جدا شده بود و «گلهٔ کوچک»ی که «به هر سو پراکنده شده بود» هنوز از آن ناامیدی رنج می‌برد. خواب میلر به آن وضعیت می‌پرداخت و جیمز وایت درباره‌اش اظهار نظر کرد و الن وایت نیز به شکلی کاملاً مثبت به آن اشاره کرد. جیمز وایت برای خواب او مقدمه‌ای نوشت، خواب را درج کرد و سپس چند پانوشت افزود. مقدمهٔ او، خودِ خواب و پانوشت‌ها در پایان این مقاله خواهد آمد تا کسانی که به این اطلاعات نیاز دارند به آن دسترسی داشته باشند.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

اشعیا باب بیست‌ودو تصویری از آغاز و پایان ادونتیسم است. در هر دو دورهٔ تاریخی، جدایی‌ای رخ داد و رخ خواهد داد: نخست در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و سپس بار دیگر در زمان قانون یکشنبه. این جدایی در هر دو مورد، آغاز و پایان، تحقق مثل ده باکره است. خواهر وایت به ما می‌گوید باکره‌های نادان لاودیکیان هستند. شبنه نمایندهٔ ادونتیست‌های لاودیکی در آغاز و پایان ادونتیسم است. الیاقیم، پسر حلقیا، نمایندهٔ ادونتیست‌های فیلادلفی است.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

اما حلقیا همچنین نمایندهٔ پدر ادونتیسم است، زیرا «او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدر خواهد بود». ویلیام میلر با احترام «پدر میلر» خوانده می‌شد. بر دوش او «کلید داوود» نهاده شده بود که نمایانگر روش او در مطالعهٔ کتاب مقدس بود: «خط بر خط».

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

چون صندوق همان کتاب مقدس بود، او از «کلید داوود» که نمایانگر قواعد تفسیر نبوتی بود، استفاده کرد تا حقایقِ فرشتهٔ اوّل را بگشاید. آن قواعد («کلید داوود») و پیشگویی هلاکت او («بار») که با کلید داوود فهمیده می‌شد، همچون «میخی در جایی استوار» در معبد آویخته شدند. «میخ» همان تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود. واژهٔ «میخ» به معنای سنجاق، میخ یا میخِ خیمه است و نمایانگر یک نشانهٔ راه. «بار»، یا همان پیشگویی هلاکت که بر آن میخ آویخته شده بود، پیام فرشتهٔ اوّل بود و آن پیام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید؛ زمانی که پیشگویی هلاکت تحقق یافت و برداشته شد، پایین آورده شد و فرو افتاد. آن برداشته شد، زیرا پیام نبوتیِ هلاکت به گذشته تبدیل شده بود، و سپس میخ می‌بایست به قدس‌الاقداس منتقل شود، جایی که بار دیگری از هلاکت بر آن آویخته شود.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

پیشگویی هلاکتِ میلر، که بر اساس قواعد نبوتِ نمایانده‌شده به‌صورت «کلید داوود» فهمیده شده بود، میخی را در مکان مقدس می‌نهاد که تمام جلالِ خانهٔ پدرش را نگه می‌داشت. واژهٔ «جلال» در این بخش به معنای «وزن» است. آنچه وزنِ یک خانه را نگه می‌دارد، بنیادِ آن خانه است. کار بنیادینِ میلر وزنِ تمام نور افزودهٔ پیام فرشتهٔ سوم را که با «نسل و زادگان» نمایانده شده است، بر دوش می‌کشد. این کار وزنِ همهٔ ظروف گوناگونِ هیکل را نیز نگه می‌دارد. و بنیاد برای هیکلی نهاده شد تا تختی پرجلال در آن جای گیرد.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

الیاقیم پسرِ حلقیا نمایندهٔ کلیسای فیلادلفیه است. الیاقیم به معنای «خدایِ برافراشتن» است، زیرا الیاقیم، پدرِ اورشلیم، نمایندهٔ ویلیام میلر است که خدا او را برای برافراشتن بنیادهای قومِ برگزیدهٔ عهدِ خود به کار گرفت. او پسرِ حلقیاست که این نام از دو واژه ساخته شده است: دومی «خدا» و اولی به معنای «نرمی»، مانند نرمیِ سخن گفتن. حلقیا نمایندهٔ کلام یا صدای خداست و پسرش نمایندهٔ برافراشتن هیکل.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

در پایانِ ادونتیسم باید نبوتی از هلاکت باشد، و آن نبوت، فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ باب چهاردهم است. باید در پایان کلیدی باشد که کلیدِ میلر نمونه‌اش بود. «کلید» در روزگار ما بر تکرار تاریخ استوار است، و به‌ویژه بر قاعدهٔ نخستین ذکر، که شاملِ یا همان اصلِ نمایانده‌شده به‌وسیلهٔ خودِ مسیح به‌عنوان آلفا و امگا است. باید فرزندی از میلر باشد. میلر آنگاه به‌عنوان پدر، حلقیا، یعنی کلامِ خداوند، می‌شود و فرزندِ میلر الیاقیم است، به‌معنای «خدای برپا‌کننده». پدر میلر هیکل را برپا کرد و فرزندِ میلر زمانِ جدا شدنِ لاودیکیه و فیلادلفیه را مشخص می‌کند و فیلادلفیاییان چون عَلَمی برافراشته می‌شوند. باید میخی باشد که استوار کوبیده شود، اما نه در قدس چنان‌که در تاریخِ میلر، بلکه در قدس‌الاقداس. آن میخ و باری که بر آن آویخته است، در پایانِ پیامِ فرشتهٔ سوم قطع خواهد شد، همان‌گونه که در پایانِ پیامِ فرشتهٔ نخست قطع شد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ انسان پایان می‌یابد، نبوتِ هلاکت به گذشته خواهد پیوست، برداشته، قطع و ساقط خواهد شد.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

جدایی یا پراکندگی پس از گذشت زمان در سال ۱۸۴۴ در هنگام قانون یکشنبه تکرار خواهد شد. کتاب اشعیا، باب بیست و دو، نمونه‌ای از شرایطی است که به جدایی ادونتیست‌های لائودکیایی از ادونتیست‌های فیلادلفیایی منجر می‌شود؛ جدایی‌ای که در بحران قانون یکشنبه رخ می‌دهد.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> و به فرشتهٔ کلیسای اهل لاودیکیه بنویس: اینها را آمین، شاهد امین و راستین، آغاز آفرینش خدا، می‌گوید: کارهایت را می‌دانم که نه سردی و نه گرم؛ کاش سرد بودی یا گرم. پس چون ولرم هستی و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم انداخت. زیرا می‌گویی: توانگرم و دارایی‌ام افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو بی‌نوا و تیره‌بخت و فقیر و کور و عریان هستی. تو را پند می‌دهم که از من طلای آزموده در آتش بخری تا توانگر شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده شوی و رسوایی برهنگی‌ات آشکار نشود؛ و به چشمانت مرهم چشم بمال تا ببینی. هر که را دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیرت بورز و توبه کن. اینک بر در ایستاده‌ام و می‌کوبم؛ اگر کسی صدایم را بشنود و در را بگشاید، به نزد او داخل خواهم شد و با او شام خواهم خورد و او با من. به آن که غالب آید، عطا می‌کنم تا با من بر تخت من بنشیند، همان‌گونه که من نیز غالب آمدم و با پدرم بر تخت او نشستم. هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۷‏–‏۲۲.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

پس از مقدمه‌ای بر آن رؤیا، جیمز وایت خودِ رؤیا را همراه با پانوشت‌ها می‌آورد. من با کاربستِ رؤیای میلر از سوی جیمز وایت مشکلی ندارم، با وجود اینکه ما بارها تفسیری از آن رؤیا منتشر کرده‌ایم که تا حدی با تفسیر جیمز وایت متفاوت است. تفاوتِ رویکرد اساسی جیمز وایت با آنچه ما منتشر کرده‌ایم در این است که او «جواهرات» را در بستر قوم خدا قرار می‌دهد، در حالی که ما جواهرات را حقایق نبوی می‌فهمیم. این تناقضی ایجاد نمی‌کند، زیرا آدمی بازتابِ باورهای خویش است، و پراکندگی جواهرات پس از سرخوردگی بزرگ، نماد پراکندگی قوم خدا پیش از قانون یکشنبه است. اما این نکته را به بررسی‌ای در آینده وا می‌گذاریم.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

مقدمهٔ جیمز وایت بر رؤیای ویلیام میلر

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> رؤیای زیر بیش از دو سال پیش در نشریهٔ ادونت هرالد منتشر شد. آنگاه دیدم که آن به‌روشنی تجربهٔ گذشتهٔ ما دربارهٔ ظهورِ ثانی را نشان می‌داد، و اینکه خدا آن رؤیا را برای منفعتِ گلهٔ پراکنده عطا کرد.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> از جمله نشانه‌های نزدیک شدن روز بزرگ و هولناک خداوند، این است که خدا خواب‌ها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل ۲:۲۸-۳۱؛ اعمال رسولان ۲:۱۷-۲۰. خواب‌ها ممکن است به سه طریق بیایند؛ نخست، «از کثرت مشغله». بنگرید به جامعه ۵:۳. دوم، آنان که زیر نفوذ روح ناپاک و فریب شیطان‌اند، ممکن است به واسطه تأثیر او خواب‌هایی ببینند. بنگرید به تثنیه ۸:۱-۵؛ ارمیا ۲۳:۲۵-۲۸؛ ۲۷:۹؛ ۲۹:۸؛ زکریا ۱۰:۲؛ یهودا ۸. و سوم، خدا همواره و هنوز نیز تا حدی قوم خود را به واسطه خواب‌ها تعلیم داده و می‌دهد؛ خواب‌هایی که از طریق وساطت فرشتگان و روح القدس می‌آیند. کسانی که در نور روشن حقیقت می‌ایستند خواهند دانست که چه هنگام خدا به آنان خوابی می‌دهد؛ و چنین کسانی با خواب‌های دروغین فریب نخواهند خورد و از راه منحرف نخواهند شد.

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> و گفت: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما نبی‌ای باشد، من، خداوند، در رؤیا خود را بر او آشکار خواهم ساخت و در خواب با او سخن خواهم گفت. اعداد ۱۲:۵.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> یعقوب گفت: «فرشتهٔ خداوند در خواب با من سخن گفت.» پیدایش ۳۱:۲. «و خدا شبانه در خواب نزدِ لابانِ آرامی آمد.» پیدایش ۳۱:۲۴. خواب‌های یوسف را در پیدایش ۳۷:۵–۹ بخوانید، و سپس داستانِ جالبِ تحققِ آنها در مصر را نیز بخوانید.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> در جبعون، خداوند شبانه در خواب بر سلیمان ظاهر شد. اول پادشاهان ۳:۵. تصویر بزرگ و مهمِ باب دومِ دانیال در خواب داده شد، همچنین چهار حیوان و غیره در باب هفتم. وقتی هیرودیس قصد داشت نجات‌دهندۀ نوزاد را نابود کند، به یوسف در خواب هشدار داده شد که به مصر بگریزد. متی ۲:۱۳.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> و واقع خواهد شد که در ایام آخر، خدا می‌فرماید: از روح خود بر تمام بشر خواهم ریخت؛ و پسران و دخترانتان نبوّت خواهند کرد، و جوانانتان رؤیاها خواهند دید، و پیرانتان خواب‌ها خواهند دید. اعمال رسولان ۲:۱۷.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> عطیهٔ نبوّت، به‌وسیلهٔ خواب‌ها و رؤیاها، در اینجا ثمرهٔ روح‌القدس است و در روزهای آخر آن‌چنان آشکار خواهد شد که نشانه‌ای به شمار آید. این یکی از عطایای کلیسای انجیلی است.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> و او برخی را به‌عنوان رسولان گماشت؛ و برخی را پیامبران؛ و برخی را مبشران؛ و برخی را شبانان و معلمان؛ برای کامل ساختنِ قدیسان، برای کارِ خدمت، برای بنای بدنِ مسیح. افسسیان ۴:‏۱۱، ۱۲.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> و خدا برخی را در کلیسا مقرر کرده است: نخست رسولان، سپس پیامبران و غیره. اول قرنتیان ۷:۲۸.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> نبوت‌ها را خوار مشمارید. اول تسالونیکیان 5:20. همچنین بنگرید به: اعمال رسولان 13:1؛ 21:9؛ رومیان 12:6؛ اول قرنتیان 14:1، 24، 39. انبیا و نبوت‌ها برای بنای کلیسای مسیح‌اند؛ و هیچ دلیلی از کلام خدا نمی‌توان ارائه کرد که نشان دهد آنان باید پیش از آنکه مبشّران، شبانان و معلّمان از میان بروند، موقوف شوند. اما معترض می‌گوید: «آن‌قدر رؤیاها و خواب‌های کاذب بوده که نمی‌توانم به هیچ چیز از این نوع اعتماد کنم.» درست است که شیطان بدلِ خود را دارد. او همواره انبیای کذبه داشته است، و یقیناً اکنون، در این واپسین ساعت فریب و پیروزی او، نیز باید انتظارشان را داشته باشیم. کسانی که به سبب وجود بدل، چنین مکاشفات خاصی را رد می‌کنند، می‌توانند به همان اندازه موجه، قدری فراتر روند و انکار کنند که خدا هرگز خود را در خوابی یا رؤیایی بر انسان آشکار کرده است، زیرا بدل همواره وجود داشته است.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> رؤیاها و مکاشفات وسیله‌ای هستند که خدا از طریق آنها خود را بر انسان آشکار کرده است. از همین طریق با پیامبران سخن گفت؛ او موهبت نبوت را در شمار موهبت‌های کلیسای انجیلی قرار داده است و رؤیاها و مکاشفات را در زمرهٔ دیگر نشانه‌های «ایام آخر» به شمار آورده است. آمین.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> «هدف من در مطالب فوق این بوده که اشکالات را به شیوه‌ای بر اساس کتاب مقدس برطرف کنم و ذهن خواننده را برای آنچه در پی می‌آید آماده کنم.» جیمز وایت، رویای برادر میلر، ۱–۳.

## William Miller’s Second Dream

دومین رویای ویلیام میلر

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> در خواب دیدم که خداوند به دستی نادیدنی برایم صندوقچه‌ای به‌طرزی شگفت‌انگیز ساخته‌شده فرستاد؛ به طولی حدود ده اینچ و با قاعده‌ای مربع به ضلع شش اینچ، از آبنوس ساخته و با مرواریدها به‌طرزی شگفت‌انگیز معرق‌کاری شده بود. به صندوقچه کلیدی پیوسته بود. بی‌درنگ کلید را برداشتم و صندوقچه را گشودم؛ آنگاه، به شگفتی و حیرتم، دیدم که آن از هر گونه و هر اندازه جواهر، الماس‌ها، سنگ‌های قیمتی، و سکه‌های طلا و نقره با هر اندازه و ارزشی آکنده بود، که به‌زیبایی هر یک در جای خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و بدین‌گونه چیده شده، نور و شکوهی بازمی‌تاباندند که تنها با خورشید برابری می‌کرد.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> روا نمی‌دانستم تنها خود از این منظرهٔ شگفت‌انگیز لذت ببرم، هرچند دلم از درخشش، زیبایی و ارزش محتویاتش سرشار از شادی بود. از این‌رو آن را روی میز وسط اتاقم گذاشتم و اعلام کردم که هر کس میل دارد بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که تاکنون بشر در این دنیا دیده است، ببیند.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> مردم شروع کردند به وارد شدن؛ در ابتدا تعدادشان اندک بود، اما به‌تدریج به جمعیتی انبوه تبدیل شد. وقتی نخستین بار به درون صندوقچه نگاه می‌کردند، شگفت‌زده می‌شدند و از شادی فریاد می‌کشیدند. اما وقتی شمار تماشاگران زیاد می‌شد، هرکس شروع می‌کرد به دست‌کاری جواهرات، آن‌ها را از صندوقچه بیرون می‌آورد و روی میز پراکنده می‌کرد. با خود اندیشیدم که صاحبشان دوباره صندوقچه و جواهرات را از من مطالبه خواهد کرد؛ و اگر بگذارم پراکنده شوند، هرگز نخواهم توانست آن‌ها را مانند پیش در جای خودشان در صندوقچه بگذارم؛ و احساس می‌کردم هرگز از عهده پاسخگویی این مسئولیت برنمی‌آیم، زیرا بسیار سنگین بود. آنگاه از مردم خواهش کردم که به آن‌ها دست نزنند و آن‌ها را از صندوقچه بیرون نیاورند؛ اما هرچه بیشتر خواهش می‌کردم، بیشتر پراکنده‌شان می‌کردند؛ و اکنون به نظر می‌رسید آن‌ها را در سراسر اتاق، روی زمین و روی هر وسیله‌ای از اثاثیه اتاق، پخش کرده‌اند.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> سپس دیدم که در میان جواهرات و سکه‌های اصیل، مقدار بی‌شماری جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی پراکنده کرده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی‌شان سخت خشمگین شدم و به سبب آن سرزنش و ملامتشان کردم؛ اما هرچه بیشتر سرزنش می‌کردم، بیشتر جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی را در میان جواهرات و سکه‌های اصیل می‌پراکندند.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> آنگاه در نفس جسمانی‌ام برآشفته شدم و به به‌کارگیری قوهٔ جسمانی پرداختم تا آن‌ها را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راند‌م، سه تای دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هرگونه زباله‌ای با خود می‌آوردند، تا آن‌که تک‌تک جواهرات راستین، الماس‌ها و سکه‌ها را پوشاندند و همه از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچه‌ام را پاره‌پاره کردند و آن را میان زباله‌ها پراکندند. با خود پنداشتم هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنایی ندارد. به کلی دلسرد و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> در حالی که چنین برای زیان بزرگ و مسئولیت خود می‌گریستم و عزاداری می‌کردم، به یاد خدا افتادم و با تضرع دعا کردم که برایم یاری بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی وارد اتاق شد، و مردم همگی از آن بیرون رفتند؛ و او که برس خاک‌روب در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و شروع کرد به روبیدن خاک و زباله از اتاق.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> به او فریاد زدم که دست نگه دارد، زیرا چند جواهر گران‌بها لابه‌لای زباله‌ها پراکنده بودند.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> او به من گفت که 'نترس'، زیرا او 'از آن‌ها مراقبت خواهد کرد'.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> سپس، وقتی او خاک و زباله، جواهرات بدلی و سکه‌های تقلبی را جارو می‌کرد، همه چون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو برای لحظه‌ای چشم‌هایم را بستم؛ وقتی بازشان کردم، همه زباله‌ها ناپدید شده بود. جواهرات گران‌بها، الماس‌ها، و سکه‌های طلا و نقره، به‌وفور در سراسر اتاق پراکنده شده بودند.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> سپس صندوقچه‌ای، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از قبلی، روی میز گذاشت و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت جمع کرد و در صندوقچه ریخت، تا هیچ‌کدام باقی نماند، هرچند بعضی از الماس‌ها از نوک سوزن هم بزرگ‌تر نبودند.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> سپس مرا فراخواند و گفت: «بیا و ببین.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> "به داخل صندوقچه نگاه کردم، اما چشمانم از آن منظره خیره شد. آنها با ده برابرِ شکوهِ پیشین‌شان می‌درخشیدند. گمان کردم که آنها در شن، زیر پای آن اشخاص شریری که آنها را پراکنده کرده و در خاک لگدمالشان کرده بودند، صیقل خورده‌اند. آنها با نظمی زیبا در صندوقچه چیده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آنکه زحمتی آشکار از سوی مردی که آنها را درون انداخته بود، به چشم آید. از شدت شادی فریاد کشیدم و همان فریاد مرا بیدار کرد." نوشته‌های نخستین، ۸۱-۸۳.

## James White’s Footnotes

پانویس‌های جیمز وایت

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> «صندوقچه» نمایانگر حقایق بزرگ کتاب‌مقدس در ارتباط با ظهور دومِ خداوندِ ما عیسی مسیح است؛ حقایقی که به برادر میلر داده شد تا آن‌ها را به جهان منتشر کند.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> «کلیدِ همراه» شیوهٔ او در تفسیر کلامِ نبوی بود—مقایسهٔ آیه با آیه—کتاب مقدس خود مفسرِ خویش است. با این کلید، برادر میلر «صندوقچه»، یعنی حقیقتِ بزرگِ ظهور، را بر جهانیان گشود.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> «مردم شروع کردند به آمدن؛ نخست شمارشان اندک بود، اما رفته‌رفته به ازدحام انجامید.» وقتی آموزهٔ ظهور نخستین‌بار به‌دست برادر میلر و چند تنِ بسیار اندک دیگر موعظه شد، اثر چندانی نداشت و تنها عدهٔ بسیار اندکی به‌واسطهٔ آن بیدار شدند؛ اما از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، هر جا که موعظه می‌شد، همهٔ جامعه برانگیخته می‌شد.

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> «جواهر، الماس‌ها و غیره» از «هر گونه و هر اندازه»، که «به‌زیبایی در جایگاه‌های خود در صندوقچه» چیده شده بودند، نمایانگر فرزندان خدا هستند [Malachi 3:17,] از همهٔ کلیساها و از تقریباً هر طبقه و وضعیت زندگی، که ایمانِ ظهور را پذیرفتند و دیده می‌شد که هر یک در جایگاه خود، در آرمان مقدس حقیقت، موضعی جسورانه می‌گیرند. هنگامی که در این نظم حرکت می‌کردند، هر کس به وظیفهٔ خود می‌پرداخت و با فروتنی در برابر خدا گام برمی‌داشت، آنان «نور و جلالی را به جهان منعکس می‌کردند» که تنها با کلیسا در روزگار رسولان برابری داشت. پیام [Revelation 14:6, 7] چنان‌که گویی بر بال‌های باد روان شد، و دعوتِ «بیایید، که همه‌چیز اکنون آماده است» [Luke 14:17.] با قدرت و اثر گسترش یافت.

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> وقتی فرشتهٔ در حال پرواز [مکاشفه 14:6، 7.] نخستین بار شروع به موعظهٔ بشارت جاودانی کرد: «از خدا بترسید و به او جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است»، بسیاری با توجه به آمدن عیسی و اعاده، از شادی فریاد زدند؛ اما همان‌ها بعداً مخالفت کردند و استهزا نمودند و حقیقتی را که اندکی پیش آنان را سرشار از شادی کرده بود، به ریشخند گرفتند. آنها جواهرات را آشفته کردند و پراکندند. این ما را به پاییز ۱۸۴۴ می‌رساند، زمانی که زمان پراکندگی آغاز شد. به این نکته توجه کنید: همین کسانی که زمانی «از شادی فریاد می‌زدند» بودند که جواهرات را آشفته کردند و پراکندند. و از سال ۱۸۴۴، هیچ‌کس به اندازهٔ کسانی که زمانی حقیقت را موعظه می‌کردند و در آن شادی می‌کردند، گله را چنین مؤثر پراکنده نکرده و از راه به در نبرده است؛ اما آنان از آن پس کار خدا و تحقق نبوت را در تجربهٔ گذشتهٔ ظهور ما انکار کرده‌اند.

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> شهادت برادر میلر، برای چندین ماه پس از فریاد نیمه‌شبِ ماه هفتمِ ۱۸۴۴، این بود که درِ بسته شده بود، و اینکه جنبش ظهور تحقق نبوّت بود، و اینکه ما در اعلام زمان حق به‌جانب بوده‌ایم. سپس او از طریق Advent Herald برادرانش را اندرز داد که استوار بمانند، شکیبا باشند، و نسبت به یکدیگر کینه به دل نگیرند؛ و خدا به‌زودی ایشان را به خاطر اعلام زمان تبرئه خواهد کرد. به این شیوه او از گوهرها دفاع می‌کرد، در حالی که «مسئولیت» خود را نسبت به آنها احساس می‌کرد، و اینکه «این بسیار عظیم خواهد بود.»

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> «جواهرات بدلی و سکهٔ جعلی» که در میانِ آنچه اصل بود پراکنده شده بودند، از وقتی که در سال ۱۸۴۴ آن در بسته شد، به‌روشنی نمایانگرِ نوکیشانِ دروغین یا «فرزندانِ بیگانه» [Hosea 5:7.] هستند.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> «صندوقچهٔ دوم، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از قبلی» که در آن «جواهر»، «الماس‌ها» و «سکه‌های» پراکنده گردآوری شدند، نمایانگر میدان گستردهٔ حقیقت زندهٔ حاضر است که گلهٔ پراکنده در آن گرد آورده خواهد شد؛ حتی ۱۴۴٬۰۰۰ تن، که همگی مُهر خدای زنده را دارند. هیچ‌یک از الماس‌های گران‌بها در تاریکی رها نخواهد شد. هرچند برخی «از نوک سنجاقی هم بزرگ‌تر نیستند»، در این روز که خدا جواهر خود را فراهم می‌آورد از نظر دور نخواهند ماند و کنار گذاشته نخواهند شد. [Malachi 3:16-18.] او می‌تواند فرشتگانش را بفرستد و آنان را شتابان بیرون بیاورد، همان‌گونه که لوط را از سدوم بیرون آورد. «کاری کوتاه را خداوند بر زمین به انجام خواهد رساند.» «او آن را در عدالت کوتاه خواهد کرد.» ببینید Romans 9:28.»

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> «خاک و تراشه‌ها، شن و هرگونه زباله» نمایانگر خطاهای گوناگون و فراوانی است که از پاییز ۱۸۴۴ در میان باورمندانِ ظهور دوم راه یافته‌اند. در اینجا به چند نمونه از آن‌ها اشاره می‌کنم.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> 1. موضعی که برخی از «چوپان‌ها» بلافاصله پس از اعلان فریاد نیمه‌شب به‌جسارت اتخاذ کردند این بود که قدرت پرهیبتِ گدازندهٔ روح‌القدس که با جنبش ماه هفتم همراه بود، نوعی تأثیر مسمری است. جرج استورس از نخستین کسانی بود که چنین موضعی گرفت. به نوشته‌های او در بخش پایانی سال ۱۸۴۴، در نشریهٔ «فریاد نیمه‌شب» که آن زمان در شهر نیویورک منتشر می‌شد، مراجعه کنید. جی. وی. هایمز در کنفرانس آلبانی در بهار ۱۸۴۵ گفت که جنبش ماه هفتم مسمریسمی به عمق هفت پا پدید آورد. این را کسی به من گفت که حاضر بود و آن سخن را شنید. دیگرانی که در فریاد ماه هفتم فعالانه نقش داشتند، از آن زمان اعلام کرده‌اند که آن جنبش کارِ شیطان بود. نسبت دادن کارِ مسیح و روح‌القدس به شیطان، در روزگار نجات‌دهندهٔ ما کفرگویی بود و اکنون نیز کفرگویی است.

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> ۲. تجربه‌های بسیار دربارۀ وقت معین. از زمانی که ۲۳۰۰ روز در سال ۱۸۴۴ به پایان رسید، از سوی افراد مختلف بارها زمان‌هایی برای پایان‌شان تعیین شده است. با این کار «نشان‌های مرزی» را برداشته و بر سراسر جنبش ظهور تاریکی و تردید افکنده‌اند.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> ۳. احضار ارواح با همه خیال‌بافی‌ها و افراط‌کاری‌هایش. این حیلهٔ شیطان که کار هولناک مرگ‌آفرینی را به انجام رسانده است، به‌جا با «تراشه‌ها» و «هرگونه آوار و زباله» نمایانده می‌شود. بسیاری از کسانی که زهر احضار ارواح را سر کشیدند، به حقیقت تجربهٔ ظهورِ گذشتهٔ ما اذعان کردند، و همین واقعیت باعث شده که بسیاری باور کنند احضار ارواح میوهٔ طبیعیِ این اعتقاد است که خدا جنبش‌های عظیمِ ظهور را در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ رهبری کرد. پطرس، دربارهٔ کسانی که «بدعت‌های هلاک‌آور را وارد خواهند کرد، تا آنجا که خداوند را که آنان را خریده است انکار می‌کنند»، می‌گوید: «به‌سبب ایشان، راهِ حقیقت بدنام خواهد شد.»

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> ۴. اس. اس. اسنو که مدعیِ «الیاسِ نبی» بودن است. این مرد، در مسیرِ عجیب و افسارگسیخته‌اش، نقشِ خود را نیز در این کارِ مرگبار ایفا کرده است، و روشش گرایشی داشته که موضعِ راستینِ قدیسانِ منتظر را در نظرِ بسیاری از نفوسِ صادق به بدنامی بکشاند.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> به این فهرستِ خطاها می‌توانم مواردِ بسیارِ دیگری نیز بیفزایم، مانند «هزار سال»ِ مکاشفه ۲۰:۴، ۷ در گذشته؛ ۱۴۴٬۰۰۰ِ مکاشفه ۷:۴؛ ۱۴:۱؛ آنان که پس از رستاخیزِ مسیح «برخاستند و از قبور بیرون آمدند»؛ تعلیمِ بی‌عملی؛ تعلیمِ هلاکتِ اطفال؛ و غیره و غیره.

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> این خطاها چنان با پشتکار ترویج شدند و چنان بر گلهٔ منتظر القا گشتند که در زمانی که برادر میلر آن خواب را دید، گوهرهای حقیقی «از نظر پنهان شده بودند» و سخنان نبی مصداق داشت: «و داوری به عقب رانده شده است، و عدالت از دور ایستاده است»، و غیره و غیره. اشعیا ۵۹:۱۴ را ببینید. در آن زمان در این سرزمین هیچ نشریه‌ای دربارهٔ ظهور نبود که از آرمان حقیقت حاضر دفاع کند. روزنامهٔ «طلوع روز» آخرینِ مدافعِ موضع درست گلهٔ کوچک بود؛ اما آن چند ماهی پیش از آنکه خداوند این خواب را به برادر میلر عطا کند از میان رفت؛ و در واپسین تقلای احتضارش، سال ۱۸۷۷ — که آن زمان سی سال در آینده بود — را به‌عنوان زمان رهایی نهاییِ قدیسانِ خسته و نالان نشان داد. افسوس، افسوس! جای شگفتی نیست که برادر میلر در خواب، «نشست و گریست» بر این وضع اسف‌بار.

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> برادر میلر در ۲۲ دسامبر ۱۸۴۹ چشم از جهان فروبست؛ رخدادی که تحقق‌بخشِ کلمات زیر در خوابش بود: «در هیاهو لحظه‌ای چشمانم را بستم.» این تحقق شگفت‌انگیز چنان آشکار است که از دید هیچ‌کس پنهان نمی‌ماند.

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> صندوقچه، نمایانگرِ حقیقتِ ظهور دوم است که برادر میلر به جهان اعلام کرد، چنان‌که در مثلِ ده باکره مشخص شده است. [متی 25:1-11.] نخست، زمان: 1843؛ دوم، زمانِ تأخیر؛ سوم، فریادِ نیمه‌شب، در ماه هفتمِ 1844؛ و چهارم، درِ بسته. هیچ‌کس که از سال 1843 به این‌سو نشریاتِ ظهور دوم را خوانده باشد، نمی‌تواند انکار کند که برادر میلر این چهار نکتهٔ مهم را در تاریخ ظهور مطرح کرده و از آنها دفاع کرده است. این نظامِ هماهنگِ حقیقت یا «صندوقچه» به‌دستِ کسانی که تجربهٔ خود را رد کرده‌اند و همان حقایقی را که خودشان با برادر میلر با چنان بی‌باکی به جهان موعظه کردند، انکار نموده‌اند، تکه‌تکه شده و در میانِ زباله‌ها پراکنده گشته است.

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> آنگاه کلیسا پاک و «بی‌عیب در پیشگاه تخت خدا» خواهد بود؛ زیرا همهٔ خطاها، تقصیرها و گناهان خود را اعتراف کرده و آنها به واسطهٔ خون مسیح شسته و زدوده شده‌اند، و «بی‌لکه یا چروک یا هر چیز مانند آن» خواهند بود. سپس با «ده برابر جلال پیشین خود» خواهند درخشید. جیمز وایت اوسویگو، مهٔ ۱۸۵۰.

Back to Articles