Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty

کتاب دانیال - شماره یکصد و بیست

Unveiling the Prophetic Signs: Understanding the Fulfillment of Biblical Prophecies

پرده‌برداری از نشانه‌های نبوتی: درک تحقق نبوت‌های کتاب مقدس

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

تحقق نشانه‌هایی که با خورشید و ماه و ستارگان نمادین شده‌اند، به‌تفصیل از سوی مورخان، پیشگامان ادونتیسم و در نوشته‌های خواهر وایت بررسی شده است. برخی از نشانه‌هایی که عیسی به آن‌ها اشاره کرد به اندازهٔ دیگر نشانه‌ها شناخته‌شده نیستند. اندک کسانی درمی‌یابند که «پریشانیِ ملّت‌ها» بر «زمین» تحقق مشخصی داشته است. برایشان روشن نیست که نمادِ لرزشِ «قوای آسمان»، در مقابل لرزشِ قوای زمین، چه معنایی دارد. و اندکی از ادونتیست‌های لاودیکیایی می‌فهمند که «آمدنِ» «پسرِ انسان که در ابری می‌آید» در تاریخ میلریتی‌ها تحقق یافت.

> “The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

> روز و ساعت دقیق آمدن مسیح آشکار نشده است. نجات‌دهنده به شاگردانش گفت که خودِ او نیز نمی‌توانست ساعت ظهور دومش را اعلام کند. اما به رویدادهایی اشاره کرد که از طریق آن‌ها می‌توانستند بدانند آمدنش نزدیک است. «نشانه‌هایی خواهد بود»، او گفت، «در خورشید و در ماه و در ستارگان.» «خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد و ستارگان آسمان فرو خواهند افتاد.» او گفت: «بر زمین تنگی و سردرگمیِ ملت‌ها خواهد بود؛ دریا و موج‌ها غرش خواهند کرد؛ و مردم از ترس و از انتظارِ آنچه بر زمین در راه است از هوش خواهند رفت.»

> “‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> «و پسرِ انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و فرشتگانِ خود را با بانگِ بلندِ شیپور خواهد فرستاد، و ایشان برگزیدگانِ او را از چهار باد، از یک سرِ آسمان تا سرِ دیگر، گرد خواهند آورد.»

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

> نشانه‌ها در خورشید و ماه و ستارگان تحقق یافته‌اند. از آن زمان، زلزله‌ها، طوفان‌ها، امواج مدّی، بیماری‌های واگیردار و قحطی افزایش یافته‌اند. هولناک‌ترین ویرانی‌ها، بر اثر آتش و سیل، یکی پس از دیگری و به‌سرعت رخ می‌دهند. فاجعه‌های هولناکی که هفته به هفته رخ می‌دهند، با لحنی جدی به ما هشدار می‌دهند و اعلام می‌کنند که پایان نزدیک است و اینکه به‌زودی ناگزیر رویدادی بزرگ و سرنوشت‌ساز رخ خواهد داد.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> «زمانِ مهلت دیگر چندان دوام نخواهد داشت. اکنون خدا دستِ بازدارندهٔ خود را از زمین برمی‌گیرد. سالیان دراز به‌واسطهٔ روح‌القدسِ خویش با مردان و زنان سخن گفته است؛ اما آنان به این دعوت گوش نسپرده‌اند. اکنون او از طریق داوری‌های خویش با قوم خود و با جهان سخن می‌گوید. زمانِ این داوری‌ها زمانی از رحمت است برای کسانی که هنوز فرصت نیافته‌اند که بیاموزند حقیقت چیست. خداوند با مهربانی به آنان نظر خواهد کرد. دلِ رحیم او برانگیخته شده است؛ دستش همچنان برای نجات دراز است. عدهٔ بسیاری که در این روزهای آخر برای نخستین بار حقیقت را خواهند شنید، به حظیرهٔ امن پذیرفته خواهند شد.» ریویو اند هرالد، ۲۲ نوامبر ۱۹۰۶.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

تاریخ میلریت در روزهای آخر مو به مو تکرار می‌شود. «نشانه‌هایی» که ظهور و تاریخ فرشتهٔ اول را مشخص کردند، نمونهٔ «نشانه‌هایی» هستند که ظهور و تاریخ فرشتهٔ سوم را مشخص می‌کنند. همهٔ جنبش‌های اصلاحیِ مقدس به موازات جنبش فرشتهٔ سوم در روزهای آخر پیش می‌روند.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> کار خدا بر روی زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح بزرگ یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر را نشان می‌دهد. اصول برخورد خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر در گذشته نظایر خود را دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین برای زمان ما درس‌هایی بسیار ارزشمند در بر دارد. مناقشه عظیم، ۳۴۳.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

تاریخی که فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهمِ مکاشفه آن را نمایندگی می‌کند، تاریخِ فرشتهٔ سوم است، و تاریخی که فرشتهٔ سوم نمایندگی می‌کند، به موازاتِ تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم در تاریخِ میلری جریان دارد.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> خدا برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه‌شان را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتگان نخست و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان‌اند و باید همگام با آنچه در پی می‌آید پیش بروند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. «پس از این امور»، یوحنا گفت: «دیدم فرشتهٔ دیگری که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم ترکیب شده است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۳، ۸۰۴.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

کار فرشتهٔ اول و دوم، که با کار فرشتهٔ سوم موازی است، در مثلِ ده باکره نیز به تصویر کشیده شده است.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

تاریخی که در باب دهمِ کتاب مکاشفه ترسیم شده، به صورت هفت تندر ارائه شده است، و این هفت تندر نمایانگر رویدادهایی هستند که در تاریخ پیروان میلر رخ داد؛ یعنی همان دورهٔ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم. هفت تندر همچنین نمایانگر "رویدادهای آینده"ای هستند که در ایام آخر رخ می‌دهند، و آنها به همان "ترتیب"ی تحقق می‌یابند که در تاریخ پیروان میلر رخ دادند.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

> نور ویژه‌ای که به یوحنا داده شده بود و در هفت تندر بیان شده بود، تبیینی از رویدادهایی بود که قرار بود تحت پیام‌های فرشتهٔ نخست و دوم به وقوع بپیوندند. ...

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، فرمانی به یوحنا می‌رسد، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچه به دانیال رسیده بود: «آنچه را که این هفت رعد گفته‌اند مُهر کن.» این‌ها به رویدادهای آینده مربوط‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

همه جنبش‌های اصلاحی با یکدیگر موازی‌اند و باید «سطر بر سطر» کنار هم آورده شوند تا جنبش اصلاحی نهاییِ صد و چهل و چهار هزار را نشان دهند. مثل ده باکره تجربهٔ درونی قوم خدا را در جنبش میلرایتی و جنبشِ صد و چهل و چهار هزار نشان می‌دهد.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

کار و پیامِ هم پیروانِ میلر و هم آن صد و چهل‌وچهار هزار، به‌وسیلهٔ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل چهاردهم به تصویر کشیده می‌شود.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> "من فرصت‌های گران‌بهایی برای کسب تجربه داشته‌ام. من در پیام‌های فرشتگانِ اول، دوم و سوم تجربه‌ای داشته‌ام. فرشتگان چنین به تصویر کشیده می‌شوند که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، پیامی هشداردهنده را به جهان اعلام می‌کنند و بر مردمی که در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی می‌کنند تأثیر مستقیم دارند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادِ قومِ خدا هستند که در هماهنگی با عالمِ آسمان کار می‌کنند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روحِ خدا روشن شده‌اند و به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به‌ترتیب اعلام می‌کنند." Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

رویدادهای نبویِ مطرح‌شده در باب دهمِ کتاب مکاشفه، با «هفت رعد» نشان داده شده‌اند. آن رویدادها نقطه‌ای را نشان می‌دهند که در آن، امر الهی با امر انسانی پیوند می‌خورد. «نشانه‌هایی» که مسیح در متی باب بیست‌وچهار، مرقس باب سیزده و لوقا باب بیست‌ویک شناسایی کرد، همان «نشانه‌هایی» را نمایندگی می‌کنند که جنبش میلری را به‌راه انداختند و شهادتی موازی نسبت به حرکتِ صد و چهل و چهار هزار ارائه می‌کنند. صد و چهل و چهار هزار مزه مرگ را نمی‌چشند، چنان‌که به‌وسیله اخنوخ و ایلیا نمایانده شده است. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آن «نشانه»‌ای که مسیح آن را به‌عنوان علامتِ رسیدنِ نسل نهاییِ تاریخِ زمین شناسایی کرد، در لوقا باب بیست‌ویک مشخص شده است. برای آن‌که در شمار آن گروهی باشیم که به‌وسیله اخنوخ و ایلیا نمایانده شده و «صد و چهل و چهار هزار» خوانده می‌شوند، لازم است که آن «نشانه» و هرآنچه نمایندگی می‌کند شناخته شود.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

پس از آنکه عیسی شاگردانش را از خلال تاریخِ «نشانه‌ها»یی که به آغاز جنبش میلری انجامید، هدایت کرد، سپس شهادت تاریخی خود را تکرار و بسط داد، با افزودن مَثَلی که همان تاریخ را نمایندگی می‌کرد.

> And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

> و برای ایشان مَثَلی گفت؛ اینک درختِ انجیر و همهٔ درختان؛ چون جوانه می‌زنند، خودتان می‌بینید و می‌دانید که تابستان اکنون نزدیک است. همچنین شما نیز، وقتی این چیزها رخ می‌دهند، بدانید که پادشاهیِ خدا نزدیک است. به‌راستی به شما می‌گویم، این نسل از میان نخواهد رفت تا همه‌چیز تحقق یابد. آسمان و زمین از میان خواهند رفت؛ اما سخنان من هرگز از میان نخواهد رفت. لوقا ۲۱:۲۹‏–۳۳.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

عیسی مَثَل را با مشخص کردن تمایزی میان «درخت انجیر»، به‌صورت مفرد، و «همهٔ درختان» آغاز می‌کند. «درخت انجیر» همان قومِ عهد است که در روزهای آخر ادونتیسمِ لاودکیه‌ای است و خود را باقیّهٔ قومِ خدا می‌داند. سایر «درختان» غیریهودیان بودند.

> “Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

> به لعنت کردن درخت انجیر توجه کنید؛ درختی که نمایندهٔ ملت یهود است، پوشیده با برگ‌های اظهار ایمان، اما میوه‌ای بر آن یافت نمی‌شود. لعنت بر درخت انجیر اعلام می‌شود؛ درختی که نمایندهٔ عامل اخلاقی، اندیشنده و زنده است، نفرین‌شدهٔ خدا، زنده، همان‌گونه که یهودیان تا چهل سال پس از این رویداد زنده بودند، با این همه مرده. توجه کنید، درختان دیگر، که نمایندهٔ غیریهودیان بودند، با برگ پوشیده نبودند. آن‌ها بی‌برگ بودند و هیچ ادعایی برای داشتن شناختی از خدا نداشتند. زمان برگ‌دادنِ آنان برای میوه هنوز فرانرسیده بود. شهادت‌های ویژه برای خادمان و کارکنان، شمارهٔ ۷، ۵۹–۶۱.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در ایام آخر ملعون است، زیرا با آن‌که ادعا می‌کند قومِ باقیماندهٔ خداست، ادعایش بی‌ثمر است. عیسی در این فراز دو نکتهٔ به‌هم‌پیوسته اما متفاوت را بیان می‌کند. او تفاوت میان قومِ مدعیِ تعلق به خدا و غیریهودیان را مشخص می‌کند؛ کسانی که نه مدعیِ پایبندی به شریعتِ خدا هستند و نه دارای روحِ نبوت، که این‌ها از ویژگی‌های باقیماندگانِ ایامِ آخر است و ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای مدعیِ پایبندی به آن‌هاست. برگ‌ها در ایامِ آخر نشان‌دهندهٔ ادعایِ باقیمانده بودن‌اند که یوحنا در کتابِ مکاشفه آن را معرفی کرده است.

> “The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

> "جهانِ غیریهودیان با درختانِ انجیرِ بی‌برگ و بی‌ثمر نمایانده شده بود. غیریهودیان نیز مانند یهودیان از تقوا بی‌بهره بودند، اما ادعا نکرده بودند که مورد لطف خدا هستند. به معنویتِ والایی فخر نمی‌فروختند. از هر جهت نسبت به راه‌ها و کارهای خدا کور بودند؛ برای آنان هنوز موسمِ انجیر نرسیده بود. آنان همچنان در انتظارِ روزی بودند که برایشان نور و امید بیاورد." نشانه‌های زمان، ۱۵ فوریهٔ ۱۸۹۹.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

مسیح میان درخت انجیر و سایر درختان، تمایز دیگری نیز قائل شد. زمانِ جوانه‌زدنِ درخت انجیر با زمانِ جوانه‌زدنِ درختانِ غیریهودیان متفاوت بود. در ایامِ آخر «دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود»، و صدای نخست از فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه، زمانی را مشخص می‌کند که جوانه‌زدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر قرار بود رخ دهد. «صدای دوم»ِ باب هجدهمِ مکاشفه، بیانگرِ زمانی است که سایر درختان قرار بود جوانه بزنند.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

در زمان مسیح، یهودیان درخت انجیر بودند و غیریهودیان سایر درختان. در تاریخ میلارایتی، پروتستان‌ها درخت انجیر بودند و میلارایت‌ها سایر درختان. در ایام آخر، ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای درختِ انجیرِ بی‌ثمری است که از اورشلیم (تاکستان) برکنده می‌شود، و صد و چهل و چهار هزار نفر درختانِ انجیر هستند که میوه می‌آورند. سایر فرزندانِ خدا که هنوز در بابل‌اند، به عنوانِ غیریهودیان معرفی شده‌اند.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

یک «غیریهودی» بنا به تعریف، «بیگانه» است. درختانِ غیریهودیان خفته (مرده)‌اند و در زمانی که درخت انجیر جوانه می‌زند و زنده می‌شود، آنها نه جوانه می‌زنند و نه میوه می‌دهند. درختِ خفته، درختی خشک است، و هنگامی که غیریهودیان با صدای دومِ باب هجدهمِ کتاب مکاشفه فراخوانده می‌شوند تا از بابل بیرون آیند، آنگاه انتخاب خواهند کرد که سبتِ روز هفتم را نگاه دارند و با خداوند عهد ببندند.

> Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

> و بیگانه‌ای که خود را به خداوند پیوسته است نگوید: «خداوند مرا به‌کلی از قوم خود جدا کرده است»؛ و خصی نیز نگوید: «اینک من درختی خشکیده‌ام.» زیرا خداوند چنین می‌گوید دربارهٔ خصیانی که سبت‌های مرا نگاه می‌دارند و آنچه مرا خشنود می‌سازد برمی‌گزینند و به عهد من تمسک می‌جویند: به آنان در خانهٔ خود و درون دیوارهایم جایگاهی و نامی بهتر از نامِ پسران و دختران خواهم داد؛ نامی جاودان به ایشان خواهم بخشید که هرگز منقطع نخواهد شد. و نیز بیگانگانی که خود را به خداوند می‌پیوندند تا او را خدمت کنند و نام خداوند را دوست بدارند تا بندگان او باشند، یعنی هر که سبت را نگاه می‌دارد تا آن را نیالاید و به عهد من تمسک می‌جوید، ایشان را نیز به کوه مقدس خود خواهم آورد و در خانهٔ دعا آنان را شادمان خواهم ساخت؛ قربانی‌های سوختنی‌شان و ذبیحه‌هایشان بر مذبح من مقبول خواهد بود، زیرا خانهٔ من برای همهٔ قوم‌ها خانهٔ دعا خوانده خواهد شد. اشعیا 56:3-7

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

بیگانه همان «غیر یهودی» است، و «صدای دوم» آنان را فرامی‌خواند که از بابل بیرون بیایند و ایشان به کوه مقدس خدا آورده می‌شوند؛ آن‌گاه آن کوه «مقدس» او خواهد بود، زیرا گندم و علف‌های هرز به‌وسیله فرایند آزمونی که در تاریخ «صدای اول» نمایان شده است از هم جدا شده خواهند بود. وقتی آنان در روزهای آخر به کوه خداوند می‌آیند، غیر یهودیان دیگر نه بیگانه خواهند بود و نه درختان خشک.

> The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

> خورشید و ماه تاریک خواهند شد و ستارگان فروغ خود را باز خواهند گرفت. خداوند نیز از صهیون غرّش خواهد کرد و از اورشلیم صدای خود را برخواهد آورد؛ و آسمان‌ها و زمین خواهند لرزید؛ امّا خداوند امید قوم خود و قوّت بنی‌اسرائیل خواهد بود. بدین‌سان خواهید دانست که من، خداوند خدای شما، که در صهیون، کوه مقدّس من، ساکن هستم؛ آنگاه اورشلیم مقدّس خواهد شد و دیگر هیچ بیگانه‌ای از آن نخواهد گذشت. یوئیل ۳:۱۵-۱۷.

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

فرارسیدن برهه‌ای از تاریخ که در آن «صدای دوم» گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خوانَد، «نشانه»هایی دارد که الگوی آن‌ها در نشانه‌های جنبش میلری پیش‌تر ترسیم شده بود. در متی باب بیست‌وچهارم، مرقس باب سیزدهم و لوقا باب بیست‌ویکم، شهادتِ مسیح که در حال بررسی آن هستیم بیان شده است. در هر یک از آن سه شاهد، یکی از «نشانه»های معرفی‌شده این است که قوای آسمانی متزلزل خواهد شد، اما در بیانِ یوئیل از «نشانه»هایی که مشخص می‌کنند چه زمانی اورشلیم «مقدس» خواهد بود، هم «آسمان‌ها و هم زمین خواهند لرزید».

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

یوئیل تحقق کاملِ «نشانه‌های» پیشگویی‌شده‌ای را که وقتی اورشلیم مقدس است رخ می‌دهند، مشخص می‌کند. آن زمان هنگامی است که خداوند گناهانِ صد و چهل و چهار هزار تن را زدوده است و کلیسای لائودیکیه به جنبش فیلادلفیا گذار کرده است. در آن هنگام است که جنبش ششم (فیلادلفیا) به جنبش هشتم (فیلادلفیا) تبدیل می‌شود، که متعلق به هفت کلیساست. در همان هنگام است که کلیسای رزمنده به کلیسای پیروزمند بدل می‌شود. کلیسای رزمنده عنوانی است برای کلیسای خدا که از گندم و زَوان تشکیل شده است. کلیسای پیروزمند کوه مقدسِ خداست که «مقدس» است و «دیگر هیچ بیگانه‌ای از میانش عبور نمی‌کند».

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

فرا رسیدنِ بیرقِ برافراشته — که همان کلیسای پیروزمند است، «هشتمی که از آنِ هفت است»، یعنی هنگامی که اورشلیم «مقدس» است — با «نشانه‌ها» همراه است. عیسی برای آنکه نقطهٔ ارجاعی در اختیار قوم خود بگذارد تا «نشانهٔ» مرگ یا زندگی را — که مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌کند — تشخیص دهند، از درختان و چرخهٔ طبیعی زندگیِ یک درخت بهره گرفت تا آن درسِ بسیار مهم را بیاموزد.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> مسیح به قوم خود فرمان داده بود که مراقب نشانه‌های ظهور او باشند و چون نشانه‌های پادشاهِ در راهشان را ببینند شادمان شوند. او گفت: «وقتی این امور آغاز به وقوع می‌یابد، آنگاه به بالا بنگرید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رهایی شما نزدیک است.» او پیروانش را به درختانِ بهار که جوانه می‌زنند توجه داد و گفت: «وقتی اکنون جوانه می‌زنند، خودتان می‌بینید و می‌دانید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، وقتی می‌بینید این امور به وقوع می‌پیوندد، بدانید که ملکوتِ خدا نزدیک است.» لوقا ۲۱:۲۸، ۳۰، ۳۱. نبرد عظیم، ۳۰۸.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

وقتی درختان در بهار شروع به جوانه زدن می‌کنند، تابستان نزدیک است.

> The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

> درو گذشته است، تابستان به پایان رسیده است و ما نجات نیافته‌ایم. ارمیا ۸:۲۰.

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

درختانِ جوانه‌زده نشان می‌دهند که بهار فرا رسیده است، و در نتیجه می‌دانیم که تابستان نزدیک است، و در تابستان است که محصول برداشت می‌شود.

> The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

> دشمنی که آن‌ها را کاشت، شیطان است؛ درو، پایان جهان است؛ و دروگران فرشتگان‌اند. متی ۱۳:۳۹

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

درو در پایان جهان است. هنگامی که درختان شروع به جوانه زدن می‌کنند، باید بدانید که پایان جهان قریب‌الوقوع است.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

> نباید هیچ سخنِ نجات‌دهنده را چنان به کار برد که سخنِ دیگری را نابود کند. هرچند هیچ‌کس روز و ساعتِ آمدنِ او را نمی‌داند، به ما تعلیم داده و از ما خواسته شده است که بدانیم چه وقت نزدیک است. نیز به ما آموخته شده است که بی‌اعتنایی به هشدار او، و خودداری یا غفلت از دانستنِ نزدیک بودنِ ظهور او، برای ما همان‌قدر مرگ‌بار خواهد بود که برای کسانی که در روزگار نوح می‌زیستند ندانستنِ زمانِ فرارسیدنِ طوفان چنین بود. مناقشه بزرگ، ۳۷۱.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

مطالعهٔ خود دربارهٔ باب بیست‌ویکِ لوقا را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> من دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال لرزیدن‌اند و اینکه رویدادها به ترتیب رخ می‌دهند. جنگ و شایعات جنگ، شمشیر، قحطی و وبا نخست قدرت‌های زمین را می‌لرزانند، سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان و نیز این زمین را خواهد لرزاند. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، آن‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش ملت‌های خشمگین است. نوشته‌های نخستین، ۴۱.

Back to Articles