Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

کتاب دانیال - شمارهٔ سی‌وشش

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

نمادپردازی نبوتی نبوکدنصر: پرده‌برداری از نشانه‌های راه تاریخی جنبش میلری و رویای مهرشده‌ی رود اولای

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

فصل اول کتاب دانیال تاریخ فرشتگان اول و دوم را از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نشان می‌دهد. فصل چهارم دانیال نیز به تاریخ فرشتگان اول و دوم از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌پردازد. البته، بدون روش «خط بر خط»ِ باران آخر دیدن این امر غیرممکن است.

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

نبوکدنصر، در باب چهارم، نمادی نبوتی بسیار پیچیده است. مهم است که هنگام آغاز بررسی گشوده‌شدن رؤیای رود اولای در تاریخ ویلیام میلر، به خود یادآوری کنیم که او نمایانگر چه چیزی است. رؤیای دوم نبوکدنصر، که نه بی‌شباهت به رؤیای دوم ویلیام میلر بود، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش را نمایندگی می‌کرد؛ رشتهٔ نبوتی‌ای که سراسر کتاب دانیال را به هم می‌بافد. هنگامی که دانیال رؤیای نبوکدنصرِ باب چهارم را تعبیر کرد، او را نسبت به داوریِ قریب‌الوقوع هشدار داد و بدین‌سان به‌گونه‌ای نمادین پیشاپیش پیام فرشتهٔ اول را نشان داد؛ پیامی که در سال ۱۷۹۸، در «وقتِ انتها»، وارد تاریخ شد.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

وقتی داوری‌ای که به نبوکدنصر دربارهٔ آمدنش هشدار داده شده بود، فرا رسید، آن فرا رسیدن به‌طور نمادین ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را نشان می‌داد، زمانی که داوری تفتیشی آغاز شد. در فصل چهارم، هم پیام هشدار که دانیال ارائه کرد و هم فرارسیدن داوریِ مرتبط با آن پیامِ هشدار با واژهٔ «ساعت» نمایانده شده‌اند. «ساعتِ» داوریِ نبوکدنصر نمایانگر «ساعتِ» داوریِ خدا در پیام فرشتهٔ اول بود. همچنین نمادِ «ساعتِ» قانونِ یکشنبه بود، زمانی که داوریِ اجراییِ خدا آغاز می‌شود. بخشی از فصل چهارم دانیال که نمایانگر فرارسیدن پیام فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ و فرارسیدن پیام فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است—که با واژهٔ «ساعت» نمادپردازی شده—سپس تکرار و بسط داده می‌شود. روشِ «تکرار و بسط» روشی نبوی است که بارها در نبوت‌ها رخ می‌دهد، به‌ویژه در کتاب دانیال.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

وقتی نبوکدنصر به «ساعت» داوری رسید، «هفت زمان» ـ که داوریِ او بود ـ آغاز شد، و او به‌عنوان «پادشاه شمال» آنگاه نمایندهٔ داوری‌ای شد که در سال ۷۲۳ قبل از میلاد بر پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل وارد آمد. به او دلِ وحش داده شد، و در نبوتِ کتاب‌مقدس، وحش نمادِ یک پادشاهی است، و از ۷۲۳ قبل از میلاد تا ۱۷۹۸ میلادی، او نمایانگرِ دو صورتِ بت‌پرستی بود که بارها موضوعِ کتابِ دانیال بوده‌اند.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

به مدت هزار و دویست و شصت روز ـ که نمایانگر هزار و دویست و شصت سال بود ـ او نمایانگر قدرت ویرانگر بت‌پرستانه بود، و سپس برای هزار و دویست و شصت روز دیگر ـ که نماد هزار و دویست و شصت سال بود ـ نمایانگر قدرت ویرانگر پاپی شد. ماهیت هر دو قدرت ویرانگر یکسان بود، زیرا پاپی‌گری چیزی جز بت‌پرستی در پوشش ادعای مسیحیت نیست.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

در «پایانِ روزها»—که نمادی است که در باب دوازدهمِ دانیال شناسایی شده و «زمانِ پایان» در سال 1798 را نمایندگی می‌کند—پادشاهیِ او به وی بازگردانده شد. شهادتِ دانیال باب چهار و روحِ نبوت تصریح می‌کنند که وقتی در «پایانِ روزها» پادشاهی‌اش به او بازگردانده شد، او مردی تبدیل‌یافته بود. او سپس به نمادِ نبویِ چهار حقیقتِ مهم بدل می‌شود. او پیوندِ نبوی میان قدرتِ اژدهای بت‌پرستی—که در نیمهٔ نخستِ «هفت زمانِ» خویش نمایندهٔ آن بود—و قدرتِ وحش—که در نیمهٔ پایانیِ «هفت زمانِ» خود نمایندهٔ آن بود—می‌شود. او، به‌عنوان نمادِ آن دو قدرت و در حالی‌که در سال 1798 همچون پادشاهیِ بازگردانده‌شده ایستاده است, آنگاه نمایندهٔ قدرتِ ویرانگرِ سوم (نبیِ کاذب) می‌شود؛ قدرتی که می‌بایست به‌مدّت هفتاد سالِ نمادین سلطنت کند، در حالی که فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده شده بود. به‌عنوان پادشاهِ بابل، نبوکدنصر پیوندِ نبویِ میانِ سه قدرتی را نمایندگی می‌کند که در ایامِ آخر به بابلِ مدرن تبدیل می‌شوند و سپس جهان را به آرماگدون می‌کشانند.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism represented the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denied the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

او همچنین تولد ایالات متحده را به‌صورت وحشِ زمین به تصویر کشید؛ وحشی که در سال ۱۷۹۸ چون بره‌ای آغاز شد و تجربهٔ تبدیل‌یافتگیِ او نماد آن بود. او هم‌زمان دو شاخِ آن وحشِ زمین را نیز نمایندگی می‌کرد که به‌مثابهٔ جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم، قدرتِ ایالات متحده را نمایندگی می‌کرد؛ چیزی که به آن امکان داد تا به موردِ عنایت‌ترین ملتِ جهان بدل شود. با این حال، در پایان هفتاد سالِ نمادین، آن دو شاخ آنگاه به‌صورتِ جمهوری‌خواهیِ مرتد و پروتستانتیسمِ مرتد نمایانده می‌شدند و هر دو شاخ به دو دسته تقسیم می‌شدند. شاخِ جمهوری‌خواهی شاملِ حزب دموکرات می‌شد که آشکارا اصولِ مقدسِ قانون اساسی را نادیده می‌گرفت، و حزب جمهوری‌خواه که مدعی بود مدافع و پرچمدارِ قانون اساسی است، اما در عمل اصولِ مقدسِ قانون اساسی را انکار می‌کرد و سنت‌ها و رسوم را بر اصولِ مندرج در آن سندِ مقدس مقدم می‌داشت.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

این دو جناح در زمان مسیح به‌وسیلهٔ صدوقیان و فریسیان متمثّل بودند. روحِ صدوقیان و فریسیان همچنین در شاخِ پروتستانیسمِ مرتد ظاهر می‌شد؛ به‌گونه‌ای که یک گروه از عبادتِ یکشنبه و گروهِ دیگر از عبادتِ سبت حمایت می‌کردند. حالتِ توبه‌یافتهٔ نبوکدنصر در «پایانِ ایّام»، در سال ۱۷۹۸، به‌خوبی نمایانگر ایالات متحده و هر دو شاخِ وحشِ زمین است. هر سه نماد—وحشِ زمین و دو شاخِ آن—مقدّر بود که از برّه به اژدها دگرگون شوند.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

نبوکدنصر، در پایان «هفت زمان» خود، نمایانگر پیوندی بود که پادشاهی واقعیِ او در بابل را به‌عنوان نمادِ بابلِ معاصر در ایامِ آخر معرفی می‌کرد؛ بابلی که از اژدها، وحش و نبیِ کاذب تشکیل شده است. او همچنین نمایانگر سه موجودیتِ نبوی بود که وحشِ زمین با دو شاخ آن‌ها را نمایندگی می‌کند؛ وحشی که در طول هفتاد سالِ نمادینی که فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود، از بره به اژدها بدل می‌گردد. شایان توجه است که پادشاهی واقعیِ او همان پادشاهی‌ای است که نمونهٔ پادشاهیِ حاکم بر هفتاد سالِ نمادین به شمار می‌رود.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

نمادپردازی نبوکدنصر در باب چهارم، باید بر باب اول منطبق شود. وقتی این تطبیق انجام شود، نشانه‌های راهِ تاریخ میلریتی را در کنار هم می‌آورد و چندین حقیقتِ رؤیای رود اولای را که در آن زمان از مهر باز شده بودند، تأیید می‌کند. بنیاد و ستون مرکزیِ جنبش میلریتی، پرسش و پاسخِ دانیال باب هشت، آیات سیزده و چهارده بود. پرسش این بود: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر، برای اینکه هم قدس و هم لشکر پایمال شوند، تا کی دوام خواهد داشت؟»

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

از میان صدها، اگر نگوییم هزاران، واژه‌ای که به کتاب مقدس افزوده شده، تنها واژه افزوده "قربانی" است که الهام آن را متعلق به متن نمی‌داند. وقتی این واژه به‌درستی حذف شود، به‌روشنی آشکار می‌شود که "دائمی" و "تعدی" دو قدرت ویرانگرِ متمایزند. خواهر وایت به‌صراحت تصریح می‌کند که واژه "قربانی" به‌وسیله خرد انسانی افزوده شده و به متن اطلاق نمی‌شود، و در همان بخش همچنین تأیید می‌کند که پیروان میلر در شناسایی "دائمی" به‌عنوان بت‌پرستی درست می‌گفتند. اصطلاحات نحویِ موجود در پرسشِ آیه سیزدهم، به‌دقت توسط مسیح از طریق نوشته‌های خواهر وایت مشخص شده‌اند، و هنگامی که با خودِ متون و رهنمودهای الهام‌شده افزوده‌شده سنجیده شوند، پرسش این است: "رؤیا درباره دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپیسم، که قرار بود هم مقدس‌گاه و هم قوم خدا را لگدمال کنند، تا چه مدت خواهد بود؟"

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

بنابراین، وقتی نبوکدنصر در «زمانِ آخر»، یعنی در سال ۱۷۹۸، قرار داده می‌شود، او نمایانگرِ مردی توبه‌کرده است و ازاین‌رو نمایندهٔ «خردمندانی» است که ستونِ مرکزی و بنیادِ ادونتیسم را درک خواهند کرد. توبهٔ او «خردمندانی» را مشخص می‌کند که «افزایشِ دانش»ی را که در آن زمان مُهرشکسته شد، می‌فهمند، اما نمادپردازی نبویِ خودِ او مستقیماً تاریخی را ترسیم می‌کند که موضوعِ این پرسش است: «این رؤیای قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری که قومِ خدا (لشکر) و قدسِ خدا را پایمال می‌کند، تا چه مدت به درازا خواهد کشید؟» به‌عنوان نمادی از «باکرهٔ دانا» که «افزایشِ دانش» را می‌فهمد، او نمایندهٔ ویلیام میلر است، زیرا میلر نمادِ کسانی است که در تاریخی که در «زمانِ آخر»، در سال ۱۷۹۸، آغاز شد، «خردمند» بودند.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

نبوکدنصر نمادِ نشانهٔ راهِ «زمانِ انتها» است و هنگامی که بر باب اول تطبیق داده شود، او همچنین نمایانگر رسیدنِ فرشتهٔ اول در همان زمان است؛ زیرا در باب چهارم، «ساعتی» که دانیال پیام هشدار را به نبوکدنصر می‌دهد، زمانِ رسیدنِ فرشتهٔ اول را مشخص می‌کند، و آن 1798 بود. «ساعتی» که داوریِ نبوکدنصر فرا رسید، نمایانگرِ «ساعتِ» آغازِ داوریِ تحقیقیِ خدا در 22 اکتبر 1844 بود. نشانه‌های راهی که از نمادپردازیِ نبوکدنصر در باب چهارم به دست می‌آیند، عبارت‌اند از 723 قبل از میلاد، 538، 1798 (زمانِ انتها) و 22 اکتبر 1844.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

نشانه‌های راهِ تاریخ میلری در فصل نخست کتاب دانیال، با یهویاقیم آغاز می‌شوند؛ او نمادِ تقویتِ پیام نخست است که در «زمانِ پایان»، در سال 1798، رسیده بود. تقویتِ پیام نخست، که یهویاقیم نمایندهٔ آن است، 11 اوت 1840 را نشان می‌کند. غلبه بر یهویاقیم آغازگر هفتاد سال سلطهٔ بابل است که با فرمان کوروش پایان می‌یابد. فصل نخست دانیال یک فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌کند: آزمونِ خوراک، سپس آزمونِ بصری، و در پایان محکی نهایی. این سه آزمون به 11 اوت 1840 اشاره دارند؛ زمانی که فرشته‌ای مقتدر—که کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود—با کتابچه‌ای از آسمان فرود آمد که قوم خدا می‌بایست آن را «بخورند»، همان‌گونه که دانیال و آن سه مرد شایسته خوراکِ سبزیجات را به‌جای خوراکِ بابل برگزیدند.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

آزمون دومِ آن فرایند، بیانگر بروزِ ردّ پیام میلر (پیام فرشتهٔ اول) از سوی کلیساهای پروتستان بود؛ زمانی که می‌شد تمایزی میان جنبش پیروان میلر و کلیساهای پروتستان که آنگاه نقش نبوی خود را به‌عنوان پروتستانیسمِ مرتد آغاز کردند، مشاهده کرد. تمایز میان آن دو گروه به همان اندازه آشکار بود که پیکر دانیال و سه یارش به سبب خوردن خوراک آسمانی، به‌جای خوراک بابِلی، خوش‌سیما‌تر و فربه‌تر به نظر می‌رسید. آن تمایز در پایان سال کتاب‌مقدسیِ ۱۸۴۳ (۱۹ آوریل ۱۸۴۴) برجسته شد، هنگامی که زمانِ درنگِ تمثیلِ ده باکره فرارسید.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

آزمون سوم، که سنگِ محک بود، نمایانگر ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، وقتی که پس از سه سال «ساعت» فرا رسید و خود نبوکدنصر داوری کرد و دانیال و آن سه مرد شایسته را «ده برابر» بهتر از حکیمان بابلی اعلام کرد. قرار دادن باب چهارم دانیال بر باب اول، نشانه‌های راهِ تاریخِ میلری را پدید می‌آورد که عبارت‌اند از: «زمانِ پایان» در ۱۷۹۸؛ قدرت‌گیری پیام فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰؛ نخستین ناامیدی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴؛ و ناامیدی بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

علاوه بر شناسایی نقاطِ عطفِ مشخصِ تاریخِ جنبشِ میلریتی، آن دو فصل، وقتی «سطر بر سطر» در کنار هم قرار گیرند، پیامِ فرشتهٔ نخست را تبیین می‌کنند، دو قدرتِ ویرانگر را که موضوعِ آموزهٔ بنیادینِ دو هزار و سیصد روز هستند مشخص می‌سازند، و نیز فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ بابِ دوازدهمِ دانیال را که هرگاه کتابِ دانیال از مُهر گشوده شود رخ می‌دهد، آشکار می‌کنند.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

آن‌ها همچنین می‌گویند که نبوکدنصر، به‌عنوان نماد خردمندان در سال ۱۷۹۸، در پیوند با خواب دومش در باب چهارم، نمایانگر ویلیام میلر است؛ کسی که جنبش او قرار بود به شاخ حقیقی پروتستان بدل شود. کار ویلیام میلر، که نمایانگر حقایق بنیادین ادونتیسم است، بر دو لوح حبقوق به تصویر کشیده شده است و خداوند تهیهٔ هر دو لوح مقدس را هدایت کرد.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

چندین حقیقت نبوی وجود داشت که میلر آن‌ها را به‌درستی درنیافت، زیرا زاویه دید او نسبت به تاریخ نبوی مانع از آن شد که دریابد سه قدرت ویرانگر وجود دارند؛ نه فقط بت‌پرستی (اژدها) و پاپیسم (وحش)، بلکه همچنین پروتستانتیسمِ مرتد (نبی کاذب). در مشیت الهی، آن برداشت‌های نبویِ میلر که به‌واسطهٔ زاویه دید تاریخی او محدود شده بودند، بر دو لوح مقدسِ حبقوق به نمایش درنیامدند.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

خواب دوم نبوکدنصر در باب چهارمِ کتاب دانیال، نمایانگر خواب دوم ویلیام میلر است. هر دو خواب به «هفت زمان» می‌پردازند، و خواب میلر رد شدن کار او را که از ۱۸۶۳ آغاز شد و تا فریاد نیمه‌شب شدت گرفت، مشخص می‌کند. هر دو خواب با بازگردانی پادشاهی پس از دوره‌ای از پراکندگی پایان می‌یابند. از این رو، پیش از آنکه مستقیماً به رؤیای رود اولای که مُهر آن در ۱۷۹۸ گشوده شد بپردازیم، خواب دوم میلر را بررسی خواهیم کرد.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> در خواب دیدم که خداوند به دستی نادیدنی برایم صندوقچه‌ای به‌طرزی شگفت‌انگیز ساخته‌شده فرستاد؛ به طولی حدود ده اینچ و با قاعده‌ای مربع به ضلع شش اینچ، از آبنوس ساخته و با مرواریدها به‌طرزی شگفت‌انگیز معرق‌کاری شده بود. به صندوقچه کلیدی پیوسته بود. بی‌درنگ کلید را برداشتم و صندوقچه را گشودم؛ آنگاه، به شگفتی و حیرتم، دیدم که آن از هر گونه و هر اندازه جواهر، الماس‌ها، سنگ‌های قیمتی، و سکه‌های طلا و نقره با هر اندازه و ارزشی آکنده بود، که به‌زیبایی هر یک در جای خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و بدین‌گونه چیده شده، نور و شکوهی بازمی‌تاباندند که تنها با خورشید برابری می‌کرد.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> روا نمی‌دانستم تنها خود از این منظرهٔ شگفت‌انگیز لذت ببرم، هرچند دلم از درخشش، زیبایی و ارزش محتویاتش سرشار از شادی بود. از این‌رو آن را روی میز وسط اتاقم گذاشتم و اعلام کردم که هر کس میل دارد بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که تاکنون بشر در این دنیا دیده است، ببیند.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> مردم شروع کردند به وارد شدن؛ در ابتدا تعدادشان اندک بود، اما به‌تدریج به جمعیتی انبوه تبدیل شد. وقتی نخستین بار به درون صندوقچه نگاه می‌کردند، شگفت‌زده می‌شدند و از شادی فریاد می‌کشیدند. اما وقتی شمار تماشاگران زیاد می‌شد، هرکس شروع می‌کرد به دست‌کاری جواهرات، آن‌ها را از صندوقچه بیرون می‌آورد و روی میز پراکنده می‌کرد. با خود اندیشیدم که صاحبشان دوباره صندوقچه و جواهرات را از من مطالبه خواهد کرد؛ و اگر بگذارم پراکنده شوند، هرگز نخواهم توانست آن‌ها را مانند پیش در جای خودشان در صندوقچه بگذارم؛ و احساس می‌کردم هرگز از عهده پاسخگویی این مسئولیت برنمی‌آیم، زیرا بسیار سنگین بود. آنگاه از مردم خواهش کردم که به آن‌ها دست نزنند و آن‌ها را از صندوقچه بیرون نیاورند؛ اما هرچه بیشتر خواهش می‌کردم، بیشتر پراکنده‌شان می‌کردند؛ و اکنون به نظر می‌رسید آن‌ها را در سراسر اتاق، روی زمین و روی هر وسیله‌ای از اثاثیه اتاق، پخش کرده‌اند.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> سپس دیدم که در میان جواهرات و سکه‌های اصیل، مقدار بی‌شماری جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی پراکنده کرده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی‌شان سخت خشمگین شدم و به سبب آن سرزنش و ملامتشان کردم؛ اما هرچه بیشتر سرزنش می‌کردم، بیشتر جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی را در میان جواهرات و سکه‌های اصیل می‌پراکندند.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> آنگاه در نفس جسمانی‌ام برآشفته شدم و به به‌کارگیری قوهٔ جسمانی پرداختم تا آن‌ها را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راند‌م، سه تای دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هرگونه زباله‌ای با خود می‌آوردند، تا آن‌که تک‌تک جواهرات راستین، الماس‌ها و سکه‌ها را پوشاندند و همه از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچه‌ام را پاره‌پاره کردند و آن را میان زباله‌ها پراکندند. با خود پنداشتم هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنایی ندارد. به کلی دلسرد و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> در حالی که چنین برای زیان بزرگ و مسئولیت خود می‌گریستم و عزاداری می‌کردم، به یاد خدا افتادم و با تضرع دعا کردم که برایم یاری بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی وارد اتاق شد، و مردم همگی از آن بیرون رفتند؛ و او که برس خاک‌روب در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و شروع کرد به روبیدن خاک و زباله از اتاق.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> به او فریاد زدم که دست نگه دارد، زیرا چند جواهر گران‌بها لابه‌لای زباله‌ها پراکنده بودند.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> او به من گفت که 'نترس'، زیرا او 'از آن‌ها مراقبت خواهد کرد'.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> سپس، وقتی او خاک و زباله، جواهرات بدلی و سکه‌های تقلبی را جارو می‌کرد، همه چون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو برای لحظه‌ای چشم‌هایم را بستم؛ وقتی بازشان کردم، همه زباله‌ها ناپدید شده بود. جواهرات گران‌بها، الماس‌ها، و سکه‌های طلا و نقره، به‌وفور در سراسر اتاق پراکنده شده بودند.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> سپس صندوقچه‌ای، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از قبلی، روی میز گذاشت و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت جمع کرد و در صندوقچه ریخت، تا هیچ‌کدام باقی نماند، هرچند بعضی از الماس‌ها از نوک سوزن هم بزرگ‌تر نبودند.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> سپس مرا فراخواند و گفت: «بیا و ببین.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> به درون صندوقچه نگاه کردم، اما چشم‌هایم از دیدن آن خیره شد. آنها با ده برابر شکوهِ پیشین خود می‌درخشیدند. پنداشتم زیر پای آن اشخاص شریری که آنها را پراکنده کرده و در خاک لگدمالشان کرده بودند، در شن ساییده شده‌اند. آنها با نظمی زیبا در صندوقچه چیده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آنکه هیچ نشانی از زحمتِ مردی که آنها را در آن افکنده بود به چشم آید. از فرطِ شادی فریاد زدم و همان فریاد مرا بیدار کرد. نوشته‌های نخستین، ۸۱–۸۳.

We will address Miller’s dream in the next article.

ما در مقاله بعدی به خواب میلر خواهیم پرداخت.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

آنچه در ادامه می‌آید، مقدمه‌ای بر رؤیای دوم ویلیام میلر است که جیمز وایت هنگام انتشار رؤیای میلر در ادونت هرالد نوشته است.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> رؤیای زیر بیش از دو سال پیش در Advent Herald منتشر شد. سپس دیدم که این رؤیا به‌وضوح تجربهٔ گذشتهٔ ما از ظهور دوم را ترسیم می‌کرد و اینکه خدا آن را برای سود گلهٔ پراکنده عطا کرد.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> در میان نشانه‌های نزدیک بودنِ روز بزرگ و هولناکِ خداوند، خدا خواب‌ها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل ۲:۲۸–۳۱؛ اعمال رسولان ۲:۱۷–۲۰. خواب‌ها به سه طریق ممکن است بیایند؛ نخست، «از فراوانی کار و مشغله.» بنگرید به جامعه ۵:۳. دوم، آنان که زیر تأثیر روح ناپاک و فریب شیطان‌اند، ممکن است به واسطه نفوذ او خواب‌هایی ببینند. بنگرید به تثنیه ۸:۱–۵؛ ارمیا ۲۳:۲۵–۲۸؛ ۲۷:۹؛ ۲۹:۸؛ زکریا ۱۰:۲؛ یهودا ۸. و سوم، خدا همواره قوم خود را کمابیش از طریق خواب‌ها تعلیم داده و همچنان می‌دهد؛ خواب‌هایی که به واسطه فرشتگان و روح‌القدس می‌آیند. کسانی که در نور روشنِ حقیقت می‌ایستند، خواهند دانست که چه وقت خدا به آنان خوابی می‌دهد؛ و چنین کسانی با خواب‌های کاذب فریب نخواهند خورد و از راه به در نخواهند شد.

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «و گفت: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما پیامبری باشد، من، خداوند، خود را در رؤیا بر او ظاهر خواهم کرد و در خواب با او سخن خواهم گفت.» اعداد ۱۲:۶. یعقوب گفت: «فرشتهٔ خداوند در خواب با من سخن گفت.» پیدایش ۳۱:۲. «و خدا شبانه در خواب نزد لابانِ آرامی آمد.» پیدایش ۳۱:۲۴. خواب‌های یوسف را بخوانید [پیدایش ۳۷:۵–۹] و سپس داستان جالب تحقق آنها در مصر. «در جبعون خداوند شبانه در خواب بر سلیمان ظاهر شد.» اول پادشاهان ۳:۵. مجسمهٔ عظیم و مهمِ بابِ دومِ دانیال در خواب داده شد، همچنین چهار وحش و غیره در باب هفتم. هنگامی که هیرودیس قصد نابودی نوزادِ منجی را داشت، یوسف در خواب هشدار یافت که به مصر بگریزد. متی ۲:۱۳.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> «و خواهد شد که در ایام آخر، خدا می‌گوید: از روح خود بر تمام بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران شما و دخترانتان نبوت خواهند کرد، و جوانان شما رویاها خواهند دید، و پیران شما خواب‌ها خواهند دید.» اعمال رسولان ۲:۱۷.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> عطیهٔ نبوّت، به‌وسیلهٔ خواب‌ها و رؤیاها، در اینجا ثمرهٔ روح‌القدس است و در روزهای آخر آن‌چنان آشکار خواهد شد که نشانه‌ای به شمار آید. این یکی از عطایای کلیسای انجیلی است.

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> «و او برخی را رسولان گماشت؛ و برخی را پیامبران؛ و برخی را بشارت‌دهندگان؛ و برخی را شبانان و معلمان؛ برای کامل کردنِ مقدسان، برای کارِ خدمت، برای بنای بدنِ مسیح.» افسسیان ۴:۱۱-۱۲.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «و خدا برخی را در کلیسا قرار داد: نخست رسولان، دوم انبیا»، و غیره. اول قرنتیان 12:28. «نبوت‌ها را خوار نشمارید.» اول تسالونیکیان 5:20. همچنین بنگرید به اعمال رسولان 13:1؛ 21:9؛ رومیان 7:6؛ اول قرنتیان 14:1، 24، 39. انبیا یا نبوت‌ها برای بنای کلیسای مسیح‌اند؛ و هیچ دلیلی که بتوان از کلام خدا آورد، وجود ندارد که نشان دهد آنان باید پیش از آنکه مبشران و شبانان و معلمان از کار بیفتند، از میان بروند. اما معترض می‌گوید: «آن‌قدر رؤیاها و خواب‌های کاذب بوده که نمی‌توانم به هیچ چیز از این دست اعتماد کنم.» درست است که شیطان بدلِ خود را دارد. او همیشه انبیای کذّاب داشته است و بی‌گمان اکنون نیز، در این واپسین ساعتِ فریب و پیروزی او، باید انتظارشان را داشته باشیم. کسانی که به سبب وجود بدل، چنین مکاشفاتِ خاصی را رد می‌کنند، به همان اندازه می‌توانند یک گام فراتر روند و انکار کنند که خدا هرگز خود را در خوابی یا رؤیایی بر انسان مکشوف ساخته است؛ زیرا بدل همواره وجود داشته است.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> رؤیاها و مکاشفات وسیله‌ای هستند که خدا از طریق آنها خود را بر انسان آشکار کرده است. از همین طریق با پیامبران سخن گفت؛ او موهبت نبوت را در شمار موهبت‌های کلیسای انجیلی قرار داده است و رؤیاها و مکاشفات را در زمرهٔ دیگر نشانه‌های «ایام آخر» به شمار آورده است. آمین.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> "مقصود من در مطالب فوق این بوده است که اشکالات را به شیوه‌ای مطابق کتاب مقدس برطرف کنم و ذهن خواننده را برای آنچه در پی می‌آید آماده سازم." جیمز وایت.

Back to Articles