Article

# The Book of Daniel - Number Seven

کتاب دانیال - شماره هفت

Seven Kings

هفت پادشاه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

هفت رعد نمایانگر تاریخِ ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ هستند. آن تاریخ با آخرین هفت پادشاهِ پادشاهیِ یهودا نمود یافت؛ از منسی در ۶۷۷ پیش از میلاد تا صدقیا در ۵۸۶ پیش از میلاد.

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

در خطوط مقدسِ اصلاح، یکی از ویژگی‌های قدرت‌یافتنِ فرشتهٔ اول، نمادی است که بر جهانی بودنِ امری دلالت می‌کند. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیامِ فرشتهٔ اول تقویت شد و سپس آن پیام به هر ایستگاهِ میسیونری در سراسر جهان رسانده شد.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> جنبش ظهورِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلیِ باشکوهی از قدرتِ خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ اول به هر ایستگاهِ میسیونری در سراسرِ جهان ابلاغ شد. مناقشه عظیم، ۶۱۱.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

در آن زمان، به‌گونه‌ای نبوی، فرشتهٔ مکاشفهٔ باب دهم فرود آمد و یک پای خود را بر زمین و پای دیگرش را بر دریا نهاد. خواهر وایت آن را نمادی از گسترهٔ جهانیِ پیام دانست.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> وضعیت فرشته، با یک پا بر دریا و پای دیگر بر خشکی، نشان‌دهنده گستره وسیع اعلام پیام است. این پیام از آب‌های پهناور خواهد گذشت و در کشورهای دیگر و حتی در سراسر جهان اعلام خواهد شد. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد 7، 971.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

اعلام نخستین فرمانِ کوروش، فرمانی جهانی بود.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> اکنون در سال نخستِ کوروش پادشاه پارس، تا سخنِ خداوند که به زبانِ ارمیا گفته شده بود به انجام رسد، خداوند روحِ کوروش پادشاه پارس را برانگیخت تا او در سراسرِ پادشاهیِ خویش اعلامیه‌ای صادر کند و آن را نیز به نگارش درآورد و گفت: «کوروش پادشاه پارس چنین می‌گوید: خداوند، خدای آسمان، همه پادشاهی‌های زمین را به من بخشیده است و مرا مأمور ساخته است که در اورشلیم که در یهوداست، خانه‌ای برای او بنا کنم. هر که از قومِ او در میانِ شماست، خدای او با او باشد؛ به اورشلیم که در یهوداست برود و خانۀ خداوند، خدای اسرائیل (اوست خدا) را که در اورشلیم است بنا کند. و هر که در هر جایی که اقامت دارد باقی بماند، مردمانِ آنجا او را با نقره و طلا و اموال و چارپایان یاری دهند، جدا از هدایای داوطلبانه برای خانۀ خدا که در اورشلیم است.» آنگاه رؤسای خاندان‌های پدریِ یهودا و بنیامین و کاهنان و لاویان، همراه با همۀ کسانی که خدا روحِ ایشان را برانگیخته بود، برخاستند تا برای ساختنِ خانۀ خداوند که در اورشلیم است عازم شوند. عزرا ۱:۱-۴

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

چنان‌که پیام فرشتهٔ نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به همهٔ مراکز میسیونری جهان رسانده شد، کوروش هنگام صدور فرمان نخست، خود را پادشاهِ «تمامی ممالک زمین» معرفی می‌کند. نزول فرشتهٔ مکاشفه باب ده—فرشته‌ای که خواهر وایت او را «نه کمتر از شخصِ خودِ عیسی مسیح» معرفی می‌کند—همان ویژگی‌های نبوی را دارد که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه باب هجده دارد. خواهر وایت بیان می‌کند که هدف فرشتهٔ نخست همان هدف فرشتهٔ مکاشفه باب هجده بود.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> «عیسی فرشته‌ای نیرومند را مأمور کرد تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهور دوم او آماده شوند. هنگامی که فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک کرد، نوری بسیار درخشان و پرجلال پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خود روشن سازد و انسان را از خشمِ قریب‌الوقوعِ خدا برحذر دارد.» نوشته‌های اولیه، ۲۴۵.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

قدرت‌یافتنِ فرشتهٔ نخست نمادی است که بر جنبه‌ای جهانی تأکید می‌کند. پیامِ نخست در زمان مسیح، هنگام تعمیدِ او، قدرت یافت. کتاب مقدس گواهی می‌دهد که همهٔ قومِ اسرائیل به بیابان رفتند تا پیامِ یحیی را بشنوند.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> آنگاه اورشلیم و تمام یهودیه و همهٔ نواحی اطراف اردن به سوی او بیرون رفتند، و در رود اردن از او تعمید می‌یافتند و به گناهان خود اعتراف می‌کردند. متی ۳:۵، ۶.

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

خدمتِ مسیح متوجهِ اسرائیلِ باستان بود و از آن منظرِ نبوی، تمامِ جهان به سوی رودِ اردن، محلِ تعمیدِ مسیح، کشیده شد. با این حال، آیینِ تعمید و آنچه هنگامِ تعمیدِ مسیح نشان می‌داد، برایِ همهٔ جهان بود.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

نام «یهویاقیم» به معنای «خدا برخواهد خاست» است، و در تعمید مسیح، هنگامی که یوحنا مسیح را از آب بالا آورد، نماد «برخاستن» از قبری آبی به عنصری از آن قدرت‌بخشی بدل شد. در چهار آیهٔ نخستِ عزرا که پیش‌تر بدان‌ها اشاره کرده‌ایم، آیهٔ پنج پاسخ کسانی را که فرمان را شنیدند چنین بیان می‌کند: «آنگاه روسای خاندان‌های یهودا و بنیامین، و کاهنان و لاویان، همراه با همهٔ آنان که روحشان را خدا برانگیخته بود، برخاستند تا بالا روند و خانهٔ خداوند را که در اورشلیم است بنا کنند.» هنگامی که پیام نخست قدرت می‌یابد، برخاستنی رخ می‌دهد، چنان‌که نامِ یهویاقیم آن را نمایان می‌کند.

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پیام نخستِ جنبشِ عظیمِ فرشتهٔ سوم تقویت شد، چنان‌که نمونه‌اش را در تقویتِ پیامِ نخستِ جنبشِ عظیمِ فرشتهٔ اول می‌بینیم. خواهر وایت دربارهٔ ویرانیِ برج‌های دوقلو در همان تاریخ اظهارنظر می‌کند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

در هنگام قدرت‌یافتنِ پیام نخست در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار، خداوند «برخاست» تا «زمین را سخت بلرزاند». نامِ یهویاقیم نمادِ قدرت‌یافتنِ پیام نخست است. در یازدهم اوت ۱۸۴۰، خداوند از تختِ خود برخاست و به زمین فرود آمد و بر خشکی و دریا ایستاد. با نخستین فرمانِ کوروش، مؤمنان برخاستند. یهویاقیم نه تنها نمادِ رسیدنِ فرشتهٔ نخست است، بلکه نمایانگرِ قدرت‌یافتنِ فرشتهٔ نخست نیز هست.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

یهویاقیم نخستینِ سه پادشاهِ آخر است، اما او همچنین پنجمین نفر از میان هفت پادشاهی است که به ویرانی اورشلیم انجامیدند. نام‌های آن هفت پادشاه بسیار گویاست. آن هفت پادشاه عبارت بودند از: منسی، آمون، یوشیا، یهوآحاز، یهویاقیم، یهویاکین و صدقیا.

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

در تاریخ پیروان میلر، منسی نمایانگر زمانِ پایان، یعنی ۱۷۹۸، است. «منسی» به معنای «فراموشاندن» است، و در سال ۱۷۹۸ است که فاحشهٔ صور برای هفتاد سال به فراموشی سپرده می‌شود. منسی یکی از شریرترین پادشاهان بود و ویژگی‌های نبوی‌ای دارد که باید مورد توجه قرار گیرد.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

آخرین هفت پادشاه یهودا نمایانگر تاریخ هفت تندر از سال 1798 تا 22 اکتبر 1844 هستند. منسی نخستینِ این هفت پادشاه بود و چون نخستینِ هفت بود، نمونه‌ای از صدقیا، آخرینِ این هفت پادشاه، به شمار می‌رفت. عیسی همواره پایان را با آغاز یکی می‌گیرد. صدقیا، آخرینِ این هفت پادشاه، به بردگی و اسارتِ بابل برده شد. نخستینِ این هفت پادشاهِ آخر نیز به اسارتِ بابل برده شد و این، نمادِ به اسارتِ بابل برده شدنِ آخرین پادشاه بود.

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> و خداوند با منسّی و قومش سخن گفت، امّا آنان گوش فرا ندادند. از این رو خداوند سالاران لشکرِ پادشاهِ آشور را بر ایشان آورد؛ آنان منسّی را در میان خارها گرفتند و او را با زنجیرها بستند و به بابل بردند. و چون در تنگی بود، به درگاه خداوند، خدای خود، تضرّع کرد و در حضور خدای پدرانش سخت فروتن شد، و نزد او دعا نمود؛ و او دعایش را پذیرفت و التماسش را شنید و او را بار دیگر به اورشلیم، به پادشاهی‌اش، بازآورد. آنگاه منسّی دانست که خداوند خداست. دوم تواریخ 33:10-13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

تجربهٔ منسّی در شناخت اینکه خداوند خداست با برکنار شدن از پادشاهی‌اش و سپس بازگردانده شدن به پادشاهی‌اش تحقق یافت. نبوکدنصر نیز، همچون منسّی، وقتی از پادشاهی‌اش برکنار شد و سپس بازگردانده شد، خداوند را شناخت.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> و در پایان آن روزها، من نبوکدنصّر چشمانم را به سوی آسمان برافراشتم و عقل من به من بازگشت؛ و آن برترین را متبارک خواندم و او را که تا ابد زنده است ستودم و تکریم کردم؛ که فرمانروایی او فرمانروایی جاودانه است و پادشاهی او از نسل تا نسل است. و همه ساکنان زمین به هیچ انگاشته می‌شوند؛ و او بر وفق اراده خود در لشکر آسمان و در میان ساکنان زمین عمل می‌کند؛ و هیچ‌کس نمی‌تواند دست او را بازدارد یا به او بگوید: چه می‌کنی؟ در همان هنگام عقل من به من بازگشت؛ و برای جلال پادشاهی‌ام، عزت و شکوه من به من بازگشت؛ و مشاوران و بزرگانم مرا طلبیدند؛ و در پادشاهی‌ام استوار شدم، و شکوهی فزون‌تر بر من افزوده شد. اکنون من، نبوکدنصّر، پادشاه آسمان را می‌ستایم و تمجید و تکریم می‌کنم؛ که همه کارهایش حق است و راه‌هایش داوری؛ و آنان را که در غرور گام می‌زنند، قادر است فروتن سازد. دانیال ۴:۳۴-۳۷.

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

تجربهٔ منسی بر نبوکدنصر واقع شد. منسی در تاریخِ سه پادشاهِ آخرِ یهودا نمایانگرِ «زمانِ آخر» و فرارسیدنِ نبوّتِ هفتاد سال اسارت است. نبوکدنصر نیز در تاریخِ سه فرمان نمایانگرِ «زمانِ آخر» است؛ همان‌گونه که سال ۱۷۹۸ «زمانِ آخر» در تاریخِ هفت رعد بود. در آیاتی که به‌تازگی نقل شد، ادراکِ نبوکدنصر در «پایانِ روزها» به او بازگشت. به «پایانِ روزها» در فصل دوازدهمِ دانیال نیز اشاره شده است.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> اما تو به راه خود برو تا پایان فرا رسد؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

«آخرِ ایام» در باب دوازدهم دانیال همان «وقتِ آخر» است، زیرا به دانیال گفته شد که برود «تا پایان برسد». در آن زمان دانیال «در سهمِ خود خواهد ایستاد». «در سهم خود ایستادن» یعنی هدفِ خود را به انجام رساندن؛ و دانیال این را زمانی انجام داد که در آخرِ ایام، یعنی «وقتِ آخر»، مُهر از کتابش برداشته شد. در آن زمان «افزایشِ معرفت»ی خواهد بود که خردمندان آن را درک خواهند کرد. در پایانِ روزهای نبوکدنصر «فهم» او به او بازگشت.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> وقتی خدا به کسی کاری ویژه برای انجام دادن می‌دهد، او باید همان‌گونه که دانیال ایستاد، در جایگاه خود بایستد، آماده برای پاسخ دادن به دعوت خدا، آماده برای به انجام رساندن مقصود او. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۶، ۱۰۸.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

منسی در تاریخِ سه پادشاهِ آخرِ یهودا نمایانگرِ "وقتِ آخر" است، نبوکدنصر نیز در سه فرمان نمایانگرِ "وقتِ آخر" است. منسی را پسرش آمون دنبال کرد.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

«آمون» به معنای «آموزش» است و نمایانگر دوره‌ای است که در آن «افزایش دانش»ی وجود داشت که «دانایان» را در پیامی که مهرش گشوده شده بود آموزش می‌داد. سپس آمون را یوشیا دنبال کرد، تنها پادشاه از میان آن هفت که تاریخ پیش‌گویانهٔ نسبتاً خوبی، هرچند پیچیده، دارد.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

یوشیا به معنای «بنیادِ خدا» است و نمایانگر استقرارِ حقایقی است که در «زمانِ پایان» مهرشان برداشته شده بود. افزایشِ دانشی که آمون نمایانگر آن بود، به‌دست ویلیام میلر، با هدایتِ جبرئیل و دیگر فرشتگانِ مقدس، گردآوری شد. کارِ میلر با نامِ یوشیا نمایندگی می‌شود، زیرا او بنیان‌های این جنبش را پی‌ریزی کرد. دربارهٔ یوشیا گفتنی‌های بسیار بیشتری هست، اما به پسرش یهوآحاز می‌پردازیم.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> یهوآحاز بیست‌وسه‌ساله بود هنگامی که پادشاهی را آغاز کرد؛ و او سه ماه در اورشلیم سلطنت کرد. نام مادرش حموتال، دختر ارمیا از لبنه بود. او آنچه را در نظر خداوند بد بود، مطابقِ آنچه پدرانش انجام داده بودند، به جا آورد. و فرعون نخو او را در ربله، در سرزمین حمات، به بند کشید تا در اورشلیم سلطنت نکند؛ و بر آن سرزمین صد وزنه نقره و یک وزنه طلا خراج بست. و فرعون نخو الیاقیم پسر یوشیا را به جای پدرش یوشیا پادشاه ساخت و نام او را به یهویاقیم تغییر داد و یهوآحاز را با خود برد؛ او را به مصر برد و او در آنجا مُرد. دوم پادشاهان ۲۳:۳۱‏-۳۴.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

یهوآحاز به معنای «یهوه به چنگ آورده است» است و او نیز به دست فرعون نخو گرفتار شد. یهوآحاز، پسر یوشیا، به دست فرعون نخو گرفتار شد و جایش را برادرش الیاقیم گرفت؛ نام او به معنای «خدای برافراشتن» است. سپس فرعون نخو نام الیاقیم را به یهویاقیم تغییر داد، به معنای «خدا برخواهد خاست». تغییر نام نمادی از یک رابطهٔ عهدی است، و در هنگام قدرت‌بخشیِ نخستین پیام، خدا با قومی وارد عهد می‌شود، و هم‌زمان از کنار قومِ عهدِ پیشین می‌گذرد.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، چهار بادی که امپراتوری عثمانی را نمایندگی می‌کردند و به مدت سیصد و نود و یک سال و پانزده روز رها بودند، از حرکت بازداشته شدند؛ یا بنا بر معنای نام یهوآحاز، «گرفته شدند». هم‌زمان، الیاقیم به پادشاهی منصوب شد و نامش به یهویاکیم تغییر یافت، به معنای «خدا برخواهد خاست». پس از یهویاکیم، پسرش یهویاکین به پادشاهی رسید که در کتاب مقدس سه نام دارد.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

نام یَهویاقین به معنای «خداوند برپا و برقرار خواهد کرد» است. او پسرِ یهویاقیم بود و نشانگرِ فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم در بهار ۱۸۴۴ است، زیرا خداوند «شاخِ پروتستانِ جدید و حقیقی» را برپا و برقرار ساخت. پیامِ فرشتهٔ دوم به واسطهٔ پیامِ ندای نیمه‌شب قوت گرفت، و یکونیا و کنیا به معنای «خداوند برقرار خواهد کرد» هستند. این سه نام، که همگی معنای یکسانی دارند، نمایانگر پیوند خوردنِ ندای نیمه‌شب با پیامِ فرشتهٔ دوم‌اند. در افاضهٔ نهایی روح‌القدس در زمانِ فریاد بلند است که آن صد و چهل و چهار هزار مهر می‌شوند. مهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار، نمونه‌اش در ندای نیمه‌شبِ جنبش میلریتی دیده شد، و یَهویاقین، که او را یکونیا و کنیا نیز می‌نامند، نمادی از این مهر شدن است.

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> به حیات خودم سوگند، می‌گوید خداوند، که اگرچه کُنیا پسرِ یهویاقیم، پادشاه یهودا، همچون مُهرِ انگشتری بر دست راست من می‌بود، با این همه تو را از آنجا می‌کندم؛ و تو را به دستِ کسانی که در پی جانت هستند، و به دستِ آنان که از ایشان بیم داری، یعنی به دستِ نبوکدنصر پادشاه بابل و به دستِ کلدانیان، خواهم سپرد. و تو را، و مادرت را که تو را زاده است، به سرزمینی دیگر خواهم افکند، سرزمینی که در آن زاده نشده‌اید؛ و در آنجا خواهید مرد. اما به آن سرزمینی که آرزوی بازگشت به آن را دارند، باز نخواهند گشت. آیا این مرد، کُنیا، بتی شکسته و خوارشده است؟ آیا او ظرفی است که موردِ پسند نیست؟ پس چرا او و نسلش رانده شده‌اند و به سرزمینی که نمی‌شناسند افکنده شده‌اند؟ ای زمین، زمین، زمین، کلامِ خداوند را بشنو. ارمیا ۲۲:۲۴‏-۲۹.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

یهویاکین، یکنیا و کنیا نمایانگر زمان مُهر شدن‌اند، زمانی که فرشتهٔ دوم با پیامِ فریادِ نیمه‌شب همراه می‌شود. او نمایانگر زمان مُهر شدنِ نادانان است. آن پادشاه شریر نمایندهٔ کسانی است که دوشیزگانِ نادانِ لائودیکیه‌ای‌اند و در زمان مُهر شدن مقدر است نشانِ وحش را دریافت کنند، زیرا برای همیشه از دهانِ خداوند بیرون انداخته می‌شوند.

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

انگشترِ مُهر بر دست راست خدا، مُهر اوست، و آنانی که در جریان مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر از دهان خداوند بیرون انداخته می‌شوند، در تقابل با زروبابل، مردی که شاقولِ «هفت زمان» در دست داشت، قرار می‌گیرند.

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> به زروبابل، والیِ یهودا، بگو: آسمان و زمین را خواهم لرزاند؛ و تختِ پادشاهی‌ها را واژگون خواهم ساخت و نیروی پادشاهی‌های قوم‌های بیگانه را نابود خواهم کرد؛ ارابه‌ها و سوارانشان را واژگون خواهم ساخت، و اسبان و سوارانشان فرو خواهند افتاد، هر یک به شمشیرِ برادرِ خویش. در آن روز، خداوندِ لشکرها می‌گوید: تو را، ای زروبابلِ پسرِ شلتیئیل، خدمتگزارم، برخواهم گرفت، خداوند می‌گوید، و تو را چون مُهرِ انگشتری خواهم ساخت؛ زیرا تو را برگزیده‌ام, خداوندِ لشکرها می‌گوید. حجّی ۲:۲۱‏–‏۲۳.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

«سنگ لغزش» که همان «هفت زمان» است، «شاقول»ی است در دستِ زربابل، و او به‌عنوان «مُهری» نمایانده می‌شود که خدا برای مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار به‌کار می‌گیرد. آن مُهر، یا «نشان»، بر کسانی نهاده می‌شود که برای «رجاسات»ی که در اورشلیم انجام می‌شود «ناله و فریاد» می‌کنند. این ناله و فریاد تجربهٔ آنان را که مُهر می‌شوند مشخص می‌کند، و «نشانه‌گذاری و فریاد» نمادِ پاسخ درونی آنان به درمانِ «هفت زمان» است. این اعتراف به گناهانِ خود و گناهانِ پدرانشان است. این اذعان است به اینکه آنان با خدا راه نرفته‌اند و اینکه خدا نیز از زمان سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با آنان راه نرفته است. این همان آزمونی است که در سال ۱۸۶۳ در آن شکست خوردند، در دوره‌ای که فیلادلفیا در حال گذار به لائودیکیه بود. این نمادِ دوره‌ای بود که در آن کسانی که نماینده‌شان کُنیاست، برای همیشه به‌عنوان دوشیزگانِ نادانِ لائودیکی تثبیت می‌شوند، و کسانی که نماینده‌شان زربابل است، برای همیشه به‌عنوان دوشیزگانِ خردمندِ فیلادلفی تثبیت می‌گردند.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

پس از یهویچین، صدقیاه آمد که آخرینِ آن هفت پادشاه بود. چون منسّی نمایانگر سال ۱۷۹۸ و «وقتِ آخر» بود، صدقیاه باید نمایانگر ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ باشد، زمانی که رؤیا «سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت». «صدقیاه» نامی است که از ترکیب دو واژهٔ عبری ساخته شده است. یکی از این دو واژه «یَهُوَه» است و با واژه‌ای ترکیب شده که در دانیال، باب هشتم، آیهٔ چهاردهم، به صورت «تطهیر شد» ترجمه شده است. صدقیاه به معنای تطهیر هیکلِ خداست که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

هفت پادشاه آخر یهودا نمایانگر سیر تاریخی پیش‌رونده از ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ هستند. یهویاقیم نماد ۱۱ اوت ۱۸۴۰ است که خود نمایانگر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ می‌باشد. او نماد قوت گرفتن پیام فرشتهٔ اول است و در آیهٔ نخست از باب اول دانیال معرفی می‌شود. بنابراین، فضا و زمینهٔ باب اول دانیال همان قوت گرفتن پیام فرشتهٔ اول است، چنان‌که در باب دهم مکاشفه نشان داده شده است. در باب دهم مکاشفه، مسیح با کتابی کوچک در دست خود فرود آمد و به یوحنا فرمان داده شد آن را بخورد. از همین رو نخستین آزمون در کتاب دانیال به خوردن مربوط می‌شود.

We will continue these subjects in the next article.

در مقاله بعدی به این مباحث ادامه خواهیم داد.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> و او به من گفت: ای پسر انسان، شکمت را بخوران و درونت را از این طومار که به تو می‌دهم پر کن. آنگاه آن را خوردم؛ و در دهانم مانند عسل شیرین بود. حزقیال ۳:۳

Back to Articles