Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Three

کتاب دانیال - شماره نود و سه

Unveiling Rome’s Prophetic Trilogy: From Ancient Paganism to Modern Deception

پرده‌برداری از سه‌گانهٔ پیشگویانهٔ رم: از بت‌پرستی باستان تا فریب مدرن

Author

Jeff Pippenger

Published

February 26, 2024

Formats

PDF
Word

The book of Daniel identifies that it is Rome that establishes the vision, and that understanding was opposed by the Protestants of Millerite history when William Miller identified this fact. In the last days, it is still Rome that establishes the vision, and today Laodicean Adventism now upholds the fallen Protestant view that the robbers of thy people are Antiochus Epiphanes. The covenant people that were being passed by in Millerite history resisted the very same truth, that is now resisted by the covenant people of the last days that are now being passed by. Solomon said it well:

کتاب دانیال تصریح می‌کند که این روم است که رؤیا را تحقق می‌بخشد، و هنگامی که ویلیام میلر این حقیقت را شناسایی کرد، این فهم با مخالفت پروتستان‌های تاریخ میلریتی روبه‌رو شد. در ایام آخر نیز همچنان این روم است که رؤیا را تحقق می‌بخشد، و امروز ادونتیسم لائودیکیه‌ای دیدگاه پروتستانِ سقوط‌کرده را تأیید می‌کند که غارتگران قوم تو را آنتیوخوس اپیفانِس می‌داند. قوم عهد که در تاریخ میلریتی کنار گذاشته می‌شدند، همان حقیقت را رد کردند؛ همان حقیقتی که اکنون نیز قوم عهدِ ایام آخر که دارند کنار گذاشته می‌شوند، رد می‌کنند. سلیمان چه نیکو گفت:

> The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there anything whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. Ecclesiastes 1:9, 10.

> آنچه بوده است، همان است که خواهد بود؛ و آنچه انجام شده است، همان است که انجام خواهد شد؛ و زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. آیا چیزی هست که بتوان گفت: اینک، این تازه است؟ آن از دیرباز، از روزگارانی که پیش از ما بود، وجود داشته است. جامعه ۱:۹، ۱۰.

Prophetically there are three manifestations of Rome, and the first two manifestations identify the characteristics of the third, for truth is established upon the testimony of two.

طبق نبوت، سه ظهور برای روم وجود دارد و دو ظهور نخست ویژگی‌های ظهور سوم را مشخص می‌کنند، زیرا حقیقت به شهادت دو نفر تثبیت می‌شود.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> اما اگر به تو گوش ندهد، پس یک یا دو نفر دیگر را نیز با خود ببر تا به شهادتِ دو یا سه شاهد، هر سخنی ثابت شود. متی ۱۸:۱۶

The religion of pagan Rome was paganism, and paganism is a counterfeit of true religion. It is not so much a counterfeit in the sense that counterfeit currency is understood, for paganism actually looks nothing like true religion. But prophetically it has counterfeit characteristics. The City of Rome is a counterfeit of Jerusalem, and it has a temple (the Pantheon) that was a counterfeit of the temple in Jerusalem. The religious practices of paganism are unsanctified and devilish, but they represent Satan’s counterfeit religious practices. The head of pagan Rome’s religion was titled Pontifex Maximus. “Pontifex Maximus” originally referred to the chief priest of the Roman state religion in ancient Rome, with its origins dating back to the early Roman Republic. Over time, it became associated with political and religious authority and eventually evolved into the title used by the Pope in the Roman Catholic Church today.

دین روم بت‌پرست، بت‌پرستی بود، و بت‌پرستی دین حقیقیِ تقلبی است. البته مقصود از تقلبی بودن، همان معنایی نیست که دربارهٔ پول تقلبی به کار می‌رود، زیرا بت‌پرستی در واقع هیچ شباهتی به دین حقیقی ندارد. اما از نظر نبوی ویژگی‌های تقلبی دارد. شهر روم نسخهٔ تقلبیِ اورشلیم است، و معبدی دارد (پانتئون) که نسخهٔ تقلبیِ هیکلِ اورشلیم بود. مناسک دینیِ بت‌پرستی نامقدس و شیطانی‌اند، اما نمایانگرِ مناسک دینیِ تقلبیِ شیطان‌اند. رئیسِ دینِ رومِ بت‌پرست لقب «پونتیفکس ماکسیموس» داشت. «پونتیفکس ماکسیموس» در اصل به کاهن اعظمِ دین دولتیِ روم در روم باستان اشاره داشت و خاستگاهش به اوایل جمهوری روم بازمی‌گردد. با گذر زمان با اقتدار سیاسی و دینی پیوند یافت و سرانجام به عنوانی تبدیل شد که امروزه پاپ در کلیسای کاتولیک رومی از آن استفاده می‌کند.

The title of the chief priest of pagan Rome was Pontifex Maximus, and it was also the title of the chief priest of papal Rome and it is a Latin term that means the “Greatest of Supreme Pontiff.” He was the chief priest of the Roman state religion, particularly the cult of the god Jupiter. The Pontifex Maximus had significant religious authority and responsibilities, including overseeing various religious rites and ensuring the proper functioning of the Roman religious calendar. The Pontifex Maximus was the head of the College of Pontiffs (Collegium Pontificum), a group of priests responsible for interpreting and maintaining the rituals of Roman religion.

عنوانِ کاهنِ اعظمِ رومِ بت‌پرست «پونتیفکس ماکسیموس» بود، و این عنوان برای کاهنِ اعظمِ رومِ پاپی نیز به کار می‌رفت؛ و این اصطلاحِ لاتین به معنای «بزرگ‌ترینِ پونتیفِ اعظم» است. او کاهنِ اعظمِ دینِ دولتیِ روم بود، به‌ویژه کیشِ خدای ژوپیتر. پونتیفکس ماکسیموس از اقتدار و مسئولیت‌های دینیِ مهمی برخوردار بود، از جمله نظارت بر آیین‌های گوناگون دینی و اطمینان از کارکردِ درستِ تقویمِ دینیِ رومی. پونتیفکس ماکسیموس رئیسِ کالجِ پونتیف‌ها (Collegium Pontificum) بود؛ گروهی از کاهنان که مسئولِ تفسیر و نگهداشتِ مناسکِ دینِ رومی بودند.

The chief priest of both pagan and papal Rome was Pontifex Maximus, therefore the title of the head of modern Rome will naturally also be Pontifex Maximus. The religion of pagan Rome was paganism, and the religion of papal Rome was, and still is, paganism, but cloaked by a profession of Christianity, and the religion of last-day modern Rome will be paganism, cloaked by a profession of Christianity.

کاهنِ اعظمِ هر دو رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی Pontifex Maximus بود؛ بنابراین عنوانِ رئیسِ رومِ مدرن نیز به‌طور طبیعی Pontifex Maximus خواهد بود. دینِ رومِ بت‌پرست، بت‌پرستی بود، و دینِ رومِ پاپی نیز بت‌پرستی بود و هنوز هم هست، اما در پوششِ ادعای مسیحیت؛ و دینِ رومِ مدرنِ واپسین روزها نیز بت‌پرستی خواهد بود، در پوششِ ادعای مسیحیت.

Both pagan and papal Rome had a specific period of time that they would rule supremely. Pagan Rome was to rule supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of the time prophecy of Daniel chapter eleven, verse twenty-four.

هم روم بت‌پرست و هم روم پاپی دورهٔ زمانی مشخصی داشتند که در آن به‌طور مطلق حکومت می‌کردند. طبق نبوت زمانیِ دانیال فصل یازدهم، آیهٔ بیست‌وچهار، روم بت‌پرست قرار بود به مدت سیصد و شصت سال به‌طور مطلق حکومت کند.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> او به آرامی، حتی به پرنعمت‌ترین نواحی ایالت، داخل خواهد شد؛ و کاری خواهد کرد که پدرانش نکردند، و نه پدرانِ پدرانش؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، و نقشه‌های خود را بر ضد دژهای استوار طرح خواهد ریخت، برای زمانی معین. دانیال ۱۱:۲۴.

The subject of verse twenty-four is pagan Rome, for they became the subject in verse sixteen, and continue as the subject until verse thirty-one. We will address these verses specifically in coming articles, but here we are simply pointing out that prophecy identified that pagan Rome would rule supremely for three hundred and sixty years, as represented by Rome “forecasting” their “devices against the strong holds, even for a time.” The word translated “against” actually means “from,” and the verse is saying that Rome would direct the world “from” the “strong holds,” which was the City of Rome, and it would do so for a “time”, which is three hundred and sixty years.

موضوع آیهٔ بیست‌وچهارم روم بت‌پرست است، زیرا روم بت‌پرست در آیهٔ شانزدهم موضوع می‌شود و تا آیهٔ سی‌ویکم همچنان موضوع باقی می‌ماند. به این آیات به‌طور مشخص در مقالات آینده خواهیم پرداخت، اما در اینجا صرفاً اشاره می‌کنیم که نبوّت مشخص کرده است که روم بت‌پرست به مدت سیصد و شصت سال با اقتدار کامل حکومت خواهد کرد، چنان‌که با عبارتِ روم "forecasting" their "devices against the strong holds, even for a time." نشان داده شده است. واژه‌ای که به صورت "against" ترجمه شده در واقع به معنای "from" است، و آیه می‌گوید که روم جهان را "from" "strong holds"، که همان شهر روم بود، رهبری خواهد کرد، و این کار را برای یک "time" انجام خواهد داد، که سیصد و شصت سال است.

Pagan Rome began to rule supremely at the Battle of Actium, in 31 BC, and continued to rule supremely until the year 330 AD, when Constantine moved the capital of the empire from the stronghold of the City of Rome, to the City of Constantinople. Then the empire began its infamous decline. The City of Rome was the prophetic “strong hold” for pagan Rome, and when it ruled from that city it was invincible. In the warfare that followed Constantine’s transfer of power, the City of Rome became the target of attack for Genseric and the invading barbarian tribes, who are represented by the first four Trumpets of Revelation chapter eight.

روم بت‌پرست در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، فرمانروایی بی‌رقیب خود را آغاز کرد و این فرمانروایی تا سال ۳۳۰ میلادی ادامه یافت؛ زمانی که قسطنطین پایتخت امپراتوری را از دژِ شهر روم به شهر قسطنطنیه منتقل کرد. سپس امپراتوری زوال بدنام خود را آغاز کرد. شهر روم "دژ" پیشگویی‌شدهٔ روم بت‌پرست بود و هنگامی که از آن شهر فرمان می‌راند، شکست‌ناپذیر بود. در جنگ‌هایی که پس از انتقال قدرت توسط قسطنطین درگرفت، شهر روم به آماج حملات گنسریک و قبایل بربر مهاجم بدل شد؛ همانانی که چهار شیپورِ نخستِ فصلِ هشتمِ مکاشفه نمایانگرشان هستند.

For this reason in Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the “arms” (pagan Rome) that stood up for the papacy, first polluted the “sanctuary of strength.” The City of Rome is the prophetic “sanctuary of strength” for both pagan and papal Rome, for in the year 330, with the transfer of pagan authority to Constantinople, the City of Rome was left to papal Rome that was on the rise. For this reason, Revelation chapter thirteen, verse two says the dragon (pagan Rome), gave papal Rome its “seat.” A “seat” is where a power rules from, and from the year 538 through to 1798, papal Rome ruled supremely as had pagan Rome ruled supremely for “a time”.

به همین دلیل، در دانیال باب یازدهم، آیه سی‌ویکم، "بازوان" (روم بت‌پرست) که به حمایت از پاپیت برخاستند، نخست "قدسِ قوت" را ناپاک کردند. شهر رم، به‌اعتبار نبوت، همان "قدسِ قوت" برای هر دو، روم بت‌پرست و روم پاپی، است؛ زیرا در سال ۳۳۰، با انتقال اقتدار بت‌پرستانه به قسطنطنیه، شهر رم برای روم پاپیِ در حال قدرت‌گیری باقی ماند. از همین رو، مکاشفه باب سیزدهم، آیه دوم می‌گوید اژدها (روم بت‌پرست) "کرسی" خود را به روم پاپی داد. "کرسی" جایی است که یک قدرت از آن حکم می‌راند، و از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، روم پاپی به‌طور مطلق حکومت کرد، همان‌گونه که روم بت‌پرست برای "مدتی" به‌طور مطلق حکومت کرده بود.

Prophecy identifies a specific period of time when both pagan and papal Rome would rule supremely, and when they did so it would be from their seat of authority, which was the City of Rome. Pagan Rome’s invincibility ended when they left the City of Rome, marking the end of the three hundred and sixty years, represented as a “time” in verse twenty-four, and when the twelve hundred and sixty years of papal rule ended in 1798, Napoleon had the pope taken out of the City of Rome and he died in exile.

پیشگویی دوره‌ای معیّن را مشخص می‌کند که در آن هر دو، روم بت‌پرست و روم پاپی، با سلطه مطلق حکمرانی می‌کردند، و این سلطه را از کرسی اقتدارشان، یعنی شهر رم، اعمال می‌کردند. شکست‌ناپذیری روم بت‌پرست زمانی پایان یافت که آنان شهر رم را ترک کردند؛ این رخداد پایانِ سیصد و شصت سال را نشان داد، همان مدتی که در آیه بیست‌وچهارم به‌صورت "یک زمان" بیان شده است. و هنگامی که هزار و دویست و شصت سال حکومت پاپی در سال ۱۷۹۸ پایان یافت، ناپلئون دستور داد پاپ را از شهر رم بیرون ببرند و او در تبعید درگذشت.

Pagan Rome and Papal Rome establish that modern Rome will rule supremely for a specific prophetic period in the last days. “Time is no longer”, but the period of papal persecution of the last days is a specific period that begins at the soon-coming Sunday law in the United States and continues until human probation closes, when Michael stands up and pronounces, “He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.”

روم بت‌پرست و روم پاپی نشان می‌دهند که روم معاصر در روزهای آخر برای دوره‌ای نبویِ مشخص به‌طور مطلق حکومت خواهد کرد. «دیگر زمانی در کار نیست»، اما دوره آزار و اذیت پاپی در روزهای آخر، دوره‌ای مشخص است که با قانون یکشنبه که به‌زودی در ایالات متحده تصویب می‌شود آغاز می‌گردد و ادامه می‌یابد تا زمانی که مهلت انسان‌ها پایان یابد؛ آنگاه که میکائیل برمی‌خیزد و اعلام می‌کند: «هر که ستمکار است، همچنان ستم کند؛ و هر که پلید است، همچنان پلید باشد؛ و هر که عادل است، همچنان عدالت ورزد؛ و هر که مقدس است، همچنان مقدس بماند.»

Pagan Rome persecuted Christians in the Colosseum in the City of Rome during its bloody history, and Christian historians have estimated that during the Dark Ages of papal rule one hundred million martyrs were murdered by the papacy, but the papacy denies that claim and sets the estimate at about fifty million. Pagan and papal Rome both persecuted God’s faithful, and modern Rome will also persecute God’s faithful people in the last days.

رومِ بت‌پرست در کلوسئومِ شهر رم، در طول تاریخ خونبار خود، مسیحیان را آزار و شکنجه می‌کرد، و تاریخ‌نگاران مسیحی برآورد کرده‌اند که در قرون تاریکِ حاکمیت پاپی، صد میلیون شهید به دست نهاد پاپی به قتل رسیدند، اما نهاد پاپی این ادعا را انکار می‌کند و رقم را حدود پنجاه میلیون اعلام می‌کند. هم رومِ بت‌پرست و هم رومِ پاپی مؤمنانِ خدا را آزار کردند، و رُمِ مدرن نیز در ایام آخر مردم وفادار به خدا را آزار خواهد داد.

> “Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.

> «بسیاری زندانی خواهند شد، بسیاری برای حفظ جان خود از شهرها و شهرک‌ها خواهند گریخت، و بسیاری به خاطر مسیح، در ایستادگی برای دفاع از حقیقت، شهید خواهند شد.» پیام‌های برگزیده، کتاب ۳، ۳۹۷.

Pagan Rome overcame three geographical obstacles as it took control of the world. Papal Rome overcame three geographical obstacles as it took control of the world. Modern Rome overcame the King of the South (the atheistic Soviet Union) in 1989, and will next overthrow the glorious land (the United States) at the soon coming Sunday law. It will then overcome Egypt (the entire world).

رم بت‌پرست هنگام به دست گرفتن کنترل جهان، بر سه مانع جغرافیایی غلبه کرد. رم پاپی هنگام به دست گرفتن کنترل جهان، بر سه مانع جغرافیایی غلبه کرد. رم معاصر در سال ۱۹۸۹ بر پادشاه جنوب (اتحاد جماهیر شورویِ بی‌خدا) غلبه کرد و آنگاه در هنگام قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، سرزمین مجید (ایالات متحده) را سرنگون خواهد کرد. سپس بر مصر (تمام جهان) چیره خواهد شد.

> “All society is ranging into two great classes, the obedient and the disobedient. Among which class shall we be found?

> تمام جامعه در حال صف‌آرایی به دو طبقهٔ بزرگ است: فرمان‌برداران و نافرمانان. ما در زمرهٔ کدام طبقه یافت خواهیم شد؟

> “Those who keep God’s commandments, those who live not by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God, compose the church of the living God. Those who choose to follow Antichrist are subjects of the great apostate. Ranged under the banner of Satan, they break God’s law, and lead others to break it. They endeavor so to frame the laws of nations that men shall show their loyalty to earthly governments by trampling upon the laws of God’s kingdom.

> کسانی که فرامین خدا را نگاه می‌دارند، کسانی که نه با نان تنها، بلکه با هر کلامی که از دهان خدا صادر می‌شود زندگی می‌کنند، کلیسای خدای زنده را تشکیل می‌دهند. کسانی که پیروی از ضدّ مسیح را برمی‌گزینند، تابعانِ آن مرتدِ بزرگ‌اند. زیر پرچم شیطان صف کشیده، شریعت خدا را می‌شکنند و دیگران را نیز به شکستن آن وامی‌دارند. می‌کوشند قوانین کشورها را چنان تنظیم کنند که مردم وفاداری خود را به حکومت‌های زمینی با پایمال کردن قوانین پادشاهی خدا نشان دهند.

> “Satan is diverting minds with unimportant questions, in order that they shall not with clear and distinct vision see matters of vast importance. The enemy is planning to ensnare the world.

> شیطان با پرسش‌های بی‌اهمیت ذهن‌ها را منحرف می‌کند تا مردم نتوانند با دیدی روشن و دقیق امورِ بسیار مهم را ببینند. دشمن نقشه می‌کشد تا جهان را به دام اندازد.

> “The so-called Christian world is to be the theater of great and decisive actions. Men in authority will enact laws controlling the conscience, after the example of the Papacy. Babylon will make all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Every nation will be involved.” Manuscript Releases, volume 1, 296.

> به‌اصطلاح جهان مسیحی قرار است صحنهٔ اقدامات بزرگ و سرنوشت‌ساز باشد. مردانِ صاحبِ اقتدار، به پیروی از الگوی پاپیّت، قوانینی وضع خواهند کرد که وجدان را کنترل می‌کنند. بابل همهٔ ملت‌ها را از شراب خشم زناکاریِ خود خواهد نوشانید. هر ملتی درگیر خواهد شد. مجموعهٔ دست‌نوشته‌ها، جلد ۱، ۲۹۶.

In order to defend the truth that identifies the “glorious land” of Daniel eleven verse forty-one as a symbol of the United States, the Lion of the tribe of Judah opened to the students of prophecy of the last days the principle of the triple application of prophecy. The light from those last six verses, have been established by applying the history represented by “the daily” in the book of Daniel, as set forth in verse thirty-one of Daniel eleven, unto the last six verses of the chapter. The same bedrock truth (“the daily”), that became the key of Miller’s prophetic framework, also produced the prophetic framework of the last days. Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism and papalism that persecuted God’s people, and the framework of the last days is based upon the three desolating powers that persecute God’s people in the last days.

برای دفاع از حقیقتی که «سرزمینِ جلال» در باب یازدهمِ دانیال، آیهٔ چهل‌ویکم را نمادی از ایالات متحده معرفی می‌کند، شیرِ قبیلهٔ یهودا اصلِ تطبیقِ سه‌گانهٔ نبوت را بر دانش‌پژوهانِ نبوتِ روزهای آخر آشکار ساخت. نوری که از آن شش آیهٔ پایانی ساطع می‌شود، با تطبیقِ تاریخی که «دائمی» در کتابِ دانیال نمایانگرِ آن است — چنان‌که در آیهٔ سی‌ویکِ باب یازدهمِ دانیال بیان شده — بر شش آیهٔ پایانیِ آن باب تثبیت شده است. همان حقیقتِ بنیادین («دائمی») که به کلیدِ چارچوبِ نبویِ میلر بدل شد، چارچوبِ نبویِ روزهای آخر را نیز پدید آورد. چارچوبِ میلر بر دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و نظامِ پاپی که قومِ خدا را آزار می‌دادند استوار بود، و چارچوبِ روزهای آخر بر سه قدرتِ ویرانگر که در روزهای آخر قومِ خدا را آزار می‌دهند مبتنی است.

The increase of knowledge represented in the last six verses of Daniel eleven, that represent the increase of knowledge that arrived in 1989, and that are represented by the Hiddekel River, was resisted by the enemies of truth. That resistance led to an understanding of the principle of the triple application of prophecy, which was first recognized as a triple application of Rome, which is the subject that establishes the vision of prophetic history.

افزایش دانشی که در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال به تصویر کشیده شده، و بیانگر افزایشی است که در سال ۱۹۸۹ فرا رسید و با رود حدّقل نمادپردازی می‌شود، با مقاومت دشمنان حقیقت روبه‌رو شد. آن مقاومت به فهم اصلِ کاربستِ سه‌گانهٔ نبوت انجامید؛ اصلی که نخست به‌صورت کاربستِ سه‌گانهٔ روم شناخته شد و موضوعی است که چشم‌اندازِ تاریخِ نبوی را بنیان می‌گذارد.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

The triple application of the three manifestations of Rome identifies that pagan and papal Rome’s religion is paganism, and that their religion is governed by a man titled Pontifex Maximus. Those two manifestations of Rome identify that three geographical powers are removed in advance of them ruling supremely for a specified period of time, and that they will rule from the seven-hilled city of Rome, which is their sanctuary of strength. They both witnessed to the fact that they persecuted God’s faithful people. Therefore, based upon these two witnesses we know that modern Rome’s religion will be paganism, and that she will be directed by the pope of Rome whose title is Pontifex Maximus.

کاربرد سه‌گانهٔ سه جلوهٔ روم نشان می‌دهد که دینِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، بت‌پرستی است و اینکه دینشان به دستِ مردی با عنوان «پونتیفکس ماکسیموس» اداره می‌شود. آن دو جلوهٔ روم بیان می‌کنند که سه قدرتِ جغرافیایی پیش از آنکه آنان برای مدتی معیّن به سلطهٔ مطلق برسند از میان برداشته می‌شوند، و اینکه آنان از شهرِ هفت‌تپهٔ روم، که پناهگاهِ قدرتِ آنان است، فرمان خواهند راند. هر دو بر این واقعیت شهادت می‌دهند که آنان بر قومِ وفادارِ خدا جفا روا داشتند. ازاین‌رو، بر پایهٔ این دو شاهد می‌دانیم که دینِ رومِ مدرن بت‌پرستی خواهد بود و او به دستِ پاپِ روم، که عنوانش «پونتیفکس ماکسیموس» است، هدایت خواهد شد.

Before the great whore takes control and rules supremely modern Rome will need to overcome three obstacles, and the first obstacle is past history with the demise of the Soviet Union in 1989, Rome’s atheistic enemy that resisted Rome’s power in Europe. The next obstacle is overthrown at the soon coming Sunday law in the United States, and then the United Nations will give its authority unto modern Rome for a short space. Once it is fully enthroned the persecution of the last days will take place.

پیش از آنکه فاحشهٔ بزرگ کنترل را به دست بگیرد و به‌طور مطلق حکم براند، رمِ مدرن باید بر سه مانع غلبه کند. نخستین مانع با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ — دشمن بی‌خدای رم که در اروپا در برابر قدرت رم مقاومت می‌کرد — به تاریخ پیوست. مانع بعدی با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده وضع می‌شود، برانداخته خواهد شد، و سپس سازمان ملل متحد برای مدتی کوتاه اقتدار خود را به رمِ مدرن واگذار خواهد کرد. هنگامی که رمِ مدرن به‌طور کامل بر تخت بنشیند، آزار و شکنجهٔ روزهای آخر رخ خواهد داد.

The book of Daniel, and especially Revelation chapter eight, provide the prophetic characteristics of Rome, which contribute to the correct understanding of modern Rome. One of those characteristics was the division of the Roman Empire into East and West as accomplished by Constantine in the year 330. Pagan Rome and papal Rome, when considered together, also speak to the twofold nature of Rome. Constantine’s division that produced western and eastern Rome is a second witness to pagan and papal Rome. Constantine set up the civil authority in the east, and left the ecclesiastical authority in the west. Pagan Rome represented statecraft and papal Rome represented churchcraft. The east was statecraft, the west was churchcraft as typified by the iron and clay of Daniel two, or the masculine horn and feminine horn of Daniel eight, or the beasts of prey of Daniel seven, and the sanctuary beasts of Daniel eight.

کتاب دانیال و به‌ویژه باب هشتمِ مکاشفه، ویژگی‌های نبویِ روم را ارائه می‌کنند که به فهمِ درستِ رومِ معاصر کمک می‌کنند. یکی از آن ویژگی‌ها تقسیمِ امپراتوریِ روم به شرق و غرب بود که کنستانتین در سال ۳۳۰ آن را به انجام رساند. رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، وقتی در کنار هم در نظر گرفته شوند، همچنین از ماهیتِ دوگانهٔ روم سخن می‌گویند. تقسیمِ کنستانتین که رومِ غربی و شرقی را پدید آورد، شاهدِ دومی بر رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی است. کنستانتین اقتدارِ مدنی را در شرق برقرار کرد و اقتدارِ کلیسایی را در غرب بر جا گذاشت. رومِ بت‌پرست نمایندهٔ دولت‌داری بود و رومِ پاپی نمایندهٔ کلیسا‌داری. شرق دولت‌داری بود و غرب کلیسا‌داری؛ چنان‌که این امر با آهن و گلِ باب دومِ دانیال، شاخِ نر و شاخِ مادهٔ باب هشتمِ دانیال، درندگانِ باب هفتمِ دانیال و حیواناتِ مقدسگاهِ باب هشتمِ دانیال به‌صورت نمادین نشان داده شده است.

Modern Rome will also be twofold in nature, consisting of a combination of church and state, of iron and clay, and of churchcraft and statecraft, but Modern Rome is also threefold in nature. In Revelation chapter eight both western and eastern Rome were literally and symbolically divided into three. Constantine ruling from eastern Rome literally divided his kingdom to his three sons, and western Rome was symbolically represented by the sun, moon and stars that represented the threefold form of government that was employed by the Roman Empire. Thus, Modern Rome, though being twofold of churchcraft and statecraft, would also represent a threefold union represented by the dragon, the beast and the false prophet.

رومِ مدرن نیز در ماهیت دوگانه خواهد بود؛ متشکل از ترکیبِ کلیسا و دولت، از آهن و گل، و از سیاستِ کلیسایی و کشورداری، اما رومِ مدرن از نظر ماهیت سه‌گانه هم هست. در مکاشفه باب هشتم، هم روم غربی و هم روم شرقی، چه به‌طور واقعی و چه به‌طور نمادین، به سه بخش تقسیم شدند. کنستانتین که از روم شرقی حکومت می‌کرد، پادشاهی خود را به‌طور واقعی میان سه پسرش تقسیم کرد، و روم غربی به‌طور نمادین با خورشید، ماه و ستارگان نمایانده شد که نمایندهٔ شکلِ سه‌گانهٔ حکومتی بود که در امپراتوری روم به کار گرفته می‌شد. ازاین‌رو، رومِ مدرن، با آن‌که از حیث سیاستِ کلیسایی و کشورداری دوگانه است، همچنین نمایانگر اتحادی سه‌گانه خواهد بود که با اژدها، وحش و نبیِ کاذب نمایانده می‌شود.

The manifestations of pagan and papal Rome identify the complex prophetic makeup of the final Modern Rome. It is the threefold union that takes place at the soon coming Sunday law that leads the world to Armageddon. It is the worldwide “Image of the Beast” which is a symbol of the combination of Church and State. Its head is Pontifex Maximus, who rules from the City of Rome, which is the seat of his power. The man of sin’s civil authority will be provided by the United Nations, and the world will be forced to accept the threefold, yet dual system of the antichrist, by the coercive power of the United States. Thus, just as pagan Rome (the dragon) in Revelation thirteen, verse two, gave the papacy “his power, his seat and great authority”, the United States, as typified by pagan Rome, accomplishes the same three works for modern Rome. The seat is Vatican City in the seven-hilled city of Rome, the authority is the United Nations, and the power is the United States. Together they lead the world to a place where the papacy “shall come to his end, and none shall help him”.

تجلیاتِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، ساختارِ پیش‌گویانهٔ پیچیدهٔ چهرهٔ نهاییِ رومِ مدرن را مشخص می‌سازند. این همان اتحادِ سه‌گانه‌ای است که در هنگامِ قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد رخ می‌دهد و جهان را به آرماگدون می‌کشاند. این همان "تصویرِ وحش"ِ سراسری است که نمادی از ترکیبِ کلیسا و دولت است. سرِ آن پونتیفکس ماکسیموس است که از شهرِ روم حکومت می‌کند، که کرسیِ قدرتِ اوست. اقتدارِ مدنیِ مردِ گناه از سویِ سازمانِ مللِ متحد فراهم خواهد شد و جهان به‌واسطهٔ قدرتِ اجبارآمیزِ ایالاتِ متحده وادار خواهد شد نظامِ سه‌گانه، اما دوگانهٔ ضدّ‌مسیح را بپذیرد. پس همان‌گونه که رومِ بت‌پرست (اژدها) در مکاشفهٔ سیزده، آیهٔ دو، به پاپی‌گری "قدرتِ خود، کرسیِ خود و اقتدارِ عظیم" را داد، ایالاتِ متحده، در هیئتِ نمونهٔ رومِ بت‌پرست، همان سه کار را برای رومِ مدرن به‌انجام می‌رساند. کرسی، شهرِ واتیکان در شهرِ هفت‌تپّهٔ روم است؛ اقتدار، سازمانِ مللِ متحد است؛ و قدرت، ایالاتِ متحده است. آنها با هم جهان را به جایی می‌کشانند که پاپی‌گری "به پایانِ خود خواهد رسید و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد".

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. And the seventh angel poured out his vial into the air; and there came a great voice out of the temple of heaven, from the throne, saying, It is done. Revelation 16:12–17.

> و فرشتهٔ ششم کاسهٔ خود را بر رود بزرگ فرات ریخت؛ و آب آن خشک شد تا راه پادشاهانِ مشرق آماده گردد. و دیدم سه روح ناپاک که چون قورباغه بودند، از دهان اژدها و از دهان وحش و از دهان نبیِ کاذب بیرون می‌آمدند؛ زیرا ارواحِ شیاطین‌اند که معجزات می‌کنند و نزد پادشاهانِ زمین و تمامِ جهان می‌روند تا ایشان را برای جنگِ آن روزِ بزرگِ خدایِ قادرِ مطلق گرد آورند. اینک چون دزدی می‌آیم. خوشا به حالِ کسی که بیدار است و جامه‌های خود را نگاه می‌دارد، مبادا برهنه راه رود و رسوایی‌اش دیده شود. و ایشان را در مکانی که به زبان عبری هارمجدون نامیده می‌شود، گرد آورد. و فرشتهٔ هفتم کاسهٔ خود را در هوا ریخت؛ و آوازی عظیم از هیکلِ در آسمان، از تخت، برآمد که می‌گفت: تمام شد. مکاشفه 16:12-17.

Back to Articles