Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Four

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره سی‌وچهار

Number Thirty-Four

شمارهٔ سی‌وچهار

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word

In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.

برای آن‌که صدایی در بیابان باشد، باید بیابانی وجود داشته باشد. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، صدایی برخاست که اعلام می‌کرد شیرِ قبیلهٔ یهودا در آن هنگام مهرِ مکاشفهٔ خویش را، چنان‌که در فصل نخستِ کتاب مکاشفه بیان شده است، می‌گشود. سرخوردگیِ سبتِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ سه روز و نیمِ بابِ یازدهمِ مکاشفه را آغاز کرد که در سبتِ ۳۰ دسامبرِ ۲۰۲۳ پایان یافت. آن سبت، برای نخستین بار از ژوئیهٔ ۲۰۲۰، فیوچر فور آمریکا در یک نشستِ زوم به‌طور علنی سخن گفت.

From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.

از آن نقطه به بعد، مکاشفهٔ عیسی مسیح به‌تدریج گشوده شده است. این روند با مکاشفه‌ای دربارهٔ واژهٔ «حقیقت» آغاز شد؛ سپس آشکار شد که این واژه نمایانگرِ چارچوبی سه‌گامه است که به‌وسیلهٔ حروفِ نخست، سیزدهم و بیست‌ودومِ الفبای عبری ترسیم شده است؛ حروفی که چون کنار هم قرار گیرند، واژهٔ «حقیقت» را می‌سازند. سه گامی که در چارچوبِ واژهٔ «حقیقت» نمایانده شده بود، همان حقیقتی کهن بود که در بستری نو قرار داده شده بود.

For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”

سال‌هاست که نشان داده‌ایم سه گامِ حیاط، قدس و قدس‌الاقداس با سه کارِ روح‌القدس موازی بوده‌اند: او در حیاط، در بارهٔ گناه، ملزم می‌سازد؛ در قدس، عدالت را می‌نمایاند؛ و در قدس‌الاقداس، داوری می‌کند. دریافته‌ایم که این سه گام در سراسر کلامِ خدا متجلّی‌اند، اما همهٔ آن دریافت‌ها، از سال ۲۰۲۳ به این‌سو، در چارچوبِ «حقیقت» برجسته‌تر و روشن‌تر شده‌اند. نهادنِ حقیقتی کهن در چارچوبی نو از حقیقت، همان کاری است که مسیح، آنگاه که کلامِ خویش را به‌تدریج مُهرگشایی می‌کند، انجام می‌دهد. «بیابان» که در سال ۲۰۲۳ پایان یافت، نمایانگرِ «زمانِ آخرِ» نبوی است، هنگامی که نبوّتی مُهرگشایی می‌شود. آن نبوّت، مکاشفهٔ عیسی مسیح است، که او همان «حقیقت» است.

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> در زمان نجات‌دهنده، یهودیان چنان گوهرهای گران‌بهای حقیقت را با خاشاکِ سنّت و افسانه پوشانده بودند که تمایز دادن راست از ناراست ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا خاشاکِ خرافه و خطاهای دیرینهٔ عزیزشمرده را بروبد و گوهرهای کلام خدا را در چارچوبِ حقیقت جای دهد. اگر نجات‌دهنده اکنون همان‌گونه که نزد یهودیان آمد نزد ما بیاید، چه خواهد کرد؟ او باید کاری مشابه انجام دهد و خاشاکِ سنّت و تشریفات را بزداید. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد، سخت برآشفته شدند. آنان حقیقت اصیلِ خدا را از نظر گم کرده بودند، اما مسیح بار دیگر آن را پیش چشم آورد. کارِ ما این است که حقایق گران‌بهای خدا را از خرافه و خطا برهانیم. چه کاری در انجیل به ما سپرده شده است! Review and Herald، ۴ ژوئن ۱۸۸۹.

It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”

«وظیفهٔ ماست که حقایق گران‌بهای خدا را از خرافه و خطا رهایی بخشیم» و «گوهرهای کلام خدا را در چارچوب حقیقت بنشانیم». در سال ۲۰۲۳، خداوند چارچوبِ حقیقت را، در قالبِ ساختاری که به‌وسیلهٔ واژهٔ «حقیقت» بازنمایی شده است، معرفی کرد. آن چارچوب حقایق «اصلیِ» «خدا» را آشکار می‌سازد.

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> گرد و غبار و خاشاکِ خطا گوهرهای گران‌بهای حقیقت را به خاک سپرده‌اند، اما خادمانِ خداوند می‌توانند این گنج‌ها را آشکار سازند تا هزاران تن با شادمانی و حیرت بر آنها نظر افکنند. فرشتگانِ خدا در کنارِ خادمِ فروتن خواهند بود و فیض و روشناییِ الهی عطا خواهند کرد، و هزاران نفر برانگیخته خواهند شد تا با داود چنین دعا کنند: «چشمانم را بگشا تا عجایبِ شریعتت را ببینم.» حقایقی که طی قرن‌ها نادیده و موردِ بی‌اعتنایی بوده‌اند، از صفحاتِ نورانیِ کلامِ مقدسِ خدا شعله‌ور خواهند شد. کلیساها، به طور کلی، که حقیقت را شنیده، رد کرده و آن را پایمال نموده‌اند، شریرانه‌تر عمل خواهند کرد؛ اما «خردمندان»، یعنی آنان که صادق‌اند، خواهند فهمید. کتاب گشوده است، و سخنانِ خدا به دل‌های آنان که خواهانِ دانستنِ ارادهٔ او هستند می‌رسد. با فریادِ بلندِ آن فرشتهٔ آسمانی که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، هزاران نفر از رخوتی که قرن‌ها جهان را در چنگ خود داشته است بیدار خواهند شد و زیبایی و ارزشِ حقیقت را خواهند دید. ریویو اند هرالد، ۱۵ دسامبر ۱۸۸۵.

The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”

"خادمانِ خداوند" که "خردمندان" و "صادقان"اند، "فهم خواهند کرد" و "گنج‌ها" را "برخواهند گشود"، "تا هزاران تن با بهجت و حیرت بر آن‌ها بنگرند." افسوس که ادونتیسمِ لاودکیه‌ای به هنگام "فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم" از رخوتِ خود بیدار نمی‌شود، زیرا آن "قانونِ یکشنبه" است، و آن برای بیدار شدنِ ادونتیسم بسی دیر است. "کارگرانِ ساعتِ یازدهم" از "رخوتِ" خویش "به هنگامِ فریادِ بلندِ فرشته‌ای که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد"، در آستانهٔ "قانونِ یکشنبه"ی قریب‌الوقوع، بیدار می‌شوند. از سال ۲۰۲۴ بدین‌سو، "حقایقی که در طولِ اعصار نادیده و مغفول مانده بودند"، "از صفحاتِ منوّرِ کلامِ مقدّسِ خدا" فروزان می‌تابند.

In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.

در اشعیا ۲۲:۲۲ به الیاقیم کلیدی داده می‌شود، و در متی ۱۶ به پطرس کلیدهای ملکوت داده می‌شوند.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> و کلیدِ خانهٔ داوود را بر دوشِ او خواهم نهاد؛ پس او می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و او می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اشعیا ۲۲:۲۲

The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.

«کلید» به فیلادلفیه عطا شده است، زیرا آن تنها جای دیگر در کتاب‌مقدّس است که به «کلیدِ گشودن و بستن» اشاره شده است.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیه بنویس؛ این‌ها را آن که قدوس است، آن که راستین است، آن که کلید داود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید، می‌گوید: کارهای تو را می‌دانم؛ اینک دری گشوده در برابر تو نهاده‌ام و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا اندک قوتی داری و کلام مرا نگاه داشته‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸.

At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.

در آخرین مواجهه با یهودیان جدل‌پیشه، مسیح پرسشی مطرح کرد که یهودیان نتوانستند به آن پاسخ دهند.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> در حالی که فریسیان گرد هم آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟ به او گفتند: پسرِ داود. به ایشان گفت: پس چگونه داود در روح او را «خداوند» می‌خوانَد و می‌گوید: «خداوند به خداوندِ من گفت: بر دست راست من بنشین تا دشمنانت را پای‌اندازِ تو سازم»؟ پس اگر داود او را «خداوند» می‌خوانَد، چگونه پسرِ اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> و هیچ‌کس نتوانست حتی کلمه‌ای در پاسخ به او بگوید، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس دیگر جرأت نکرد از او سؤالی بپرسد. متی ۲۲:۴۱-۴۶

The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.

یهودیان نتوانستند نسبتِ نبویِ میان داود و مسیح را دریابند، زیرا کلیدهای نبویِ فهمِ زبانِ کتاب‌مقدسیِ «خط بر خط» را در اختیار نداشتند. مسیح مواجهۀ خود با یهودیان را بدین‌سان پایان داد که علتِ نابینایی ایشان را ناتوانی‌شان در «تقسیمِ درستِ کلامِ حقیقت» معرفی کرد. او تصریح کرده بود که اگر موسی را می‌فهمیدید، مسیح را نیز درمی‌یافتید، اما آنان کتاب‌های مقدسی را که مدعی پاسداشت و دفاع از آنها بودند، درنمی‌یافتند.

The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.

«کلیدِ خانهٔ داود» به میلری‌ها عطا شد، که ایشان کلیسای فیلادلفیا بودند. آن «کلید» جنبشی اصلاحی بود که با درهای گشوده و بسته نشان داده می‌شد. از ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳، جنبش میلری از تجربهٔ فیلادلفیا به تجربهٔ لاودیکیه گذر کرد، در همان حال که از یک جنبش به یک کلیسا تبدیل می‌شد. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ دری گشوده شد و دری بسته شد، همان‌گونه که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دری گشوده شد و دری بسته شد، و نیز در سال ۱۸۶۳ دری گشوده شد و دری بسته شد.

Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.

الیاقیم یک کلید داشت، اما به پطرس «کلیدها» داده شد. آن کلیدِ مفرد همان درِ بستهٔ ۱۸۴۴ بود.

> “The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.

> موضوع قدس کلیدی بود که راز نومیدی سال ۱۸۴۴ را گشود. این موضوع نظامی کامل از حقیقت را، به هم پیوسته و هماهنگ، آشکار ساخت و نشان داد که دست خدا جنبش عظیم ظهور را هدایت کرده بود و با آشکار ساختن جایگاه و کار قوم او، تکلیف حاضر را نیز آشکار ساخت. مناقشه عظیم، ۴۲۳.

The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.

آموزهٔ مقدس‌گاه کلیدی بود که درِ بستهٔ سال ۱۸۴۴ را گشود، اما به پطرس نیز کلیدهای ملکوت عطا شد.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> و عیسی در پاسخ به او گفت: خوشابه‌حال تو، شمعون بن‌یونا، زیرا این را جسم و خون بر تو مکشوف نساخت، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و ابواب جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هر آنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هر آنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی ۱۶: ۱۷-۱۹.

Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.

خط بر خط، فیلادلفیا، عروسِ آخرین عهد، به نمایندگیِ پطرس، کلیدِ خانهٔ داود و نیز کلیدهای ملکوتِ آسمان را دریافت می‌کند. کلیدِ خانهٔ داود آخرین موضوعی است که عیسی در گفت‌وگو با فریسیان بدان پرداخت.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> در حالی که فریسیان گرد هم آمده بودند، عیسی از ایشان پرسید و گفت: دربارهٔ مسیح چه می‌اندیشید؟ او پسرِ کیست؟ به او گفتند: پسرِ داود. به ایشان گفت: پس چگونه داود در روح او را «خداوند» می‌خوانَد و می‌گوید: «خداوند به خداوندِ من گفت: بر دست راست من بنشین تا دشمنانت را پای‌اندازِ تو سازم»؟ پس اگر داود او را «خداوند» می‌خوانَد، چگونه پسرِ اوست؟

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> و هیچ‌کس نتوانست حتی کلمه‌ای در پاسخ به او بگوید، و از آن روز به بعد نیز هیچ‌کس دیگر جرأت نکرد از او سؤالی بپرسد. متی ۲۲:۴۱-۴۶

The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.

موضوعِ داود و خداوندِ او دقیقاً همان‌جاست که پطرس در عید پنتیکاست، در بالاخانه، در ساعت سوم، آغاز می‌کند. همان موضوعی که درِ گفت‌وگو میان فریسیان و مسیح را بست، کلیدی است که پطرس برای گشودنِ درِ بالاخانه در عید پنتیکاست به کار برد.

> For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

> زیرا داوود به آسمان‌ها عروج نکرده است، اما خود می‌گوید: «خداوند به سرور من گفت: بر دست راست من بنشین، تا دشمنانت را زیرپاییِ تو سازم.» پس جمیع خاندان اسرائیل یقین بدانند که خدا همان عیسی را که شما مصلوب کردید، هم خداوند و هم مسیح قرار داده است.

> Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

> و چون این را شنیدند، دلهایشان به درد آمد و به پطرس و سایر رسولان گفتند: ای مردان برادر، چه باید بکنیم؟

> Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.

> آنگاه پطرس به آنان گفت: توبه کنید، و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان تعمید یابد، و عطیهٔ روح‌القدس را دریافت خواهید کرد. زیرا این وعده برای شما و فرزندان شما و برای همهٔ آنان است که دورند، یعنی هر که را خداوندِ خدای ما بخواند. و با سخنان بسیار دیگر شهادت داد و اندرز داد و گفت: خویشتن را از این نسلِ کج‌رو نجات دهید. آنگاه آنان که کلام او را با شادی پذیرفتند، تعمید یافتند؛ و همان روز، حدود سه هزار جان به آنان افزوده شد. اعمال رسولان ۲:۳۴-۴۱.

Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.

پطرس کلیدهای بستن و گشودن را در اختیار داشت، و هرگاه چنین می‌کرد، آسمان اقدام او را تأیید می‌کرد. پطرس نمایندۀ همکاریِ الوهیت و انسانیت در گشودن مُهرِ حقایقِ کلامِ خداست. هنگامی که آن حقایق از مُهر بیرون می‌آیند، به صورت معرفت جلوه می‌کنند.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> در روزگار مسیح، کلید معرفت را کسانی از میان برداشته بودند که می‌بایست آن را نگاه می‌داشتند تا خزانهٔ حکمتِ مندرج در کتبِ عهد عتیق را بگشایند. ربیان و آموزگاران عملاً درِ ملکوت آسمان را بر فقیران و رنج‌دیدگان بسته و آنان را واگذاشته بودند تا هلاک شوند. مسیح در گفتارهای خود، مطالب بسیار را یکباره پیش رویشان نمی‌نهاد تا مبادا ذهنشان دچار آشفتگی شود. او هر نکته‌ای را روشن و مشخص بیان می‌کرد. اگر تکرارِ حقایق کهن و آشنا در پیشگویی‌ها در خدمت هدفش برای القای اندیشه‌ها بود، از آن ابا نداشت.

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> مسیح سرچشمهٔ همهٔ گوهرهای کهنِ حقیقت بود. به‌واسطهٔ کارِ دشمن، این حقایق از جای خود جابه‌جا شده بودند؛ از جایگاه حقیقی خویش گسسته و در چارچوبِ خطا جای داده شده بودند. کارِ مسیح این بود که این گوهرهای گران‌بها را بازسامان دهد و در چارچوبِ حقیقت استوار سازد. اصولِ حقیقتی که خودِ او برای برکتِ جهان عطا کرده بود، به‌واسطهٔ دخالتِ شیطان مدفون شده و ظاهراً از میان رفته بودند. مسیح آنها را از خاکروبهٔ خطا بیرون کشید، به آنها نیرویی نو و حیاتی بخشید، و فرمان داد که چون جواهرات گران‌بها بدرخشند و تا ابد پایدار بمانند.

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> خودِ مسیح می‌توانست هر یک از این حقایق کهن را بی‌آنکه کوچک‌ترین ذره‌ای وام بگیرد به کار گیرد، زیرا او همهٔ آنها را پدید آورده بود. او آنها را در ذهن‌ها و اندیشه‌های هر نسل افکنده بود، و هنگامی که به جهان ما آمد، حقایقی را که به مردگی گراییده بودند دوباره سامان داد و به آنها جان تازه بخشید، و برای منفعتِ نسل‌های آینده آنها را نافذتر ساخت. این عیسی مسیح بود که قدرتِ رهانیدنِ حقایق از زیر خاکروبه را داشت و بار دیگر آنها را با طراوت و قدرتی بیش از حالتِ نخستین‌شان به جهان عرضه کرد. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۳، ۲۴۰، ۲۴۱.

Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.

کلیدهای پطرس برای بستن و گشودن بودند، و پطرس نمایانگرِ آخرین عروسِ مسیحی است که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند. پیامِ بستنِ پطرس، که در شهادتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر متجلی است، همان مهرگذاری است. پیامِ گشودنِ پطرس در شهادتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، اسلامِ وایِ سوم است.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> آنگاه فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراهم گفت: «کار او هراس‌انگیز است. مأموریتش دهشتناک است. او آن فرشته‌ای است که باید گندم را از زَوان جدا کند و گندم را برای انبار غلّهٔ آسمانی مُهر کند، یا ببندد. این امور باید سراسر ذهن و سراسر توجه را به خود مشغول سازند.» نوشته‌های اولیه، ۱۱۹.

The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.

گندم‌هایی که بسته می‌شوند، به‌وسیلهٔ قربانی نخستینهٔ گندمِ پنطیکاست نمایانده می‌شوند؛ قربانی‌ای که، چون هدیهٔ تکان‌دادنی، نمایانگرِ برافراشتنِ علمِ یکصد و چهل و چهار هزار خواهد بود. مهر نهادن بر قومِ خدا، پیامِ درونیِ پطرس است، که در تاریخِ اسلامِ وایِ سوم، که از ۱۱ سپتامبر به بعد به‌تدریج آزاد می‌شود، رخ می‌دهد.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> و پس از اینها دیدم که چهار فرشته بر چهار گوشهٔ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را نگه می‌داشتند تا مبادا بادی بر زمین یا بر دریا یا بر هیچ درختی بوزد. و فرشتهٔ دیگری دیدم که از مشرق بالا می‌آمد و مُهر خدای زنده را داشت؛ و با آواز بلند به آن چهار فرشته‌ای که به آنان داده شده بود به زمین و دریا آسیب برسانند، ندا داد و گفت: «نه به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیب نرسانید تا زمانی که بندگان خدای خود را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم.» مکاشفه ۷:۱–۳

Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.

آن چهار بادی که در زمان بسته‌شدن قوم خدا مهار می‌شوند، در ۱۱ سپتامبر رها شدند و سپس به دست جورج بوشِ پسر دوباره مهار گشتند. پیام بیرونیِ پطرس اسلام است، و رهاسازی و مهارِ اسلام همان پیام بیرونی است که در سراسر زمان مُهرکردن جریان دارد. انسانیتِ پطرس با الوهیت پیوند دارد، زیرا کلیدهایی که به او عطا شد، نمایانگر توافق میان آسمان و زمین‌اند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.

> ظلمتِ شریر کسانی را که از دعا غفلت می‌ورزند احاطه می‌کند. وسوسه‌های نجواگونهٔ دشمن آنان را به گناه می‌کشاند؛ و همه از آن روست که از امتیازاتی که خدا در نهادِ الهیِ دعا بدیشان عطا کرده است بهره نمی‌برند. چرا پسران و دخترانِ خدا از دعا کردن اکراه داشته باشند، حال آنکه دعا کلیدی است در دستِ ایمان برای گشودنِ خزانهٔ آسمان، جایی که ذخایرِ بی‌کرانِ قادرِ مطلق اندوخته شده است؟ بیِ دعایِ بی‌وقفه و مراقبتِ مجدّانه، در معرضِ آن‌ایم که سهل‌انگار شویم و از راهِ راست منحرف گردیم. خصم پیوسته می‌کوشد راه به کرسیِ رحمت را مسدود سازد، تا مبادا با تضرّعِ جدّانه و ایمان، فیض و قوّتی برای مقاومت در برابرِ وسوسه به دست آوریم.

> “There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.

> برای آنکه انتظار داشته باشیم خدا دعای ما را بشنود و پاسخ دهد، شرایط معینی وجود دارد. یکی از نخستینِ این شرایط آن است که نیاز خود به یاری او را احساس کنیم. او وعده داده است: «بر تشنه آب خواهم ریخت، و بر زمین خشک سیلاب‌ها.» اشعیا ۴۴:۳. آنان که برای عدالت گرسنه و تشنه‌اند و مشتاق خدا هستند، می‌توانند یقین داشته باشند که سیر خواهند شد. دل باید به تأثیر روح گشوده باشد، وگرنه برکت خدا دریافت نمی‌شود.

> “Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.

> نیاز عظیم ما خود حجتی است و به رساترین وجه از جانب ما دادخواهی می‌کند. اما باید خداوند را بجوییم تا این امور را برای ما به انجام رساند. او می‌گوید: «بخواهید، به شما داده خواهد شد.» و «او که از پسرِ خویش دریغ نورزید، بلکه او را برای همهٔ ما تسلیم نمود، چگونه با او همه چیز را نیز به رایگان به ما نخواهد بخشید؟» متی ۷:۷؛ رومیان ۸:۳۲.

> “If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.

> اگر گناه را در دل‌های خود منظور داریم، اگر به هر گناهِ شناخته‌ای دلبستگی ورزیم، خداوند ما را نخواهد شنید؛ اما دعای نفسِ توبه‌کار و منسحق همواره پذیرفته می‌شود. هنگامی که همه خطاهای شناخته جبران و اصلاح شوند، می‌توانیم باور کنیم که خداوند به درخواست‌های ما پاسخ خواهد داد. شایستگیِ خویش هرگز ما را مشمولِ لطفِ خداوند نخواهد کرد؛ این شایستگیِ عیسی است که ما را نجات خواهد داد، و خونِ اوست که ما را تطهیر خواهد کرد؛ با این همه، در برآوردنِ شرایطِ قبولیت، وظیفه‌ای بر عهده ماست.

> “Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.

> عنصر دیگری از دعای مؤثر ایمان است. «هر که نزد خدا می‌آید، باید ایمان داشته باشد که او هست، و اینکه او پاداش‌دهندهٔ کسانی است که به جد او را می‌جویند.» عبرانیان ۱۱:۶. عیسی به شاگردان خود فرمود: «هر آنچه را می‌خواهید، وقتی دعا می‌کنید، ایمان داشته باشید که آن‌ها را دریافت می‌کنید، و از آنِ شما خواهند شد.» مرقس ۱۱:۲۴. آیا به کلام او اعتماد می‌کنیم؟ گام‌هایی به سوی مسیح، ۹۴–۹۶.

> “Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.

> اینجا درسی است برای جوانانی که مدعی‌اند خادمانِ خدا هستند و حامل پیام اویند، و در نظرِ خویش خود را برکشیده می‌پندارند. آنان در تجربهٔ خود هیچ امر شگرفی را—چنان‌که ایلیا می‌توانست—سراغ ندارند، و با این همه، خود را برتر از انجامِ وظایفی می‌شمارند که در نظرشان دون‌پایه می‌نماید. از مرتبتِ خدمتِ الهیِ خویش فرود نمی‌آیند تا خدمتِ لازم را به‌جا آورند، مبادا که کارِ یک خدمتکار را انجام دهند. همهٔ چنین کسان باید از الگوی ایلیا بیاموزند. کلامِ او خزائنِ آسمان، یعنی شبنم و باران، را سه سال از زمین بازداشت. تنها کلامِ او کلیدِ گشودنِ آسمان و فروفرستادنِ رگبارهای باران بود. او از جانبِ خدا گرامی داشته شد آنگاه که دعای سادهٔ خود را در حضورِ پادشاه و هزاران تن از اسرائیل تقدیم کرد؛ و در پاسخِ آن، آتشی از آسمان فرود آمد و آتشِ مذبحِ قربانی را برافروخت. دستِ او داوریِ خدا را به اجرا گذاشت، چون هشتصد و پنجاه کاهنِ بعل را کُشت؛ و با این همه، پس از رنجِ فرساینده و پیروزیِ نمایانِ آن روز، همان که می‌توانست ابر و باران و آتش را از آسمان بیاورد، آماده بود خدمتِ یک خدمتکار را بر عهده گیرد و در تاریکی و در باد و باران، پیشاپیشِ ارّابهٔ آخاب بدود تا به خدمتِ آن پادشاهی برخیزد که ایلیا از توبیخِ رو در روِ او به سببِ گناهان و جنایاتش نهراسیده بود. پادشاه به درونِ دروازه‌ها گذشت. ایلیا خود را در ردا پیچید و بر خاکِ برهنه آرمید.

Back to Articles