Article

# The Book of Daniel - Number Twenty

کتاب دانیال - شمارهٔ بیست

Daniel and the Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry of Kingdoms Rise and Fall

دانیال و مکاشفه: پرده‌برداری از تار و پود پیش‌گویانهٔ ظهور و سقوط پادشاهی‌ها

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word

Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.

خواهر وایت اغلب خاطرنشان می‌کند که درس‌های نبوی که باید فهمیده شوند، در فراز و فرود پادشاهی‌ها به تصویر کشیده شده‌اند.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> "از ظهور و سقوط ملت‌ها، چنان‌که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به‌روشنی بیان شده است، باید بیاموزیم که جلالِ صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه حد بی‌ارزش است. بابل، با همهٔ قدرت و شکوهش—که جهانِ ما از آن پس هرگز همانندش را ندیده است—قدرت و شکوهی که برای مردمِ آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود—چه به‌کلی از میان رفته است! همچون «گلِ علف» نابود شده است. یعقوب ۱:۱۰. همچنین پادشاهیِ ماد و پارس، و پادشاهی‌های یونان و روم، چنین نابود شدند. و هر آنچه بنیادش بر خدا نیست، چنین نابود می‌شود. تنها آنچه با مقصودِ او پیوند خورده و خویِ او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصولِ او یگانه امورِ استواری‌اند که جهانِ ما می‌شناسد." انبیا و پادشاهان، ۵۴۸.

The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.

«عروج و سقوطِ» پادشاهی‌هایی که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایانده شده‌اند، کانون رویکرد درست به مطالعهٔ نبوت به‌شمار می‌آیند. سقوط بابل در سقوط بابلِ نمرود در پیدایش فصل یازده نمونه‌وار نشان داده شده است. سپس در دانیال فصل پنج، بابل بار دیگر سقوط می‌کند. تاریخ پاپی‌گری، از عروجش به قدرت در سال ۵۳۸ و سقوط پس از آن در ۱۷۹۸، نیز نمونه‌ای از سقوط نهایی بابل است، زیرا از نظر نبوی، قدرت پاپی بابلِ روحانی است. پاپی‌گری در ۱۷۹۸ سقوط کرد و مکاشفه فصل هجده خطوط کلی سقوط نهایی آن را ترسیم می‌کند. در دانیال فصل یازده، آیهٔ ۴۵، پاپی‌گری که در آن‌جا به‌عنوان پادشاه شمال معرفی شده، به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس یاری‌اش نمی‌کند. این امر زمانی رخ می‌دهد که مهلت بسته می‌شود، زیرا آیهٔ ۴۵ِ فصل یازده و آیهٔ ۱ِ فصل دوازده، همان تاریخ را بازنمایی می‌کنند.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> و خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها بر کوه مقدّسِ باشکوه برپا خواهد کرد؛ امّا به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد. و در آن زمان، میکائیل، آن سرور بزرگ که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمان پدید آمدن امّتی تا همان زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر که نامش در کتاب یافت شود. دانیال 11:45، 12:1.

The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.

پیام فرشتهٔ دوم بر این واقعیت بنا شده است که بابل دو بار سقوط کرده است. بابلِ تاریخی، که نمرود و بلشصر نمایندهٔ آن‌اند، دو بار سقوط کرد؛ و بابلِ روحانی در سال ۱۷۹۸ سقوط کرد و هنگامی که مهلت بشر به پایان برسد، بار دیگر سقوط می‌کند.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ قوم‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.

تکرار سقوط بابل در پیام فرشتهٔ دوم، مبنایی نبوی فراهم می‌آورد برای شناساییِ تکرارِ مضاعفِ کلمات و عبارات در کتاب‌مقدّس، به‌عنوان نمادی از پیام‌های مشترکِ فرشتهٔ دوم و فریاد نیمه‌شب. این امر همچنین اصلی را که از سوی خواهر وایت شناسایی شده، تأیید می‌کند؛ اصلی مبنی بر اینکه مطالعهٔ نبوّت بر قیام و سقوطِ پادشاهی‌هایی استوار است که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که برای فهم سقوط بابل، پژوهشگرِ نبوّت باید همهٔ سقوط‌های بابل را «خط بر خط» در کنار هم قرار دهد تا پیام نبوّتیِ صحیحِ سقوط نهاییِ بابل را تعیین کند.

Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.

دو بار سقوطِ بابل در پیامِ فرشتهٔ دوم، بر قاعدهٔ نبوی‌ای بنا شده است که می‌گوید حقیقت بر اساسِ شهادتِ دو شاهد تثبیت می‌شود. تکرارِ سقوطِ بابل در درونِ آن پیام، نمایانگرِ روشِ نبوی‌ای است که در کتاب مقدس «بارانِ پسین» نامیده می‌شود. آن روشِ مقدس، که همان بارانِ پسین است، عبارت است از به‌کارگیریِ گردآوریِ خطوطِ گوناگونِ نبوت در کنارِ هم، «خط بر خط». هنگامی که توسطِ پژوهشگرِ نبوت به کار گرفته شود، آن روش «پیامِ» بارانِ پسین را تثبیت می‌کند. پیامِ بارانِ پسین که از طریقِ به‌کارگیریِ آن روشِ مقدس تثبیت می‌شود، سپس در تاریخ‌های نبویِ ترکیب‌شدهٔ فرشتهٔ دوم و فریادِ نیمه‌شب اعلام می‌گردد. این امر در تاریخِ جنبشِ فرشتهٔ اول صادق بود، و امروز نیز در تاریخِ جنبشِ فرشتهٔ سوم صادق است.

Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.

باب‌های چهارم و پنجمِ کتاب دانیال خطی از تاریخ را ترسیم می‌کنند: خیزش و آغازِ بابل در باب چهارم با نبوکدنصر نمایانده شده، و سقوط و پایانِ بابل در باب پنجم با بلشصر. این دو در کنار هم یک خطِ نبوی پدید می‌آورند. خطِ نبویِ حاصل از این دو باب باید بر باب‌های یک تا سهٔ دانیال منطبق شود تا پیامِ بارانِ آخر تثبیت گردد.

The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.

آن دو فصل، سقوط و برخاستنِ دوبارهٔ نبوکدنصر و نیز سقوط و نابودیِ بلشصر را عرضه می‌کنند و بدین‌سان در آغاز و پایانِ خط، سقوطِ بابل را نشان می‌دهند. خطِ نبوتی که به‌وسیلهٔ آن دو فصل پدید می‌آید بر سقوطِ بابل، برخاستنِ آن، و سپس سقوطِ دوباره‌اش بنا شده است. همین واقعیت به‌تنهایی نشان می‌دهد که آن دو فصل نمایانگرِ پیامِ فرشتهٔ دوم هستند. آن دو فصل نمایانگرِ تاریخِ وحشِ برآمده از زمین در باب سیزدهمِ مکاشفه هستند، و در آن تاریخ پیامِ فرشتهٔ دوم و فریادِ نیمه‌شب دو بار اعلام می‌شود.

Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.

بنابراین، پیش از آن‌که بررسیِ فصل‌های چهارم و پنجمِ دانیال را آغاز کنیم، روش‌شناسیِ مقدسی را که همان بارانِ پسین است مشخص خواهیم کرد، و سپس با به‌کارگیریِ آن روش‌شناسی پیامِ بارانِ پسین را مشخص خواهیم کرد.

A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.

یکی از نشانه‌های راهِ مهم در تاریخ فرشتهٔ اوّل و دوم، روش‌شناسی‌ای بود که در قواعد ویلیام میلر برای تفسیر نبوت‌ها متجلّی بود. آن قواعد توسط کسانی برای شناسایی پیامِ فریادِ نیم‌شب به‌کار رفت، و آن پیام برای آن تاریخ، پیامِ بارانِ آخر بود. یکی از نشانه‌های راهِ مهم در تاریخ فرشتهٔ سوم، روش‌شناسی‌ای است که با عنوان «کلیدهای نبوی» ارائه شده است. این قواعد باید به‌همراه قواعد ویلیام میلر به کار گرفته شوند تا پیامِ فریادِ نیم‌شب را در تاریخ کنونیِ ما شناسایی کنند، و پیامی که اکنون به‌وسیلهٔ آن قواعد تثبیت می‌شود، پیامِ بارانِ آخرِ روزهای آخر است. قواعد میلر نمایانگرِ بارانِ اوّل در تاریخِ نبویِ وحشِ زمین‌اند، و آن قواعد، در ترکیب با «کلیدهای نبوی»، نمایانگرِ بارانِ آخر در تاریخِ نبویِ وحشِ زمین‌اند.

The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.

باران دیرهنگام، روش‌شناسی‌ای است که برای استخراج پیام به کار گرفته می‌شود. برخی فریب خورده‌اند، زیرا تجربهٔ باران دیرهنگام را می‌جویند، بی‌آنکه نخست پیامی را بجویند که به آن تجربه منجر می‌شود. کلیساهای پنتیکاستیِ مسیحیت نمونهٔ آشکاری از آن فریب‌اند. همان نوع گمراهی دامن کسانی را نیز می‌گیرد که هرچند در پی پیامِ باران دیرهنگام‌اند، اما از جست‌وجوی روش‌شناسی‌ای که پیامِ باران دیرهنگام را شناسایی و تثبیت می‌کند، سر باز می‌زنند. بدون روش‌شناسیِ درست، پیامِ درست قابل شناسایی نیست. بدون پیامِ درست، تجربهٔ درست ناممکن است.

The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.

اهمیت این حقیقتِ کتاب‌مقدسی از سوی بیشتر مردم نادیده گرفته می‌شود، زیرا هرگز به این امکان نیندیشیده‌اند که یک راهِ درست برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس وجود دارد و اینکه راه‌های نادرستِ بسیاری برای مطالعهٔ کتاب‌مقدس موجود است. راه نادرستِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس، که به‌مراتب رایج‌تر از هر راه دیگری برگزیده می‌شود، این است که به نظرهای دیگران دربارهٔ آنچه کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد اعتماد کنیم. این مسئله در میان مردم آن‌قدر شایع است که هر کلیسایی برای پاسخ‌گویی به این نیازِ کاذبِ جماعتِ خود، نظامی برقرار می‌کند. همین نیازِ کاذب، کارِ باطلی پدید می‌آورد: برپا کردنِ نظامی از رهبرانی که به‌عنوان متخصصانِ روحانیِ فهمِ کتاب‌مقدس شناخته می‌شوند و قرار است فهمِ جماعتِ آموزش‌ندیده را به‌درستی هدایت کنند. کتاب‌مقدس در حقیقت برای ساختار کلیسا نظامی بسیار منظم معرفی می‌کند که شامل مشایخ، انبیا و معلمان است، اما هرگز فسادِ سازمان کلیسا را، که به پدید آمدنِ نظامی از رهبرانی می‌انجامد که رسماً منصوب شده‌اند تا تعیین کنند چه چیز حقیقت است و چه چیز نیست، و سپس چه کسی بدعت‌گذار است و چه کسی نیست، تأیید نمی‌کند.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> بکوش تا خود را نزد خدا پسندیده بنمایی، کارگری که شرمسار نباشد و کلام حقیقت را به‌درستی تقسیم کند. دوم تیموتائوس ۲:۱۵.

A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.

یک رهبر کلیسا باید اندرز دهد، توبیخ کند، تعلیم دهد و در برابر تعالیم کاذب و کسانی که آن تعالیم را ترویج می‌کنند پاسداری کند، اما هر یک از ما باید «بکوشیم تا» خود را «مقبول نزد خدا» نشان دهیم، با «تقسیمِ درستِ کلامِ حقیقت». در این مسیر، باید روشی را بدانیم که کتاب‌مقدس آن را راهِ صحیحِ تقسیمِ کلامِ حقیقت می‌شناسد. کتابِ اشعیا این مسائل را در زمینهٔ بارانِ آخر مطرح می‌کند؛ پس از همان‌جا آغاز می‌کنیم.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.

> در آن روز، خداوند با شمشیرِ سخت و بزرگ و نیرومندِ خود، لویاتان، آن مارِ گریزان را کیفر خواهد داد؛ بلی، لویاتان، آن مارِ پیچان را؛ و اژدهایی را که در دریاست، خواهد کشت. در آن روز برای او بخوانید: «تاکستانِ شرابِ سرخ.» من، خداوند، آن را نگه می‌دارم؛ هر لحظه آن را آبیاری خواهم کرد؛ تا مبادا آسیبی به آن برسد، شبانه‌روز نگاهبانش خواهم بود. خشم در من نیست؛ کیست که خارها و تیغ‌ها را در جنگ بر ضد من برپا کند؟ از میانشان خواهم گذشت، همگی را با هم خواهم سوزاند. یا بگذار به قدرتِ من چنگ زند تا با من صلح کند؛ آری، با من صلح خواهد کرد. او نسلِ یعقوب را ریشه‌دار خواهد ساخت؛ اسرائیل شکوفه خواهد داد و غنچه خواهد زد و روی جهان را از میوه پُر خواهد کرد. آیا او را چنان زده است که زنندگانِ او را زد؟ یا او به‌سانِ کشتارِ کسانی که به دستِ او کشته شدند، کشته شده است؟ به اندازه، چون برآید، با آن کشاکش خواهی داشت؛ او بادِ خشنِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. از این رو بدکاریِ یعقوب بدین‌وسیله پاک خواهد شد؛ و همه ثمره‌اش این است که گناهِ او برداشته شود؛ آنگاه که همه سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های گچیِ خردشده می‌سازد، درختستان‌ها و تماثیل برپا نخواهند ماند. با این همه، شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، مسکنْ متروک می‌شود و چون بیابان وانهاده می‌گردد؛ آنجا گوساله خواهد چرید و همان‌جا خواهد آرمید و شاخه‌هایش را خواهد خورد. چون شاخه‌هایش خشک شود، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را آتش می‌زنند؛ زیرا قومی بی‌فهم است؛ از این رو آفریننده‌شان بر آنان رحم نخواهد کرد و صورت‌بخشِ ایشان به آنان لطفی نشان نخواهد داد. و در آن روز چنین خواهد شد که خداوند از مجرای رود تا نهرِ مصر را خواهد تکاند، و ای فرزندانِ اسرائیل، شما یکی‌یکی گرد آورده خواهید شد. و در آن روز چنین خواهد شد که شیپورِ بزرگ دمیده خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور در آستانه هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمینِ مصر، خواهند آمد و خداوند را بر کوهِ مقدس در اورشلیم پرستش خواهند کرد. اشعیا ۲۷:۱-۱۳.

In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”

در مقالات پیشین، بارها به «بیرقی» پرداخته‌ایم که برافراشته می‌شود تا فرزندان دیگرِ خدا را به بیرون آمدن از بابل فراخواند. آیهٔ پایانیِ باب بیست‌وهفتمِ اشعیا به کارِ این بیرق اشاره می‌کند، آنجا که می‌گوید: «شیپورِ بزرگ دمیده خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور در شُرُفِ هلاکت بودند خواهند آمد.» آشور در روزهای آخر نمادِ بابل است، و آنان که پیامِ هشدارِ بیرون آمدن از بابل را در آن آیه می‌شنوند، می‌آیند و با کسانی که به‌عنوانِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نمایانده شده‌اند و بر پایهٔ نبوت در «کوهِ مقدسِ اورشلیم» قرار دارند، به پرستش می‌پردازند.

The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.

آیه می‌گوید: «و در آن روز، به وقوع خواهد پیوست.» «آن روز»، یعنی روزی که صدای دومِ مکاشفه باب هجده، فرزندان دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خوانَد، بسترِ تمامِ آن باب است. صدای دومِ مکاشفه باب هجده، در زمانِ قانون یکشنبه فریاد برمی‌آورد، هنگامی که فاحشهٔ صور به یاد آورده می‌شود.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> و صدای دیگری را از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهان او شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده‌اند و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. مکاشفه ۱۸:۴، ۵

Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”

اشعیا باب بیست‌وهفت با معرفی همان روزی آغاز می‌شود که باب با آن پایان می‌یابد، آنگاه که می‌گوید: «در آن روز، خداوند با شمشیر سخت و بزرگ و نیرومند خود، لویاتان، آن مار تیزرو، یعنی لویاتانِ مارِ پیچان را کیفر خواهد داد، و اژدهایی را که در دریاست، خواهد کشت.»

At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.

در زمان قانون یکشنبه، داوری اجرایی و کیفریِ خدا بر پادشاهی‌های اژدها (سازمان ملل متحد)، وحش (نهاد پاپی) و نبی کاذب (ایالات متحده) آغاز می‌شود. در زمان قانون یکشنبه، نبی کاذب به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس سرنگون می‌شود و ارتداد ملی به ویرانی ملی منجر می‌گردد. قانون یکشنبه همان نقطه‌ای است که در آن داوری‌های اجراییِ خدا آغاز به فرود آمدن بر اژدها، که شیطان است (و پادشاهیِ زمینی‌اش به‌صورت اژدها به تصویر کشیده شده)، بر وحش و بر نبی کاذب می‌کنند. این کیفرْ تدریجی است و از قانون یکشنبه آغاز می‌شود. آغاز و پایانِ باب بیست‌وهفتمِ اشعیا قانون یکشنبه است و آن باب نمایانگر مسائل مشخصی است که مستقیماً با تاریخی که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود و با آنچه پس از قانون یکشنبه می‌آید مرتبط است.

We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?

ما در حال بررسی باب بیست‌وهفتم هستیم، زیرا زمینهٔ نبویِ باب‌های بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم را بنا می‌نهد. در آن باب‌ها تعریفِ بارانِ پسین را به‌عنوان یک روش‌شناسی خواهیم یافت؛ تعریفی که به ما امکان می‌دهد اهمیتِ قرار دادنِ باب‌های چهارم و پنجمِ دانیال بر فرازِ باب‌های یکم تا سومِ دانیال را درک کنیم. پس از آنکه اشعیا در باب بیست‌وهفتم آغازِ مجازاتِ تدریجیِ پادشاهیِ اژدها را مشخص می‌کند، می‌نویسد که در آن دورهٔ زمانی، قومِ خدا فرمان می‌یابند که «برای او بسرایید». برای چه کسی بسرایند؟

The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.

پاسخِ اینکه خطاب به چه کسی باید خواند، در عنوانِ سرود آمده است؛ زیرا باید بخوانند: «تاکستانِ شرابِ سرخ، که خداوند آن را نگه می‌دارد.» داستانِ تاکستان، داستانِ قومِ خداست، و نخستین بار در بابِ پنجم به‌وسیلهٔ اشعیا ذکر شده است.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.

> اکنون برای محبوبم، سرودِ محبوبم را دربارهٔ تاکستانش می‌سرایم. محبوبِ من بر تپه‌ای بس حاصلخیز تاکستانی دارد؛ و گرد آن حصاری کشید و سنگ‌هایش را برچید و آن را با برگزیده‌ترین تاک کاشت، و در میانش برجی ساخت و نیز در آن حوضِ شراب‌گیری ساخت؛ و چشم داشت که انگور بیاورد، اما انگورِ وحشی آورد. و اکنون، ای ساکنانِ اورشلیم و مردانِ یهودا، خواهش می‌کنم میان من و تاکستانم داوری کنید. چه می‌شد بیش از این برای تاکستانم کرد که من در آن نکرده باشم؟ پس چرا، چون انتظار داشتم که انگور بیاورد، انگورِ وحشی بار آورد؟ و اکنون، بیایید تا به شما بگویم با تاکستانم چه خواهم کرد: پرچینش را برمی‌دارم تا چریده شود، و دیوارش را فرو می‌ریزم تا پایمال گردد؛ و آن را بایر می‌گذارم: نه هرس خواهد شد و نه بیل زده خواهد شد؛ بلکه خار و خاشاک بر آن خواهد رویید؛ و به ابرها نیز فرمان می‌دهم که بر آن بارانی نبارند. زیرا تاکستانِ خداوندِ لشکرها، خاندانِ اسرائیل است، و مردانِ یهودا نهالِ دلپسندِ اویند؛ او انتظار انصاف داشت، و اینک ستم؛ انتظار عدالت داشت، و اینک فریاد. اشعیا ۵:۱-۵.

In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.

در تاریخ بحران قانون یکشنبه، قوم خدا باید سرود تاکستان را برای قوم خدا بخوانند، زیرا سرود می‌گوید: "و اکنون، ای ساکنان اورشلیم و مردان یهودا، تقاضا می‌کنم میان من و تاکستانم داوری کنید." سرود تاکستان سرودی است که کنار گذاشته شدن قوم عهدی پیشین را نشان می‌دهد، در حالی که خدا با کسانی وارد عهد می‌شود که پطرس درباره‌شان می‌گوید: "در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قوم خدایید." این سرود نشان می‌دهد که هیچ بارانی بر تاکستان نباریده است، و بدین‌سان کار الیاس را در آن دوره زمانی مشخص می‌کند؛ همان که در آن دوره می‌آید و تنها اوست که در آن زمان می‌تواند باران بباراند. می‌دانیم این سرود درباره کنار گذاشته شدن یک قومِ عهدی است، زیرا سرود تاکستان توسط مسیح برای اسرائیل باستان خوانده شد، در دوره‌ای که اسرائیل باستان کنار گذاشته می‌شد، در حالی که خدا هم‌زمان با اسرائیل روحانی وارد عهد می‌شد.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> مثلی دیگر بشنوید: مالکی بود که تاکستانی غرس کرد، گرداگردش حصار کشید، در آن حوضچه‌ای برای شراب‌گیری کند و برجی ساخت؛ سپس آن را به باغبانان اجاره داد و خود به دیاری دور رفت. و چون هنگام میوه نزدیک شد، خادمان خود را نزد باغبانان فرستاد تا میوه‌های آن را دریافت کنند. اما باغبانان خادمان او را گرفتند: یکی را زدند، دیگری را کشتند و سومی را سنگسار کردند. بار دیگر خادمان دیگری، بیش از بار نخست، فرستاد؛ و با آنان نیز همان کردند. سرانجام پسر خود را نزد آنان فرستاد و گفت: پسرم را حرمت خواهند داشت. اما چون باغبانان پسر را دیدند، با خود گفتند: این وارث است؛ بیایید او را بکشیم و میراثش را تصاحب کنیم. پس او را گرفتند، از تاکستان بیرون انداختند و کشتند. پس چون مالک تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟ گفتند: آن مردان شریر را به بدترین وجه هلاک خواهد ساخت و تاکستانش را به باغبانان دیگری خواهد سپرد که میوه‌ها را در موسمشان به او باز دهند. عیسی به آنان گفت: مگر هرگز در کتب نخوانده‌اید: «سنگی که بناها رد کردند، همان سنگِ زاویه شد؛ این کارِ خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است»؟ از این رو به شما می‌گویم: پادشاهی خدا از شما گرفته خواهد شد و به قومی داده خواهد شد که میوه‌های آن را به بار می‌آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ و هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد و ریزریز خواهد کرد. و چون سرکاهنان و فریسیان مثل‌های او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان سخن می‌گوید. متی ۲۱:۳۳-۴۵.

When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”

وقتی عیسی سرودِ تاکستانِ خدا را برای اسرائیلِ باستان خواند، آنان چنان مجذوبِ منطق و قوتِ پیام شدند که وقتی عیسی از یهودیانِ اهلِ جدل پرسید خداوندِ تاکستان با کسانی که پسر را کشتند چه خواهد کرد، ناگزیر پاسخِ درست را دادند و گفتند: «او آن مردانِ شریر را به بدترین وجه هلاک خواهد کرد، و تاکستانِ خود را به باغبانانِ دیگری واگذار خواهد کرد که میوه‌های آن را در موسم‌هایش به او بدهند.»

Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.

عیسی سپس بلافاصله بند دیگری به سرود افزود، وقتی دربارهٔ سنگِ مردود سرایید، و با بند پایانی سخنش پاسخ آنان را جمع‌بندی کرد، آنگاه که گفت: «پس به شما می‌گویم: پادشاهی خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که میوه‌های آن را به بار می‌آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما اگر بر هر که بیفتد، او را خرد و به غبار بدل خواهد کرد.» عبارت «او را خرد و به غبار بدل خواهد کرد» پژواکی است از اشعیا بیست‌وهفتم که می‌گوید: «تمام سنگ‌های مذبح همچون سنگ‌های گچی که خردشان می‌کنند خواهد شد؛ بیشه‌ها و تماثیل برپا نخواهند ماند.» هر دو اشاره دارند به کارِ احیای دینی که یوشیا انجام داد؛ او نماد کسانی است در روزهای واپسین که «هفت بار» را از نو کشف می‌کنند، همان سنگِ لغزش که کسانی را که از گرامی‌شمردن آن سر باز می‌زنند، خرد می‌کند.

In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.

در روز قانون یکشنبه، چنان‌که در اشعیا باب بیست‌وهفتم نمایانده شده است، آنان که «در گذشته قومی نبودند»، سرود تاکستانِ شرابِ سرخِ خداوند را خواهند خواند. این مقالات بارها تصریح کرده‌اند که بدون پیام نخست و دوم، پیام سومی وجود ندارد. قانون یکشنبه پیام سوم است، و روز قانون یکشنبه تاریخِ پیام نخست و دوم را در بر می‌گیرد. در باب بیست‌وهفتمِ اشعیا، قانون یکشنبه دوره‌ای را مشخص می‌کند که در دانیال باب یک نمایانده شده، و سپس بار دیگر در باب‌های یک تا سهٔ دانیال. از نظر نبوی، روز قانون یکشنبه در باب بیست‌وهفتم تاریخِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را مشخص می‌کند؛ زمانی که پیام نخست قدرت یافت و این قدرت‌یابی تا قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع ادامه دارد.

We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.

در مقالهٔ بعدی، به بررسیِ سرودی که رستگاران باید در دورهٔ منتهی به لحظه‌ای که روسپیِ روم آغاز به خواندنِ سرودِ خود خواهد کرد، سر دهند، ادامه خواهیم داد.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> و دیدم، اینک، بره‌ای بر کوه صهیون ایستاده است، و با او صد و چهل و چهار هزار تن، که نام پدرش بر پیشانی‌هایشان نوشته شده بود. و آوازی از آسمان شنیدم، همچون آواز آب‌های بسیار و همچون آواز رعدی عظیم؛ و آواز چنگ‌نوازانی را شنیدم که با چنگ‌های خود می‌نواختند. و سرودی تازه می‌خواندند در برابر تخت، و در برابر آن چهار موجود و مشایخ؛ و هیچ‌کس نمی‌توانست آن سرود را بیاموزد، جز آن صد و چهل و چهار هزار که از زمین فدیه داده شده بودند. اینان کسانی‌اند که با زنان نیالوده‌اند؛ زیرا باکره‌اند. اینان کسانی‌اند که هر جا بره برود از پی او می‌روند. ایشان از میان آدمیان فدیه داده شدند، به عنوان نوبر برای خدا و برای بره. و در دهان ایشان حیله‌ای یافت نشد؛ زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند. مکاشفه ۱۴:۱-۵.

Back to Articles