Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Seven

کتاب دانیال - شماره صد و سی‌وهفت

Unveiling the Prophetic Significance of Waymarks: From 1776 to 2023

پرده‌برداری از اهمیت پیش‌گویانهٔ راه‌نشان‌ها: از ۱۷۷۶ تا ۲۰۲۳

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the Sunday law in the United States, is the period where the effect of every vision is fulfilled. Some of those visions extend all the way through to the second coming of Christ, but even those that occur after the Sunday law are anchored to the period of the sealing. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the everlasting covenant is perfectly fulfilled. In that period Christ writes His law upon the hearts and minds of His people for eternity. That sealing is represented by the combination of divinity with humanity, which does not sin.

زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و به قانون یکشنبه در ایالات متحده ختم می‌شود، دوره‌ای است که اثر هر رؤیا تحقق می‌یابد. برخی از آن رؤیاها تا آمدن دوبارۀ مسیح امتداد دارند، اما حتی آنهایی که پس از قانون یکشنبه رخ می‌دهند نیز به دورهٔ مُهر شدن پیوند خورده‌اند. مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار جایی است که عهد جاودانی به‌طور کامل تحقق می‌یابد. در آن دوره، مسیح شریعت خود را تا ابد بر دل‌ها و ذهن‌های قومش می‌نویسد. آن مُهر شدن با اتحادِ الوهیت و انسانیت که گناه نمی‌کند، نمایان می‌شود.

The symbolic link of “two hundred and twenty,” represents both restoration, and the combination of divinity with humanity. The two hundred and twenty years from the King James Bible to William Miller’s first public presentation in 1831 and the eventual publishing in the Vermont Telegraph in 1833, represents the combination of divinity with humanity. It contains the signature of “truth,” which is the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist that combines the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to form the word “truth”. The two hundred and twenty years from 1611, and the King James Bible, unto 1831 and Miller’s publication of his message, reflects the Wonderful Linguist’s signature.

پیوند نمادینِ «دویست و بیست» هم احیا و هم ترکیب الوهیت با انسانیت را نشان می‌دهد. دورهٔ دویست و بیست ساله از کتاب مقدس کینگ جیمز تا نخستین ارائهٔ عمومی ویلیام میلر در ۱۸۳۱ و سرانجام انتشار آن در نشریهٔ ورمونت تلگراف در ۱۸۳۳، بیانگر ترکیب الوهیت با انسانیت است. این پیوند امضای «حقیقت» را در خود دارد؛ واژهٔ عبری‌ای که زبان‌شناس شگفت‌انگیز با ترکیب نخستین، سیزدهمین و آخرین حروف الفبای عبری آن را پدید آورد تا واژهٔ «حقیقت» را بسازد. دورهٔ دویست و بیست ساله از ۱۶۱۱ و کتاب مقدس کینگ جیمز تا ۱۸۳۱ و انتشار پیام میلر، بازتاب‌دهندهٔ امضای زبان‌شناس شگفت‌انگیز است.

In the middle of those two dates (1611 and 1831), the time of the end in 1798, represents the unsealing of a message from the book of Daniel (the King James Bible), that produces the increase of knowledge that led to Miller’s publication in 1831. The time of the end in 1798 also marked the beginning of a testing process that produced the rebellion of the foolish virgins, who Daniel in chapter twelve identifies as the wicked. Thus 1798 represents the number thirteen, in the middle of the first and last letter, for thirteen is a symbol of rebellion. 1798 also connects with the period of preparation from 1776 unto 1798, the time of the end.

در میانهٔ آن دو تاریخ (1611 و 1831)، زمانِ پایان در 1798، نشان‌دهندهٔ مهرگشاییِ پیامی از کتاب دانیال (ترجمهٔ کینگ جیمزِ کتاب مقدس) است؛ پیامی که افزایش دانش را پدید آورد و به انتشارِ اثرِ میلر در 1831 انجامید. زمانِ پایان در 1798 همچنین آغازِ فرایندی آزمایشی را رقم زد که به شورشِ باکره‌های نادان انجامید؛ همانانی که دانیال در باب دوازده آنان را شریران می‌نامد. از این‌رو 1798 نمایندهٔ عدد سیزده است، در میانهٔ حرفِ نخست و آخر، زیرا سیزده نماد شورش است. 1798 همچنین با دورهٔ آمادگی از 1776 تا 1798، یعنی زمانِ پایان، پیوند دارد.

As with Miller’s link of two hundred and twenty years, 1776 is also marked by a divine publication, the Declaration of Independence, and begins a period that ends at 1798 with the publication of the Alien and Sedition Acts. The two hundred and twenty years of Miller’s symbolic link of divinity and humanity, is connected by the year 1798 with the twenty-two years of preparation from the publication of the Declaration of Independence unto the publication of the Alien and Sedition Acts of 1798. Twenty-two being a tenth of two hundred and twenty, or a tithe of two hundred and twenty; the number twenty-two, as with the number two hundred and twenty, represents the link of divinity with humanity.

همان‌گونه که در پیوند دویست‌وبیست‌سالهٔ میلر دیده می‌شود، سال ۱۷۷۶ نیز با یک انتشار الهی، یعنی اعلامیهٔ استقلال، مشخص می‌شود و آغازگر دوره‌ای است که در سال ۱۷۹۸ با انتشار قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی پایان می‌یابد. دویست‌وبیست سالِ پیوند نمادین الوهیت و انسانیتِ میلر، به‌وسیلهٔ سال ۱۷۹۸ به بیست‌ودو سالِ آمادگی، از انتشار اعلامیهٔ استقلال تا انتشار قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ ۱۷۹۸، متصل می‌شود. بیست‌ودو که یک‌دهمِ دویست‌وبیست، یا عُشرِ آن است؛ عدد بیست‌ودو نیز، همچون عدد دویست‌وبیست، نمایانگر پیوند الوهیت با انسانیت است.

Miller’s two hundred and twenty years possesses the signature of truth, as does the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the period of preparation from 1776 unto 1798 also possesses the same signature, for the middle date of 1789, marks the publication of the Constitution which was ratified by thirteen colonies.

دویست و بیست سالِ میلر نشانهٔ حقیقت را دارد، همان‌گونه که زمان مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نیز چنین است، و دورهٔ آمادگی از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ نیز همین نشانه را دارد؛ زیرا تاریخِ میانیِ ۱۷۸۹ نشانگر انتشار قانون اساسی است که به تصویب سیزده مستعمره رسید.

Miller’s link that began in 1611 and ended in 1831, which found its midpoint in 1798, is linked to the twenty-two year period of 1776 to 1798, with the midpoint of 1789. All five dates; 1611, 1776, 1789, 1798 and 1831, are represented by a work of publishing. The dates of the period of preparation contain the tithe of twenty-two years from 1776 to 1798, and that period illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which is the time when divinity is combined with humanity. Miller’s period of two hundred and twenty years, and the twenty-two year preparation period of 1776 unto 1798, both represent the link of divinity with humanity.

زنجیرهٔ میلر که در ۱۶۱۱ آغاز شد و در ۱۸۳۱ پایان یافت و میانه‌اش در ۱۷۹۸ بود، با دورهٔ بیست‌ودوسالهٔ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ که میانه‌اش ۱۷۸۹ است، پیوند دارد. هر پنج تاریخ؛ ۱۶۱۱، ۱۷۷۶، ۱۷۸۹، ۱۷۹۸ و ۱۸۳۱، با یک اثرِ چاپی بازنمایی شده‌اند. تاریخ‌های دورهٔ آمادگی، عُشرِ دورهٔ بیست‌ودوسالهٔ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ را در بر دارند و آن دوره زمان مُهر کردنِ صد و چهل‌وچهار هزار را نشان می‌دهد، زمانی که در آن الوهیت با انسانیت درهم می‌آمیزد. دورهٔ دویست‌وبیست‌سالهٔ میلر و دورهٔ بیست‌ودوسالهٔ آمادگیِ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸، هر دو نمایانگر پیوندِ الوهیت با انسانیت‌اند.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 and was marked by Islam of the third woe striking the spiritual glorious land. Twenty-two years later, on October 7, 2023, Islam of the third woe, struck again at the typical, literal glorious land. At the soon coming Sunday law the sealing of the one hundred and forty-four thousand will be completed, and Islam of the third woe, will again strike the United States.

زمان مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در یازدهم سپتامبر 2001 آغاز شد و با یورشِ اسلامِ وای سوم به سرزمینِ جلالِ روحانی مشخص گردید. بیست‌ودو سال بعد، در هفتم اکتبر 2023، اسلامِ وای سوم بار دیگر به سرزمینِ جلالِ نمونه‌ای و واقعی یورش برد. با فرارسیدنِ قریب‌الوقوعِ قانون یکشنبه، مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به پایان خواهد رسید و اسلامِ وای سوم بار دیگر به ایالات متحده یورش خواهد برد.

The sealing time begins with an attack by Islam upon the earth beast, and it ends with an attack of Islam upon the earth beast. In the middle Islam of the third woe, struck the nation of Israel, which biblically is represented as Judah. Judah was the ancient literal glorious land of the Bible, and the United States is the modern spiritual glorious land.

زمان مهر و موم با حملهٔ اسلام به وحشِ زمین آغاز می‌شود و با حملهٔ اسلام به وحشِ زمین پایان می‌یابد. در میانهٔ آن، اسلامِ بلای سوم، ملت اسرائیل را که در کتاب مقدس به‌عنوان یهودا نشان داده شده است، مورد حمله قرار داد. یهودا سرزمینِ باشکوهِ باستانی و واقعیِ کتاب مقدس بود و ایالات متحده سرزمینِ باشکوهِ روحانیِ امروزی است.

The three strikes of Islam were all carried out against the glorious land. The first and last was against the modern spiritual glorious land, and the middle strike was carried out against the ancient literal glorious land. The middle waymark was an attack against the modern nation of Israel, and in the crucifixion of their Messiah literal Israel became a symbol of rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

سه ضربهٔ اسلام همگی علیه سرزمین پرجلال وارد آمدند. اولی و آخری آن علیه سرزمین پرجلالِ روحانیِ معاصر بود، و ضربهٔ میانی علیه سرزمین پرجلالِ ظاهریِ باستانی انجام شد. نشانۀ راهِ میانی حمله‌ای علیه ملتِ معاصرِ اسرائیل بود، و در به صلیب کشیده شدنِ مسیحایشان، اسرائیلِ ظاهری به نمادِ شورش بدل شد، چنان‌که با حرفِ سیزدهمِ الفبای عبری نشان داده می‌شود.

The preparation period from 1776 to 1798 is also connected with the two hundred and twenty years of the movement of the third angel, for, beginning in 1776 with the Declaration of Independence, until 1996, and the publication of The Time of the End magazine, is two hundred and twenty years. In the middle of that history is the time of the end in 1989, marking the rebellion of the foolish wicked virgins. Therefore, 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 and the soon-coming Sunday law are all waymarks associated with the truth that divinity combined with humanity does not sin. Ten waymarks, two of which are twice repeated.

دورهٔ آماده‌سازی از 1776 تا 1798 همچنین با دویست‌و‌بیست سالِ جنبشِ فرشتهٔ سوم در پیوند است، زیرا از 1776 و اعلامیهٔ استقلال آغاز می‌شود و تا 1996 و انتشار مجلهٔ زمانِ پایان ادامه می‌یابد، که در مجموع دویست‌و‌بیست سال است. در میانهٔ آن تاریخ، زمانِ پایان در سال 1989 قرار دارد که نشانگر شورشِ دوشیزگانِ نادانِ شریر است. ازاین‌رو، سال‌های 1611، 1776، 1789، 1798، 1831، 1989، 1996، 2001، 2023 و قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد، همگی نشانه‌های راهی هستند که با این حقیقت مرتبط‌اند که الوهیتِ متحد با انسانیت گناه نمی‌کند. ده نشانهٔ راه که دو تای آن‌ها دوبار تکرار شده‌اند.

Ten is the number representing a test, and when you add the two repeated dates of 1776 and 1798, you have a total of twelve waymarks, representing the one hundred and forty-four thousand. The waymarks all address the testing process of the one hundred and forty-four thousand that takes place from September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law, where Christ accomplishes the work of the third angel by combining His divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand who, for the rest of eternity—do not sin. Of course, this fact can only be seen by those who as Isaiah says it, choose to “see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

عدد ده نماد آزمون است و وقتی دو تاریخِ تکرارشدهٔ ۱۷۷۶ و ۱۷۹۸ را به آن بیفزایید، در مجموع دوازده نشانهٔ راه خواهید داشت که نمایانگر یک‌صد و چهل و چهار هزار است. همهٔ این نشانه‌های راه به فرایند آزمونِ یک‌صد و چهل و چهار هزار می‌پردازند که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز می‌شود و تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه ادامه می‌یابد؛ جایی که مسیح با پیوند دادن الوهیتِ خود با انسانیتِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار، کارِ فرشتهٔ سوم را به انجام می‌رساند؛ کسانی که برای باقیِ ابدیت گناه نمی‌کنند. البته این حقیقت را تنها کسانی می‌بینند که، چنان‌که اشعیا می‌گوید، انتخاب می‌کنند که «با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دلِ خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند».

On October 22, 1844 the third angel arrived as Christ suddenly came to His temple to accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A group of Millerites then followed Christ into the Most Holy Place, even though they thereafter ceased to follow the advancing light of the third angel and repeated the rebellion of the first Kadesh, and were assigned to wander in the wilderness of Laodicea until they all died.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم فرا رسید، هنگامی که مسیح ناگهان به هیکل خود آمد تا مهرِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را به انجام رساند. سپس گروهی از پیروان میلر از مسیح پیروی کرده، به قدس‌الاقداس وارد شدند، هرچند پس از آن از پیرویِ نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم دست کشیدند و شورشِ قادشِ نخستین را تکرار کردند و محکوم شدند که در بیابانِ لاودیکیه سرگردان باشند تا همه مردند.

When Christ suddenly entered the Most Holy Place, the combination of divinity and humanity represented the work He was prepared to accomplish, and that work was symbolically represented by the Wonderful Linguist with two witnesses. Those witnesses were Habakkuk and John. In chapter TWO verse TWENTY, of both books, October 22, 1844 is identified. One emphasized the work of atonement (at-one-ment), that began on that date, and the other identified a temple that was to be cleansed.

هنگامی که مسیح ناگهان به قدس‌الاقداس وارد شد، ترکیب الوهیت و انسانیت نمایانگر کاری بود که او برای انجامش آماده بود، و آن کار به‌صورت نمادین توسط زبان‌شناس شگفت‌انگیز همراه با دو شاهد نشان داده شد. آن دو شاهد حبقوق و یوحنا بودند. در باب دوم، آیه بیستمِ هر دو کتاب، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مشخص می‌شود. یکی بر کارِ کفاره (at-one-ment) که در آن تاریخ آغاز شد تأکید کرد، و دیگری هیکلی را مشخص کرد که می‌بایست تطهیر شود.

The temple He suddenly came to is represented by the temple which had been trampled down by the daily (paganism) and the abomination of desolation (papalism) powers. The temple also represented Christ, who is the temple that was destroyed and then raised up in three days. It also represented the temple of the Millerites that was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. It also represented the human temple, which is organized by the forty-six chromosomes and defines and governs a human body’s genetic makeup. It is not an accident that every cell in the human body is fully replaced every twenty-five hundred and twenty days.

معبدی که او ناگهان به آن آمد، در سیمای معبدی بازنمایی می‌شود که به‌وسیلهٔ قدرت‌های «روزانه» (بت‌پرستی) و «رجس ویرانی» (پاپ‌گرایی) پایمال شده بود. این معبد همچنین نمایانگر مسیح است؛ او خود معبدی است که ویران شد و سپس در سه روز دوباره برپا گردید. همچنین نمایانگر معبد میلریتی‌ها است که در مدت چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، بنا شد. نیز نمایانگر معبد انسانی است؛ معبدی که با چهل‌وشش کروموزوم سازمان می‌یابد و ترکیب ژنتیکی بدن انسان را تعریف و تنظیم می‌کند. اتفاقی نیست که هر سلول در بدن انسان هر دوهزار و پانصد و بیست روز به‌طور کامل جایگزین می‌شود.

In all these divine illustrations of the temple, that represent Christ’s work of combining divinity with humanity, divinity always precedes humanity. 1611 precedes 1831. 1776 precedes 1798. 1776 precedes 1996. 2001 precedes 2023. The Millerites followed Christ into the Most Holy Place. In the beginning God created man.

در تمام این نمونه‌های الهیِ مربوط به معبد که کارِ مسیح در پیوند دادن الوهیت با انسانیت را نشان می‌دهند، الوهیت همواره بر انسانیت مقدم است. 1611 پیش از 1831 است. 1776 پیش از 1798 است. 1776 پیش از 1996 است. 2001 پیش از 2023 است. پیروان میلر به دنبال مسیح وارد قدس‌الاقداس شدند. در آغاز خدا انسان را آفرید.

We will now return to our consideration of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, which represent the period of preparation that typifies the sealing time. The first period represented by 1776, the Declaration of Independence, and the period of the two Continental Congresses; and the second period represented by 1789, the Constitution, and the period of the Articles of Confederation unto 1798.

اکنون به بررسیِ سه نشانهٔ راهِ 1776، 1789 و 1798 بازمی‌گردیم؛ نشانه‌هایی که دورهٔ آمادگی‌ای را نمایندگی می‌کنند که مشخصهٔ زمانِ مُهر است. دورهٔ نخست را 1776، اعلامیهٔ استقلال، و دورهٔ دو کنگرهٔ قاره‌ای نمایندگی می‌کند؛ و دورهٔ دوم را 1789، قانون اساسی، و دورهٔ مقررات کنفدراسیون تا 1798.

The secret of the image of the beasts, which is the truth that the eighth head is of the seven heads, is identified in both periods. It is also identified in the third waymark of that history, but that waymark is addressing the eighth, being of the seven, as fulfilled by the papacy. The first two periods represent the fulfillment of the eighth being of the seven within the United States.

رازِ تصویرِ وحوش، که همان حقیقتِ این است که سرِ هشتم از سرهای هفت‌گانه است، در هر دو دوره شناسایی شده است. این امر در سومین نشانهٔ راهِ آن تاریخ نیز شناسایی شده است، اما آن نشانهٔ راه به هشتم، که از میان هفت است، می‌پردازد، همان‌گونه که به‌وسیلهٔ پاپی‌گری تحقق یافته است. دو دورهٔ نخست بیانگر تحققِ این حقیقت در ایالات متحده‌اند که هشتم از میان هفت است.

The United States consists of two horns, one is associated with a man and the other with a woman. The man is the political power, it is the Republican horn. The woman is the religious power, it is the Protestant horn. Therefore, the period represented by 1776, and the Declaration of Independence, is representing the Protestant horn, for divinity always precedes humanity. The period represented by 1789, and the Constitution, is representing the Republican horn.

ایالات متحده دو شاخ دارد: یکی با مرد مرتبط است و دیگری با زن. مرد نماد قدرت سیاسی است؛ این شاخ جمهوری‌خواه است. زن نماد قدرت مذهبی است؛ این شاخ پروتستان است. بنابراین، دوره‌ای که با سال ۱۷۷۶ و اعلامیهٔ استقلال شناخته می‌شود، نمایانگر شاخ پروتستان است، زیرا الوهیت همواره بر انسانیت مقدم است. دوره‌ای که با سال ۱۷۸۹ و قانون اساسی شناخته می‌شود، نمایانگر شاخ جمهوری‌خواه است.

In 2020, both horns were slain by modern satanic atheistic dragon powers. The true Protestant horn was slain on July 18, 2020, and the Republican horn was slain afterwards on November 3, 2020. In 2023, the two witnesses stood up, and the world which had been rejoicing over their dead bodies, began to fear.

در سال ۲۰۲۰، هر دو شاخ به دست قدرت‌های مدرنِ اژدهاوارِ شیطانیِ خداناباور کشته شدند. شاخِ حقیقیِ پروتستان در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شد، و شاخِ جمهوری‌خواه پس از آن در ۳ نوامبر ۲۰۲۰ کشته شد. در سال ۲۰۲۳، دو شاهد برخاستند، و جهانی که بر اجسادشان شادی می‌کرد، به هراس افتاد.

In 2023, the final work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the final generation of earth’s history. Divinity is now being combined with humanity for eternity, as the faithful of the last days reproduce for eternity—the image of Christ.

در سال ۲۰۲۳، کار نهاییِ مهر و مومِ صد و چهل و چهار هزار نفر در نسلِ پایانیِ تاریخِ زمین آغاز شد. الوهیت اکنون برای ابد با انسانیت درمی‌آمیزد، همچنان که وفادارانِ ایامِ آخر، صورتِ مسیح را تا ابد بازمی‌آفرینند.

In 2023, the final work of combining the apostate Church with the apostate State in the nation of the earth beast began. The structure of power represented by the papacy, consisting of an apostate Church ruling over an apostate State was then being set up, and reproducing the image of the beast.

در سال ۲۰۲۳، کار نهاییِ ادغامِ کلیسای مرتد با دولتِ مرتد در ملتِ وحشِ زمین آغاز شد. ساختارِ قدرتی که پاپی نمایندهٔ آن بود و از کلیسای مرتدی تشکیل می‌شد که بر دولتی مرتد حکومت می‌کرد، در آن زمان در حال برپا شدن بود و تصویرِ وحش را بازتولید می‌کرد.

The great test for those who have been called is the test of seeing the formation of the image of the beast, as represented by the “voices, lightnings, thunders” and the coming “earthquake.” The sealing time is the period where every vision finds its perfect effect (fulfillment). In the period of preparation from 1776 unto 1798, that typifies the sealing time, there were wheels within wheels, which is part of the vision which Ezekiel saw when he looked into the Most Holy Place, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Those wheels, Sister White identifies as the “complex interplay of human events.” The period of preparation from 1776 to 1798 contained some of those “complex interplays of human events,” that should be noted.

آزمون بزرگ برای کسانی که فراخوانده شده‌اند، آزمونِ دیدنِ شکل‌گیریِ «تصویرِ وحش» است، همان‌گونه که با «آوازها، برق‌ها، رعدها» و «زلزلۀ» در راه نشان داده شده است. زمان مُهر کردن دوره‌ای است که در آن هر رؤیا کمال اثر خود را می‌یابد (تحقق). در دورۀ آماده‌سازی از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸، که نمادی از زمان مُهر کردن است، «چرخ‌ها در درونِ چرخ‌ها» وجود داشت؛ بخشی از رؤیایی که حزقیال هنگام نگریستن به قدس‌الاقداس، در زمان مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار، دید. آن چرخ‌ها را خواهر وایت «درهم‌تنیدگیِ پیچیدۀ رویدادهای انسانی» می‌نامد. دورۀ آماده‌سازی از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ شامل برخی از آن «درهم‌تنیدگی‌های پیچیدۀ رویدادهای انسانی» بود که باید مورد توجه قرار گیرد.

One is associated with the truth that Revolutionary France typified the United States. Both nations place the papacy on the throne of the earth, and both take her down. Both nations dedicate their military and economic power to accomplish that work. Both nations suddenly remove their established religions to become Catholic. Both nations suffer an “earthquake” that overthrows their established governments. Both nations histories are tied together with 1789, for in 1789, the French Revolution began and the US Constitution took effect.

یکی با این حقیقت پیوند دارد که فرانسهٔ انقلابی نمایانگر ایالات متحده بود. هر دو ملت نهاد پاپی را بر تخت جهان می‌نشانند و هر دو آن را ساقط می‌کنند. هر دو ملت توان نظامی و اقتصادی خود را برای انجام آن کار به کار می‌گیرند. هر دو ملت به‌طور ناگهانی دین رسمی خود را کنار می‌گذارند تا کاتولیک شوند. هر دو ملت دچار یک «زلزله» می‌شوند که حکومت‌های مستقرشان را برمی‌اندازد. تاریخ هر دو ملت با ۱۷۸۹ گره خورده است، زیرا در ۱۷۸۹ انقلاب فرانسه آغاز شد و قانون اساسی ایالات متحده به اجرا درآمد.

The French Revolution lasted ten years. Napoleon Bonaparte rose to power during the latter stages of the French Revolution. He became a prominent military leader and played a key role in the French government following his successful coup on November 9, 1799, which led to him becoming the First Consul of the French Republic.

انقلاب فرانسه ده سال دوام داشت. ناپلئون بناپارت در مراحل پایانی انقلاب فرانسه به قدرت رسید. او به یک فرمانده نظامی برجسته تبدیل شد و پس از کودتای موفقیت‌آمیزش در ۹ نوامبر ۱۷۹۹ نقشی کلیدی در دولت فرانسه ایفا کرد؛ رخدادی که باعث شد او به کنسول اول جمهوری فرانسه تبدیل شود.

In the second period of the preparation period of 1776 to 1798, the man who was the eighth (not in sequence), that was of the seven, was John Hancock. He was one of the eight presidents in the second period represented by 1789 (the year of the French Revolution). He was the only one of those eight presidents, who had also presided as president in the first period, represented by 1776. In this prophetic sense he was the eighth, that was of the seven.

در دورهٔ دومِ دورهٔ آمادگیِ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸، مردی که هشتمی بود (نه به‌ترتیب) و از میان آن هفت بود، جان هنکاک بود. او یکی از هشت رئیس‌جمهورِ دورهٔ دوم بود؛ دوره‌ای که با سال ۱۷۸۹ (سال انقلاب فرانسه) مشخص می‌شود. او تنها کسی از آن هشت رئیس‌جمهور بود که در دورهٔ نخست، که با سال ۱۷۷۶ مشخص می‌شود، نیز ریاست بر عهده داشته بود. در این معنای پیشگویانه، او هشتمی بود که از میان آن هفت به شمار می‌رفت.

He is the signature of the human period, for the first period represents the divine, and he is therefore the signature that ties both periods together (the divine and the human). His signature is the most well-known signature in human history, and it represented more than his wonderful penmanship.

او امضای دورهٔ انسانی است، زیرا دورهٔ نخست نمایانگر امر الهی است، و ازاین‌رو او امضایی است که این دو دوره را به هم پیوند می‌دهد (الهی و انسانی). امضای او مشهورترین امضا در تاریخ بشر است، و نمایانگر چیزی فراتر از خوش‌نویسی شگفت‌انگیزش بود.

John Hancock’s signature on the Declaration of Independence is the most famous signature in history. His large and flamboyant signature has become iconic, symbolizing American independence and the defiance of the American colonies against British rule. Hancock, who was President of the Continental Congress at the time the Declaration was signed in 1776, reportedly signed his name prominently to ensure that King George III could read it without his spectacles, symbolizing his boldness and commitment to the cause of independence.

امضای جان هنکاک بر اعلامیهٔ استقلال، مشهورترین امضا در تاریخ است. این امضای درشت و پرزرق‌وبرق به نمادی شاخص بدل شده؛ نمادی از استقلال آمریکا و ایستادگی مستعمرات آمریکایی در برابر حکومت بریتانیا. هنکاک که در زمان امضای اعلامیه در سال ۱۷۷۶ رئیس کنگرهٔ قاره‌ای بود، بنا بر روایت‌ها نامش را به‌صورت درشت و برجسته امضا کرد تا مطمئن شود که پادشاه جورج سوم بتواند بدون عینکش آن را بخواند؛ امری که نمادی از جسارت و تعهد او به آرمان استقلال بود.

Hancock was one of the eight presidents from the period represented by 1789, but he was of the seven men who were presidents in the period represented by 1776. He was the president when the Declaration of Independence was signed. Hancock ties the two periods together with his human signature, and he is located in both the first history and the second history. The first history represents the divine and the second represent the human, and the signature that ties the two histories together is the signature of the Wonderful Linguist that employed a human instrument to combine the divine period represented by 1776, with the human period represented by 1789.

هنکاک یکی از هشت رئیس‌جمهورِ دوره‌ای بود که با 1789 نشان داده می‌شود، اما از جملهٔ هفت مردی نیز بود که در دورهٔ نشان‌داده‌شده با 1776 رئیس‌جمهور بودند. او هنگام امضای اعلامیهٔ استقلال رئیس‌جمهور بود. هنکاک با امضای بشری خود این دو دوره را به هم پیوند می‌دهد و او هم در تاریخ نخست و هم در تاریخ دوم جای دارد. تاریخ نخست نمایانگر امر الهی است و تاریخ دوم نمایانگر امر انسانی، و امضایی که این دو تاریخ را به هم پیوند می‌دهد امضای زبان‌شناس شگفت‌انگیزی است که از ابزارِ بشری بهره گرفت تا دورهٔ الهیِ نشان‌داده‌شده با 1776 را با دورهٔ انسانیِ نشان‌داده‌شده با 1789 ترکیب کند.

There is only one other signature in the history of the world that competes with the Hancock’s signature in terms of recognition, and it is also a signature associated with 1789, and the French Revolution. The signature contains the same type of boldness that Hancock intended to convey, and it is found in the history of France.

در تاریخ جهان تنها یک امضای دیگر وجود دارد که از نظر شناخته‌شدن با امضای هنکاک رقابت می‌کند، و آن نیز امضایی مرتبط با سال ۱۷۸۹ و انقلاب فرانسه است. این امضا همان نوع جسارتی را در خود دارد که هنکاک قصد داشت منتقل کند و در تاریخ فرانسه یافت می‌شود.

In terms of global recognition and symbolic significance, the signature of Napoleon Bonaparte has a status that compares to John Hancock’s, albeit in a different historical and cultural context. Napoleon, a prominent military and political leader of France, left a significant mark on European and global history, especially during the Napoleonic Wars. His signature, often characterized by its bold and distinctive style, came to symbolize his powerful influence and the sweeping changes he brought to Europe, including legal reforms known as the Napoleonic Code.

از نظر شناخته‌شدن جهانی و اهمیت نمادین، امضای ناپلئون بناپارت جایگاهی قابل مقایسه با امضای جان هنکاک دارد، هرچند در زمینهٔ تاریخی و فرهنگی متفاوتی. ناپلئون، رهبر برجستهٔ نظامی و سیاسی فرانسه، به‌ویژه در دوران جنگ‌های ناپلئونی، اثری چشمگیر بر تاریخ اروپا و جهان بر جای گذاشت. امضای او که غالباً با سبک جسورانه و متمایزش شناخته می‌شود، به نمادی از نفوذ نیرومند او و دگرگونی‌های گسترده‌ای بدل شد که او در اروپا پدید آورد، از جمله اصلاحات حقوقیِ معروف به کد ناپلئونی.

Like Hancock’s signature, which symbolizes defiance against British rule and the quest for American independence, Napoleon’s signature represents a different kind of boldness and ambition—the reshaping of European political boundaries and the promotion of French revolutionary ideals. Both signatures are emblematic of their respective historical figures’ roles in shaping the destinies of their nations and the broader implications of their actions on world history.

همانند امضای جان هنکاک، که نماد ایستادگی در برابر حاکمیت بریتانیا و تلاش برای استقلال آمریکا است، امضای ناپلئون نمایانگر گونه‌ای دیگر از جسارت و جاه‌طلبی است—دگرگون‌سازی مرزهای سیاسی اروپا و ترویج آرمان‌های انقلابی فرانسه. هر دو امضا نماد نقش آن شخصیت‌های تاریخی در شکل‌دادن به سرنوشت ملت‌هایشان و پیامدهای گسترده‌تر اقداماتشان بر تاریخ جهان هستند.

When Ezekiel saw the wheels within the wheels, representing the complex interplay of human events during the history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, one of those wheels had been typified by a wheel in 1789, when the Constitution of the United States, the beast with a Republican horn and a Protestant horn, intersected with France the beast with the horn of Egypt and the horn of Sodom.

هنگامی که حزقیال چرخ‌ها در میان چرخ‌ها را دید، که نمایانگر درهم‌کنش پیچیدهٔ رویدادهای انسانی در طول تاریخِ زمانِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار بود، یکی از آن چرخ‌ها به‌صورت چرخی در سال ۱۷۸۹ نمادین شده بود، زمانی که قانون اساسی ایالات متحده ــ وحش با شاخ جمهوری و شاخ پروتستان ــ با فرانسه ــ وحش با شاخِ مصر و شاخِ سدوم ــ تلاقی کرد.

From 1789, onward to 1799, France was convulsed with an “earthquake” that originated with the beast of atheism that came from the bottomless pit. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, 1789 represents the period beginning on July 18, 2020, when the beast of atheism overthrew and slew the horn of true Protestantism, and then on November 3, 2020 the beast of atheism also overthrew and slew the horn of Republicanism. The wheel of 1789 represents the wheel of 2020, as represented by July 18 (divinity), and November 3, 2020 (humanity).

از سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۹، فرانسه دستخوش «زلزله‌ای» شد که منشأ آن وحشِ بی‌خدایی بود که از چاهِ بی‌پایان برخاسته بود. در زمان مهروموم‌کردن آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، ۱۷۸۹ نمایانگر دوره‌ای است که آغازش ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است؛ زمانی که وحشِ بی‌خدایی شاخِ پروتستانیسمِ حقیقی را سرنگون کرد و از میان برداشت، و سپس در ۳ نوامبر ۲۰۲۰ نیز وحشِ بی‌خدایی شاخِ جمهوری‌خواهی را سرنگون کرد و از میان برداشت. چرخهٔ ۱۷۸۹ نمایانگر چرخهٔ ۲۰۲۰ است، چنان‌که با ۱۸ ژوئیه (الوهیت) و ۳ نوامبر ۲۰۲۰ (انسانیت) بازنمایی شده است.

God’s signature, as represented by humanity, is found in the world’s two most famous signatures, that are both tied to 1789, and both represent the powers who place and remove the papacy from the throne of the earth. 1789, as the middle of the three waymarks that represent God’s signature of truth, possesses the signature of “thirteen” colonies and the “rebellion” of the French Revolution.

امضای خداوند، آنگونه که در بشریت نمایان می‌شود، در دو امضای مشهورِ جهان یافت می‌شود که هر دو با سال ۱۷۸۹ پیوند دارند و هر دو نمایانگر قدرت‌هایی‌اند که نهاد پاپی را بر تختِ زمین می‌نشانند و از آن فرو می‌کشند. ۱۷۸۹، به‌عنوان نقطهٔ میانیِ سه نقطه‌عطفی که امضای حقیقتِ خدا را نمایندگی می‌کنند، حاملِ امضای «سیزده» مستعمره و «شورشِ» انقلاب فرانسه است.

1789, unto 1799, represents the history of the French Revolution, and the number ten represents a test. 1789 is the first letter of “truth”, and 1799 represents the last letter of the period in France. The middle period was marked by the execution of the king of France in 1793, as the citizens rebelled against his arrogant kingly rule.

سال‌های ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۹ نمایانگر تاریخ انقلاب فرانسه‌اند، و عدد ده نمایانگر یک آزمون است. ۱۷۸۹ نخستین حرفِ «حقیقت» است، و ۱۷۹۹ نمایانگر آخرین حرفِ آن دوره در فرانسه است. دورهٔ میانی با اعدام پادشاه فرانسه در ۱۷۹۳ مشخص شد، زیرا شهروندان علیه حاکمیت سلطنتی متکبرانه‌اش شورش کردند.

> “The gospel of peace which France had rejected was to be only too surely rooted out, and terrible would be the results. On the 21st of January, 1793, two hundred and fifty-eight years from the very day that fully committed France to the persecution of the Reformers, another procession, with a far different purpose, passed through the streets of Paris.” The Great Controversy, 230.

> انجیلِ صلحی که فرانسه رد کرده بود، قرار بود بی‌تردید ریشه‌کن شود و پیامدهای آن دهشتناک می‌بود. در ۲۱ ژانویهٔ ۱۷۹۳، دویست و پنجاه و هشت سال پس از همان روزی که فرانسه خود را به آزارِ اصلاح‌گران به‌طور کامل متعهد کرده بود، راهپیماییِ دیگری با منظوری به‌کلی متفاوت از خیابان‌های پاریس گذشت. مناقشهٔ عظیم، ۲۳۰.

1789 marked the rebellion of the thirteenth letter for the two horned beast of the United States, and the first letter for the two-horned beast of France. France’s middle letter was 1793, when the king of France had his head removed, and Napoleon represented the last letter when he took control of the government in 1799. The signature of “truth” in the history of the overthrow of France, represented by 1789, 1793, and 1799 is a prophetic wheel that is tied together with the prophetic wheel of 1776, 1789, and 1798.

سال 1789 نشانه‌ای بر شورشِ سیزدهمین حرف برای وحشِ دوشاخِ ایالات متحده و نخستین حرف برای وحشِ دوشاخِ فرانسه بود. حرفِ میانیِ فرانسه 1793 بود، زمانی که سرِ پادشاهِ فرانسه از تنش جدا شد، و ناپلئون نمایانگرِ حرفِ آخر بود، هنگامی که در 1799 کنترلِ حکومت را به دست گرفت. امضای "حقیقت" در تاریخِ براندازیِ فرانسه، که با 1789، 1793 و 1799 نمایانده می‌شود، چرخه‌ای نبوی است که با چرخه‌ی نبویِ 1776، 1789 و 1798 به هم گره خورده است.

Both histories contain the two most famous signatures in human history, thus tying the divine signature of “truth” together with two human signatures. Both wheels are connected with the thirteenth letter in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period from the slaying of the two witnesses in 2020, until they stood up in 2023, which is marked by October 7, 2023.

هر دو تاریخ شامل دو مورد از مشهورترین امضاها در تاریخ بشرند و بدین‌سان امضای الهیِ «حقیقت» را با دو امضای انسانی به هم پیوند می‌دهند. هر دو چرخ در دورهٔ مُهرشدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر با حرف سیزدهم مرتبط‌اند؛ دوره‌ای که از کشته‌شدنِ دو شاهد در سال ۲۰۲۰ آغاز می‌شود و تا برخاستن آنان در ۲۰۲۳ ادامه می‌یابد، که نشانه‌اش ۷ اکتبر ۲۰۲۳ است.

We will continue our study in the next article.

ما مطالعهٔ خود را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles