Article

# What is Truth? - Number Two

حقیقت چیست؟ - شمارهٔ دو

Seal not the Sayings of the Prophecy of this Book

سخنان نبوت این کتاب را مهر و موم مکن.

Author

Jeff Pippenger

Published

September 5, 2023

Formats

PDF
Word

It has been shown that the history of August 11, 1840 until October 22, 1844 is the history represented by the seven thunders which were sealed up until just before the close of probation. In this article I will begin by reviewing some of what we have identified about the symbolism of the seven thunders. We are using historical lines upon historical lines to present these truths. There are four prophetic waymarks from August 11, 1840 until and including October 22, 1844; the empowerment of the first angel’s message, the first disappointment, the Midnight Cry and the Great Disappointment.

نشان داده شده است که تاریخ 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 همان تاریخی است که توسط هفت تندر نمایانده شده است؛ هفت تندری که تا اندکی پیش از پایانِ دورانِ امتحان مهر و موم شده بودند. در این مقاله، ابتدا بخشی از آنچه دربارهٔ معنای نمادین هفت تندر شناسایی کرده‌ایم را مرور می‌کنم. ما برای ارائهٔ این حقایق، خطوط تاریخی را یکی بر دیگری می‌نهیم. چهار نقطهٔ عطف نبوی از 11 اوت 1840 تا و شامل 22 اکتبر 1844 وجود دارد: قدرت گرفتن پیام فرشتهٔ نخست، نخستین ناامیدی، فریاد نیمه‌شب و ناامیدی بزرگ.

August 11, 1840 was typified by Moses at the burning bush. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the wife of Moses, Zipporah when she sorrowfully and fearfully circumcised their son. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the arrival of Moses in Egypt and his initial warning about the death of Egypt’s firstborn. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the Hebrews at the Red Sea.

یازدهم اوت ۱۸۴۰ به‌صورت نمادین در واقعهٔ بوتهٔ سوزانِ موسی نمود یافته بود. نخستین ناامیدی در بهار ۱۸۴۴ به‌صورت نمادین در اقدام همسر موسی، صفوره، هنگامی که با اندوه و هراس پسرشان را ختنه کرد، نمود یافته بود. ندای نیمه‌شب که از ۱۲ تا ۱۷ اوت در اجتماع خیمه‌ای اکستر آغاز شد، به‌صورت نمادین در ورود موسی به مصر و هشدار نخستین او دربارهٔ مرگ نخست‌زادگان مصر نمود یافته بود. ناامیدی بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌صورت نمادین در وضعیت عبرانیان در کنار دریای سرخ نمود یافته بود.

In the time of King David August 11, 1840 was typified by the Philistines returning the ark of God. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by Uzzah touching the ark of God. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by David bringing the ark into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by David’s wife Michal as she despised David for entering Jerusalem with the ark.

در زمان پادشاه داوود، بازگرداندنِ تابوتِ خداوند توسطِ فلستیان نمادِ ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ بود. نخستین سرخوردگی در بهارِ ۱۸۴۴، نمادش دست زدنِ عُزّا به تابوتِ خداوند بود. فریادِ نیمه‌شبی که در اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر از ۱۲ تا ۱۷ اوت آغاز شد، نمادش آوردنِ تابوت به اورشلیم توسطِ داوود بود. سرخوردگیِ بزرگِ ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ نمادش میكال، همسرِ داوود، بود که چون داوود با تابوت واردِ اورشلیم شد او را خوار شمرد.

August 11, 1840 was typified by the baptism of Christ. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the disappointment of Lazarus’ death. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the Triumphal Entry of Christ into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the disappointment of the cross.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ به‌صورت نمادین با تعمیدِ مسیح نشان داده شده بود. نخستین ناامیدی در بهار ۱۸۴۴ به‌صورت نمادین با ناامیدیِ ناشی از مرگِ لعازر نشان داده شده بود. فریادِ نیمه‌شب که از ۱۲ تا ۱۷ اوت در اجتماع اردوگاهیِ اکستر آغاز شد، به‌صورت نمادین با ورودِ پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم نشان داده شده بود. ناامیدیِ بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌صورت نمادین با ناامیدیِ ناشی از صلیب نشان داده شده بود.

We have pointed out that these four waymarks, represent only a partial segment of the complete structure of every reformatory movement. We are identifying the four waymarks as witnesses of the history that began on September 11, 2001. One of the prophetic characteristics of each of the four lines, is that the waymarks in each line possess the same theme.

اشاره کرده‌ایم که این چهار نقطه عطف تنها نمایانگر بخشی از ساختار کامل هر جنبش اصلاحی هستند. ما این چهار نقطه عطف را به‌عنوان گواهانی بر تاریخی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، معرفی می‌کنیم. یکی از ویژگی‌های نبویِ هر یک از این چهار خط این است که نقاط عطف در هر خط، موضوعی یکسان دارند.

For Moses, all four of the waymarks addressed God’s work of entering into a covenant with a chosen people in fulfillment with the prophecy of Abraham. With King David’s reform line all four of the waymarks were associated with the ark of God. In Christ’s line all four of the waymarks were associated with death and resurrection.

برای موسی، هر چهار نشانهٔ راه با کارِ خدا در بستنِ عهدی با قومی برگزیده، در تحققِ پیشگوییِ ابراهیم، مرتبط بودند. در خطِ اصلاحِ پادشاه داوود، هر چهار نشانهٔ راه با تابوتِ خدا مرتبط بودند. در خطِ مسیح، هر چهار نشانهٔ راه با مرگ و رستاخیز مرتبط بودند.

August 11, 1840 was a confirmation of the day for a year principle. The first disappointment in the spring of 1844 was caused by a failed application of the day for a year principle. Samuel Snow’s message of the Midnight Cry was the correction and a perfection of the failed application of the day for a year principle. The corrected message was based upon the day for a year principle and was fulfilled on October 22, 1844. All four waymarks are identifying the day for a year principle.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأییدی بر اصل «یک روز برای یک سال» بود. نخستین ناکامی در بهار ۱۸۴۴ ناشی از به‌کارگیری ناموفقِ اصل «یک روز برای یک سال» بود. پیام «فریاد نیمه‌شب» ساموئل اسنو اصلاح و تکمیلِ آن به‌کارگیری ناموفقِ اصل «یک روز برای یک سال» بود. این پیامِ اصلاح‌شده بر اساسِ اصل «یک روز برای یک سال» بود و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت. هر چهار نشانهٔ راه، اصل «یک روز برای یک سال» را نشان می‌دهند.

Sister White informs us the seven thunders represent the events that transpired during the first and second angels’ messages; but she teaches that the seven thunders also represent “future events that will be disclosed in their order.” The seven thunders represent four prophetic events that began on August 11, 1840 and ended on October 22, 1844 and those four waymarks will be repeated in our history in the same order.

خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که هفت رعد نمایانگر رویدادهایی هستند که در جریان پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند؛ اما او تعلیم می‌دهد که هفت رعد همچنین نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای هستند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد.» هفت رعد نمایانگر چهار رویداد نبوی هستند که از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شدند و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافتند و آن چهار نشانِ راه در تاریخ ما به همان ترتیب تکرار خواهند شد.

September 11, 2001 was typified by August 11, 1840 and both of those dates are connected with Islam, thus tying the beginning of Adventism together with the end of Adventism. Both August 11, 1840 and September 11, 2001 were a confirmation of the primary prophetic rule of their respective histories.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ پیش‌نمونه‌اش ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود و هر دوی این تاریخ‌ها با اسلام مرتبط‌اند و بدین‌ترتیب آغاز ادونتیسم را به پایان آن پیوند می‌دهند. هر دو تاریخِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تأییدی بر قاعدهٔ اصلی نبوتیِ تاریخ‌های مربوط به خود بودند.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended and on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended. The first disappointment of Future for America was a failed prediction concerning Islam on July 18, 2020. The message that is unsealed, as was the Midnight Cry at Exeter in the summer of 1844, is a correction of the failed prediction that had been previously given. For the Millerites the correction was in relation to the previously failed application of the day for a year principle identifying 1843 as the time of the Lord’s return. Today the correction which is represented by the Millerite Midnight Cry message must be a waymark that represents Islam, as the previous two waymarks were. The correction typified by the work of Samuel Snow was not to disregard the previous failed prediction, but to fine tune the prediction that had previously failed.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه فرود آمد و در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، فرشتهٔ باب دهِ مکاشفه فرود آمد. نخستین سرخوردگیِ «آینده برای آمریکا» پیشگوییِ نافرجامی دربارهٔ اسلام در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بود. پیامی که مهرش گشوده می‌شود، همان‌گونه که فریادِ نیمه‌شب در اکستر در تابستانِ ۱۸۴۴ چنین بود، تصحیحِ پیشگوییِ نافرجامی است که پیش‌تر داده شده بود. برای میلاریت‌ها، این تصحیح به کاربردِ پیش‌تر نافرجامِ اصلِ «روز به سال» مربوط می‌شد که سالِ ۱۸۴۳ را زمانِ بازگشتِ خداوند تعیین می‌کرد. امروز، تصحیحی که پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ میلاریت‌ها آن را نمایندگی می‌کند، باید نشانِ راهی باشد که نمایانگرِ اسلام است، همان‌طور که دو نشانِ راهِ پیشین چنین بودند. تصحیحی که کارِ ساموئل اسنو نمونه‌اش بود، به معنای نادیده‌گرفتنِ پیشگوییِ نافرجامِ پیشین نبود، بلکه برای ریزتنظیمِ همان پیشگویی‌ای بود که پیش‌تر شکست خورده بود.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> ناامیدان از کتاب مقدس دریافتند که در زمان تأخیر هستند و باید با شکیبایی منتظر تحقق رویا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۳ در پیِ خداوند خود باشند، آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۴ چشم‌به‌راه او باشند. نوشته‌های نخستین، ۲۴۷.

Today the message that is typified by the message that came out of the Exeter camp meeting will be a perfection of the previously failed prediction. The Great Disappointment of Millerite history represents a great disappointment that takes place at the Sunday law, but it will be in the context of a prediction about Islam. Samuel Snow’s message was an identification of the exact date. It was the right date, but the wrong event. The message today represented by Snow’s message will be a message of Islam that is the perfection of the message that failed at the first disappointment of July 18, 2020.

امروز، پیامی که پیام برخاسته از گردهمایی اردوگاهی اکستر نمونهٔ آن است، تکمیلِ پیشگوییِ پیش‌تر ناکام‌مانده خواهد بود. ناامیدی بزرگ در تاریخ جنبش میلری نمایانگر ناامیدی بزرگی است که در هنگام قانون یکشنبه رخ می‌دهد، اما در چارچوبِ پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام خواهد بود. پیام ساموئل اسنو تعیین تاریخ دقیق بود. تاریخ درست بود، اما رویداد نادرست. پیام امروز که پیام اسنو نمایندهٔ آن است، پیامی دربارهٔ اسلام خواهد بود که تکمیلِ آن پیامی است که در نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ ناکام ماند.

There are no times or dates involved now, for since October 22, 1844 time setting is no longer to be a part of God’s prophetic message.

اکنون دیگر پای زمان‌ها یا تاریخ‌ها در میان نیست، زیرا از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بعد، تعیین زمان دیگر بخشی از پیام نبوی خدا نیست.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48, 49.

> «خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید منتشر شود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام گردد، و اینکه نباید آن را به زمان وابسته کرد؛ زیرا زمان دیگر هرگز آزمونی نخواهد بود. دیدم که برخی از موعظه دربارهٔ زمان هیجان کاذب می‌گیرند؛ حال آنکه پیام فرشتهٔ سوم از خودِ زمان نیرومندتر است. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیاد خود بایستد و برای تقویت شدن به زمان نیاز ندارد، و با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت، کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت به کوتاهی به انجام خواهد رسید.» تجربه و دیدگاه‌ها، ۴۸، ۴۹.

The fourth waymark of our history must be the Sunday law, for the sacred histories of all the reform lines added together line upon line, in conjunction with the inspired commentary of those histories through the Spirit of Prophecy are conclusive that the Sunday law is the fourth waymark after the mighty angel descends in our history. The fourth waymark in the history of the seven thunders that are “future events that will be disclosed in their order” must be connected with Islam, based upon the fact that the same theme always exists in the same four waymarks in every reformatory movement.

چهارمین نشانهٔ راه در تاریخ ما باید قانون یکشنبه باشد، زیرا تاریخ‌های مقدسِ همهٔ خطوط اصلاح که خط بر خط بر هم نهاده شده‌اند، در پیوند با تفسیر الهامیِ آن تاریخ‌ها از طریق روح نبوت، به‌طور قاطع گواهی می‌دهند که قانون یکشنبه چهارمین نشانهٔ راه پس از فرود آمدن فرشتهٔ مقتدر در تاریخ ماست. چهارمین نشانهٔ راه در تاریخِ هفت تندر، که «رویدادهای آینده‌ای هستند که به‌ترتیب خود آشکار خواهند شد»، باید با اسلام پیوند داشته باشد، بر پایهٔ این واقعیت که همان مضمون همواره در همان چهار نشانهٔ راه در هر جنبش اصلاحی وجود دارد.

Islam will be part of the prophetic events at the Sunday law for a second reason. Jesus, the Lion of the tribe of Judah has specifically taken the history of these four events and defined them as a symbol unto themselves. That symbol is the seven thunders. There are other waymarks in every reformatory movement that exist both before and after the four waymarks that the Lion of the tribe of Judah specifies as the seven thunders. As a symbol unto themselves, the first waymark of the symbolic history containing these four waymarks represented the attack by Islam on the United States on September 11, 2001. The fact that Alpha and Omega identify the end with the beginning, establishes Islam at the Sunday law, for the first of those four waymarks was the attack of Islam on September 11, 2001, therefore the fourth and last waymark must also be an attack by Islam against the United States.

اسلام به یک دلیلِ دوم، بخشی از رویدادهای نبوی در هنگام قانون روز یکشنبه خواهد بود. عیسی، شیر قبیلهٔ یهودا، به‌طور مشخص تاریخ این چهار رویداد را برگرفته و آنها را به‌منزلهٔ نمادی به‌خودیِ خود تعریف کرده است. آن نماد «هفت رعد» است. در هر جنبش اصلاحی، نقطه‌عطف‌های دیگری نیز وجود دارد که هم پیش و هم پس از آن چهار نقطه‌عطفی که شیر قبیلهٔ یهودا به‌عنوان «هفت رعد» مشخص می‌کند، قرار دارند. به‌عنوان نمادی به‌خودیِ خود، نخستین نقطه‌عطفِ تاریخ نمادینی که این چهار نقطه‌عطف را دربر می‌گیرد، نمایانگر حملهٔ اسلام به ایالات متحده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. این واقعیت که آلفا و امگا پایان را با آغاز یکی می‌شمارند، حضور اسلام را در قانون روز یکشنبه تثبیت می‌کند، زیرا نخستینِ آن چهار نقطه‌عطف، حملهٔ اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود؛ بنابراین نقطه‌عطفِ چهارم و آخر نیز باید حمله‌ای از سوی اسلام علیه ایالات متحده باشد.

It might very well be that the Sunday law is another attack by Islam on New York City, and that would answer as an end that is identified by the beginning, but at minimum it will be an attack by Islam as was the prediction of July 18, 2020.

کاملاً ممکن است که قانون یکشنبه حملهٔ دیگری از سوی اسلام به شهر نیویورک باشد، و این به‌عنوان پایانی که با آغاز شناخته می‌شود به‌حساب خواهد آمد، اما دست‌کم یک حمله از سوی اسلام خواهد بود، طبق پیش‌بینیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰.

We have also pointed out that the Alpha and Omega hid a history within those four histories. In fact, that hidden internal history is a primary revelation that is now being brought out in conjunction with the command to “seal not the sayings of the prophecy of the book of Revelation.” That hidden internal history is recognized when we see within the four waymarks that are represented by the seven thunders that there is a period within the four waymarks that begins with a disappointment and ends with a disappointment. From the arrival of the second angel until the arrival of the third in Millerite history is a specific history that represents a symbol unto itself. It begins with an angel’s message that must be eaten, thus marking the tarrying time in the parable of the ten virgins. It then identifies the Midnight Cry which is also a message that must be eaten and then leads to the arrival of the third message that must be eaten.

ما همچنین اشاره کرده‌ایم که آلفا و امگا تاریخی را درون آن چهار تاریخ پنهان کرد. در واقع، آن تاریخ درونیِ پنهان، وحیِ اصلی‌ای است که اکنون در ارتباط با فرمانِ «سخنانِ نبوتِ کتابِ مکاشفه را مُهر نکن» آشکار می‌شود. آن تاریخ درونیِ پنهان زمانی شناخته می‌شود که در میان چهار نشانِ راه که هفت رعد نمایندهٔ آن‌ها هستند، می‌بینیم دوره‌ای وجود دارد که با یک سرخوردگی آغاز می‌شود و با یک سرخوردگی پایان می‌یابد. از رسیدنِ فرشتهٔ دوم تا رسیدنِ فرشتهٔ سوم در تاریخِ میلری، تاریخِ مشخصی است که خود نمادی مستقل است. این دوره با پیامِ فرشته‌ای آغاز می‌شود که باید خورده شود و بدین‌سان زمانِ درنگ در مَثَلِ ده باکره را نشان می‌کند. سپس فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌کند که آن نیز پیامی است که باید خورده شود و سپس به رسیدنِ پیامِ سوم که باید خورده شود منتهی می‌شود.

The hidden internal line within the line of the seven thunders is confirmed prophetically not only by the beginning representing a disappointment, and an angel’s arrival and a message to eat, that is then repeated at the great disappointment, but it is also confirmed by the “truth.”

خط داخلیِ پنهان درون خطِ هفت رعد، به‌طور نبوی نه تنها با آغازی که نمایانگرِ ناامیدی است، و با آمدنِ یک فرشته و پیامی برای خوردن، که سپس در ناامیدیِ بزرگ تکرار می‌شود، تأیید می‌شود، بلکه با «حقیقت» نیز تأیید می‌شود.

The Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as “truth” in the Old Testament was created by the wonderful linguist by using the first letter of the Hebrew alphabet, followed by the thirteenth letter of the alphabet and then ending with the last letter of the alphabet to form the word translated as truth. We have shown that those letters represent the principle of the rule of first mention, the principle that identifies the end from the beginning. The first letter is the letter “alpha”. The middle letter is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet and represents rebellion. The last letter is the last, the end, the omega. We have shown that these three letters represent the three steps of the everlasting gospel as confirmed by several prophetic lines.

واژهٔ عبری "'ĕmeṯ" که به «حقیقت» در عهد عتیق ترجمه شده است، به‌وسیلهٔ آن زبان‌شناس شگفت‌انگیز با استفاده از نخستین حرفِ الفبای عبری، سپس سیزدهمین حرفِ الفبا، و در پایان آخرین حرفِ الفبا ساخته شد تا واژه‌ای را پدید آورد که به «حقیقت» ترجمه شده است. ما نشان داده‌ایم که آن حروف نمایندهٔ اصلِ قاعدهٔ ذکرِ نخستین‌اند، اصلی که پایان را از آغاز مشخص می‌کند. نخستین حرف، حرف «آلفا» است. حرف میانی سیزدهمین حرفِ الفبای عبری است و نمایانگر سرکشی است. آخرین حرف، آخرین است، پایان، «امگا». ما نشان داده‌ایم که این سه حرف نمایندهٔ سه گامِ انجیلِ جاودانی‌اند، همان‌گونه که چند خطِ نبوی آن را تأیید می‌کنند.

Those three letter’s meanings correspond to the meaning of each of the three angels’ messages. Those three letter’s meanings correspond to the purification process of the wise and wicked in Daniel twelve verse ten who are purified, made white and tried. The three Hebrew letters that were brought together to create the word “truth,” possess the signature of Alpha and Omega and the three steps which they identify in the first angel’s message, is called the everlasting gospel. The three steps represented by those letters also represent the work of the Holy Spirit as set forth in John sixteen.

معانی آن سه حرف با معنای هر یک از سه پیام فرشتگان مطابقت دارد. معانی همان سه حرف با فرایند پالایش دانایان و شریران در دانیال فصل دوازده آیهٔ ده، که طی آن «پالوده می‌شوند، سفید می‌گردند و آزموده می‌شوند»، نیز هماهنگ است. سه حرف عبری که کنار هم قرار گرفتند تا واژهٔ «حقیقت» را بسازند، امضای آلفا و امگا را بر خود دارند و سه مرحله‌ای که آنها در پیام فرشتهٔ اول مشخص می‌کنند، «انجیل جاودان» نامیده می‌شوند. آن سه مرحله که آن حروف نشان می‌دهند، همچنین کار روح‌القدس را چنان‌که در یوحنا فصل شانزده بیان شده است، نمایان می‌کنند.

> And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. John 16:8–11.

> و هنگامی که او بیاید، جهان را دربارهٔ گناه و پارسایی و داوری ملزم خواهد ساخت: دربارهٔ گناه، زیرا به من ایمان نمی‌آورند؛ دربارهٔ پارسایی، زیرا نزد پدر خود می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و دربارهٔ داوری، زیرا رئیس این جهان محکوم شده است. یوحنا ۱۶:۸-۱۱.

The first disappointment is represented as sin, as illustrated by Moses, Uzzah, Mary and Martha, and the Millerites for as John sixteen describes the work of the Holy Spirit in convicting of “sin;” it was because “they believe not.” Each of the symbols we just cited represent the first disappointment, and each of their histories testify that the disappointment was caused by the sin of not believing something that had been previously revealed to them. The first step is the conviction of sin. The first step is the first letter of the Hebrew alphabet.

سرخوردگیِ نخستین به‌عنوان گناه بازنمایی شده است، چنان‌که در موسی، عزّا، مریم و مرتا، و میلری‌ها نشان داده شده است؛ زیرا همان‌گونه که یوحنا باب شانزدهم کار روح‌القدس را در ملزم ساختن درباره «گناه» توصیف می‌کند، علتش این بود که «ایمان نمی‌آورند.» هر یک از نمادهایی که برشمردیم، نمایانگرِ همان سرخوردگیِ نخستین‌اند و هر یک از سرگذشت‌هایشان شهادت می‌دهد که آن سرخوردگی بر اثر گناهِ ایمان نیاوردن به چیزی پدید آمد که پیش‌تر بر آنان آشکار شده بود. نخستین گام، ملزم شدن درباره گناه است. نخستین گام، نخستین حرفِ الفبای عبری است.

The second waymark of the hidden history is righteousness, which is where the manifestation of the power of God is manifested in the righteousness of those carrying the Midnight Cry message. They manifest God’s righteousness at the conclusion of the tarrying time, for John sixteen says Christ went to his Father and they saw Christ no more. Christ had tarried in advance of the manifestation of righteousness. With the Millerites, when Christ removed His hand, the mistake was recognized. Then the content of the corrected message produced two classes of worshippers. One class manifested righteousness, for they had oil, and the other class manifested the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

دومین نشانهٔ راهِ تاریخ پنهان پارسایی است؛ جایی که ظهور قدرت خدا در پارساییِ حاملان پیام فریاد نیمه‌شب آشکار می‌شود. آنان در پایانِ زمانِ درنگ پارساییِ خدا را آشکار می‌کنند، زیرا یوحنا باب شانزدهم می‌گوید مسیح نزد پدر خود رفت و آنان دیگر مسیح را ندیدند. مسیح پیش از تجلیِ پارسایی درنگ کرده بود. در میان پیروان میلر، هنگامی که مسیح دست خود را برداشت، اشتباه شناخته شد. سپس محتوای پیامِ اصلاح‌شده دو دسته پرستنده پدید آورد: یک دسته پارسایی را آشکار کردند، زیرا روغن داشتند؛ و دستهٔ دیگر سرکشی‌ای را که با حرف سیزدهمِ الفبای عبری نمایانده می‌شود، آشکار ساختند.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

Take note that those who receive the message of the Midnight Cry have been typified by Moses in the cave of Horeb, pleading for God to show him His glory. Those two classes had finalized their characters before the Midnight Cry, during the tarrying time.

توجه داشته باشید که کسانی که پیام فریاد نیمه‌شب را دریافت می‌کنند، به‌وسیلهٔ موسی در غار حورب تمثیل شده‌اند؛ او که از خدا التماس می‌کرد جلال خود را به او نشان دهد. آن دو گروه پیش از فریاد نیمه‌شب، در دوران تأخیر، منش خود را تثبیت کرده بودند.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> ما اکنون در روزگاری بس خطرناک زندگی می‌کنیم، و نباید هیچ‌یک از ما در جست‌وجوی آمادگی برای آمدن مسیح تعلل ورزد. مبادا کسی الگوی باکره‌های نادان را دنبال کند و بیندیشد که می‌توان با خیال آسوده تا رسیدن بحران صبر کرد، پیش از آنکه شخصیتِ لازم برای ایستادگی در آن زمان را به دست آورد. هنگامی که میهمانان فراخوانده و سنجیده می‌شوند، برای طلبِ پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمان در بر کردن پارساییِ مسیح است—جامهٔ عروسی که شما را شایستهٔ ورود به ضیافت عروسیِ بره می‌سازد. در مَثَل، باکره‌های نادان چنان تصویر شده‌اند که برای روغن التماس می‌کنند و با وجود درخواستشان آن را دریافت نمی‌کنند. این نماد کسانی است که با پرورش شخصیتی توانای ایستادگی در زمان بحران، خود را آماده نکرده‌اند. تعلیم‌دهندهٔ جوانان، ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۹۶.

At the midnight cry one class had the necessary oil, and the other did not. The second step is the manifestation at the conclusion of the tarrying time of either righteousness or unrighteousness “because” the bridegroom went “to” his “Father, and ye see me no more.” The second step is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The third step in the hidden history is judgment and the great disappointment and the last letter of the alphabet.

در هنگامِ فریادِ نیمه‌شب، یک گروه روغنِ لازم را داشت و گروهِ دیگر نداشت. گامِ دوم، آشکار شدنِ عدالت یا بی‌عدالتی در پایانِ دورهٔ تأخیر است، "زیرا" داماد "به" "پدرش، و دیگر مرا نمی‌بینید." رفت. گامِ دوم سیزدهمین حرفِ الفبای عبری است. گامِ سوم در تاریخِ پنهان، داوری و ناامیدیِ بزرگ و آخرین حرفِ الفباست.

The hidden history within the seven thunders is testified to by the word “truth,” by the beginning disappointment identifying the last disappointment, by an angel arriving with a message at the beginning and end. The hidden history will only be recognized by those who have accepted the rules of Bible study that have been given by the highest authority. Miller’s rules in the beginning and Prophetic Keys at the end.

تاریخ پنهانی که در هفت رعد نهفته است، به‌وسیلهٔ واژهٔ «حقیقت»، با ناامیدی آغازین که ناامیدیِ پایانی را مشخص می‌کند، و با فرشته‌ای که در ابتدا و انتها با پیامی می‌آید، مورد گواهی قرار می‌گیرد. این تاریخ پنهان را تنها کسانی تشخیص خواهند داد که قواعد مطالعهٔ کتاب مقدس را که از سوی عالی‌ترین مرجع داده شده‌اند، پذیرفته‌اند. قواعد میلر در آغاز و «کلیدهای نبوی» در پایان.

With the history of the seven thunders, as we have just set forth, there is an emphasis that should be repeated and remembered. The first disappointment in every reform line is a disregard of previously established truth. Moses forgot to circumcise his son, though it was the very symbol of the Covenant that Abraham’s prophecy was identifying. Uzzah forgot that only the priesthood could touch the ark. Mary and Elizabeth give testimony in the story of Lazarus that they previously knew of Christ’s resurrection power. When the 1843 chart was produced the leaders (peer pressure) leaned upon Father Miller to disregard what he had always said about the year 1843. They insisted he change his established testimony that allowed for wiggle room unto the date of 1843 as their prediction of the fulfillment of the twenty-three hundred days. Miller’s testimony identifies that peer pressure brought by the other leaders in the movement led him to drop his vague identification of the fulfillment of the date for the fulfillment of the prophecy and state directly that it would be fulfilled in 1843.

با توجه به تاریخ هفت تندر، همان‌گونه که همین‌اکنون بیان کردیم، تأکیدی وجود دارد که باید تکرار و به خاطر سپرده شود. نخستین ناامیدی در هر خط اصلاحی، بی‌اعتنایی به حقیقتی است که پیش‌تر تثبیت شده است. موسی فراموش کرد پسرش را ختنه کند، با آن‌که همان نماد عهدی بود که نبوت ابراهیم بدان اشاره داشت. عُزّا فراموش کرد که تنها کاهنان می‌توانستند به تابوت دست بزنند. مریم و الیزابت در داستان لعازر گواهی می‌دهند که پیش‌تر از قدرت رستاخیز مسیح آگاهی داشتند. هنگامی که نمودار ۱۸۴۳ تهیه شد، رهبران (به‌واسطهٔ فشار همتایان) پدر میلر را واداشتند تا آنچه را که همیشه دربارهٔ سال ۱۸۴۳ گفته بود، نادیده بگیرد. آن‌ها اصرار کردند که او شهادت تثبیت‌شده‌اش را، که دربارهٔ تاریخ ۱۸۴۳ اندکی جای مانور باقی می‌گذاشت، تغییر دهد و تاریخ ۱۸۴۳ را به‌عنوان پیش‌بینیِ تحققِ دو هزار و سیصد روز اعلام کند. شهادت میلر نشان می‌دهد که فشار همتایانِ رهبران دیگرِ آن جنبش او را بر آن داشت تا تعیین مبهمِ تاریخِ تحققِ نبوت را کنار بگذارد و صراحتاً اعلام کند که این امر در ۱۸۴۳ به انجام خواهد رسید.

With Future for America, we knew that there was never to be another message “hung upon time.” Future for America had repeatedly taught that fact throughout the history of the movement. The first disappointment is always premised upon a disregard of an established testing truth. It was a sinful disregard of a truth, but more significantly it was a sinful disregard of the primary rule of William Miller, which had been specifically identified as ending in 1844.

با فیوچر فور آمریکا، ما می‌دانستیم که هرگز پیام دیگری «آویخته بر زمان» نخواهد بود. فیوچر فور آمریکا در سراسر تاریخ جنبش بارها آن حقیقت را تعلیم داده بود. نخستین ناامیدی همواره مبتنی است بر بی‌اعتنایی به یک حقیقتِ امتحانیِ تثبیت‌شده. این یک بی‌اعتنایی گناه‌آلود نسبت به یک حقیقت بود، اما مهم‌تر از آن، بی‌اعتنایی گناه‌آلود نسبت به قاعدهٔ اصلیِ ویلیام میلر بود که به‌طور مشخص پایان آن در سال ۱۸۴۴ تعیین شده بود.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> و فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بلند کرد، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۵، ۶.

The angel that stood upon the land and sea according to Sister White was “no less a personage than Jesus Christ.” Future for America disregarded a direct command from Jesus Christ! Personally, I have only interacted with a handful of persons that I was associated with before July 18, 2020. Only two of those few persons, and one of those two is now sleeping in Jesus have I studied with and tested what was coming from God’s Word concerning the experience of July 18, 2020. But based upon Millerite history, which is the beginning of which we are the end, I am certain that there are still those that were in the movement at that time, that are still producing applications of prophecy that are “hung upon time.” There is nothing new under the sun.

به گفتهٔ خواهر وایت، آن فرشته‌ای که بر خشکی و دریا ایستاده بود، «کسی نبود جز خودِ عیسی مسیح». فیوچر فور آمریکا یک فرمان مستقیم از عیسی مسیح را نادیده گرفت! شخصاً، تنها با شمار اندکی از کسانی که پیش از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با آنان در ارتباط بودم تعامل داشته‌ام. از میان آن چند نفر، تنها با دو نفر — که یکی از آن دو اکنون در عیسی آرمیده است — آنچه از کلام خدا دربارهٔ تجربهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ برمی‌آمد را مطالعه و آزموده‌ام. اما بر اساس تاریخ میلری‌ها، که آغازِ همان چیزی است که ما پایانِ آن هستیم، مطمئنم که از میان کسانی که آن زمان در آن جنبش بودند، هنوز هم کسانی هستند که کاربردهایی از نبوت ارائه می‌کنند که «بر زمان آویخته‌اند». هیچ چیز تازه‌ای زیر آفتاب نیست.

Time is much too short to continue with that type of prophetic excitement, but let each man be fully persuaded in his own mind. And let each of the men that takes a position on the side that is still playing with time that Future for America rejects all of those applications, for they are nothing less than satanic delusions.

زمان بسیار کوتاه‌تر از آن است که با آن نوع هیجان پیش‌گویانه ادامه دهیم، اما بگذار هر مردی در ذهن خود کاملاً متقاعد شود. و بگذار هر یک از مردانی که در صفِ کسانی که هنوز با زمان بازی می‌کنند موضع می‌گیرد، همه آن کاربردهایی را که فیوچر فور آمریکا رد می‌کند، رد کند، زیرا آنها چیزی کمتر از توهمات شیطانی نیستند.

The internal hidden prophetic line within the four waymarks that make up the seven thunders is what is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. This article has simply been a review of what we have stated about the Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as truth. It did not touch all that we have previously shared but the purpose of the review is to demonstrate that John chapter sixteen verse eight absolutely agrees with the prophetic model we are proposing for the hidden internal prophetic line within the seven thunders.

خط نبوتیِ درونیِ پنهانی که در چهار نشانهٔ راهی که هفت رعد را تشکیل می‌دهند قرار دارد، همان چیزی است که اکنون به‌وسیلهٔ شیرِ قبیلهٔ یهودا گشوده می‌شود. این مقاله صرفاً مروری بر آنچه دربارهٔ واژهٔ عبری "'ĕmeṯ" که به «حقیقت» ترجمه می‌شود گفته‌ایم بوده است. این نوشتار به همهٔ آنچه پیش‌تر به اشتراک گذاشته‌ایم نپرداخت، اما هدف این مرور آن است که نشان دهد یوحنا باب شانزدهم آیهٔ هشتم کاملاً با الگوی نبوتی‌ای که برای خط نبوتیِ درونیِ پنهان در هفت رعد پیشنهاد می‌کنیم همخوان است.

There is still a little more review necessary before we reach a conclusion that we will take up in the next article.

هنوز اندکی بررسیِ بیشتر لازم است پیش از آن‌که به نتیجه‌گیری‌ای برسیم که در مقالهٔ بعدی به آن خواهیم پرداخت.

> Seal not the sayings of the prophecy of this book, for the time is at hand: He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> سخنان نبوت این کتاب را مهر و موم مکن، زیرا وقت نزدیک است: هر که ستمکار است، همچنان ستمکار بماند؛ و هر که پلید است، همچنان پلید بماند؛ و هر که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و هر که مقدس است، همچنان مقدس بماند. و اینک، به‌زودی می‌آیم؛ و مزد من با من است تا هر کس را برحسب کارش جزا دهم. من آلفا و امگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. مکاشفه ۲۲:۱۰-۱۳.

Back to Articles