Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Seven

کتاب دانیال - شماره صد و هفتاد و هفت

The Sealing of the 144,000: Insights from Daniel’s Vision and Prophetic Symbolism

مهر و موم شدن ۱۴۴٬۰۰۰ نفر: بینش‌هایی از رویای دانیال و نمادپردازی پیامبرانه

Author

Jeff Pippenger

Published

April 7, 2024

Formats

PDF
Word

Daniel was touched three times in chapter ten, the first and last time by Gabriel and the middle touch was by Christ. It was the middle touch where Daniel most keenly felt his corruption, for the middle waymark of truth represents rebellion. It was Michael who touched Daniel the second time, for He had descended at the end of twenty-one days.

دانیال در فصل دهم سه بار لمس شد؛ بار نخست و بار آخر توسط جبرئیل بود و لمس میانی از سوی مسیح. در همان لمس میانی بود که دانیال بیش از هر زمان فساد خود را احساس کرد، زیرا نشانهٔ میانیِ حقیقت نمایانگرِ عصیان است. آن‌که بار دوم دانیال را لمس کرد، میکائیل بود، زیرا او در پایانِ بیست‌ویک روز نزول کرده بود.

At the end of three and a half symbolic days, in which the two witnesses of Revelation chapter eleven lie dead in the street, a voice resurrects the two witnesses. It is the voice of the archangel that resurrects. The descent of Michael in Daniel chapter ten, at the twenty-second day aligns with the resurrection of the two witnesses in 2023. While the two witnesses were dead in the street, Ezekiel was shown their scattered bones and asked if he thought those dead dry bones in the valley could be resurrected, and all Ezekiel would answer is, “Lord thou knowest.”

در پایان سه‌ونیم روز نمادین، که در آن دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه مرده در کوچه افتاده‌اند، آوازی آن دو شاهد را زنده می‌سازد. این صدای رئیس‌فرشته است که زنده می‌کند. فرود آمدنِ میکائیل در باب دهمِ دانیال، در روز بیست‌ودوم، با قیامِ دو شاهد در سال ۲۰۲۳ منطبق است. در حالی که آن دو شاهد مرده در کوچه افتاده بودند، به حزقیال استخوان‌های پراکندهٔ ایشان نشان داده شد و از او پرسیده شد که آیا می‌پندارد آن استخوان‌های خشکِ مرده در وادی می‌توانند زنده شوند، و تمام آنچه حزقیال پاسخ داد این بود: «ای خداوند، تو می‌دانی.»

Ezekiel was then told to prophesy to the bones, which he did, and when he did, they were formed together, but were still not alive. Ezekiel’s first prophecy was gathering the bones together, but it would require a second prophecy to resurrect the bones as an army. The second prophecy of Ezekiel was the prophecy of the third woe, as represented by the four winds that brought the bones to life. The first Adam was created perfect, but afterwards sinned and passed death on to all his posterity. The resurrection of Ezekiel’s dead bones parallels the creation of Adam in his perfection, for Adam was first formed, and then the Lord breathed into him the breath of life.

آنگاه به حزقیال گفته شد که برای استخوان‌ها نبوت کند، و او چنین کرد؛ و چون چنین کرد، آنها به هم پیوستند و شکل گرفتند، اما هنوز زنده نبودند. نبوت نخستِ حزقیال گردآوردن استخوان‌ها بود، اما برخیزاندنِ استخوان‌ها به‌صورت لشکری، مستلزم نبوتی دوم بود. نبوت دومِ حزقیال، نبوتِ وایِ سوم بود، چنان‌که به‌وسیلهٔ چهار بادی که استخوان‌ها را زنده ساختند، نمود یافته است. آدمِ نخستین کامل آفریده شد، اما سپس گناه کرد و مرگ را به تمامی نسل خود منتقل ساخت. قیامِ استخوان‌های مردهٔ حزقیال با آفرینشِ آدم در کمالِ او موازی است، زیرا آدم نخست سرشته شد، و سپس خداوند نَفَسِ حیات را در او دمید.

This is not to say that the two witnesses receive glorified bodies when they are brought back to life, for that doesn’t occur until the second coming, but their resurrection parallel’s Daniel’s vision of the causative “marah” vision, when they are changed into the image they then behold. Line upon line, the process of the sealing is very carefully laid out by the prophetic testimony.

این بدان معنا نیست که دو شاهد، وقتی دوباره زنده می‌شوند، بدن‌های جلال‌یافته دریافت می‌کنند، زیرا این امر تا بازگشت دوم رخ نمی‌دهد؛ اما رستاخیز آنان با رؤیای دانیال از رؤیای سببیِ «ماره» موازات دارد، هنگامی که به صورت همان تصویری که آنگاه مشاهده می‌کنند دگرگون می‌شوند. سطر بر سطر، فرایند مُهرشدن با دقت بسیار به‌وسیلهٔ شهادت پیامبرانه تشریح شده است.

In Revelation chapter eleven, “after three days and an half the Spirit of life from God entered” into the two witnesses, “and they” then “stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them,” and there was then “a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them.”

در مکاشفه فصل یازدهم، «پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در دو شاهد داخل شد، و آنان آنگاه بر پای خود ایستادند؛ و ترسِ عظیمی بر کسانی که ایشان را می‌دیدند فرو افتاد»، و سپس «صدایی عظیم از آسمان به ایشان گفت: بالا آیید. و آنان در ابری به آسمان صعود کردند و دشمنان‌شان ایشان را نگریستند.»

First, the Spirit entered into them, then they stood upon their feet, and when they stood, fear fell upon their enemies who had previously rejoiced over their deaths. Then a voice calls them up, and their enemies witness the event. With Ezekiel, they are first identified as scattered and dead in the valley, then a prophecy is proclaimed that gathers them together, then the second prophecy causes them to stand up as a mighty army. With Daniel, he first sees the great vision that produces a separation of two classes, and he is then touched three times.

نخست، روح در آنان وارد شد، سپس بر پاهای خود ایستادند، و چون ایستادند، هراس بر دشمنانشان فروافتاد؛ همانانی که پیش‌تر بر مرگشان شادمانی کرده بودند. آنگاه صدایی آنان را فرا می‌خوانَد و دشمنانشان شاهد این واقعه می‌شوند. در نزد حزقیال، نخست به‌عنوان پراکنده و مرده در دره شناخته می‌شوند، سپس نبوتی اعلام می‌شود که آنان را گرد هم می‌آورد، آنگاه نبوت دوم باعث می‌شود چون لشکری نیرومند برپا شوند. در نزد دانیال، او نخست رؤیای بزرگی را می‌بیند که جدایی دو دسته را پدید می‌آورد، و سپس سه بار لمس می‌شود.

The first time he was touched he had no strength, he was in a deep sleep, and his face was towards the ground. Sleep represents death. Yet he heard the words spoken.

بار اول که لمسش کردند، او هیچ توانی نداشت، در خوابی عمیق بود و صورتش رو به زمین بود. خواب نماد مرگ است. با این حال، سخنانی را که گفته شد شنید.

> Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice. John 5:28.

> از این تعجب نکنید؛ زیرا ساعتی می‌آید که در آن همهٔ کسانی که در گورها هستند صدای او را خواهند شنید. یوحنا ۵:۲۸.

Gabriel then brought Daniel to his hands and knees, and then commanded him to stand, which he did, though he was trembling. He then heard the words of Gabriel, but he was left dumb. Ezekiel had also seen the vision of Christ and it produced a similar sequence of events.

آنگاه جبرئیل دانیال را به خاک افکند تا بر دست‌ها و زانوهایش افتاد، و سپس به او فرمان داد که بایستد؛ او نیز، هرچند می‌لرزید، ایستاد. سپس سخنان جبرئیل را شنید، اما زبانش بند آمده بود. حزقیال نیز رؤیای مسیح را دیده بود و آن هم زنجیره‌ای مشابه از رویدادها پدید آورد.

> And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 1:26–2:2.

> و بالای فلکی که بر فراز سرهایشان بود، شباهتی از تخت، همچون نمای سنگِ یاقوتِ کبود، بود؛ و بر شباهتِ آن تخت، شباهتی چون نمایِ مردی بر فرازِ آن قرار داشت. و دیدم چون رنگِ کهربا، مانند منظرهٔ آتش که گرداگردِ درونِ آن بود؛ از کمرش به بالا و از کمرش به پایین، دیدم که گویی منظرهٔ آتش است و پیرامونش درخشندگی بود. چنان‌که منظرهٔ رنگین‌کمان که در ابر در روزِ باران است، همان‌گونه بود منظرهٔ درخشندگیِ پیرامون. این بود منظرهٔ شباهتِ جلالِ خداوند. و چون آن را دیدم، بر رویم افتادم و صدای کسی را که سخن می‌گفت شنیدم. و به من گفت: ای پسرِ انسان، بر پاهایت بایست تا با تو سخن بگویم. و چون با من سخن می‌گفت، روح در من داخل شد و مرا بر پاهایم برافراشت، و صدای او را که با من سخن می‌گفت شنیدم. حزقیال ۱:۲۶–۲:۲.

The vision caused both Ezekiel and Daniel to be humbled into dust, where they were prostrated upon the ground. In that condition they both still heard the word of the Lord, and they were both brought to a standing condition to hear the words that were spoken to them, and when they heard the words “the Spirit entered into” them. The combination of divinity is accomplished by the reception of the Word of God that is conveyed by the Holy Spirit. The “Word” is what transmits divinity into humanity. This truth must be recognized in order to understand the seriousness and significance of the prophetic history which Gabriel provides Daniel with in chapter eleven. The prophetic history represented in chapter eleven, is the conduit by which holy oil is conveyed to the wise virgins.

آن رؤیا هر دو، حزقیال و دانیال، را چنان فروتن کرد که به خاک افتادند و بر زمین به رو افتادند. در همان حال نیز هر دو کلام خداوند را شنیدند، و هر دو برپا داشته شدند تا سخنانی را که به ایشان گفته می‌شد بشنوند، و چون آن سخنان را شنیدند، «روح در ایشان داخل شد». اتحاد با الوهیت از طریق پذیرش کلام خدا که به‌وسیله روح‌القدس منتقل می‌شود تحقق می‌یابد. «کلام» همان چیزی است که الوهیت را به بشریت منتقل می‌کند. باید این حقیقت را دریافت تا بتوان جدیت و اهمیت تاریخ نبوی‌ای را که جبرئیل در فصل یازدهم در اختیار دانیال می‌گذارد، درک کرد. تاریخ نبویِ ارائه‌شده در فصل یازدهم همان مجرایی است که از طریق آن روغن مقدس به دوشیزگان دانا رسانده می‌شود.

With Ezekiel, he is immediately instructed that he is to present a message to Laodicean Adventism, though Ezekiel is informed from the outset that Laodicean Adventism will not hear his words, for they are a rebellious house. Ezekiel’s experience is Isaiah’s experience in chapter six, and therefore upon two witnesses when God awakens Daniel from sleep, which is a symbol of death, Daniel is given a message for the rebellious house of Laodicean Adventism, but they will not hear.

در مورد حزقیال، بلافاصله به او دستور داده می‌شود که پیامی به ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای ابلاغ کند، هرچند از همان آغاز به حزقیال خبر داده می‌شود که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای به سخنان او گوش نخواهد داد، زیرا خاندانِ یاغی‌اند. تجربهٔ حزقیال همان تجربه‌ای است که اشعیا در فصل ششم داشت، و بنابراین به شهادت دو شاهد، وقتی خدا دانیال را از خواب ـ که نمادی از مرگ است ـ بیدار می‌کند، پیامی برای خاندانِ یاغیِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای به او داده می‌شود، اما آنان نخواهند شنید.

Daniel is then touched a second time, by Christ Himself, who touches Daniel’s lips, just as he had touched Isaiah’s lips with a coal from the altar. Then Daniel could speak, but he was still without strength, and still had no breath. According to Ezekiel the breath comes with the message of the “four winds”, which was Ezekiel’s second prophecy. Ezekiel’s prophecy of the four winds aligns with Daniel’s third touch, for it is then that breath comes into the bones and they stand as a mighty army. It is in Daniel’s third touch that he is strengthened.

سپس دانیال بارِ دوم لمس می‌شود، این‌بار به‌دستِ خودِ مسیح؛ او لب‌های دانیال را لمس می‌کند، چنان‌که پیش‌تر لب‌های اشعیا را با پاره‌ای زغال از مذبح لمس کرده بود. آنگاه دانیال توانست سخن بگوید، اما هنوز بی‌قوت بود و نفسی نداشت. به گفتهٔ حزقیال، نفس با پیام «چهار باد» می‌آید؛ و آن، دومین نبوتِ حزقیال بود. نبوتِ حزقیال دربارهٔ چهار باد با سومین لمسِ دانیال همخوان است، زیرا همان‌گاه نفس به درون استخوان‌ها می‌آید و آنان چون سپاهی نیرومند برپا می‌ایستند. در سومین لمسِ دانیال است که او قوت می‌یابد.

On July 18, 2020, God’s last-day people were scattered and entered into the tarrying time of the parable. The history of the sealing was illustrated in the history of October 22, 1844, unto the rebellion of 1863. The line of history there represented overlays with September 11, 2001, unto the Sunday law, but it also overlays with the history of July 18, 2020, unto the Sunday law. This prophetic phenomenon is based upon the fact that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be determined by the context where they are applied.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، قوم خدا در روزهای آخر پراکنده شدند و وارد زمان تأخیرِ مثل شدند. تاریخ مهرکردن از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا شورشِ ۱۸۶۳ به تصویر کشیده شد. خط سیر تاریخیِ ارائه‌شده در آنجا با دورهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰1 تا قانون یکشنبه همپوشانی دارد، و همچنین با سیر تاریخیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانون یکشنبه نیز همپوشانی دارد. این پدیدهٔ پیش‌گویانه بر این واقعیت استوار است که نمادها بیش از یک معنا دارند، و معنا باید بر اساس زمینه‌ای که در آن به کار می‌روند تعیین شود.

When we consider the arrival and work of any of the three angels they are governed by the same sequence of events. They arrive at the point when the prediction associated with them is unsealed. That prediction is structured upon three steps. Its arrival, its empowerment and the closed door at its end. There are other waymarks within the history, but the three testing waymarks of the arrival of any of the three angels is the first waymark where a prophecy is unsealed. The message that is unsealed is empowered through a confirmation, and that confirmation and empowerment then tests the men and women of that history. The conclusion of the history produces a litmus test which demonstrates whether those standing at the third test are wise or foolish.

وقتی به آمدن و کارِ هر یک از سه فرشته می‌نگریم، همگی تابع همان توالی رویدادها هستند. آنان در زمانی می‌رسند که پیشگوییِ مربوط به ایشان از مُهر گشوده می‌شود. آن پیشگویی بر سه گام بنا شده است: آمدنش، قدرت‌یافتنش، و در پایان، بسته شدن در. در طول آن تاریخ نشانه‌های راه دیگری هم هست، اما سه نشانهٔ آزمون در ارتباط با آمدن هر یک از سه فرشته از این‌جا آغاز می‌شود: نخستین نشانه زمانی است که پیشگویی‌ای از مُهر گشوده می‌شود. پیامی که از مُهر گشوده می‌شود، از طریق یک تأیید قدرت می‌یابد، و همان تأیید و قدرت‌بخشی سپس مردان و زنانِ آن تاریخ را می‌آزماید. فرجام آن تاریخ محکی پدید می‌آورد که آشکار می‌کند آیا آنان که در آزمون سوم ایستاده‌اند خردمندند یا نادان.

Within the history of September 11, 2001 unto the Sunday law you can identify three angels. The first arrived on September 11, 2001, the second arrived on July 18, 2020, and the third arrives at the soon coming Sunday law (the litmus test). October 22, 1844 aligns with September 11, 2001, and 1856 aligns with July 18, 2020, and 1863 aligns with the Sunday law. That being said, October 22, 1844 to 1863 also aligns with July 18, 2020, unto the Sunday law, for July 18 was the arrival of the second angel of the history of the sealing. The following history is still correctly identified as simply the waymarks of any angel.

در تاریخ میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه، می‌توان سه فرشته را شناسایی کرد. نخستین در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، دومین در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ رسید، و سومین در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد (آزمون سنگ محک) خواهد رسید. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ منطبق است، و ۱۸۵۶ با ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ منطبق است، و ۱۸۶۳ با قانون یکشنبه منطبق است. با این حال، بازهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نیز با ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ تا قانون یکشنبه مطابقت دارد، زیرا ۱۸ ژوئیه زمان رسیدن فرشتهٔ دومِ تاریخ مُهر شدن بود. تاریخِ پس از آن همچنان به‌درستی صرفاً به‌عنوان نشانه‌های راهِ هر فرشته‌ای شناخته می‌شود.

On July 18, 2020, there was a truth unsealed that was to test that generation. The second step in that history is when the two witnesses are resurrected. They are then tested as to whether they will accept the light then revealed, which is going on now. Then at the Sunday law (the litmus test), it will be revealed who is and who isn’t a wise virgin. When we consider the history as simply the structure of a singular angel and then lay October 22, 1844, through to the rebellion of 1863, over the history of July 18, 2020 unto the Sunday law, we find that in 1849, Sister White identified that the Lord had stretched forth His hand again to gather the remnant of His people.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، حقیقتی مُهرگشایی شد که قرار بود آن نسل را بیازماید. گام دوم در آن تاریخ، زمانی است که آن دو شاهد قیام می‌کنند. سپس آنان آزموده می‌شوند که آیا نوری را که آنگاه آشکار شده است خواهند پذیرفت یا نه، همان چیزی که اکنون در جریان است. سپس در قانون یکشنبه (آزمون تعیین‌کننده)، آشکار خواهد شد که چه کسی باکرهٔ داناست و چه کسی نیست. هنگامی که این تاریخ را صرفاً به‌مثابهٔ ساختار یک فرشتهٔ یگانه در نظر می‌گیریم و سپس ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا شورش ۱۸۶۳ را بر تاریخ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا قانون یکشنبه منطبق می‌سازیم، درمی‌یابیم که در سال ۱۸۴۹، خواهر وایت مشخص ساخت که خداوند بار دیگر دست خود را دراز کرده بود تا باقیماندهٔ قوم خود را گرد آورد.

From October 22, 1844 to 1849, God’s people had been scattered. In 1850 they produced the second of the two tables of Habakkuk. In January of 1851 they were advertising the new chart in the Review. God’s people were scattered, and the third angel arrived with light. Then God began to gather them again, and He then provided a visual representation of the message they were to proclaim, as He had done in 1842. The light that arrived on October 22, 1844 was an increase of knowledge and it continued, under His direction to develop, and in 1856 the capstone of that light was introduced. That light was upon the “seven times,” which was the first light recognized by William Miller, and which was represented as one of the prophecies that was fulfilled on October 22, 1844.

از 22 اکتبر 1844 تا 1849، قوم خدا پراکنده شده بودند. در 1850 آنان دومینِ آن دو لوحِ حبقوق را تهیه کردند. در ژانویهٔ 1851، نمودار جدید را در ریویو تبلیغ می‌کردند. قوم خدا پراکنده بودند و فرشتهٔ سوم با نوری آمد. سپس خدا دوباره آغاز به گردآوریِ ایشان کرد، و آنگاه، همان‌گونه که در 1842 کرده بود، نمایشِ بصریِ پیامی را که باید اعلام می‌کردند فراهم نمود. نوری که در 22 اکتبر 1844 رسید، افزایشی در معرفت بود و تحت هدایت او به رشد ادامه داد، و در 1856 نقطهٔ اوجِ آن نور معرّفی شد. آن نور دربارهٔ «هفت زمان» بود؛ همان نخستین نوری که ویلیام میلر شناخت، و که به‌عنوان یکی از نبوت‌هایی که در 22 اکتبر 1844 تحقق یافت، معرفی شده بود.

The light of the “seven times,” in 1856, was both the ending of the increase of knowledge given to Miller, the messenger of the first angel, but it was also the ending light of the third angel that was given on October 22, 1844. The rejection of the light in 1856, was both a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798, but also the increase of knowledge that was unsealed on October 22, 1844, and it was rejected by those who then and there transitioned from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea. The rebellion of 1863, was the third, and litmus test, which was demonstrated by a counterfeit chart that removed the light of the “seven times.”

نورِ «هفت زمان» در سال ۱۸۵۶، هم پایانِ افزایش معرفتی بود که به میلر، پیام‌آور فرشتهٔ نخست، داده شده بود، و هم نورِ خاتمه‌بخشِ فرشتهٔ سوم که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ عطا شده بود. ردّ آن نور در ۱۸۵۶، هم ردّ افزایش معرفتی بود که در ۱۷۹۸ مهرش گشوده شد، و نیز ردّ افزایش معرفتی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مهرش گشوده شد؛ و آن را کسانی رد کردند که در همان‌هنگام و همان‌جا از تجربهٔ فیلادلفیا به تجربهٔ لائودکیه گذار کردند. عصیانِ ۱۸۶۳، سومین مرحله و سنگِ محک بود؛ و این امر با یک نمودارِ جعلی نشان داده شد که نورِ «هفت زمان» را حذف کرده بود.

The first disappointment of April 19, 1844, was brought upon the Philadelphian movement of the first angel by God holding His hand over a mistake in some of the figures on the 1843 pioneer chart. The first disappointment of July 18, 2020, was brought upon the Laodicean movement of the third angel by men disregarding that on October 22, 1844, Christ had lifted up His hand to heaven and swore that time should be no longer. On July 18, 2020, a message was unsealed that was to test this generation of virgins. As in 1850, the Lord in 2023, stretched out His hand a second time to gather together Ezekiel’s dead bones that had been dead in the street since July 18, 2020. By 1851, there was a new visual representation of the message that was a fulfillment of the prophecy of Habakkuk chapter two, thus identifying that after 2023, the Lord will have a new living ensign to lift up that is typified by Habakkuk’s two tables.

نخستین نومیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ برای جنبش فیلادلفیِ فرشتهٔ اول رخ داد که ناشی از این بود که خدا دست خود را بر اشتباهی در برخی از ارقامِ نمودارِ پیشگامانِ ۱۸۴۳ گذاشته بود. نخستین نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بر جنبش لاودیکیاییِ فرشتهٔ سوم وارد آمد، به‌سبب نادیده گرفتنِ این واقعیت از سوی انسان‌ها که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مسیح دست خود را به سوی آسمان برافراشت و سوگند خورد که زمان دیگر نخواهد بود. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیامی مُهرگشایی شد که قرار بود این نسل از دوشیزگان را بیازماید. چنان‌که در ۱۸۵۰، خداوند در ۲۰۲۳ بار دیگر دست خود را دراز کرد تا استخوان‌های مردهٔ حزقیال را که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در خیابان مرده بودند گرد هم آورد. تا سال ۱۸۵۱، بازنماییِ بصریِ تازه‌ای از پیام وجود داشت که تحققِ نبوتِ بابِ دومِ حبقوق بود و بدین‌سان نشان می‌داد که پس از ۲۰۲۳، خداوند عَلَمِ زندهٔ تازه‌ای برای برافراشتن خواهد داشت که نمونهٔ آن دو لوحِ حبقوق است.

Habakkuk’s two tables were typified by the two tables of the Ten Commandments and also by the two wave loaves in the feast of Pentecost. The one hundred and forty-four thousand are identified as a first-fruit offering, and they are those in Malachi that represent the offering as “in days of old, as in former years.” They are lifted up as a wave offering that all the world will see.

دو لوحِ حبقوق، به‌وسیلهٔ دو لوحِ ده فرمان و نیز دو قرصِ نانِ هدیهٔ تکان‌دادنی در عیدِ پنطیکاست، نمونه‌وار نشان داده شده بودند. یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌عنوان هدیهٔ نوبرانه شناخته می‌شوند و همان کسانی‌اند که در کتابِ ملاکی، آن هدیه را «در ایامِ قدیم، همچون سالیانِ پیشین» می‌نمایانند. آنان چون هدیهٔ تکان‌دادنی برافراشته می‌شوند تا تمام جهان آن را ببیند.

The awakening of the one hundred and forty-four thousand begins with the gathering together, and that gathering is accomplished by the Word of God, for Ezekiel’s dead bones are gathered by hearing the Word of God, while they are still dead. Ezekiel represents the human instrument that proclaims the message that gathers the bones, when the Lord stretches forth His hand a second time to gather His remnant. Isaiah, Jeremiah, Daniel, John and Ezekiel all identify the human element that conveys the divine message to the dead dry bones.

بیداریِ صد و چهل و چهار هزار با گردهم‌آیی آغاز می‌شود، و آن گردهم‌آیی به‌وسیلهٔ کلام خدا تحقق می‌یابد، زیرا استخوان‌های مردهٔ حزقیال با شنیدن کلام خدا گرد می‌آیند، در حالی که هنوز مرده‌اند. حزقیال نمایندهٔ ابزار انسانی است که پیامی را اعلام می‌کند که استخوان‌ها را گرد می‌آورد، هنگامی که خداوند برای بار دوم دست خود را دراز می‌کند تا باقی‌ماندگان خود را گرد آورد. اشعیا، ارمیا، دانیال، یوحنا و حزقیال همگی عنصر انسانی را که پیام الهی را به استخوان‌های خشک و مرده منتقل می‌کند، شناسایی می‌کنند.

Once the bones are gathered the Lord reveals the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes, and that knowledge is represented by “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” In Ezekiel’s second prophecy, the light that is unsealed is the third woe, which is the message of the east wind that breathes life into the bones and causatively causes them to stand as a mighty army. The light that is revealed to Daniel is the light represented by the king of the north in chapter eleven. Together Ezekiel and Daniel represent “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” which is the tidings of the (east) wind and king of the (north).

هنگامی که استخوان‌ها گرد آورده می‌شوند، خداوند افزایشِ معرفتی را که اندکی پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایش مهرگشایی می‌شود، آشکار می‌سازد، و آن معرفت به وسیلهٔ «آن بخش از نبوت دانیال که به ایام آخر مربوط است» بازنمایی می‌شود. در نبوت دومِ حزقیال، نوری که مهرگشایی می‌شود، وایِ سوم است، که همان پیامِ بادِ شرقی است که در استخوان‌ها حیات می‌دمد و به‌گونه‌ای علّی سبب می‌شود که ایشان همچون لشکری عظیم بر پا بایستند. نوری که بر دانیال آشکار می‌شود، همان نوری است که در فصل یازدهم به‌وسیلهٔ پادشاه شمال بازنمایی شده است. حزقیال و دانیال با هم «آن بخش از نبوت دانیال که به ایام آخر مربوط است» را بازنمایی می‌کنند، که همان اخبارِ بادِ (شرقی) و پادشاهِ (شمال) است.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ پس با خشم عظیم بیرون خواهد رفت تا نابود کند و بسیاری را به‌کلی از میان بردارد. دانیال ۱۱:۴۴.

In 1856, the Lord purposed to finish His work of sealing his people, but they rebelled. The message He intended to employ to bring them out of their Laodicean condition was the “seven times” of Leviticus twenty-six. When the Lord began to gather His people in July, 2023, He presented them once again with the message of the “seven times,” and among other things, identified that on the antitypical Day of Atonement the Jubilee trumpet was to sound, which is also when the seventh trumpet was also to sound. The Jubilee trumpet is a symbol of the “seven times,” and the seventh trumpet is the third woe. When Michael descended in Daniel chapter ten. Daniel represented those who obtain the experience of those who pray the prayer of Leviticus twenty-six, and those who seek to understand the prophetic secret of Daniel chapter two.

در سال ۱۸۵۶، خداوند قصد داشت کارِ مُهر نهادن بر قوم خود را به پایان رساند، اما ایشان سرکشی کردند. پیامی که او در نظر داشت برای بیرون آوردن آنان از وضعیت لائودیکیه‌ای‌شان به کار گیرد، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود. هنگامی که خداوند در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به جمع‌آوری قوم خود نمود، بار دیگر پیامِ «هفت زمان» را به ایشان عرضه کرد، و از جمله آشکار ساخت که در روزِ کفارهٔ ضدنمونه‌ای، کرنا‌ی یوبیل باید به صدا درآید، که همان زمانی نیز هست که شیپور هفتم نیز باید نواخته شود. کرنا‌ی یوبیل نمادی از «هفت زمان» است، و شیپور هفتم همان وایِ سوم است. هنگامی که میکائیل در باب دهمِ دانیال فرود آمد، دانیال نمایندهٔ کسانی بود که تجربهٔ آنان را که دعای لاویان بیست‌وشش را می‌خوانند به دست می‌آورند، و نیز کسانی را که در پیِ فهمِ رازِ نبویِ باب دومِ دانیال هستند.

Daniel represents those who have been gathered by the voice of God, and then stand upon their feet strengthened to proclaim the message of the east and the north. They proclaim that message until the soon coming Sunday law. The process of raising up that army is a very detailed subject of prophecy, and the point when Divinity begins to be combined with humanity in fulfillment with the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the history that is represented in verse eleven of Daniel eleven. The history represented from verse one of Daniel eleven until verse sixteen fills up the hidden history of verse forty, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

دانیال نمایانگر کسانی است که به‌وسیلهٔ صدای خدا گرد آورده شده‌اند، و سپس بر پای‌های خود ایستاده، تقویت می‌شوند تا پیام مشرق و شمال را اعلام کنند. آنان آن پیام را تا زمان قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، اعلام می‌نمایند. فرایند برانگیختن آن لشکر، موضوعی بسیار مفصل در نبوت است، و نقطه‌ای که در آن الوهیت در تحققِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار با انسانیت متحد شدن را آغاز کرد، در تاریخی آغاز شد که در آیهٔ یازدهِ دانیال یازده بازنمایی شده است. تاریخی که از آیهٔ یکِ دانیال یازده تا آیهٔ شانزده بازنمایی شده است، تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را تکمیل می‌کند، یعنی «آن بخش از نبوت دانیال که به ایام آخر مربوط می‌شود.»

As we begin to consider verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, that was first fulfilled at the Battle of Panium in 200 BC, it is essential to understand the significance of these verses. Panium is the third of three proxy wars. The first battle concluded with victory for the papacy and its proxy army the United States in 1989. The next battle, represented by verses eleven and twelve, which was fulfilled by the Battle of Raphia, the king of the south (Russia), will defeat the king of the north and its proxy army in the Ukraine. The third battle will be as the first with the papacy (the king of the north) prevailing over Communism (the United Nations), with its proxy army (the United States). But the third proxy war which is the Battle of Panium, will also initiate World War III.

هنگامی که بررسی آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده را آغاز می‌کنیم، آیاتی که نخستین‌بار در نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد به انجام رسید، ضروری است که اهمیت این آیات را درک کنیم. پانیوم سومینِ سه جنگ نیابتی است. نخستین نبرد در سال ۱۹۸۹ با پیروزی پاپیّت و ارتش نیابتیِ آن، یعنی ایالات متحده، به پایان رسید. نبرد بعدی که به‌وسیلهٔ آیات یازده و دوازده بازنمایی شده و در نبرد رافیا تحقق یافت، در آن پادشاه جنوب (روسیه)، پادشاه شمال و ارتش نیابتیِ آن را در اوکراین شکست خواهد داد. نبرد سوم همچون نبرد نخست خواهد بود؛ با این تفاوت که پاپیّت (پادشاه شمال) به‌وسیلهٔ ارتش نیابتیِ خود (ایالات متحده) بر کمونیسم (سازمان ملل متحد) غلبه خواهد یافت. اما سومین جنگ نیابتی، که همان نبرد پانیوم است، همچنین جنگ جهانی سوم را آغاز خواهد کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> چنان‌که پیچیدگی‌های چرخ‌گونه زیر هدایتِ دستی که در زیر بال‌های کروبیان بود قرار داشت، همان‌گونه نیز جریان پیچیدهٔ حوادث انسانی تحت تدبیر الهی است. در میان کشمکش و غوغای ملت‌ها، او که بر فراز کروبیان نشسته است همچنان امور زمین را هدایت می‌کند.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> تاریخِ ملت‌هایی که یکی پس از دیگری روزگار و جایگاهِ مقررِ خود را سپری کرده‌اند و، بی‌آنکه خود معنای آن حقیقت را بدانند، ناخودآگاه بر حقیقتی گواهی داده‌اند، با ما سخن می‌گوید. برای هر ملت و برای هر فردِ امروز، خدا در طرحِ عظیمِ خود جایگاهی مقرر کرده است. امروز آدمیان و ملت‌ها با شاقولِ در دستِ آن که هرگز خطا نمی‌کند سنجیده می‌شوند. همگان با انتخابِ خود سرنوشتِ خویش را تعیین می‌کنند، و خدا همه چیز را برای تحققِ مقاصدِ خویش تدبیر می‌کند.

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> تاریخی که آن «من هستم» عظیم در کلام خود ترسیم کرده است، که حلقه‌ای پس از حلقه‌ای را در زنجیرهٔ نبوت به هم می‌پیوندد، از ازل تا ابد، به ما می‌گوید که امروز در سیر اعصار کجاییم و در زمان آینده چه می‌توان انتظار داشت. هر آنچه نبوت تا زمان حاضر از وقوعش خبر داده بود بر صفحات تاریخ نقش بسته است، و می‌توانیم مطمئن باشیم که هر آنچه هنوز در پیش است به ترتیبِ خود تحقق خواهد یافت.

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message:

> سرنگونی نهایی همهٔ فرمانروایی‌های زمینی به صراحت در کلام حقیقت پیشگویی شده است. در پیشگویی‌ای که هنگام صدور حکم خدا بر آخرین پادشاه اسرائیل بیان شد، چنین پیامی آمده است:

> “‘Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: … exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:26, 27.

> «خداوند خدا چنین می‌گوید: افسر را بردار و تاج را از سر بردار: ... پایین‌مرتبه را سرافراز کن و بلندمرتبه را فرو افکن. من آن را واژگون، واژگون، واژگون خواهم کرد؛ و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که بیاید آن که حق از آنِ اوست؛ و آن را به او خواهم داد.» حزقیال ۲۱:۲۶، ۲۷.

> “The crown removed from Israel passed successively to the kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. God says, ‘It shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’

> تاجی که از اسرائیل برداشته شد، پیاپی به پادشاهی‌های بابل، ماد و پارس، یونان و روم منتقل شد. خدا می‌گوید: «دیگر نخواهد بود، تا زمانی که آن‌که حق آن از آنِ اوست بیاید؛ و من آن را به او خواهم داد.»

> “That time is at hand. Today the signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. Before our eyes is fulfilling the Saviour’s prophecy of the events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars…. Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7.

> آن زمان نزدیک است. امروز نشانه‌های زمانه اعلام می‌کنند که ما بر آستانهٔ رویدادهای بزرگ و خطیر ایستاده‌ایم. همه چیز در جهان ما در تلاطم است. پیش چشمان ما، پیشگویی نجات‌دهنده دربارهٔ رویدادهایی که پیش از آمدنش رخ خواهند داد، در حال تحقق است: «از جنگ‌ها و خبرهای جنگ خواهید شنید... قوم بر ضد قوم و مملکت بر ضد مملکت برخواهد خاست؛ و در جاهای مختلف قحطی‌ها و بیماری‌های واگیر و زلزله‌ها خواهد بود.» متی ۲۴:۶، ۷.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> زمان حاضر، به‌گونه‌ای شگرف، مایهٔ توجه و دلمشغولیِ همهٔ زندگان است. حاکمان و دولتمردان، کسانی که در مناصب اعتماد و اقتدار نشسته‌اند، و مردان و زنان اندیشمند از همهٔ طبقات، نگاه خود را به رویدادهایی که پیرامون ما در حال وقوع‌اند دوخته‌اند. آنان روابط متشنج و ناآرامی را که میان ملت‌ها برقرار است زیر نظر دارند. می‌بینند که شدتی فراگیر در حال چیرگی بر همهٔ عناصر زمینی است و درمی‌یابند که رویدادی بزرگ و سرنوشت‌ساز در شُرف وقوع است—جهان بر آستانهٔ بحرانی سهمگین قرار دارد.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> فرشتگان اکنون بادهای نزاع را مهار کرده‌اند تا مبادا بوزند تا زمانی که به جهان نسبت به هلاکتِ قریب‌الوقوعش هشدار داده شود؛ اما توفانی در حال گردآمدن است، آماده تا بر زمین بشورد؛ و هنگامی که خدا به فرشتگان خود فرمان دهد بادها را رها کنند، چنان صحنه‌ای از کشمکش پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توان وصف آن را ندارد.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.

> کتاب مقدس، و فقط کتاب مقدس، دیدگاهی درست از این امور ارائه می‌دهد. در اینجا صحنه‌های بزرگ پایانیِ تاریخِ جهانِ ما آشکار می‌شوند؛ رویدادهایی که از هم‌اکنون سایه‌های خود را پیشاپیش افکنده‌اند و صدای نزدیک‌شدنشان زمین را به لرزه می‌اندازد و دل‌های آدمیان را از ترس از کار می‌اندازد.

> “‘“Behold, the Lord maketh the earth empty, and maketh it waste, and turneth it upside down, and scattereth abroad the inhabitants thereof…. They have transgressed the laws, changed the ordinance, broken the everlasting covenant. Therefore hath the curse devoured the earth, and they that dwell therein are desolate…. The mirth of tabrets ceaseth, the noise of them that rejoice endeth, the joy of the harp ceaseth.’ Isaiah 24:1–18.

> اینک، خداوند زمین را تهی می‌سازد و آن را ویران می‌کند و زیر و زبرش می‌کند و ساکنانش را به هر سو پراکنده می‌سازد.... آنان از قوانین تجاوز کرده‌اند، آیین را دگرگون ساخته‌اند، عهد جاودانی را شکسته‌اند. از این رو لعنت زمین را فروبلعیده است، و آنان که در آن ساکن‌اند به ویرانی دچار شده‌اند.... شادیِ دف‌ها بازمی‌ایستد، هیاهوی شادمانان پایان می‌یابد، شادیِ چنگ بازمی‌ایستد. اشعیا 24:1-18.

> “‘“Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come…. The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.’ ‘The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ Joel 1:15–18, 12.

> 'وای بر آن روز! زیرا روزِ خداوند نزدیک است و چون هلاکتی از جانب قادر مطلق خواهد آمد.... بذر زیر کلوخ‌هایشان پوسیده است، انبارهای غله ویران شده، انبارها فرو ریخته‌اند؛ زیرا غلّه خشکیده است. جانوران چگونه ناله می‌کنند! گله‌های گاوان سرگردان‌اند، چون چراگاهی ندارند؛ آری، گله‌های گوسفندان نیز درمانده شده‌اند.' 'تاک خشکیده است و درخت انجیر پژمرده؛ درخت انار و نیز درخت خرما و درخت سیب، بلکه همه درختانِ مزرعه خشکیده‌اند؛ زیرا شادی از پسرانِ آدم خشکیده است.' یوئیل 1:15-18، 12.

> “‘I am pained at my very heart; … I cannot hold my peace, because thou hast heard, O my soul, the sound of the trumpet, the alarm of war. Destruction upon destruction is cried; for the whole land is spoiled.’

> 'دلِ من در درونم به درد آمده است؛ ... نمی‌توانم خاموش بمانم، زیرا ای جانِ من، صدای کرنا و بانگِ جنگ را شنیده‌ای. ویرانی بر ویرانی فریاد می‌شود؛ زیرا تمام سرزمین ویران شده است.'

> “‘I beheld the earth, and, lo, it was without form, and void; and the heavens, and they had no light. I beheld the mountains, and, lo, they trembled, and all the hills moved lightly. I beheld, and, lo, there was no man, and all the birds of the heavens were fled. I beheld, and, lo, the fruitful place was a wilderness, and all the cities thereof were broken down.’ Jeremiah 4:19, 20, 23–26.

> «نگریستم به زمین، و اینک بی‌شکل و تهی بود؛ و آسمان‌ها را، که نوری در آنها نبود. کوه‌ها را نگریستم، و اینک می‌لرزیدند، و همهٔ تپه‌ها به نرمی می‌جنبیدند. نگریستم، و اینک انسانی نبود، و همهٔ پرندگان آسمان گریخته بودند. نگریستم، و اینک سرزمین حاصل‌خیز بیابان شده بود، و همهٔ شهرهای آن ویران شده بودند.» ارمیا ۴:۱۹، ۲۰، ۲۳‏–‏۲۶.

> “‘Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.’ Jeremiah 30:7.” Education, 178–181.

> 'افسوس! زیرا آن روز عظیم است، چنان‌که مانندی ندارد؛ همانا زمانِ تنگیِ یعقوب است؛ اما او از آن نجات خواهد یافت.' ارمیا ۳۰:۷. تعلیم و تربیت، ۱۷۸-۱۸۱.

Back to Articles