Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Three

کتاب دانیال - شماره شصت‌و‌سه

Beyond Miller’s Charts: Islam, the Investigative Judgment, and the Final Testing

فراتر از نمودارهای میلر: اسلام، داوری تفتیشی و آزمایش نهایی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2024

Formats

PDF
Word

We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.

به ما خبر داده‌اند که: «خداوند ذهن ویلیام میلر را به سوی نبوّت‌ها هدایت کرد و دربارهٔ کتاب مکاشفه نور عظیمی به او عطا کرد.» میلر به سبب زمینهٔ تاریخی‌ای که در آن برخاسته بود، از فهم آن «نور عظیم» که در فصل‌های دوازده، سیزده، شانزده، هفده و هجدهِ مکاشفه آمده است بازماند، زیرا آن فصل‌ها کارکرد پادشاهی‌های نبوی را مشخص می‌کردند که او از منظر تاریخی خود قادر به دیدنشان نبود.

The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.

نوری که دربارهٔ کتاب مکاشفه به میلر داده شد، مربوط به کلیساها، مهرها و شیپورها بود، و این سه شیپورِ آخر که به‌عنوان "سه وای" شناخته می‌شوند، همان‌هایی هستند که بر دو لوحِ حبقوق نشان داده شده‌اند. "نور عظیم"ی که در کتاب مکاشفه به میلر داده شد، به نقش اسلام در نبوت‌های کتاب‌مقدس مربوط می‌شود. با این همه، حتی همان "نور عظیم" نیز به‌سبب بستر تاریخیِ او محدود بود.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> هفت کلیسای آسیا تاریخِ کلیسای مسیح در هفت صورتِ اوست، در همهٔ پیچ‌وخم‌ها و چرخش‌هایش، در همهٔ نیک‌روزی‌ها و تنگ‌روزی‌هایش، از روزگارِ رسولان تا پایانِ جهان. هفت مُهر، تاریخی از اقداماتِ قدرت‌ها و پادشاهانِ زمین در قبالِ کلیسا، و حمایتِ خدا از قومِ خود در همان زمان است. هفت شیپور، تاریخِ هفت داوریِ ویژه و سنگینی است که بر زمین، یا پادشاهیِ روم، فرستاده شدند. و هفت پیاله، همان هفت بلای آخرند که بر رُمِ پاپی فرستاده شدند. در میانِ این‌ها رویدادهای بسیارِ دیگری نیز آمیخته‌اند که مانندِ جویبارهای فرعی درهم بافته شده‌اند و رودِ بزرگِ نبوت را پُر می‌کنند، تا آن‌که همهٔ این‌ها ما را در اقیانوسِ ابدیت به سرانجام می‌رسانند.

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> این، از نظر من، طرحِ نبوتِ یوحنا در کتاب مکاشفه است. و کسی که می‌خواهد این کتاب را بفهمد، باید از بخش‌های دیگرِ کلامِ خدا شناختی عمیق داشته باشد. نمادها و استعاره‌هایی که در این نبوت به‌کار رفته‌اند، همگی در خودِ آن توضیح داده نشده‌اند، بلکه باید در نزدِ پیامبرانِ دیگر یافت شوند و در بخش‌های دیگرِ کتابِ مقدس توضیح داده شوند. بنابراین آشکار است که خداوند چنین مقرر کرده است که برای به‌دست آوردن شناختی روشن از هر بخشی، مطالعهٔ کل لازم است. ویلیام میلر، سخنرانی‌های میلر، جلد ۲، سخنرانی ۱۲، ۱۷۸.

Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.

توجه داشته باشید که میلر هفت بلای آخر را به‌عنوان هفت داوری بر رومِ پاپی درک می‌کرد. او نمی‌توانست درک کند که به رومِ پاپی زخمِ مرگ‌باری وارد شده بود که بنا بود شفا یابد. او شیپورهای هفتگانه را «تاریخی از هفت داوریِ خاص و سنگین که بر زمین، یا قلمرو روم، فرستاده شده‌اند» می‌شناخت، اما نتوانست تمایز میان حکومت‌های رومِ وثنی و رومِ پاپی را تشخیص دهد. بنابراین، توانایی او برای دیدن تمایز میان چهار شیپور نخست و سه شیپور آخر محدود بود.

Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.

میلر نتوانست تشخیص دهد که داوری‌هایی که بر ضد روم نازل شد، پاسخ خدا به تحمیل رعایت یکشنبه بود، زیرا پیروان میلر در تاریخ خود همچنان در روز یکشنبه عبادت می‌کردند. میلر در این تشخیص که کرناها داوری‌هایی بر ضد روم بودند، درست می‌گفت، اما دلیل مشخصِ نازل شدن آن داوری‌ها و نیز تمایز میان چهار کرنای نخست و سه کرنای آخر، محدود بود یا اساساً وجود نداشت. با آن دیدگاه محدود، «گوهرِ» سه وایِ اسلام همچنان در نمودارهایی که به دست خدا هدایت شده بودند گنجانده شده بود و آن‌ها نباید تغییر داده می‌شدند.

Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.

تشخیصِ روشن‌بینانه این امکان را به یک دانش‌پژوهِ نبوت که «حکیم» است می‌دهد تا دریابد که خدا نه تنها به مردان مقدسی که کتاب مقدس را نوشتند الهام بخشید، بلکه کارِ مردانی را نیز که ترجمهٔ کینگ جیمز از کتاب مقدس را انجام دادند، هدایت کرد؛ و او صراحتاً می‌گوید که همان نوع نظارتِ الهی را در تهیهٔ آن دو نمودارِ مقدس به کار گرفته است.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.

«گوهر» میلر دربارهٔ شیپورهای پنجم، ششم و هفتم (اسلام)، در ایام آخر ده برابر درخشان‌تر می‌درخشد، زیرا موضوع فریادِ نیمه‌شبِ نهایی را مشخص می‌کند. موضوع فریاد نیمه‌شب در تاریخ جنبش میلریتی، تاریخِ خاتمهٔ دوره‌های زمانیِ نبوی بود، و از این جهت پیام «فریاد نیمه‌شب» در ایام آخر (که پیام اسلامِ وایِ سوم است)، به‌وسیلهٔ تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمادپردازی شده است. آن تاریخ در تاریخ جنبش میلریتی نمادِ قانونِ روزِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، و هم ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و هم قانون روز یکشنبه به‌وسیلهٔ صلیب نمادپردازی شده بودند؛ صلیبی که پایانِ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح بود.

Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.

«گوهر» میلر دربارهٔ شیپورهای پنجم، ششم و هفتم (اسلام)، در واپسین روزها ده برابر درخشان‌تر می‌درخشد، زیرا اسلام را مطابق با موضوع جنبش اصلاحیِ واپسین روزها مشخص می‌کند، که همان اسلامِ «وای سوم» است. از این‌رو، چون موضوع جنبش اصلاحیِ نهاییِ یکصد و چهل و چهار هزار است، در قالبِ موضوع هر یک از جنبش‌های اصلاحیِ پیشین نمونه‌وار به تصویر کشیده شده است؛ خواه موضوع «رستاخیز» در جنبش اصلاحیِ مسیح باشد، خواه موضوع «زمانِ نبوی» در تاریخِ پیروانِ میلر، خواه موضوع «تابوتِ خدا» در جنبش اصلاحیِ داوود، یا موضوع «عهد» در جنبش اصلاحیِ موسی.

Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!

چه واقعهٔ صلیب، چه تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، و چه مضامین گوناگون جنبش‌های اصلاحی؛ هر تاریخ و هر مضمون برای نسلِ آن زمان پرسشی آزمونیِ مرگ‌وزندگی بود. «گوهرِ» میلر دربارهٔ «سه وایِ مربوط به اسلام» نیز پرسشِ آزمونیِ مرگ‌وزندگی است، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره از حیثِ «روغن» نشان داده شده است. جواهرِ میلر در آغازِ رؤیایش چون خورشید می‌درخشیدند، اما در پایانِ رؤیایش «ده برابر درخشان‌تر» می‌درخشیدند. جواهرِ میلر در تاریخِ میلری‌ها چون نفتِ سفید (روغنِ چراغ) بود، اما امروز آن جواهر سوختِ موشکی‌اند!

The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.

میلری‌ها نبوت زمانیِ مربوط به اسلام در وای دوم را فهمیدند و به‌درستی به‌کار بستند؛ نبوتی که در 11 اوت 1840 تحقق یافت. اما درک آنان از وای سوم، که همان شیپور هفتم است، نتوانست آمدن وای سوم را به‌عنوان داوری بر سلطنت ششمِ نبوت‌های کتاب‌مقدسی ببیند، زیرا آنان حتی سلطنت پنجمی را نمی‌دیدند، چه رسد به سلطنت ششمِ نبوت کتاب مقدس. بااین‌همه، «نور عظیمی» که درباره مکاشفه به میلر داده شد، قرار است در «فریاد نیمه‌شب» روزهای آخر ده برابر درخشان‌تر بتابد.

The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.

حقایقی که بر دو لوح حبقوق به نمایش درآمده‌اند، در اصل حقایقی هستند که در تاریخ گذشته تحقق یافته‌اند. این نمودارها بر اساس پیشگویی‌های زمانی‌ای بنا شده‌اند که میلر به گردآوری‌شان رهنمون شد، و همه آن پیشگویی‌های زمانی تا سال ۱۸۴۴ خاتمه یافته بود. آن پیشگویی‌های زمانی در روزهای آخر درخشان‌تر خواهند شد، زیرا دیده خواهد شد که امروز نیز به همان اندازه دقیق‌اند که در تاریخ جنبش میلری بودند، اما هیچ پیش‌بینی زمانیِ مستقیمی برای روزهای آخر ندارند. با این حال، آن‌ها الگوهای نبویِ تکرارشونده‌ای از تاریخ‌هایی را که در گذشته نمایانده بودند فراهم می‌کنند، و با چندی از گوهرهای میلر، پیش‌بینی‌های آینده به‌طور مستقیم نشان داده می‌شود.

The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.

کار مسیح در قدس آسمانی که در سال ۱۸۴۴ آغاز شد، تا زمانی که آن کار به پایان برسد ادامه دارد. نبوتِ دو هزار و سیصد روز و کارِ تطهیری که بدان اشاره می‌کند هنوز «در حال تحقق» است؛ همان‌گونه که خواهر وایت دربارهٔ رودهای اولای و حدّیقل می‌گوید، پس آن نبوت در پایانِ جهان تحقق می‌یابد.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد. رؤیاهایی که او در کناره‌های رودهای اولای و حدّقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی رخ خواهند داد.» Testimonies to Ministers, 112.

Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.

بخش‌هایی از رؤیاهای دانیال در فصل‌های هفتم و هشتم، که بر دو لوح آمده‌اند، هنوز مربوط به آینده‌اند، زیرا هر دو خدمتِ مسیح در قدس را مشخص می‌کنند. با این حال، تاریخچهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس در آن دو فصل با دریافتِ زخمِ مرگبار از سوی رومِ پاپی پایان می‌یابد. آن «سنگ» که «بی‌دست از کوه بریده شد» و پادشاهیِ هشتمِ دانیال فصلِ دو هنوز در آینده‌اند. اما بیشترِ آنچه در نمودارها در ارتباط با فصل‌های دوم، هفتم و هشتمِ دانیال نشان داده شده، تحقق یافته است.

The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

کار مسیح در مقدس‌گاه و وایِ سومِ اسلام، در اصل دو موضوعی‌اند که تاریخ نبوی را فراتر از دوران پیروان میلر نمایندگی می‌کنند. همراه با آن دو موضوع، تاریخ ایامِ آخر نیز هست که هنگامی که آن دو نمودار بر روی یک خط کنار هم قرار داده می‌شوند، نمونه‌اش آشکار می‌گردد. وقتی چنین شود، نخستین سرخوردگیِ سال ۱۸۴۳، همان‌گونه که بر نمودار نخست نمایش یافته، تصحیح خود را بر نمودار دوم می‌یابد. این دو با هم «تاریخ پنهانِ» هفت تندر را پدید آورده و مشخص می‌کنند؛ تاریخی که اکنون در پیوند با مهرگشاییِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، در حال گشوده‌شدن است.

That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.

آن "تاریخ پنهان" بر "حقیقت" ساختار یافته است، که همان سه حرف عبری است که وقتی با هم ترکیب می‌شوند، واژه "حقیقت" را می‌سازند. این واژه از حرف نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده است و نمایانگر عیسی است، نه تنها به‌عنوان حقیقت، بلکه به‌عنوان آلفا و امگا. آن "تاریخ پنهان" با سرخوردگی آغاز و با سرخوردگی پایان می‌یابد و در میانه‌اش شورش قرار دارد، زیرا "سیزده" عددی است که نمایانگر شورش است.

The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.

سال ۱۸۴۳ که بر نخستین نمودار به تصویر کشیده شده، نمایانگر نخستین ناامیدی و فرارسیدن زمان تأخیر است. زمان تأخیر به رسیدن پیام ندای نیمه‌شب منتهی می‌شود؛ جایی که سرکشی دوشیزگان نادان آشکار می‌گردد. سپس پیام ندای نیمه‌شب تا آخرین ناامیدی اعلام می‌شود. آن «تاریخ پنهان» ندای نیمه‌شب در ایام آخر (حرف به حرف) تکرار می‌شود.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.

وقتی به‌درستی فهمیده شود، بیانِ پیشین مشخص می‌کند که تنها گروهی از مردم در روزهای آخر که امکان آن را دارند که یا باکره‌ای نادان باشند یا باکره‌ای دانا، کسانی هستند که در درونِ گروهی قرار دارند که دچار ناکامی شده است. همین ناکامی است که زمانِ تأخیر را پدید می‌آورد، و تمثیلی که «حرف به حرف تحقق یافته و خواهد یافت» بر اثراتی استوار است که طیِ زمانِ تأخیری که با یک ناکامی آغاز می‌شود، در درونِ باکره‌ها پدید می‌آید. آن ناکامی که «دو شاهد» را در خیابانِ شهر از پا درآورد و آنان را در درهٔ مرگ به استخوان‌های خشک و مرده بدل کرد، در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رخ داد. ادونتیسم، در کل، در آن ناکامی دخیل نبود. اگر هم چیزی باشد، آنان شکستِ آن پیشگویی را جشن گرفتند، در حالی که «دو شاهد» کشته در خیابان افتاده بودند. حرف به حرف یعنی «حرف به حرف».

In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.

در تاریخ میلری، قوم عهد پیشین (پروتستانتیسم) شکستِ پیشگوییِ سال ۱۸۴۳ (نخستین ناامیدی) را جشن گرفتند، و در آن مقطع، پروتستان‌ها پا فراتر از حدودِ مهلتِ امتحانیِ خود گذاشتند. زمانِ امتحان در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شده بود، زمانی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ باب ده، همزمان با تحققِ پیشگوییِ زمانیِ «وای دوم» (اسلام)، فرود آمد. پروتستان‌ها در نخستین ناامیدی، زمانِ نبوتی را رد کردند، زیرا آن پیشگوییِ نادرست برایشان بهانه‌ای فراهم آورد تا دیگر در پیِ حقیقت نباشند. موضوعِ همهٔ نشانه‌های راهِ تاریخِ میلری «پیشگوییِ زمانی» بود.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه، هنگام تحققِ نبوتِ «وای سوم» (اسلام)، فرود آمد. موضوعِ همهٔ نشانه‌های راه در روزهای آخر، اسلام است. اولین ناامیدی نشانگر پایانِ پالایشِ قومِ عهدِ پیشین است، زیرا در آن زمان برای قومِ عهدِ پیشین بهانه‌ای فراهم شد تا دیگر در پیِ حقیقت نباشند. سپس زمانِ آزمایش برای «باکره‌های» روزهای آخر آغاز شد، زیرا آزمایشِ قومِ عهدِ پیشین که با فرود آمدنِ آن فرشته آغاز شده بود، در اولین ناامیدی پایان یافت. بدین‌سان، آزمایشِ کسانی که از آنان با عنوانِ «باکره‌ها» یاد شده است، آغاز شد، و آن فرایندِ آزمایش سرانجام آشکار خواهد کرد که آیا آن باکره‌ها نادان‌اند یا خردمند.

Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.

بین نخستین و آخرین سرخوردگی، پیام «فریاد نیمه‌شب» قرار دارد. موضوع پیام فریاد نیمه‌شب برای پیروان میلر «زمان» بود و موضوع پیام فریاد نیمه‌شب در روزهای آخر «اسلام» است. در رؤیای میلر، او با فریادی بیدار می‌شود و در همان زمان، گوهرهایش ده برابر درخشان‌تر از پیش می‌درخشند. گوهرهایی بر روی نمودارها که مستقیماً پیشگویی‌ای برای روزهای آخر را مشخص می‌کنند، «اسلام» و «داوری تفتیشی» هستند. بنابراین، آزمون‌های «پیام» فریاد نیمه‌شب و «تجربه‌ای» که در داوری تفتیشی نمایانده شده است، برای قومِ عهدِ پیشین نیست، بلکه برای کسانی است که ادعا می‌کنند از باکره‌های آخرالزمان هستند.

The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.

ترسیمی که از کنار هم گذاشتن هر دو نمودار به دست می‌آید و تاریخِ از نخستین تا آخرین ناکامی را مشخص می‌کند، نشان می‌دهد که در زمانی که «تاریخ پنهانِ» «هفت تندر» در جریان است، کار نهاییِ داوریِ تحقیقی به انجام می‌رسد. آن کار نهایی، مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر است، و این در خلال «روزگارِ پرمشقتِ» فصل نهمِ دانیال، هنگام خشمگین شدنِ ملت‌ها در فصل یازدهمِ مکاشفه، نگه‌داشته شدنِ «چهار باد» در فصل هفتمِ مکاشفه، «بازداشتنِ بادِ سخت در روزِ بادِ شرقی» در فصل بیست‌وهفتمِ اشعیا، و مهارِ «اسبِ خشمگینی که در پیِ رها شدن و آوردنِ مرگ و ویرانی بر جهان است» رخ می‌دهد. همهٔ این گواهی‌های نبوی، اسلامِ «وایِ سوم» را نمایندگی می‌کنند، چنان‌که بر نمودارهای مقدس نشان داده شده است.

The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.

سه عنصر اصلیِ دو نمودارِ مقدسِ حبقوق که به‌طور مشخص به رویدادهایی می‌پردازند که در هنگام انتشارِ این نمودارها هنوز در آینده بودند، عبارت‌اند از: مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، اسلام، و تحققِ مَثَلِ ده باکره. این نمودارها فرایندِ آزمودن و مُهر کردنِ هم «تجربه» و هم «پیام» را مشخص می‌کنند. تجربهٔ لازم برای یک باکرهٔ نادان «مسیح در شما، امیدِ جلال» است، که بیانگر کمالی است که در صد و چهل و چهار هزار نفر نمایان می‌شود.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.

> یعنی همان سرّی که از اعصار و نسل‌ها پنهان بوده، اما اکنون بر قدیسانِ او آشکار شده است؛ به ایشان خدا خواست بشناساند که غنایِ جلالِ این سرّ در میان امت‌ها چیست: که همانا مسیح در شماست، امیدِ جلال. او را موعظه می‌کنیم، به هر کس هشدار می‌دهیم و هر کس را با هر حکمتی تعلیم می‌دهیم تا هر کس را در مسیحِ عیسی کامل حاضر سازیم. کولسیان ۱:۲۶–۲۸.

The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.

صد و چهل و چهار هزار نفر به‌عنوان گروهی از مردم که از «اسارت» بیرون آمده‌اند، به تصویر کشیده شده‌اند. آن اسارتی که در کتاب مکاشفه به‌طور مستقیم نشان داده شده، اسارتِ مرده بودن در خیابان به مدت سه روز و نیم است، چنان‌که در فصل یازدهم مکاشفه نشان داده شده است. اسارتِ یک مرگ نمادین نمایانگر «هفت بار»ِ لاویان فصل بیست‌وشش است، و آن اسارت مستلزم اظهارِ توبه است، چنان‌که در دعای دانیال در فصل نهم نشان داده شده است.

When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.

وقتی استخوان‌های خشک و مرده به زندگی بازگردانده می‌شوند، بی‌درنگ به‌عنوان یک «بیرق» برافراشته می‌شوند. در مرگ، مسیح—امیدِ جلال—در درونشان نبود. بخشی از توبهٔ لازمِ آنان اعترافشان به این بود که برخلاف خدا راه رفته‌اند و خدا نیز برخلاف آنان راه رفته است. وقتی شرایطی را که به‌طور نبوی مشخص شده است برآورده کنند، آنگاه مسیح «ناگهان به هیکل خود می‌آید»، و آن «تجربه» حاصل می‌شود که برای اینکه بتوانند در زمرهٔ آن بیرقی باشند که سپس برافراشته می‌شود لازم است.

The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.

"تجربه"ای که وقتی دو نمودار کنار هم قرار داده می‌شوند به تصویر کشیده می‌شود، به وسیلهٔ کار نهایی مسیح در قدس آسمانی تحقق می‌یابد. آن "تجربه" با رؤیای "mareh"، که همان رؤیای "ظهور" است، نشان داده می‌شود. "پیام" مورد نیاز، رؤیای "chazon"، یعنی تاریخ نبوتی است. آن "پیام" به عنوان پیام داوری قریب‌الوقوع خدا بر جهانی سرکش شناخته می‌شود که به وسیلهٔ اسلامِ "وای سوم" به وقوع می‌پیوندد.

In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.

در سال ۱۸۵۶، خداوند در پی آن بود که بازسازی اورشلیمِ روحانی را در ادونتیسم به پایان برساند. با آمدن سه فرشته از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، هیکلِ میلریتی بر بنیان‌هایی بنا شده بود که در رؤیای میلر به‌صورت «جواهرات» نمایانده شده بود؛ یعنی همان حقایقِ نبویِ روی دو نمودارِ پیشگام (۱۸۴۳ و ۱۸۵۰) که بابِ دومِ حبقوق را تحقق بخشیدند. سپس قومِ خود را هدایت کرد تا دیوارِ شریعتِ سبتِ روزِ هفتمِ او را برپا کنند و آنان را به «راه‌های قدیم» اسرائیلِ باستان بازگردانْد تا کارِ «کوچه‌ای برای راه رفتن» را به پایان برسانند. اما، آن راهِ قدیم آموزه‌ای، یک نبوت، را نیز در بر داشت که برای آزمودن و جدا کردنِ آنان طراحی شده بود. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم در آزمونِ «هفت زمان» ناکام ماند و سرگردانی در بیابانِ لاودیکیه را آغاز کرد.

October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نماد قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی فرا می‌رسد، و در هنگام قانون یکشنبه، کاری که با چهل‌و‌نه سالِ به پایان رساندنِ خیابان و دیوار در زمان‌های پرآشوب نمایانده شده است، چنان‌که دانیال مشخص کرده، به انجام خواهد رسید.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.

> پس بدان و بفهم که از هنگام صدور فرمان برای بازسازی و بنای اورشلیم تا رسیدن به مسیحِ سرور، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد گذشت؛ خیابان و حصار دوباره بنا خواهند شد، در زمان‌های پرآشوب نیز. دانیال ۹:۲۵.

All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.

تمام پیامبران با یکدیگر هم‌عقیده‌اند و «زمان‌های پرآشوب» دانیال نیز در بخشی از «Early Writings» که در حال بررسی آن بوده‌ایم، مشخص شده است.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> تا وقتی که کسانی که مدعی حقیقت‌اند به شیطان خدمت می‌کنند، سایهٔ دوزخی او بر دیدشان نسبت به خدا و آسمان پرده می‌افکند. آنان مانند کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. نمی‌توانند حقایق ابدی را ببینند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و باب ۴ آیات ۱۲ تا ۱۴، نمایانده شده است: «و من باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون چیست که از میان دو لولهٔ طلایی روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او پاسخ داد و به من گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "آیا درست بر آستانۀ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا کرخت و سرد و مرده باشیم؟ آه، ای کاش در کلیساهای‌مان روح و نفَسِ خدا در قومش دمیده شود تا بر پاهای خود بایستند و زنده شوند. باید دریابیم که راه تنگ است و درِ آن تنگ. اما چون از آن درِ تنگ عبور می‌کنیم، وسعتش بی‌حد و حصر است." انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، ۲۱۷.

Back to Articles