Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Nine

کتاب دانیال - شماره پنجاه و نه

Unveiling the Final Prophetic Secret: The Climactic Unsealing by the Lion of the Tribe of Judah

پرده‌برداری از راز نهاییِ نبوت: بازگشاییِ سرنوشت‌ساز به‌دستِ شیرِ قبیلهٔ یهودا

Author

Jeff Pippenger

Published

January 23, 2024

Formats

PDF
Word

Just before the close of probation the final prophetic secret is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and it is the wise who understand the increase of knowledge that is produced by that unsealing. Two witnesses in Revelation cast a light on part of what is unsealed at that time.

اندکی پیش از پایان مهلت، آخرین راز نبوی به دست شیرِ قبیلهٔ یهودا گشوده می‌شود، و این خردمندان‌اند که افزایش دانشی را که از آن گشایش پدید می‌آید درمی‌یابند. دو شاهدِ کتاب مکاشفه بر بخشی از آنچه در آن زمان گشوده می‌شود نور می‌افکنند.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. … And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 13:18, 17:9.

> اینک حکمت است. هر که فهم دارد، عددِ وحش را بشمارد؛ زیرا که آن عددِ انسان است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. ... و اینک اندیشه‌ای که حکمت دارد: آن هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آنها نشسته است. مکاشفه ۱۳:۱۸، ۱۷:۹.

The “last power that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns,” is the United States. It is the sixth kingdom of Bible prophecy, and the structure of its kingdom is the same structure (image), as was the fifth kingdom of Bible prophecy. It becomes a kingdom of the Church ruling over the State, and then forces the entire earth to accept that very arrangement. The combination of Church and State is fully developed in the United States at the soon-coming Sunday law.

«آخرین قدرتی که قرار است علیه کلیسا و شریعت خدا بجنگد و با وحشی دارای شاخ‌های برّه‌مانند نمادین شده است»، ایالات متحده است. این، ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس است و ساختار پادشاهیِ آن همان ساختار (تصویر)ی است که پادشاهیِ پنجمِ نبوتِ کتاب مقدس داشت. این پادشاهی به حکومتی بدل می‌شود که در آن کلیسا بر دولت حکم می‌راند و سپس سراسر زمین را وادار می‌کند همان ترتیب را بپذیرد. پیوندِ کلیسا و دولت در ایالات متحده با فرا رسیدنِ قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه به‌طور کامل تحقق می‌یابد.

> “The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.

> «تصویرِ وحش» نمایانگرِ آن نوع از پروتستانیسمِ مرتد است که هنگامی پدید خواهد آمد که کلیساهای پروتستان برای اجرای عقاید جزمیِ خود به یاری قدرتِ مدنی متوسل شوند. «نشانِ وحش» هنوز باید تعریف شود. نبرد عظیم، ۴۴۵.

The image of the beast and the mark of the beast are two different symbols, yet it is at the Sunday law that the image of the beast reaches its full development.

تصویر وحش و نشان وحش دو نماد متفاوت‌اند، اما در زمان قانون یکشنبه است که تصویر وحش به کمال خود می‌رسد.

> “The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 448, 449.

> تحمیلِ نگه‌داشتنِ یکشنبه از سوی کلیساهای پروتستان، تحمیلِ پرستشِ دستگاهِ پاپی—یعنی وحش—است. کسانی که با درکِ الزاماتِ فرمانِ چهارم، به‌جای سبتِ حقیقی، سبتِ کاذب را نگاه داشتن برمی‌گزینند، بدین‌وسیله به آن قدرتی که فقط اوست که چنین امری را فرمان داده، ادای حرمت می‌نهند. اما همین عملِ تحمیلِ یک وظیفهٔ دینی به‌دستِ قدرتِ مدنی، خودِ کلیساها را به ساختنِ تصویری برای وحش وا‌می‌دارد؛ از این‌رو تحمیلِ نگه‌داشتنِ یکشنبه در ایالات متحده به‌منزلهٔ تحمیلِ پرستشِ وحش و تصویرِ او خواهد بود. مناقشهٔ بزرگ، ۴۴۸، ۴۴۹.

At the Sunday law, the Constitution of the United States is fully overthrown and the nation has separated fully from righteousness. Then, under the full control of Satan the United States forces the world to accept the same Church and State system that has just been established in the United States. The world government is the United Nations and the Roman church is the Church that rules over the relationship.

با تصویب قانون یکشنبه، قانون اساسی ایالات متحده کاملاً لغو می‌شود و این ملت به‌طور کامل از راستی و عدالت جدا می‌شود. سپس، تحت کنترل کامل شیطان، ایالات متحده جهان را وادار می‌کند همان نظام کلیسا و دولت را بپذیرد که تازه در ایالات متحده برقرار شده است. دولت جهانی سازمان ملل متحد است و کلیسای رومی کلیسایی است که بر این رابطه حکومت می‌کند.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> «جهان از توفان و جنگ و اختلاف پر است. اما تحت رهبری واحد—قدرت پاپی—مردم برای مخالفت با خدا در شخص شاهدان او متحد خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

The system of Church and State that is represented as the image of the beast in prophecy is also a threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. The ten kings of Revelation seventeen, that are the seventh head, represent the dragon power.

نظامِ کلیسا و دولت که در نبوّت به‌صورتِ تصویرِ وحش نشان داده شده است، نیز اتحادی سه‌گانه از اژدها، وحش و پیامبرِ دروغین است. ده پادشاهِ مکاشفهٔ هفده، که همان سرِ هفتم‌اند، قدرتِ اژدها را نمایندگی می‌کنند.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> "پادشاهان و حاکمان و والیان بر خود داغ ضد مسیح نهاده‌اند و چون آن اژدها تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان، با آنان که احکام خدا را حفظ می‌کنند و ایمان عیسی را دارند، جنگ کند." شهادت‌ها برای روحانیان، ۳۸.

The “ten kings” represent the United Nations, whose religion is spiritualism, and the religion of the false prophet is apostate Protestantism, and the beast’s religion is Catholicism, which is simply spiritualism covered with a profession of Christianity.

«ده پادشاه» نمایانگر سازمان ملل متحد هستند که دین آن روح‌گرایی است، و دینِ پیامبرِ کاذب پروتستانتیسمِ مرتد است، و دینِ وحش کاتولیسیسم است که صرفاً روح‌گرایی است که با ادعای مسیحیت پوشانده شده است.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

At the Sunday law the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is accomplished. The United States then forces the world to accept the one-world government of the United Nations, for the world is thrown into a great crisis at the Sunday law, as Islam brings judgment upon the United States for the enforcement of worshipping the sun. Satan then appears to personate Christ and as the United States forces the world to accept the one world combination of church and state, it also forces the world to accept Sunday as the day of rest. The same testing process that has happened in the United States is then brought upon the entire world.

در هنگام قانون روز یکشنبه، اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و پیامبر کاذب تحقق می‌یابد. سپس ایالات متحده جهان را وادار می‌کند که حکومت واحد جهانیِ سازمان ملل متحد را بپذیرد، زیرا در هنگام قانون روز یکشنبه جهان به بحران بزرگی فرو می‌رود، چراکه اسلام به‌سبب تحمیل پرستش خورشید، داوری را بر ایالات متحده می‌آورد. سپس شیطان در هیئت مسیح ظاهر می‌شود و در حالی که ایالات متحده جهان را وادار می‌کند اتحاد واحد جهانیِ کلیسا و دولت را بپذیرد، همچنین جهان را مجبور می‌کند که یکشنبه را به‌عنوان روز استراحت بپذیرد. همان فرایند آزمون که در ایالات متحده رخ داده بود، سپس بر سراسر جهان نیز اعمال می‌شود.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "کشورهای خارجی از الگوی ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، اما همان بحران دامنگیر مردم ما در همه نقاط جهان خواهد شد." گواهی‌ها، جلد ۶، ۳۹۵.

The principle that national apostasy is followed by national ruin comes upon each country as they accept the day of the sun as the day of worship. The escalating crisis is the “one hour” that the ten kings rule with the pope, the “man of sin”. They agreed to give their seventh kingdom unto the papal authority, because they are led to believe that the moral authority of the papacy is necessary to unify the world against the escalating war against Islam. In 1798, the United Nations had not yet arrived into history.

این اصل که ارتداد ملی به ویرانی ملی می‌انجامد، هنگامی دامنگیر هر کشوری می‌شود که آن کشور روز خورشید را به‌عنوان روز عبادت بپذیرد. بحرانِ فزاینده همان "یک ساعت" است که در آن ده پادشاه همراه با پاپ، "مردِ گناه"، حکومت می‌کنند. آنان موافقت کردند پادشاهی هفتمِ خود را به مرجعیتِ پاپی واگذار کنند، زیرا به این باور سوق داده شده‌اند که مرجعیتِ اخلاقیِ پاپ برای متحد کردن جهان در برابر جنگِ رو به تشدید علیه اسلام ضروری است. در سال ۱۷۹۸، سازمان ملل متحد هنوز پا به عرصهٔ تاریخ نگذاشته بود.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> و آن ده شاخی که دیدی ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما برای ساعتی با آن وحش چون پادشاهان قدرت می‌یابند. آنان یکدل‌اند و قدرت و توان خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره جنگ خواهند کرد و بره بر ایشان پیروز خواهد شد، زیرا او خداوندِ خداوندان و پادشاهِ پادشاهان است؛ و آنان که با او هستند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. مکاشفه 17:12-14.

As has always been the case with the pope, kings will supply the power for the papacy to carry out the persecution against God’s people, and it is the ten kings that make war with the Lamb, but they are doing so at the bidding of the “man of sin.” The “man of sin” is also the “man” that the seven churches take hold of in Isaiah chapter four.

همان‌گونه که همواره در مورد پاپ بوده است، پادشاهان قدرت لازم را برای نهاد پاپی فراهم خواهند کرد تا تعقیب و آزار علیه قوم خدا را پیش ببرد، و این ده پادشاه‌اند که با برّه جنگ می‌کنند، اما این کار را به فرمان «مرد گناه» انجام می‌دهند. «مرد گناه» همچنین همان «مردی» است که هفت کلیسا در باب چهارمِ اشعیا به او چنگ می‌زنند.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. Isaiah 4:1, 2.

> و در آن روز هفت زن به یک مرد چنگ خواهند زد و خواهند گفت: نان خود را می‌خوریم و پوشاک خود را می‌پوشیم؛ فقط بگذار به نام تو خوانده شویم تا عار ما برداشته شود. در آن روز شاخهٔ خداوند زیبا و باشکوه خواهد بود، و میوهٔ زمین برای باقی‌ماندگان اسرائیل عالی و پسندیده خواهد بود. اشعیا ۴:۱، ۲.

The “seven women” represent that the papacy (the man of sin), has control over all the churches of the earth, just as he has control over all the nations. The “reproach” that the churches wish to avoid, is the “reproach” of rejecting the demand to worship on Sunday. Faithful Sabbath-keepers will be persecuted for their faithfulness, and Islam will also refuse to observe the day of the sun. The agreement that is arranged by the United States between the papacy and the United Nations is that the moral authority of the man of sin is what is needed to lead the world into accepting the warfare against Islam in order to establish peace upon the earth.

«هفت زن» به این معناست که دستگاه پاپی (مرد گناه) بر همهٔ کلیساهای زمین، همان‌گونه که بر همهٔ ملت‌ها، سلطه دارد. «سرزنشی» که کلیساها می‌خواهند از آن بپرهیزند، «سرزنشِ» رد کردن مطالبهٔ عبادت در روز یکشنبه است. سبت‌نگهدارانِ وفادار به خاطر وفاداری‌شان مورد آزار قرار خواهند گرفت، و اسلام نیز از رعایت روز خورشید سر باز خواهد زد. توافقی که ایالات متحده میان دستگاه پاپی و سازمان ملل متحد ترتیب می‌دهد این است که مرجعیت اخلاقی مرد گناه همان چیزی است که برای سوق دادن جهان به پذیرش جنگ علیه اسلام به‌منظور برقراری صلح بر روی زمین لازم است.

> But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you. For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For when they shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, as travail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:1–5.

> اما دربارهٔ زمان‌ها و وقت‌ها، ای برادران، نیازی نیست که برای شما بنویسم. زیرا خودتان به‌خوبی می‌دانید که روزِ خداوند مانند دزدی در شب می‌آید. زیرا هنگامی که می‌گویند «صلح و امنیت»، آنگاه نابودی ناگهانی بر ایشان می‌آید، چنان‌که دردِ زایمان بر زنِ باردار؛ و نخواهند توانست بگریزند. اما شما، ای برادران، در تاریکی نیستید تا آن روز شما را مانند دزد غافلگیر کند. شما همگی فرزندانِ نور و فرزندانِ روز هستید؛ ما نه از شب‌ایم و نه از تاریکی. اول تسالونیکیان ۵:۱-۵.

The “peace and safety” message of Bible prophecy, which is always represented as a false message, is only logical in a period of time when there is no peace and safety. There is no reason to present a “peace and safety” message, when peace and safety exists. Islam removes all peace and safety. The “sudden destruction” associated with the false message is a destruction that escalates, for it is as “a woman” in “travail.” The first birth pang of the third Woe was September 11, 2001.

پیام «صلح و امنیت» در پیشگویی‌های کتاب مقدس، که همواره به‌عنوان پیامی دروغین معرفی می‌شود، تنها در دوره‌ای معنا دارد که صلح و امنیت وجود ندارد. وقتی صلح و امنیت وجود دارد، دلیلی برای ارائه پیام «صلح و امنیت» وجود ندارد. اسلام تمام صلح و امنیت را از میان می‌برد. «ویرانیِ ناگهانی» مرتبط با آن پیام دروغین، ویرانی‌ای است که شدت می‌گیرد، زیرا مانند «زنی» است که در «دردِ زایمان» است. نخستین دردِ زایمانِ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود.

In the prophetic lines of Elijah and John the Baptist the deception of the papal power is illustrated. When Ahab travelled back to Samaria to inform Jezebel that Elijah’s God was the true God, for he had brought down fire out of heaven, Ahab then realized that Jezebel had deceived him concerning her hatred for Elijah. The same hatred and deception was illustrated when Herod promised half of his kingdom at his birthday party to Salome. Salome was Herodias’s daughter, thus Herod was the dragon, Herodias was the papacy and Salome was the false prophet.

در روایت‌های نبویِ ایلیا و یوحنای تعمیددهنده، فریبِ قدرت پاپی به تصویر کشیده شده است. وقتی آخاب به سامره بازگشت تا به ایزابل خبر دهد که خدای ایلیا خدای حقیقی است، زیرا خدا آتش را از آسمان فرو آورده بود، آنگاه آخاب دریافت که ایزابل دربارهٔ نفرتش نسبت به ایلیا او را فریب داده بود. همان نفرت و فریب زمانی به تصویر کشیده شد که هیرودیس در جشن تولدش به سالومه وعده داد نیمی از پادشاهی‌اش را بدهد. سالومه دختر هیرودیاس بود؛ بنابراین هیرودیس اژدها بود، هیرودیاس پاپی، و سالومه نبیِ کاذب.

In the story the deceiving power of Salome’s dance was used to lead Herod (the ten kings) to give half their kingdom over to a church (a woman). The woman (Salome) was under the direction of her mother (Catholicism), and Herod found out too late that the attitude of Herodias towards John was the same as Jezebel’s was towards Elijah. In both cases, the sabbath-keepers must die.

در این داستان، قدرت فریبندهٔ رقص سالومه به کار رفت تا هیرودس (ده پادشاه) را وادارد نیمی از پادشاهی‌شان را به یک کلیسا (یک زن) واگذارد. آن زن (سالومه) تحت هدایت مادرش (کاتولیسیسم) بود، و هیرودس خیلی دیر دریافت که نگرش هیرودیاس نسبت به یوحنا همانند نگرش ایزابل نسبت به ایلیا بود. در هر دو مورد، سبت‌گزاران باید بمیرند.

Islam progressively but rapidly removes the peace and safety from planet earth, and in so doing brings mankind together against Islam. Islam’s rapidly escalating warfare represents the argument that is employed to establish the worldwide image of the beast in the last days. The deception that is brought upon the world (the ten kings), is brought by the United States (Salome), and it leads the world to believe they must unite against Islam, but they find out too late, that the arrangement was just a ruse to be used to persecute sabbath-keepers. The deception is part of the reason the ten kings hate the whore, even though when under duress they agreed to give their seventh kingdom unto her.

اسلام به‌تدریج، اما شتابان، صلح و امنیت را از سیارهٔ زمین می‌زداید و با این کار بشریت را علیه اسلام گرد هم می‌آورد. جنگ‌افروزیِ به‌سرعت فزایندهٔ اسلام، بیانگر آن استدلالی است که برای برپایی تصویر جهانیِ وحش در روزهای آخر به کار گرفته می‌شود. فریبی که بر جهان (ده پادشاه) آورده می‌شود، از سوی ایالات متحده (سالومه) است و جهان را به این باور می‌کشاند که باید علیه اسلام متحد شوند، اما دیر درمی‌یابند که آن طرح تنها نیرنگی بود برای آزارِ کسانی که سبت را نگاه می‌دارند. این فریب بخشی از علتِ نفرتِ آن ده پادشاه از آن روسپی است، هرچند که تحت فشار پذیرفتند هفتمین پادشاهیِ خود را به او واگذارند.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، همین‌ها از آن روسپی نفرت خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند کرد، و گوشتش را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌هایشان نهاده است که ارادهٔ او را به انجام رسانند و هم‌داستان شوند و پادشاهی خود را به آن وحش بسپارند، تا سخنان خدا تحقق یابد. مکاشفه ۱۷:۱۶، ۱۷.

The globalists of the United Nations are not simply the “kings” of the earth, but they are also represented as “merchants”, thus the globalists consist of political and economic powers. The reason the angel that brought the vision of Revelation seventeen and eighteen to John, was to show John the judgment of the great whore of Tyre. Both categories of the globalists mourn the death of the papacy.

جهانی‌گرایانِ سازمان ملل متحد صرفاً «پادشاهانِ» زمین نیستند، بلکه همچنین به‌عنوان «بازرگانان» نیز معرفی می‌شوند؛ بنابراین جهانی‌گرایان از قدرت‌های سیاسی و اقتصادی تشکیل شده‌اند. دلیل این‌که فرشته‌ای که رؤیای مکاشفهٔ باب هفدهم و هجدهم را به یوحنا آورد، این بود که داوریِ فاحشهٔ بزرگِ صور را به یوحنا نشان دهد. هر دو دسته از جهانی‌گرایان برای مرگ نهاد پاپی سوگواری می‌کنند.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:8–11.

> از این رو بلایایش در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و به تمامی با آتش سوخته خواهد شد، زیرا خداوندِ خدا که بر او داوری می‌کند نیرومند است. و پادشاهانِ زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، چون دودِ سوختنِ او را ببینند، بر او خواهند گریست و برایش نوحه خواهند کرد، و از بیمِ عذابش از دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای بر آن شهرِ بزرگِ بابل، آن شهرِ نیرومند! زیرا در یک ساعت داوری‌ات فرا رسیده است. و بازرگانانِ زمین بر او خواهند گریست و سوگواری خواهند کرد، زیرا دیگر کسی متاعِ آنان را نمی‌خرد. مکاشفه ۱۸:۸-۱۱.

The merchants and the kings both stand afar off and cry “alas, alas.” The word “alas” in the Greek is translated as “woe” in chapter eight of Revelation.

بازرگانان و پادشاهان هر دو از دور ایستاده و فریاد می‌زنند: «alas, alas». واژه «alas» در زبان یونانی در باب هشتم مکاشفه به «woe» ترجمه شده است.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

The three Woes represent the fifth, sixth and seventh Trumpets, and they are symbols of Islam. The kings, merchants and shipmasters all cry out “alas, alas” three times in chapter eighteen.

سه «وای» نمایانگر کرناهای پنجم، ششم و هفتم‌اند و نمادهای اسلام هستند. پادشاهان، بازرگانان و ناخدایان کشتی همگی در باب هجدهم سه بار فریاد می‌زنند: «افسوس، افسوس».

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. … The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:9-10, 15–19.

> و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، هنگامی که دود سوختن او را ببینند، بر او خواهند گریست و برای او ماتم خواهند گرفت؛ از بیم عذاب او از دور ایستاده، می‌گویند: وای، وای بر آن شهر بزرگ بابل، آن شهر نیرومند! زیرا در یک ساعت داوری تو فرارسید. ... بازرگانانِ این چیزها که به‌سبب او دولتمند شده بودند، از بیم عذاب او از دور ایستاده، گریان و نالان می‌گویند: وای، وای بر آن شهر بزرگ که به کتان لطیف و ارغوانی و سرخ‌فام پوشیده و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها آراسته بود! زیرا در یک ساعت چنین ثروت عظیمی به نیستی مبدل شد. و هر کشتی‌سالار، و همه کسانی که در کشتی‌ها بودند، و دریانوردان، و هر که از راه دریا تجارت می‌کرد، از دور ایستادند و چون دود سوختن او را دیدند، فریاد برآوردند و گفتند: کدام شهر مانند این شهر بزرگ است! و خاک بر سر خود ریختند و فریادکنان، گریان و نالان گفتند: وای، وای بر آن شهر بزرگ که در آن همه صاحبان کشتی در دریا به‌سبب تجملات او دولتمند شده بودند! زیرا در یک ساعت ویران گردید. مکاشفه ۱۸:۹-۱۰، ۱۵-۱۹.

The “hour” that the judgment of the papacy is accomplished, is the “hour” of Revelation eleven, that is the “hour of the great earthquake,” and it represents the Sunday law time period that begins at the Sunday law in the United States and continues until Michael stands up and human probation closes. The globalists that hated the whore, but still agreed to give their kingdom unto her for one hour, not only repeat “woe, woe” (alas, alas), three times, but they ask the question, “What city is like unto this great city?” They also asked that question in the book of Ezekiel.

«ساعتی» که در آن داوریِ نهاد پاپی به انجام می‌رسد، همان «ساعتِ» مکاشفهٔ یازده است؛ یعنی «ساعتِ زلزلهٔ عظیم»، و نمایانگر دورهٔ قانون یکشنبه است که با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و تا هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر پایان می‌یابد ادامه دارد. جهانی‌گرایانی که از آن فاحشه نفرت داشتند، اما با این حال پذیرفتند که پادشاهیِ خود را برای یک ساعت به او بدهند، نه تنها سه بار «وای، وای» (دریغ، دریغ) را تکرار می‌کنند، بلکه این پرسش را نیز می‌پرسند: «کدام شهر مانند این شهر عظیم است؟» آنان این پرسش را در کتاب حزقیال نیز مطرح کردند.

> And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:30–36.

> و آواز خود را بر ضد تو به گوش خواهند رسانید و به تلخی فریاد خواهند زد و خاک بر سر خود خواهند ریخت، خود را در خاکسترها خواهند غلتانید. و برای تو سرهای خویش را به‌کلی خواهند تراشید و پلاس بر کمر خواهند بست، و با تلخیِ دل و شیونِ تلخ برای تو خواهند گریست. و در شیون خود برایت مرثیه‌ای برخواهند داشت و بر تو نوحه خواهند کرد و خواهند گفت: کدام شهر است همچون صور، چون ویران‌شده‌ای در میان دریا؟ هنگامی که کالاهایت از دریاها بیرون می‌آمد، بسیاری از مردم را بهره‌مند می‌ساختی؛ پادشاهان زمین را به فراوانیِ ثروت و بازرگانیِ خویش توانگر می‌کردی. در زمانی که به‌سبب دریاها در ژرفای آب‌ها درهم شکسته شوی، کالاهایت و همه جماعتت در میان تو سقوط خواهند کرد. تمام ساکنان جزایر از تو در شگفت خواهند شد و پادشاهانشان سخت خواهند ترسید؛ چهره‌هایشان مضطرب خواهد شد. بازرگانان در میان مردم بر تو صفیر خواهند کشید؛ تو مایۀ وحشت خواهی شد، و دیگر هرگز نخواهی بود. حزقیال ۲۷:۳۰-۳۶.

Ezekiel identifies the city as “Tyrus,” who is “destroyed in the midst of the sea?” Isaiah, speaking of the whore of Tyre (Tyrus), who is also the great whore of Revelation, who is the Catholic church, and also identifies her as the crowning city.

حزقیال شهر را «تایروس» معرفی می‌کند، همان که «در میانهٔ دریا نابود شده» است؟ اشعیا از فاحشهٔ صور (تایروس) سخن می‌گوید، که همان فاحشهٔ بزرگِ مکاشفه است، که کلیسای کاتولیک است، و او را نیز «شهرِ تاج‌بخش» معرفی می‌کند.

> Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Isaiah 23:7–9.

> آیا این است شهرِ شادمانِ شما که قدمتش از روزگارانِ کهن است؟ پاهای خودش او را به دوردست‌ها خواهد برد تا در غربت اقامت کند. چه کسی این تدبیر را بر ضدّ صور، آن شهرِ تاج‌بخش که بازرگانانش امیران‌اند و دادوستدکنندگانش آبرومندانِ زمین‌اند، اندیشیده است؟ خداوندِ لشکرها چنین قصد کرده است تا غرورِ هر جلالی را بیالاید و همه آبرومندانِ زمین را خوار سازد. اشعیا ۲۳:۷-۹.

The papacy is the “crowning city,” for it is she that claims to sit as a queen over the threefold union.

پاپیت «شهرِ تاجدار» است، زیرا اوست که ادعا می‌کند همچون ملکه بر اتحاد سه‌گانه می‌نشیند.

> How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:7.

> هر قدر که خود را جلال داده و در ناز و نعمت زیسته است، به همان اندازه عذاب و ماتم به او دهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: «من ملکه‌ام و بیوه نیستم و هرگز ماتم نخواهم دید.» مکاشفه ۱۸:۷.

Ezekiel said the whore’s judgment is accomplished in the “midst of the sea,” in his lamentation for Tyrus.

حزقیال در مرثیه‌اش برای صور گفت که داوریِ فاحشه در «میان دریا» به انجام رسیده است.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus. … The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.

> کلام خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: اکنون، ای پسر انسان، مرثیه‌ای بر صور بردار. ... کشتی‌های ترشیش در بازار تو از تو می‌سرودند؛ و تو پُر شدی و در میان دریاها بسیار جلال یافتی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم برده‌اند؛ باد شرقی تو را در میان دریاها شکسته است. حزقیال ۲۷:۱، ۲، ۲۵، ۲۶.

It is the “east wind” that brings judgment upon the whore of Tyre, the crowning city, and the “east wind” is a symbol of Islam. The warfare brought against Islam by the ten kings is what destroys the papacy of the last days. The realization of the ten kings that they have been deceived also produces fear in their hearts.

این «بادِ شرقی» است که داوری را بر فاحشهٔ صور، شهرِ تاج‌بخش، می‌آورد و «بادِ شرقی» نمادی از اسلام است. جنگی که ده پادشاه بر ضدِ اسلام به راه می‌اندازند همان است که نهادِ پاپیِ روزهای آخر را نابود می‌کند. آگاهیِ ده پادشاه از این‌که فریب خورده‌اند نیز بیم را در دل‌هایشان می‌نشاند.

> Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalms 48:2–8.

> زیبا از حیث رفعت، شادمانیِ تمامیِ زمین، کوهِ صهیون است، در جانب‌های شمال، شهرِ پادشاهِ عظیم. خدا در کاخ‌های آن به‌عنوانِ پناهگاه شناخته می‌شود. زیرا اینک، پادشاهان گرد آمدند؛ با هم گذشتند. آن را دیدند و شگفت‌زده شدند؛ آشفته گشتند و شتابان گریختند. در آنجا ترس بر ایشان چیره شد، و دردی چون دردِ زنِ زائو. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. چنان‌که شنیده بودیم، همان‌گونه در شهرِ خداوندِ لشکرها، در شهرِ خدای ما، دیده‌ایم؛ خدا آن را تا ابد برقرار خواهد ساخت. سلاه. مزمور ۴۸:۲‏-‏۸.

The globalists looked upon the kingdom of God, as represented by the city of Jerusalem, but chose “that great city” Babylon as their head. When God judges that great city, they cry and lament as they recognize that they are lost, for the great city they chose is broken in the midst of the sea, by the warfare brought upon them by Islam (the east wind). And the warfare is a progressively escalating warfare, for it is as a woman in travail.

جهانی‌گرایان به پادشاهی خدا، که شهرِ اورشلیم نمایندهٔ آن است، نگریستند، اما «آن شهرِ بزرگ» بابل را به‌عنوان سر و مرکزِ خود برگزیدند. وقتی خدا آن شهر بزرگ را داوری می‌کند، آنان چون درمی‌یابند که هلاک شده‌اند، می‌گریند و نوحه می‌کنند؛ زیرا آن شهر بزرگی که برگزیده‌اند، در میانهٔ دریا، به‌سبب جنگی که اسلام (بادِ شرقی) بر آنان آورده است، درهم شکسته می‌شود. و آن جنگ، جنگی است که به‌تدریج شدت می‌گیرد، زیرا همچون زنی است که در دردِ زایمان است.

The kingdom of God that they have persecuted for the papacy is represented in Daniel chapter two, where we are informed that in “the days of these [globalist] kings,” God will set up His eternal kingdom.

پادشاهی خدا که آنان به خاطر پاپی‌گری آن را مورد تعقیب و آزار قرار داده‌اند، در باب دوم کتاب دانیال به تصویر کشیده شده است؛ جایی که به ما گفته می‌شود که در «ایام این پادشاهان [جهانی‌گرا]»، خدا پادشاهی جاودان خود را برپا خواهد کرد.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> و در روزگار این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی برپا خواهد کرد که هرگز از میان نخواهد رفت؛ و آن سلطنت به قوم دیگری واگذار نخواهد شد، بلکه همهٔ این سلطنت‌ها را خُرد کرده و نابود خواهد ساخت، و تا ابد برقرار خواهد ماند. دانیال ۲:۴۴.

The Millerites believed that they were living in the “days of these kings,” but the ten kings of Revelation seventeen had not yet come into history, indeed, they are just coming into view now. The Millerites were correct, but their vision was limited. The kingdom of God that is set up in the days of the kings of Revelation seventeen and eighteen, is the time period of the latter rain.

پیروان میلر بر این باور بودند که در «ایامِ این پادشاهان» زندگی می‌کنند، اما ده پادشاهِ مکاشفهٔ باب هفدهم هنوز وارد تاریخ نشده بودند؛ در واقع، آنان تازه اکنون به چشم می‌آیند. پیروان میلر بر حق بودند، اما بینش‌شان محدود بود. پادشاهیِ خدا که در ایامِ پادشاهانِ مکاشفهٔ باب‌های هفدهم و هجدهم برپا می‌شود، همان دورهٔ بارانِ پسین است.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> دیدم که همه با شدت نظر دوخته و اندیشه‌های خود را به بحران قریب‌الوقوعی که پیشِ روست کشیده‌اند. گناهان اسرائیل باید از پیش به داوری سپرده شوند. هر گناهی باید در مقدّس‌گاه اعتراف شود؛ آنگاه کار پیش خواهد رفت. این کار باید همین اکنون انجام شود. باقی‌مانده در زمان تنگی فریاد خواهند زد: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟»

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> وقتی چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ پسین را دریافت نخواهد کرد مگر آنان که هرچه در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح به ما کمک خواهد کرد. همه می‌توانند به فیضِ خدا و به‌واسطهٔ خونِ عیسی، غالبان شوند. تمام آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان علاقه‌مندند. Spalding and Magan, 3.

In the time of the latter rain, when the angels release the four winds, which in the “days of these kings,” Christ sets up His kingdom. The latter rain is progressive, and began to sprinkle on September 11, 2001, when the third Woe arrived into history, but the angering of the nations was immediately restrained. It continues to escalate in intensity, until the Sunday law in the United States, when it brings about national ruin. That escalating judgment then continues as every other nation follows the example of the United States, and therefore suffers the same judgments. It escalates until the close of probation. It progresses as a woman in travail.

در زمان بارانِ پسین، هنگامی که فرشتگان چهار باد را رها می‌کنند—که این در «ایامِ این پادشاهان» است—مسیح پادشاهیِ خود را برپا می‌کند. بارانِ پسین روندی تدریجی دارد و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که وایِ سوم وارد تاریخ شد، به‌صورت نم‌نم آغاز گردید، اما خشمِ ملت‌ها فوراً مهار شد. شدت آن پیوسته افزایش می‌یابد تا هنگام قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آمریکا، که در آن هنگام ویرانیِ ملی را به بار می‌آورد. آن‌گاه آن داوریِ فزاینده ادامه پیدا می‌کند، زیرا هر ملتِ دیگری از الگوی ایالات متحده پیروی می‌کند و در نتیجه همان داوری‌ها را متحمل می‌شود. این روند تا پایانِ مهلتِ فیض شدت می‌گیرد. همچون زنی در دردِ زایمان پیش می‌رود.

We will continue the consideration of the eighth being of the seven in the next article.

در مقاله بعدی به بررسی هشتمین موجود از میان آن هفت ادامه خواهیم داد.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> تا وقتی که کسانی که مدعی حقیقت‌اند به شیطان خدمت می‌کنند، سایهٔ دوزخی او بر دیدشان نسبت به خدا و آسمان پرده می‌افکند. آنان مانند کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. نمی‌توانند حقایق ابدی را ببینند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و باب ۴ آیات ۱۲ تا ۱۴، نمایانده شده است: «و من باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون چیست که از میان دو لولهٔ طلایی روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او پاسخ داد و به من گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا بر آستانۀ همین جهانِ ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کرخت و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده می‌شد، تا بر پای‌های خویش بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم که ببینیم راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از دروازۀ تنگ عبور می‌کنیم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases, جلد 20، ص. 217.

Back to Articles