Article

# The Book of Daniel - Number Two-Hundred

کتاب دانیال - شمارهٔ دویست

Prophetic Unfolding: The Second Gathering and Its Significance in Adventist Eschatology

پیش‌روی نبوّتی: گردآوریِ دوم و اهمیت آن در آخرالزمان‌شناسیِ ادونتیستی

Author

Jeff Pippenger

Published

May 5, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.

ما در حال بررسی دورهٔ نبوی‌ای هستیم که به‌صورت «دومین گردآوری» تصویر شده و از سوی نبی اشعیا و پس از آن توسط خواهر وایت شناسایی شده است.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.

> و در آن روز، ریشه‌ای از یسّی خواهد بود که همچون عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد ایستاد؛ امّت‌ها او را خواهند طلبید و آرامیِ او با شکوه خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بار دوم، دست خود را دراز خواهد کرد تا بازماندۀ قوم خود را که باقی مانده‌اند، از آشور و از مصر و از فتروس و از کوش و از عیلام و از شِنعار و از حمات و از جزایر دریا باز بیاورد. و او برای امّت‌ها عَلَمی برپا خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشۀ جهان جمع خواهد کرد. و حسدِ افرایم نیز از میان خواهد رفت و دشمنانِ یهودا منقطع خواهند شد؛ افرایم بر یهودا حسد نخواهد برد و یهودا افرایم را به تنگ نخواهد آورد. اشعیا 11:10-13.

When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”

وقتی قومِ روزهای آخرِ خدا برای بار دوم گردآوری می‌شوند، اتحادی در میان آن شاگردان پدید می‌آید که ده روزِ پیش از پنتیکاست نمایانگر آن بود، و اشعیا از آن به زمانی یاد می‌کند که: «رشکِ افرایم نیز از میان خواهد رفت و دشمنانِ یهودا نابود خواهند شد؛ افرایم بر یهودا رشک نخواهد برد و یهودا افرایم را نخواهد آزرد.»

> “Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.

> آزمایش‌ها بر قوم خدا خواهد آمد و علف‌های هرز از گندم جدا خواهند شد. اما افرایم دیگر بر یهودا حسد نورزد، و یهودا نیز دیگر افرایم را نخواهد آزرد. سخنان مهربانانه، لطیف و شفقت‌آمیز از دل‌ها و لب‌های تقدیس‌شده جاری خواهد شد. ضروری است که متحد باشیم، و اگر همگی حِلم و فروتنی مسیح را بجوییم، فکر مسیح را خواهیم داشت، و یگانگیِ روح برقرار خواهد شد. ریویو و هرالد، ۱۹ مارس ۱۸۹۵.

Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.

وحدت بخشی از کاری است که مسیح هنگامی که برای بار دوم یکصد و چهل و چهار هزار نفر را گرد می‌آورد، انجام می‌دهد. آن وحدت در ده روزِ منتهی به پنطیکاست و شش روزِ گردهمایی اردوگاهی اگزیتر نمایانده شد، و می‌توانست از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ تحقق یابد، اگر آنان که سرخوردگی بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را تجربه کرده بودند، راه خود را گم نکرده بودند.

> “But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!

> اما در دورهٔ تردید و بی‌اطمینانی که در پی آن نومیدی آمد، بسیاری از مؤمنانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند. اختلافات و تفرقه‌ها درگرفت... به این ترتیب کار مختل شد و جهان در تاریکی رها ماند. اگر تمام جماعت ادونتیست بر احکام خدا و ایمانِ عیسی متحد می‌شدند، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود!

> “It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.

> ارادهٔ خدا این نبود که آمدنِ مسیح چنین به تأخیر بیفتد. خدا چنین اراده نکرده بود که قومش، اسرائیل، چهل سال در بیابان سرگردان شوند. او وعده داده بود که ایشان را مستقیماً به سرزمین کنعان رهبری کند و آنان را در آنجا به‌عنوان قومی مقدس، تندرست و خوشبخت مستقر سازد. اما کسانی که نخست بشارت را شنیدند، «به سبب بی‌ایمانی» داخل نشدند (عبرانیان ۳:۱۹). دل‌هایشان از غرولند، سرکشی و نفرت پر شده بود، و او نتوانست پیمان خود را با ایشان تحقق بخشد.

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

> به مدت چهل سال، بی‌ایمانی، غرولند و عصیان، مانعِ ورودِ قومِ اسرائیلِ باستان به سرزمینِ کنعان شد. همان گناهان، ورود اسرائیلِ امروز به کنعانِ آسمانی را به تأخیر انداخته‌اند. در هیچ‌یک از این دو مورد، هیچ نقصی در وعده‌های خدا نبود. همین بی‌ایمانی، دنیادوستی، عدمِ تقدیس و نزاع در میان کسانی که خود را از آنِ خداوند می‌دانند، ما را این همه سال در این دنیای گناه و اندوه نگه داشته‌اند. پیام‌های برگزیده، جلد اول، صفحات ۶۸ و ۶۹.

The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.

نزول فرشتهٔ دوم آشکار کرد که در نخستین نومیدی، پراکندگی‌ای رخ داد و همین امر آغازگرِ زمانِ انتظار شد، و سپس به دوره‌ای شش‌روزه در گردهمایی اردوگاهیِ اکستر انجامید که در آن، پیش از افاضهٔ روح‌القدس ـ که در پیامِ ندای نیمه‌شب در پایانِ گردهمایی رخ داد ـ وحدت بر سرِ پیام حاصل شد.

The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.

نزول فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، وجودِ پراکندگی را در هنگام یأس بزرگ آشکار کرد و با گشوده شدن حقایق مربوط به قدس‌الاقداس بر مردم خدا، دوره‌ای از تعلیم را آغاز نمود. تا سال ۱۸۴۹، خداوند دست خود را دراز می‌کرد تا قوم خود را برای بار دوم گرد آورد، و تا ۱۸۵۱، نمودار ۱۸۵۰ ارائه می‌شد. آن نمودار نمایانگر پیام بنیادین بود، همان پیامی که می‌بایست همچون عَلَمی در برابر جهان برافراشته می‌شد.

The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.

گردهم‌آوردنِ دوبارهٔ شاگردان توسط مسیح بلافاصله با نزولِ او آغاز شد، و گردآوریِ کسانی که در اکستر بودند در دورهٔ درنگ آغاز گردید. در تاریخِ شورشِ ۱۸۶۳، گردآوریِ دوباره دست‌کم پنج سال پس از آغازِ فرایندِ آموزشی‌ای که با آشکار شدنِ نورِ قدس در ۱۸۴۴ شروع شده بود، آغاز شد. در سال ۱۸۴۸، اسلام در آن هنگام ملّت‌ها را خشمگین می‌کرد. گردآوریِ دوم به‌صورت کاری تدریجی بازنمایی شده است که با فرارسیدنِ ده روزِ پیش از پنتیکاست و نیز با شش روزِ اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر تحقق می‌یابد و می‌بایست تا سالِ ۱۸۵۶ به پایان رسیده باشد.

The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.

کار گردآوری قوم او برای بار دوم، کار پایانی فرشته سوم است و به دست مسیح به انجام می‌رسد.

> And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.

> و چون روز سبت فرا رسید، او در کنیسه به تعلیم پرداخت؛ و بسیاری که سخنان او را می‌شنیدند، در شگفت شدند و گفتند: «این مرد این چیزها را از کجا یافته است؟ و این چه حکمتی است که به او داده شده است، که حتی چنین کارهای بزرگی به دست او انجام می‌شود؟» مرقس ۶:۲.

The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.

پراکندگی‌ای که هنگام فرود آمدن نماد الهی رخ می‌دهد، فرایندِ آزمون را آغاز می‌کند که در نهایت دو دسته از پرستندگان را آشکار می‌سازد و بدین‌سان معبد را پاکسازی می‌کند.

> Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.

> که غربال در دست اوست و خرمنگاه خود را به‌تمامی پاک خواهد کرد و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد؛ اما کاه را با آتشی خاموش‌نشدنی خواهد سوزانید. متی ۳:۱۲.

In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.

در آن دوره، قوم خدا باید پیام را از دست فرشته بگیرند و آن را بخورند.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.

> و فرشتهٔ نیرومند دیگری را دیدم که از آسمان فرود می‌آمد، پوشیده در ابر؛ و رنگین‌کمانی بر سر او بود، و چهره‌اش چون خورشید، و پاهایش مانند ستون‌های آتش. و در دستش کتابچه‌ای کوچکِ گشوده داشت؛ و پای راست خود را بر دریا، و پای چپ خود را بر زمین نهاد. مکاشفه ۱۰:۱، ۲.

At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.

با رسیدن فرشتهٔ دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، قوم خدا پراکنده شدند. آنان در ابتدا با تحقق نبوت مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزدهم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ گرد آمده بودند، اما خداوند خطایی را در محاسبهٔ برخی از ارقامِ روی نمودار با دست خود پوشانده بود.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ که ارقام آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنان‌که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.

برداشته شدن دست او به ساموئل اسنو امکان داد تا تاریخ درستِ رؤیایی را که به تأخیر افتاده بود مشخص کند.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> آن مؤمنانِ ناامیدی که نمی‌توانستند دریابند چرا پروردگارشان نیامده است، در تاریکی به حال خود رها نشدند. بار دیگر هدایت شدند تا به کتاب‌مقدس‌شان رجوع کنند و دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی ارقام برداشته شد و خطا آشکار گردید. دیدند که دوره‌های نبوی تا سال 1844 امتداد می‌یابند، و اینکه همان شواهدی که برای نشان دادنِ پایان‌یافتنِ دوره‌های نبوی در 1843 ارائه کرده بودند، نشان می‌داد که این دوره‌ها در 1844 پایان خواهند یافت. نوشته‌های اولیه، 237.

The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.

تاریخ فرشتگانِ اول و دوم سلسله‌ای از نشانه‌های راه را دربردارد که با دستِ مسیح مرتبط است. هنگامی که او در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ نازل شد، پیامی در دست داشت. همین دستِ او تولید و انتشار نمودار ۱۸۴۳ را در مه ۱۸۴۲ هدایت کرد. همین دستِ او بود که خطایی را در ارقامِ روی آن نمودار مهر و موم کرد. پس از پراکندگیِ آن نخستین ناامیدی، ارمیا به سبب دستِ مسیح تنها نشست. سپس او دستِ خود را برداشت و بدین‌سان پیام فریادِ نیمه‌شب را از مهر گشود. عملِ دراز کردن دستِ خود برای گردآوردن قومش برای بارِ دوم، از نخستین ناامیدی تا گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر رخ داد، همان‌گونه که شاگردان سرانجام به مدت ده روز، پیش از نزولِ روح‌القدس، در اورشلیم گرد هم آمدند. با فرارسیدن فرشتۀ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، خداوند دستِ خود را برافراشت.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> و فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بلند کرد، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۵، ۶.

From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.

از نخستین گردهمایی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تاریخ فرشتگان نخست و دوم به دست مسیح رقم خورده است. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرشتهٔ سوم فرود آمد و گروه کوچک پیروان میلر به‌سبب ناامیدی بزرگ پراکنده شد. در آن تاریخ مسیح دست خود را به سوی آسمان بلند کرد و سوگند خورد که دیگر زمانی در کار نخواهد بود.

The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.

دومین گردآوری در دوره‌ی ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ از آنجا آغاز شد که مسیح دست خود را برافراشت، در حالی که در دستش پیامی را که باید خورده می‌شد نگاه داشته بود. سپس در ۱۸۴۹، او بار دیگر دست خود را دراز کرد تا قوم پراکنده‌اش را گرد آورد. آن قوم به پیامِ فریادِ نیمه‌شب گرد آمده بودند و وقتی رویدادِ پیشگویی‌شده رخ نداد پراکنده شدند. در اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر، مسیح گله‌اش را گرد آورد و آنان را بر سرِ پیام متحد ساخت، همان‌گونه که در ده روزِ پیش از پنطیکاست انجام داده بود. میلری‌های فیلادلفیایی از اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر بیرون آمدند و پنطیکاست را تکرار کردند. در ۱۸۵۶، مسیح بیرونِ جنبشی بود که به لاودیکیه تبدیل شده بود، زیرا مسیح بیرون از قلبِ یک لاودیکیایی می‌ایستد و در می‌زند و در پیِ ورود است.

> Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.

> اینک، بر در ایستاده‌ام و در را می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او داخل خواهم شد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من. مکاشفه ۳:۲۰

In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.

در سال ۱۸۵۶، دست مسیح بر درِ جنبش میلریتیِ لاودیکیه‌ای می‌کوبید، اما بی‌نتیجه بود. در سال ۱۸۴۹، هفت سال پیش‌تر، او گردآوری قوم خود را برای بار دوم آغاز کرده بود، اما تردید و دودلی جنبش فیلادلفیایی را متوقف کرد.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مسیح قوم آخرالزمان خود را گرد آورد؛ آنان سپس در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ پراکنده شدند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، کسانی که گرد آمده بودند کتاب پنهان را از دست مسیح گرفتند و آن را خوردند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آنان فرمانی را که دست برافراشتهٔ او نشان می‌داد و دلالت بر این داشت که «دیگر زمانی در کار نخواهد بود» رد کردند.

The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.

میلری‌های فیلادلفی در پیشگویی نادرستشان در سال ۱۸۴۳ هیچ سرکشی‌ای نشان ندادند، زیرا مطابق با تمام نوری که خداوند آشکار کرده بود عمل کردند؛ اما در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، لاودیکیانِ جنبش فرشتهٔ سوم بر ضد نوری که با دست او مرتبط بود شوریدند. پس از ۱۸۴۴، فیلادلفیانِ جنبش فرشتهٔ اول، «در دوران تردید و نااطمینانی»، «از ایمان خود دست کشیدند» و لاودیکیان شدند.

1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.

۱۸۵۶ نمایانگر آن نقطهٔ گذار است و برای قوم خدا در روزهای آخر، نمونهٔ چنین نقطهٔ گذاری به‌شمار می‌رود.

Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.

در جایی از هفت سال میان ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۶، جنبش میلریتیِ فیلادلفیایی در برابر دست خداوند که دراز می‌شد تا قوم خود را برای بار دوم گرد آورد، مقاومت کرد و وعده این بود که او در آن زمان بیش از آنچه در گذشته کرده بود، انجام دهد.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> ۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقی‌ماندهٔ قوم خویش را بازآورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری باید تلاش‌ها دوچندان شود. در زمان پراکندگی، اسرائیل زده و دریده شد؛ اما اکنون در زمان گردآوری، خداوند قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌هایشان را خواهد بست. در پراکندگی، تلاش‌های انجام‌شده برای گسترش حقیقت اثر اندکی داشت و کمابیش هیچ یا اندکی به انجام می‌رسید؛ اما در گردآوری، هنگامی که خداوند دست خود را برای گرد آوردن قومش دراز کرده است، تلاش‌ها برای انتشار حقیقت اثر مقصود خود را خواهد داشت. همه باید در این کار متحد و غیورانه بکوشند. دیدم که شرم‌آور است کسی برای هدایت ما اکنون در زمان گردآوری، به نمونه‌های زمان پراکندگی استناد کند؛ زیرا اگر خداوند اکنون بیش از آنچه آن زمان انجام داد برای ما انجام ندهد، اسرائیل هرگز گردآوری نخواهد شد. انتشار حقیقت در یک نشریه به همان اندازه ضروری است که موعظهٔ آن. ریویو اند هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.

بدیهی است که خداوند کوشید کار خویش را در وحدت به پیش ببرد، اما آن وحدت به‌وضوح از هم پاشیده بود، و «در دوران تردید و عدم قطعیتی که پس از آن ناامیدی در پی آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند.» نشریه Present Truth (که بعدها Review and Herald شد) انتشارش در ۱۸۴۹ آغاز شد، و تا ۱۸۵۱، نمودار ۱۸۵۰ در دسترس بود، اما تا ۱۸۵۶، پیام «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش ناتمام رها شد. پیامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مُهر آن گشوده شد، هنگامی رخ داد که نبوت‌های زمانیِ ۲۳۰۰ ساله و ۲۵۲۰ ساله به پایان رسیدند.

The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the Seventh Trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee Trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.

تعلیمِ سبت، تعلیمی بود که در آن زمان بیش از سایر تعلیم‌ها می‌درخشید، و به مدت دوازده سال فرایندِ آزمون ادامه یافت تا این‌که آخرین آزمون در سال ۱۸۵۶ فرا رسید. آن آزمون مربوط به استراحتِ سبت برای زمین بود، و پایانِ فرایندِ آزمونی را نشان داد که با استراحتِ سبت برای انسان آغاز شده بود. دورهٔ آزمون، امضای آلفا و امگا را بر خود داشت. سال ۱۸۵۶ همچنین نمایانگر افزایشِ دانش دربارهٔ نخستین حقیقتِ بنیادینی بود که میلر کشف کرده بود، پس در آن سطح نیز امضای آلفا و امگا را داشت. حقیقتِ سبت، که نشانهٔ قومِ تقدیس‌شدهٔ خداست، به‌صورت به‌صدا درآمدنِ کرنای هفتم نمایانده شد؛ زمانی که رازِ مسیح در مؤمن، یعنی امیدِ جلال، تحقق می‌یابد. «هفت زمان» با کرنای یوبیل که قرار بود در روزِ کفاره نواخته شود، نمایانده شد.

The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the Seven Thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.

هفت سالِ ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، معادلِ آن ده روز در اورشلیم برای شاگردان و نیز شش روزِ اجتماع اردوگاهی اکستر برای میلریتی‌های فیلادلفیایی بود، اما دریغ که این دوره به نمونه‌ای از کسانی بدل شد که، هنگامی که او آنان را از خلال دورهٔ گذار رهبری می‌کرد، از پیروی از خداوند امتناع ورزیدند. تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم، که همان دورهٔ تاریخی هفت رعد است، نشان می‌دهد که خداوند از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ دست خود را دراز کرد تا قوم خویش را برای بار دوم گرد آورد، و پاسخِ مطیعانه‌ای را به تصویر می‌کشد آنگاه که خردمندان مسیح را به درون قدس‌الاقداس دنبال کردند.

The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.

تاریخ قادشِ نخست، که همان تاریخ فرشتهٔ سوم از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ است، نشان می‌دهد که خداوند بار دیگر دست خود را دراز کرد تا قوم خود را برای بار دوم گرد آورد، اما در آن تاریخ، سرکشی آشکار شد. اکنون، برای سومین بار، از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به این سو، خداوند باز دست خود را دراز می‌کند تا قوم خود را برای بار دوم گرد آورد، و آنان قادشِ دوم را همچون فیلادلفیان مطیع محقق خواهند ساخت، زیرا نشانهٔ حقیقت این سه بار را چنین مشخص می‌کند که آغاز و پایان نمایانگر فیلادلفیان مطیع است و نمونهٔ میانی نمایانگر لاودیکیان نافرمان.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.

> آیا کلیساها به پیام لاودیکیه گوش فرا خواهند داد؟ آیا توبه خواهند کرد، یا با وجود این‌که جدی‌ترین پیام حقیقت—پیام فرشتهٔ سوم—به جهان اعلام می‌شود، به گناه ادامه خواهند داد؟ این آخرین پیام رحمت، آخرین هشدار به جهانی سقوط‌کرده است. اگر کلیسای خدا ولرم شود، نزد خدا بیش از کلیساهایی که سقوط کرده و به مسکن شیاطین و زندان هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و مکروه بدل شده‌اند، مورد لطف نخواهد بود. کسانی که فرصت شنیدن و پذیرفتن حقیقت را داشته‌اند و به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم پیوسته، خود را قوم نگاه‌دارندهٔ احکام خدا می‌نامند، و با این حال از حیث حیات و وقف‌شدگی برای خدا بیش از کلیساهای اسمی نیستند، به همان قطعیت دچار بلایای خدا خواهند شد که کلیساهایی که با شریعت خدا مخالفت می‌کنند. تنها آنان که به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، خانوادهٔ سلطنتی را در منازل آسمانی تشکیل خواهند داد؛ همان‌جا که مسیح برای آنان که او را دوست می‌دارند و احکامش را نگاه می‌دارند، رفته است تا مهیا سازد.

> “‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].

> «هر که گوید او را می‌شناسم و فرمان‌های او را نگاه نمی‌دارد، دروغگوست و راستی در او نیست» [اول یوحنا ۲:۴]. این شامل همهٔ کسانی می‌شود که ادعا می‌کنند شناختی از خدا دارند و فرمان‌های او را نگاه می‌دارند، اما این را با اعمال نیکو آشکار نمی‌کنند. ایشان بر حسب اعمال خود جزا خواهند یافت. «هر که در او می‌ماند، گناه نمی‌کند؛ هر که گناه می‌کند، نه او را دیده است و نه او را شناخته است» [اول یوحنا ۳:۶]. این خطاب به همهٔ اعضای کلیساست، از جمله اعضای کلیساهای ادونتیست روز هفتم. «ای فرزندان کوچک، مبادا کسی شما را بفریبد: هر که پارسایی می‌کند، پارساست، همان‌گونه که او پارساست. هر که گناه می‌کند از ابلیس است؛ زیرا ابلیس از آغاز گناه می‌کند. برای همین منظور پسر خدا ظاهر شد تا اعمال ابلیس را نابود سازد. هر که از خدا زاده شده است، گناه نمی‌کند؛ زیرا نطفهٔ او در او می‌ماند، و نمی‌تواند گناه کند چون از خدا زاده شده است. به این است که فرزندان خدا و فرزندان ابلیس آشکار می‌شوند: هر که پارسایی نمی‌کند از خدا نیست، و نیز آن‌که برادر خود را دوست نمی‌دارد» [اول یوحنا ۳:۷-۱۰].

> “All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].

> همهٔ کسانی که ادعا می‌کنند ادونتیستِ سبت‌نگه‌دار هستند و با این حال در گناه ادامه می‌دهند، در نظر خدا دروغگو هستند. سیر گناه‌آلودشان بر ضد کار خدا عمل می‌کند. آنها دیگران را به گناه می‌کشانند. این کلام از جانب خدا به هر عضو کلیساهای ما می‌رسد: «و برای پاهای خود راه‌هایی راست بسازید، مبادا آنچه لنگ است از راه به‌در افتد؛ بلکه بهتر آن است که شفا یابد. با همه در صلح بکوشید و در قداست، زیرا بدون آن هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید؛ با دقت مراقب باشید مبادا کسی از فیض خدا محروم بماند؛ مبادا ریشه‌ای از تلخی سر برآورد و شما را برآشوبد و به‌سبب آن بسیاری آلوده شوند؛ مبادا کسی زناکار یا بی‌حرمت باشد، مانند عیسو که برای یک لقمه خوراک، حق نخست‌زادگی خود را فروخت. زیرا می‌دانید که بعداً، هنگامی که می‌خواست برکت را به میراث ببرد، رد شد؛ زیرا جایی برای توبه نیافت، هرچند با اشک آن را به جد می‌طلبید.» [عبرانیان ۱۲:۱۳-۱۷]

> “This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

> این امر دربارهٔ بسیاری از کسانی که مدعیِ ایمان به حقیقت‌اند صدق می‌کند. به جای آن‌که از کردارهای شهوانی خود دست بکشند، زیر نفوذ سفسطهٔ فریبندهٔ شیطان، در مسیر نادرستی از آموزش پیش می‌روند. گناه، گناه شناخته نمی‌شود. خودِ وجدانشان آلوده است، دل‌هایشان فاسد شده، و حتی افکارشان پیوسته فاسد است. شیطان آنان را به‌عنوان دام به کار می‌گیرد تا جان‌ها را به سوی اعمال ناپاکی که تمام وجود را می‌آلاید، بکشاند. «هر که شریعت موسی را [که همان شریعت خدا بود] خوار می‌شمرد، به گواهی دو یا سه شاهد، بدون رحمت به مرگ سپرده می‌شد؛ پس به گمان شما، سزاوار چه عذاب سخت‌تری خواهد بود کسی که پسر خدا را زیر پا لگدمال کرده است و خونِ عهد را که به‌واسطهٔ آن تقدیس شده بود، چیز ناپاکی شمرده و به روحِ فیض اهانت کرده است؟ زیرا او را می‌شناسیم که گفته است: "انتقام از آنِ من است؛ من جزا خواهم داد"، خداوند می‌گوید. و نیز: "خداوند قوم خود را داوری خواهد کرد." سقوط کردن در دستان خدای زنده، امر هولناکی است» [عبرانیان ۱۰:۲۸-۳۱]. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۹، صفحات ۱۷۶ و ۱۷۷.

Back to Articles