Article

# Elijah - Number Three

الیجا - شمارهٔ سه

Let it be Known

معلوم باد

Author

Jeff Pippenger

Published

September 29, 2023

Formats

PDF
Word

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> و واقع شد در وقت تقدیم قربانی شامگاه که ایلیا نبی نزدیک آمد و گفت: ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی و من بندهٔ تو هستم و اینکه من همهٔ این کارها را به فرمان تو کرده‌ام. اول پادشاهان ۱۸:۳۶.

We have been identifying the characteristics of Elijah as a symbol. One of those characteristics is that the ministry and message of Elijah, John the Baptist and William Miller were instruments of judgment. Their message was used by the Lord to test their respective histories. Jesus said that if He had not come, then the quibbling Jews would have had no sin.

ما در پی شناسایی ویژگی‌های الیاس به‌عنوان یک نماد بوده‌ایم. یکی از آن ویژگی‌ها این است که خدمت و پیامِ الیاس، یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر ابزارِ داوری بودند. خداوند از پیام آنان برای آزمودن دورانِ مربوط به هر یک استفاده کرد. عیسی گفت که اگر او نیامده بود، آن یهودیانِ خرده‌گیر گناهی نمی‌داشتند.

> If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. John 15:22.

> اگر نمی‌آمدم و با ایشان سخن نمی‌گفتم، گناهی نمی‌داشتند؛ اما اکنون برای گناه خود پوششی ندارند. یوحنا ۱۵:۲۲.

Ezekiel identifies the same principle for the quibbling Jews of his history.

حزقیال همان اصل را برای یهودیان بهانه‌گیرِ تاریخِ خود مشخص می‌کند.

> For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:4, 5.

> زیرا آنان فرزندانی گستاخ و سنگدل‌اند. من تو را نزد ایشان می‌فرستم؛ و تو به ایشان خواهی گفت: چنین می‌گوید خداوند خدا. و آنان، خواه گوش دهند یا امتناع ورزند (زیرا خاندانی یاغی‌اند)، با این حال خواهند دانست که پیامبری در میانشان بوده است. حزقیال ۲:۴، ۵.

The symbolism of Elijah includes his role as an instrument of judgment.

نمادگراییِ الیاس شامل نقش او به‌عنوان وسیله‌ای برای داوری است.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

> کسانی که به اعلام پیام فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، کتاب مقدس را به همان روشی که پدر میلر برگزید می‌کاوند. در کتابچهٔ کوچکی به نام «دیدگاه‌هایی دربارهٔ نبوت‌ها و گاه‌شماری نبوی»، پدر میلر اصول ساده اما سنجیده و مهم زیر را برای مطالعه و تفسیر کتاب مقدس بیان می‌کند:

> “‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

> ۱. هر کلمه باید نسبتِ درستِ خود را با موضوعِ مطرح‌شده در کتاب مقدس داشته باشد؛ ۲. تمامِ کتاب مقدس ضروری است و با به‌کارگیری کوششِ جدی و مطالعه قابل فهم است؛ ۳. هیچ چیزِ مکشوف در کتاب مقدس از کسانی که با ایمان می‌طلبند و دودل نمی‌شوند، نه می‌تواند و نه خواهد توانست پنهان بماند؛ ۴. برای فهمِ آموزه، همهٔ آیاتِ کتاب مقدس را دربارهٔ موضوعی که می‌خواهید بدانید کنار هم بیاورید، سپس بگذارید هر کلمه تأثیرِ شایستهٔ خود را داشته باشد؛ و اگر بتوانید نظریهٔ خود را بی‌تناقض صورت‌بندی کنید، نمی‌توانید در خطا باشید؛ ۵. کتاب مقدس باید مفسرِ خودش باشد، زیرا خودْ قاعده است. اگر من برای تفسیر به آموزگاری تکیه کنم و او در معنایش حدس بزند، یا به خاطر آیینِ فرقه‌ایِ خود چنان بخواهد، یا برای دانا پنداشته شدن، آنگاه حدس، خواست، آیین یا داناییِ او قانونِ من می‌شود، نه کتاب مقدس.

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

> آنچه در بالا آمد بخشی از این قواعد است؛ و در مطالعهٔ کتاب مقدس، بهتر است که همگی به اصول بیان‌شده پایبند باشیم.

> “Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

> ایمان راستین بر کتاب مقدس استوار است؛ اما شیطان از حیله‌های فراوانی برای تحریف کتاب مقدس و القای خطا بهره می‌گیرد، تا آنجا که اگر کسی بخواهد بداند کتاب مقدس واقعاً چه تعلیم می‌دهد، باید بسیار دقت کند. یکی از فریب‌های بزرگ این روزگار این است که بیش از حد بر احساسات تکیه کنند و با ادعای صداقت، چون کلام خدا با احساسات همخوانی ندارد، بیانات روشن آن را نادیده بگیرند. بسیاری جز احساس، هیچ بنیانی برای ایمان خود ندارند. دینشان در هیجان خلاصه می‌شود؛ وقتی آن فروکش کند، ایمانشان نیز از میان می‌رود. احساس ممکن است کاه باشد، اما کلام خدا گندم است. و پیامبر می‌گوید: «کاه را با گندم چه نسبت است؟»

> “None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

> هیچ‌کس به‌خاطر اعتنا نکردن به نوری و دانشی که هرگز نداشته و نمی‌توانسته به دست آورد، محکوم نخواهد شد. اما بسیاری از اطاعتِ حقیقتی که به‌وسیلهٔ سفیرانِ مسیح به آنان عرضه می‌شود سر باز می‌زنند، زیرا می‌خواهند خود را با معیارهای این جهان وفق دهند؛ و همان حقیقتی که به فهمشان رسیده، نوری که در جان تابیده است، در داوری ایشان را محکوم خواهد کرد. در این روزهای آخر، ما از نوری انباشته برخورداریم که در سراسر اعصار می‌درخشیده است، و به‌تناسبِ آن پاسخ‌گو خواهیم بود. راهِ قدوسیت هم‌سطحِ جهان نیست؛ راهی است برکشیده. اگر در این راه گام برداریم، اگر در طریقِ احکامِ خداوند بدویم، خواهیم یافت که «راهِ عادلان چون نوری تابان است که هرچه بیشتر می‌درخشد تا روزِ کامل». Review and Herald، ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴.

We are not “condemned for not heeding light and knowledge that” we “never had, and” we “could not obtain.” The important aspect of this statement is the expression “could not obtain.” Elijah, John and Miller represent light for their respective generations that could be attained. The presence of their message removed the cloak of what is legally called in the United States “plausible deniability.” The Elijah message in any generation where it is manifested removes any “plausible deniability,” thus holding the entire generation accountable for the light that is then presented.

ما به‌خاطر بی‌اعتنایی به نور و معرفتی که هرگز نداشتیم و نمی‌توانستیم به دست آوریم، محکوم نمی‌شویم. جنبه مهم این بیان، عبارت «نمی‌توانستیم به دست آوریم» است. ایلیا، جان و میلر نمایانگر نوری برای نسل‌های مربوط به خود بودند؛ نوری که برای آن نسل‌ها قابل دستیابی بود. حضور پیام آنان پوششِ آنچه از نظر حقوقی در ایالات متحده «انکارپذیری موجه» نامیده می‌شود را برداشت. پیام ایلیا در هر نسلی که متجلی شود، هرگونه «انکارپذیری موجه» را از میان برمی‌دارد و بدین‌ترتیب تمام آن نسل را در برابر نوری که آنگاه ارائه می‌شود، پاسخ‌گو می‌سازد.

> “My brother said at one time that he would not hear anything concerning the doctrine we hold, for fear he should be convinced. He would not come to the meetings, or listen to the discourses; but he afterward declared that he saw he was as guilty as if he had heard them. God had given him an opportunity to know the truth, and He would hold him responsible for this opportunity. There are many among us who are prejudiced against the doctrines that are now being discussed. They will not come to hear, they will not calmly investigate, but they put forth their objections in the dark. They are perfectly satisfied with their position. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent’ (Revelation 3:17–19).

> برادرم زمانی گفت که به‌خاطر ترس از آنکه قانع شود، هیچ چیز دربارهٔ تعلیمی که به آن معتقدیم نخواهد شنید. به جلسات نمی‌آمد و به سخنرانی‌ها گوش نمی‌داد؛ اما بعداً اظهار کرد که دریافت به همان اندازه مقصر است که اگر آن‌ها را شنیده بود. خدا فرصتی به او داده بود تا حقیقت را بشناسد، و او را به‌خاطر این فرصت پاسخگو خواهد دانست. در میان ما بسیاری هستند که نسبت به تعالیمی که اکنون مورد بحث است، پیش‌داوری دارند. نمی‌آیند تا بشنوند، با آرامش تحقیق نمی‌کنند، بلکه در خفا ایرادات خود را مطرح می‌کنند. آنان از موضع خود کاملاً خشنودند. «تو می‌گویی: دولتمندم و دارایی‌ام افزون شده است و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو بیچاره و نگون‌بخت و فقیر و کور و عریان هستی. تو را نصیحت می‌کنم که از من طلای آزموده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده شوی و رسوایی عریانی‌ات آشکار نگردد؛ و چشمانت را با مرهم چشم تدهین کن تا بینا شوی. آنان را که دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیور باش و توبه کن.» (مکاشفه 3:17-19)

> “This scripture applies to those who live under the sound of the message, but who will not come to hear it. How do you know but that the Lord is giving fresh evidences of His truth, placing it in a new setting, that the way of the Lord may be prepared? What plans have you been laying that new light may be infused through the ranks of God’s people? What evidence have you that God has not sent light to His children? All self-sufficiency, egotism, and pride of opinion must be put away. We must come to the feet of Jesus, and learn of Him who is meek and lowly of heart. Jesus did not teach His disciples as the rabbis taught theirs. Many of the Jews came and listened as Christ revealed the mysteries of salvation, but they came not to learn; they came to criticize, to catch Him in some inconsistency, that they might have something with which to prejudice the people. They were content with their knowledge, but the children of God must know the voice of the True Shepherd. Is not this a time when it would be highly proper to fast and pray before God? We are in danger of variance, in danger of taking sides on a controverted point; and should we not seek God in earnestness, with humiliation of soul, that we may know what is truth?” Selected Messages, book 1, 413.

> این آیه دربارهٔ کسانی صدق می‌کند که در معرض آوای پیام زندگی می‌کنند، اما برای شنیدن آن حاضر نمی‌شوند. از کجا می‌دانید که خداوند شواهد تازه‌ای از حقیقت خویش نمی‌بخشد و آن را در قالبی نو قرار نمی‌دهد تا راهِ خداوند آماده شود؟ چه برنامه‌هایی طرح کرده‌اید تا نوری تازه در صفوف قوم خدا جاری گردد؟ چه دلیلی دارید که خدا نوری برای فرزندانش نفرستاده است؟ هرگونه خودبسندگی، خودمحوری و غرورِ رأی باید کنار گذاشته شود. باید به پای عیسی بیاییم و از او که حلیم و فروتنِ دل است، بیاموزیم. عیسی شاگردان خود را چنان‌که ربی‌ها شاگردان خود را تعلیم می‌دادند، تعلیم نداد. بسیاری از یهودیان می‌آمدند و هنگامی که مسیح رازهای نجات را آشکار می‌کرد، گوش می‌دادند، اما برای آموختن نمی‌آمدند؛ برای انتقاد می‌آمدند، تا او را در تناقضی گرفتار کنند تا چیزی داشته باشند که به‌وسیلهٔ آن مردم را بدبین سازند. آنان به دانش خود قانع بودند، اما فرزندان خدا باید صدای شبانِ حقیقی را بشناسند. آیا اکنون زمانی نیست که روزه و دعا در حضور خدا بسیار به‌جا باشد؟ ما در خطر اختلافیم، در خطر جانبداری از مسئله‌ای مورد مناقشه؛ و آیا نباید با جدیت و با فروتنی جان، خدا را بطلبیم تا بدانیم حقیقت چیست؟ پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، صفحهٔ ۴۱۳.

Those that represent the Elijah message are instruments of judgment in a process of purification that prepares the way for the messenger of the covenant to cleanse the temple. In accomplishing the work of cleansing the temple the light of present truth is revealed. If it were not to be revealed, those Christ was and is seeking to cleanse would retain their Laodicean cloak of self-deception. Elijah symbolizes a ministry that presents the truth as an instrument of judgment. That is why we are informed that those who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teaching of Jesus.

کسانی که پیام ایلیا را نمایندگی می‌کنند، ابزارِ داوری‌اند در فرایندِ تطهیری که راه را برای فرستادهٔ عهد فراهم می‌کند تا هیکل را تطهیر کند. با به انجام رساندن کارِ تطهیرِ هیکل، نورِ حقیقتِ زمانِ حاضر آشکار می‌شود. اگر قرار نبود آشکار شود، آنان که مسیح در گذشته در پیِ تطهیرشان بود و اکنون نیز هست، ردای لاودیکیه‌ایِ خودفریبی‌شان را بر تن نگاه می‌داشتند. ایلیا نمادِ خدمتی است که حقیقت را به‌عنوان ابزاری برای داوری عرضه می‌کند. از همین رو به ما گفته شده است که کسانی که پیامِ یوحناى تعمیددهنده را رد کردند، نتوانستند از تعلیمِ عیسی بهره‌مند شوند.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus.” Early Writings, 258.

> "توجهم دوباره به اعلامِ ظهور نخستینِ مسیح جلب شد. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راه را برای عیسی آماده سازد. کسانی که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌ای نبردند." نوشته‌های نخستین، ۲۵۸.

In the prophetic histories that typify the cleansing of God’s people a present truth message is unsealed that holds the generation accountable for either choosing darkness or light.

در تاریخ‌های پیش‌گویانه‌ای که پاک‌سازی قوم خدا را به تصویر می‌کشند، پیامِ حقیقتِ حاضر مهرش گشوده می‌شود که نسل را در برابرِ انتخابِ تاریکی یا نور پاسخگو می‌سازد.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased…. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان کن و کتاب را تا زمانِ پایان مهر کن؛ بسیاری این‌سو و آن‌سو خواهند دوید و دانش افزون خواهد شد.... و گفت: راه خود را برو، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ پایان بسته و مهر شده است. بسیاری تطهیر شده، سفید گردیده و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۰.

Those who represent the Elijah message for their respective generations are identified by Christ as His ambassadors in order to use them as instruments of judgment. This is what Elijah was identifying when he said, “let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word.”

کسانی که پیام ایلیا را برای نسل‌های خود نمایندگی می‌کنند، از سوی مسیح به‌عنوان سفیران او شناخته می‌شوند تا از آنان به‌عنوان ابزار داوری استفاده کند. ایلیا به همین نکته اشاره داشت وقتی گفت: «امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی، و من بندهٔ تو هستم، و همهٔ این کارها را به فرمان تو انجام داده‌ام.»

This truth is also set forth by Jesus concerning John the Baptist.

این حقیقت همچنین توسط عیسی دربارهٔ یوحنا تعمیددهنده بیان شده است.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Matthew 11:7–10.

> و چون ایشان رفتند، عیسی دربارهٔ یحیی خطاب به انبوه مردم چنین گفت: برای دیدن چه چیز به بیابان بیرون رفتید؟ نی‌ای که از باد می‌لرزد؟ اما برای دیدن چه بیرون رفتید؟ مردی با جامه‌های نرم؟ اینک آنان که جامهٔ نرم می‌پوشند در کاخ‌های پادشاهانند. اما برای دیدن چه بیرون رفتید؟ پیامبری؟ آری، به شما می‌گویم، بلکه برتر از پیامبر. زیرا او همان است که درباره‌اش نوشته شده: اینک فرستادهٔ خود را پیشِ روی تو می‌فرستم تا راه تو را پیش از تو آماده سازد. متی ۱۱:۷-۱۰.

John was more than a prophet, he was an instrument of judgment, and his ministry was identified to his generation, for they had went out into the wilderness to see him, just as surely as all Israel came to Carmel at Ahab’s command. William Miller understood the increase of knowledge that was unsealed in 1798. He represented those that ran to and fro in God’s Word as the knowledge increased. His message was based upon prophetic time and in 1840 his message and ministry were placed into his generation in such a fashion that all the Protestant world watched to see if his methodology worked. When it was confirmed, his message was carried around the world.

یوحنا بیش از یک نبی بود؛ او وسیلهٔ داوری بود، و خدمت او برای نسلش شناخته شد، زیرا آنان برای دیدن او به بیابان رفته بودند، همان‌گونه که تمام اسرائیل به فرمان آخاب به کرمل آمدند. ویلیام میلر افزایش دانشی را که در سال ۱۷۹۸ مهر از آن برداشته شد، درک کرد. او نمایندهٔ کسانی بود که با افزایش دانش، در کلام خدا به هر سو می‌دویدند. پیام او بر زمان‌های نبوی بنا شده بود و در سال ۱۸۴۰ پیام و خدمتش به‌گونه‌ای در نسل او جای گرفت که تمام دنیای پروتستان نظاره‌گر شد تا ببیند روش او کار می‌کند یا نه. وقتی تأیید شد، پیام او به سراسر جهان منتشر شد.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> "در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

From “1840 to 1844” represents the history of the “seven thunders” of Revelation chapter ten. In that history a purification process that was represented in Malachi chapter three, and the two temple cleansings of Christ was initiated. The process of purification was a progressive testing process, based upon Miller’s understanding of the day for a year principle. Those who represent the Elijah message prepare the way for the messenger of the covenant to come suddenly to His temple, and they are the symbol of an instrument of judgment that is employed by the messenger of the covenant to sweep out those who choose darkness rather than light.

دورهٔ «۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴» نمایانگر تاریخ «هفت رعد» در مکاشفهٔ فصل دهم است. در آن دوره، روندی از تطهیر که در ملاکی فصل سوم و در دو بار تطهیر هیکل توسط مسیح به تصویر کشیده شده بود، آغاز شد. این روند تطهیر فرایندی آزمون‌گرانه و تدریجی بود که بر مبنای برداشت میلر از اصل «یک روز معادل یک سال» استوار بود. کسانی که پیام ایلیا را نمایندگی می‌کنند، راه را برای پیام‌آور عهد که ناگهان به هیکل خود می‌آید، آماده می‌سازند، و آنان نمادِ ابزاری برای داوری‌اند که به دست پیام‌آور عهد به کار گرفته می‌شود تا کسانی را که تاریکی را به‌جای نور برمی‌گزینند، بروبد.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.

> من در حقیقت شما را با آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید، از من تواناتر است و من شایسته نیستم کفش‌های او را حمل کنم. او شما را با روح‌القدس و با آتش تعمید خواهد داد. بیل بادزنی در دست اوست و خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد و گندمش را در انبار جمع خواهد کرد؛ اما کاه را با آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزاند. متی ۳:۱۱، ۱۲.

In Christ’s day represented in John 6:66 he lost more disciples than any other time. In The Desire of Ages where this passage of John is addressed the methodology of prophetic application was the very reason the disciples left. They could not understand that the literal represented the spiritual, and according to the apostle Paul the literal comes before the spiritual.

در روزگار مسیح، چنان‌که در یوحنا ۶:۶۶ آمده، او بیش از هر زمان دیگری شاگردانش را از دست داد. در کتاب The Desire of Ages، که در آن به این بخش از یوحنا پرداخته شده، روشِ به‌کاربستنِ نبوت دقیقاً همان دلیلی بود که شاگردان را به رفتن واداشت. آن‌ها درنمی‌یافتند که امرِ ظاهری نمایانگرِ امرِ روحانی است، و به گفتهٔ رسول پولس، امرِ ظاهری بر امرِ روحانی مقدّم است.

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:45, 46.

> و چنین نوشته شده است: نخستین انسان، آدم، نفسِ زنده گردید؛ و آدمِ آخر، روحِ زنده‌کننده گردید. لیکن نخست آنچه روحانی است نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و پس از آن، آنچه روحانی است. اول قرنتیان ۱۵:۴۵، ۴۶.

Unwilling and therefore unable the Jews refused to understand Christ when he identified that He was the bread of heaven that needed to be eaten. Customs and traditions overruled the methodology that was exercised by Christ himself. Concerning this history Sister White recorded:

چون نمی‌خواستند و از این رو نمی‌توانستند، یهودیان زمانی که او اظهار کرد نان آسمانی‌ای است که باید خورده شود، از درک مسیح سر باز زدند. رسوم و سنت‌ها بر شیوه‌ای که خودِ مسیح به کار می‌بست غالب آمدند. در این‌باره، خواهر وایت نوشته است:

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice, had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> به سبب سرزنش علنیِ ناباوری‌شان، این شاگردان بیش از پیش از عیسی دور شدند. سخت ناخشنود شدند و، چون می‌خواستند نجات‌دهنده را بیازارند و کینه‌توزیِ فریسیان را ارضا کنند، به او پشت کردند و با تحقیر او را ترک گفتند. انتخاب خود را کرده بودند: ظاهر را بی‌روح گرفته بودند، پوسته را بی‌مغز. از تصمیمشان دیگر هرگز بازنگشتند؛ زیرا دیگر با عیسی همراهی نکردند.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

It is Malachi’s messenger of the covenant that purges the sons of Levi with fire. He thoroughly purges his floor, separating the wheat from the chaff. He does this work with a fan. The fan is what accomplishes the separation, and the fan is the message of present truth for each respective history where He purifies the sons of Levi. The fan is the Elijah message and messengers, who represent an instrument of judgment.

این پیام‌آورِ عهدِ ملاکی است که پسرانِ لاوی را با آتش پالایش می‌کند. او خرمنگاهِ خود را به‌تمامی پاک می‌کند و گندم را از کاه جدا می‌سازد. او این کار را با بادبزن انجام می‌دهد. بادبزن وسیله‌ای است که جداسازی را به انجام می‌رساند، و همان بادبزن پیامِ حقیقتِ حاضر برای هر تاریخِ مربوطه است که در آن او پسرانِ لاوی را تطهیر می‌کند. آن بادبزن پیامِ ایلیا و پیام‌آورانی است که نمایانگرِ ابزارِ داوری‌اند.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

The one who comes after John the Baptist is He who purges His floor with a fan, and is like a refiner’s fire. The purification process is accomplished by the messenger of the covenant, and therefore identifies a history where the Lord is entering into covenant with a new chosen covenant people. When ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt, a theme of that sacred history was the issue of the “firstborn.” Whether it was the death of Egypt’s firstborn, or God’s identification of Israel as His firstborn.

آن که پس از یوحنا تعمیددهنده می‌آید، همان کسی است که خرمنگاه خود را با بادبزن پاک می‌کند و مانند آتش پالایندگان است. فرایند پالایش به‌دست فرستادهٔ عهد انجام می‌شود و از این‌رو به تاریخی اشاره دارد که در آن خداوند با قومی برگزیدهٔ تازه به عهد درمی‌آید. هنگامی که اسرائیل باستان از بردگی مصر رهایی یافت، یکی از مضامین آن تاریخ مقدس موضوع «نخست‌زاده» بود؛ خواه مرگ نخست‌زادگان مصر باشد، خواه معرفی اسرائیل از سوی خدا به‌عنوان نخست‌زادهٔ خود.

> And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:22, 23.

> و به فرعون بگو: خداوند چنین می‌گوید: اسرائیل پسر من است، یعنی نخست‌زادۀ من. و به تو می‌گویم: پسرم را رها کن تا مرا خدمت کند؛ و اگر از رها کردن او سر باز زنی، اینک پسر تو، یعنی نخست‌زادۀ تو را خواهم کشت. خروج ۴:۲۲، ۲۳.

When God entered into covenant with Israel in the deliverance from Egypt the divine plan was that every firstborn son of each of the tribes would be dedicated to the work of the priesthood. But at the rebellion of the golden calf, it was only the tribe of Levi that stood on Moses’ side of the rebellion. For their faithfulness, God disannulled His plan that each firstborn from every tribe would be dedicated to the priesthood and he passed by the other tribes and gave the tribe of Levi the exclusive right of the priesthood. When the messenger of the covenant purifies the sons of Levi it is representing a history where a former covenant people are being set aside for a new covenant people. This was the case with John the Baptist, the Millerites and will be with the one hundred and forty-four thousand. From 1840 to 1844 a purification process was initiated by the testing issue of the prophetic message that had been given to William Miller. It led to the Lord suddenly coming to his temple on October 22, 1844, but the process of purification did not end until 1863.

هنگامی که خدا در رهایی از مصر با اسرائیل عهد بست، نقشهٔ الهی این بود که هر نخست‌زادهٔ پسر از هر یک از اسباط به خدمتِ کاهنی وقف شود. اما در واقعهٔ گوسالهٔ طلایی، تنها سبطِ لاوی بود که در کنارِ موسی ایستاد. به سبب وفاداری‌شان، خدا نقشهٔ خود را مبنی بر اینکه هر نخست‌زاده از هر سبط به کاهنی اختصاص یابد لغو کرد و سایر اسباط را کنار گذاشت و حقِ انحصاریِ کاهنی را به سبطِ لاوی داد. هنگامی که فرستادهٔ عهد پسرانِ لاوی را تطهیر می‌کند، این نمایانگرِ تاریخی است که در آن قومِ عهدِ پیشین کنار گذاشته می‌شوند تا قومِ عهدِ جدید جایگزین شوند. چنین بود در مورد یوحنا تعمیددهنده، پیروانِ میلر، و چنین خواهد بود دربارهٔ یکصد و چهل‌وچهار هزار. از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، روندی از تطهیر به‌واسطهٔ موضوعِ آزمون‌گرِ پیامِ نبوی که به ویلیام میلر داده شده بود آغاز شد. این امر به آمدنِ ناگهانیِ خداوند به هیکلش در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجامید، اما روندِ تطهیر تا ۱۸۶۳ پایان نیافت.

> “Both the prophecy of Daniel 8:14, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ and the first angel’s message, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ pointed to Christ’s ministration in the most holy place, to the investigative judgment, and not to the coming of Christ for the redemption of His people and the destruction of the wicked. The mistake had not been in the reckoning of the prophetic periods, but in the event to take place at the end of the 2300 days. Through this error the believers had suffered disappointment, yet all that was foretold by the prophecy, and all that they had any Scripture warrant to expect, had been accomplished. At the very time when they were lamenting the failure of their hopes, the event had taken place which was foretold by the message, and which must be fulfilled before the Lord could appear to give reward to His servants.

> هم پیشگویی دانیال ۸:۱۴، "تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدسگاه تطهیر خواهد شد"، و هم پیام فرشتهٔ نخست، "از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است"، به خدمت مسیح در قدس‌الاقداس و به داوری تحقیقی اشاره داشتند، نه به آمدن مسیح برای نجات قومش و نابودی شریران. خطا نه در محاسبهٔ دوره‌های نبوی بود، بلکه در واقعه‌ای که می‌بایست در پایان دو هزار و سیصد روز رخ دهد. به‌سبب این خطا، ایمانداران دچار سرخوردگی شدند؛ اما هرآنچه در نبوت پیش‌گفته شده بود و هرآنچه انتظار داشتنش را کتاب‌مقدس تأیید می‌کرد، تحقق یافته بود. در همان زمانی که آنان بر ناکامی امیدهایشان افسوس می‌خوردند، رویدادی که پیام پیشاپیش از آن خبر داده بود و که می‌بایست پیش از آن‌که خداوند ظاهر شود تا به بندگانش پاداش دهد، تحقق یابد، رخ داده بود.

> “Christ had come, not to the earth, as they expected, but, as foreshadowed in the type, to the most holy place of the temple of God in heaven. He is represented by the prophet Daniel as coming at this time to the Ancient of Days: ‘I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came’—not to the earth, but—’to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him.’ Daniel 7:13.

> مسیح آمده بود، نه به زمین، چنان‌که انتظار داشتند، بلکه، همان‌گونه که در نمونه از پیش نشان داده شده بود، به قدس‌الاقداسِ هیکلِ خدا در آسمان. پیامبر دانیال او را در این هنگام چنین معرفی می‌کند که نزد قدیم‌الأیام می‌آید: «در رؤیاهای شبانه دیدم، و اینک، کسی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان آمد — نه به زمین، بلکه — نزد قدیم‌الأیام؛ و او را به حضورش نزدیک آوردند.» دانیال ۷:۱۳.

> “This coming is foretold also by the prophet Malachi: ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:1. The coming of the Lord to His temple was sudden, unexpected, to His people. They were not looking for Him there. They expected Him to come to earth, ‘in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel.’ 2 Thessalonians 1:8.

> این آمدن را پیامبر ملاکی نیز پیشگویی کرده است: «خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد؛ یعنی فرستادهٔ عهد که از او خشنودید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها.» ملاکی ۳:۱. آمدن خداوند به هیکلش برای قوم او ناگهانی و غیرمنتظره بود. آنان او را در آنجا انتظار نمی‌کشیدند. آنان انتظار داشتند او به زمین بیاید، «در آتش شعله‌ور، از کسانی که خدا را نمی‌شناسند و از انجیل اطاعت نمی‌کنند، انتقام می‌گیرد.» دوم تسالونیکیان ۱:۸.

> “But the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.

> اما مردم هنوز آمادهٔ ملاقات با خداوندشان نبودند. هنوز کاری برای آماده‌سازی آنان باید انجام می‌شد. باید نوری داده می‌شد تا اندیشه‌هایشان را به هیکل خدا در آسمان هدایت کند؛ و چون با ایمان کاهن اعظم خود را در خدمت او در آنجا پیروی می‌کردند، وظایف تازه‌ای بر آنان آشکار می‌شد. پیام دیگری از هشدار و تعلیم باید به کلیسا داده می‌شد.

> “Says the prophet: ‘Who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’ Malachi 3:2, 3. Those who are living upon the earth when the intercession of Christ shall cease in the sanctuary above are to stand in the sight of a holy God without a mediator. Their robes must be spotless, their characters must be purified from sin by the blood of sprinkling. Through the grace of God and their own diligent effort they must be conquerors in the battle with evil. While the investigative judgment is going forward in heaven, while the sins of penitent believers are being removed from the sanctuary, there is to be a special work of purification, of putting away of sin, among God’s people upon earth. This work is more clearly presented in the messages of Revelation 14.

> پیامبر می‌گوید: «چه کسی می‌تواند روزِ آمدنِ او را تاب آورد؟ و چون او ظاهر شود چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و مانندِ صابونِ سفیدکنندگان است؛ و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را چون طلا و نقره تصفیه خواهد نمود، تا برای خداوند هدیه‌ای به عدالت تقدیم کنند.» ملاکی ۳:۲، ۳. آنان که هنگامی که شفاعتِ مسیح در قدسِ آسمانی پایان یابد بر زمین زنده‌اند، باید در حضورِ خدای قدوس بدونِ شفیع بایستند. جامه‌هایشان باید بی‌لکه باشد؛ شخصیت‌هایشان باید به واسطهٔ خونِ پاشش از گناه تطهیر شود. به فیضِ خدا و به کوششِ ساعیانهٔ خود باید در نبرد با شر غالب شوند. در حالی که داوریِ تحقیقی در آسمان در جریان است و گناهانِ ایماندارانِ توبه‌کار از قدس برداشته می‌شود، باید در میانِ قومِ خدا بر زمین کاری ویژه برای تطهیر و کنار نهادنِ گناه انجام گیرد. این کار به‌گونه‌ای روشن‌تر در پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ بیان شده است.

> “When this work shall have been accomplished, the followers of Christ will be ready for His appearing. ‘Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.’ Malachi 3:4. Then the church which our Lord at His coming is to receive to Himself will be a ‘glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ Ephesians 5:27. Then she will look ‘forth as the morning, fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’ Song of Solomon 6:10.

> هرگاه این کار به انجام رسد، پیروان مسیح برای ظهور او آماده خواهند بود. «آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم نزد خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در روزگاران قدیم و سال‌های پیشین.» ملاکی ۳:۴. آنگاه کلیسایی که خداوندِ ما هنگام آمدنش آن را نزد خود خواهد پذیرفت، «کلیسایی پرشکوه، بی‌لکه و بی‌چروک و هیچ چیز از این قبیل» خواهد بود. افسسیان ۵:۲۷. آنگاه او «چون بامداد رخ خواهد نمود، زیبا چون ماه، روشن چون خورشید، و هیبت‌انگیز چون لشکری با بیرق‌ها.» غزل غزل‌ها ۶:۱۰.

> “Besides the coming of the Lord to His temple, Malachi also foretells His second advent, His coming for the execution of the judgment, in these words: ‘And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not Me, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:5. Jude refers to the same scene when he says, ‘Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds.’ Jude 14, 15. This coming, and the coming of the Lord to His temple, are distinct and separate events.

> علاوه بر آمدنِ خداوند به هیکلش، ملاکی ظهور دوم او، یعنی آمدنش برای اجرای داوری، را نیز چنین پیشگویی می‌کند: "و برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و به‌سرعت بر ضد جادوگران، و بر ضد زناکاران، و بر ضد کسانی که به دروغ سوگند می‌خورند، و بر ضد آنان که به مزدور در مزدش، و به بیوه‌زن و یتیم ستم می‌کنند، و بیگانه را از حقش محروم می‌سازند، و از من نمی‌ترسند، می‌گوید خداوند لشکرها." ملاکی ۳:۵. یهودا نیز به همین صحنه اشاره می‌کند آنگاه که می‌گوید: "اینک، خداوند با ده‌ها هزار تن از مقدسان خود می‌آید تا داوری را بر همه اجرا کند و همه بی‌دینانِ در میان ایشان را از بابت همه اعمال بی‌دینانه‌شان محکوم سازد." یهودا ۱۴، ۱۵. این آمدن، و آمدنِ خداوند به هیکلش، رویدادهایی متمایز و جداگانه‌اند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 424–426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال 8:14 بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال 7:13 آمده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که توسط ملاکی پیشگویی شده است، همگی توصیف‌های همان رویداد هستند؛ و همین امر همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح در مَثَلِ ده باکره در متی 25 توصیف کرده است، به تصویر کشیده شده است. نبرد عظیم، 424-426.

Four “comings” are referred to in the last paragraph and they are all the same coming symbolized four different ways. One of those “comings” is the parable of the ten virgins.

در بند آخر به چهار «آمدن» اشاره شده و همگی آن‌ها همان یک آمدنِ واحدند که به چهار شیوهٔ متفاوت نمادین شده‌اند. یکی از آن «آمدن‌ها» مَثَلِ ده باکره است.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

If the four “comings” “are descriptions of the same event,” then those four “comings” that were fulfilled in the beginning of Adventism in the Millerite movement, “will be fulfilled” again “to the very letter” in the Elijah movement at the end of Adventism.

اگر چهار «آمدن» «توصیفِ یک رویداد واحد» باشند، آنگاه آن چهار «آمدن» که در آغاز ادونتیسم در جنبش میلرایت تحقق یافتند، در جنبش الیاس در پایان ادونتیسم دوباره «مو به مو» «تحقق خواهند یافت».

William Miller and the Millerites were the representatives of the first angel’s message, and in the same passage from Early Writings that we recently cited, the message of the first angel possessed the identical characteristics of John the Baptist. We cited the passage that says those who rejected the message of John the Baptist could not be benefited by the teachings of Jesus. In the next paragraph she says, “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” Both William Miller and John the Baptist represent instruments of judgment.

ویلیام میلر و پیروان میلر نمایندگان پیام فرشتهٔ اول بودند، و در همان قطعه از «نوشته‌های نخستین» که اخیراً نقل کردیم، آمده است که پیام فرشتهٔ اول دارای همان ویژگی‌های یوحنا تعمیددهنده بود. ما آن بخشی را نقل کردیم که می‌گوید کسانی که پیام یوحنا تعمیددهنده را رد کردند، نمی‌توانستند از تعالیم عیسی بهره‌مند شوند. در پاراگراف بعدی او می‌گوید: «کسانی که پیام نخست را رد کردند، نمی‌توانستند از دومین پیام بهره‌مند شوند؛ همچنین از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌مند نشدند، فریادی که قرار بود آنان را آماده کند تا با ایمان، همراه با عیسی وارد قدس‌الاقداسِ مقدس‌گاه آسمانی شوند.» هر دو، ویلیام میلر و یوحنا تعمیددهنده، نمایانگر ابزارهای داوری‌اند.

Had neither of them appeared, their respective generations would not be held accountable for rejecting light. God used those two messengers to remove the Laodicean cloak of sin, and thus demonstrated the Laodicean nakedness of the former chosen people, by introducing a message that whether accepted or rejected would be used in judgment as a symbol that a prophet had been among them. The history of 1840 to 1844 was typified by the fire coming down on Elijah’s offering on Mount Carmel. The true prophet had been distinguished from the false prophets.

اگر هیچ‌یک از آن دو ظهور نمی‌کردند، نسل‌های مربوط به ایشان بابت ردّ نور مورد مؤاخذه قرار نمی‌گرفتند. خدا از آن دو پیام‌آور استفاده کرد تا ردای لاودیکیه‌ایِ گناه را بردارد و بدین‌سان برهنگیِ لاودیکیه‌ایِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را آشکار سازد، با معرفی پیامی که، چه پذیرفته می‌شد و چه رد می‌شد، در داوری به‌عنوان نشانه‌ای به کار می‌رفت که پیامبری در میانشان بوده است. تاریخِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ به‌گونه‌ای نمادین با فرود آمدن آتش بر قربانیِ ایلیا بر کوهِ کرمل تصویر شده بود. نبیِ راستین از پیامبرانِ دروغین متمایز شده بود.

We are at the point where we should outline the purification process that continued after October 22, 1844. Sister White stated that after October 22, 1844 “the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.”

ما در نقطه‌ای هستیم که باید طرح کلی فرایند تطهیری را که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه یافت، بیان کنیم. خواهر وایت اظهار داشت که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ «مردم هنوز برای ملاقات با خداوند خویش آماده نبودند. هنوز کاری از آمادگی برای آنان باقی بود که باید به انجام می‌رسید. باید نوری عطا می‌شد که ذهن‌های آنان را به سوی هیکل خدا در آسمان هدایت کند؛ و چون می‌بایست به ایمان، کاهن اعظم خود را در خدمت او در آنجا پیروی کنند، وظایف تازه‌ای بر آنان مکشوف می‌گشت. پیام دیگری از هشدار و تعلیم باید به کلیسا داده می‌شد.»

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six that Daniel called the “oath” of Moses, they lost their ability to recognize that the process of purification continued beyond their initial work of understanding the truths connected with the opening of the judgment.

وقتی ادونتیسم «هفت بار»ِ باب بیست‌وششمِ لاویان را که دانیال آن را «سوگندِ موسی» نامید، رد کرد، تواناییِ تشخیص این را از دست داد که روندِ تطهیر فراتر از کارِ اولیهٔ خود در فهمِ حقایقِ مرتبط با گشایشِ داوری ادامه یافت.

We will address the continued purification process in the next article, and begin to align the horn of true Protestantism that Millerite Adventism received in the 1840’s with the horn of Republicanism.

در مقالهٔ بعدی به فرایندِ پالایشِ مستمر خواهیم پرداخت و آغاز خواهیم کرد به هم‌راستا کردنِ شاخِ پروتستانتیسمِ حقیقی که آدونتیسمِ میلری در دههٔ ۱۸۴۰ دریافت کرد با شاخِ جمهوری‌خواهی.

Back to Articles