Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

کتاب دانیال - شماره پنجاه‌وچهار

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

پرده‌برداری از روزهای واپسین: جست‌وجوی دانیال برای فهم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

ما یکی از مقالات اخیر را با قطعه‌ای از کتاب «پیامبران و پادشاهان» به پایان رساندیم، جایی که خواهر وایت بیان می‌کند که دانیال در پی آن بود که «رابطهٔ اسارتِ هفتادساله، چنان‌که به‌واسطهٔ ارمیا پیشگویی شده بود، را با دو هزار و سیصد سالی که او در رؤیا شنید فرستادهٔ آسمانی اعلام کرد باید پیش از تطهیرِ قدسِ خدا سپری شود، درک کند».

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> به‌واسطهٔ رؤیایی دیگر، روشنی بیشتری بر رویدادهای آینده تابید؛ و در پایان همین رؤیا بود که دانیال شنید: «یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت گفت: این رؤیا تا چه مدت خواهد بود؟» دانیال ۸:۱۳. پاسخ چنین بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد» (آیهٔ ۱۴)، و این پاسخ او را دچار سردرگمی کرد. او با جدیت در پی معنای رؤیا برآمد. او نتوانست رابطهٔ هفتاد سال اسارت ــ چنان‌که به‌واسطهٔ ارمیا پیشگویی شده بود ــ را با آن دو هزار و سیصد سالی که در رؤیا شنیده بود موجودی آسمانی اعلام کرده بود باید پیش از تطهیر قدسِ خدا سپری شود، دریابد. فرشتهٔ جبرئیل بخشی از تعبیر را به او داد؛ اما چون پیامبر این کلمات را شنید: «این رؤیا ... برای روزهای بسیار خواهد بود»، از حال رفت. او از تجربهٔ خود چنین می‌نویسد: «من، دانیال، از حال رفتم و چند روزی بیمار بودم؛ سپس برخاستم و کارهای پادشاه را انجام دادم؛ و از آن رؤیا در شگفت بودم، اما هیچ‌کس آن را نفهمید.» آیات ۲۶ و ۲۷." انبیا و پادشاهان، ۵۵۳، ۵۵۴.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

پیروان میلر هرگز به درک کاملی از پیام بنیادینی که اعلام می‌کردند نرسیدند. هنگامی که زمان فرا رسید که شیرِ قبیلهٔ یهودا خواست اطلاعات بیشتری دربارهٔ «هفت زمان» بدهد، آنان وارد تجربهٔ لائودکیه‌ای شدند و هفت سال بعد نورِ «هفت زمان» را به‌کلی رد کردند. آنان هرگز رابطهٔ کامل میان هفتاد سال و دوهزار و سیصد سال را، که دانیال با جدیت در پیِ فهمِ آن بود، ندیدند. دانیال نمایندهٔ قومِ خدا در ایامِ آخر است.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

این‌که زمین سبت‌های خود را به‌جا آورد، بخشی از پیمانی بود که به اسرائیل باستان داده شد و شامل نورِ استراحتِ زمین در هر سال هفتم می‌شد. آن پیمان چرخهٔ هفت‌ساله‌ای را دربر می‌گرفت که هفت بار تکرار می‌شد. همچنین در پایانِ هفت چرخهٔ هفت‌ساله (چهل‌ونه سال)، آزادسازی و بازگرداندنِ املاک و بردگان را در خلالِ جشنی که «یوبیل» نام دارد، شامل می‌شد. یهودیان نسبت به آن اصولِ پیمان نافرمانی کردند و کتاب دوم تواریخ مشخص کرد که هفتاد سال اسارت، که ارمیای نبی از آن سخن گفته بود، نمایانگر چهارصد و نود سالِ پیشینِ شورش بود. در طول چهارصد و نود سال، اگر اسرائیل باستان فرامینِ درونِ پیمان را چنان‌که در لاویان بیست‌وپنج مقرر شده بود اطاعت می‌کرد، در مجموع هفتاد سال وجود می‌داشت که در آن زمین استراحت می‌کرد. یک سالِ کتاب‌مقدسی سیصد و شصت روز است و سیصد و شصت روز ضرب‌در هفت («هفت بار») برابر است با دو هزار و پانصد و بیست روز.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

هفتاد سال کاملاً به استراحتِ زمین مرتبط است؛ امری که کاملاً با "هفت زمان" نیز مرتبط است. دانیال در پی آن بود که "رابطه"ی "اسارت هفتادساله" را "با دو هزار و سیصد سال" "تا پیش از تطهیر قدس خدا" بفهمد. پس او می‌کوشید نسبتِ رؤیای "chazon" و رؤیای "mareh" را درک کند. فهم آن نسبت، بدون اذعان به استراحتِ زمین در لاویان بیست‌وپنج و بیست‌وشش، همراه با اسارت هفتادساله‌ای که ارمیا از آن سخن گفته، ناممکن است. اگر باور ندارید که "هفت زمان" نمایانگر دوره‌ای نبوی به طول دو هزار و پانصد و بیست سال است، خود را از زمرهٔ کسانی خارج می‌کنید که دانیال در ایام آخر نمایندهٔ آنان است. پیروان میلر معتقد بودند "هفت زمان" یک نبوتِ زمانی است، اما ادونتیسم دیگر چنین اعتقادی ندارد.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

دانیال، همانند همهٔ پیامبران، نمایانگر قوم خدا در پایان جهان است، و توضیحات خواهر وایت دربارهٔ اشتیاق او برای فهمیدن رابطهٔ میان هفتاد سال («هفت بار») و دو هزار و سیصد سال، بیانگر همان اشتیاقی است که قوم خدا در ایام آخر باید داشته باشند. چنان‌که در مقالات پیشین بیان شده است، همهٔ حقایقی که بر نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ ارائه شده‌اند، در نوشته‌های خواهر وایت به‌طور مستقیم (و مکرراً) مورد تأیید قرار گرفته‌اند.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

جواهرهای میلر در فریاد نیمه‌شبِ روزهای آخر ده برابر روشن‌تر خواهند درخشید و بدین‌سان، آن جواهرها نمایانگر آزمون نهایی برای باکره‌های ادونتیسم می‌شوند. آن جواهرها همان حقایق بنیادینی هستند که بر لوح‌های حبقوق به تصویر کشیده شده‌اند، و همان جواهرهایی هستند در صندوقچه‌ای که بر میزی در وسطِ اتاق میلر نهاده شده بود. آزمون بنیادین همان آزمون نهایی است، و اقتدار روح نبوت نیز چنین است. رد کردنِ حقایق بنیادین، که در رؤیای میلر به‌صورت جواهر تمثیل شده بودند، به‌طور هم‌زمان رد کردنِ روح نبوت است.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد. «جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود» (امثال ۲۹:۱۸). شیطان با زیرکی، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عامل‌ها و مجاری مختلف کار خواهد کرد تا اعتماد قوم باقیماندهٔ خدا را به شهادت راستین متزلزل سازد. او رؤیاهای جعلی وارد خواهد کرد تا گمراه سازد و دروغ را با راست درمی‌آمیزد، و مردم را چنان بیزار خواهد کرد که هر آنچه نام رؤیا بر آن است را نوعی تعصب‌گرایی بدانند؛ اما جان‌های صادق، با سنجیدن دروغ و راست، قادر خواهند شد میان آن‌ها تمایز بگذارند. پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۷۸.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

اکنون به افزایش معرفتی می‌پردازیم که در تاریخ پیروان میلر از 1798 تا 1844 رخ داد، اما دریافته‌ایم که هرچند پیروان میلر در کاربردهای نبوی‌شان درست بودند، به تاریخی که در آن پدید آمدند محدود بودند. ما اکنون در روزهای آخر و در نسل نهایی (چهارم) ادونتیسم هستیم. در این دوره، ادونتیسم چنان زیر نفوذ سنت‌ها و آداب (جواهرات تقلبی) قرار گرفته که دیگر نمی‌داند حقایق بنیادین چه بودند. ندانستنِ آن حقایق، ادونتیسم را از درک اهمیت آن‌ها بازمی‌دارد و دستورات مکرر برای حفاظت و پاسداشت آن‌ها را بی‌معنا می‌کند.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

پیش از آن‌که بیش‌تر به تفسیرِ جبرئیل از رؤیای نهرِ اولای بپردازیم، به چند نکتهٔ مرتبط با حقایقِ بنیادین و مرجعیتِ روحِ نبوت خواهیم پرداخت. الهی‌دانانِ معاصر استدلال می‌کنند که فرازِ زیر نشان می‌دهد که طولانی‌ترین نبوتِ زمانی در کتاب مقدس، دو هزار و سیصد سال است.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> تجربهٔ شاگردانی که در نخستین آمدن مسیح «انجیلِ ملکوت» را موعظه کردند، همتایی داشت در تجربهٔ کسانی که پیام آمدن دوم او را اعلام کردند. همان‌گونه که شاگردان بیرون رفتند و موعظه کردند: «وقت به کمال رسیده است، و ملکوت خدا نزدیک شده است»، به همان‌سان میلر و همراهانش اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبویِ مطرح در کتاب مقدس رو به پایان بود، داوری نزدیک بود، و پادشاهی جاودانه در آستانهٔ برپایی بود. موعظهٔ شاگردان دربارهٔ زمان بر «هفتاد هفته» در دانیال ۹ استوار بود. پیامی که میلر و همراهانش دادند پایانِ ۲۳۰۰ روزِ دانیال ۸:۱۴ را اعلام می‌کرد که هفتاد هفته بخشی از آن را تشکیل می‌دهد. موعظهٔ هر یک بر تحققِ بخشِ متفاوتی از همان دورهٔ بزرگِ نبوی استوار بود.

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> همانند شاگردان نخستین، ویلیام میلر و همکارانش خود به طور کامل از اهمیت پیامی که اعلام می‌کردند آگاه نبودند. خطاهایی که از دیرباز در کلیسا ریشه دوانده بود، آنان را از دستیابی به تفسیر درستِ نکته‌ای مهم در نبوت بازداشت. از این رو، هرچند پیامی را که خدا بر عهده آنان نهاده بود تا به جهان برسانند اعلام کردند، اما به سبب سوءبرداشت از معنای آن دچار سرخوردگی شدند.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

این بخش می‌گوید که: «میلر و همراهانش اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوی که در کتاب مقدس مطرح شده، در شرف پایان یافتن بود»، و الهی‌دانان ادعا می‌کنند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبوی همان دو هزار و سیصد سال است. آنان همچنین ادعا می‌کنند که این همان چیزی است که خواهر وایت در این بخش مشخص می‌کند، زیرا به‌گفتهٔ آنان، او مستقیماً به دورهٔ دو هزار و سیصد ساله می‌پردازد. آنان نسبت به هرگونه رابطه‌ای میان هفتاد سال و دورهٔ دو هزار و سیصد ساله کورند. آنان نسبت به نوری که دانیال در پی فهم آن بود کورند.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

الن وایت از میلری‌ها بود و به پیام‌هایی که بر نمودار پیشگامان ۱۸۴۳ و بر نمودار پیشگامان ۱۸۵۰ — که اف. دی. نیکولز منتشر کرده بود — درج شده بودند، آگاهی داشت. نمودار ۱۸۵۰ که توسط نیکولز تهیه شد، در خانهٔ نیکولز آماده گردید، درست در همان زمانی که جیمز و الن وایت با نیکولز زندگی می‌کردند. طولانی‌ترین دورهٔ نبوی در کتاب مقدس که بر هر دو نمودار نمایش داده شده، دو هزار و سیصد سال نیست؛ بلکه «هفت زمان»ِ فصل ۲۶ لاویان است.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

این‌که ادعا کنیم بندِ پیشین یک شناساییِ الهامیِ دو هزار و سیصد سال به‌عنوان طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ پیشگویانه است، به این معناست که نوشته‌های خواهر وایت با خودشان در تناقض بیفتند. اگر او آنچه الهی‌دانان دربارهٔ این بند ادعا می‌کنند را باور داشت، پس وقتی نمودارهایی را که «هفت زمان» را تأیید می‌کنند تأیید می‌کند، این چه معنایی دارد؟

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ که ارقام آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنان‌که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

کسانی که می‌خواهند از سنت‌ها و افسانه‌های خود دفاع کنند ممکن است چنین استدلال کنند که در نمودار ۱۸۴۳، خداوند دست خود را بر خطای «هفت زمان» گذاشته و آن را پوشانده بود، تا اینکه در زمانی بعدتر دست خود را برداشت. مشکل این فرض آن است که خواهر وایت مشخص کرده است خداوند چه زمانی دست خود را از روی ارقام برداشت؛ دست او پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، بلافاصله پس از نخستین ناامیدی، برداشته شده بود. در شهادتی که از آن رویداد می‌دهد، او خطایی را که اصلاح شد مشخص می‌کند و روشن است که آن خطا «هفت زمان» نبود.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> آن مؤمنانِ ناامیدی که نمی‌توانستند دریابند چرا پروردگارشان نیامده است، در تاریکی به حال خود رها نشدند. بار دیگر هدایت شدند تا به کتاب‌مقدس‌شان رجوع کنند و دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی ارقام برداشته شد و خطا آشکار گردید. دیدند که دوره‌های نبوی تا سال 1844 امتداد می‌یابند، و اینکه همان شواهدی که برای نشان دادنِ پایان‌یافتنِ دوره‌های نبوی در 1843 ارائه کرده بودند، نشان می‌داد که این دوره‌ها در 1844 پایان خواهند یافت. نوشته‌های اولیه، 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

وقتی دستِ خداوند «از روی ارقام برداشته شد و اشتباه روشن شد»، آنگاه دریافتند «که همان شواهدی که برای نشان دادن اینکه دوره‌های نبوی در 1843 پایان می‌یابند ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن دوره‌ها در 1844 خاتمه خواهند یافت». دوره‌های نبوی‌ای که ابتدا گمان می‌رفت در 1843 پایان یابند، بر نمودار 1843 نمایش داده شده‌اند؛ همان نموداری که هر یک از سیصد واعظ میلری از آن استفاده می‌کرد. دوره‌های نبویِ نمایش‌داده‌شده بر آن نمودار که گفته می‌شد در 1843 بسته می‌شوند عبارت بودند از: 2300 سالِ دانیال باب 8 آیهٔ 14، 2520 سالِ لاویان باب 26 و 1335 سالِ دانیال باب 12. پس از نخستین ناامیدی، خداوند دست خود را از روی آن اشتباه برداشت و میلری‌ها آنگاه دریافتند که همان شواهدی که پایان دوره‌های نبوی را در 1843 مشخص می‌کرد، در واقع ثابت می‌کرد که آن دوره‌ها در 1844 به پایان رسیدند.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

نمودار ۱۸۵۰ در سال ۱۸۵۰ تهیه شد و در ژانویهٔ ۱۸۵۱ به فروش گذاشته شد. الن وایت ثبت کرده بود که این نمودار همچنین تحققِ نبوتِ حبقوق بود، همان‌گونه که دربارهٔ نمودار ۱۸۴۳ نیز ثبت کرده بود. آن نمودار همچنین نمایانگرِ طولانی‌ترین دورهٔ نبوی به‌شکل «هفت بارِ» لاویان باب بیست‌وششم بود.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> «دیدم که خدا در انتشار نموداری که برادر نیکولز منتشر کرد دخیل بود. دیدم که در کتاب مقدس نبوتی دربارهٔ این نمودار وجود دارد، و اگر این نمودار برای قوم خدا طراحی شده است، اگر برای یکی کافی است برای دیگری نیز کافی است، و اگر یکی به نمودار تازه‌ای که با مقیاس بزرگ‌تری ترسیم شده نیاز داشت، همه به همان اندازه به آن نیاز دارند.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۳، صفحه ۳۵۹.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

ادعا کردن اینکه اشارهٔ خواهر وایت به این واقعیت که پیروان میلر «اعلام کردند که طولانی‌ترین و آخرین دورهٔ نبویِ مطرح‌شده در کتاب مقدس در شرف پایان بود»، دقیق است، چون آنها چنین کردند. ادعا کردن اینکه «طولانی‌ترین» «دورهٔ نبوی» همان دو هزار و سیصد سال است، شهادتِ خواهر وایت را در تعارض با خودش و نیز با سابقهٔ تاریخی قرار می‌دهد. باور کردن آن افسانه یعنی باور کردن دروغ، و در روزهای آخر کسانی که انتخاب می‌کنند دروغی را باور کنند، این کار را می‌کنند چون حقیقت را دوست ندارند.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

عیسی برای آنکه بتواند رنج صلیب را از سر بگذراند، به‌طور معجزه‌آسا به نوعی بیهوشیِ الهی متوسل نشد. او با رنجی الهی رنج کشید؛ رنجی بسی فراتر از طاقتِ هر یک از مخلوقاتش. با این همه، انسان به صورت او آفریده شد و الهام بیان می‌کند که انسان باید همان‌گونه که او غلبه کرد، غلبه کند. آنچه مسیح را قادر ساخت رنج صلیب را تاب بیاورد، صفتی بود که او دارا بود و انسان نیز داراست.

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> به عیسی، آغازگر و کامل‌کنندهٔ ایمانِ ما، بنگرید؛ که به‌خاطر شادی‌ای که پیشِ رویش بود، صلیب را تحمل کرد و شرمساری را خوار شمرد، و در دستِ راستِ تختِ خدا نشسته است. عبرانیان ۱۲:۱.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

عیسی رنج‌های صلیب را تحمل کرد، زیرا هدفی پیشِ روی خود داشت؛ و ما نیز به صورت او آفریده شده‌ایم و در نتیجه موجوداتی هستیم که با اهداف برانگیخته می‌شویم. این بخشی از طرح آفرینش ماست. اگر به ما القا شده باشد که فهم بنیادهای ادونتیسم اهمیتی ندارد، هیچ انگیزه‌ای برای انجام همان کار نخواهیم داشت. یگانه انگیزهٔ الهی که روح‌القدس می‌تواند برای غلبه بر آن وضعیت لائودیکی برانگیزد، محبتِ حقیقت است. محبتِ حقیقت با در دسترس بودن رسوم و سنت‌های آسان‌گیرانه‌ای که برای تسکین گوش‌های خارش‌دار ما طراحی شده‌اند آزموده خواهد شد. اگر در آسایش لائودیکی خود، میلی به درک حقیقت برای خود نداشته باشیم، هلاک خواهیم شد. امروز ادونتیسم در همین نقطه ایستاده است.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

دانیال نمونه‌ای از قوم خدا در روزهای آخر است؛ کسانی که از طریق کلام نبوی در پیِ فهم رابطۀ میان اسارت هفتادساله و نبوت دوهزار و سیصدساله هستند. اینکه نبوت دوهزار و سیصدساله را به‌عنوان طولانی‌ترین و آخرین دورۀ نبوی معرفی کنیم، به معنای رد کردن حقایق بنیادین ادونتیسم و هم‌زمان رد کردن مرجعیت روح نبوت است. این ادعا که وقتی میلری‌ها طولانی‌ترین و آخرین دورۀ نبوی را ارائه کردند، آن دوره همان دوهزار و سیصد سال بود، به معنای رد کردن سوابق تاریخی است.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> ما برای آینده هیچ ترسی نداریم، مگر اینکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده است و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان فراموش کنیم. Life Sketches، ۱۹۶.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

جبرئیل آمد تا به دانیال فهم هر دو رؤیا، یعنی "mareh" و "chazon"، را ببخشد و به او دستور داد که این دو رؤیا را در ذهن از هم جدا کند، هرچند آشکارا با یکدیگر پیوندی نبوی داشتند. این رؤیا پادشاهی‌های مطرح در نبوت‌های کتاب مقدس در فصول هفتم و هشتم را در بر می‌گرفت؛ پادشاهی‌هایی که تکرار و بسط همان پادشاهی‌های فصل دوم بودند. این اطلاعات همچنین شامل گفت‌وگوی آسمانی‌ای بود که یک رؤیا را به‌منزلهٔ پایمال‌کردنِ مقدسِ خدا و قوم او، و رؤیای دیگر را به‌عنوان کارِ بازگرداندنِ قوم و مقدس معرفی می‌کرد.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

همان‌گونه که جبرئیل تعبیر را ارائه کرد، تعبیری که در نهایت به لبّ پیامِ اعلام‌شده از سوی میلری‌ها بدل شد، میان آن دو رؤیا رابطه‌ای وجود داشت؛ رابطه‌ای که باید از سوی کسانی که فرمان یافته‌اند تا تعبیر را در ذهن از هم تفکیک کنند، مورد توجه قرار گیرد. یکی از تمایزها با دو واژه‌ای نمایان می‌شود که هر دو به «تعیین‌شده» ترجمه می‌شوند.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> هفتاد هفته برای قوم تو و شهر مقدّس تو مقرر شده است تا عصیان پایان یابد، و به گناه پایان داده شود، و برای تقصیر کفاره به عمل آید، و عدالت جاودانه برقرار گردد، و رؤیا و نبوّت مُهر شود، و قدسِ اقداس مسح گردد. پس بدان و دریاب که از هنگام صدور فرمان برای بازسازی و بنا کردن اورشلیم تا مسیحِ پیشوا، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ خیابان و بارو دوباره بنا خواهد شد، هرچند در ایامی دشوار. و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، امّا نه به سبب خود؛ و قومِ پیشوایی که خواهد آمد، شهر و مقدّس‌گاه را ویران خواهند کرد؛ و پایان آن با سیلی فراگیر خواهد بود و تا پایان جنگ، خرابی‌ها مقرر شده است. و او برای یک هفته عهد را با بسیاری استوار خواهد کرد؛ و در نیمهٔ آن هفته، قربانی و هدیه را متوقف خواهد ساخت؛ و به سبب گسترش رجاسات، آن را ویران خواهد کرد، تا هنگام انجام کامل؛ و آنچه مقرر شده است بر ویرانگر فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۴–۲۷

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

هفتاد هفته (چهارصد و نود سال) بر قوم و شهر مقدس تعیین شده است. واژه‌ای که به «تعیین شده» ترجمه شده، به معنای «قطع شدن» است و این واژه دوره یا مهلتی را برای یهودیان و اورشلیم مشخص می‌کند. همچنین نمایانگر دوره‌ای از سرکشی بود که به ویرانی اورشلیم و اسارت هفتادساله انجامید. پس آن چهارصد و نود سال «تعیین» شد و آغاز آن از سومین فرمان بود. چهارصد و نود سال نخستِ سرکشی، سه یورش نبوکدنصر، نابودی نهایی اورشلیم و پراکندگی و اسارت هفتادسالهٔ اسرائیلِ واقعی در بابلِ واقعی را در پی داشت.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

فرمان نخست نشانگر پایان اسارت و آغاز کار بازسازی اورشلیم بود. فرمان سوم آغاز دورهٔ دو هزار و سیصد ساله را نشان داد. فرارسیدن فرشتهٔ نخست پایان اسارتِ هزار و دویست و شصت‌سالهٔ اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی را نشان داد و آغاز دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله را نیز رقم زد؛ دوره‌ای که در آن مسیح پیروان میلر را به کار گرفت تا از اسارت بیرون آیند و معبدی روحانی برپا کنند.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

واژه‌ای که در آیات بیست‌وشش و بیست‌وهفت دوبار به صورت «determined» ترجمه شده، «charats» است و به معنای «زخم زدن» و «حکم» است. به‌طور نبوی «مقرر شد» که پاپی‌گری در پایان نخستین غضب دچار «زخمی» مرگبار شود. این همان واژه‌ای است که دانیال در باب یازدهم، آیه سی‌وشش به کار می‌برد.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> و آن پادشاه بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را خواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی خواهد گردانید، و سخنانی شگفت بر ضد خدایِ خدایان بر زبان خواهد آورد، و کامیاب خواهد بود تا زمانی که غضب به کمال رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۶.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

در آیهٔ سی‌وششم، «پادشاه» همان نهاد پاپی است. نهاد پاپی قرار بود تا سال ۱۷۹۸ رونق یابد؛ در آن سال «زخم مهلک» خود را دریافت کرد. سپس نخستین «خشم» می‌بایست «به انجام برسد»، زیرا آن «خشم» «مقرر شده» (حکم شده) بود که «انجام شود». در پایان نخستین «خشم» علیه پادشاهی شمالی اسرائیل، که در سال ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت، نهاد پاپی «زخم مهلک» دریافت کرد. واژهٔ «مقرر شده» به معنای «زخم» است.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> و دیدم که یکی از سرهایش گویی زخمی مرگبار برداشته بود؛ و زخم مرگبارش شفا یافت؛ و همهٔ جهان در شگفتی، به دنبال آن وحش رفتند. مکاشفه ۱۳:۳.

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

چارچوب پیش‌گویانهٔ میلری‌ها بر پایهٔ دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و در پی آن پاپی‌گری استوار بود. آنان بر این باور بودند که این دو قدرت، چنان‌که در رویای "chazon" در دانیال باب هشتم، آیهٔ سیزدهم، نمایانده شده، می‌بایست قدس و لشکر را پایمال کنند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

قدرت ویرانگرِ پاپی قرار بود قدس و لشکر را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال کند.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> اما صحن بیرونی هیکل را بیرون بگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان داده شده است؛ و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهدِ خود قدرت خواهم داد تا در جامهٔ پلاس، هزار و دویست و شصت روز نبوّت کنند. مکاشفه ۱۱:۲، ۳.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

در پایان نخستین غضب در سال ۱۷۹۸، در نبوت مقرر شده بود که پاپیّت «زخم» بخورد. در دانیال باب نهم، آن مقرر شدن در دو آیهٔ پایانی نمایانده شده است، و واژه‌ای که در آن آیات دو بار به «مقرر» ترجمه شده، با رؤیای «chazon» مرتبط است؛ حال آن‌که واژه‌ای که در آیهٔ بیست‌وچهارم به «مقرر» ترجمه شده، واژهٔ عبری متفاوتی است و با رؤیای «mareh» ارتباط دارد. دانیال، که نمایندهٔ قوم خدا در روزهای آخر بود، در پی درک رابطهٔ آن دو رؤیا بود؛ همان دو رؤیایی که جبرئیل به او گفته بود آن‌ها را به‌طور ذهنی از هم جدا کند.

We will continue this subject in the next article.

این موضوع را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> "خدا پیام تازه‌ای به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ ما را از کلیساهای دیگر بیرون آورد." ریویو اند هرالد، ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۰۵.

Back to Articles