Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Two

کتاب دانیال - شماره نود و دو

Unveiling Prophecy: The Triple Application of Daniel’s Last Six Verses and the Advancing Light of the Third Angel

رازگشایی از نبوت: کاربرد سه‌گانهٔ شش آیهٔ پایانی کتاب دانیال و نور فزایندهٔ فرشتهٔ سوم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2024

Formats

PDF
Word

In the Millerite movement, the increase of knowledge was unsealed and it tested primarily, but not exclusively the professed Protestants in the United States. Sardis, the church coming out of the darkness of papal supremacy was being led to a fuller understanding of the gospel that was to be revealed when the heavenly sanctuary was opened in heaven. In the movement of the third angel the increase of knowledge was unsealed on September 11, 2001 and it tested Laodicean Adventism around the world. For this reason, the truth represented in the last six verses of Daniel eleven, which is the source of the increase of knowledge, was resisted by Laodicean Adventism.

در جنبش میلری، افزایش معرفت از مهر گشوده شد و بیش از همه، اما نه به طور انحصاری، کسانی را که در ایالات متحده خود را پروتستان می‌دانستند آزمود. ساردس، کلیسایی که از تاریکی تفوق پاپی بیرون می‌آمد، به سوی درکی کامل‌تر از انجیل هدایت می‌شد؛ انجیلی که قرار بود وقتی قدس آسمانی در آسمان گشوده شود، آشکار گردد. در جنبش فرشته سوم، افزایش معرفت در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ از مهر گشوده شد و ادونتیسم لاودیکیه‌ای را در سراسر جهان آزمود. از این‌رو، حقیقت منعکس در شش آیه پایانی فصل یازدهم دانیال، که سرچشمه افزایش معرفت است، با مخالفت ادونتیسم لاودیکیه‌ای روبه‌رو شد.

> “The few faithful builders upon the true foundation (1 Corinthians 3:10, 11) were perplexed and hindered as the rubbish of false doctrine obstructed the work. Like the builders upon the wall of Jerusalem in Nehemiah’s day, some were ready to say: ‘The strength of the bearers of burdens is decayed, and there is much rubbish; so that we are not able to build.’ Nehemiah 4:10. Wearied with the constant struggle against persecution, fraud, iniquity, and every other obstacle that Satan could devise to hinder their progress, some who had been faithful builders became disheartened; and for the sake of peace and security for their property and their lives, they turned away from the true foundation. Others, undaunted by the opposition of their enemies, fearlessly declared: ‘Be not ye afraid of them: remember the Lord, which is great and terrible’ (verse 14); and they proceeded with the work, everyone with his sword girded by his side. Ephesians 6:17.

> تعداد اندکی از بنّایان وفادار که بر بنیاد حقیقی بنا می‌کردند (اول قرنتیان 3:10، 11)، چون خاکروبهٔ تعالیم باطل کار را سد می‌کرد، دچار سردرگمی شدند و کارشان بازداشته شد. همچون بنّایان بر دیوار اورشلیم در روزگار نحمیا، برخی آماده بودند بگویند: «قوّت باربران سست شده است و خاکروبه بسیار است؛ از این‌رو ما قادر به بنا کردن نیستیم.» نحمیا 4:10. از مبارزهٔ پیوسته با آزار و اذیت، فریب، شرارت، و هر مانع دیگری که شیطان برای بازداشتنِ پیشرفتشان تدبیر می‌کرد، فرسوده شدند؛ برخی از کسانی که تا آن هنگام بنّایان وفادار بودند، دلسرد شدند و به خاطر صلح و امنیتِ اموال و جانشان، از بنیاد حقیقی روی گرداندند. اما برخی دیگر، بی‌آنکه از مخالفت دشمنانشان بهراسند، بی‌باکانه اعلام کردند: «از آنان مترسید؛ خداوند را که عظیم و مهیب است به یاد آورید» (آیه 14)؛ و کار را ادامه دادند، هر کس شمشیر خود را به پهلو بسته بود. افسسیان 6:17.

> “The same spirit of hatred and opposition to the truth has inspired the enemies of God in every age, and the same vigilance and fidelity have been required in His servants. The words of Christ to the first disciples are applicable to His followers to the close of time: ‘What I say unto you I say unto all, Watch.’ Mark 13:37.” The Great Controversy, 56.

> همان روح نفرت و مخالفت با حقیقت در همهٔ اعصار دشمنان خدا را برانگیخته است، و همان هوشیاری و وفاداری نیز از بندگان او خواسته شده است. سخنان مسیح به شاگردان نخستین، تا پایان زمان در مورد پیروان او صدق می‌کند: «آنچه به شما می‌گویم به همه می‌گویم: بیدار باشید.» مرقس ۱۳:۳۷. مناقشه بزرگ، ۵۶.

The presentation of the message of the last six verses of Daniel began in the environment of the self-supporting ministries of Laodicean Adventism, and was thereafter confronted with the famous theologians (the learned) of Laodicean Adventism as time progressed. The weapons that were employed in an attempt to discredit the message, invariably produced a greater light and clarity of the verses that were under scrutiny and attack. Those attacks ultimately led to prophetic understandings that had not been previously recognized, but were then established and found to be part of the advancing light of the third angel.

ارائهٔ پیامِ شش آیهٔ پایانیِ دانیال در محیطِ خدمت‌های خوداتکای ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای آغاز شد و سپس با گذشت زمان با الهی‌دانان نامدار (اهلِ علم) ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای روبه‌رو شد. سلاح‌هایی که برای بی‌اعتبار کردن پیام به کار گرفته می‌شد، همواره به نوری بیشتر و وضوحی افزون دربارهٔ آیاتی که زیر موشکافی و آماج حمله بودند می‌انجامید. آن حملات در نهایت به دریافت‌های نبوی‌ای انجامید که پیش‌تر شناخته نشده بودند، اما سپس تثبیت شدند و معلوم گشت که بخشی از نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم‌اند.

The Millerites only recognized four kingdoms of Bible prophecy, but shortly after 1844, it was understood that the United States was the earth beast of Revelation thirteen, and that understanding clarified that the papacy was not simply a part of the Roman kingdom, but it was actually the fifth kingdom of Bible prophecy.

پیروان میلر تنها چهار پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس را به رسمیت می‌شناختند، اما اندکی پس از سال ۱۸۴۴ دریافته شد که ایالات متحده همان وحشِ زمینِ باب سیزدهمِ مکاشفه است، و این دریافت روشن کرد که نظام پاپی صرفاً بخشی از پادشاهیِ روم نبود، بلکه در واقع پنجمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس بود.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> در قالب نمادهایِ یک اژدهای بزرگِ سرخ، وحشِ پلنگ‌گونه، و وحش با شاخ‌هایی مانندِ شاخ‌های بره، حکومت‌های زمینی که به‌ویژه به لگدمال کردن شریعت خدا و آزار رساندن به قوم او می‌پرداختند، به یوحنا نشان داده شدند. این جنگ تا پایان زمان ادامه دارد. قوم خدا، که با زنی مقدس و فرزندانش نمادپردازی شده بودند، به‌عنوان اقلیتی بسیار اندک معرفی شدند. در ایام آخر تنها باقیمانده‌ای هنوز وجود داشت. یوحنا دربارهٔ اینان چنین می‌گوید: «آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند.»

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.

> از راه بت‌پرستی، و سپس از راه پاپیّت، شیطان در طول قرن‌های بسیار قدرت خود را به کار گرفت تا شاهدان وفادار خدا را از روی زمین محو کند. بت‌پرستان و پاپیان به همان روحِ اژدها برانگیخته می‌شدند. تفاوتشان تنها در این بود که پاپیّت، با تظاهر به خدمت خدا، دشمنی خطرناک‌تر و بی‌رحم‌تر بود. به‌وسیلهٔ کاتولیسیسمِ رومی، شیطان جهان را به اسارت گرفت. کلیسایی که ادعای انتساب به خدا داشت به صفوف این فریب کشیده شد، و بیش از هزار سال قوم خدا زیر خشم اژدها رنج کشیدند. و هنگامی که پاپیّت، که قدرتش از او سلب شده بود، ناچار شد از تعقیب و آزار دست بردارد، یوحنا دید که قدرتی نو سر برمی‌آورد تا پژواکِ صدای اژدها باشد و همان کارِ ظالمانه و کفرآمیز را دنبال کند. این قدرت، آخرینی که قرار است بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ برانگیزد، نمادش حیوانی با شاخ‌های بره‌گون بود.

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> اما ترسیم قاطع قلم نبوت پرده از تغییری در این صحنهٔ آرام برمی‌دارد. وحشی با شاخ‌هایی چون برّه با صدای اژدها سخن می‌گوید و «همهٔ قدرتِ وحشِ نخستین را در حضور او به کار می‌گیرد.» نبوّت اعلام می‌کند که او به ساکنان زمین خواهد گفت که باید برای وحش تمثالی بسازند، و اینکه «همگان را، چه خرد و چه بزرگ، چه ثروتمند و چه فقیر، چه آزاد و چه برده، وادار می‌کند تا نشانی بر دست راستشان یا بر پیشانی‌شان بپذیرند؛ و اینکه هیچ‌کس نتواند بخرد یا بفروشد، مگر آن‌که آن نشان، یا نامِ وحش، یا شمارهٔ نامِ او را داشته باشد.» بدین‌سان پروتستانیسم در پیِ دستگاه پاپ گام می‌نهد. نشانه‌های زمانه، ۱ نوامبر ۱۸۹۹.

When the last six verses of Daniel eleven were unsealed, it was recognized that the entire sequence illustrated in those six verses, were addressing the interactions of the three powers Sister White just identified as “paganism,” the “Papacy” and “Protestantism.” The enemy argued that the “glorious land” of verse forty-one was a symbol of either Protestantism or the Seventh-day Adventist church, but the “glorious land” is the United States, and in verse forty-one the king of the north (the papacy) conquers the United States at the soon coming Sunday law. The satanic error that identifies the “glorious land” as anything other than the United States is designed to prevent men and women from recognizing that the next prophetic event after the collapse of the Soviet Union in 1989, in the period represented in the last six verses of Daniel eleven, is the soon coming Sunday law.

وقتی شش آیهٔ پایانیِ دانیال باب یازدهم از مُهر گشوده شدند، معلوم شد که کل سلسله‌وقایعِ ترسیم‌شده در آن شش آیه به تعاملاتِ سه قدرتی می‌پردازد که خواهر وایت به‌تازگی آن‌ها را «بت‌پرستی»، «نظام پاپی» و «پروتستانتیسم» نامیده بود. دشمن استدلال می‌کرد که «سرزمین باشکوهِ» آیهٔ چهل‌ویکم نمادی از پروتستانتیسم یا کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم است، اما «سرزمین باشکوه» ایالات متحده است، و در آیهٔ چهل‌ویکم پادشاهِ شمال (نظام پاپی) در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، ایالات متحده را به تسخیر درمی‌آورد. آن خطای شیطانی که «سرزمین باشکوه» را چیزی جز ایالات متحده معرفی می‌کند، برای آن طراحی شده است که نگذارد مردان و زنان تشخیص دهند که رویداد نبویِ بعدی، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹، در دوره‌ای که در شش آیهٔ پایانیِ دانیال باب یازدهم ترسیم شده است، همان قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع است.

For Seventh-day Adventists, this means that verse forty-one is identifying the close of probation for God’s church, and the last thing Laodicean Adventism wants to hear, is that their probationary time is running out! The Lord led the argument to a point where it was recognized that when pagan Rome took control of the world at the Battle of Actium in 31 BC, it had to first conquer three geographical powers as represented in Daniel chapter eight.

برای ادونتیست‌های روز هفتم، این یعنی آیهٔ چهل‌ویکم پایان مهلت آزمایشی کلیسای خدا را مشخص می‌کند، و آخرین چیزی که ادونتیسم لائودکیایی می‌خواهد بشنود این است که مهلت آزمایشی‌شان رو به پایان است! خداوند بحث را تا جایی پیش برد که روشن شد وقتی روم بت‌پرست در نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد بر جهان مسلط شد، ابتدا باید سه قدرت سرزمینی را، چنان‌که در باب هشتم دانیال نشان داده شده است، مغلوب می‌کرد.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> و از یکی از آنها شاخی کوچک بیرون آمد که به‌غایت بزرگ شد، به سوی جنوب، و به سوی شرق، و به سوی سرزمین دلپسند. دانیال ۸:۹.

It was an established fact that the “south”, “east” and “the pleasant land” represented the three geographical areas that pagan Rome took control of, as it ascended the throne of the earth as the fourth kingdom of Bible prophecy. In conjunction with this fact was that papal Rome also had to overcome three geographical powers, as it ascended the throne of the earth as the fifth kingdom of Bible prophecy, as represented in Daniel chapter seven.

این یک واقعیتِ مسلم بود که «جنوب»، «شرق» و «سرزمین دلپسند» نمایندهٔ سه منطقهٔ جغرافیایی بودند که رومِ بت‌پرست، هنگام نشستن بر تخت سلطنتِ جهان به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، آنها را زیر سلطهٔ خود درآورد. همچنین مطابقِ این واقعیت، رومِ پاپی نیز، چنان‌که در باب هفتمِ دانیال نمایانده شده است، برای نشستن بر تخت سلطنتِ جهان به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، می‌بایست بر سه قدرتِ جغرافیایی غلبه کند.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

> به شاخ‌ها نظر کردم، و اینک، در میان آنها شاخی کوچکِ دیگر سر برآورد؛ و در برابر آن، سه تا از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک، در آن شاخ چشمانی مانند چشمان انسان بودند و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت. دانیال ۷:۸.

In the controversy that waged over the “glorious land” of verse forty-one the Lord identified that there were three manifestations of Rome in prophecy. Pagan Rome, which was followed by papal Rome and then there was Rome of the last days, that we called “modern Rome”. Based upon two sound and established truths of prophecy, the first being that God never changes, and the other that truth is established upon the testimony of two witnesses, we concluded without wavering that the three obstacles for the king of the north in the last six verses of Daniel chapter eleven had to represent three modern geographical powers.

در جدلی که بر سرِ «سرزمینِ مجید» در آیهٔ چهل‌ویک درگرفت، خداوند آشکار ساخت که در نبوّت سه نمود از روم وجود دارد: رومِ بت‌پرست، که پس از آن رومِ پاپی آمد، و سپس رومِ ایامِ آخر که ما آن را «رومِ مدرن» نامیدیم. بر پایهٔ دو حقیقتِ استوار و مسلّمِ نبوت—نخست این‌که خدا هرگز تغییر نمی‌کند، و دیگر این‌که حقیقت بر شهادتِ دو شاهد تثبیت می‌شود—بی‌هیچ تزلزلی به این نتیجه رسیدیم که سه مانعِ پیشِ روی پادشاهِ شمال در شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال باید نمایندهٔ سه قدرتِ جغرافیاییِ امروزی باشند.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است. عبرانیان ۱۳:۸.

> It is also written in your law, that the testimony of two men is true. John 8:17.

> در شریعت شما نیز نوشته شده است که شهادت دو نفر درست است. یوحنا ۸:۱۷.

This recognition confirmed what we had already concluded, for we had been identifying the “glorious land” as a geographical power (the United States), and rejected the foolish idea that it represented a church, which is a spiritual power. We formed this position based upon the belief which has always been confirmed, that there are no accidents in God’s Word. It is clear upon many witnesses that God’s church in the last days is a mountain.

این تصدیق آنچه را که پیش‌تر به آن رسیده بودیم تأیید کرد؛ زیرا ما «سرزمین پرجلال» را قدرتی جغرافیایی (ایالات متحده) تشخیص داده بودیم و اندیشهٔ احمقانه‌ای را که آن را نمایندهٔ یک کلیسا می‌دانست—که قدرتی روحانی است—رد کرده بودیم. ما این موضع را بر پایهٔ باوری که همواره تأیید شده است شکل دادیم: اینکه در کلام خدا هیچ چیز تصادفی نیست. بر اساس شواهد بسیار روشن است که کلیسای خدا در ایام آخر کوهی است.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> و در ایام آخر چنین خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر قلهٔ کوه‌ها استوار خواهد شد و از تپه‌ها بلندتر خواهد گردید؛ و همهٔ قوم‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد. و بسیاری از مردم خواهند رفت و خواهند گفت: بیایید تا به کوهِ خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، بالا رویم؛ و او راه‌های خود را به ما خواهد آموخت و ما در مسیرهای او گام خواهیم زد؛ زیرا از صهیون شریعت صادر خواهد شد و کلامِ خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۲، ۳.

Those who proposed that the “glorious land” is a church, and more often than not they claimed it is the Seventh-day Adventist church, did so because, Daniel identifies the land as “glorious,” and their shallow reasoning concluded, that because the “glorious holy mountain” in verse forty-five is most certainly God’s last day church, therefore the “glorious land” must also be the church. After all, they both contain the adjective “glorious.”

کسانی که مطرح کردند «سرزمین پرشکوه» یک کلیساست ـ و غالباً هم ادعا می‌کردند که منظور کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم است ـ این کار را از آن‌رو کردند که دانیال آن سرزمین را «پرشکوه» معرفی می‌کند، و استدلال سطحی‌شان به این نتیجه رسید که چون «کوه مقدس پرشکوه» در آیهٔ چهل‌وپنج بی‌تردید کلیسای خدا در روزهای آخر است، پس «سرزمین پرشکوه» نیز لابد باید کلیسا باشد. به‌هرحال، هر دوشان صفت «پرشکوه» را دارند.

There are no mistakes in God’s word, and when Daniel uses “land,” in connection with the word “glorious,” and four verses later he uses “holy mountain,” in connection with the word “glorious,” Daniel was identifying a purposeful distinction between a land and a mountain. The literal glorious land is Judah, and it is in the city of Jerusalem that God’s temple was erected. Jerusalem, or the temple, can be understood as God’s church, but the territory where Jerusalem is located is the land of Judah. Many truths were established as knowledge increased in the advancing light of the third angel, but we are here simply laying out the background of prophecy identifying three manifestations of Rome.

در کلام خدا هیچ اشتباهی نیست، و هنگامی که دانیال واژهٔ «سرزمین» را در ارتباط با کلمهٔ «پرجلال» به‌کار می‌برد و چهار آیه بعد «کوهِ مقدس» را در ارتباط با کلمهٔ «پرجلال» به‌کار می‌گیرد، دانیال عمداً میان یک سرزمین و یک کوه تمایزی هدفمند قائل می‌شود. سرزمینِ پرجلال، به‌معنای دقیق کلمه، یهوداست، و در شهر اورشلیم است که هیکلِ خدا بنا شد. اورشلیم، یا هیکل، را می‌توان کلیسای خدا دانست، اما قلمرویی که اورشلیم در آن واقع است، سرزمینِ یهوداست. بسیاری از حقایق با افزایشِ دانش در نورِ فزایندهٔ فرشتهٔ سوم تثبیت شد، اما ما در اینجا صرفاً زمینهٔ نبوت را ترسیم می‌کنیم که سه تجلیِ روم را شناسایی می‌کند.

When we recognized that pagan and papal Rome provided two witnesses that established the prophetic characteristics of modern Rome, we recognized a principle of interpretation that I called the “triple application of prophecy.” There were others who had employed similar ideas of a threefold repetition of certain prophecies, but the definition we came to recognize was the definition we still use. It is significant to understand that the prophetic rule of the triple application of prophecy, that is so often applied by Future for America, was realized during the argument of the last six verses of Daniel eleven, but what is just as significant is that the argument led to the first recognition that the triple application of prophecy was concerning Rome. In Millerite history one of the arguments was whether Antiochus Epiphanes was “the robbers” of Daniel’s people, or was “the robbers” Rome, as the Millerites understood. The reason this is significant is because Rome, as “the robbers” of Daniel’s people, are who would “established the vision” in Daniel eleven, verse fourteen.

وقتی دریافتیم که رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی دو شاهد فراهم می‌کردند که ویژگی‌های نبویِ رومِ امروزی را تثبیت می‌کرد، به اصل تفسیری‌ای پی بردیم که من آن را «کاربرد سه‌گانهٔ نبوت» نامیدم. افراد دیگری نیز از ایده‌های مشابهِ تکرار سه‌بارهٔ برخی نبوت‌ها استفاده کرده بودند، اما تعریفی که بدان رسیدیم همان تعریفی است که هنوز به کار می‌بریم. مهم است که دریابیم قاعدهٔ نبویِ «کاربرد سه‌گانهٔ نبوت» که Future for America غالباً به کار می‌برد، در جریان مباحثه دربارهٔ شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال شناخته شد؛ اما به همان اندازه مهم این است که آن مباحثه به نخستین درک این نکته انجامید که «کاربرد سه‌گانهٔ نبوت» مربوط به روم است. در تاریخ میلرایتی، یکی از مباحث این بود که آیا آنتیوخوس اپیفانس «راهزنانِ قوم دانیال» بود یا آن‌گونه که میلرایتی‌ها می‌فهمیدند، «راهزنان» روم بود. اهمیت این موضوع از آن روست که روم، به‌عنوان «راهزنانِ قوم دانیال»، همان کسانی‌اند که در دانیال ۱۱:۱۴ «رویا را برقرار خواهند ساخت».

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

The first time we understood a triple application of prophecy it was recognized by the fact that there are three manifestations of Rome in Bible prophecy. Rome established the vision of the advancing light of the third angel, as it did in Millerite history. In Millerite history it was the understanding that paganism and papalism were the powers that trampled down the sanctuary and host that became the framework of truth upon which Miller constructed “all” of his prophetic understandings. The last six verses of Daniel eleven, established a framework of truth that Future for America has built all its prophetic applications upon. That framework is the three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet that lead the world to Armageddon.

نخستین بار که کاربرد سه‌گانهٔ نبوت را فهمیدیم، این امر از این واقعیت شناخته شد که در نبوت کتاب مقدس سه تجلیِ روم وجود دارد. روم بینشِ نورِ فزایندهٔ فرشتهٔ سوم را، همان‌گونه که در تاریخ نهضت میلری نیز چنین کرده بود، تثبیت کرد. در تاریخ نهضت میلری این فهم وجود داشت که وثن‌پرستی و پاپیسم همان قدرت‌هایی بودند که قدس و لشکر را پایمال می‌کردند؛ و این امر به چارچوبی از حقیقت بدل شد که میلر «همهٔ» فهم‌های نبوی خود را بر آن بنا کرد. شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال، چارچوبی از حقیقت را برقرار ساخت که Future for America همهٔ کاربردهای نبوی خود را بر آن بنا نهاده است. آن چارچوب عبارت است از سه قدرتِ ویرانگر، یعنی اژدها، وحش و نبیِ کاذب، که جهان را به سوی آرماگدون رهبری می‌کنند.

That framework is based upon the recognition that pagan Rome followed by papal Rome provide two witnesses that establishes modern Rome, and that modern Rome is the threefold union of the dragon of spiritualism (the United Nations), the beast of Catholicism (the papacy), and the false prophet of apostate Protestantism (the United States). That framework is what we identify as a triple application of prophecy. Over the following articles we will discuss the various triple applications of prophecy that have been recognized, and which make up the framework of the advancing light of the three angels.

آن چارچوب بر این شناخت استوار است که رومِ بت‌پرست، و پس از آن رومِ پاپی، دو شاهدی را فراهم می‌آورند که هویتِ رومِ معاصر را تثبیت می‌کنند، و اینکه رومِ معاصر اتحادِ سه‌گانهٔ اژدهای روح‌گرایی (سازمان ملل متحد)، وحشِ کاتولیسیسم (پاپی)، و نبیِ کاذبِ پروتستانتیسمِ مرتد (ایالات متحده) است. آن چارچوب همان چیزی است که ما آن را کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت می‌نامیم. در مقالاتِ پیشِ رو، دربارهٔ کاربردهایِ سه‌گانهٔ گوناگونِ نبوت که شناخته شده‌اند و چارچوبِ نورِ پیش‌روندهٔ سه فرشته را شکل می‌دهند، بحث خواهیم کرد.

We will look at the triple application of three manifestations of Rome, which identify the political and religious structure of modern Rome, which Sister White called churchcraft and statecraft. That structure is recognized by bringing the prophetic characteristics of pagan Rome together with the prophetic characteristics of papal Rome for the purpose of identifying and establishing the characteristics in modern Rome.

ما به کاربردِ سه‌گانهٔ سه نمودِ روم خواهیم پرداخت؛ نمودهایی که ساختار سیاسی و مذهبیِ رومِ مدرن را مشخص می‌کنند؛ ساختاری که خواهر وایت آن را کلیساداری و کشورداری نامید. این ساختار با کنار هم نهادنِ ویژگی‌های نبویِ رومِ مشرک و ویژگی‌های نبویِ رومِ پاپی شناخته می‌شود، برای شناسایی و تثبیتِ این ویژگی‌ها در رومِ مدرن.

We will look at the triple application of three manifestations of Babylon as represented by Nimrod, Nebuchadnezzar and Belshazzar, which identify the arrogance of the man of sin who is seated in the temple of God proclaiming that he is God, which Isaiah identified as the “haughty Assyrian.” The papal arrogance, which is a subject of Bible prophecy, is recognized by bringing the prophetic characteristics of Babel together with the prophetic characteristics of Babylon for the purpose of identifying and establishing the characteristics of modern Babylon.

ما به کاربردِ سه‌گانهٔ سه مظهرِ بابل که در نمرود، نبوکدنصر و بلشصر نمود یافته‌اند، خواهیم پرداخت؛ مظهرهایی که تکبّرِ «آن مردِ گناه» را که در هیکلِ خدا نشسته و اعلام می‌کند که خود خداست، آشکار می‌سازند؛ همان که اشعیا او را «آشوریِ متکبّر» معرّفی کرده است. تکبّرِ پاپی، که موضوعِ نبوّت‌های کتاب مقدّس است، با کنار هم نهادنِ ویژگی‌های نبوتیِ بابِل با ویژگی‌های نبوتیِ بابل، برای شناسایی و تثبیتِ ویژگی‌های بابلِ معاصر، بازشناسی می‌شود.

We will look at the triple application of three manifestations of Elijah as represented by Elijah and John the Baptist which identify “the voice crying in the wilderness” in the last days. The voice crying in the wilderness in the last days represents a specific watchman which is a movement, and identifies a double witness in a movement that has a similar beginning and ending. We are informed that there cannot be a third angel without a first and second, so at one level it is impossible to separate the movement of the first angel from the movement of the third, and both movements are represented by a watchman that was typified by Elijah and John the Baptist.

ما به کاربست سه‌گانهٔ سه ظهورِ ایلیا خواهیم پرداخت؛ ظهورهایی که به‌وسیلهٔ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده بازنمایی شده‌اند و «صدایی که در بیابان ندا می‌کند» را در روزهای آخر مشخص می‌کنند. آن «صدایی که در بیابان ندا می‌کند» در روزهای آخر نمایندهٔ یک دیده‌بانِ مشخص است که خود یک جنبش است، و دو شاهد را در جنبشی که آغازی و فرجامی مشابه دارد، شناسایی می‌کند. به ما گفته شده که بدون اولی و دومی، فرشتهٔ سومی وجود ندارد؛ بنابراین از یک حیث، جداسازی جنبشِ فرشتهٔ اول از جنبشِ فرشتهٔ سوم ناممکن است، و هر دو جنبش به‌وسیلهٔ یک دیده‌بان نمایانده می‌شوند که ایلیا و یحییِ تعمیددهنده نمونهٔ آن بودند.

> “By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 105.

> با قلم و زبان باید اعلام کنیم و ترتیب آن‌ها و کاربرد نبوّت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند نشان دهیم. سومی بدون نخستین و دومین نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید در نشریات و در خطابه‌ها به جهان ارائه دهیم و در خط سیر تاریخ نبوی آنچه بوده و آنچه خواهد بود را نشان دهیم. پیام‌های برگزیده، کتاب 2، صفحه 105.

We will look at the triple application of three manifestations of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come to his temple as represented by John the Baptist and William Miller. The final watchman is a subject of prophecy which is recognized by bringing the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller together to identify the final fulfillment of Malachi chapter three.

ما به کاربرد سه‌گانهٔ سه تجلّیِ آن پیام‌آوری می‌پردازیم که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند تا ناگهان به هیکل خود بیاید؛ چنان‌که در یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر نمایان شده است. آخرین دیده‌بان موضوعِ نبوت است و با کنار هم نهادن ویژگی‌های نبویِ یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر برای شناسایی تحقق نهایی باب سوم ملاکی شناخته می‌شود.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1.

> اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و خداوندی که او را می‌جویید ناگهان به هیکل خویش خواهد آمد، یعنی فرستادهٔ عهد، همان که در او شادمانید؛ اینک، او خواهد آمد، خداوند لشکرها می‌گوید. ملاکی ۳:۱.

We will look at the triple application of the three manifestations of Islam as represented by the prophetic characteristics of Islam of the first and second woes of Revelation chapters eight and nine, which identify the prophetic characteristics of Islam of the third Woe identified in Revelation chapters ten and eleven.

ما به کاربرد سه‌گانهٔ سه نمودِ اسلام، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ ویژگی‌های نبوی اسلام در اولین و دومین وایِ فصل‌های هشت و نهِ مکاشفه بازنمایی شده است، خواهیم پرداخت؛ ویژگی‌هایی که ویژگی‌های نبوی اسلامِ مربوط به سومین وایِ مشخص‌شده در فصل‌های ده و یازدهِ مکاشفه را مشخص می‌کنند.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Allow no one to be brains for you, allow no one to do your thinking, your investigating, and your praying. This is the instruction we need to take to heart today. Many of you are convinced that the precious treasure of the kingdom of God and of Jesus Christ is in the Bible which you hold in your hand. You know that no earthly treasure is attainable without painstaking effort. Why should you expect to understand the treasures of the word of God without diligently searching the Scriptures?

> عقل و مغزتان را به کسی نسپارید؛ به هیچ‌کس اجازه ندهید به جای شما فکر کند، تحقیق کند و دعا کند. این همان دستوری است که باید امروز به دل بسپاریم. بسیاری از شما یقین دارید که گنج گران‌بهای ملکوت خدا و عیسی مسیح در همان کتاب مقدسی است که در دست دارید. می‌دانید که هیچ گنج زمینی بدون تلاش طاقت‌فرسا به دست نمی‌آید. پس چرا انتظار دارید بدون آن‌که کتاب مقدس را با جدیت جست‌وجو کنید، گنجینه‌های کلام خدا را دریابید؟

> “It is proper and right to read the Bible; but your duty does not end there; for you are to search its pages for yourselves. The knowledge of God is not to be gained without mental effort, without prayer for wisdom in order that you may separate from the pure grain of truth the chaff with which men and Satan have misrepresented the doctrines of truth. Satan and his confederacy of human agents have endeavored to mix the chaff of error with the wheat of truth. We should diligently seek for the hidden treasure, and seek wisdom from heaven in order to separate human inventions from the divine commands. The Holy Spirit will aid the seeker for great and precious truths which relate to the plan of redemption. I would impress upon all the fact that a casual reading of the Scriptures is not enough. We must search, and this means the doing of all the word implies. As the miner eagerly explores the earth to discover its veins of gold, so you are to explore the word of God for the hidden treasure that Satan has so long sought to hide from man. The Lord says, ‘If any man willeth to do His will, he shall know of the teaching.’ John 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.

> خواندن کتاب‌مقدس کاری درست و به‌جاست؛ اما وظیفهٔ شما به آن‌جا ختم نمی‌شود؛ زیرا باید خودتان صفحات آن را جست‌وجو کنید. معرفت خدا بدون کوشش ذهنی و بدون دعایی برای کسب حکمت به دست نمی‌آید؛ تا بتوانید کاه را از دانهٔ ناب حقیقت جدا کنید؛ همان کاهی که انسان‌ها و شیطان با آن تعالیم حقیقت را وارونه جلوه داده‌اند. شیطان و هم‌دستان او از عاملان انسانی کوشیده‌اند کاهِ خطا را با گندمِ حقیقت درآمیزند. باید با جدیت در پی گنج پنهان باشیم و از آسمان حکمت بطلبیم تا ساخته‌های انسانی را از فرامین الهی جدا کنیم. روح‌القدس جویندهٔ حقایق بزرگ و گران‌بهایی را که به نقشهٔ نجات مربوط است یاری خواهد کرد. می‌خواهم این حقیقت را به همه خاطرنشان کنم که خواندن سرسریِ کتاب‌مقدس کافی نیست. باید جست‌وجو کنیم، و این یعنی به عمل آوردنِ همهٔ آنچه این کلام اقتضا می‌کند. همان‌گونه که معدن‌کار با اشتیاق زمین را می‌کاود تا رگه‌های طلایش را بیابد، شما نیز باید کلام خدا را برای آن گنج پنهانی بکاوید که شیطان مدت‌ها کوشیده است از انسان پنهان بدارد. خداوند می‌گوید: «اگر کسی بخواهد ارادهٔ او را به‌جا آورد، از تعلیم آگاه خواهد شد.» یوحنا 7:17. اصول تعلیم و تربیت مسیحی، 307.

Back to Articles