Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره بیست‌وپنج

Number Twenty-Five

شمارهٔ بیست‌وپنج

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word

The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

کتاب یوئیل رهبری کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکی را با شهادتی دربارهٔ شورشِ فزایندهٔ آن در طول چهار نسل روبه‌رو می‌کند. آن چهار نسل همچنین در باب هشتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده‌اند، جایی که بیست‌وپنج مردِ آن نسلِ چهارم در برابر خورشید سجده می‌کنند. در سال ۱۹۰۱، سیزده سال پس از شورشِ ۱۸۸۸، کلیسای ادونتیست برای رهبری کلیسا کمیته‌ای تشکیل داد.

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

کمیتهٔ اجرایی اولیهٔ کنفرانس عمومی در جریان سازمان‌دهی مجدد بزرگ در اجلاس کنفرانس عمومی سال ۱۹۰۱ تأسیس شد و شامل ۲۵ عضو بود. این نسبت به کمیتهٔ پیش از ۱۹۰۱ که تنها ۱۳ عضو داشت، گسترشی چشمگیر بود. تعداد اعضا در گذر سال‌ها افزایش یافته است، اما عیسی همواره پایان را با آغاز یکی می‌داند. آغاز ۲۵ عضو بود و یکی از آنان رهبر بود؛ امری که با یک نوبت در معبد شباهت دارد، نوبتی که از ۲۴ کاهن و یک کاهن اعظم تشکیل می‌شد.

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

یهودا و سنهدرین دو نمادِ تمرّد در زمانِ مسیح‌اند. سنهدرین نمایانگرِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای است. مشارکتِ سنهدرین در به صلیب کشیده شدنِ مسیح، نمادی از نقشِ ادونتیسم در بحرانِ قانونِ یکشنبه است. سنهدرین (عالی‌ترین شورای یهودی در اورشلیم، متشکل از رؤسای کاهنان، مشایخ و کاتبان، به ریاستِ کاهنِ اعظم، قیافا) نقشی محوری در رویدادهایی که به مرگِ عیسی انجامید، ایفا کرد.

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

پس از دستگیری عیسی در جتسیمانی (که با خیانت یهودا ترتیب داده شده بود)، او را شبانه در خانهٔ قیافا به حضور سنهدرین بردند. آنان برای محکوم کردنش به دنبال شهادت بودند و شاهدانی آوردند که او را به کفرگویی و شورش متهم کردند.

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

هنگامی که قیافا مستقیماً از عیسی پرسید آیا او مسیح (یا پسر خدا) است، پاسخ مثبت عیسی، «تو گفتی»، باعث شد کاهن اعظم اعلام کند: «کفر است!» شورا حکم داد که او مستوجب مرگ است. چون تحت حاکمیت روم اختیار اجرای حکم اعدام نداشتند، عیسی را به پونتیوس پیلاطس، والی رومی، سپردند و برای گرفتن حکم اعدام از رومیان او را به فتنه‌انگیزی متهم کردند. خودِ مصلوب‌کردن در عمل به دستور پیلاطس و توسط سربازان رومی انجام شد، اما تنها پس از آن‌که پیلاطس زیر فشارِ سران کاهنان و جمعیتی که خواستار مرگ عیسی و آزادی باراباس بودند، کوتاه آمد.

> “When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

> وقتی مسیح بر روی زمین بود، جهان براباس را ترجیح داد. و امروز نیز جهان و کلیساها همان انتخاب را می‌کنند. صحنه‌های خیانت، ردّ و مصلوب‌شدن مسیح بازسازی شده‌اند و باز هم در مقیاسی عظیم بازسازی خواهند شد. مردم از صفات دشمن پر خواهند شد، و با آنها فریب‌های او قدرتی عظیم خواهند یافت. به همان اندازه که نور رد می‌شود، کج‌فهمی و سوءتفاهم پدید خواهد آمد. کسانی که مسیح را رد می‌کنند و براباس را برمی‌گزینند، زیر نفوذ فریبی ویرانگر عمل می‌کنند. تحریف و شهادت دروغ رشد خواهد کرد تا به شورشی آشکار بینجامد. چون چشم بد باشد، تمام بدن از تاریکی پر خواهد شد. کسانی که دل‌بستگی خود را به هر پیشوایی جز مسیح می‌سپارند، خود را ـ در جسم و جان و روح ـ زیر سلطهٔ شیفتگی‌ای خواهند یافت که آن‌قدر افسون‌گر است که زیر قدرت آن، جان‌ها از شنیدن حقیقت روی‌گردان می‌شوند تا دروغی را باور کنند. آنان به دام می‌افتند و اسیر می‌شوند، و با هر عمل خود فریاد می‌زنند: براباس را برای ما آزاد کن، اما مسیح را مصلوب کن.

> “Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

> حتی اکنون نیز این تصمیم گرفته می‌شود. صحنه‌هایی که بر صلیب رخ دادند، از نو به اجرا درمی‌آیند. در کلیساهایی که از راستی و عدالت منحرف شده‌اند، آشکار می‌شود که طبیعت بشر، هنگامی که محبت خدا اصلِ پایدارِ جان نباشد، چه می‌تواند بکند و چه خواهد کرد. دیگر نباید از هیچ رویدادی که ممکن است اکنون رخ دهد، تعجب کنیم. نباید از هیچ‌گونه تحولات هولناک شگفت‌زده شویم. کسانی که شریعت خدا را زیر پای ناپاک خود لگدمال می‌کنند، همان روحیه‌ای را دارند که مردانی داشتند که به عیسی اهانت کردند و به او خیانت ورزیدند. بی‌هیچ عذابِ وجدانی، کارهای پدر خود، یعنی شیطان، را انجام خواهند داد. آن‌ها همان پرسشی را خواهند پرسید که از لبانِ خائنِ یهودا بیرون آمد: "اگر عیسیِ مسیح را به شما تسلیم کنم، چه به من می‌دهید؟" حتی اکنون نیز مسیح در وجودِ مقدسانش مورد خیانت قرار می‌گیرد. Review and Herald، 30 ژانویهٔ 1900.

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

اگر این فراز واقعاً همان معنایی را داشته باشد که می‌گوید، آنگاه کسانی که به‌عنوان «انتخاب‌کنندگان باراباس» شناخته می‌شوند، قادر نخواهند بود بفهمند این فراز چه تعلیم می‌دهد. آن‌ها همان کسانی‌اند که در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان یاد شده‌اند؛ چون حقیقت را دوست نداشتند، به گمراهی شدید دچار می‌شوند. او دربارهٔ کسانی که باراباس را برمی‌گزینند می‌گوید: «کسانی که محبت خود را به هر رهبری جز مسیح بدهند، خود را زیر سلطهٔ شیفتگی‌ای خواهند یافت که بر بدن و جان و روح ایشان چیره است؛ چنان فریبنده که در زیر قدرت آن، نفوس از شنیدن حقیقت روی برمی‌تابند تا دروغی را باور کنند.» کسانی که باراباس را انتخاب می‌کنند، پیش از رسیدن به نقاط عطفی چون صلیب و قانون روز یکشنبه، زیر کنترل شیطان‌اند. در آن وضعیت به هیچ‌وجه نمی‌توانند بفهمند این فراز چه تعلیم می‌دهد. ازاین‌رو خواهند گفت: «شرایطی که وقتی خواهر وایت این کلمات را نوشت حاکم بود، مربوط به آن تاریخ خاص بود، نه اکنون.» شاید بگویند: «او به‌طور کلی دربارهٔ مسیحیت سخن می‌گوید و این مستقیماً در مورد ادونتیست‌های روز هفتم صدق نمی‌کند.» مزخرف.

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

بدیهی است که شرایط تاریخی زمانی که خواهر وایت آن سخنان را نوشت، در واقع شرحی بر تاریخ شخصیِ او بود، اما همان‌گونه که دربارهٔ یوحنا در مکاشفه نیز چنین است، وقتی به پیامبری گفته می‌شود که بنویسد، به او گفته می‌شود بنویسد: «آنچه دیده‌ای، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد.» وقتی پیامبر «آنچه هست» را ثبت می‌کند، هم‌زمان «آنچه خواهد بود» را نیز ثبت می‌کند.

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

رهبری ادونتیسم در قالب بیست‌وپنج مردِ حزقیال به تصویر کشیده شده است؛ کسانی که همچنین از نظر نبوی با دویست‌وپنجاه مردی که در کنار قورح، داتان و ابیرام ایستادند هم‌راستا شمرده می‌شوند. به همان اندازه مهم این است که به‌گفتهٔ خواهر وایت، شورشیانِ سال ۱۸۸۸ و کنفرانس عمومی مینیاپولیس به‌عنوان تکرار شورشِ قورح، داتان و ابیرام شناسایی شدند. خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آید و زمین را با جلال خود روشن سازد، باران دیرهنگام آغاز می‌شود.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده در اجلاس عمومی ۱۸۸۸ با پیام‌های ای. تی. جونز و ای. جی. واگنر نازل شد. وقتی او در آن اجلاس بود، آن‌قدر از شورش برآشفته شد که تصمیم گرفت وسایلش را جمع کند و برود، اما فرشته‌ای به او گفت که باید بماند و این تاریخ را ثبت کند، زیرا این تکرار شورشِ قورح بود. اگر این ثبت شدن برای شهادتی در ایام آخر نبود، چرا فرشته چنین خواست؟ و اگر شهادتی برای ایام آخر است، جز این چه می‌تواند معنا دهد که کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکی در خلال بحرانِ قانونِ یکشنبه—و به‌ویژه در سیر تاریخیِ منتهی به آن—پا جای پای سنهدرین خواهد گذاشت؟

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

پیامِ جونز و واگونر به‌عنوان «پیامِ توجیه به‌وسیلهٔ ایمان، به‌راستی»، «پیامِ لاودیکی»، «پیامِ عدالتِ مسیح» و «پیامِ فرشتهٔ سوم» معرفی شد. شورشیان با آن پیام مخالفت کردند و همچنین هدایتِ روحِ نبوت و فرستادگانِ برگزیدهٔ آن جلسه را رد کردند. خواهر وایت همچنین تعلیم می‌دهد که هنگامی که ساختمان‌های بزرگِ شهر نیویورک با لمسی از قدرتِ خدا فرو ریخته شوند، آنگاه مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت. از ۱۱ سپتامبر تاکنون، رهبریِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکی در حال تکرارِ شورشِ قورح، شورشِ بیست‌وپنج مردِ کهنسال، شورشِ رهبری در سال ۱۸۸۸ و شورشِ سنهدرین در دورهٔ منتهی به صلیب بوده است. آن بیست‌وپنج مرد نمادی هستند که نمایانگرِ یک کهانتِ لاویانیِ جعلی‌اند.

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

یک لاوی ۲۵ ساله بود وقتی که خدمت را آغاز کرد.

> And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

> و خداوند با موسی سخن گفت و فرمود: این است آنچه مربوط به لاویان است: از بیست‌وپنج‌سالگی به بالا به خیمهٔ اجتماع درآیند تا خدمت آن را انجام دهند؛ و از پنجاه‌سالگی از آن خدمت دست بکشند و دیگر خدمت نکنند؛ بلکه با برادران خود در خیمهٔ اجتماع برای پاسداری از وظیفه همکاری کنند و خود خدمتی انجام ندهند. پس دربارهٔ وظیفهٔ لاویان چنین عمل کن. اعداد 8:23-26.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

یک لاوی خدمت خود را در سن بیست‌وپنج‌سالگی آغاز می‌کند و تا پنجاه‌سالگی، به مدت بیست‌وپنج سال خدمت می‌کند. فرستادهٔ عهد در ملاکی باب سه، در زمان قانون یکشنبه، لاویان را پالایش و نیز تطهیر می‌کند، چنان‌که او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجام داد.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد، و او راه را پیش روی من آماده خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به معبد خود خواهد آمد؛ یعنی فرستادهٔ عهد، همان که از او خشنودید. اینک، او خواهد آمد، می‌فرماید خداوند لشکرها.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اما چه کسی تابِ روزِ آمدنِ او را خواهد داشت؟ و چه کسی هنگامِ ظاهر شدنش ایستاده خواهد ماند؟ زیرا او همچون آتشِ پالایشگر و مانند صابونِ سفیدگران است. و او چون پالایشگر و پاک‌کنندهِ نقره خواهد نشست، و پسرانِ لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی‌ای با پارسایی تقدیم کنند. آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم برای خداوند خوشایند خواهد بود، چنان‌که در روزهای قدیم و سالیانِ پیشین. ملاکی 3:1-4.

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

عدد «۲۵» به‌عنوان نماد، نه تنها نشان‌دهندهٔ یک لاوی وفادار است، بلکه نمایانگر یک لاوی جعلی نیز هست. بنابراین «۲۵» به‌عنوان نماد، مشخص‌کنندهٔ جداییِ دو طبقه از پرستندگان است، چه دوشیزگان دانا و نادان باشند، چه گوسفندان و بزها، یا گندم و علف‌های هرز. عدد بیست‌وپنج نه تنها نمادِ یک لاوی است، بلکه به همان اندازه مهم، نمادِ جدایی (پاکسازی) لاویان نیز هست. این جدایی در هنگام قانون یکشنبه رخ می‌دهد و از موضوعات اصلی کلام نبویِ خداست. شایسته است که فصل بیست‌وپنجمِ متی، صرفاً ادامهٔ نبوتِ عیسی دربارهٔ پایانِ جهان در فصل بیست‌وچهارمِ متی باشد.

> And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

> و عیسی از هیکل بیرون آمد و روانه شد؛ و شاگردانش نزد او آمدند تا عمارت‌های هیکل را به او نشان دهند. و عیسی به ایشان گفت: آیا همه اینها را نمی‌بینید؟ به راستی به شما می‌گویم، در اینجا سنگی بر سنگی باقی نخواهد ماند که بر زمین افکنده نشود. متی ۲۴:۱، ۲.

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

وقتی عیسی هیکل را ترک کرد، دیگر هرگز بازنگشت. در آیات پایانی فصل بیست‌وسوم، عیسی بر سنهدرین حکم داوری صادر کرده بود و این داوری به صورت هشت «وای» بیان شده است؛ بدین‌سان هشت «وای» تقلیدی جعلی از هشت نفر در کشتی، روز هشتمِ ختنه، روز هشتمِ رستاخیز، هشت نسلِ ابراهیم، ۴۳۰ سال و جز اینهاست. عدد جعلیِ «هشت» با لاویِ جعلی هم‌راستا است.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

> به راستی به شما می‌گویم، همهٔ این چیزها بر این نسل خواهد آمد.

> O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

> ای اورشلیم، اورشلیم، تو که پیامبران را می‌کشی و آنانی را که نزدت فرستاده می‌شوند سنگسار می‌کنی، بسا بار خواستم فرزندانت را گرد هم آورم، چنان‌که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش جمع می‌کند، و شما نخواستید! اینک، خانهٔ شما برای شما متروک و ویران واگذارده می‌شود.

> For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

> زیرا به شما می‌گویم، از این پس مرا نخواهید دید تا زمانی که بگویید: «مبارک باد آن که به نام خداوند می‌آید.» متی ۲۳:۳۶-۳۹.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

باب بیست‌ودوم متی با تمثیلی از بستن شریران در دسته‌ها پایان می‌یابد و با آخرین مواجهه میان مسیح و یهودیان مجادله‌گر نیز خاتمه می‌یابد. سپس در باب بیست‌وچهارم، او برای آخرین بار هیکل را ترک می‌کند و خدمت خود برای اسرائیل باستان را پایان می‌دهد. این باب همان‌جا که آغاز شده بود به پایان می‌رسد، با اعلام اینکه خانه‌شان خالی به حال خودشان واگذار شد، و آنچه او هنگام نخستین پاک‌سازی هیکل «خانهٔ پدرم» می‌نامید، اکنون خانهٔ خالی یهودیان بود.

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

در فصل ۲۴، عیسی قرار است به پرسش‌هایی دربارهٔ هیکل و نابودیِ قریب‌الوقوعِ آن پاسخ دهد. قرار بود آن نابودی در همان نسل رخ دهد، که نسلی از افعی‌زادگان بود. او آن هیکل را ترک کرد و هرگز بازنگشت؛ پس پیشگویی‌هایی که بیان می‌کند ناظر بر اسرائیل روحانی است، نه اسرائیل جسمانی. وقتی مسیح هیکل را ـ که همان کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکی است ـ ترک کند، همان‌گونه که با اسرائیل باستان کرد، هم‌زمان هیکل انسانیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر با هیکل الهی برای ابدیت پیوند خواهد خورد. وقتی عیسی هیکل اسرائیل باستان را ترک کرد، قوم عهدِ پیشینِ خود را برای همیشه طلاق داد.

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

فصل یازدهم تا فصل بیست‌ودومِ متی، اُمگای رشتهٔ فصل یازدهم تا بیست‌ودوم در کتاب پیدایش است. وقتی این رشته در پیدایش یازده آغاز می‌شود، همچنین آغاز بابل و عهدِ مرگِ بابل را نشان می‌دهد؛ عهدی که تحققِ اُمگای خود را در مکاشفه، فصل هفدهم، آیهٔ یازدهم می‌یابد؛ همان آیه‌ای که درست در مرکزِ آیاتی قرار دارد که فصل‌های یازده تا بیست‌ودو را تشکیل می‌دهند. میانهٔ فصل‌های یازده تا بیست‌ودو در پیدایش، متی و مکاشفه هر یک بر نشان یا نشانِ جعلیِ آن تأکید دارند. در پیدایش، ختنه بود؛ در متی، پطرس و آن صخره‌ای که مسیح کلیسای خود را بر آن بنا خواهد کرد؛ و در مکاشفه، وحشِ جعلی‌ای که بود و هست و خواهد برخاست، که هشتم است، که از آنِ هفت است، و سپس با اژدها پیوند می‌بندد.

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

یازده و بیست‌ودو نمادهایی هستند که ترکیب الوهیت با انسانیت را مشخص می‌کنند؛ همان مسئله‌ای که مسیح با نوشتن شریعت خود بر دل‌ها و اذهانِ ما آن را نمایان می‌سازد. ۱۱ و ۲۲ نمادهای عهدِ یکصد و چهل و چهار هزار هستند. در انجیل متی، فصل بیست‌وسوم، کهنوتِ کاذب مشمول هشت «وای بر شما» شد و در همان مقطع زمانی، کهنوتِ راستین مسح می‌شود. کاهنان به مدت هفت روز تقدیس شدند و در روز هشتم خدمت را آغاز کردند.

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

تصادفی نیست که هفت روز تقدیس کاهنان که به آغاز خدمت آنان در روز هشتم انجامید، در اعداد باب هشت آیهٔ یک آغاز می‌شود؛ زیرا «۸۱» نمادی از کاهنان است.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

> و خداوند به موسی گفت: هارون و پسرانش را با خود بیاور، و لباس‌ها، و روغن مسح، و یک گاو نر برای قربانی گناه، و دو قوچ، و یک سبد نان فطیر؛ و تمام جماعت را بر درِ خیمه‌ی اجتماع گرد آور. و موسی همان گونه که خداوند به او فرمان داده بود عمل کرد؛ و جماعت بر درِ خیمه‌ی اجتماع گرد آمدند. و موسی به جماعت گفت: این است آنچه خداوند فرمان داده است که انجام شود. ...

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

> و شما تا هفت روز از درِ خیمهٔ اجتماع بیرون نروید، تا روزهای تقدیس شما به پایان رسد؛ زیرا او شما را هفت روز تقدیس خواهد کرد. چنان‌که امروز کرد، خداوند فرمان داده است چنین کنند تا برای شما کفاره به‌جا آورده شود. پس شما هفت روز، شبانه‌روز، نزدِ درِ خیمهٔ اجتماع بمانید و وظیفهٔ خداوند را نگاه دارید تا نمیرید؛ زیرا چنین به من فرمان داده شده است. پس هارون و پسرانش هرآنچه را که خداوند به‌دست موسی فرمان داده بود، به‌جا آوردند. و در روز هشتم واقع شد که موسی هارون و پسرانش و مشایخ اسرائیل را فراخواند؛ و به هارون گفت: برای قربانیِ گناه گوساله‌ای جوان، و برای قربانیِ سوختنی قوچی بی‌عیب برگیر، و آنها را در حضور خداوند تقدیم کن. ... و موسی گفت: این است آنچه خداوند فرمان داده که انجام دهید، و جلال خداوند بر شما ظاهر خواهد شد. ... و هارون دست خود را به سوی قوم برافراشت و آنان را برکت داد، و پس از تقدیم قربانیِ گناه و قربانیِ سوختنی و قربانی‌های سلامتی فرود آمد. و موسی و هارون به خیمهٔ اجتماع درآمدند و بیرون آمدند و قوم را برکت دادند، و جلال خداوند بر تمامی قوم ظاهر شد. و آتشی از حضور خداوند بیرون آمد و قربانیِ سوختنی و پیه را بر مذبح سوزانید؛ و چون همهٔ قوم این را دیدند، فریاد برآوردند و به رویِ خود بر زمین افتادند. لاویان 8:1-5, 33-36; 9:1, 2, 6, 22-24.

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

باب بیست‌وسوم به شناسایی لاویان بدلی می‌پردازد که در همان زمانی که لاویان حقیقی مهر می‌شوند آشکار می‌گردند. باب بیست‌ودومِ متی با این نتیجه پایان می‌یابد که از آن پس دیگر هیچ‌کس از عیسی پرسشی نپرسید؛ سپس در باب بیست‌وسوم، او هشت «وای» را اعلام می‌کند و نشان می‌دهد که دورهٔ مهلتِ سنهدرین بسته شده بود و آنگاه داوریِ اجرایی قرار بود آغاز شود. در باب بیست‌وچهارم، او هیکل را خانهٔ یهودیان می‌خواند. در نظر داشتن توالیِ این باب‌ها مهم است.

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

فصل‌های یازدهم تا بیست‌ودومِ انجیل متی، اتمام مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را در چارچوب عهدِ خدا با قومی برگزیده مشخص می‌کنند. نمادپردازی پالمونی دربارهٔ آلفا در فصل یازدهم، و نمادپردازی او دربارهٔ امگا در فصل بیست‌ودو، به داستانِ درونِ این فصل‌ها می‌افزایند.

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

فصل بیست‌وسوم، کفاره است؛ پیوندِ الهی و انسانی، چنان‌که عدد بیست‌وسه آن را نشان می‌دهد. اما این فصل از داوری اجراییِ زوان‌ها، کهنوتِ جعلی و لاویانِ جعلی سخن می‌گوید. هر کاهنی لاوی بود، اما هر لاوی کاهن نبود. در میان فرزندانِ لاوی، تنها تبارِ هارون برای کهانت صلاحیت داشت. کتاب مقدس تصریح می‌کند که لاویان از سنِ بیست‌وپنج‌سالگی خدمت را آغاز می‌کردند، اما پسرانِ قهات از سی‌سالگی خدمت می‌کردند.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

> و خداوند به موسی و هارون گفت: از میان پسرانِ لاوی، پسرانِ قهات را بر حسب خاندان‌هایشان، بر حسب خانهٔ پدرانشان سرشماری کن؛ از سی سال به بالا تا پنجاه سال، همهٔ کسانی که برای انجام کار در خیمهٔ اجتماع به خدمت درمی‌آیند. اعداد ۴:۱‏-۳.

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

عدد «۳۰» نمایانگر کاهنانی است که در تبارِ قهات بودند؛ قهات پسرِ لاوی بود و پسرِ قهات، عمرام، پدرِ هارون بود. لاوی یعنی «پیوسته یا ملحق به خدا». قهات یعنی «گردآمده پیرامون حضورِ او». عمرام یعنی «قومِ برکشیده»، و هارون یعنی «حاملِ نور یا میانجیِ برکشیده». آنان با هم سیر از دریای سرخ تا سینا را ترسیم می‌کنند و بدین‌سان نمادِ عهد میانِ خدا و یکصد و چهل و چهار هزار می‌شوند؛ آنان که به عنوان هیکلِ انسانی با هیکلِ الهی پیوند می‌یابند، آنگاه که مسیح برای بارِ دوم دستِ خود را دراز می‌کند تا قومِ باقیمانده‌اش را در مقدسگاهِ خویش گرد آورد؛ جایی که سپس ایشان را برمی‌کشد و سرافراز می‌سازد، در حالی که همراه با کاهنِ اعظمِ آسمانی نورانی می‌شوند، همان‌گونه که او شدرک، میشک و عبدنغو را نورانی ساخت.

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

عدد «۳۰» دوره‌ای برای آمادگیِ کاهنان را نشان می‌دهد و ۲۵، به‌عنوان سنِ لاویان، باید خط بر خط بر ۳۰ اِعمال شود، زیرا هر کاهنی لاوی بود، اما هر لاوی کاهن نبود. سی نمایانگر دورهٔ آمادگی‌ای است که در ۱۹۸۹، در زمانِ پایان، آغاز شد و در ایالات متحده، در هنگامِ قانونِ یکشنبه، پایان می‌یابد. عددِ بیست‌وپنج، به‌عنوان نمادِ لاویان، همچنین نمادِ جدایی میان دو طبقه است و در ارتباط با کاهنان جدایی‌ای را مشخص می‌کند. بیست‌وپنج در قانونِ یکشنبه جداییِ لاویان و لاویانِ جعلی را نشان می‌دهد و در زمینهٔ کاهنانِ حقیقی و لاویانِ حقیقی نیز تمایزی پدید می‌آورد؛ البته نه جدایی‌ای منفی، مانندِ آنچه دربارهٔ لاویانِ جعلی است.

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

قهات یکی از سه شاخهٔ اصلی لاویان بود (به‌همراه جرشون و مراری). سلسلهٔ کاهنی به‌طور مشخص از طریق هارون، از نوادگان قهات، برقرار شد. هارون از نسل چهارمِ لاوی است و امتیاز کاهنی در این شاخهٔ قهاتی به فرزندان ذکورِ او محدود بود. قهاتیان در مجموع (همهٔ بازماندگان قهات) افتخار حمل مقدس‌ترین اشیا را داشتند، اما تنها دودمان هارون می‌توانست عملاً وظایف کاهنی را بر مذبح و در قدس انجام دهد. هارون نمایندهٔ همان نسل چهارمی است که «پیران» در کتاب یوئیل، یا «مشایخ» در باب هشتمِ حزقیال، که در برابر خورشید سجده می‌کنند، به آن تعلق دارند.

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

نظام 24 نوبت گردشی (دسته‌ها) برای کاهنان (و به‌طور مشابه برای لاویانِ غیرکاهن در نقش‌های پشتیبان مانند نوازندگان و دروازه‌بانان) به‌دستِ پادشاه داوود برقرار شد. داوود فرزندان هارون را برای خدمت به‌صورت نوبتی در 24 نوبت (دسته) سازمان‌دهی کرد (1 Chronicles 24:1-19). داوود با کمک دو کاهن، صادوق (از تبار اِلعازار) و اخیملِک (از تبار اِیتامار)، آنان را به 24 گروه تقسیم کرد (16 از خاندان بزرگ‌تر اِلعازار، 8 از خاندان اِیتامار). برای تعیین ترتیب خدمت قرعه انداختند.

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

هر نوبت به مدت یک هفته (از سبت تا سبت)، سالی دو بار خدمت می‌کرد؛ افزون بر این، همه نوبت‌ها در اعیاد بزرگ با هم خدمت می‌کردند (فصح، پنطیکاست، عید خیمه‌ها). داوود به همین‌گونه لاویان غیرکاهن را نیز برای موسیقی، دربانی و غیره در ۲۴ نوبت سازمان داد (اول تواریخ ۲۳–۲۶). این نظام در زمان سلیمان به اجرا درآمد (دوم تواریخ ۸:۱۴) و تا دوره معبد دوم ادامه یافت. زکریا، پدر یحیی تعمیددهنده، در نوبت ابیا بود (لوقا ۱:۵؛ اول تواریخ ۲۴:۱۰). ترتیب ۲۴ نوبت کاهنان با قرعه تعیین شد، و زکریا در نوبت ابیا بود که از میان آن بیست‌وچهار نوبت، «نوبت هشتم» به شمار می‌رفت. «زکریا» به معنی «خدا به یاد می‌آورد» است، و نام پدرش «ابیا» به معنی «خدا پدرِ من است» می‌باشد.

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

پدر آسمانی وعدهٔ خود را برای برانگیختن پیام‌آوری که راه را برای مسیح آماده کند، به یاد آورد. اما زکریا همچنین با قانون یکشنبه هم‌راستا است، زیرا در آنجاست که سبت—روزی که انسان‌ها می‌بایست همیشه به یاد داشته باشند—به آزمون نهایی بدل می‌شود. زکریا نمایانگر کاهنی از فرقۀ ابیا است، یعنی «نوبت هشتم». زکریا پیام فرشته را باور نمی‌کند و تا زمان تولد پسرش، یوحنا، لال می‌شود. وقتی یوحنا به دنیا می‌آید، زکریا وارد بحث دربارهٔ نام یوحنا می‌شود و سپس سخن می‌گوید. سخن گفتن نبویِ ایام آخر، زمانی است که ایالات متحده چون اژدها سخن می‌گوید.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> و چنین شد که در روز هشتم آمدند تا کودک را ختنه کنند؛ و می‌خواستند نام او را به نام پدرش، زکریا، بگذارند. اما مادرش پاسخ داد: نه چنین؛ بلکه او یحیی نامیده خواهد شد. به او گفتند: در میان خویشاوندانت کسی نیست که به این نام خوانده شود. پس با اشاره از پدرش پرسیدند که چه نامی می‌خواهد بر او بگذارد. او لوحی برای نوشتن خواست و نوشت: نام او یحیی است. و همه در شگفت شدند. و در همان دم دهانش گشوده شد و زبانش باز شد و سخن گفت و خدا را ستایش کرد. لوقا 1:59-64.

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

یوحنا تعمیددهنده از نوبت هشتمِ ابیّا است، همان‌گونه که پدرش بود. در روز هشتم، هنگام ختنهٔ یوحنا، نام او تغییر می‌کند. یوحنا تعمیددهنده نمایندهٔ آنان است که کاهن‌اند، از نسل چهارم، و در رابطه‌ای عهدی با خدا هستند؛ خدایی که نامشان را تغییر می‌دهد (از لاودیکیه به فیلادلفیا) و آنان را با نشانِ عهد مُهر می‌زند، آنگاه که ایالات متحده چون اژدها سخن می‌گوید.

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

ما هیکلِ خداییم. بیانات نبویِ خطاب به هیکل، هم با مردان و زنان به‌عنوان افراد سخن می‌گویند و هم به‌صورت جمعی، زیرا کلیسای خدا نیز هیکل است. و البته هیکلی آسمانی نیز هست، و این مسیح است که هیکلِ خداوند را بنا می‌کند. اوست که پیِ آن را می‌نهد و سنگِ رأس را بر هیکل می‌گذارد. از نظر نمادین، عدد «۲۵» نمایانگر لاویان است؛ آنان که در فصل سومِ کتابِ ملاکی از لاویانِ جعلی جدا می‌شوند و در همان بخش نیز تطهیر می‌گردند. در فصل‌های ۴۰ تا ۴۸ِ کتابِ حزقیال، هیکلی نمادین با جزئیات فراوان توصیف می‌شود. آبِ حیات از آن هیکل جاری می‌شود و زمین را پر می‌کند.

> “Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

> شگفت‌انگیز است کاری که خدا قصد دارد از طریق خادمانش به انجام رساند تا نام او جلال یابد. خدا یوسف را چشمهٔ حیات برای ملت مصر ساخت. به‌وسیلهٔ یوسف، زندگیِ تمام آن قوم حفظ شد. به‌وسیلهٔ دانیال، خدا جانِ همهٔ حکیمان بابل را نجات داد. و این رهایی‌ها همچون درس‌های ملموس بود؛ به مردم نشان می‌داد که چه برکات روحانی‌ای از طریق ارتباط با خدایی که یوسف و دانیال می‌پرستیدند به آنان عرضه شده است. پس امروز نیز خدا می‌خواهد از طریق قوم خود برکاتی را به جهان برساند. هر خادمی که مسیح در دلش ساکن است، هر کسی که محبت او را به جهان نشان می‌دهد، همکارِ خدا برای برکتِ بشریت است. هرگاه از نجات‌دهنده فیضی برای بخشیدن به دیگران دریافت می‌کند، از سراسر وجودش موجِ حیات روحانی جاری می‌شود. مسیح به‌عنوان طبیبِ بزرگ آمد تا زخم‌هایی را که گناه بر خانوادهٔ بشری وارد کرده است شفا دهد؛ و روح او، که از طریق خادمانش کار می‌کند، به انسان‌های رنجوری که از گناه بیمارند، نیروی شفابخشِ عظیمی می‌بخشد که برای جسم و جان مؤثر است. کتاب‌مقدس می‌گوید: «در آن روز چشمه‌ای برای خاندان داود و ساکنان اورشلیم گشوده خواهد شد، برای گناه و برای ناپاکی.» زکریا ۱۳:۱. آبِ این چشمه دارای خواص درمانی است که هم بیماری‌های جسمی و هم روحانی را شفا می‌بخشد.

> “From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

> از این چشمه رود نیرومندی جاری می‌شود که در رؤیای حزقیال دیده شد. «این آب‌ها به سوی سرزمینِ مشرق روانه می‌شوند و به بیابان سرازیر می‌گردند و به دریا می‌ریزند؛ و چون به دریا ریخته شوند، آب‌های دریا شفا خواهند یافت. و چنین خواهد شد که هر چه زنده و جنبنده است، هر جا که این رودها برسند، زنده خواهد شد.... و در کنار رود، بر کرانهٔ آن، از این سو و از آن سو، همه گونه درختان برای خوراک خواهند رویید؛ برگشان پژمرده نخواهد شد و میوه‌شان تمام نخواهد شد؛ بر حسب ماه‌های خود میوهٔ تازه خواهند داد، زیرا آب‌هایشان از مقدسگاه جاری می‌شود؛ و میوهٔ آن برای خوراک و برگ آن برای درمان خواهد بود.» حزقیال ۴۷:۸‏-‏۱۲. گواهی‌ها، جلد ۶، ۲۲۷.

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

هیکلِ حزقیال نمادپردازیِ نبوی در عالی‌ترین سطح است، و در مکاشفهٔ یوحنا باب یازدهم به یوحنا فرمان داده شد که هیکل را اندازه بگیرد، اما صحن را از قلم بیندازد. وقتی همین کار را دربارهٔ هیکلِ حزقیال انجام می‌دهیم، درمی‌یابیم که دو عددِ از همه شاخص در میان ابعاد هیکل نمایانگرِ کهنوت‌اند. ۵۰ ذراع برجسته‌ترین عدد است و به‌عنوان طولِ کلّیِ هر مجموعهٔ دروازه، ۱۱ بار تکرار شده است (حزقیال ۴۰:۱۵، ۲۱، ۲۵، ۲۹، ۳۳، ۳۶، و غیره). عدد ۵۰ همچنین برای طولِ برخی دیوارها و حجره‌ها به‌کار رفته است (۴۲:۷-۸). این عدد گذرگاه کاملِ دروازه را از آستانهٔ بیرونی تا آستانهٔ درونی تعریف می‌کند.

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

۲۵ ذراع به‌روشنی دومین اندازهٔ برجسته است. این اندازه ۱۰ بار به‌عنوان پهنای مجموعه‌های دروازه‌ای تکرار می‌شود (حزقیال ۴۰:۱۳، ۲۱، ۲۵، ۲۹، ۳۰، ۳۳، ۳۶). ۵۰ و ۲۵ با هم الگوهای مستطیلیِ ثابتِ ۵۰ در ۲۵ را برای شش دروازهٔ اصلی شکل می‌دهند. این جفتِ ۵۰ در ۲۵ بر توصیف معماریِ دروازه‌هایی که به بخش‌های درونی راه می‌برند، غالب است. هیچ جفت دیگری با چنین فراوانیِ منظم در خودِ بنای معبد تکرار نمی‌شود.

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

لاویان در سن ۲۵ سالگی وارد خدمت فعال می‌شدند (اعداد ۸:۲۴: «از بیست‌وپنج سالگی به بالا برای خدمت حاضر شوند»). آنان تا ۵۰ سالگی خدمت می‌کردند (اعداد ۴:۳، ۳۹، ۴۳؛ ۸:۲۵: «تا پنجاه سالگی»). این دقیقاً ۲۵ سال خدمت فعال به دست می‌دهد (۵۰ − ۲۵ = ۲۵).

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

از این رو، دوره ۲۵ ساله خدمت لاویان به طور مستقیم در اندازه‌های ۲۵ در ۵۰ ذراع که بر دروازه‌ها و ساختار معبد غالب‌اند—همان جایی که لاویان خدمت می‌کردند—منعکس شده است. ابعاد اصلی معبد حزقیال، یعنی معبدِ کلیسای پیروزمند و صد و چهل و چهار هزار، به گونه‌ای معماری در خودِ همان معبدی طراحی شده‌اند که قرار بود در آن خدمت کنند؛ دقیقا همان‌گونه که چهل و شش کروموزوم در خودِ همان معبدی که قوم خدا باید در آن خدمت کند تعبیه شده‌اند. پالمونی امضای خود را بر معبد انسانیِ فردی و بر معبد پیکره جمعی که قرار است عروس او باشد نهاده است.

We will continue these lines in the next article.

این سطور را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> کسانی که در مناصب مسئولیت قرار دارند، نباید به اصول لذت‌جویانه و اسراف‌آمیزِ جهان بگروند، زیرا برایشان میسور نیست؛ و اگر هم می‌بود، اصولِ مسیح‌گونه اجازهٔ آن را نمی‌داد. باید تعلیماتِ گوناگون داده شود. "چه کسی را تعلیم دهد تا دانایی بیاموزد؟ و چه کسی را بفهماند تا آموزه را درک کند؟ آنان که از شیر باز شده‌اند و از پستان جدا گشته‌اند. زیرا باید فرمان بر فرمان باشد، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی در اینجا و اندکی در آنجا." پس کلامِ خداوند باید با شکیبایی در برابر فرزندان آورده و پیوسته پیشِ چشمِ ایشان نگاه داشته شود، به‌دستِ والدینی که به کلامِ خدا ایمان دارند. "زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامشی که به‌وسیلهٔ آن می‌توانید خستگان را آرام دهید؛ و این است تجدیدِ قوا؛ اما نخواستند بشنوند. ولی کلامِ خداوند برای ایشان شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی در اینجا و اندکی در آنجا؛ تا بروند و به قفا افتند و شکسته شوند و در دام افتند و گرفته شوند." چرا؟ زیرا به کلامِ خداوند که به آنان رسید، گوش نسپردند.

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> این به کسانی اشاره دارد که تعلیم نیافته‌اند، اما خرد خود را گرامی داشته و بر آن شده‌اند که مطابق اندیشه‌های خود عمل کنند. خداوند اینان را می‌آزماید تا یا پیروی از هدایت او را برگزینند، یا نپذیرند و طبق اندیشه‌های خویش عمل کنند، و آنگاه خداوند ایشان را به پیامدِ قطعی وا می‌گذارد. در همهٔ راه‌های ما، در همهٔ خدمت ما به خدا، او با ما سخن می‌گوید: «دل خود را به من بده.» خدا روحی تسلیم و تعلیم‌پذیر را می‌خواهد. آنچه به دعا فضیلت می‌بخشد این است که از دلی پُرمحبت و مطیع برمی‌خیزد.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> خدا از قوم خود امور معینی را می‌طلبد؛ اگر بگویند: «دل خود را برای انجام این کار تسلیم نمی‌کنم»، خداوند آنان را در داوریِ حکیمانه‌پنداشتهٔ خود، بی‌حکمت آسمانی، وا می‌گذارد تا به راه خود ادامه دهند، تا وقتی که این آیه [اشعیا ۲۸:۱۳] تحقق یابد. شما نباید بگویید: «من از هدایت خداوند تا جایی که با داوریِ من هماهنگ است پیروی می‌کنم»، و سپس به اندیشه‌های خود سخت بچسبید و نپذیرید که مطابق شباهت خداوند شکل داده شوید. بگذارید این پرسش مطرح شود: «آیا این ارادهٔ خداوند است؟» نه: «آیا این نظر یا داوریِ ــ است؟» شهادت‌ها برای خادمان، ۴۱۹.

Back to Articles