Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seven

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هفت

The Third Woe and the Rise of the Seventh Kingdom: The Prophetic Significance of the Sunday Law

وای سوم و ظهور پادشاهی هفتم: اهمیت نبویِ قانون یکشنبه

Author

Jeff Pippenger

Published

October 29, 2023

Formats

PDF
Word

In chapter eleven of Revelation, the two witnesses are lifted up to heaven as an ensign in “the same hour” that a “tenth part of the city” falls. In that hour the “second woe is past; and behold, the third woe cometh quickly.” Islam is the seventh trumpet and the third woe that comes at the “hour” of the Sunday law “earthquake.”

در باب یازدهمِ مکاشفه، دو شاهد در «همان ساعت» که «یک‌دهمِ شهر» فرو می‌ریزد، چون نشانه‌ای به آسمان بالا برده می‌شوند. در آن ساعت «وای دوم گذشته است؛ و اینک، وای سوم به‌زودی می‌آید». اسلام کرنای هفتم و وای سوم است که در «ساعت» «زلزله»ی قانون یکشنبه می‌آید.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:12–19.

> و ندایی عظیم از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا آیید. و ایشان در ابری به آسمان بالا رفتند و دشمنانشان ایشان را دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد و یک‌دهمِ شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان هراسان شدند و به خدای آسمان جلال دادند. وای دوم سپری شد؛ و اینک، وای سوم به زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم در شیپور دمید؛ و در آسمان صداهای عظیمی بود که می‌گفتند: پادشاهی‌های این جهان از آنِ خداوندِ ما و از آنِ مسیحِ او شده‌اند، و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد. و بیست و چهار پیر که بر تخت‌های خود در حضور خدا نشسته بودند، به رو افتادند و خدا را پرستش کردند، و می‌گفتند: تو را شکر می‌گوییم، ای خداوند خدای قادر مطلق، که هستی و بودی و خواهی آمد؛ زیرا قدرت عظیم خود را به دست گرفته‌ای و بر تخت سلطنت نشسته‌ای. و امّت‌ها خشمگین شدند، و غضب تو آمد، و زمانِ مردگان فرا رسید تا داوری شوند، و تا پاداش دهی به بندگان خود، پیامبران، و به مقدسان، و به آنان که از نام تو می‌ترسند، خرد و بزرگ؛ و تباه‌کنندگانِ زمین را نابود کنی. و هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و در هیکل او تابوتِ عهدش دیده شد؛ و برق‌ها و صداها و رعدها و زلزله و تگرگی بزرگ پدید آمد. مکاشفهٔ یوحنا ۱۱:۱۲–۱۹.

The two witnesses ascend to heaven in a cloud, which prophetically represents a group of angels. As previously cited in these articles and as found in Habakkuk’s Tables, Sister White identifies that when the individual messages represented as the first, the second and the third angel arrive into prophetic history, they are portrayed as singular angels, but the message of the Midnight Cry, is represented by many angels. The two witnesses are lifted up into heaven as they proclaim the message of the Midnight Cry by an army of angels, thus they are taken into heaven “in a cloud.”

دو شاهد در ابری به آسمان عروج می‌کنند؛ ابری که از نظر نبوی نمایانگر گروهی از فرشتگان است. چنان‌که پیش‌تر در این مقالات نقل شد و در جداول حبقوق آمده است، خواهر وایت تصریح می‌کند که وقتی پیام‌های مجزایی که به‌صورت فرشتهٔ اول، دوم و سوم مجسم می‌شوند وارد تاریخ نبوی می‌گردند، به شکل یک فرشتهٔ منفرد به تصویر کشیده می‌شوند، اما پیام فریاد نیمه‌شب به‌وسیلهٔ فرشتگان بسیار نمایانده می‌شود. دو شاهد، در حالی که پیام فریاد نیمه‌شب را به‌وسیلهٔ لشکری از فرشتگان اعلام می‌کنند، به آسمان برداشته می‌شوند؛ از این‌رو «در ابری» به آسمان برده می‌شوند.

> “Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’

> نزدیکِ پایانِ پیامِ فرشتهٔ دوم، دیدم که نوری عظیم از آسمان بر قومِ خدا می‌تابید. پرتوهای این نور همچون خورشید درخشان می‌نمودند. و صدای فرشتگانی را شنیدم که ندا می‌دادند: «اینک، داماد می‌آید؛ به استقبالِ او بیرون آیید!»

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> "این همان ندای نیمه‌شب بود که قرار بود به پیام فرشتهٔ دوم قدرت ببخشد. فرشتگان از آسمان فرستاده شدند تا قدیسان دلسرد را بیدار کنند و ایشان را برای کار عظیم پیشِ رو آماده سازند. بااستعدادترین افراد نخستین کسانی نبودند که این پیام را دریافت کردند. فرشتگان نزد فروتن و بااخلاص فرستاده شدند و آنان را واداشتند تا ندا سر دهند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!» آنانی که این ندا به آنان سپرده شده بود شتافتند و با قدرت روح‌القدس پیام را اعلام کردند و برادران دلسرد خود را برانگیختند. این کار بر حکمت و دانش انسان‌ها استوار نبود، بلکه بر قدرت خدا، و قدیسان او که آن ندا را شنیدند نتوانستند در برابر آن مقاومت کنند. معنوی‌ترین‌ها نخست این پیام را دریافت کردند، و آنان که پیش‌تر در این کار پیشگام بودند آخرین کسانی بودند که آن را دریافت کردند و به گسترش ندا یاری رساندند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید!»" نوشته‌های نخستین، 238.

In the hour of the earthquake, which destroys a tenth part of the city, seven thousand men are slain. The earthquake is the Sunday law in the United States. A city is a kingdom in prophecy, and the United States is one tenth of the kingdom of the ten kings of Revelation 17. The United States is overthrown at the earthquake of the Sunday law and ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and then transcends into the premier king of the ten kings, the seventh kingdom of Bible prophecy, who will agree to give their kingdom unto the papacy who is the eighth which is of the seven.

در ساعت وقوع زلزله‌ای که یک‌دهمِ شهر را ویران می‌کند، هفت هزار نفر کشته می‌شوند. زلزله همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است. در نبوت، «شهر» به‌معنای «پادشاهی» است و ایالات متحده یک‌دهمِ پادشاهیِ ده پادشاهِ مکاشفهٔ ۱۷ است. ایالات متحده در زلزلهٔ قانون یکشنبه سرنگون می‌شود و دیگر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس نیست، و سپس به پادشاهِ برترِ آن ده پادشاه، یعنی هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس، تبدیل می‌شود؛ و آن ده پادشاه موافقت خواهند کرد که پادشاهیِ خود را به پاپیّت بسپارند؛ همان هشتمی که از میان آن هفت است.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> و آن ده شاخ که دیدی، ده پادشاهند که هنوز پادشاهی‌ای نیافته‌اند، اما برای ساعتی با آن وحش چون پادشاهان قدرت می‌یابند. ایشان یک دل‌اند و قدرت و توان خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره خواهند جنگید، و بره بر ایشان غالب خواهد آمد، زیرا او خداوندِ خداوندان و پادشاهِ پادشاهان است؛ و آنان که با اویند، دعوت‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. و به من گفت: آب‌هایی که دیدی، که آن فاحشه بر آنها نشسته است، قوم‌ها و جمعیت‌های بسیار و ملت‌ها و زبان‌ها هستند. و آن ده شاخی که بر وحش دیدی، از آن فاحشه نفرت خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند ساخت و گوشت او را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است تا ارادۀ او را به‌جا آورند و متفق شوند و پادشاهیِ خود را به وحش بسپارند تا سخنان خدا به انجام رسد. و آن زن که دیدی همان شهر عظیم است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۷:۱۲-۱۸.

The ten kings of the United Nations “agree” to “give their worldwide “kingdom unto the beast.” They have “one mind,” just as they “consulted together with one consent,” in Psalms eighty- three. Ahab was the king of the ten tribes, who committed the unlawful relationship of fornication with the whore of Tyre in Isaiah twenty-three. Ahab and Jezebel’s unlawful relationship typified the unlawful relationship of Herod and Herodias in the time of Elijah, represented as John the Baptist. Herod was a representative of the Roman Empire, which in Daniel seven, the Roman Empire consists of ten horns. The ten horns were typified by Ahab’s kingdom of ten tribes, and they both provide witnesses to the ten kings of the United Nations. With Ahab and Herod representing the state in the unlawful relationships, their role was to accomplish the persecution of heretics for the whore of Tyre, who sings her songs at the end of the symbolic seventy years.

ده پادشاهِ سازمان ملل متحد «موافقت» می‌کنند که «پادشاهیِ جهانیِ خود را به «وحش» بدهند». آن‌ها «یک فکر» دارند، همان‌گونه که «به یک دل با هم مشورت کردند»، در مزمور هشتاد و سه. آخاب پادشاهِ ده قبیله بود که در اشعیا بیست‌وسه مرتکب رابطهٔ نامشروعِ زنا با فاحشهٔ صور شد. رابطهٔ نامشروعِ آخاب و ایزابل نمونهٔ رابطهٔ نامشروعِ هیرودس و هیرودیاس در زمانِ ایلیا بود، زمانی که ایلیا به صورتِ یحییِ تعمیددهنده نمایانده شد. هیرودس نمایندهٔ امپراتوریِ روم بود؛ امپراتوری‌ای که در دانیال هفت از ده شاخ تشکیل می‌شود. آن ده شاخ به‌وسیلهٔ پادشاهیِ ده‌قبیله‌ایِ آخاب نمادپردازی شده بودند، و هر دو شاهدانی برای ده پادشاهِ سازمان ملل متحد فراهم می‌آورند. با آخاب و هیرودس که در این روابطِ نامشروع نمایندهٔ دولت بودند، نقش‌شان این بود که آزار و تعقیبِ بدعت‌گذاران را برای فاحشهٔ صور به انجام رسانند؛ همان که در پایانِ هفتاد سالِ نمادین سرودهایش را می‌خوانَد.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> "پادشاهان و حاکمان و والیان بر خود داغ ضد مسیح نهاده‌اند و چون آن اژدها تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان، با آنان که احکام خدا را حفظ می‌کنند و ایمان عیسی را دارند، جنگ کند." شهادت‌ها برای روحانیان، ۳۸.

At the Sunday law the earth beast ceases to reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, for it has just committed fornication with Jezebel, and then takes the leadership of the United Nations. It then forces the entire world to set up a worldwide image of the beast, as they had previously accomplished at the Sunday law in their nation.

در هنگام قانون یکشنبه، وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب‌مقدس به سلطنت خود پایان می‌دهد، زیرا به‌تازگی با ایزابل زنا کرده است، و سپس رهبریِ سازمان ملل متحد را به‌دست می‌گیرد. آنگاه تمام جهان را وادار می‌کند تا شمایلی جهانی از وحش برپا کند، چنان‌که پیش‌تر در کشور خود، در هنگام قانون یکشنبه، انجام داده بود.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Revelation 13:14–17.

> و با آن معجزاتی که قدرت داشت در حضور وحش انجام دهد، ساکنان زمین را می‌فریبد و به ساکنان زمین می‌گوید که برای آن وحش که از شمشیر زخمی شده بود و باز زنده ماند، تصویری بسازند. و قدرت داشت که به تصویرِ وحش جان ببخشد تا تصویرِ وحش سخن بگوید و باعث شود هر که تصویرِ وحش را پرستش نکند کشته شود. و همه را، کوچک و بزرگ، توانگر و فقیر، آزاد و برده، وادار می‌کند که نشانی بر دست راست یا بر پیشانی خود بگیرند؛ و تا هیچ‌کس نتواند بخرد یا بفروشد، مگر کسی که آن نشان، یا نامِ وحش، یا عددِ نامِ او را دارد. مکاشفه ۱۳:۱۴-۱۷.

Ahab, Herod, the ten kings of the Roman Empire and the ten kings of the United Nations represent the dragon that goes to make war with the saints, for it is always Jezebel’s paramour that accomplishes the persecuting of those who Jezebel classifies as heretics.

آخاب، هیرودس، ده پادشاهِ امپراتوری روم و ده پادشاهِ سازمان ملل متحد نمادِ آن اژدهایی‌اند که برای جنگ با مقدسان می‌رود، زیرا همواره این معشوقِ ایزابل است که کارِ تعقیب و آزارِ کسانی را که ایزابل آنان را بدعت‌گذار می‌خوانَد انجام می‌دهد.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

At the earthquake of the Sunday law there are “seven thousand” men that are “slain.” In Daniel eleven and verse forty-one, “many are overthrown.” Those overthrown when the Sunday law arrives, are Laodicean Seventh-day Adventists who have not prepared for the crisis. The number “seven thousand” represents the remnant of God’s people. God told Elijah, at the crisis of mount Carmel, which represents the Sunday law crisis, that there were “seven thousand in Israel” who had not bowed a knee to Baal. The apostle Paul comments on this.

در هنگام زلزلهٔ قانون یکشنبه، «هفت‌هزار» نفر «کشته» می‌شوند. در کتاب دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهل‌ویک، «بسیاری سرنگون می‌شوند». آنان که با رسیدن قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای هستند که خود را برای بحران آماده نکرده‌اند. عدد «هفت‌هزار» نمایانگر باقی‌ماندگان قوم خداست. خدا در بحران کوه کرمل ـ که نمایانگر بحران قانون یکشنبه است ـ به ایلیا گفت که «هفت‌هزار نفر در اسرائیل» هستند که برای بعل زانو نزده‌اند. رسول پولس نیز به این موضوع اشاره می‌کند.

> I say then, Hath God cast away his people? God forbid. For I also am an Israelite, of the seed of Abraham, of the tribe of Benjamin. God hath not cast away his people which he foreknew. Wot ye not what the scripture saith of Elias? how he maketh intercession to God against Israel, saying, Lord, they have killed thy prophets, and digged down thine altars; and I am left alone, and they seek my life. But what saith the answer of God unto him? I have reserved to myself seven thousand men, who have not bowed the knee to the image of Baal. Even so then at this present time also there is a remnant according to the election of grace. Romans 11:1–5.

> پس می‌گویم: آیا خدا قوم خود را رد کرده است؟ حاشا! زیرا من نیز اسرائیلی‌ام، از نسل ابراهیم، از قبیلۀ بنیامین. خدا قوم خود را که از پیش می‌شناخت، رد نکرده است. مگر نمی‌دانید کتاب مقدس دربارۀ ایلیا چه می‌گوید؟ که چگونه نزد خدا بر ضد اسرائیل شفاعت می‌کند و می‌گوید: «ای خداوند، پیامبران تو را کشته‌اند و مذبح‌های تو را ویران کرده‌اند؛ و من تنها مانده‌ام و جان مرا می‌طلبند.» اما پاسخ خدا به او چیست؟ «برای خود هفت‌هزار مرد نگاه داشته‌ام که در برابر بتِ بعل زانو خم نکرده‌اند.» پس در همین زمان حاضر نیز بقیتی بر حسب برگزیدگیِ فیض وجود دارد. رومیان ۱۱:۱‏-‏۵.

The words “seven thousand” represent a remnant of God’s people, but the context where they are symbolically identified, must be factored in. The men overthrown at the earthquake of the Sunday law are the remnant of unfaithful Seventh-day Adventists who are there and then, taken captive by modern spiritual Babylon. In the prophetic history of ancient literal Israel, when Babylon desolated Jerusalem the second of three times, there was a remnant of “seven thousand” “mighty” men “of the land” taken captive.

واژه‌های «هفت هزار» نمایانگر بازمانده‌ای از قوم خداست، اما باید زمینه‌ای که در آن به‌طور نمادین مشخص می‌شوند در نظر گرفته شود. مردانی که در زلزلهٔ قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، بازماندهٔ ادونتیست‌های روز هفتمِ بی‌وفا هستند که همان‌جا و همان‌دم به‌دست بابلِ روحانیِ مدرن به اسارت گرفته می‌شوند. در تاریخ نبویِ اسرائیلِ باستانیِ حقیقی، هنگامی که بابل برای بارِ دوم از میانِ سه بار اورشلیم را ویران ساخت، «هفت هزار» نفر از مردانِ «نیرومند» «آن سرزمین» به‌عنوان بازمانده به اسارت برده شدند.

> And he carried away Jehoiachin to Babylon, and the king’s mother, and the king’s wives, and his officers, and the mighty of the land, those carried he into captivity from Jerusalem to Babylon. And all the men of might, even seven thousand, and craftsmen and smiths a thousand, all that were strong and apt for war, even them the king of Babylon brought captive to Babylon. And the king of Babylon made Mattaniah his father’s brother king in his stead, and changed his name to Zedekiah. 2 Kings 24:15–17.

> و او یهویاکین را به بابل برد، و نیز مادر پادشاه، زنان پادشاه، افسران او و توانمندانِ آن سرزمین را؛ ایشان را از اورشلیم به بابل به اسارت برد. و همه مردانِ نیرومند، یعنی هفت‌هزار نفر، و هزار صنعتگر و آهنگر، همه آنان که قوی و آمادهٔ جنگ بودند، ایشان را نیز پادشاه بابل به اسارت به بابل برد. و پادشاه بابل، متنیا، عموی او را به جای وی پادشاه ساخت و نام او را به صدقیا تغییر داد. دوم پادشاهان ۲۴:۱۵–۱۷.

Once the mighty men of Jerusalem are overthrown at the earthquake of the Sunday law, “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet that the seventh angel sounds. In the “hour” of the “earthquake” of the Sunday law—Islam strikes!

وقتی جبارانِ اورشلیم در هنگامِ زلزلهٔ قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، «وای سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم در شیپور خود دمید.» وای سوم همان شیپور هفتم است که فرشتهٔ هفتم در آن می‌دمد. در «ساعتِ» «زلزلهٔ» قانون یکشنبه—اسلام ضربه می‌زند!

One of the primary characteristics of Islam in the first and second woes, was the historical fact that their mode of warfare was unlike the common tactics of war carried out in the history where they fulfilled their prophetic role. Their mode of warfare was to strike suddenly and unexpectedly. The word “assassin” is derived from the practices of the Islamic warriors in that period of history. Their attacks were as the Japanese Kamikazes of World War Two. The Islamic warriors expected to die when they assassinated their target. For this reason, a common practice for the warriors was to prepare for death by getting intoxicated on hashish, before their attack to help subdue the fear of death. When they struck their victims, it was sudden and unexpected, and their dependence upon hashish for the desired mental state, combined with the secret attack, formed the etymological basis of the word “assassin,” due to its connection with the word hashish.

یکی از ویژگی‌های اصلی اسلام در «ویلِ» نخست و دوم، این واقعیت تاریخی بود که شیوهٔ جنگی آنان با تاکتیک‌های معمول جنگ در تاریخ، در همان دوره‌ای که نقش نبوی خود را ایفا می‌کردند، متفاوت بود. شیوهٔ جنگی‌شان حملهٔ ناگهانی و غیرمنتظره بود. واژهٔ «assassin» از شیوه‌های جنگجویان اسلامی در آن دورهٔ تاریخ ریشه گرفته است. حملات آنان مانند کامیکازه‌های ژاپنی در جنگ جهانی دوم بود. جنگجویان اسلامی هنگام ترورِ هدف خود انتظار مرگ داشتند. از این رو، یکی از رسوم رایج برای آنان این بود که برای آمادگی برای مرگ، پیش از حمله با حشیش مست شوند تا ترس از مرگ را فروبنشانند. هنگامی که به قربانیان خود ضربه می‌زدند، این کار ناگهانی و غیرمنتظره بود، و اتکای آنان به حشیش برای رسیدن به حالت ذهنی مطلوب، در کنار حملهٔ پنهانی، به سبب پیوندش با واژهٔ حشیش، مبنای ریشه‌شناختی واژهٔ «assassin» را شکل داد.

The third woe and the seventh trumpet “cometh quickly.”

وای سوم و کرنای هفتم «به‌زودی می‌آیند».

Similarly, on October 22, 1844, the messenger of the covenant came “suddenly” to His temple. Sister White defined the “suddenness” of the arrival of the messenger of the covenant, representing that His coming was “unexpected.” Therefore all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844 were unexpected and sudden.

به همین ترتیب، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پیام‌آورِ عهد «ناگهان» به هیکل خویش آمد. خواهر وایت «ناگهانی بودن» آمدنِ پیام‌آورِ عهد را چنین تعریف کرد که آمدنش «غیرمنتظره» بود. بنابراین هر چهار «آمدن» که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند، غیرمنتظره و ناگهانی بودند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, thus all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844, are to be fulfilled to the very letter again at the earthquake that is the Sunday law. Commenting on the parable of the virgins, Sister White adds to the witness that identifies the suddenness and unexpectedness that is symbolized at the earthquake of the Sunday law, which is the perfect fulfillment of the Midnight Cry.

مثل ده باکره عیناً تکرار می‌شود؛ بنابراین هر چهار «آمدن» که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند، در زلزله‌ای که همان قانون یکشنبه است، بار دیگر عیناً تحقق خواهند یافت. خواهر وایت در تفسیر مثل باکرگان، بر گواهی‌ای می‌افزاید که ناگهانی و غیرمنتظره بودنِ نمادین‌شده در زلزلهٔ قانون یکشنبه را نشان می‌دهد؛ رخدادی که تحقق کاملِ فریاد نیمه‌شب است.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> منش در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که در نیمه‌شب ندایی جدی بانگ برآورد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، دوشیزگان خفته از خواب برخاستند و آشکار شد چه کسی برای آن رویداد تدارک دیده است. هر دو دسته غافلگیر شدند، اما یکی برای تنگنا آماده بود و دیگری بی‌تدارک یافت شد. منش به‌وسیله شرایط آشکار می‌شود. تنگناها عیار راستین منش را آشکار می‌کنند. حادثه‌ای ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، داغی یا بحرانی، بیماری یا رنجی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ می‌نشاند، درون‌مایه راستین منش را برملا خواهد کرد. آنگاه آشکار می‌شود که آیا ایمانی راستین به وعده‌های کلام خدا هست یا نه. آشکار می‌شود که آیا جان از فیض نیرو می‌گیرد یا نه، آیا در ظرف، برای چراغ، روغنی هست یا نه.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> روزهای آزمون برای همه فرا می‌رسد. در برابر آزمون و سنجش خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌هایمان خاموش می‌شوند؟ یا هنوز آنها را روشن نگه می‌داریم؟ آیا با پیوند با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر پیشامدی آماده‌ایم؟ پنج باکرۀ دانا نمی‌توانستند شخصیت خود را به پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. شخصیت باید به‌صورت فردی توسط خود ما شکل بگیرد. ریویو اند هرالد، ۱۷ اکتبر ۱۸۹۵.

At the earthquake of the Sunday law, the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy. The remnant of seven thousand Laodicean Adventists that have not prepared for the crisis, will manifest a character prepared for the mark of the beast. Then Islam suddenly and unexpectedly arrives, for “the third woe cometh quickly” as “the seventh angel” sounds!

هنگام زلزلهٔ قانون یکشنبه، ایالات متحده دیگر ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس نخواهد بود. باقی‌ماندهٔ هفت هزار نفری از ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای که برای بحران آماده نشده‌اند، سرشتی آمادهٔ دریافتِ نشانِ وحش را آشکار خواهند کرد. سپس اسلام ناگهان و غیرمنتظره فرا می‌رسد، زیرا "وایِ سوم به‌زودی می‌آید" هنگامی که "فرشتهٔ هفتم" شیپور می‌دمد!

The four ‘comings’ that were all fulfilled on October 22, 1844 are then repeated. The first coming identified the opening of the judgment, in fulfillment of Daniel eight verse fourteen. It confirmed the message of the first angel that announced that the “hour” of His judgment is come. That fulfillment typifies the “hour” of the earthquake, which begins at the Sunday law, and is the “hour” when Islam brings “His judgment” upon the United States for the passage of a Sunday law.

چهار «آمدن» که همگی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند، سپس تکرار می‌شوند. آمدن نخست آغاز داوری را مشخص کرد، در تحققِ کتاب دانیال، باب هشت، آیهٔ چهارده. این امر پیام فرشتهٔ اول را تأیید کرد که اعلام می‌کرد «ساعتِ» داوریِ او فرا رسیده است. آن تحقق، نمادِ «ساعتِ» زلزله است که از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و همان «ساعتی» است که در آن اسلام به‌سبب تصویب قانون یکشنبه، «داوریِ او» را بر ایالات متحده می‌آورد.

The messenger of the covenant in Malachi chapter three, came suddenly to the temple He had raised up in forty-six years from 1798 to 1844, to enter into a covenant with the “Levites” of the Millerite history. At the earthquake of the Sunday law, the messenger of the covenant suddenly comes to enter into the temple of resurrected dead dry bones, to enter into covenant with the “Levites” of the history of the one hundred and forty-four thousand.

فرستادهٔ عهد در باب سومِ ملاکی، ناگهان به هیکلی آمد که او در طی چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، برپا کرده بود، تا با «لاویانِ» تاریخِ میلرایتی عهد ببندد. در هنگام زلزلهٔ قانون یکشنبه، فرستادهٔ عهد ناگهان می‌آید تا وارد هیکلِ استخوان‌های خشکِ مردگانِ برخاسته شود و با «لاویانِ» تاریخِ صد و چهل و چهار هزار عهد ببندد.

At the earthquake of the Sunday law the Son of man comes to the Father to receive a kingdom in fulfillment of Daniel seven verse thirteen, as He did on October 22, 1844, for at the “hour” of the earthquake there are “voices in heaven,” who proclaim, that the “kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned.”

در هنگام زلزلهٔ قانون یکشنبه، پسر انسان نزد پدر می‌آید تا در تحقق آنچه در دانیال باب هفتم آیهٔ سیزدهم آمده است، پادشاهی را دریافت کند، چنان‌که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ چنین کرد؛ زیرا در «ساعتِ» آن زلزله، «صداهایی در آسمان» هستند که اعلام می‌کنند: «پادشاهی‌های این جهان از آنِ خداوند ما و مسیح او شده‌اند، و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد.» و آن بیست و چهار پیر که بر تخت‌های خود در حضور خدا نشسته بودند، به روی صورت‌های خود افتادند و خدا را پرستش کردند و گفتند: «تو را شکر می‌گوییم، ای خداوند خدای قادر مطلق، که هستی و بودی و خواهی آمد؛ زیرا قدرت عظیم خود را به دست گرفته‌ای و سلطنت کرده‌ای.»

In the hour of the earthquake, when His judgment is come, and the two witnesses who have been previously resurrected from the street where they had been murdered stand up. Then, as a mighty army, they are lifted up to heaven while the remnant of seven thousand Laodicean Adventist are overthrown. The wise wheat has there and then been separated from the foolish tares. Christ then receives His kingdom and the seventh trumpet sounds, which is also the third woe, which arrives suddenly and unexpectedly, and then “the nations” are “angry, and thy wrath is come.”

در ساعتِ زلزله، زمانی که داوریِ او فرا رسیده است، آن دو شاهد که پیش‌تر در همان خیابانی که در آن کشته شده بودند زنده شده‌اند، برپا می‌ایستند. آنگاه، همچون لشکری نیرومند، به آسمان برده می‌شوند، در حالی که باقی‌ماندهٔ هفت‌هزار نفر از ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای سرنگون می‌شوند. در همان‌جا و همان‌دم، گندمِ دانا از علف‌های هرزِ نادان جدا شده است. سپس مسیح سلطنتِ خویش را در دست می‌گیرد و کرنای هفتم ـ که همان وایِ سوم نیز هست ـ به صدا درمی‌آید؛ این وایِ سوم ناگهان و غیرمنتظره فرا می‌رسد؛ و آنگاه «امّت‌ها» «خشمگین می‌شوند و خشم تو فرا رسیده است».

The angering of the nations is the prophetic role of Islam, and it begins at the hour of the earthquake and continues until the close of human probation and the seven last plagues, which are presented by the words, “thy wrath has come.” Between the Sunday law in the United States and the close of probation, where God’s wrath is manifested in the seven last plagues—the third woe, a symbol of Islam; the seventh trumpet, a symbol of Islam; and the angering of the nations, a symbol of Islam; provides three symbolic witnesses that the message of the Midnight Cry is a fulfillment of Islam’s arrival at the Sunday law.

خشمگین کردن ملت‌ها نقش نبوی اسلام است و از ساعت زلزله آغاز می‌شود و تا پایان مهلت فیض بشر و سراسر هفت بلای آخر ادامه می‌یابد؛ همان بلاهایی که با عبارت «خشم تو فرارسیده است» معرفی می‌شوند. در فاصلهٔ میان قانون یکشنبه در ایالات متحده و پایان مهلت فیض—جایی که خشم خدا در هفت بلای آخر آشکار می‌شود—«وای سوم» (نمادی از اسلام)، «کرنای هفتم» (نمادی از اسلام) و «خشمگین شدن ملت‌ها» (نمادی از اسلام) سه شاهد نمادین فراهم می‌کنند که نشان می‌دهند پیام ندای نیمه‌شب تحققِ ظهور اسلام در هنگام قانون یکشنبه است.

As with the Millerite movement at the beginning, the Midnight Cry message was a correction of a failed prediction. In the Millerite history it was a failure of the event that was predicted to take place. In Millerite history at the beginning, the Philadelphians presented their failed prediction, because God held His hand over a mistake in the 1843 chart.

همان‌گونه که در آغازِ جنبش میلری بود، پیام فریاد نیمه‌شب اصلاحِ یک پیشگوییِ ناکام بود. در تاریخ میلری، شکست در وقوعِ رویدادی بود که پیش‌بینی شده بود رخ دهد. در آغازِ تاریخ میلری، فیلادلفیان پیشگوییِ ناکام خود را اعلام کردند، زیرا خدا دستِ خود را بر اشتباهی در جدول ۱۸۴۳ گذاشته بود.

In the Laodicean movement at the end of Future for America, God never held His hand over the mistake. It was human hands that covered the truth that time was to be no longer used in prophetic application. Human hands represent human works.

در جنبش لائودیکیه‌ای در پایان Future for America، خدا هرگز دست خود را روی آن اشتباه نگذاشت. این دست‌های انسانی بودند که این حقیقت را پوشاندند که زمان دیگر نباید در کاربرد نبوی به کار رود. دست‌های انسانی نمایانگر اعمال انسانی‌اند.

In the ending movement of the one hundred and forty-four thousand, the error of applying time was sin, for the application of prophetic time was to be no longer used. The sinful application of time was typified by Moses disregarding God’s command to circumcise his son, and it was typified by Uzzah disregarding God’s command that only the priests could handle the ark. It was not the Lord’s will for either of those sinful actions or inactions to be accomplished by God’s people. Sin has only one definition and it is the transgression of the law. Moses transgressed God’s law of circumcision, Uzzah transgressed God’s law of the sanctuary and this movement transgressed God’s prophetic law. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law and the Advent movement in its beginning and end were also made the depositaries of God’s prophetic truths.

در جنبش پایانیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، خطای به‌کارگیری زمان گناه بود، زیرا به‌کارگیری زمان نبوی دیگر نباید به کار می‌رفت. نمونهٔ این کاربرد گناه‌آلودِ زمان، نادیده گرفتن فرمان خدا از سوی موسی برای ختنه کردن پسرش بود، و همچنین نادیده گرفتن فرمان خدا از سوی عُزّا که فقط کاهنان می‌توانستند به تابوت دست بزنند. اینکه هیچ‌یک از آن کردارها یا ترکِ کردارهای گناه‌آلود از سوی قوم خدا انجام گیرد، مطابق ارادهٔ خداوند نبود. گناه تنها یک تعریف دارد و آن تعدّی از شریعت است. موسی از شریعت خدا دربارهٔ ختنه تعدّی کرد، عُزّا از شریعت خدا دربارهٔ قدس تعدّی کرد و این جنبش از شریعت نبویِ خدا تعدّی کرد. اسرائیل باستان امانت‌دار شریعت خدا شد و جنبش ادونتیست در آغاز و پایانش نیز امانت‌دار حقایق نبویِ خدا شد.

In her distress, Zipporah immediately accomplished the act of circumcising their son herself, thus representing the repentance those who were involved in this movement were to immediately manifest for the sinful inaction of allowing the application of time to be associated with the message. David likewise manifests severe repentance for Uzzah’s action. For the movement to argue that the application of time in the prediction of July 18, 2020 was in some way correct, that somehow that it was God’s will, is to argue that Moses and Zipporah didn’t truly need to uphold God’s explicit commands, and that God did not really care whether Uzzah touched the ark. July 18, 2020 was a false prediction, and the element that was false was the element of time.

در پریشانی‌اش، صفوره بی‌درنگ خود عملِ ختنهٔ پسرشان را انجام داد، و بدین‌سان نمایانگرِ توبه‌ای شد که کسانی که در این جنبش دخیل بودند می‌بایست فوراً به‌خاطرِ سستیِ گناه‌آلودِ اجازه دادن به پیوند خوردنِ کاربردِ زمان با پیام از خود نشان دهند. داود نیز به‌سببِ کارِ عُزّا توبهٔ عمیقی می‌کند. این‌که جنبش استدلال کند که کاربردِ زمان در پیشگوییِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به‌نوعی درست بوده، و به‌نحوی ارادهٔ خدا بوده است، به معنای استدلال بر این است که موسی و صفوره واقعاً لازم نبود به فرامینِ صریحِ خدا پایبند باشند، و اینکه خدا واقعاً اهمیتی نمی‌داد که عُزّا به تابوت دست بزند. ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ یک پیشگوییِ نادرست بود، و عنصری که نادرست بود، عنصرِ زمان بود.

These truths will be explored further in the next article.

این حقایق در مقالهٔ بعدی بیشتر مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> خداوند به من نشان داده است که پیام فرشته سوم باید منتشر شود و به فرزندان پراکنده خداوند اعلام گردد، و نباید آن را به زمان گره زد؛ زیرا زمان دیگر هرگز آزمونی نخواهد بود. دیدم که برخی از موعظه درباره زمان دچار هیجان کاذب می‌شوند؛ و اینکه پیام فرشته سوم از مسئله زمان نیرومندتر است. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیان خود بایستد و برای تقویت خود به زمان نیاز ندارد، و با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت و کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت کوتاه و به انجام خواهد رسید. تجربه‌ها و دیدگاه‌ها، ص ۴۸.

Back to Articles