Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Three

کتاب دانیال - شمارهٔ سی‌وسه

The “Seal” of God Impressed at the Sunday Law Decree: A Prophetic Analysis of Daniel Chapter 6

«مُهر» خدا که با صدور فرمان قانون یکشنبه نقش می‌بندد: تحلیلی پیش‌گویانه از باب ششم کتاب دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

December 28, 2023

Formats

PDF
Word

The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.

«مُهر» خدا که قابل دیدن است، به هنگام صدور فرمانِ قانونِ یکشنبه زده می‌شود.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> «هیچ‌یک از ما هرگز مهر خدا را دریافت نخواهد کرد مادامی که در شخصیت‌های ما حتی یک لکه یا کدورتی باقی باشد. بر عهدهٔ ما گذاشته شده است که عیوب شخصیت‌های خود را اصلاح کنیم و هیکل جان را از هر آلودگی پاک سازیم. آنگاه باران آخر بر ما خواهد بارید، همان‌گونه که باران اول در روز پنطیکاست بر شاگردان بارید....»

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> "ای برادران، در کار بزرگ آماده‌سازی چه می‌کنید؟ آنان که با دنیا یکی می‌شوند، قالب دنیوی را می‌پذیرند و خود را برای نشان وحش آماده می‌کنند. آنان که به خود اعتماد ندارند، در برابر خدا فروتن می‌شوند و با اطاعت از حقیقت جان‌های خود را پاک می‌سازند، اینان قالب آسمانی را می‌پذیرند و برای مهر خدا بر پیشانی‌هایشان آماده می‌شوند. وقتی فرمان صادر شود و مهر زده گردد، منش آنان تا ابد پاک و بی‌لکه خواهد ماند." گواهی‌ها، جلد پنجم، صفحات ۲۱۴ و ۲۱۶.

Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.

دانیال مُهرِ قابل مشاهده را وقتی به لانۀ شیران افکنده می‌شود دریافت می‌کند؛ بنابراین این باب نمایانگر فرمانِ قانونِ یکشنبه است.

> Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.

> آنگاه آن مردان نزد پادشاه گرد آمدند و به پادشاه گفتند: ای پادشاه، بدان که قانون مادها و پارس‌ها این است که هیچ فرمان یا قانونی که پادشاه برقرار کند، قابل تغییر نیست. آنگاه پادشاه فرمان داد و دانیال را آوردند و او را در گودال شیران افکندند. سپس پادشاه با دانیال سخن گفت و گفت: خدای تو که پیوسته او را خدمت می‌کنی، تو را نجات خواهد داد. و سنگی آوردند و بر دهانهٔ گودال نهادند؛ و پادشاه آن را با مُهر خود و با مُهر سرورانش مُهر کرد تا تصمیم دربارهٔ دانیال تغییر نکند. دانیال ۶:۱۵-۱۷

The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.

داستان در آن‌جا پایان نمی‌یابد، اما در همان جایی پایان می‌یابد که آغاز شده بود. روایت فصل ششمِ کتاب دانیال ائتلافی را به تصویر می‌کشد که عمدتاً به رهبری صد و بیست امیر و دو رئیس کم‌مرتبه‌تر بود، اما مشاوران، فرماندهان و والیان را نیز دربر می‌گرفت. این ائتلاف پنج‌گانه برای فریب دادن پادشاه و واداشتن او به آزار دانیال شکل گرفت. داستان با داوریِ آنان پایان می‌یابد، زیرا آنان نمایانگر داوریِ ویژه‌ای هستند که در زمان قانون یکشنبه رخ می‌دهد؛ داوری‌ای که متوجهِ کسانی که نمایندهٔ دانیال یا پادشاه‌اند نیست، بلکه متوجهِ کسانی است که پادشاه را فریب دادند.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> و پادشاه فرمان داد، و آن مردانی را که دانیال را متهم کرده بودند آوردند، و ایشان را با فرزندان و زنانشان به گودال شیران افکندند؛ و شیران بر ایشان چیره شدند و پیش از آن‌که به قعر گودال برسند، همه استخوان‌هایشان را خرد کردند. دانیال ۶:۲۴.

In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.

در سناریوی نبوی، همواره این کلیساست که دولت را می‌فریبد، و فصل ششم فریبی را که علیه پادشاه صورت گرفته آشکار می‌کند. پس از آن‌که آخاب شاهد تجلی نیرومند قدرت خدا بر کوه کرمل بود، ایلیا او را در میان باران به نزد ایزابل بازگرداند. آخاب دلیلی نداشت که فکر کند ایزابل از شهادت نیرومندِ قدرت خدا متأثر نخواهد شد، اما او دربارۀ نفرت عمیق و ریشه‌دار ایزابل نسبت به ایلیا فریب خورده بود. داستان ایلیا در رویارویی با آخاب و ایزابل بار دیگر در داستانِ یوحنا تعمیددهنده (که همان ایلیا بود) و هیرودیس و هیرودیاس تکرار می‌شود.

When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.

وقتی در روز تولدش، هیرودسِ مست به سالومه (دخترِ هیرودیاس) وعده داد که نیمی از پادشاهی‌اش را به او بدهد، انتظار نداشت که هیرودیاس سرِ یوحنا را مطالبه کند. پادشاهان، چه آخاب، چه هیرودس، چه داریوش، به‌دست زنِ ناپاک فریب می‌خورند؛ از راه رقصِ پیامبرانِ دروغینِ ایزابل، یا رقصِ دخترِ هیرودیاس، یا ائتلافِ پنج‌گانه در داستانِ دانیال. پیلاطس نیز به‌دست طبقهٔ کاهنانِ فاسد فریب خورد که نمایندهٔ «کلیسای» یهودی بود، و کلیسا نمادِ زن است.

The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.

فریب ویژگیِ سناریوی نبوی است، و اسلامِ وای سوم همان دروغی است که برای فریب دادنِ سازمان ملل متحد در روزهای آخر از طریق ترس به کار گرفته می‌شود. هم "فریب" و هم "دروغ"ی که آن فریب را پدید می‌آورد، در کلامِ نبویِ خدا شناسایی شده‌اند. نقش اسلام، و تبدیل پاپیّت به سرِ هشتمِ هفت سر، پیش‌تر به‌عنوان بخشی از پیامی که در روزهای آخر از مهر گشوده می‌شود، یعنی مکاشفهٔ عیسی مسیح، شناسایی شده‌اند. از این رو، افشای فریبِ داریوش در بابِ ششمِ دانیال بخشی از پیامی است که پیامِ فریادِ نیمه‌شب را تشکیل می‌دهد. این فریب، عنصری است که زخمِ مهلک را به‌طور کامل شفا می‌دهد و بدین‌سان پاپیّت را به‌عنوان هشتمین و واپسین پادشاهی احیا می‌کند. در فریبِ داریوش، دو رئیسِ مرتد و صد و بیست امیر، نمایندگانِ هم‌پیمانیِ فریب‌اند که در تقابل با دانیال قرار دارند.

One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.

صد و بیست نمادی از شاگردان خدا در پنتیکاست است.

> And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.

> و در آن ایام پطرس در میان شاگردان برخاست و گفت، (تعداد نام‌ها در مجموع حدود صد و بیست بود.) اعمال رسولان ۱:۱۵.

Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.

پنتیکاست نماد قانون یکشنبه است، هنگامی که مهر نهاده می‌شود، و آن صد و بیست امیری که داریوش را فریب دادند، نماد کهنوتِ دروغین در قانون یکشنبه‌اند. دو دسته از کسانی که پادشاه را فریب می‌دهند، به‌وسیلهٔ دو رئیسِ مرتد و صد و بیست امیرِ مرتد معرفی می‌شوند. آن دو رئیس در کنار دانیال، که پیامبر است، قرار داده می‌شوند. آن دو طبقه‌ای که داریوش را فریب می‌دهند، نمایندهٔ گروهی از پیامبرانِ دروغین و گروهی از کاهنانِ فاسدند.

> Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.

> وای بر شبانانی که گوسفندان چراگاه مرا نابود کرده و پراکنده می‌سازند! می‌گوید خداوند. پس چنین می‌گوید خداوند، خدای اسرائیل، بر ضد شبانانی که قوم مرا می‌چرانند: شما گلهٔ مرا پراکنده ساخته‌اید و آنان را رانده‌اید و به آنان رسیدگی نکرده‌اید؛ اینک، شرّ کردارهای شما را بر شما بازمی‌آورم، می‌گوید خداوند. و بازماندگان گله‌ام را از همه کشورهایی که ایشان را بدانجا رانده‌ام گرد خواهم آورد، و آنان را بار دیگر به آغل‌هایشان بازخواهم آورد؛ و بارور خواهند شد و فزونی خواهند یافت. و بر آنان شبانانی خواهم گماشت که ایشان را خواهند چرانید؛ و دیگر نخواهند ترسید و هراسان نخواهند شد، و هیچ‌یک از آنان مفقود نخواهد شد، می‌گوید خداوند. اینک روزها می‌آید، می‌گوید خداوند، که برای داوود شاخه‌ای عادل برمی‌انگیزم، و پادشاهی سلطنت خواهد کرد و کامیاب خواهد شد، و در زمین داوری و عدالت را به اجرا خواهد گذاشت. در ایام او یهودا نجات خواهد یافت و اسرائیل به امان ساکن خواهد شد؛ و این است نامی که او را بدان خواهند خواند: «خداوند عدالت ما». از این رو، اینک روزها می‌آید، می‌گوید خداوند، که دیگر نخواهند گفت: «زنده است خداوند که فرزندان اسرائیل را از سرزمین مصر برآورد»؛ بلکه خواهند گفت: «زنده است خداوند که نسل خاندان اسرائیل را از سرزمین شمال و از همه کشورهایی که ایشان را بدان رانده بودم برآورد و رهبری کرد»؛ و آنان در سرزمین خود ساکن خواهند شد. دل من در درونم به سبب انبیا شکسته است؛ همه استخوان‌هایم می‌لرزد؛ چون مردی مست هستم و چون کسی که شراب بر او چیره شده است، به سبب خداوند و به سبب سخنان قدوس او. زیرا سرزمین از زناکاران پر است؛ زیرا به سبب سوگند خوردن، زمین ماتم می‌گیرد؛ چراگاه‌های دلپذیر بیابان خشکیده است، و راهشان بد است، و نیروی‌شان درست نیست. زیرا هم نبی و هم کاهن ناپاک‌اند؛ آری، در خانهٔ خود شرارت ایشان را یافته‌ام، می‌گوید خداوند. از این رو راهشان برایشان چون راه‌های لغزان در تاریکی خواهد بود؛ رانده خواهند شد و در آن خواهند افتاد؛ زیرا من بلا را بر آنان خواهم آورد، یعنی سال رسیدگی به ایشان، می‌گوید خداوند. ارمیا 23:1-12.

Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.

«سال تفتیشِ» ارمیا، داوریِ توطئه‌گرانی است که داریوش را فریب دادند. داوریِ انبیای دروغین و کاهنان، جزو مضامینِ کلامِ نبوی است. و همان‌گونه که کاهنیتِ فاسد مقاماتِ رومی را علیهِ مسیح برانگیخت و فریفت، توطئه در دانیال بابِ ششم دقیقاً به همان حقیقتِ نبوی می‌پردازد.

The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.

خطوط نبویِ باب پنجم دانیال، داوریِ اجرایی‌ای را که در زمان قانون روز یکشنبه بر شاخ جمهوری‌خواه و ملت ایالات متحده اجرا می‌شود، بیان می‌کند. آن داوری به‌وسیلهٔ اسلامِ وای سوم انجام می‌شود که از دیوار جنوبیِ بی‌نگهبان به درون قلمرو نفوذ کرده است. خط قانون روز یکشنبه در باب سوم دانیال نشان می‌دهد که قوم خدا در همان زمان به‌عنوان پرچمی برای تمام جهان برافراشته می‌شوند. باب ششم بر داوری‌ای تمرکز دارد که در همان تاریخ بر پیامبران دروغین اجرا می‌شود.

At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.

در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، شاخ پروتستانِ مرتد از دو دسته تشکیل می‌شود: یکی که یکشنبه را به‌عنوان روز عبادت پاس می‌دارد و دیگری که بیهوده ادعا می‌کند سبت را به‌عنوان روز عبادت پاس می‌دارد. همتایان آنان در شاخ جمهوری‌خواه، احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه هستند. نمونهٔ هر یک از این دو شاخِ مرتد در زمان مسیح، صدوقیان و فریسیان بودند. دو رئیسِ مرتد و یکصد و بیست کاهن در ماجرای فریبِ داریوش نیز نمایانگر دو دستهٔ شاخِ مرتدِ پروتستانیسم هستند. گرچه آنان در زمان وقوع داستان در واقع چهره‌هایی سیاسی بودند، اما زمینهٔ نبوی نشان می‌دهد که این قدرت دینیِ مرتد است که دولت را فریب می‌دهد.

The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.

این داستان، همان‌گونه که در کوه کرمل نشان داده شده، دو دسته از پیامبران دروغین را مشخص می‌کند: پیامبران بعل و پیامبران بیشه (عشتاروت). آن‌ها در کنار هم نماد پیوند کلیسا و دولت‌اند، زیرا بعل خدایی مذکر است و عشتاروت الهه‌ای مؤنث. ایلیا سرانجام پیامبران دروغینِ کوه کرمل را به قتل رساند، همان‌گونه که توطئه‌گرانِ باب ششمِ دانیال به لانِ شیران افکنده شدند.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> و ایلیا به آنان گفت: پیامبران بعل را بگیرید؛ نگذارید حتی یکی از آنان بگریزد. آنان را گرفتند، و ایلیا ایشان را به کنار نهر کیشون برد و در آنجا آنان را کشت. اول پادشاهان ۱۸:۴۰.

In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).

در همان روایتِ کوه کرمل، که یحییِ تعمیددهنده نمایندهٔ آن است، قدرتِ فریب‌دهنده دختر است. هر دو داستان فریبکاران را در حال رقص معرفی می‌کنند؛ چه گردِ قربانیِ خود بر کوه کرمل، و چه در جشنِ تولدِ مستانهٔ هیرودس، جایی که سالومه رقصِ فریبِ خود را اجرا کرد. این دو روایت در کنار هم، پیوندِ کلیسا و دولت را که در قانونِ یکشنبه به‌طور کامل شکل می‌گیرد، نشان می‌دهند؛ و نیز اینکه کلیساهای مرتدِ ایالات متحده دخترانِ هیرودیاس‌اند، که همان ایزابل است، و هر دو نمایانگرِ کاتولیسیسم‌اند. زادروزِ هیرودس نشانهٔ پایانِ ششمین پادشاهیِ وحشِ زمین است، اما هم‌زمان نشانهٔ تولدِ هفتمین پادشاهیِ نبوتِ کتابِ مقدس (سازمان ملل متحد) نیز هست.

In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.

در همان وعده‌ای که هیرودیس به سالومه می‌دهد، او می‌پذیرد که نیمی از پادشاهی‌اش را به سالومه بدهد، و این نشان می‌دهد که پادشاهی هفتم نمایانگر ترکیبی از نیمه کلیسا و نیمه دولت است. این پادشاهی از زمانی آغاز می‌شود که سر یحیی به هیرودیاس تحویل داده می‌شود. به همین دلیل، پادشاهی هفتم در فصل هفدهم مکاشفه به‌صورت چیزی که تنها برای مدت کوتاهی ادامه دارد، به تصویر کشیده شده است. در هنگام قانون یکشنبه است که اتحاد سه‌گانه برقرار می‌شود، زیرا در آنجا ده پادشاه موافقت می‌کنند که پادشاهی کوتاه‌عمر خود را برای یک «ساعت» به وحش بدهند. آن «یک ساعت»، «ساعت» بحران قانون یکشنبه است که در ایالات متحده آغاز می‌شود و هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد پایان می‌یابد.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> و آن ده شاخی که دیدی ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما برای ساعتی با آن وحش چون پادشاهان قدرت می‌یابند. آنان یکدل‌اند و قدرت و توان خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره جنگ خواهند کرد و بره بر ایشان پیروز خواهد شد، زیرا او خداوندِ خداوندان و پادشاهِ پادشاهان است؛ و آنان که با او هستند، خوانده‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. مکاشفه 17:12-14.

The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.

ده پادشاه که هیرودیس نمایندهٔ آنان است، در زادروزِ هفتمین پادشاهی توافق می‌کنند که در خلالِ بحرانِ قانونِ یکشنبه، که به‌صورت «یک ساعت» بازنمایی شده است، نیمی از پادشاهی خود را به وحش واگذارند. در همان «ساعت»، دست‌نوشته بر دیوارِ بلشصر نقش می‌بندد. در همان «ساعت»، شدرک، میشک و عبدنغو به کورهٔ آتش افکنده می‌شوند و همچون دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه، در ابری بالا برده می‌شوند. اتحادِ سه‌گانه به‌واسطهٔ فریبی که از سوی وحشِ زمین انجام می‌شود، که پیشِ چشمِ مردم از آسمان آتش فرو می‌آورد، شکل می‌گیرد.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> و دیدم وحشی دیگر که از زمین برمی‌آمد؛ دو شاخ مانندِ بره داشت و چون اژدها سخن می‌گفت. همهٔ قدرتِ وحشِ نخستین را در حضورِ او اعمال می‌کند و زمین و آنان را که در آن ساکن‌اند وادار می‌کند که وحشِ نخستین را بپرستند، همان که زخمِ مرگبارش شفا یافته بود. و آیاتِ بزرگ به‌جا می‌آورد، چندان‌که در برابرِ دیدگانِ مردم آتش را از آسمان بر زمین فرود می‌آورد؛ و به‌وسیلهٔ آن معجزاتی که قدرت داشت در حضورِ وحش انجام دهد، ساکنانِ زمین را فریب می‌دهد و به ساکنانِ زمین می‌گوید که برای آن وحش، که از شمشیر زخمی شده و زنده مانده بود، تمثالی بسازند. مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۴.

The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.

جهان فریب می‌خورد، نه چندان به‌خاطر معجزات، بلکه بیشتر به‌خاطر «ابزار آن معجزات» که او قدرت انجام‌شان را داشت. عبارت «ابزار آن معجزات» عبارتی افزوده است، اما تأکید درست را بر معجزات می‌نهد؛ امری که باید با دقت مورد توجه قرار گیرد. شناخت شیوه‌ای که پیام دروغین (آتش از آسمان) جهان را می‌فریبد اهمیت دارد، زیرا اکنون در همان مقطع از تاریخ هستیم که مردمان سیارهٔ زمین از طریق یک «ابرشاهراه اطلاعاتی» که به دست بازرگانان جهان‌گرای زمین کنترل و دستکاری می‌شود، هیپنوتیزه می‌شوند. آن موضوع را به مقالات بعدی وا می‌گذاریم، اما فعلاً فقط یادآور می‌شویم که فریبی که روسای مملکت و امیران بر داریوش اعمال کردند، موضوعی نبوی و مشخص است که دربردارندهٔ چندین عنصرِ به‌هم‌پیوسته است که باید شناخته شوند.

The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.

اتحاد سه‌گانه به‌واسطهٔ فریبِ رقصِ شهوانهٔ سالومه در برابر حاکمان در جشن تولد هیرودس شکل گرفت. فریبی که بر پیلاطس تحمیل شد، ماهیتی دوگانه داشت: این اتهام که مسیح موجب و مروجِ شورش علیه قدرت دولتی است، و نیز اینکه او بر ضد قدرت دینی کفرگویی می‌کند. در آن ماجرا سه دشمن گرد هم آمدند: قدرت رومی (دولت)، براباس، یک مسیحِ دروغین (نبیِ کاذب)، و کلیسای یهودیِ مرتد (وحش). کلیسای مرتد با دروغِ دوگانهٔ شورش و کفرگویی، اقتدار رومی (دولت) را فریب داد.

When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.

وقتی داریوش سرانجام از انگیزۀ فریبکارانش آگاه می‌شود، ناچار می‌گردد دانیال را به لانۀ شیران بیفکند. دانیال به سبب اطاعت از قانون خدا، قانون دولت را نقض کرد. دروغی که به داریوش عرضه شد، با برکشیدنِ غرور داریوش به ثمر نشست و بدین‌سان مانع شد که او انگیزۀ فریبکارانش را بشناسد. آن دروغ و فریب در داستان دانیال و لانۀ شیران، اطاعت از خدا را کفرگویی و فتنه‌گری معرفی می‌کند؛ و این همان فریبِ دوگانۀ صلیب بود، و نشانِ راهِ صلیب با نشانِ راهِ قانونِ یکشنبه هم‌راستا است.

The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.

مجازاتِ قدرتِ مذهبیِ فریب‌کار از موضوعاتِ پیشگویی‌های کتابِ مقدس است؛ همان‌گونه که واقعیتِ فریب دادنِ قدرتِ دولتی توسطِ قدرتِ مذهبی نیز چنین است.

> “The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.

> مردم می‌بینند که فریب خورده‌اند. یکدیگر را متهم می‌کنند که آنان را به نابودی کشانده‌اند؛ اما همه با هم شدیدترین محکومیت‌ها را متوجه روحانیان می‌کنند. شبانان بی‌وفا چیزهای خوشایند را نبوت کرده‌اند؛ شنوندگان خود را بر آن داشته‌اند که شریعت خدا را باطل کنند و کسانی را که می‌خواستند آن را مقدس نگاه دارند آزار دهند. اکنون، در یأس خود، این آموزگاران در برابر جهان به فریبکاریِ خود اعتراف می‌کنند. انبوه جمعیت از خشم لبریز می‌شوند. «ما هلاک شدیم!» فریاد می‌زنند، «و شما سبب هلاکت ما هستید؛» و به شبانان دروغین حمله‌ور می‌شوند. همان کسانی که زمانی بیش از همه آنان را می‌ستودند، هولناک‌ترین نفرین‌ها را بر آنان بر زبان خواهند آورد. همان دست‌هایی که روزگاری بر سرشان تاج‌های افتخار می‌نهادند، اکنون برای نابودی‌شان برافراشته خواهند شد. شمشیرهایی که بنا بود قوم خدا را بکشند، اکنون برای نابودی دشمنان قوم خدا به کار می‌روند. در همه‌جا نزاع و خونریزی برپاست. کشمکش عظیم، ۶۵۵.

The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.

پس از پایان یافتن زمان مهلت، پیروانشان علیه رهبران دینی برمی‌خیزند، زیرا درمی‌یابند که با دروغی که رهبران دینی رواج داده بودند، فریب خورده‌اند. رؤسا و امیران، همراه با خانواده‌هایشان، همگی به خاطر دروغی که ترویج کردند، همان مجازات تلافی‌جویانه را متحمل شدند. هنگامی که ایلیا پیامبران دروغین را در کوه کرمل کشت، همان تلافی در "زلزله بزرگ" باب یازدهم مکاشفه نمایان می‌شود، آنگاه که "هفت هزار" سرنگون می‌شوند.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد، و یک‌دهمِ شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان هراسان شدند و به خدای آسمان جلال دادند. مکاشفه ۱۱:۱۳.

In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.

در تحققِ زلزلهٔ بزرگِ انقلاب فرانسه، هفت‌هزار نفری که کشته شدند نمایندهٔ خاندان سلطنتی فرانسه بودند. در «ساعتِ» زلزلهٔ بزرگ که همان قانون یکشنبه است، هفت‌هزاری که کشته می‌شوند نمایندهٔ ادونتیست‌های روز هفتم هستند که در برابر روم کرنش می‌کنند، زیرا تنها کسانی که از الزامِ سبتِ روز هفتم آگاه‌اند، زمانی که قانون یکشنبه برقرار شود، نشانِ وحش را دریافت می‌کنند.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> تغییرِ سبت، نشانه یا علامتِ اقتدارِ کلیسای روم است. آنان که، با درکِ الزاماتِ فرمانِ چهارم، برمی‌گزینند که به‌جای سبتِ حقیقی، سبتِ دروغین را رعایت کنند، بدین‌سان به آن قدرتی که تنها از سوی آن چنین امری فرمان داده شده است ادای احترام می‌کنند. نشانِ وحش، سبتِ پاپی است که جهان آن را به‌جای روزِ تعیین‌شده از سوی خدا پذیرفته است.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> اما زمان دریافت نشانۀ وحش، چنان‌که در نبوت تعیین شده است، هنوز فرا نرسیده است. زمان آزمایش هنوز فرا نرسیده است. در هر کلیسایی مسیحیان راستین وجود دارند؛ کلیسای کاتولیک رومی نیز از این امر مستثنا نیست. هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آنکه نور را یافته و الزام فرمان چهارم را دریافته باشد. اما هنگامی که فرمانی صادر شود که رعایت سبتِ جعلی را الزامی کند، و وقتی فریاد بلند فرشتۀ سوم مردم را از پرستشِ وحش و تمثالِ او برحذر دارد، مرز میان باطل و حق به‌روشنی ترسیم خواهد شد. آنگاه آنان که همچنان بر تعدی اصرار می‌ورزند، نشانۀ وحش را بر پیشانی‌های خود یا بر دستان خود دریافت خواهند کرد.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «با گام‌های تند به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرت دنیوی متحد شوند تا از دینی باطل پشتیبانی کنند، دینی که نیاکان‌شان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزار و اذیت‌ها را تحمل کردند، آنگاه سبتِ پاپی به‌وسیلهٔ اقتدار مشترکِ کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملی رخ خواهد داد که تنها به ویرانیِ ملی پایان خواهد یافت.» مدرسهٔ آموزشِ کتاب مقدس، ۲ فوریهٔ ۱۹۱۳.

The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.

«هفت هزار» نفری که در «ساعتِ» آن زلزلهٔ بزرگ ـ یعنی قانون یکشنبه ـ سرنگون می‌شوند، همچنین با «هفت هزار» نفری که در زمان ایلیا در برابر ایزابل زانو نزدند، متناظرند.

> Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.

> اما من در اسرائیل برای خود هفت هزار نفر را نگه داشته‌ام: تمام زانوهایی که در برابر بعل زانو نزده‌اند و هر دهانی که او را نبوسیده است. اول پادشاهان ۱۹:۱۸

The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.

اولین اشاره به هفت هزار نفر، گروهی وفادار را معرفی می‌کند که در برابر ایزابل زانو نزدند، و آخرین اشاره نمایانگر باقیمانده‌ای است که در برابر ایزابل زانو می‌زنند. هنگامی که نظام پاپی در زمان قانون یکشنبه سرزمین پرجلال (وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده) را فتح می‌کند، یک دسته «سرنگون» می‌شود و دسته‌ای دیگر از زیر سلطهٔ بابل می‌گریزد، زیرا آنگاه پیامِ خروج از بابل آغاز می‌شود.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.

واژه «کشورها» واژه‌ای افزوده است، زیرا بسیاری از کشورها در هنگام قانون یکشنبه «سرنگون» نمی‌شوند، اما بسیاری از ادونتیست‌های روزِ هفتم به‌صورت فردی «سرنگون» می‌شوند؛ زیرا در آن مقطع تنها کسانی هستند که در برابر نورِ فرشتهٔ سوم پاسخگو شمرده می‌شوند. آنان همان «بسیاری»اند، زیرا کسانی بودند که فراخوانده شده بودند تا در میان کسانی باشند که مُهر خدا را دریافت می‌کنند، اما آن دعوت را رد کردند.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> و بدو گفت: ای دوست، چگونه بی‌آنکه لباس عروسی داشته باشی، به اینجا آمدی؟ و او خاموش ماند. آنگاه پادشاه به خادمان گفت: دست‌وپایش را ببندید و او را ببرید و به تاریکیِ بیرون بیفکنید؛ در آنجا گریه و دندان‌سایی خواهد بود. زیرا دعوت‌شدگان بسیارند، اما برگزیدگان اندکند. متی ۲۲:‏۱۲–۱۴

The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.

فریبکاریِ شاهزادگان و رؤسا در باب ششم دانیال، نشان‌دهندهٔ مجازاتِ قدرتِ دینی‌ای است که قدرتِ حکومتی را می‌فریبد.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> و پادشاه فرمان داد، و آن مردانی را که دانیال را متهم کرده بودند آوردند، و ایشان را با فرزندان و زنانشان به گودال شیران افکندند؛ و شیران بر ایشان چیره شدند و پیش از آن‌که به قعر گودال برسند، همه استخوان‌هایشان را خرد کردند. دانیال ۶:۲۴.

We shall continue the book of Daniel in the next article.

ما کتاب دانیال را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.

> و دیگر چه بگویم؟ زیرا وقت کافی ندارم که از جدعون و باراق و شمشون و یفتاح، و نیز از داوود و سموئیل و از انبیا سخن بگویم؛ آنان که به ایمان مملکت‌ها را مغلوب ساختند، عدالت ورزیدند، وعده‌ها را به دست آوردند و دهان‌های شیران را بستند. عبرانیان ۱۱:۳۲، ۳۳.

Back to Articles