Article

# The Book of Daniel - Number Fourteen

کتاب دانیال - شمارهٔ چهارده

Daniel Chapter Two – Summary and Conclusion Part One

فصل دوم دانیال - خلاصه و نتیجه‌گیری بخش اول

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2023

Formats

PDF
Word

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> "در مکاشفه همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. مکملِ کتاب دانیال اینجاست." اعمال رسولان، ۵۸۵.

The truth that is identified by John as “the Revelation of Jesus Christ,” which the Lion of the tribe of Judah has been unsealing for his people since July, 2023, is brought to perfection when the book of Daniel is brought together with the book of Revelation. Daniel chapter two, represents the second angel’s message in the context of the image of the beast test of the last days. It identifies a process of testing and a specific period of testing.

آن حقیقتی که یوحنا آن را «مکاشفهٔ عیسی مسیح» معرفی می‌کند و شیرِ قبیلهٔ یهودا از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تاکنون برای قوم خود در حال گشودن مهرهای آن بوده است، زمانی به کمال می‌رسد که کتاب دانیال با کتاب مکاشفه کنار هم آورده شود. باب دوم کتاب دانیال، بیانگرِ پیامِ فرشتهٔ دوم در زمینهٔ آزمونِ تصویرِ وحش در روزهای آخر است. این باب فرایندِ آزمایش و دوره‌ای مشخص از آزمایش را تعیین می‌کند.

The period and process of Daniel chapter two, represented by the seventy years of Daniel’s captivity, typified the testing period of the Protestants in Millerite history. The Protestants failed their testing process and became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter typifies their mother; and Rome is a prophetic beast. Their failure and subsequent transitioning into the daughters of Rome, typifies the test of the image of the beast in our current history, for they transitioned into an image of the beast. Our current testing process is therefore represented by Daniel’s seventy years of captivity, and also by the history of the second angel’s message during the Millerite movement.

دوره و روند فصل دوم کتاب دانیال، که با هفتاد سال اسارت دانیال نمایانده شده، نمونه‌ای از دورهٔ آزمون پروتستان‌ها در تاریخ میلریتی بود. پروتستان‌ها در آزمون خود شکست خوردند و به دختران روم تبدیل شدند. از نظر نبوی، دختر نمونهٔ مادر خویش است؛ و روم یک وحش نبوی است. شکست آنان و تبدیل‌شدن بعدی‌شان به دختران روم، آزمونِ تصویرِ وحش را در تاریخ کنونی ما نمونه‌وار می‌کند، زیرا آنان به تصویری از وحش تبدیل شدند. بنابراین، فرایند آزمون کنونی ما هم به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارت دانیال و هم به‌وسیلهٔ تاریخ پیام فرشتهٔ دوم در جریان جنبش میلریتی نمایانده می‌شود.

In the history of the second angel’s message that began on September 11, 2001, there is a specific period and testing process that is symbolically represented as Nebuchadnezzar’s image-dream of beasts; for a kingdom in Bible prophecy is also a beast. Nebuchadnezzar and the Chaldean religious elite represent those that fail the test, and Daniel and the three worthies represent those that pass the test. It may appear otherwise, but Nebuchadnezzar’s failure is confirmed in chapter three of Daniel.

در تاریخِ پیام فرشتهٔ دوم که در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، دوره و فرایندِ آزمونیِ مشخصی وجود دارد که به‌صورت نمادین به‌عنوان رؤیای تمثالِ نبوکدنصر دربارهٔ وحوش بازنمایی شده است؛ زیرا در نبوت‌های کتاب‌مقدس، پادشاهی را نیز به‌صورت وحش تصویر می‌کنند. نبوکدنصر و نخبگان دینیِ کلدانی نمایندهٔ کسانی‌اند که در آزمون مردود می‌شوند، و دانیال و سه مرد شایسته نمایندهٔ کسانی‌اند که از آزمون سربلند بیرون می‌آیند. ممکن است غیر از این به نظر برسد، اما مردود شدنِ نبوکدنصر در باب سوم کتاب دانیال تأیید می‌شود.

In the testing process, which is represented in both Daniel chapter one and two, there are specific prophetic waymarks that line up with the truths that have recently been set forth in the book of Revelation. In chapter one, “ten days” represented the testing period that led to Daniel manifesting a fairer and fatter image due to his eating the heavenly fare, while the other class of eunuchs manifested the image of those who ate the diet of the king. A king prophetically is a kingdom, and prophetically a king or kingdom is also a beast. Those whose countenance manifested the results of eating the king’s diet, manifested the image of the beast.

در فرایند آزمون که در هر دو فصلِ یک و دوِ کتاب دانیال به تصویر کشیده شده، نشانه‌های راهِ نبویِ مشخصی وجود دارند که با حقایقی که به‌تازگی در کتاب مکاشفه مطرح شده‌اند هم‌راستا هستند. در فصل نخست، «ده روز» نمایانگر دورهٔ آزمون بود که بر اثر خوردنِ خوراک آسمانی، دانیال سیمایی زیباتر و فربه‌تر یافت؛ حال آن‌که گروه دیگرِ خواجه‌سرایان سیمای کسانی را نشان دادند که خوراکِ شاه را می‌خوردند. از منظر نبوی، پادشاه یک پادشاهی است و از همین منظر، پادشاه یا پادشاهی همچنین یک وحش است. کسانی که چهره‌شان نتایج خوردنِ خوراکِ شاه را نشان می‌داد، صورتِ وحش را نمایان ساختند.

In Daniel chapter two, Daniel was praying to understand the hidden “secret” of Nebuchadnezzar’s image-dream. He needed to know what the dream was, and also what it meant. He represents those in the last days that are seeking to understand the secrets associated with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, for the unsealing of the Revelation of Jesus Christ is the last prophetic “secret” that is unsealed before probation closes. All the prophets, including Daniel, are identifying the last days. Daniel’s endeavor to understand the “secret” was a life-or-death endeavor, as is the image of the beast test for God’s people in the last days.

در باب دوم کتاب دانیال، دانیال دعا می‌کرد تا «رازِ» پنهانِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر را بفهمد. او باید هم خودِ خواب را می‌دانست و هم معنای آن را. او نمایندهٔ کسانی است در روزهای آخر که در پیِ فهمِ رازهای مربوط به گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح هستند، زیرا گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح آخرین «رازِ» نبوی است که پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض گشوده می‌شود. همهٔ انبیا، از جمله دانیال، به روزهای آخر اشاره دارند. کوششِ دانیال برای فهمِ آن «راز» مسئله‌ای مرگ و زندگی بود، همان‌گونه که آزمونِ تمثالِ وحش برای قومِ خدا در روزهای آخر چنین است.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که تصویرِ وحش پیش از آنکه مهلتِ آزمایش پایان یابد شکل خواهد گرفت؛ زیرا آن آزمونِ بزرگ برای قومِ خدا خواهد بود که به‌واسطهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۵، ۱۵.

The prayer of Daniel, as he sought to understand the “secret,” represents a specific waymark in the history of God’s people in the last days. The book of Daniel provides two witnesses that establish the waymark of “prayer” in the last days. That waymark is located in the period of time that is represented by the second message of every reform line.

دعای دانیال، هنگامی که در پی درک «راز» بود، نمایانگر یک نشانِ راهِ مشخص در تاریخ قومِ خدا در ایامِ آخر است. کتاب دانیال دو شاهد ارائه می‌دهد که نشانِ راهِ «دعا» را در ایامِ آخر تثبیت می‌کنند. آن نشانِ راه در دورهٔ زمانی‌ای قرار دارد که با پیامِ دومِ هر خطِ اصلاح نشان داده می‌شود.

The prophetic setting of both prayers is the seventy years of captivity, which as a symbol represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. In Daniel two, in the first verse, the name “Nebuchadnezzar” is doubled, which the doubling of a word in Scripture is a symbol of the second angel’s message.

زمینهٔ نبویِ هر دو دعا، هفتاد سال اسارت است که به‌صورت نمادین، «هفت زمانِ» لاویان فصل بیست‌وشش را نشان می‌دهد. در دانیال فصل دوم، در آیهٔ نخست، نام «نبوکدنصر» دو بار تکرار شده است، که تکرار یک واژه در کتاب مقدس نمادی از پیامِ فرشتهٔ دوم است.

There are several references in the writings of Sister White that identify Daniel chapter three, as a symbol of the Sunday law. Daniel chapter one, possesses every characteristic of the first angel’s message, and we are informed that you cannot have a third message (Daniel chapter three), without a first and second message.

در نوشته‌های خواهر وایت، ارجاعات متعددی وجود دارد که در آن‌ها باب سوم دانیال به‌عنوان نمادی از قانون یکشنبه معرفی شده است. باب اول دانیال، همهٔ ویژگی‌های پیام فرشتهٔ اول را داراست و به ما اطلاع داده‌اند که بدون پیام اول و دوم نمی‌توان پیام سوم (باب سوم دانیال) را داشت.

The image of the beast test has been defined by Ellen White as the test we must pass before probation closes, and before we are sealed. When the music played in Daniel chapter three, probation symbolically closed, for chapter three represents the Sunday law. Nebuchadnezzar’s music represents the melody that the whore of Tyre then begins to sing to the kings of the earth at the end of the symbolic seventy years that she had been forgotten.

آزمونِ «تصویرِ وحش» به‌وسیلهٔ الن وایت به‌عنوان آزمونی تعریف شده است که باید پیش از بسته شدنِ دورانِ مهلت، و پیش از آن‌که مُهر شویم، از آن بگذریم. وقتی در باب سوم دانیال موسیقی نواخته شد، دورانِ مهلت به‌طور نمادین بسته شد، زیرا باب سوم نمایانگر قانونِ یکشنبه است. موسیقیِ نبوکد نصر نمایانگر آن نغمه‌ای است که فاحشهٔ صور پس از پایانِ هفتاد سالِ نمادینی که در آن فراموش شده بود، برای پادشاهانِ زمین آغاز به سرودن می‌کند.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز چنین خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، مطابق روزگار یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور چون فاحشه‌ای خواهد سرود. چنگی برگیر، در شهر بگرد، ای فاحشه‌ای که فراموش شده‌ای؛ نغمه‌ای خوش بساز، سرودهای بسیار بخوان تا تو را به یاد آرند. و پس از پایان هفتاد سال چنین خواهد شد که خداوند به صور رسیدگی خواهد کرد، و او به مزدوری خویش بازخواهد گشت و با همهٔ ممالک جهان که بر روی زمین‌اند زنا خواهد کرد. اشعیا ۲۳:۱۵-۱۷

Sister White identifies the three angel’s messages as three tests.

خواهر وایت پیام‌های سه فرشته را به‌عنوان سه آزمون می‌شناسد.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.” Review and Herald, October 31, 1899.

> بسیاری از کسانی که در پرتو پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم برای استقبال از داماد بیرون رفتند، پیام سوم را—که آخرین پیامِ آزمایشی‌ای است که باید به جهان داده شود—رد کردند؛ و هنگامی که فراخوانِ نهایی اعلام شود، موضعی مشابه اتخاذ خواهد شد. ریویو اند هرالد، ۳۱ اکتبر ۱۸۹۹.

Upon several witnesses, Daniel chapter two, is the second angel’s message. The history of the empowerment of the first angel until the judgment, is the history represented by the seventy years of Daniel’s captivity. The setting of Daniel’s prayer in chapter two, takes place within the seventy years, which is a symbol of the “seven times”.

به گواهی چند شاهد، باب دوم کتاب دانیال، پیام فرشتهٔ دوم است. تاریخ قدرت‌گیری فرشتهٔ نخست تا زمان داوری، همان تاریخی است که در هفتاد سال اسارت دانیال نمایان می‌شود. زمینهٔ دعای دانیال در باب دوم، در خلال آن هفتاد سال رخ می‌دهد که نمادی از «هفت زمان» است.

The prayer of chapter nine, begins with a direct reference to the seventy years. The prophetic setting of both prayers is identical. They represent different aspects of the same prayer, but are both placed in the identical setting of the “seven times,” and both align with the waymark of “prayer” that is located in the history of the one hundred and forty-four thousand of the last days.

دعای باب نهم با اشاره‌ای مستقیم به هفتاد سال آغاز می‌شود. زمینهٔ نبویِ هر دو دعا یکسان است. آن‌ها نمایانگر جنبه‌های متفاوتِ همان دعا هستند، اما هر دو در زمینهٔ یکسانِ «هفت زمان» قرار دارند و هر دو با نشانهٔ راهِ «دعا» که در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزارِ آخرالایام جای دارد، همسو هستند.

When Daniel prays in chapter nine, he is in a prophetic “period of transition” from the kingdom of Babylon unto the kingdom of the Medes and the Persians. That transition point is also a waymark, and it also aligns with the same transition point in the movement of the third angel, when God’s people die in the street as “Laodiceans”, and come out of the grave as “Philadelphians”. The transition point for the movement of the first angel aligns with both Daniel’s transition point, and the movement of the third angel, and all three are directly connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement took place with the arrival of “new light” on the “seven times” in 1856, and the subsequent rejection of the “seven times” altogether in 1863. Daniel in chapter nine, the movement of the first angel in Millerite time, and the movement of the third angel in our time, all have a transition point that aligns with one another, and all three transition points are set within the context of the “seven times”.

وقتی دانیال در فصل نهم دعا می‌کند، او در یک «دورۀ گذار» نبوی از پادشاهی بابل به پادشاهی مادها و پارس‌ها قرار دارد. آن نقطۀ گذار همچنین یک نشانۀ راه است، و با همان نقطۀ گذار در جنبش فرشتهٔ سوم نیز هم‌راستا است؛ زمانی که قوم خدا به‌عنوان «لاودیقیان» در خیابان می‌میرند و به‌عنوان «فیلادلفیان» از قبر بیرون می‌آیند. نقطۀ گذارِ جنبش فرشتهٔ اول با نقطۀ گذارِ دانیال و نیز با جنبش فرشتهٔ سوم هم‌راستا است، و هر سه مستقیماً با «هفت زمانِ» لاویان فصل بیست‌وششم پیوند دارند. گذار از فیلادلفیا به لاودیقیه در جنبش میلری با رسیدن «نور تازه» دربارهٔ «هفت زمان» در 1856 رخ داد و با ردّ کامل «هفت زمان» در 1863 دنبال شد. دانیال در فصل نهم، جنبش فرشتهٔ اول در زمان میلری، و جنبش فرشتهٔ سوم در زمان ما، همگی یک نقطۀ گذار دارند که با یکدیگر هم‌راستا است، و هر سه نقطۀ گذار در چارچوب «هفت زمان» قرار دارند.

In the history of the testing process, Daniel represents the messenger that is given the light which he shares first with his three companions, thus typifying the prophetic role of “Elijah”, who is the “voice crying in the wilderness”.

در تاریخ فرایند آزمایش، دانیال نمایانگر آن پیام‌آوری است که نوری به او داده شده و او نخست آن را با سه همراهش در میان می‌گذارد و بدین‌سان نقش نبوی «ایلیا» را، که «صدایی است که در بیابان فریاد می‌زند»، مجسّم می‌سازد.

The “secret” of Daniel chapter two identifies that the eighth kingdom of Bible prophecy is “of the seven” kingdoms. As the first representation of the kingdoms of Bible prophecy, it therefore connects with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy found in Revelation chapter seventeen. The eighth kingdom, being “of the seven” previous kingdoms, is addressing the transition point that establishes modern Babylon as the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet. Nebuchadnezzar’s image-dream is ultimately identifying the eighth earthly kingdom of prophetic history.

«رازِ» بابِ دومِ دانیال آشکار می‌کند که پادشاهیِ هشتمِ نبوت‌های کتاب مقدس «از آنِ هفت» پادشاهی است. چون نخستین تصویر از پادشاهی‌ها در نبوت‌های کتاب مقدس است، ازاین‌رو با آخرین تصویرِ پادشاهی‌ها در نبوت‌های کتاب مقدس که در بابِ هفدهمِ مکاشفه آمده، پیوند می‌یابد. پادشاهیِ هشتم، چون «از آنِ هفت» پادشاهیِ پیشین است، به نقطهٔ گذاری اشاره می‌کند که بابلِ مدرن را به‌عنوانِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب برقرار می‌کند. رؤیای تمثالِ نبوکدنصر در نهایت پادشاهیِ هشتمِ زمینیِ تاریخِ نبوی را مشخص می‌کند.

A kingdom is a beast in Bible prophecy, so the truth represented by Nebuchadnezzar’s image-dream is the first reference to the final beast, as is also identified in Revelation chapter seventeen. Therefore, Nebuchadnezzar’s dream is ultimately the dream of the image of the eighth and final beast. It’s the dream of “the image of the beast”.

در نبوت‌های کتاب مقدس، پادشاهی معادلِ یک وحش است؛ ازاین‌رو حقیقتی که در رؤیای تمثالِ نبوکدنصر نمایانده شده، نخستین اشاره به وحش نهایی است، چنان‌که در باب هفدهمِ کتاب مکاشفه نیز معرفی شده است. بنابراین، رؤیای نبوکدنصر در نهایت رؤیای تمثالِ هشتمین و آخرین وحش است. این رؤیای «تمثالِ وحش» است.

That in itself is the confirmation of the importance of recognizing the transition point that occurs in the movement of the third angel, but the “secret” is also the key that brings together and establishes much of what the previous articles have been identifying about the history that followed July 18, 2020. In those articles, it has been presented that the four waymarks of each of the sacred reform movements, that are represented by Daniel’s seventy years of captivity, always possess the same theme.

همین امر فی‌نفسه تأییدی است بر اهمیتِ تشخیصِ نقطهٔ گذاری که در حرکتِ فرشتهٔ سوم رخ می‌دهد، اما «راز» نیز کلیدی است که بخش زیادی از آنچه مقالاتِ پیشین دربارهٔ تاریخی که پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در پی آمد شناسایی کرده‌اند را گرد هم می‌آورد و تثبیت می‌کند. در آن مقالات نشان داده شده که چهار نشانِ راهِ هر یک از جنبش‌های مقدسِ اصلاحی، که با هفتاد سال اسارتِ دانیال نشان داده می‌شوند، همواره یک موضوعِ یکسان دارند.

Those four waymarks in the time of Christ were set within the context of “death and resurrection”. The first waymark, which represented the empowerment of the first message was Christ’s baptism, the symbol of death and resurrection. The second waymark, which represents the first disappointment in that history, was the death and resurrection of Lazarus. The third waymark was the triumphal entry into Jerusalem, representing the Midnight Cry. Christ was heading to His death and resurrection, and Lazarus, the living representative of death and resurrection, led the procession. Lazarus also establishes that during the proclamation of the Midnight Cry, God’s people are “sealed”.

آن چهار نشانهٔ راه در زمان مسیح، در چارچوب «مرگ و رستاخیز» قرار داده شده بودند. نخستین نشانهٔ راه، که نمایانگر قدرت‌گیری نخستین پیام بود، تعمید مسیح بود؛ نماد مرگ و رستاخیز. دومین نشانهٔ راه، که نمایانگر نخستین ناامیدی در آن تاریخ است، مرگ و رستاخیز لعازر بود. سومین نشانهٔ راه، ورود پیروزمندانه به اورشلیم بود که نمایانگر فریاد نیمه‌شب است. مسیح رهسپار مرگ و رستاخیز خود بود، و لعازر، نمایندهٔ زندهٔ مرگ و رستاخیز، پیشاپیش موکب حرکت می‌کرد. لعازر همچنین نشان می‌دهد که در هنگام اعلام فریاد نیمه‌شب، قوم خدا «مُهر» می‌شوند.

> “This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> این معجزهٔ نهایی، یعنی زنده کردنِ لعازر، قرار بود مهر تأییدِ خدا را بر کار او و بر ادعای الوهیتش بزند. آرزوی اعصار، ۵۲۹.

The fourth waymark of judgment was the cross, which was also a death and resurrection. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

چهارمین نشانهٔ راهِ داوری، صلیب بود که هم مرگ و هم رستاخیز بود. هفتاد سال اسارتِ دانیال نمایانگرِ دورۀ آن چهار نشانهٔ راه است.

In Millerite history, the theme was the “day-for-a-year principle”, and August 11, 1840 was the confirmation of that principle. The first disappointment was the result of an incorrect application of the day-for-a-year principle. The Midnight Cry was the perfection of the day-for-a-year principle in connection with the twenty-three-hundred-year prophecy and the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy, and then the Investigative Judgment began when those day-for-a-year prophecies were fulfilled on October 22, 1844. The theme of all four waymarks in Millerite history was the “day-for-a-year principle”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

در تاریخ میلریتی‌ها، موضوع محوری «اصل روز به سال» بود و ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأیید آن اصل به‌شمار آمد. نخستین سرخوردگی نتیجهٔ کاربرد نادرستِ اصل روز به سال بود. «فریاد نیمه‌شب» به‌کمال رسیدنِ اصل روز به سال در پیوند با نبوتِ دو هزار و سیصد ساله و نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست ساله بود، و سپس «داوری تحقیقی» هنگامی آغاز شد که آن نبوت‌های روز به سال در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند. درونمایهٔ هر چهار نشان‌راه در تاریخ میلریتی‌ها «اصل روز به سال» بود. دورهٔ آن چهار نشان‌راه با هفتاد سال اسارتِ دانیال نشان داده می‌شود.

In the days of king David, the theme was “the ark of God”. When David was empowered, he then determined to bring the ark to the city of David.

در ایامِ پادشاه داوود، موضوع محوری «تابوتِ خدا» بود. وقتی داوود اقتدار یافت، تصمیم گرفت تابوت را به شهر داوود بیاورد.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> و داوود پیش می‌رفت و بزرگ‌تر می‌شد، و خداوند، خدای لشکرها، با او بود. دوم سموئیل ۵:۱۰.

The first disappointment was when Uzzah sinned by touching the ark. The third waymark was when David understood that the Lord had blessed the house of Obededom the Gittite, where the ark had been kept since Uzzah’s rebellion. David then went and retrieved the ark for his triumphal entry into Jerusalem (only for his wife to manifest undue anger and “disappointment” for David’s entrance). Each of those four waymarks are represented by the ark. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

نخستین ناامیدی زمانی بود که عُزّا با دست زدن به تابوت عهد گناه کرد. سومین نشانه راه زمانی بود که داود دریافت خداوند خانه عوبید-ادوم جَتی را، جایی که از زمان شورش عُزّا تابوت عهد در آن نگه داشته می‌شد، برکت داده است. سپس داود رفت و تابوت عهد را برای ورود پیروزمندانه‌اش به اورشلیم بازآورد (اما همسرش فقط خشم بی‌جا و «ناامیدی» خود را نسبت به ورود داود بروز داد). نماد هر یک از آن چهار نشانه راه، تابوت عهد است. دوره آن چهار نشانه راه نیز با هفتاد سال اسارت دانیال نشان داده می‌شود.

On September 11, 2001, Islam of the “third Woe” was loosed, and then restrained. July 18, 2020, was a failed prediction about the role of Islam. The message that brings the dead dry bones to life comes from “the four winds”, which are a symbol of Islam and represents the Midnight Cry message. The national ruin that follows the national apostasy of the Sunday law in the United States is brought about by Islam of the “third Woe”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اسلامِ «وای سوم» رها شد و سپس مهار گردید. ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیشگوییِ ناموفقی دربارهٔ نقش اسلام بود. پیامی که به استخوان‌های خشکِ مرده جان می‌بخشد از «چهار باد» می‌آید، که نماد اسلام‌اند و نمایانگر پیام «فریاد نیمه‌شب» هستند. ویرانیِ ملی‌ای که در پیِ ارتدادِ ملیِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد، به‌واسطهٔ اسلامِ «وای سوم» به‌وقوع می‌پیوندد. دورهٔ آن چهار نشانهٔ راه، با هفتاد سال اسارتِ دانیال به تصویر کشیده می‌شود.

The movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the Midnight Cry message in Millerite history was a correction of the failed prediction that produced the first disappointment.

جنبشِ فرشتهٔ اول نمایانگرِ جنبشِ فرشتهٔ سوم است و پیامِ ندای نیمه‌شب در تاریخِ میلریتی، اصلاحی بر پیشگوییِ نافرجامی بود که نخستین سرخوردگی را رقم زد.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> ناامیدان از کتاب مقدس دریافتند که در زمان تأخیر هستند و باید با شکیبایی منتظر تحقق رویا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۳ در پیِ خداوند خود باشند، آنان را بر آن داشت در سال ۱۸۴۴ چشم‌به‌راه او باشند. نوشته‌های نخستین، ۲۴۷.

The same evidence of an Islamic attack upon Nashville, is the evidence of an attack upon Nashville that will take place in response to the enforcement of Sunday worship. The writings of the Spirit of Prophecy never fail. The prediction of an attack upon Nashville is set forth in the writings of the Spirit of Prophecy. The Nashville prediction will be fulfilled, but the prediction of the attack on Nashville will be based upon a correction of the previously failed prediction, as it was in Millerite history. It is fulfilled at the fourth waymark, which is the waymark representing “judgment”.

همان شواهدی که حاکی از حمله‌ای اسلامی به نشویل است، همان شواهدِ حمله‌ای به نشویل است که در پاسخ به اجبارِ عبادت در روز یکشنبه رخ خواهد داد. نوشته‌های روح نبوت هرگز خطا نمی‌کنند. پیشگوییِ حمله به نشویل در نوشته‌های روح نبوت بیان شده است. پیشگوییِ نشویل تحقق خواهد یافت، اما پیشگوییِ حمله به نشویل بر پایهٔ اصلاحِ پیشگوییِ پیش‌تر ناکام‌مانده خواهد بود، همان‌گونه که در تاریخ میلریتی‌ها رخ داد. این امر در نشانۀ راه چهارم تحقق می‌یابد، که همان نشانۀ راهِ نمایانگرِ «داوری» است.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first waymark of September 11, 2001, was an attack by Islam, so at the judgment of the Sunday law, there will be an Islamic attack upon Nashville. It may very well include other targets, but the message of the Midnight Cry, is the message that is a correction of the message that produced the first disappointment. The first disappointment was caused by the sin of applying the time element to the prediction, not by the words of Ellen White.

عیسی همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد، و نخستین نشانۀ راهِ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ یک حملۀ اسلامی بود؛ پس در هنگام داوریِ قانون یکشنبه، حمله‌ای اسلامی به نشویل صورت خواهد گرفت. ممکن است اهداف دیگری را نیز در بر بگیرد، اما پیام فریاد نیمه‌شب، پیامی است که پیامِ پدیدآورندۀ نخستین سرخوردگی را تصحیح می‌کند. نخستین سرخوردگی به سبب گناهِ به‌کار بردن عنصر زمان در آن پیشگویی بود، نه به سبب سخنان الن وایت.

It is important to recognize that the four waymarks that begin at the “empowerment” of the first message (which in Daniel occurs at the beginning of the symbolic seventy years), are always governed by the same theme. If you have accepted September 11, 2001, as a fulfillment of prophecy, you have prophetically eaten “the hidden book”. Very few people actually ate that truth, but there were some, as represented by Daniel, that purposed in their hearts not to be defiled by the Babylonian diet. Yet there are those who profess to believe September 11, 2001 was a fulfillment of prophecy, but argue that it was not Islam, but the Bush family, or the globalists, or the Jesuits, or the CIA or some combination of the usual subjects which are often employed by the modern conspiracy theorists. As Alpha and Omega, Jesus illustrates the end with the beginning, so if we are incorrect about what was prophetically represented on September 11, 2001, we are destroying our ability to rightly divide the prophetic Word of “truth”.

مهم است دریابیم که چهار نشانِ راه که با «قدرت گرفتن» پیام نخست آغاز می‌شوند (که در دانیال در آغازِ هفتاد سالِ نمادین رخ می‌دهد)، همواره ذیل همان موضوع قرار دارند. اگر ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌منزلهٔ تحقق نبوت پذیرفته‌اید، شما به‌طور نبوی «کتاب پنهان» را بلعیده‌اید. افراد بسیار کمی واقعاً آن حقیقت را بلعیدند، اما کسانی بودند که، همچون دانیال، در دل خود قرار گذاشتند که به خوراک بابِلی آلوده نشوند. بااین‌همه کسانی هستند که مدعی‌اند باور دارند ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق نبوت بود، اما استدلال می‌کنند که عامل آن اسلام نبود، بلکه خانوادهٔ بوش، یا جهانی‌گرایان، یا یسوعیان، یا سیا، یا ترکیبی از مظنونان همیشگی بود که نظریه‌پردازان توطئهٔ معاصر غالباً پایشان را به میان می‌کشند. عیسی، به‌عنوان آلفا و اُمِگا، پایان را با آغاز می‌نمایاند؛ پس اگر در مورد آنچه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌صورت نبوی نمایانده شد اشتباه کنیم، توانایی خود را برای به‌درستی تقسیم کردنِ کلام نبویِ «حق» نابود می‌کنیم.

The “empowerment” of the first message in Millerite history was Islam of the second Woe, and that empowerment typified the empowerment on September 11, 2001, that was brought about by Islam of the third Woe.

«قدرت‌بخشیِ» پیام نخست در تاریخ جنبش میلریتی، اسلامِ وایِ دوم بود، و آن قدرت‌بخشی نمونه‌ای از قدرت‌بخشیِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود که به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم پدید آمد.

Islam at the first waymark, identifies Islam at the last waymark. The last waymark represents the judgment, and the United States is judged at the Sunday law. It is the second message of Ezekiel in chapter thirty-seven, that brings the dead to life, and that message is the message of the third waymark, which is the Midnight Cry. It is the sealing message, as typified by the triumphal entry of Christ riding upon an “ass”, a symbol of Islam. The Midnight Cry sealing message is carried by Islam.

اسلام در نخستین نشانهٔ راه، اسلام در آخرین نشانهٔ راه را مشخص می‌کند. آخرین نشانهٔ راه نمایانگر داوری است، و ایالات متحده در هنگام قانون یکشنبه داوری می‌شود. این همان پیامِ دومِ حزقیال در باب سی‌وهفت است که مردگان را زنده می‌کند، و آن پیام، پیامِ سومین نشانهٔ راه است که ندای نیمه‌شب است. این پیامِ مُهرکردن است؛ نمونه‌اش ورود پیروزمندانهٔ مسیح بر «الاغ» است که نمادی از اسلام به‌شمار می‌رود. پیامِ مُهرِ ندای نیمه‌شب توسط اسلام حمل می‌شود.

> Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:5.

> به دختر صهیون بگویید: اینک پادشاهت نزد تو می‌آید، فروتن و سوار بر الاغ و بر کرهٔ آن. متی ۲۱:۵.

Ezekiel’s second prophecy comes from the “four winds”, which is also a symbol of Islam. It is absolutely essential to be clear about this truth, for the message that is the Midnight Cry is the message identifying Islam of the third Woe, as the power that brings judgment upon the United States at the Sunday law, and produces the national ruin that follows the decree.

نبوتِ دومِ حزقیال از «چهار باد» سرچشمه می‌گیرد که همچنین نمادی از اسلام است. کاملاً ضروری است که دربارهٔ این حقیقت روشن باشیم، زیرا پیامی که «فریاد نیمه‌شب» است، همان پیامی است که اسلامِ «وایِ سوم» را به‌عنوان قدرتی که در زمان قانون یکشنبه داوری را بر ایالات متحده می‌آورد و ویرانیِ ملیِ پس از آن فرمان را پدید می‌آورد، شناسایی می‌کند.

The Seven Trumpets of Revelation were God’s judgments upon the enforcement of Sunday worship by both pagan Rome and papal Rome.

هفت شیپورِ مکاشفه، داوری‌های خدا بر تحمیلِ پرستشِ روز یکشنبه از سویِ هر دو، رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، بودند.

1. 1. The first four Trumpets were brought against pagan Rome after Constantine enforced the first Sunday law in the year 321.

   پس از آن‌که کنستانتین در سال ۳۲۱ نخستین قانون روز یکشنبه را به اجرا گذاشت، چهار شیپور نخست علیه روم بت‌پرست به صدا درآمدند.

2. 2. The fifth and sixth Trumpets (which are also the first and second Woes of Islam), were God’s judgments against papal Rome for the papal Sunday law enacted at the Council of Orleans, in the year 538.

   شیپورهای پنجم و ششم (که همچنین نخستین و دومین وایِ اسلام‌اند)، به سبب قانون یکشنبهٔ پاپی که در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ به تصویب رسید، داوری‌های خدا بر ضد رمِ پاپی بودند.

3. 3. The seventh Trumpet (which is the third Woe of Islam), is the judgment brought upon the United States when it enforces Sunday worship in the near future.

   شیپور هفتم (که سومین وایِ اسلام است)، همان داوری‌ای است که وقتی ایالات متحده در آینده‌ای نزدیک عبادتِ روز یکشنبه را اجباری کند، بر آن نازل خواهد شد.

Islam of the third Woe represents the first waymark of September 11, 2001. The failed prediction of Islam’s attack on Nashville on July 18, 2020 represents the first disappointment, the second waymark. The message of the “four winds” of Islam, as represented in Ezekiel’s second prophecy in chapter thirty-seven, represents the Midnight Cry, the third waymark, and then the forth waymark of the fulfillment of the failed prediction of July 18, 2020 at the Sunday law. Those are the four prophetic waymarks that occur in the prophetic history of the one hundred and forty-four thousand as represented by Daniel’s seventy years of captivity.

اسلامِ «وای سوم» نمایانگر نخستین نشانهٔ راه، یعنی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، است. پیشگوییِ ناکامِ حملهٔ اسلام به نشویل در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نمایانگر نخستین ناامیدی، یعنی دومین نشانهٔ راه است. پیام «چهار باد» اسلام، چنان‌که در نبوت دوم حزقیال در باب سی‌وهفتم نمایانده شده، نمایانگر فریاد نیمه‌شب، سومین نشانهٔ راه است، و سپس چهارمین نشانهٔ راه، یعنی تحقق پیشگوییِ ناکامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در قانون یکشنبه. این‌ها چهار نشانهٔ راهِ نبوی‌اند که در تاریخِ نبویِ صد و چهل و چهار هزار رخ می‌دهند، چنان‌که به‌وسیلهٔ هفتاد سال اسارتِ دانیال نمایانده می‌شود.

The recognition of the message of the Midnight Cry is a primary element of the “secret” that was revealed in type to Daniel, when he prayed to understand Nebuchadnezzar’s image-dream. His prayer is a waymark that is located at the end of the three-and-a-half days of death for the two witnesses of Revelation eleven. Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, as recorded in chapter nine, was in the first year of Darius. This places his prayers at transition points.

شناخت پیام «فریادِ نیمه‌شب» یکی از عناصر اصلیِ «راز»ی است که وقتی دانیال برای فهمِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر دعا می‌کرد، به‌صورتِ نمادین بر او مکشوف شد. دعای او نشانِ راهی است که در پایانِ سه‌ونیم روزِ مرگِ دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده قرار دارد. دعای دانیال بر اساس لاویان فصل بیست‌وشش، چنان‌که در فصل نهم ثبت شده، در سال نخستِ داریوش بود. این امر دعاهای او را در نقاطِ گذار قرار می‌دهد.

The transition point in Millerite history was 1856 when the Millerite movement transitioned from Philadelphia to Laodicea according to James and Ellen White. In that same year “new light” upon the “seven times” arrived in Hiram Edson’s Review and Herald articles, but in 1863 (“seven times” later), the “seven times” was rejected altogether. Daniel prayed “the prayer” that is identified as “the remedy” for the “scattering” of the “seven times” at the transition point between the first and second kingdoms of Bible prophecy.

نقطهٔ گذار در تاریخ جنبش میلریتی سال ۱۸۵۶ بود؛ زمانی که به‌گفتهٔ جیمز و الن وایت، این جنبش از فیلادلفیا به لائودکیه گذار کرد. در همان سال، «نور تازه»ای دربارهٔ «هفت زمان» در مقالات هیرام ادسون در نشریهٔ ریویو اند هرالد منتشر شد، اما در ۱۸۶۳ («هفت زمان» بعد)، «هفت زمان» به‌کلی رد شد. دانیال «آن دعا» را که به‌عنوان «چاره» برای «پراکندگیِ» «هفت زمان» شناخته می‌شود، در نقطهٔ گذار میان پادشاهی اول و دوم در پیشگویی‌های کتاب مقدس به‌جا آورد.

Three-and-a-half is a symbol for the twelve-hundred and sixty years, which in turn is a symbol of the “seven times.” On July 18, 2020, the Laodicean movement of Future for America manifested rebellion against God’s command to never again hang a prophetic message upon time. The movement was then “slain” and “scattered” in the street of Revelation eleven, which runs through Ezekiel’s valley of dead dry bones. At the end of that “scattering” time, which is also the “tarrying time” of the parable of the ten virgins, they are now being called out of their graves by “a voice crying” from within the “wilderness” of the “three-and-a-half” days.

سه‌ونیم نمادی برای هزار و دویست و شصت سال است که آن نیز به نوبهٔ خود نمادِ «هفت زمان» است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، جنبش لائودیکیِ «فیوچر فور آمریکا» سرکشی خود را در برابر فرمان خدا مبنی بر این‌که دیگر هرگز پیامی نبوی را زمان‌بندی نکنند، آشکار ساخت. سپس آن جنبش در «خیابان» مکاشفهٔ باب یازدهم، که از درهٔ استخوان‌های خشک و مردهٔ حزقیال می‌گذرد، «کشته» و «پراکنده» شد. در پایان آن زمانِ «پراکندگی» که همان «زمانِ تأخیر» مَثَلِ ده باکره نیز هست، اکنون با «صدایی ندا دهنده» از درون «بیابان»ِ «سه‌ونیم» روز از گورها فراخوانده می‌شوند.

Just as the Millerites eventually recognized that they were then in the “tarrying time” of Matthew chapter twenty-five, and Habakkuk chapter two, so too, the “two dead witnesses” are required to recognize where they are, when the “voice in the wilderness” cries out. They must recognize they are “scattered”. That recognition is a call to “prayer”, but not simply prayer, it is a call to Daniel’s Leviticus twenty-six prayer. Without that specific prayer, there is no revival. The revival marks the transition point from Laodicea unto Philadelphia, and produces the prophetic phenomenon of the eighth being of the seven, as is confirmed by Nebuchadnezzar’s image in Daniel chapter two.

همان‌گونه که پیروان میلر سرانجام تشخیص دادند که در «زمان تأخیر» باب بیست‌وپنجِ متی و باب دوِ حبقوق قرار دارند، به همان ترتیب، «دو شاهدِ مرده» لازم است وقتی «صدای نداکننده‌ای در بیابان» برمی‌خیزد، تشخیص دهند کجا هستند. آنان باید دریابند که «پراکنده»‌اند. این تشخیص دعوتی است به «دعا»؛ اما نه صرفاً دعا، بلکه دعوتی است به دعای دانیال مطابق لاویان باب بیست‌وشش. بدون آن دعای مشخص، احیایی در کار نخواهد بود. آن احیا نقطهٔ گذار از لائودیکیه به فیلادلفیا را مشخص می‌کند و پدیدهٔ نبویِ «هشتمی که از هفت است» را پدید می‌آورد؛ چنان‌که مجسمهٔ نبوکدنصر در دانیال باب دو آن را تأیید می‌کند.

When that prayer of repentance and confession is accomplished, the promise is that God would then remember His covenant and gather His scattered people. Ezekiel’s first prophecy gathered the bones together, and then his prophecy of the “four winds” transformed the newly born “Philadelphians” into a mighty army…a mighty army that, according to Revelation eleven, were then to be “lifted up into heaven” with a “cloud of angels”. They are then the Lord’s “ensign”.

وقتی آن دعای توبه و اعتراف به انجام برسد، وعده این است که خدا آنگاه عهد خود را به یاد خواهد آورد و قومِ پراکندۀ خود را گرد خواهد آورد. نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها را گرد هم آورد، و سپس نبوت او دربارهٔ «چهار باد» «فیلادلفی‌ها»ی تازه‌مولود را به لشکری نیرومند تبدیل کرد... لشکری نیرومند که بنا بر مکاشفه باب یازده، سپس با «ابری از فرشتگان» «به آسمان بالا برده» خواهند شد. آنگاه آنان «بیرقِ خداوند» خواهند بود.

The “secret” of Daniel two, as the Lion of the tribe of Judah is now revealing, confirms the phenomenon of the “eighth being of the seven”…and every other prophetic element of Daniel two aligns with the prophetic sequence of the two witnesses of Revelation eleven. The two witnesses of Revelation chapter eleven, are “lifted up as an ensign” in the same “hour” that the Sunday law occurs, for they are lifted up at the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The “great earthquake” destroys a tenth part of the city, and the United States is the primary king of the “ten kings”, just as was France, when the “earthquake” of the French Revolution wiped out France in fulfillment of Revelation chapter eleven.

"راز" باب دوم دانیال، آن‌گونه که اکنون شیرِ قبیلهٔ یهودا آن را آشکار می‌سازد، پدیدهٔ "هشتمی که از هفت است" را تأیید می‌کند... و هر عنصر نبویِ دیگرِ باب دوم دانیال با توالی نبویِ دو شاهدِ باب یازدهم مکاشفه هم‌راستا است. دو شاهدِ باب یازدهم مکاشفه، در همان "ساعت"ی که قانون یکشنبه برقرار می‌شود، "چون عَلَمی برافراشته می‌شوند"، زیرا در "زلزلهٔ بزرگِ" باب یازدهم مکاشفه برافراشته می‌شوند. آن "زلزلهٔ بزرگ" یک دهمِ شهر را ویران می‌کند، و ایالات متحده پادشاه اصلیِ "ده پادشاه" است؛ همان‌گونه که فرانسه چنین بود، هنگامی که "زلزلهٔ" انقلاب فرانسه، در تحققِ باب یازدهم مکاشفه، فرانسه را نابود کرد.

The perfect fulfillment of that earthquake is accomplished upon the “earth” beast, and the Sunday law in the kingdom of the earth beast produces a shaking. The perfect fulfillment of the “earthquake” of Revelation eleven, is the Sunday law when the “earth” beast is “shaken” and national apostasy is followed by national ruin. In that hour, the two witnesses are “lifted up as an ensign”. They “ascend to heaven in the clouds”, just as Christ ascended into heaven for the final time. His last words to the disciples, who typify God’s people of the last days, who are also to be lifted up into heaven as an ensign, are recorded in the book of Acts.

تحقق کامل آن زلزله بر وحشِ "زمین" صورت می‌گیرد، و قانون یکشنبه در قلمروِ وحشِ زمین موجب لرزشی می‌شود. تحقق کامل "زلزله" مکاشفه یازده، قانون یکشنبه است، هنگامی که وحشِ "زمین" "تکان داده می‌شود" و ارتداد ملی با ویرانی ملی دنبال می‌شود. در آن ساعت، دو شاهد "چون پرچمی برافراشته می‌شوند". آنان "در میان ابرها به آسمان عروج می‌کنند"، همان‌گونه که مسیح برای آخرین بار به آسمان عروج کرد. آخرین سخنان او به شاگردان، که نمایانگر قوم خدا در روزهای آخر هستند و آنان نیز باید چون پرچمی به آسمان برافراشته شوند، در کتاب اعمال رسولان ثبت شده است.

> And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. Acts 1:7–9.

> و به ایشان گفت: دانستن زمان‌ها یا فصل‌ها که پدر در اختیار خود نهاده است برای شما نیست. اما وقتی روح‌القدس بر شما بیاید، قدرت خواهید یافت؛ و در اورشلیم، و در تمام یهودیه، و در سامره، و تا دورترین نقاط زمین، شاهدان من خواهید بود. و چون این را گفت، در حالی که ایشان می‌نگریستند، بالا برده شد؛ و ابری او را از نظرشان پنهان کرد. اعمال رسولان ۱:۷-۹.

Those that would be the “ensign” must turn away from the application of “times and seasons”, if they would receive the power of the Holy Spirit to accomplish the work of the “ensign”.

کسانی که می‌خواهند «درفش» باشند، باید از به‌کارگیریِ «زمان‌ها و اوقات» دست بردارند، اگر می‌خواهند قدرتِ روح‌القدس را برای به انجام رساندنِ کارِ «درفش» دریافت کنند.

The “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, is the secret of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. That “secret” includes “the hidden history” of the “Seven Thunders.” That history is structured upon the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. When those letters are brought together, they form the Hebrew word “truth.” Jesus is the “truth”, which is also the First and the Last. Those three letters represent the structure of every great reform movement, for they represent the first, second and third angels. They represent the three-step purification process represented by Daniel in chapter twelve, as “purified, made white and tried”. That three-step testing and purification process has been presented for over two decades by Future for America, but it has now been identified as representing a “hidden history” within the sacred reform lines. That “hidden history” is the perfect fulfillment of the “Seven Thunders” that were sealed up until now, just before the close of probation.

«راز»ی که در فصل دوم بر دانیال آشکار شد، همان راز مکاشفهٔ عیسی مسیح است که درست پیش از بسته شدن مهلت، مُهر آن گشوده می‌شود. آن «راز» شامل «تاریخ پنهان»ِ «هفت رعد» است. آن تاریخ بر واژه‌ای عبری بنا شده است که از کنار هم قرار دادن حرف اول، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری پدید آمده است. وقتی آن حروف کنار هم قرار می‌گیرند، واژهٔ عبری «حقیقت» را می‌سازند. عیسی «حقیقت» است، و او «اول و آخر» نیز هست. آن سه حرف ساختار هر جنبش بزرگ اصلاحی را نمایندگی می‌کنند، زیرا نمایانگر فرشتهٔ اول، دوم و سوم‌اند. آنها فرایند پالایش سه‌مرحله‌ای را که دانیال در فصل دوازدهم با عبارت «پاک شوند، سفید گردند و آزموده شوند» بیان کرده است، نمایندگی می‌کنند. آن فرایند آزمون و پالایش سه‌مرحله‌ای بیش از دو دهه است که توسط Future for America ارائه شده، اما اکنون شناخته شده است که نمایانگر «تاریخ پنهان» درون خطوط اصلاح مقدس است. آن «تاریخ پنهان» تحقق کامل «هفت رعد» است که تا کنون مُهر شده بود، درست پیش از بسته شدن مهلت.

It has long been understood that the Seven Thunders represent a “delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages,” and that they also represent “future events that would be disclosed in their order.” It has now been revealed through the Revelation of “truth,” that the last three waymarks of a reform line are the “hidden history” of the Seven Thunders. Those waymarks begin with the “first” disappointment and end with the “last” disappointment. The middle waymark is the Midnight Cry. The first disappointment marks the beginning of the “tarrying time”, which ends at the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry ends at “the judgment” where the last disappointment is marked.

از دیرباز چنین فهمیده شده است که رعدهای هفتگانه نمایانگر «تبیینِ رویدادهایی هستند که در چارچوب پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند»، و نیز نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای که به ترتیبِ خود آشکار خواهند شد» هستند. اکنون از طریق مکاشفهٔ «حق» آشکار شده است که سه نشان‌راهِ پایانیِ یک خط اصلاح، «تاریخِ پنهان» رعدهای هفتگانه‌اند. آن نشان‌راه‌ها با «اولین» ناامیدی آغاز می‌شوند و با «آخرین» ناامیدی پایان می‌یابند. نشان‌راهِ میانی، ندای نیمه‌شب است. با اولین ناامیدی، «دورانِ تأخیر» آغاز می‌شود که در ندای نیمه‌شب پایان می‌یابد. پیامِ ندای نیمه‌شب در «داوری» به پایان می‌رسد؛ جایی که آخرین ناامیدی نشان‌گذاری می‌شود.

The first disappointment in Daniel chapter two, was Daniel’s recognition that he had been placed under a “death decree”. He then asked for “time”, thus marking the beginning of the “tarrying time”. That led to his understanding of the “secret,” which is the message of the Midnight Cry, that was then presented to Nebuchadnezzar so he could “judge” Daniel’s message.

نخستین ناامیدی در فصل دوم کتاب دانیال این بود که دانیال دریافت که مشمول «فرمان مرگ» شده است. او سپس درخواست «وقت» کرد و بدین‌سان آغازِ «زمانِ تأخیر» را رقم زد. این امر به درکِ او از «راز» انجامید، که همان پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» است؛ پیامی که سپس به نبوکدنصر ارائه شد تا بتواند پیامِ دانیال را «داوری» کند.

Nebuchadnezzar’s “judgment” of the dream and interpretation that Daniel presented marks the third of the three waymarks that represent the “hidden history” of the Seven Thunders. That judgment is also taken up in Daniel chapter three, which represents the principle that is firmly employed in the books of Daniel and Revelation, that principle being “repeat and enlarge”.

«داوریِ» نبوکدنصر دربارهٔ خواب و تعبیری که دانیال ارائه کرد، سومین نشانه از سه نشانهٔ راه را که «تاریخ پنهانِ» هفت رعد را نمایندگی می‌کنند، مشخص می‌کند. آن داوری در باب سوم دانیال نیز مطرح می‌شود؛ بابی که نمایانگر اصلی است که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به‌طور راسخ به‌کار گرفته شده است؛ آن اصل «تکرار و بسط» است.

We will address chapter three in the next article, but it is worth identifying here that the judgment of the third waymark in chapter three identifies the last disappointment, that was typified by the first disappointment. The “hidden history” of the seven thunders identifies three waymarks, beginning and ending with a disappointment. In Daniel chapter two the first disappointment is associated with a “death decree” by Nebuchadnezzar, and in chapter three the last disappointment is associated with another “death decree” by Nebuchadnezzar.

در مقالهٔ بعدی به فصل سوم خواهیم پرداخت، اما بد نیست همین‌جا یادآور شویم که داوریِ سومین نشانهٔ راه در فصل سوم، آخرین ناامیدی را مشخص می‌کند؛ ناامیدی‌ای که نخستین ناامیدی پیش‌نمونهٔ آن بود. «تاریخ پنهانِ» «هفت رعد» سه نشانهٔ راه را معرفی می‌کند که با یک ناامیدی آغاز می‌شود و با ناامیدی دیگری پایان می‌یابد. در فصل دوم دانیال، نخستین ناامیدی با «فرمان مرگ»ی از سوی بخت‌النصر مرتبط است، و در فصل سوم، آخرین ناامیدی با «فرمان مرگ» دیگری از سوی بخت‌النصر پیوند دارد.

The “hidden history” of the “two witnesses”, who represent the movement of Future for America, represents the disappointment of July 18, 2020. Then began the “tarrying time” as represented by “three-and-a-half days” in Revelation chapter eleven. The awakening and resurrection of those that were “slain in the streets” by the beast that ascended out of “the bottomless pit” is specifically detailed in God’s prophetic Word; but at a simple level, when the two witnesses awake, they understand the “secret” represented in Daniel chapter two.

تاریخ پنهانِ «دو شاهد» که نمایانگر جنبش «Future for America» هستند، نشان‌دهندهٔ ناکامیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. سپس «زمان تأخیر» که در مکاشفه باب یازدهم با «سه و نیم روز» نشان داده شده، آغاز شد. بیداری و رستاخیزِ کسانی که به‌دست وحشِ برخاسته از «هاویه» «در خیابان‌ها کشته شدند»، در کلام نبویِ خدا به‌طور مشخص تشریح شده است؛ اما در سطحی ساده، وقتی دو شاهد بیدار می‌شوند، «راز»ی را که در دانیال باب دوم نشان داده شده است، درمی‌یابند.

That “secret” is the message of the Midnight Cry, which they then proclaim until Daniel chapter three, when the soon-coming Sunday law arrives, and the last disappointment occurs. The first disappointment was experienced by those represented as “Daniel” on July 18, 2020. The last disappointment is experienced by the leader of the “ten kings” which is the United States, as national apostasy ushers in national ruin from Islam.

آن «راز» پیام فریاد نیمه‌شب است که آنان سپس آن را تا رسیدن به باب سومِ دانیال اعلام می‌کنند، وقتی که قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، فرا می‌رسد و آخرین ناامیدی رخ می‌دهد. نخستین ناامیدی را کسانی که «دانیال» معرفی می‌شوند در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تجربه کردند. آخرین ناامیدی را رهبرِ «ده پادشاه» که ایالات متحده است تجربه می‌کند، چرا که ارتداد ملی ویرانی ملی از جانب اسلام را در پی می‌آورد.

We will finish the summary and conclusion of Daniel chapter two in the next article.

ما خلاصه و نتیجه‌گیری فصل دوم کتاب دانیال را در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> شیطان جهان را به اسارت گرفته است. او یک سبتِ بُتی را باب کرده و ظاهراً اهمیت فراوانی برای آن قائل شده است. او حرمت‌گذاریِ جهانِ مسیحی را از سبتِ خداوند ربوده و به سودِ این سبتِ بُتی منحرف کرده است. جهان در برابر سنتی، حکمی ساختۀ بشر، سر فرود می‌آورد. چنان‌که نبوکدنصر بتِ زرّین خود را در دشتِ دورا برپا کرد و بدین‌سان خود را بزرگ داشت، همان‌گونه شیطان در این سبتِ دروغین خود را بزرگ می‌دارد، سبتی که برای آن جامهٔ خدمتِ آسمان را ربوده است. Review and Herald، ۸ مارس ۱۸۹۸.

Back to Articles