Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Nine

کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و نه

Unveiling the Three Angelic Touches in Daniel’s Vision: A Prophetic Revelation

رازگشایی از سه لمس فرشته‌ای در رؤیای دانیال: مکاشفه‌ای نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

March 26, 2024

Formats

PDF
Word

In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

در باب دهم، دانیال سه بار لمس می‌شود، و آن سه لمس با آن سه بار که دانیال شخصاً «مَرأَه»، رؤیا، را تجربه می‌کند، مطابقت دارد. نخستین و آخرین ظهور از آنِ جبرائیل بود، پیام‌آورِ مکاشفهٔ عیسی مسیح. جبرائیل همان کسی است که پیامی را از مسیح ـ که از سوی پدر به او داده شده بود ـ می‌گیرد و آن را به نبی می‌رساند، و نبی باید آن را به کلیساها بفرستد.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> اما آنچه در کتاب راستی نوشته شده است، به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور کسی نیست که با من همراهی کند، جز میکائیل، رئیس شما. دانیال ۱۰:۲۱

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

جبرئیل می‌داند که مخلوق است و به همین دلیل در کتاب مکاشفه صریحاً به یوحنا گفت که خودش را نپرستد.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> و به پاهایش افتادم تا او را پرستش کنم. اما او به من گفت: مبادا چنین کنی! من نیز چون تو بنده‌ام و از برادرانت هستم که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را پرستش کن، زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه ۱۹:۱۰.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

بنابراین، شاگردِ نبوت باید دریابد که دلیلِ این‌که جبرئیل، در پیوند با آنچه «در کتابِ حقیقت ثبت شده است»، اعلام می‌کند که هیچ‌کس بر او برتری ندارد، هدفِ نبویِ مشخصی دارد. هنگامی که او تصریح می‌کند که تنها مسیح کتاب‌های مقدس را بهتر از خودش می‌فهمد، مسیح را به‌عنوان «میکائیل، سرورِ شما» معرفی می‌کند. اما میکائیل تنها یک سرور نیست؛ او فرشته‌سالار است.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> با این حال میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس دربارهٔ جسد موسی مجادله می‌کرد، جرئت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز مطرح کند، بلکه گفت: «خداوند تو را توبیخ کند.» یهودا ۷.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

بنابراین هر سه لمس، لمس‌هایی فرشته‌گون‌اند، و هر سه باری که دانیال رؤیای «mareh» را تجربه می‌کند، آن رؤیا فرشته‌گون است. بار سوم که دانیال لمس می‌شود، برای تقویت شدن است، زیرا پیش‌تر، در لمس دوم، قوت خود را از دست داده بود.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

> آنگاه بار دیگر کسی شبیه به هیئت انسانی آمد و مرا لمس کرد و مرا قوت بخشید و گفت: ای مردِ بس عزیز، مترس؛ سلام بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، قوت یافتم و گفتم: بگذار سرورم سخن بگوید، زیرا مرا قوت بخشیده‌ای. سپس گفت: آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟ اکنون بازمی‌گردم تا با رئیس فارس بجنگم؛ و چون بروم، اینک رئیس یونان خواهد آمد. دانیال ۱۰:۱۸-۲۰.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

جبرائیل، هنگامی که از دانیال پرسید: «آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟» به دانیال یادآور می‌شود که «آمده» است تا دانیال را «بفهماند آنچه در ایّام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد». سپس، در هماهنگی با آنچه دربارهٔ ایّام آخر به دانیال تعلیم داده بود، جبرائیل می‌گوید که «اکنون بازمی‌گردم تا با رئیس فارس جنگ کنم؛ و چون من بیرون روم، اینک رئیس یونان خواهد آمد». آنگاه روایت نبویِ باب یازدهم را آغاز می‌کند، روایتی که آنچه را در ایّام آخر بر یکصد و چهل و چهار هزار واقع می‌شود توصیف می‌نماید. این روایت نبوی در چارچوب نبرد با «رئیس فارس» و «رئیس یونان» قرار داده شده است.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

فاصلهٔ زمانیِ واقعی میان کوروشِ بزرگ و اسکندرِ کبیر بیش از دویست سال بود. اما در زلزلهٔ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه، حرکت‌های پایانی پرشتاب‌اند و به‌محض آن‌که پادشاهیِ ششم به دست پادشاهِ جعلیِ شمال فتح شود، پادشاهیِ هفتم، یعنی ده پادشاه، که یونان نمایندهٔ آن‌هاست، بلافاصله موافقت می‌کنند که پادشاهیِ خود را به وحش واگذار کنند.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

در یک سطح، رؤیای «مَرْأه» در باب دهم دانیال هفت بار به‌کار رفته است. ما چهار مورد از آن هفت بار را بررسی کرده‌ایم و مشخص ساخته‌ایم که نخستین اشاره، این است که دانیال تصریح می‌کند که پیش از سال سوم کورش، دانیال رؤیا را فهمیده بود. در سه اشارهٔ بعدی، سه لمس در هر رؤیا، تجربهٔ دانیال را آنگاه که از ماتمِ بیست‌ویک‌روزه بیدار می‌شود، شناسایی می‌کند. بیدار شدن او در احیا بر فرایند سه‌گانهٔ انجیل جاودانی ساختار یافته است، و این سه گام به‌وسیلهٔ فرشتگان بازنمایی می‌شوند؛ هرچند گام شمارهٔ دو میکائیلِ رئیس‌فرشتگان است، همان که موسی را از مرگ برخیزانید و او را به آسمان منتقل ساخت.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

سه بارِ دیگر که واژهٔ «رؤیا» در باب دهم آمده است، «مَرئه» نیست، بلکه «مَرَه» است. «مَرَه» صورت مؤنثِ «مَرئه» است. معنای آن رؤیاست، و به‌صورت سببی «آینه» یا «آینهٔ نگاه» نیز می‌باشد. کلیدِ تعریف آن در این است که «سببی» است. این رؤیایِ «منظر» است، اما در جنسِ دستوریِ خود متفاوت است، و از این‌رو پیامی نبویِ متفاوت را مشخص می‌سازد. همان‌گونه که تعریفِ «آینه» دلالت می‌کند، آنان که رؤیا را می‌بینند، نوعی بازتاب را مشاهده می‌کنند. این همان عنصری از واژه است که «سببی» می‌باشد. تعریفِ یک واژهٔ سببی در چارچوبِ «مَرَه» عمیق است.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

اصطلاح «سببی» به مفهوم علیت یا کنشِ موجب‌شدنِ وقوعِ چیزی مربوط است. در زبان‌شناسی، به‌ویژه در صرفِ فعل، صورتِ سببی ساختی دستوری است که نشان می‌دهد فاعلِ فعل شخص یا چیزِ دیگری را وامی‌دارد تا کنشی را که فعل توصیف می‌کند انجام دهد. برای نمونه، در انگلیسی، فعل "to read" هنگامی سببی می‌شود که بگوییم "to make someone read". در اینجا فاعل باعث می‌شود شخص دیگری عملِ خواندن را انجام دهد.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

صیغهٔ سببی نشان می‌دهد که فاعل سبب رخ دادن کنشی است که فعل توصیف می‌کند. «سببی» به شیوه‌ای اشاره دارد که در آن یک کنش یا رویداد به وقوع انداخته می‌شود. در سه بار که دانیال واژهٔ عبری «marah» را به کار می‌برد، رؤیایی که بدان نگریسته می‌شود باعث می‌شود بیننده به همان صورتی که بدان می‌نگرد تبدیل شود.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، هنگامی که بر کنار رود بزرگ، که همان Hiddekel است، بودم؛ آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامه‌ای از کتان بر تن داشت و کمرش به زر نابِ Uphaz بسته شده بود. پیکرش نیز چون زبرجد بود و چهره‌اش همچون منظرۀ (mareh) برق، و چشمانش چون چراغ‌های آتش، و بازوان و پاهایش از حیث رنگ همچون مسِ صیقلی؛ و آواز سخنانش همچون آواز انبوهی بود. و من دانیال تنها آن رؤیا (marah) را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند آن رؤیا (marah) را ندیدند؛ بلکه لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند. از این رو تنها ماندم و این رؤیای عظیم (marah) را دیدم، و هیچ نیرویی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در درونم به تباهی مبدل شد و هیچ توانی برایم نماند. با این همه، صدای سخنانش را شنیدم؛ و چون صدای سخنانش را شنیدم، بر رویم در خوابی سنگین فرو افتادم و رویم به سوی زمین بود. دانیال 10:4-9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

در پایان بیست‌ویک روز سوگواری، که در ایام آخر با سه روز و نیمی که طی آن دو شاهد در خیابان مرده‌اند منطبق است، دانیال ناگهان صورتِ مسیح را دید، و صورت او «مانند صورت (mareh) برق» است. آن واقعه، در پایان سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه، سبب جدایی می‌شود، زیرا «مردانی که با» دانیال «بودند رؤیت (marah) را ندیدند، بلکه لرزۀ عظیمی بر آنان افتاد تا آنکه گریختند تا خود را پنهان کنند. پس» دانیال «تنها ماند»، اما «مردانی که با من بودند رؤیت (marah) را ندیدند، بلکه لرزۀ عظیمی بر آنان افتاد تا آنکه گریختند تا خود را پنهان کنند».

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

مکاشفه‌ای که دانیال هنگامی که تنها بود دید، مکاشفه‌ای مؤنث و سببی بود که دانیال را به صورتِ آن مکاشفه دگرگون کرد. این دگرگونی با سلبِ نیروی انسانیِ دانیال و تبدیلِ زیباییِ او به تباهی تحقق یافت.

> “The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

> همان بدنی که روح در آن ساکن است و از طریق آن عمل می‌کند، از آنِ خداوند است. ما حق نداریم هیچ بخشی از این سازوکار زنده را به غفلت بسپاریم. هر جزئی از این پیکر زنده از آنِ خداوند است. شناخت سازوکار جسمانی خود باید به ما بیاموزد که هر عضو، به‌منزلهٔ ابزاری برای عدالت، در خدمت خدا باشد.

> “None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

> هیچ‌کس جز خدا نمی‌تواند غرور دل انسان را مهار کند. ما نمی‌توانیم خودمان را نجات دهیم. ما نمی‌توانیم به خود تولد تازه بدهیم. در بارگاه‌های آسمانی هیچ سرودی با این مضمون خوانده نخواهد شد: «برای من که خود را دوست داشتم و خود را شستم و خود را بازخریدم، جلال و احترام، برکت و ستایش از آنِ من باد.» اما این، مضمون اصلیِ سرودی است که بسیاری در این جهان می‌خوانند. آنان نمی‌دانند فروتن و افتاده‌دل بودن یعنی چه؛ و اگر بتوانند، نمی‌خواهند این را بدانند. تمام انجیل در آموختن از مسیح، یعنی فروتنی و افتادگی او، خلاصه می‌شود.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

> "عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان چیست؟ این کارِ خداست: به خاک نشاندنِ جلالِ انسان و انجام دادن برای او آنچه در توانِ او نیست که برای خویش انجام دهد." شهادت‌ها برای خادمان، ۴۵۶.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

تجربهٔ عادل‌شمردگی از راه ایمان، کارِ خداست در به خاک افکندنِ شکوهِ انسان. آن رؤیایی که مردانی که با دانیال بودند را به گریختن واداشت، همان رؤیای مؤنثِ «سبب‌ساز» از ظهورِ مسیح بود؛ و بلافاصله پس از آنکه خود-عادل‌پنداریِ دانیال به خاک افکنده شد، سه لمسِ فرشته‌ای بر او اعمال گردید که در نهایت به دانیال توان بخشید تا پیام را برساند.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

در سال 1888، فرشته‌ای نیرومند با پیام عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان، چنان‌که توسط کشیشان جونز و واگنر ارائه شد، فرود آمد. همان فرشته در 11 سپتامبر 2001 بار دیگر با همان پیام عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان فرود آمد. این، آغاز مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر بود. در پایان مُهر شدنِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر، پیامِ آغازین تکرار می‌شود، زیرا عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ همان چیز نشان می‌دهد.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

در 11 اوت 1840 همان فرشته فرود آمد و فرایند سه‌مرحله‌ای را که از 1840 تا 1844 تحقق یافت آغاز کرد. آن سه مرحله عبارت بودند از: قدرت‌یابیِ فرشتهٔ اول در 11 اوت 1840، آمدنِ فرشتهٔ دوم در 19 آوریل 1844، و آمدنِ فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844. آن تاریخ پیش‌نمونه‌ای از فرودِ نخستینِ آن سه فرشته در 11 سپتامبر 2001 بود؛ پس از آن، فرشتهٔ دوم در ناامیدیِ 18 ژوئیهٔ 2020 آمد، و این با آمدنِ فرشتهٔ سوم در قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه پایان می‌یابد.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

در پایان آن تاریخ، هنگامی که میکائیل برای زنده کردنِ موسی و ایلیا پس از سه روز و نیمِ مرگ در خیابان‌ها فرود می‌آید، چنان‌که در باب یازدهمِ مکاشفه نمایانده شده است، و نیز همان‌گونه که بیست‌ویک روز ماتمِ دانیال نشان می‌دهد، مسیح بار دیگر فرود می‌آید. او نخست رؤیای جلال خویش را می‌نمایاند؛ رؤیایی که شکوه انسان را به خاک می‌افکند و جدایی پدید می‌آورد. چون دانیال به خاک می‌افتد، و پس از آنکه با نظارهٔ رؤیای مؤنثِ «سبب‌ساز» دگرگون می‌شود، جبرئیل برای نخستین بار او را لمس می‌کند و بر پاهای لرزانش برپا می‌دارد.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

آنگاه میکائیلِ رئیسِ فرشتگان فرود می‌آید تا «موسی را زنده کند» و برای بار دوم دانیال را لمس می‌کند و او را ناتوان می‌کند، زیرا از واقعیتِ اینکه واقعاً با خداوندِ خود سخن می‌گفت، سخت مغلوب شده بود. سپس جبرئیل می‌آید و بار سوم او را لمس می‌کند و او را برای مأموریتِ عَلَم بودن در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، تقویت می‌کند. این سه لمس نمادِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ بابِ چهارده‌اند، هرچند همگی در یک روز رخ می‌دهند.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

تجربهٔ فرشتهٔ نخست شامل ظهور مسیح همچون برق، رؤیای «سبب‌ساز»ی که جدا می‌کند، و نخستین لمسی است که دانیال را از خاکِ جلالِ بشری‌اش برمی‌خیزاند. فرشتهٔ نخست هر سه گامِ مندرج در نخستین را داراست، زیرا نمایندهٔ پیام نخستین است. تصادفی نیست که نخستین لمس در آیات نه تا یازده ثبت شده است.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

> اما صدای سخنان او را شنیدم؛ و چون صدای سخنان او را شنیدم، در خوابی عمیق بر رویم افتادم و رویم به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد که مرا بر زانوها و بر کف‌های دستانم برپا داشت. و به من گفت: ای دانیال، مردی بس محبوب، سخنانی را که با تو می‌گویم بفهم و راست بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را با من گفت، لرزان ایستادم. دانیال ۱۰:۹-۱۱.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

تجربهٔ لمس دوم، که توسط خودِ مسیح اعمال شد، دانیال را از ناتوانی در سخن گفتن به توانایی سخن گفتن با خداوند خود دگرگون می‌کند. در لمس دوم، دانیال نفسی ندارد، ازاین‌رو در اینجا او در جایگاه پیام نخست حزقیال در باب سی‌وهفتم نمایانده شده است.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> و چون چنین سخنانی به من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و بی‌زبان شدم. و اینک، یکی شبیه به هیئت بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش رویم ایستاده بود گفتم: ای سرور من، به سبب این رؤیا رنج‌ها بر من چیره شده و هیچ قوتی برایم نمانده است. زیرا چگونه می‌تواند بندهٔ این سرورم با این سرورم سخن بگوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ قوتی نماند و نفسی نیز در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۵-۱۷.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

در دومین پیام حزقیال، باید پیامی از چهار باد بر استخوان‌ها دمیده شود تا زنده شوند و همچون لشکری نیرومند برپا شوند. توان‌بخشی آن لشکر با سومین لمس نشان داده می‌شود.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

> آنگاه باز کسی به هیئتِ مردی آمد و مرا لمس کرد و مرا نیرو بخشید، و گفت: ای مردِ بسی محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، قوت یافتم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای. آنگاه گفت: آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون بازمی‌گردم تا با رئیسِ فارس نبرد کنم؛ و چون بیرون روم، اینک رئیسِ یونان خواهد آمد. اما آنچه در کتابِ راستی مکتوب است به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور کسی نیست که مرا یاری کند جز میکائیل، رئیسِ شما. و من نیز در سالِ نخستِ داریوشِ مادی خود ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد. اینک هنوز سه پادشاه در فارس برخواهند خاست؛ و چهارمی از همه آنان بسی توانگرتر خواهد بود؛ و به نیروی ثروتش همه را بر ضدِ مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. دانیال ۱۰:۱۸-۱۱:۲.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

پیامی که در باب سی‌وهفتم حزقیال آن دو شاهد را به حیات بازمی‌آورد، پیام اسلامِ وایِ سوم است؛ اما سطر بر سطر، پیامی که جبرئیل در تمثیلِ برخیزانیدنِ موسی به‌دستِ میکائیل و بالا بردنِ او به آسمان همچون عَلَمی شناسایی می‌کند، پیامِ آخرین رئیس‌جمهور ایالات متحده است. این، پیامِ رئیس‌جمهورِ ششم (شاخِ جمهوری‌خواه) است که در سال ۲۰۲۰ کشته شد، چنان‌که شاخِ راستینِ پروتستان نیز کشته شده بود. در روایتِ دانیال، رستاخیز از ایامِ سوگواری برای شاخِ راستینِ پروتستان، به شناساییِ رستاخیزِ شاخِ جمهوری‌خواه انجامید.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

در فصل دهم کتاب دانیال، واژۀ «رؤیا» یا «ظاهر» هفت بار به‌کار رفته است. این هفت مورد با همان واژۀ عبری مشخص شده‌اند، با این استثنا که در سه مورد، واژه در جنس مؤنث آمده و در چهار مورد دیگر، در جنس مذکر. از آن‌جا که هفت عدد کمال است، و ترکیب سه و چهار که حاصلش هفت می‌شود از ویژگی‌های اصلی کتاب مکاشفه است—جایی که سه تای آخر از هفت کلیسا، و سه تای آخر از هفت مُهر، و سه تای آخر از هفت شیپور، به‌طور مشخص از چهار تای نخست متمایز شده‌اند.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و در این معنا دانیال و یوحنا نمادِ یکسانِ روزهای آخر هستند. رؤیای مسیح در باب دهم، همان رؤیای مسیح در باب اولِ مکاشفه است.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

در مکاشفهٔ یوحنا، باب اول، یوحنا صدایی از پشت سرش می‌شنود و برمی‌گردد تا کسی را که سخن می‌گوید ببیند.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> در روز خداوند در روح بودم و از پشت سرم صدایی عظیم، مانند صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: من آلفا و امگا هستم، اول و آخر؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرگامس، و به تیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه. مکاشفه ۱:۱۰، ۱۱.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

خواه این تجربه سه بار لمس شدن در باب دهم دانیال باشد، یا همان رؤیا در باب اول مکاشفه، یا دو پیام حزقیال در باب سی‌وهفتم، یا تماس یافتن اشعیا با اخگری افروخته از روی مذبح، این تجربه بیانگر شناساییِ توان‌بخشیِ پیامِ هشدار نهایی است، و آن پیام از هنگام رستاخیزِ دو شاهد در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز می‌شود. دانیال، یوحنا، حزقیال و اشعیا، همگی نمایانگرِ رسولی هستند که «صدا» را از «راه‌های قدیم» در پشت سرِ خود می‌شنود، که می‌پرسد: «که را بفرستم؟» هنگامی که آن رسول پاسخ می‌دهد: «لبیک، مرا بفرست»، او تقویت می‌شود و آواز خود را برمی‌افرازد، همچون کسی که در بیابان ندا می‌دهد. «هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید.»

We will continue this study in our next article.

ما این مطالعه را در مقاله‌ی بعدی‌مان ادامه خواهیم داد.

> “Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

> در همان واقعه‌ای که پیش‌تر توصیف شد، فرشتهٔ جبرئیل همهٔ تعالیمی را که دانیال در آن هنگام توانِ دریافتش را داشت به او رسانید. اما چند سال بعد، نبی خواست دربارهٔ موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل روشن نشده بودند بیشتر بداند و بار دیگر عزم کرد تا از خدا نور و حکمت بطلبد. "در آن روزها من، دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم گرفتم. خوراکِ لذیذ نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و اصلاً به خود روغن نزدم.... آنگاه چشمانم را بلند کردم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش با طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. تنِ او نیز همچون بریل بود، و چهره‌اش مانند برق می‌نمود، و چشمانش چون چراغ‌های آتش، و بازوان و پاهایش از حیث رنگ مانند مفرغِ صیقلی، و آواز سخنانش چون آواز جمعیتی انبوه بود" (دانیال 10:2-6).

> “This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

> این توصیف شبیه توصیفی است که یوحنا هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف شد، بیان کرد. خودِ پسرِ خدا بر دانیال ظاهر شد. خداوندِ ما با فرشته‌ای آسمانیِ دیگر می‌آید تا به دانیال بیاموزد که در آخرالایام چه رخ خواهد داد.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

> حقایق عظیمی که نجات‌دهندهٔ جهان آشکار کرده است، برای کسانی است که حقیقت را همچون گنج‌های پنهان می‌جویند. دانیال مردی سالخورده بود. زندگی‌اش در میان دل‌فریبی‌های دربارِ بت‌پرست سپری شده بود و ذهنش به امورِ یک امپراتوری بزرگ مشغول بود. با این همه از همهٔ این‌ها چشم می‌پوشد تا نفس خود را در حضور خدا خوار سازد و در پی آگاهی از مقاصدِ خدای متعال برآید. و در پاسخ به تضرعات او، نوری از بارگاه‌های آسمانی برای کسانی که می‌بایست در ایام آخر زندگی کنند، فرستاده شد. پس ما با چه جدیتی باید خدا را بجوییم تا او فهم ما را بگشاید و حقایقی را که از آسمان برای ما آورده شده است دریابیم.

> “‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> «من دانیال تنها رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ بلکه لرزۀ عظیمی بر ایشان افتاد، چندان‌که برای پنهان‌کردن خود گریختند... و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در درونم به فساد مبدّل شد و دیگر هیچ توانی نداشتم» (آیات ۷ و ۸). همۀ کسانی که واقعاً تقدیس شده‌اند، تجربه‌ای مشابه خواهند داشت. هرچه دیدگاه‌شان نسبت به عظمت، جلال و کمال مسیح روشن‌تر باشد، ضعف و نقص خود را آشکارتر خواهند دید. هیچ تمایلی به ادعای بی‌گناهی نخواهند داشت؛ آنچه در خودشان درست و پسندیده می‌نمود، در برابر پاکی و جلال مسیح، تنها به‌صورت چیزی ناشایست و فاسدشدنی جلوه خواهد کرد. این زمانی است که انسان‌ها از خدا جدا هستند، وقتی که دیدگاه‌شان نسبت به مسیح بسیار مبهم است، که می‌گویند: «من بی‌گناهم؛ من تقدیس شده‌ام.»

> “Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

> جبرئیل اکنون بر پیامبر ظاهر شد و چنین خطابش کرد: «ای دانیال، مردی بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم بفهم و راست بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.» و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه به من گفت: «مترس، ای دانیال؛ زیرا از نخستین روز که دل خود را بر آن نهادی تا بفهمی و در حضور خدای خود خود را فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام.» (آیات ۱۱ و ۱۲).

> “What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> چه افتخار بزرگی از سوی جلال آسمان به دانیال نشان داده می‌شود! او خادم هراسان خود را تسلی می‌دهد و به او اطمینان می‌بخشد که دعایش در آسمان شنیده شده است. در پاسخ به آن التماس سوزان، فرشته جبرئیل فرستاده شد تا بر دل پادشاه پارس اثر بگذارد. آن شهریار در طی سه هفته‌ای که دانیال روزه می‌گرفت و دعا می‌کرد، در برابر تأثیرات روح خدا مقاومت کرده بود، اما شاهزاده آسمان، میکائیل، رئیس فرشتگان، فرستاده شد تا دل آن پادشاه لجوج را برگرداند تا برای پاسخ دادن به دعای دانیال اقدامی قاطع انجام دهد.

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> «و چون چنین سخنانی با من گفت، روی خود را به سوی زمین کردم و لال شدم. و اینک، کسی شبیه به بنی‌آدم لبانم را لمس کرد.... و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلام بر تو باد. قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، قوت یافتم و گفتم: بگذار سرورم سخن بگوید؛ زیرا مرا قوت بخشیده‌ای» (آیات ۱۵-۱۹). جلالِ الهی‌ای که بر دانیال مکشوف شد، چنان عظیم بود که تابِ دیدن آن را نداشت. آنگاه فرستادهٔ آسمان فروغِ حضورِ خود را در پرده پوشانید و بر پیامبر به صورت «کسی شبیه به بنی‌آدم» ظاهر شد (آیهٔ ۱۶). و به قدرتِ الهیِ خویش این مردِ درستکار و باایمان را قوت بخشید تا پیامی را که از جانبِ خدا برای او فرستاده شده بود، بشنود.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

> "دانیال بنده‌ای مخلصِ خدای متعال بود. زندگیِ طولانیِ او آکنده از کارهای نیک و شریفِ خدمت به خداوندش بود. پاکیِ منش و وفاداریِ تزلزل‌ناپذیر او تنها با فروتنیِ دل و انکسارش در برابر خدا برابری می‌کند. تکرار می‌کنیم، زندگیِ دانیال نمونه‌ای الهام‌یافته از تقدیسِ حقیقی است." زندگیِ تقدیس‌شده، ۴۹-۵۲.

Back to Articles