Article

# The Book of Daniel - Number Seventy

کتاب دانیال - شماره هفتاد

From Ancient Tables to Modern Responsibilities: Unveiling the Covenant Journey

از لوح‌های باستانی تا مسئولیت‌های امروزی: پرده‌برداری از سیر میثاق

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.

هنگامی که خداوند با اسرائیل باستان عهد بست، دو لوح را به عنوان اساس و نماد رابطهٔ عهدی فراهم آورد. آن دو لوح همچنین مسئولیت اسرائیل باستان را برای ارائهٔ شهادتی زنده از آن دو لوح به جهان مشخص کردند. هنگامی که خداوند با اسرائیل امروزی عهد بست، دو لوح را به عنوان اساس و نماد رابطهٔ عهدی فراهم آورد. آن دو لوح همچنین مسئولیت آنان را برای ارائهٔ شهادتی زنده از هر چهار لوح به جهان مشخص کردند.

The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

دو لوح به اسرائیل باستانِ واقعی داده شد، اندکی پس از آن‌که خدا ایشان را از بردگیِ واقعیِ اسارت مصر رهایی داد و آنان را از ناامیدیِ گذر از دریای سرخ گذراند. مدت زمانی که اسرائیل باستانِ واقعی در اسارت بود، در نبوت به‌طور مشخص چهارصد و سی سال تعیین شده بود، و در دوران اسارت، اسرائیل باستانِ واقعی سبتِ روز هفتم را فراموش کرد و از نگاه‌داشتن آن دست کشید.

The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

دو لوح اندکی پس از آن‌که خدا آنان را از بردگیِ روحانیِ قید و بندِ کاتولیکی رهایی داد و آنان را از میان ناامیدیِ بزرگِ سال ۱۸۴۴ عبور داد، به اسرائیل روحانیِ معاصر داده شد. دوره‌ای که اسرائیل روحانیِ معاصر در اسارت بود، در نبوّت مشخصاً به‌عنوان هزار و دویست و شصت سال تعیین شده بود، و اسرائیل روحانیِ معاصر در دوران اسارت، سبتِ روز هفتم را فراموش کرد و از نگاه‌داشتن آن دست کشید.

In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.

در همان واقعه‌ای که خدا دو لوح را به موسی داد تا به اسرائیل باستان ببرد، برادرش هارون گوساله‌ای طلایی می‌ساخت. دو لوحِ ده فرمان گواهی می‌دهند که خدا خدایی غیور است و غیرت او به‌ویژه علیه بت‌پرستی آشکار می‌شود، و هنگامی که موسی از کوه فرود می‌آمد، اسرائیل باستان برهنه دور همان گوسالهٔ طلایی می‌رقصید که به دست همان کسی ساخته شده بود که به‌عنوان سخنگوی خدا برگزیده شده بود.

> And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.

> و موسی همه سخنان خداوند را که او را فرستاده بود، و همه آیات را که او بدو فرمان داده بود، به هارون گفت. و موسی و هارون رفتند و همه مشایخ بنی‌اسرائیل را گرد آوردند. و هارون همه سخنانی را که خداوند به موسی گفته بود، گفت و آیات را در برابر قوم به‌جا آورد. خروج ۴:۲۸-۳۰.

The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.

برادرِ پیامبری که در تاریخِ عهد، هنگامی که دو لوحِ عهد داده شد، اسرائیلِ باستان را رهبری می‌کرد، رهبرِ سرکشیِ تصویرِ غیرت بود. شوهرِ پیامبر زنی که در تاریخِ عهد، هنگامی که دو لوحِ عهد داده شد، اسرائیلِ معاصر را رهبری می‌کرد، رهبرِ سرکشیِ سالِ ۱۸۶۳ بود و سالِ ۱۸۶۳ نسلِ نخستِ ادونتیسم را به‌گونه‌ای مشخص می‌کند که به‌صورتِ تصویری از غیرت که در مدخلِ دروازهٔ مذبح قرار داده شده است، بازنمایی می‌شود.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمانت را به سوی شمال بلند کن. پس چشمانم را به سوی شمال بلند کردم، و اینک در شمال، نزد دروازهٔ مذبح، این بتِ غیرت در مدخل بود. حزقیال ۸:۵.

The “altar” is a symbol of Christ.

«مذبح» نماد مسیح است.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> ما در خطر درآمیختن امور مقدس با امور عادی هستیم. آتش مقدسی که از جانب خداست باید در تلاش‌های ما به کار گرفته شود. قربانگاه حقیقی مسیح است؛ آتش حقیقی روح‌القدس است. این سرچشمه الهام ماست. تنها زمانی که روح‌القدس انسان را هدایت و رهبری می‌کند، او مشاوری قابل اعتماد است. اگر از خدا و از برگزیدگان او روی برگردانیم تا نزد قربانگاه‌های بیگانه پرس‌وجو کنیم، مطابق اعمال‌مان پاسخ خواهیم گرفت. پیام‌های برگزیده، کتاب ۳، ۳۰۰.

The “gate” is the church.

«دروازه» کلیسا است.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> «برای جانِ فروتن و مؤمن، خانهٔ خدا بر روی زمین دروازهٔ آسمان است. سرودِ ستایش، دعا، و سخنانی که از زبانِ نمایندگانِ مسیح گفته می‌شوند، ابزارهای مقرّرِ خدا هستند تا قومی را برای کلیسایِ برین آماده سازند؛ برای آن پرستشِ والاتری که هیچ ناپاکی در آن راه ندارد.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۹۱.

In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم لائودیکیه‌ای به کلیسایی ثبت‌شده از نظر قانونی تبدیل شد و دیگر یک جنبش نبود. آنان در آن مقطع «وارد» تاریخ کلیسا شدند. در سال ۱۸۶۳، کلیسای مسیح وارد پیوندی حقوقی با دولت ایالات متحده شد. در همان سال، آنان نموداری جعلی را برای جایگزینی دو لوح مقدسِ حبقوق معرفی کردند. به محض آماده شدن لوح دوم، از منظر تاریخ نبوی، کسانی که هارون نمادشان بود در حال تدارکِ شمایلی جعلی بودند.

The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.

دومین فرمان، مشخص‌ترین هشدار علیه بت‌پرستی و پرستش تمثال‌هاست. همچنین همان‌جاست که خدا سرشت خود را به‌عنوان خدایی غیور معرفی می‌کند. همچنین در همانجا اصلی را مقرر می‌دارد که به‌موجب آن داوری بر شریران را تا نسل سوم و چهارم محفوظ می‌دارد. ده فرمان بازتابی از سرشت مسیح‌اند.

> “For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.

> در قبال ردّ مسیح و پیامدهایی که در پی داشت، آنان مسئول بودند. گناه یک ملت و تباهی آن بر عهده رهبران دینی بود.

> “In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.

> آیا در روزگار ما همان تأثیرات در کار نیست؟ آیا از میان باغبانان تاکستان خداوند، بسیاری در پی گام‌های رهبران یهودی نیستند؟ آیا آموزگاران دینی مردم را از الزامات روشن کلام خدا دور نمی‌کنند؟ به جای تربیت آنان در اطاعت از شریعت خدا، آیا آنان را به نافرمانی تربیت نمی‌کنند؟ از منابر بسیاری از کلیساها به مردم آموخته می‌شود که شریعت خدا برای آنان الزام‌آور نیست. سنت‌ها، فرامین و رسوم انسانی بزرگ شمرده می‌شوند. غرور و خودخشنودی به سبب عطایای خدا پرورانده می‌شود، در حالی که حقوق خدا نادیده گرفته می‌شود.

> “In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.

> «وقتی مردم شریعتِ خدا را کنار می‌گذارند، نمی‌دانند چه می‌کنند. شریعتِ خدا بازتابِ شخصیتِ اوست. این شریعت اصولِ پادشاهیِ او را در بر می‌گیرد. کسی که از پذیرشِ این اصول سر باز می‌زند، خود را بیرون از مجرایی قرار می‌دهد که برکاتِ خدا از آن جاری است.» درس‌های عینیِ مسیح، ۳۰۵.

The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.

سرشت مسیح، یعنی صورت او، دربردارنده این حقیقت است که او خدای غیور است. غیرت خدا در مسیح زمانی متجلی شد که او دو بار هیکل را تطهیر کرد. در نخستین تطهیر هیکل، شاگردانی که شاهد این کار بودند، سپس یادشان آمد که کتاب مقدس به غیرت خدا اشاره کرده است.

> And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.

> و عید فِصْحِ یهودیان نزدیک بود، و عیسی به اورشلیم رفت. و در هیکل کسانی را یافت که گاو و گوسفند و کبوتر می‌فروختند و صرافان نشسته بودند. پس چون تازیانه‌ای از ریسمان‌های باریک بافت، همه را از هیکل بیرون راند، با گوسفندان و گاوان؛ و پول صرافان را بر زمین ریخت و میزها را واژگون کرد. و به فروشندگان کبوتر گفت: اینها را از اینجا بردارید؛ خانهٔ پدرم را خانهٔ تجارت مسازید. و شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: غیرت خانهٔ تو مرا بلعیده است. یوحنا ۲:۱۳‏-‏۱۷.

In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.

در کتاب‌مقدس، هم در عبری و هم در یونانی، واژه «zealous» همان واژه «jealous» است؛ هر دو یک واژه‌اند. هنگامی که مسیح هیکل را پاک کرد، غیرتِ خدا را آشکار می‌کرد؛ همان صفتی از ذات خدا که در فرمان دوم معرفی شده و به‌ویژه در برابر بت‌پرستی تجلی می‌یابد. وقتی موسی با دو لوح از کوه فرود آمد و دریافت هارون چه کرده و مردم چه می‌کنند، آن دو لوح را شکست. آن دو لوح تصویر حقیقیِ غیرت بودند، زیرا نمودهای مادی‌ای بودند که خدا را به‌عنوان خدایی غیور معرفی می‌کردند. وقتی موسی آن دو لوح را شکست، همان غیرتی را آشکار می‌کرد که در فرمان دوم معرفی شده است.

> And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.

> و موسی بازگشت و از کوه فرود آمد، و دو لوح شهادت در دست او بود؛ لوح‌ها از هر دو رو نوشته شده بود؛ از یک رو و از روی دیگر نیز نوشته شده بود. و آن لوح‌ها کار خدا بود، و نوشته، نوشته خدا، که بر لوح‌ها حک شده بود. و چون یوشع آواز قوم را که فریاد می‌زدند شنید، به موسی گفت: آوای جنگ در اردوگاه است. او گفت: نه آوای آنان است که برای پیروزی فریاد می‌زنند، و نه آوای آنان که از مغلوب شدن فریاد می‌کشند؛ بلکه آوای سرودخوانی است که می‌شنوم. و چون به اردوگاه نزدیک شد، گوساله و رقص را دید؛ و خشم موسی افروخته شد، و لوح‌ها را از دست خود افکند و آنها را در پای کوه شکست. خروج ۳۲:۱۵-۱۹.

The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”

دو لوح، شهادتی بر منشِ خدا بودند. منشِ خدا همان تصویری است که باید به‌واسطهٔ پارساییِ مسیح در انسان‌ها شکل بگیرد. دو لوح، تمثالِ حقیقیِ غیرت‌اند، و هارون در همان زمانی که تمثالِ حقیقیِ غیرت به اسرائیلِ باستان تحویل داده می‌شد، تمثالِ جعلیِ غیرت را ساخته بود. آنان که مسیح در درون‌شان شکل گرفته است، تصویرِ او و جامهٔ عدالتِ او را دارند، اما جشن‌گیرانِ هارون برهنه می‌رقصیدند، زیرا لاودیکیان بودند. لاودیکیان «بیچاره و بینوا و تنگدست و کور و عریان»اند.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.

> و چون موسی دید که قوم برهنه‌اند؛ (زیرا هارون ایشان را برهنه کرده بود تا مایه شرمساری ایشان در میان دشمنانشان باشد). خروج ۳۲:۲۵

In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.

در سال ۱۸۵۶، هفت سال پیش از آن‌که نمودارِ جعلی تهیه شود، هر دو، جیمز و الن وایت، تشخیص دادند که جنبش به وضعیت لائودکیه‌ای دچار شده بود. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم از نظر روحانی «عریان» بود، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان هنگام رقصیدن پیرامون تصویرِ جعلیِ حسادت، به‌معنای واقعی کلمه «عریان» بود. آن بدلی که هارون ساخته بود بتی از طلا بود، اما تصویرِ گوساله‌ای بود که حیوان محسوب می‌شود. هم تصویرِ حیوان بود و هم تصویری برای حیوان. گوسالهٔ طلایی تصویری از حیوان بود، اما همچنین به خدایانی تقدیم شده بود که هارون به‌ناحق اعلام کرده بود اسرائیل را از اسارت مصر رهانیده‌اند.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.

> و آنها را از دست ایشان گرفت، و چون آن را به صورت گوساله‌ای ریخته ساخته بود، با ابزار حکاکی آن را شکل داد؛ و گفتند: «ای اسرائیل، این‌ها خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند.» و چون هارون آن را دید، در برابرش قربانگاهی بنا کرد؛ و هارون اعلام کرد و گفت: «فردا برای خداوند عید است.» و بامدادِ روز بعد زود برخاستند و قربانی‌های سوختنی تقدیم کردند و قربانی‌های سلامتی آوردند؛ و قوم نشستند تا بخورند و بیاشامند، و برخاستند تا بازی کنند. خروج ۳۲:۴-۶.

The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).

گوسالهٔ طلایی تصویری از یک وحش بود، اما به خدایان باطل وقف شده بود، و بنابراین همچنین تصویری (پیشکش) برای آن وحش بود. این تصویر از طلا ساخته شده بود که نماد بابل است، و گوساله بود که عالی‌ترین نوع قربانی در خدمت مقدسگاه به‌شمار می‌رفت. آن به خدایان مصر وقف شده بود. بابلِ اسرارآمیز (زیرا همهٔ شهادت‌های نبوی پایانِ جهان را معرفی می‌کنند) از زنی تشکیل شده است که بر وحشی سوار است. آن وحشی که زن بر آن سوار است، سازمان ملل متحد (ده پادشاه) است و نمادی از اژدها، بی‌خدایی و مصر است. خودِ آن زن نسخهٔ جعلیِ کلیسای حقیقیِ خداست. گوسالهٔ طلایی که هارون آن را به خدایان مصر وقف کرد، نمادِ آن فاحشهٔ عظیمِ مکاشفهٔ فصل هفدهم بود که همان بابل (طلا) است، سوار بر وحش (مصر) و کلیسای جعلی (گوساله).

At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.

همزمان، هارون قربانگاهی ساخت که، همان‌گونه که تازه تعریف شد، نمایانگر مسیح، قربانگاه حقیقی است. سپس نظامی جعلیِ پرستش برپا کرد، زیرا اعلام نمود که فردای آن روز جشنی برای خداوند خواهد بود. گوسالهٔ طلایی هارون تصویری «از» و «برایِ» وحش بود، و «در برابرِ» مسیحی بدلی برپا شد، و روزی را برای بزرگداشتِ نظام دروغینِ پرستشِ او کنار گذاشتند.

The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.

ایالات متحده قدرتی است که تصویرِ وحش را برپا می‌کند و سپس جهان را وادار می‌کند از الگوی آن پیروی کند. ایالات متحده قدرت آن را دارد که آن نظامِ پرستش را بر جهان تحمیل کند، و این کار را در برابرِ دیدگانِ وحش، "پیشِ" آن، انجام می‌دهد.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> و دیدم حیوانی دیگر که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانندِ شاخ‌های بره داشت و مانندِ اژدها سخن می‌گفت. و تمام قدرتِ حیوانِ اوّل را در حضور او به کار می‌برد و زمین و ساکنانِ آن را وادار می‌کند تا حیوانِ اوّل را بپرستند، همان که زخمِ مرگبارش شفا یافته بود. مکاشفه ۱۳:۱۱، ۱۲.

The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.

مرد گناه، که همان نظام پاپی است، همان وحشِ دریا در مکاشفهٔ سیزده است. هنگامی که ایالات متحده در زمان قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، چون اژدها سخن بگوید، آنگاه آغاز می‌کند جهان را وادارد تا برای وحشی که «پیش از» آن است تصویری برپا کند. وحشی که پیش از ایالات متحده (وحشِ زمین) است، نظام پاپی (وحشِ دریا) است. نظام پاپی مسیحی جعلی است، و هارون نیز پیشِ روی مسیحی جعلی، تصویرِ زرّین خود را برپا کرد، زیرا مسیح مذبحِ حقیقی است. سپس هارون نظامی کاذب برای پرستش برقرار کرد که با اعلامِ روز عیدی که بنا بود روزِ بعد برگزار شود نمایان شد. ایالات متحده نیز نظامی کاذبِ پرستش را تحمیل می‌کند، و این نیز با روزی جعلی برای پرستش مرتبط است.

When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.

وقتی موسی از کوه فرود آمد، کشمکش میان تصویرِ راستین و تصویرِ دروغینِ «بتِ غیرت» — یعنی تصویرِ مسیح یا تصویرِ شیطان — بود. آن بدیل از یک مسیحِ جعلی (قربانگاه)، یک تجربهٔ جعلی (لاودیکیه‌ای)، و یک روزِ عبادتِ جعلی («فردا عیدِ خداوند است») تشکیل شده بود. شورشِ گوسالهٔ زرّین نمایانگرِ شورش در برابر قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد است، و همچنین نمایانگرِ شورشِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سالِ ۱۸۶۳ است.

In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.

در سال ۱۸۶۳، لوحی جعلی معرفی شد تا گوهرهای رؤیای میلر را که بر دو لوحِ حبقوق نمایانده شده بود، بپوشاند. آن دو لوح پیش‌تر به‌وسیلهٔ دو لوحی که موسی بر کوه دریافت کرد، نمادپردازی شده بودند. در سال ۱۸۶۳، پیوندی حقوقی با دولت ایالات متحده برقرار شد و بدین‌ترتیب جنبشِ میلری پایان یافت و جنبشِ لائودیکی به‌طور قانونی به‌عنوان کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم ثبت شد. آن رابطه با تصویرِ هارون برای وحش نمایانده شد که از نظر نبوی به‌عنوان ترکیبِ کلیسا و دولت تعریف می‌شود؛ از این‌رو میلری‌ها را در برقراری رابطۀ کلیسا-دولت در سال ۱۸۶۳ نمونه‌وار می‌سازد و همچنین ایالات متحده را در آستانۀ قانونِ نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه نمونه‌وار می‌کند.

Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.

ابلهانِ رقصانِ برهنهٔ هارون، که نمایانگر تجربهٔ جعلیِ لاودیکیه است، دقیقاً همان چیزی است که جنبشِ میلری‌ها تا سال ۱۸۵۶ به آن تبدیل شده بود. تجربهٔ روحانی‌ای که ابلهانِ رقصانِ هارون نمایندگی می‌کردند، در تضاد با تجربهٔ موسی بود که غیرتِ ذاتِ خدا نسبت به بت‌پرستی را آشکار می‌کرد. «رقص» در نبوت نمادی از فریب است، و ابلهانِ رقصانِ هارون همچنین نمایانگر آن فریبی بودند که ایالات متحده به‌وجود می‌آورد، آنگاه که جهان را وامی‌دارد به سازِ نبوکدنصر برقصد، در حالی که روسپیِ صور سرودهایش را می‌خواند.

In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.

در سال ۱۸۶۳، جنبش پیروان میلرِ لاودیکیه‌ای به کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای که به‌طور قانونی به ثبت رسیده بود، تبدیل شد. چنان‌که در مقالات پیشین مشخص شده است، در سال ۱۸۶۳ اَریحا بازسازی شد، زیرا اَریحا نماد توانگریِ لاودیکیه است و به‌منزلهٔ بدلِ شهر اورشلیم عمل می‌کند. در سال ۱۸۶۳، معرفیِ یک نمودارِ نبویِ جعلی، نمایانگرِ تکرارِ تاریخِ هارون، گوسالهٔ طلایی و رقصندگانِ نادان بود. تاریخِ رهایی در دریای سرخ بارها توسط خواهر وایت برای تبیینِ تاریخِ ادونتیسمِ اولیه به کار رفته است، و این کاربرد به‌طور کامل با تاریخِ موسی و هارون در مناقشه بر سر تمثالِ حسد هماهنگ است.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.

در سال ۱۸۶۳، نخستین نسلِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای هنگامی آغاز شد که تصویری از حسد در دروازه (کلیسا)، که در برابر مذبح (مسیح) قرار داشت، نصب شد. آن نخستین نسل سپس "وارد" تاریخی فزاینده از رجاسات شد.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمانت را به سوی شمال بلند کن. پس چشمانم را به سوی شمال بلند کردم، و اینک در شمال، نزد دروازهٔ مذبح، این بتِ غیرت در مدخل بود. حزقیال ۸:۵.

We will continue these considerations in the next article.

این مباحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> حال و روز ما در این زمان هولناک و خطیر چیست؟ افسوس، چه غروری در کلیسا حاکم است، چه ریاکاری، چه فریب، چه دلبستگی به لباس، سبک‌سری و سرگرمی، و چه میل به برتری‌جویی! همهٔ این گناهان ذهن را تیره کرده‌اند، تا آن‌جا که امور ابدی تشخیص داده نشده‌اند. آیا نباید کتاب‌مقدس را جست‌وجو کنیم تا بدانیم در تاریخ این جهان کجاییم؟ آیا نباید نسبت به کاری که در این زمان برای ما در حال انجام است، و جایگاهی که ما به‌عنوان گناهکاران باید در جریان پیشرفت این کارِ کفاره اختیار کنیم، آگاه شویم؟ اگر اندک اعتنایی به نجات جان‌هایمان داریم، باید تغییری قاطع ایجاد کنیم. باید خداوند را با توبهٔ حقیقی بجوییم؛ باید با ندامتی ژرفِ جان، گناهان خود را اعتراف کنیم تا زدوده شوند.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> دیگر نباید بر زمین افسون‌زده بمانیم. ما با شتاب به پایان دورهٔ مهلت خود نزدیک می‌شویم. بگذار هر نفسی بپرسد: در برابر خدا چه وضعی دارم؟ نمی‌دانیم چه زود ممکن است نام‌های ما بر زبان مسیح آید و حکم نهایی دربارهٔ ما صادر شود. این احکام چه خواهد بود، آه، چه خواهد بود! آیا در شمار صالحان به شمار خواهیم آمد، یا در زمرهٔ شریران شمرده خواهیم شد؟

> “Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.

> کلیسا برخیزد و در حضور خدا از لغزش‌ها و پس‌رفت‌های خود توبه کند. دیدبانان بیدار شوند و از شیپور صدایی معیّن برآورند. این هشداری صریح است که باید اعلام کنیم. خدا به خادمان خود فرمان می‌دهد: «با صدای بلند فریاد بزن، دریغ مدار، آوازت را چون شیپور بلند کن و به قوم من سرکشی‌شان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان بده» (اشعیا ۵۸:۱). باید توجه مردم جلب شود؛ وگرنه هر تلاشی بی‌فایده است؛ حتی اگر فرشته‌ای از آسمان فرود آید و با آنان سخن بگوید، سخنانش بیش از آن سودی نخواهد داشت که گویی در گوش سردِ مرگ سخن می‌گوید.

> “The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

> کلیسا باید به اقدام برخیزد. روح خدا تا وقتی که کلیسا راه را آماده نکند، هرگز نخواهد آمد. باید تفتیش جدی دل صورت گیرد. باید دعای متحدانه و مداوم برپا شود، و با ایمان وعده‌های خدا مطالبه گردد. آنچه لازم است نه پوشاندن بدن با پلاس، چنان‌که در زمان‌های قدیم بود، بلکه فروتنی عمیق جان است. ما کمترین دلیلی برای خودتبریکی و خودستایی نداریم. باید زیر دست توانای خدا خود را فروتن سازیم. او ظاهر خواهد شد تا جویندگان راستین را تسلی دهد و برکت بخشد. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، ۱۲۵، ۱۲۶.

Back to Articles