Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eight

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هشت

The Birth of a Nation

تولد یک ملت

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word

The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.

پیام فریاد نیمه‌شب در ابتدا، با گشایش داوری تفتیشی، به پایان رسید؛ و پیام فریاد نیمه‌شب در پایان، با گشایش داوری اجرایی به پایان می‌رسد. وای سومِ اسلام به سبب تصویب قانون یکشنبه، داوری را بر ایالات متحده می‌آورد، و نمایانگر داوری‌ای پیوسته و فزاینده بر سراسر جهان است، به‌سبب پذیرش قانون یکشنبهٔ خودشان تحت فشارِ قدرتِ مدنیِ آزارگر، که ده پادشاه که با ایزابل، فاحشهٔ صور، زنا کرده‌اند، نماد آن‌اند.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> "وقتی آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت در اعمال اجبار بر وجدان و واداشتن مردم به حرمت نهادن به سبتِ دروغین متحد شود، مردم هر کشور در سراسر جهان سوق داده خواهند شد تا از الگوی او پیروی کنند." شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۸.

The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.

آنگاه نبرد قانون یکشنبه در مناقشهٔ عظیم به‌طور کامل در می‌گیرد. سپس شیطان در هیئت مسیح ظاهر می‌شود.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

National apostasy is followed by national ruin.

به‌دنبال ارتداد ملی، ویرانی ملی می‌آید.

> “The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> مردم ایالات متحده مردمی مورد لطف بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی دینی را محدود کنند، پروتستانتیسم را کنار بگذارند و از پاپی‌گری حمایت کنند، پیمانه‌ی گناهشان پر خواهد شد و «ارتداد ملی» در کتاب‌های آسمان ثبت خواهد شد. نتیجه‌ی این ارتداد، ویرانی ملی خواهد بود. Review and Herald، ۲ مه ۱۸۹۳.

The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.

ادونتیست‌های لاودیکیِ نادان با قدرت پاپی هم‌دست می‌شوند و سرنگون می‌شوند، در حالی که رمهٔ دیگرِ مسیح که هنوز در بابل است از چنگال پاپی می‌گریزد.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.

اسلام ناگهان به ایالات متحده ضربه می‌زند، در حالی که کرنای هفتم برای تصویب قانون یکشنبه، وایِ داوری را می‌آورد.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.

نشانه‌ای که دو شاهد را در باب یازدهمِ مکاشفه نمایندگی می‌کند، سپس توسط یوحنا در باب دوازدهمِ مکاشفه به صورت زنی آراسته به آفتاب به تصویر کشیده می‌شود و از نظر نبوی با نمادِ آغاز و پایان ترسیم می‌شود.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> و شگفتی‌ای بزرگ در آسمان ظاهر شد: زنی که پوشیده در آفتاب بود و ماه زیر پاهایش، و بر سرش تاجی از دوازده ستاره. و چون باردار بود، فریاد می‌کرد؛ در دردِ زایمان بود و از زادن رنج می‌کشید. و شگفتیِ دیگری در آسمان پدید شد: اینک اژدهایی بزرگِ سرخ که هفت سر و ده شاخ داشت و بر سرهایش هفت تاج. و دُمِ او یک‌سومِ ستارگانِ آسمان را روفت و آنها را به زمین افکند؛ و آن اژدها در برابرِ آن زن که آمادهٔ زاییدن بود ایستاد تا به محضِ زاده شدن، فرزندش را ببلعد. و او پسری به دنیا آورد که می‌بایست با عصای آهنین بر همهٔ قوم‌ها حکمرانی کند؛ و فرزندش به سوی خدا و به تختِ او ربوده شد. مکاشفه ۱۲:۱‏–‏۵.

She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.

او بر ماه ایستاده است و با خورشید پوشیده شده است. ماه بازتابِ خورشید است و ازاین‌رو از نظر نبوی نمادِ خورشید است. دوازده ستاره در تاجِ او نمایندۀ دوازده سبطِ اسرائیلِ باستان در آغازِ اسرائیلِ باستان‌اند که نمادِ دوازده شاگرد در پایانِ اسرائیلِ باستان‌اند. آن دوازده ستاره که در پایانِ اسرائیلِ باستان دوازده شاگردند، در آغازِ اسرائیلِ نوین نیز دوازده رسول‌اند. بنابراین، آنان نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در پایانِ اسرائیلِ نوین‌اند که شاگردان و رسولان‌اند. در آغازِ آن تاریخ که در آن شاگردان هم پایانِ اسرائیلِ باستان و رسولان آغازِ اسرائیلِ نوین را نمایندگی می‌کردند، آن زن که کلیساست، باردارِ مسیح بود. او همان "فرزندِ نرینه" است که پس از مرگ و رستاخیزش نزدِ خدا بالا برده شد.

The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.

از این رو، آن زن همچنین نماد تولد صد و چهل و چهار هزار نفر است، که آنان نیز پس از زنده شدن از درهٔ مرگ به آسمان صعود می‌کنند. وقتی آنان در آسمان باشند، او نیز کودکی دیگر به دنیا خواهد آورد که نمایندهٔ گلهٔ دیگری است که هنگام قانون یکشنبه از بابل بیرون می‌آید.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> پیش از آنکه به درد زایمان بیفتد، زایید؛ پیش از آنکه درد بر او آید، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ چه کسی چنین چیزهایی دیده است؟ آیا زمین در یک روز می‌زاید؟ یا ملتی یک‌باره زاده می‌شود؟ زیرا همین که صهیون به درد زایمان افتاد، فرزندان خود را به دنیا آورد. آیا من تا زمان زایمان برسانم و نگذارم که بزاید؟ می‌گوید خداوند. آیا من که زایاندن را سبب می‌شوم، رحم را ببندم؟ می‌گوید خدای تو. اشعیا ۶۶:۷‏-۹.

In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.

در زمان حکومتِ وحشِ برآمده از زمین، ملتی یکباره زاده می‌شود. آن ملت، همان صد و چهل و چهار هزار است، زیرا ایشان کسانی‌اند که به‌کمال سرشتِ مسیح را منعکس می‌کنند. ایشان همان کسانی‌اند که «کودکِ مذکر»، یعنی عیسی، نمونهٔ ایشان است. ایشان «کودکِ مذکرِ» اشعیا هستند که پیش از آن‌که زن به دردِ زایمان درآید، زاده می‌شود. آن استخوان‌های خشکِ مردگان که جهان هنگام کشته شدن‌شان به دستِ وحشِ برخاسته از هاویه شادمانی کرد، در اورشلیم تسلّی خواهند یافت، و آنگاه با آن زن که «کودکِ مذکر» را به دنیا می‌آورد، شادی خواهند کرد. آن‌ها پیش از آن‌که او به درد افتد بیرون آورده می‌شوند، و سپس او به دردِ زایمان می‌افتد و «فرزندانِ» دیگرِ «خود» را می‌زاید، آنگاه که امّت‌ها به پیامِ فرشتهٔ سوم چون رودی روان پاسخ می‌دهند، چنان‌که پیام همچون موجی جزرومدی سراسرِ سرزمین را درمی‌نوردد. آن‌ها در بحرانی عظیم زاده می‌شوند که نمایانگرِ دردِ زایمانِ اوست. زنِ مکاشفهٔ دوازده، در اصل دوقلو دارد. نخست‌زادگان، همان صد و چهل و چهار هزارند که به‌عنوان نخستینه‌ها شناخته می‌شوند، و امّت‌ها، گردآوریِ عظیمِ برداشتِ تابستانه‌اند.

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> با اورشلیم شادی کنید و با او شادمان باشید، ای همهٔ کسانی که او را دوست دارید؛ با او شادمانی کنید، ای همهٔ کسانی که برای او ماتم می‌گیرید؛ تا از پستان‌های تسلی‌هایش بمکید و سیر شوید؛ تا بدوشید و از فراوانی جلالش لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌گوید: اینک صلح را چون رودی به سوی او می‌گسترانم و شکوه امّت‌ها را چون جویباری روان؛ آنگاه خواهید مکید، بر بازوانش برداشته خواهید شد و بر زانوهایش نوازش خواهید شد. همان‌گونه که مادر فرزند خود را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و شما در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد و استخوان‌هایتان همچون گیاهی خواهند بالید؛ و دست خداوند بر بندگانش آشکار خواهد شد و خشم او متوجه دشمنانش خواهد شد. اشعیا 66:10-14.

Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

آنانی که برای اورشلیم «ماتم» می‌گیرند همان کسانی‌اند که برای رجاساتی که در درونش صورت گرفته ناله و زاری می‌کنند و مهر شده‌اند، و این مهر شدن پیش از قانون یکشنبه است. ما اکنون در «کار پایانی برای کلیسا» هستیم؛ همان واپسین لحظات مهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر.

> “The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

> قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ نفوس را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودش خواهند دید. آنان همیشه جانبِ برخوردِ صادقانه و بی‌پرده را با آن گناهانی خواهند گرفت که به‌آسانی دامنگیرِ قومِ خدا می‌شوند. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابرِ تختِ خدا بایستند، آنان عمیق‌ترین احساس را نسبت به خطاهای مردمی خواهند داشت که خود را از آنِ خدا می‌دانند. این معنا به‌قوت در تمثیلِ پیامبر از کارِ نهایی، به‌صورتِ تصویرِ مردانی که هر یک سلاحی برای کشتار در دست داشتند، بیان شده است. یکی از ایشان جامهٔ کتان بر تن داشت و دواتِ کاتب بر پهلوی او بود. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر بگذر، از میانِ اورشلیم، و نشانی بر پیشانیِ مردانی بگذار که برای همهٔ رجاساتی که در میانِ آن انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌نالند.» شهادات، جلد ۳، ۲۶۶.

Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.

کسانی که «ناله و زاری می‌کنند»، پیش از آن‌که فرشتگان هلاک‌گر با سلاح‌های کشتار از میان کلیسا، که به صورت اورشلیم به تصویر کشیده شده است، بگذرند، مُهر می‌شوند.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.

> فرمان این است: «از میان شهر، از میان اورشلیم بگذر و بر پیشانیِ مردانی که برای همهٔ رجاساتی که در میان آن انجام می‌شود ناله و زاری می‌کنند، نشانی بگذار.» این نالندگان و گریان سخنان حیات‌بخش را اعلام کرده بودند؛ توبیخ کرده، اندرز داده و التماس کرده بودند. برخی از کسانی که خدا را بی‌حرمت کرده بودند، توبه کردند و دل‌های خود را در حضور او فروتن ساختند. اما جلالِ خداوند اسرائیل را ترک کرده بود؛ هرچند بسیاری هنوز به ظواهر دین ادامه می‌دادند، قدرت و حضورِ او در میانشان نبود.

> “In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

> در زمانی که غضب او در داوری‌ها ظاهر شود، این پیروان فروتن و وقف‌شدهٔ مسیح به سبب رنج جانشان ــ که در نوحه و گریه، توبیخ‌ها و هشدارها بیان می‌شود ــ از سایر جهان متمایز خواهند شد. در حالی که دیگران می‌کوشند بر شرّ موجود پرده بیفکنند و شرارت عظیمِ فراگیر را توجیه کنند، آنان که برای حرمت خدا غیرت دارند و محبتِ نفوس در دل می‌پرورند، برای جلب رضایت هیچ‌کس خاموش نخواهند نشست. جان‌های عادل ایشان هر روز از کارهای ناپاک و رفتار و گفتارِ بی‌دینان به تنگ می‌آید. آنان از بازداشتن سیلاب شتابانِ گناه ناتوانند و از این رو از اندوه و هراس آکنده‌اند. در حضور خدا سوگواری می‌کنند، چون می‌بینند دین در همان خانه‌های کسانی خوار شمرده می‌شود که نوری عظیم یافته‌اند. زاری می‌کنند و جان‌های خود را رنج می‌دهند، زیرا غرور، آز، خودخواهی و فریب از تقریباً هر نوعی در کلیسا هست. روح خدا، که بر توبیخ برمی‌انگیزد، زیرِ پا لگدمال می‌شود، حال آنکه خدمتگزارانِ شیطان پیروز می‌گردند. خدا بی‌حرمت می‌شود، و حقیقت بی‌اثر می‌گردد.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.

> گروهی که برای افول معنوی خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران سوگواری نمی‌کنند، بی‌مهر خدا خواهند ماند. خداوند رسولان خود، یعنی مردانی را که سلاح‌های کشتار در دست دارند، مأمور می‌سازد: «در سراسر شهر از پی او بروید و ضربت بزنید؛ چشمتان دریغ نورزد و ترحم نکنید؛ پیر و جوان، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را تماماً هلاک سازید؛ اما به هیچ‌کس که بر او نشان است نزدیک نشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید.» آنگاه آنان از مشایخی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

> «در اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرم خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ خشم خدا بر آن فرود آمد. مشایخ، آنان که خدا نور عظیمی به ایشان داده بود و به‌عنوان پاسبانان مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، به امانت خود خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اتخاذ کرده بودند که دیگر لازم نیست مانند روزهای پیشین در پی معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا باشیم. زمانه تغییر کرده است. این گفته‌ها بی‌ایمانی‌شان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکویی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را در داوری مجازات نخواهد کرد. پس «سلامتی و امنیت» فریاد مردانی است که دیگر هرگز صدای خود را چون شیپور بلند نخواهند کرد تا به قوم خدا خطاهایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان دهند. این سگ‌های لالی که پارس نمی‌کردند، همان‌ها هستند که انتقام عادلانهٔ خدای آزرده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال همگی با هم هلاک می‌شوند.» شهادات، جلد ۵، ۲۱۰، ۲۱۱.

Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”

اشعیا، باب چهل، با به‌کارگیری نمادِ تکرارِ دوگانه آغاز می‌شود؛ نشانه‌ای نبوی برای پیامِ فریادِ نیمه‌شب که پیامِ دومی است و با پیامِ سقوطِ بابل متحد می‌شود. سقوطِ بابل، وقتی به‌صورت نبوی بیان می‌شود، دو بار تکرار می‌شود. عبارت چنین است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد.»

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ قوم‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.

برای بابل حقیقی دو سقوط کتاب‌مقدسی وجود دارد و برای بابل روحانی نیز دو سقوط کتاب‌مقدسی. این‌ها در کنار هم نمایانگر چهار شاهد تاریخی هستند که ویژگی‌های پیشگویانه سقوط بابل را مشخص می‌کنند.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> و با صدایی نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده است، و زندانِ هر روحِ پلید، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز. مکاشفه ۱۸:۲.

Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.

بابلِ حقیقی در زمانِ نمرود، به‌صورت «بابل» سقوط کرد و بابلِ حقیقی در زمانِ بلشصر نیز سقوط کرد. بابلِ روحانی در سال ۱۷۹۸ سقوط کرد و سقوط نهایی آن بارها در کتاب‌مقدس به تصویر کشیده شده است. به همین دلیل، پیامِ سقوطِ بابل حاویِ نمادپردازیِ نبویِ «تضاعف» است. با سقوطِ بابل، تضاعفی رخ می‌دهد، اما برای پدیده‌ی تضاعف دو دلیلِ اصلیِ نبویِ دیگر نیز وجود دارد.

The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.

دلیل دوم این است که به‌عنوان یک پیام، نمایانگر پیامی است که با پیام دومی همراه می‌شود. این، بیانگر دو پیام است. حقایق مهم دیگری نیز با معنا و ساختارِ پیامِ فرشتهٔ دوم مرتبط‌اند، اما ما تنها یادآور می‌شویم که آخرین روایتِ نبویِ اشعیا، که از فصلِ چهل آغاز می‌شود، با تکرارِ دوگانهٔ نمادِ تسلی‌دهنده آغاز می‌شود؛ همان که مسیح وعده داده بود به هنگام درنگش در قدسِ آسمانی برای قومِ خود فراهم آورد.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.

> تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، می‌گوید خدای شما. به دلِ اورشلیم سخن بگویید و به او ندا کنید که دوران مشقتش به پایان رسیده، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا او به خاطر همه گناهانش از دست خداوند دوچندان دریافت کرده است. اشعیا ۴۰:۱، ۲

There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.

در کتاب مقدس، هیچ متن دیگری به‌اندازهٔ بخشی که در اشعیا از باب چهل تا پایان کتاب آمده، به‌طور مشخص دربارهٔ جنبه‌ای از شخصیت مسیح به‌عنوان «آلفا و امگا» سخن نمی‌گوید. مسیح، به‌عنوان آلفا و امگا، امضای نام خود را ـ یعنی آلفا و امگا ـ بر این بخش می‌گذارد، زیرا هنگامی که به پایان اشعیا می‌رسید، بار دیگر به «تسلی‌دهنده» اشاره می‌شود؛ چراکه مسیح «کلمه» است و او آغاز و انجام است.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.

> خداوند چنین می‌گوید: آسمان تخت من است و زمین زیرِ پای من؛ خانه‌ای که برای من می‌سازید کجاست؟ و جای آرامش من کجاست؟ زیرا این همه را دست من ساخته است و این همه پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این شخص نظر می‌کنم: به آن که فقیر و دارای روحی شکسته است و از کلام من می‌لرزد. هر که گاوی بکشد، چنان است که انسانی را کشته باشد؛ هر که بره‌ای قربانی کند، چنان است که گردنِ سگ را بریده باشد؛ هر که هدیه‌ای تقدیم کند، چنان است که خونِ خوک تقدیم کرده باشد؛ هر که بخور بسوزاند، چنان است که بتی را برکت داده باشد. آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان خوشی می‌یابد. من نیز اوهامِ ایشان را برمی‌گزینم و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه در نظر من بد بود کردند و آنچه را که من خوش نداشتم، برگزیدند. اشعیا ۶۶:۱‏-۴.

The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.

این پرسش مطرح می‌شود که قوم خدا چه خانه‌ای برای او بنا کردند؟ آیا خانهٔ روحانی پطرس را برافراشتند یا کنیسهٔ شیطان را؟ خدا بیان می‌کند که خانه‌ای که او بنا کرده، از کسانی تشکیل شده است که «مسکین و دارای روحی توبه‌کارند» و از کسانی که از «کلام» خدا «می‌لرزند». او کسانی را که از کلامش می‌لرزند در برابر گروه دیگری قرار می‌دهد که هدایای ناپاک تقدیم می‌کنند و راه خویش را برگزیده‌اند. آنان که هدایای ناپاک تقدیم می‌کنند، همان‌گونه که یهودیان دریافتند، خواهند یافت که خانه‌شان برایشان متروک و ویران واگذار خواهد شد.

All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”

همهٔ پیامبران از پایان جهان سخن می‌گویند، و این نمونه‌ای است از تمایز میان خردمندان که از کلام او می‌لرزند و نادانانی که رجاساتی را که جانشان در آنها لذت می‌برد به خدا تقدیم می‌کنند. از این رو، خدا برای دوشیزگان نادانِ لاودیکیه، گمراهی‌ها را برخواهد گزید؛ همان گمراهی‌ای که رسول پولس تصریح می‌کند به‌سبب پذیرفتن «دروغ» روی می‌دهد.

The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.

«دروغ» نمادی مشخص در تاریخ ادونتیسم است که بنّایان در سال ۱۸۶۳ آن را پذیرفتند و در سراسر تاریخ ادونتیسم بر آن بنا کردند. این یک دروغ بود که بنیانی دروغین پدید آورد، و از همان‌جا برپاییِ هیکلی جعلی و دروغین را آغاز کردند. کارِ آنان در جعلِ هیکلِ حقیقی تا «آخرالایام» ادامه دارد. اشعیا سیاقِ فصلِ شصت‌و‌شش را در چارچوبِ جداییِ باکره‌های دانا و نادان قرار می‌دهد. اشعیا در حال شناساییِ تاریخِ نبوی‌ای است که آن را در آیهٔ نخستِ فصلِ چهلِ اشعیا نشان نهاده بود، هنگامی که مسیح وعده داد تسلی‌دهنده را سه‌ونیم روزِ نمادین پس از ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بفرستد.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.

> کلام خداوند را بشنوید، ای کسانی که از کلام او می‌لرزید؛ برادران شما که از شما نفرت داشتند و به خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: «خداوند جلال یابد»؛ اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند شد. آوای غوغا از شهر، آوایی از هیکل، آوای خداوند که به دشمنان خود جزا می‌دهد. اشعیا ۶۶:۵، ۶.

From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”

از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، در جنبش پیروان میلر، خداوند هیکلی روحانی بنا کرد که او به‌عنوان «فرستادهٔ عهد» در سال ۱۸۴۴ ناگهان به آن آمد. خداوند در جنبش صد و چهل و چهار هزار، هیکلی روحانی بنا می‌کند تا ناگهان بیاید و با آن هیکل وارد عهد شود. پطرس، در رسالهٔ اول خود، فصل دوم، آن هیکل را «خانه‌ای روحانی» می‌نامد. آنان که «کلام خداوند را می‌شنوند»، همان کسانی‌اند که یوحنا در مکاشفه به آنان اشاره می‌کند، هنگامی که می‌گوید آنان که می‌شنوند «خوشابحال»اند. آنان همان بیرق‌اند، زیرا این بیرق از «رانده‌شدگان اسرائیل» فراهم آمده است. لاودکیانِ نادان سرافکنده خواهند شد، هنگامی که خداوند در فیلادلفیانِی که از کلام او می‌لرزند، خود را جلال دهد، و کلام او «راستی» است.

The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.

سه صدا که در دوره‌ای که خردمندان و نادانان از گروه دیگر جدا می‌شوند شنیده می‌شوند، از «شهر»، از «معبد» و از «خداوندی که جزا می‌دهد» می‌آیند. نخستین «صدا» از شهر «صدای هیاهو» است، و این «هیاهو» همان آمدن تسلی‌دهنده است که ناگهان فرا می‌رسد.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.

> و چون روز پنتیکاست فرا رسید، همه با یک‌دل در یک‌جا گرد آمده بودند. ناگهان صدایی از آسمان آمد، مانند وزشِ بادِ نیرومند و توفنده، و سراسر خانه‌ای را که در آن نشسته بودند پر کرد. و زبان‌هایی مانند شعله‌های آتش که تقسیم شده بودند بر آنان پدیدار شد و بر هر یک از ایشان قرار گرفت. اعمال رسولان ۲:۱‏-‏۳.

The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”

واژه‌ای که در اعمال رسولان، باب دوم، آیهٔ دو، به «صدا» ترجمه شده، به معنای «هیاهو» و نیز «شایعه» است. «شایعه» یعنی پیشگویی. آن «صدا» یا «هیاهویی» که از «شهر» می‌آید، با «بادی نیرومند» نشان داده شده است. «صدای هیاهو از شهر» همان «شایعه» یا پیام نبویِ اسلام است که آمدنِ تسلی‌دهنده را در درّهٔ استخوان‌های خشک اعلام می‌کند؛ همان‌ها که در «خیابانِ آن شهر بزرگ که از نظر روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود و جایی است که خداوندِ ما نیز در آن مصلوب شد» کشته شدند.

In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.

در باب چهلمِ اشعیا، آن «صدا» که قرار بود راه را برای «پیام‌آورِ عهد» آماده کند، پرسید چه پیامی را باید «فریاد» کند. به او گفته شد پیام اسلام را «فریاد» کند. در اعمالِ رسولان، آن «صدا» که «خانه» روحانیِ پطرس را پر کرد، «بادِ تند و نیرومندِ شتابان» بود که در حزقیال سی‌وهفت، از چهار بادِ اسلام می‌آمد.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.

> صدای هیاهو از شهر، صدایی از هیکل، صدای خداوند که به دشمنان خود جزا می‌دهد. اشعیا ۶۶:۶.

From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!

از خیابانی که در آن سرور ما مصلوب شد، تسلی‌دهنده نخست به «صدا»یِ آن‌که در بیابان فریاد می‌زند می‌فهماند که پیام چه باید باشد. سپس سپاهِ نیرومندی که همان هیکلِ برپا شده است، چنان‌که نمونه‌اش را در جنبشِ آغازینِ از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ می‌بینیم، آن فریاد را شدت می‌بخشد. حرکتِ این سپاه نیرومند، هنگام اعلامِ فریادِ اسلام، به «صدای» سوم می‌انجامد که صدایِ خدا را در داوری بر ایالات متحده، به سببِ تصویبِ قانونِ یکشنبه، مشخص می‌کند. همان‌جاست که خداوند مکافات می‌دهد. آن سه صدا در چارچوبِ ساختارِ تاریخِ پنهانِ «هفت تندر» سامان می‌یابند؛ تاریخی که نمایانگرِ حروفِ آغاز، میانه و پایانِ واژه‌ای عبری است که به‌دستِ زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز آفریده شد و به «حقیقت» ترجمه می‌شود. واقعاً نمی‌شود چنین چیزهایی را از خود درآورد!

In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.

مطابق با تاریخ پیشگویانه‌ای که در حال شناسایی آن بوده‌ایم، اشعیا سپس به تولد یک ملت می‌پردازد.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> پیش از آنکه به درد زایمان بیفتد، زایید؛ پیش از آنکه درد بر او آید، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ چه کسی چنین چیزهایی دیده است؟ آیا زمین در یک روز می‌زاید؟ یا ملتی یک‌باره زاده می‌شود؟ زیرا همین که صهیون به درد زایمان افتاد، فرزندان خود را به دنیا آورد. آیا من تا زمان زایمان برسانم و نگذارم که بزاید؟ می‌گوید خداوند. آیا من که زایاندن را سبب می‌شوم، رحم را ببندم؟ می‌گوید خدای تو. اشعیا ۶۶:۷‏-۹.

The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”

ملتی که پیش از آنکه زن به دردِ زایمان افتد زاده می‌شود، اخیراً در خیابان بود، مرده و خشک، در حالی که تمام جهان بر احوالش شادی می‌کرد. اما هنگامی که دو شاهد برخاستند، آنان که بر مرگِ ایشان شادی می‌کردند، ترسان شدند. وقتی پیکرهای کشته‌شدهٔ خشک و مرده به‌عنوان یک ملت برخیزند، همهٔ کسانی که اورشلیم را دوست دارند آنگاه با او شادی خواهند کرد. گروهِ دوست‌دارانِ اورشلیم نه تنها ملتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر را، بلکه گلهٔ دیگرِ خدا را نیز که آنگاه از بابل فراخوانده می‌شوند، در بر می‌گیرد. رستاخیز از نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با آمدنِ تسلی‌دهنده تحقق می‌یابد؛ او «استخوان‌های» مرده و خشک را چنان خواهد کرد که «مانند گیاه شکوفا شوند».

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> با اورشلیم شادی کنید و با او شادمان باشید، ای همهٔ کسانی که او را دوست دارید؛ با او شادمانی کنید، ای همهٔ کسانی که برای او ماتم می‌گیرید؛ تا از پستان‌های تسلی‌هایش بمکید و سیر شوید؛ تا بدوشید و از فراوانی جلالش لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌گوید: اینک صلح را چون رودی به سوی او می‌گسترانم و شکوه امّت‌ها را چون جویباری روان؛ آنگاه خواهید مکید، بر بازوانش برداشته خواهید شد و بر زانوهایش نوازش خواهید شد. همان‌گونه که مادر فرزند خود را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و شما در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد و استخوان‌هایتان همچون گیاهی خواهند بالید؛ و دست خداوند بر بندگانش آشکار خواهد شد و خشم او متوجه دشمنانش خواهد شد. اشعیا 66:10-14.

The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.

آلفا و امگا پایانِ آخرین روایتِ اشعیا را دقیقاً همان‌جایی قرار می‌دهد که در ابتدا آغاز شده بود، با شناساییِ فرارسیدنِ تسلی‌دهنده. و چنان‌که همیشه در مورد هر پیامی که نمایندهٔ پیامِ ایلیا است صدق می‌کند، این پیام در چارچوبِ اینکه خداوند زمین را به لعنت بزند قرار می‌گیرد.

> For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.

> زیرا اینک، خداوند با آتش خواهد آمد، و ارابه‌های او چون گردباد، تا خشم خود را با شدّت اعمال کند و توبیخ خویش را با شعله‌های آتش جاری سازد. زیرا خداوند با آتش و با شمشیر خویش با همهٔ بشر داوری خواهد کرد؛ و کُشتگانِ خداوند بسیار خواهند بود. آنان که خود را تقدیس می‌کنند و در باغ‌ها خود را تطهیر می‌نمایند، پشتِ یک درخت در میانه، در حالی که گوشتِ خوک و پلیدی و موش می‌خورند، همگی با هم نابود خواهند شد، می‌گوید خداوند. زیرا من اعمال و افکارشان را می‌دانم؛ زمانی خواهد آمد که همهٔ قوم‌ها و زبان‌ها را گرد خواهم آورد؛ و آنان خواهند آمد و جلال مرا خواهند دید. اشعیا ۶۶:۱۵–۱۸.

The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.

ادونتیست‌های لائودکیه‌ای نادانی که پشتِ «درختِ» معرفتِ نیک و بد، که «در میانِ» «باغِ» عدن است، قرار دارند، مدعی‌اند که خود را تقدیس و تطهیر می‌کنند، حال آن‌که در واقع تعالیمِ ناپاکِ بابل را می‌خورند و به سببِ گناهانی که آن‌قدر دوست‌شان دارند که از آن‌ها دست بکشند، همان‌گونه که آدم و حوا پنهان شدند، پنهان می‌شوند. ایشان با تمام امّت‌های دیگر هلاک خواهند شد. در مقابلِ ایشان، حکیمانی هستند که «نشانه» خواهند بود. آن «نشانه» همان «بیرق» است که نمایانگرِ سبت است؛ همان نشانهٔ خداوند، خدای تو، که در حقیقت قومش را تقدیس می‌کند.

> Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.

> از این رو بنی‌اسرائیل باید سبت را نگاه دارند، تا سبت را در تمامی نسل‌های خود نگاه بدارند، به‌عنوان پیمانی جاودانی. این نشانه‌ای است میان من و بنی‌اسرائیل تا ابد؛ زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین را ساخت و در روز هفتم آرام گرفت و تازه شد. خروج ۳۱: ۱۶، ۱۷.

The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”

خردمندان پشتِ درختِ ادعای دینداری پنهان نمی‌شوند؛ آنان چون بیرقی برافراشته می‌شوند و در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم، جلال خدا را آشکار می‌سازند. جلال او سیرت اوست، و جنبه‌ای از سیرت او که آنان به جهان می‌نمایانند، آلفا و امگا، آغاز و انجام، اول و آخر است؛ همان‌که از آن با عنوان «حقیقت» یاد می‌شود.

> And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.

> و نشانه‌ای در میان ایشان خواهم نهاد، و از ایشان بازماندگانی را به سوی امت‌ها خواهم فرستاد: به ترشیش، پول و لود که کمان می‌کشند، به توبال و یاوان، به جزایر دوردست، آنان که نام مرا نشنیده و جلال مرا ندیده‌اند. و ایشان جلال مرا در میان امت‌ها اعلام خواهند کرد. و همه برادران شما را از میان همه امت‌ها، به عنوان هدیه‌ای برای خداوند، بر اسبان و در ارابه‌ها و در کجاوه‌ها و بر قاطرها و بر چارپایان تیزرو، به کوه مقدس من، یعنی اورشلیم، خواهند آورد، خداوند می‌فرماید، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل هدیه‌ای را در ظرفی پاک به خانه خداوند می‌آورند. و همچنین از ایشان برای کاهنان و لاویان برخواهم گزید، خداوند می‌فرماید. زیرا چنان‌که آسمان‌های نو و زمین نو که من خواهم ساخت در حضور من برقرار خواهند ماند، خداوند می‌فرماید، نسل و نام شما نیز برقرار خواهد ماند. و واقع خواهد شد که از ماه نو تا ماه نو و از سبت تا سبت، همه بشر خواهند آمد تا در حضور من پرستش کنند، خداوند می‌فرماید. و بیرون خواهند رفت و به لاشه‌های مردمانی که بر ضد من عصیان ورزیده‌اند خواهند نگریست، زیرا کرمشان نخواهد مرد و آتششان خاموش نخواهد شد، و نزد همه بشر مایه انزجار خواهند بود. اشعیا ۶۶: ۱۶-۲۴.

Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.

آخرین روایت نبویِ اشعیا با آمدنِ تسلی‌دهنده در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز می‌شود، و روایت درست همان‌جا که آغاز شده بود به پایان می‌رسد. این روایت در تاریخِ پنهانِ هفت رعد که درست پیش از بسته شدنِ مهلت، مهر آن گشوده می‌شود، پدیدار می‌گردد. تکرارِ جنبشِ میلری در آغاز را با تاریخِ جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در پایان یکی می‌شمارد. پیامِ نفرینِ همراهِ پیامِ ایلیا را به‌منزلهٔ پیامِ کارِ نبویِ اسلام در به خشم آوردنِ ملت‌ها به تصویر می‌کشد؛ چنان‌که از سوی خداوند به کار گرفته می‌شود تا داوری را 'نخست' بر ایالات متحده، به‌سببِ قانونِ یکشنبه، و 'آخر' بر سراسرِ جهان، به خاطرِ همان عصیان، فرو آورد.

We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.

در مقاله بعدی به بررسی آخرین روایت اشعیا ادامه خواهیم داد.

Back to Articles