Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

کتاب دانیال - شماره صد و نوزده

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

اهمیت پیش‌گویانهٔ نشانه‌های راه تاریخی: درک ایام آخر از طریق نمادپردازی کتاب‌مقدس

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

آن صد و چهل و چهار هزار به‌عنوان کسانی که به‌وسیلهٔ پیام‌آور عهد تطهیر شده‌اند معرفی می‌شوند، و جمعیت عظیم با رداهای سفیدِ شهادت به تصویر کشیده می‌شوند. نخستینِ دو دورهٔ مقدسِ ایامِ آخر، کارِ پیام‌آوری را نشان می‌دهد که راه را برای پیام‌آور عهد مهیا می‌کند، و دورهٔ دوم کارِ ایلیا را نشان می‌دهد. دورهٔ نخست نمایانگر داوریِ تحقیقیِ زندگانِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای است و دورهٔ دوم نمایانگر داوریِ اجراییِ رومِ مدرن است.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

«نشانه» گریختن از شهرها در ایام آخر از سوی ادونتیسمِ لاودیکیایی به‌غلط فهمیده شده است. خواهر وایت به ما می‌گوید که ویرانی اورشلیم در سال‌های ۶۶ تا ۷۰ میلادی نمونه‌ای از نشانهٔ هشداردهنده برای قوم خدا در ایام آخر است.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> زمان چندان دور نیست که ما نیز، همچون شاگردان نخستین، ناچار خواهیم شد در مکان‌های متروک و خلوت پناه بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌دست سپاهیان روم نشانهٔ فرار برای مسیحیانِ یهودیه بود، اِعمالِ قدرت از سوی کشورِ ما در صدور فرمانِ اجرای اجباریِ سبت پاپی نیز برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه زمانِ ترکِ شهرهای بزرگ فرا می‌رسد؛ تا به‌منظور آمادگی برای ترکِ شهرهای کوچک‌تر، به خانه‌های دورافتاده در نقاط خلوتِ میانِ کوه‌ها نقل مکان کنیم. گواهی‌ها، جلد پنجم، صفحه ۴۶۴.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

محاصرهٔ اورشلیم که نشانه‌ای برای گریز بود، نخستین محاصره‌ای بود که به دست کستیوس آغاز شد. ازاین‌رو کستیوس تهدیدی بود که به طور موقت برطرف شد، زیرا همین‌که محاصره را برقرار کرد، سپس به‌طرزی مرموز عقب‌نشینی کرد و تاریخ‌نگاران هرگز نتوانسته‌اند منطق او را برای این کار دریابند.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> پس از آنکه رومیان به فرماندهی سستیوس شهر را در محاصره گرفته بودند، در حالی که همه چیز برای حمله‌ای فوری مساعد به نظر می‌رسید، به‌طور غیرمنتظره دست از محاصره کشیدند. مناقشه بزرگ، ۳۱.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، سناتور هنری دبلیو. بلر از نیوهمپشایر مجموعه‌ای از لوایحی را در کنگره ارائه کرد تا روز یکشنبه به‌عنوان «روز ملی استراحت» تعیین شود. به این لوایح معمولاً «لوایح یکشنبهٔ بلر» گفته می‌شد. سناتور بلر مدافع سرسخت رعایت روز یکشنبه به‌عنوان روز استراحت و برگزاری مناسک دینی بود. او بر این باور بود که تعیین یک روز واحد برای استراحت، تأثیرات اخلاقی و اجتماعی مثبتی بر جامعهٔ آمریکا خواهد داشت. هرچند تلاش‌های او، به‌ویژه از سوی گروه‌های مذهبی، با حمایت‌هایی همراه شد، اما با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو گردید، از جمله نگرانی‌ها دربارهٔ جدایی کلیسا و دولت.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

این نخستین تلاش برای تصویب قوانین یکشنبه در تاریخ وحشِ زمین بود؛ وحشی که مقدر بود وقتی سرانجام قانون یکشنبه را تصویب کند، همچون اژدها سخن بگوید. همین سلسله لوایحِ بلر بود که ای. تی. جونز، یکی از پیام‌آوران اجلاس کنفرانس عمومی ۱۸۸۸، به تالارهای کنگره رفت و با بیانی بلیغ با آن‌ها مخالفت کرد. پس از چند تلاش، سناتور بلر نیروی محرکه تلاش خود برای پیشبرد روز ملی استراحت را از دست داد. در پیوند مستقیم با آن تاریخ و پیامدهای روز ملی استراحت (یکشنبه)، می‌توان سوابق تاریخی رهنمودهای الن وایت را بازبینی کرد.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

آنچه در مرور هشدارهای او درباره قانون یکشنبه دیده می‌شود، جدی است و در ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای به‌طور گسترده بدفهم شده است. در زمینهٔ ضرورت خارج بودن از شهرها، در همان قطعه‌ای که همین‌اکنون نقل شد، او نوشت: «آنگاه زمان ترک شهرهای بزرگ فرا خواهد رسید، به‌منزلهٔ آمادگی برای ترک شهرهای کوچک‌تر و رفتن به خانه‌های خلوت در مکان‌های دورافتاده در میان کوه‌ها.» او بارها تعلیم داد که قوم خدا باید در مناطق روستایی زندگی کنند، اما اندرزهای او دربارهٔ زندگی روستایی پیش از سال ۱۸۸۸، رهنمودِ ترک شهرها را در این چارچوب قرار می‌داد که در آیندهٔ نزدیک قوم خدا نیاز خواهد داشت شهرها را ترک کند. پس از ۱۸۸۸، در رهنمودهای مکتوبش دربارهٔ زندگی روستایی، هرگز از این اندرز عدول نکرد که ما باید تا همین حالا از شهرها بیرون آمده باشیم.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

لوایح «روز ملی استراحت»ِ بلر که به صحنهٔ تاریخ پا گذاشتند، «علامت» خروج از شهرها بودند؛ و گرچه این لوایح نیروی محرکهٔ لازم برای اجرای آن امر را از دست دادند و به تاریکی تاریخ فرو رفتند، «علامتِ» گریز داده شده بود. این علامت در نشانِ راه تاریخیِ نخستین محاصره، که به‌دست سستیوس رقم خورد، داده شده بود. قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، نمادش محاصرهٔ تیتوس است، و اگر ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای هنگام رسیدن آن محاصره هنوز در شهرها باشند، با شریران خواهند مرد.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

در ایامِ آخر دو دورهٔ نبوی وجود دارد. این دو دوره با قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه از هم جدا می‌شوند. دورهٔ نخست، داوریِ تفتیشیِ زندگان در ادونتیسمِ لاودیکیایی است و دورهٔ دوم، داوریِ اجراییِ فاحشهٔ روم. این دو دوره بارها به تصویر کشیده شده‌اند، زیرا در همین دو دوره است که مَثَلِ ده باکره به‌تمامی تحقق می‌یابد، همان‌گونه که در تاریخِ جنبشِ میلری تحقق یافت. زمانِ تأخیر در آن مَثَل همان زمانِ تأخیرِ حبقوق بابِ دوم است؛ پس آن دو دوره‌ای که مورد بررسی قرار می‌دهیم نیز به‌وسیلهٔ حبقوق بابِ دوم تمثیل شده‌اند. مَثَلِ ده باکره و حبقوق بابِ دوم در تاریخِ جنبشِ میلری به‌طور کامل تحقق یافتند، و هنگامی که چنین شد، حزقیال بابِ دوازدهم، آیاتِ ۲۱ تا ۲۸ نیز تحقق یافت.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

هشت آیهٔ پایانی فصل دوازدهم حزقیال زمانی را مشخص می‌کنند که «اثر هر رؤیا» تحقق خواهد یافت، یعنی زمانی که خدا دیگر «رؤیاهای خود را به تأخیر نخواهد انداخت». آن دو دورهٔ تاریخی که بارها تکرار می‌شوند و داوری تحقیقی زندگان در ادونتیسم لاودکیه‌ای و داوری اجرایی فاحشهٔ صور را مشخص می‌کنند، همان دورهٔ نبوی است که در آن هر رؤیا در کتاب‌مقدس به تحقق کامل و نهایی خود می‌رسد. در آن دوره، یکصد و چهل و چهار هزار تثبیت می‌شوند و نمایندهٔ گروهی هستند که نمی‌میرند و تا بازگشت مسیح زنده می‌مانند. در لوقا فصل بیست‌ویک، مسیح «نشانه»ای را معرفی می‌کند که نشان می‌دهد آن نسل چه زمانی فرا رسیده است.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

در آن دو واقعه تاریخی که «نشانه»ی فرار نماینده‌شان است، چنان‌که مسیح در ارتباط با «پلیدیِ ویرانگر» بیان کرد، دو دوره زمانی مشخص شده و برای آغاز و پایان هر یک نشانه‌هایی قرار داده شده است: در آغاز دوره یک «نشانه» و در پایان «نشانه‌ها». «نشانه»ای که مسیح آن را نمایانگرِ آخرین نسلی دانست که تا وقتی او بر ابرها بیاید زنده خواهند بود، دلیل آن است که اکنون در آخرین نسلِ تاریخِ زمین قرار داریم.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

در لوقا باب ۲۱، عیسی دوره‌ای تاریخی را مشخص می‌کند که از سه سال و نیمِ پایمال شدن و ویرانیِ اورشلیمِ زمینی، از سال ۶۶ تا ۷۰، آغاز می‌شود و تا پایانِ سه سال و نیمِ پایمال شدنِ اورشلیمِ روحانی که از ۵۳۸ آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت، امتداد می‌یابد.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> و چون ببینید که اورشلیم با لشکرها محاصره شده است، بدانید که ویرانیِ آن نزدیک است. آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند؛ و آنان که در میانِ آن هستند بیرون روند؛ و آنان که در نواحی‌اند به آن وارد نشوند. زیرا اینها روزهای انتقام است تا همه آنچه نوشته شده است به انجام برسد. اما وای بر زنانِ باردار و بر آنان که شیر می‌دهند، در آن روزها! زیرا در آن سرزمین مصیبتی بزرگ خواهد بود و خشم بر این قوم فرود خواهد آمد. و ایشان به دمِ شمشیر خواهند افتاد و به اسارت نزد همهٔ قوم‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دستِ غیر یهودیان پایمال خواهد شد تا زمان‌های غیر یهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۰-۲۴.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

«زمان‌ها»ی غیریهودیان برای پایمال کردن اورشلیم به صورت جمع آمده است، زیرا نمایانگر پایمال‌کردنِ اورشلیمِ ظاهری است که در سال ۷۰ پایان یافت، و نیز پایمال‌کردنِ اورشلیمِ روحانی که در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. غیریهودیان هم بت‌پرستی و هم پاپ‌گرایی را نمایندگی می‌کنند، و همین دو قدرت موضوع رؤیایی هستند که در باب هشتمِ دانیال با پرسش «تا کی؟» مطرح می‌شود.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

«زمانِ غیریهودیان» در فصل بیست‌ویکمِ لوقا اشاره دارد به دو هزار و پانصد و بیست سال انتقام خدا از پادشاهی شمالی که در سال ۷۲۳ قبل از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ به پایان رسید. سال ۵۳۸ زمانی را نشان می‌دهد که مرد گناه در مکان مقدس ایستاد و اعلام کرد که او خداست و بدین‌سان این دوره را به دو دورهٔ مساویِ هزار و دویست و شصت‌ساله تقسیم کرد. دورهٔ دومِ هزار و دویست و شصت‌ساله همان تاریخی است که در لوقا فصل بیست‌ویکم، آیهٔ بیست‌وچهار، پایان‌یافته نشان شده است، زمانی که «زمانِ غیریهودیان» به انجام رسید. در روایت تاریخی‌ای که عیسی برای شاگردانش مشخص می‌کند، آیهٔ بیست‌وچهار، شهادتی را که به شاگردان داده شد، تا «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ امتداد می‌دهد. از آنجا عیسی شروع می‌کند به مشخص کردن «نشانه‌ها»ی مربوط به جنبش میلری.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> و در خورشید و ماه و ستارگان نشانه‌ها خواهد بود؛ و بر زمین، تنگیِ امت‌ها با سرگشتگی؛ غرشِ دریا و امواج؛ دل‌های مردم از بیم و از انتظارِ آنچه بر زمین می‌آید از حال می‌رود، زیرا قدرت‌های آسمان به لرزه درخواهند آمد. آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلالی عظیم بر ابری می‌آید. و چون اینها آغاز به وقوع کند، به بالا بنگرید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رهایی شما نزدیک است. لوقا ۲۱:۲۵-۲۸.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

عیسی می‌گوید که «نشانه‌هایی خواهد بود»، و آن‌ها را چنین مشخص می‌کند: نشانه‌ها در خورشید و ماه و در ستارگان، پریشانیِ ملت‌ها، به لرزه درآمدنِ قوای آسمان، و سپس پسرِ انسان در میان ابری می‌آید. همهٔ این «نشانه‌ها» در تاریخ جنبشِ میلریتی تحقق یافت.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> نبوت نه تنها چگونگی و هدف آمدن مسیح را پیشگویی می‌کند، بلکه نشانه‌هایی ارائه می‌دهد تا مردم بدانند که وقتی نزدیک است. عیسی فرمود: «در آفتاب و ماه و ستارگان نشانه‌ها خواهد بود.» لوقا ۲۱:۲۵. «خورشید تاریک خواهد شد، و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان آسمان خواهند افتاد، و قوایی که در آسمان‌اند متزلزل خواهند شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قدرت عظیم و جلال بر ابرها می‌آید.» مرقس ۱۳:۲۴-۲۶. مکاشفه‌گر نشانهٔ نخستینِ پیش از ظهور دوم را چنین توصیف می‌کند: «زلزله‌ای بزرگ روی داد؛ و خورشید چون پلاسِ مویی سیاه شد، و ماه چون خون گردید.» مکاشفه ۶:۱۲.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> این نشانه‌ها پیش از آغاز قرن نوزدهم مشاهده شدند. در تحقق این پیشگویی، در سال ۱۷۵۵، مهیب‌ترین زمین‌لرزه‌ای که تاکنون ثبت شده است رخ داد...

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> بیست‌وپنج سال بعد، نشانهٔ بعدیِ مذکور در این نبوت پدیدار شد—تاریک شدن خورشید و ماه. آنچه این را چشمگیرتر می‌ساخت این بود که زمان تحقق آن به‌طور مشخص تعیین شده بود. در گفت‌وگوی نجات‌دهنده با شاگردانش بر کوه زیتون، پس از توصیف دورهٔ طولانی آزمایش برای کلیسا—یعنی ۱۲۶۰ سال آزار و شکنجهٔ پاپی که دربارهٔ آن وعده داده بود که مصیبت کوتاه خواهد شد—او رویدادهایی را که باید پیش از آمدنش رخ دهند ذکر کرد و زمان مشاهدهٔ نخستینِ آنها را تعیین نمود: «در آن روزها، بعد از آن مصیبت، آفتاب تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد.» مرقس ۱۳:۲۴. ۱۲۶۰ روز، یا سال، در ۱۷۹۸ پایان یافت. یک ربع قرن پیش‌تر، آزار و شکنجه تقریباً به‌کلی متوقف شده بود. پس از این آزار و شکنجه، بنا بر کلمات مسیح، خورشید قرار بود تاریک شود. در نوزدهم مهٔ ۱۷۸۰، این نبوت تحقق یافت...

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> مسیح به قوم خود فرمان داده بود که برای نشانه‌های ظهورش بیدار و مراقب باشند و وقتی نشانه‌های پادشاهِ در راهِ خود را می‌بینند، شادمان شوند. او فرمود: «هنگامی که این امور آغاز به وقوع می‌کند، آنگاه به بالا بنگرید و سرهایتان را برافرازید، زیرا رهایی شما نزدیک است.» او پیروان خود را به درختانی که در بهار جوانه می‌زنند متوجه ساخت و گفت: «وقتی اکنون جوانه می‌زنند، شما خود می‌بینید و می‌دانید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، وقتی می‌بینید این چیزها رخ می‌دهد، بدانید که ملکوت خدا نزدیک است.» لوقا ۲۱:۲۸، ۳۰، ۳۱. مناقشه بزرگ، ۳۰۴، ۳۰۶-۳۰۸.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

کاربرد سه‌گانهٔ سه روم نشان می‌دهد که در پایمال شدن اورشلیم به‌دست روم بت‌پرست و سپس روم پاپی، پایمال شدن قدس و لشکر به‌دست روم مدرن با دوره‌ای نمایانده شده است که یا هزار و دویست و شصت روز (روم بت‌پرست) یا هزار و دویست و شصت سال نبوتی (روم پاپی) است. این هزار و دویست و شصت روز نمادین (چهل و دو ماه) که دورهٔ آزار روم مدرن بر قوم وفادار خدا را مشخص می‌کند، در هر دوره با یک "نشانه" یگانه همراه خواهد بود که زمان گریز برای وفاداران آن دوره را تعیین می‌کند. هر یک از این سه دوره با تجلی چندین "نشانه" پایان می‌یابد، نه یک "نشانه" یگانه مانند آغاز دوره.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> در نیمه‌شب است که خدا قدرت خود را برای نجات قومش آشکار می‌سازد. خورشید پدیدار می‌شود و با تمامی توان خود می‌درخشد. نشانه‌ها و شگفتی‌ها پیاپی رخ می‌دهند. شریران با وحشت و شگفتی به این منظره می‌نگرند، در حالی که پارسایان با شادی‌ای آمیخته به وقار نشانه‌های رهایی خود را مشاهده می‌کنند. گویی همه چیز در طبیعت از مدار خود بیرون افتاده است. جویبارها از جریان بازمی‌ایستند. ابرهای تیره و سنگین برمی‌خیزند و به یکدیگر برخورد می‌کنند. در میان آسمانِ خشم‌آلود، فضایی روشن با شکوهی وصف‌ناپذیر پدیدار است؛ و از آنجا آوای خداوند چون صدای آب‌های بسیار به گوش می‌رسد که می‌گوید: «به انجام رسید.» مکاشفه ۱۶:۱۷. مناقشه عظیم، ۶۳۶.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

دورهٔ داوریِ اجرایی بر فاحشهٔ رُم با برافراشته‌شدنِ بیرقی آغاز می‌شود که اعلام می‌کند گلهٔ دیگرِ خدا که هنوز در بابل است باید بگریزد. آن دوره با «آیات و عجایب» پایان می‌یابد. آن دوره با «صدای دومِ» باب هجدهِ مکاشفه آغاز می‌شود و با صدای خدا پایان می‌یابد. البته، صدای نخست و دومِ باب هجدهِ مکاشفه، صدای مسیح‌اند. صدای نخست آغازِ داوریِ تحقیقیِ کلیسای ادونتیستِ لائودکیه‌ایِ زنده را مشخص می‌کند، و صدای دوم پایانِ آن دوره را مشخص می‌کند و نیز آغازِ داوریِ اجرایی بر فاحشهٔ رُم را نشان می‌دهد.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

تمام تاریخ بر محور آن هفته‌ای می‌گردد که در آن مسیح عهد را تأیید کرد، و قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع به‌عنوان نشانۀ میانی، همان‌گونه که صلیب نیز چنین نشانۀ میانی‌ای است، به‌صورت نمادین معرفی شده است. هر دو تاریخ نشانِ آلفا و اُمگا را دارند، زیرا آغاز و پایان در هر یک از آنها با صدای خدا نمایانده شده است. آنها همچنین حقیقت را نمایان می‌کنند، زیرا نشانۀ میانی، شورشِ قانون یکشنبه است، و واژهٔ عبری «حقیقت» از حرفِ اول، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده است. صدای نخستِ مکاشفه باب هجده، صدای مسیح است؛ صدای آخر، صدای خداست؛ و صدای میانی، که آن نیز صدای خداست، همان‌جاست که شورشِ حرفِ سیزدهم با «سخن گفتنِ» وحشِ زمین همچون اژدها، چنان‌که در مکاشفه باب سیزده نمایانده شده است، به نمایش درمی‌آید.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

بیرقِ مربوط به قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، «نشانه‌ای» برای گریختنِ وفادارانِ خداست، اما همچنین نشان می‌دهد که آغازِ دورهٔ نبوی که با برافراشته شدنِ بیرق پایان می‌یابد، باید خود نیز «نشانه‌ای» داشته باشد. آن «نشانه» همان چیزی است که عیسی آن را گواهِ فرا رسیدنِ آخرین نسلِ کرهٔ زمین معرفی می‌کند. در لوقا باب بیست‌ویک، شاگردان می‌پرسند منظورِ مسیح چه بود، وقتی گفت که هیکل ویران خواهد شد.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> و از او پرسیدند: ای استاد، این امور چه زمانی رخ خواهد داد؟ و هنگام وقوع این امور چه نشانه‌ای خواهد بود؟ لوقا ۲۱:۷.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

سپس عیسی شروع می‌کند به مشخص کردن تاریخچه‌ای که به سال ۷۰ می‌انجامد، زمانی که هیکل و شهر ویران خواهند شد، و تا آیهٔ بیست‌وچهار ادامه می‌دهد، جایی که مشخص می‌کند چه زمانی «زمان‌های» غیریهودیان به کمال خواهند رسید.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

این ایده که این آیه به اورشلیمِ عینی اشاره دارد، بر پایهٔ حماقتِ الهیاتیِ کاتولیکیِ موسوم به آینده‌گرایی است؛ رویکردی که نمادها را به‌صورتِ تحت‌اللفظی به کار می‌گیرد و تحققِ نبوت‌ها را منحصراً در پایانِ جهان قرار می‌دهد. حمله به تطبیقِ صحیحِ این آیه در سراسرِ تاریخِ قرائتِ عهدِ جدید، یکی از حملاتِ اصلیِ شیطان بوده است. در زمانِ مسیح، اورشلیمِ عینی دیگر نمادِ اورشلیمِ نبوی نبود، زیرا تحققِ عینیِ نبوت، تطبیقِ معنوی را دگرگون ساخت. این مکاشفه آموزه‌ای عمده بود که به‌وسیلهٔ پولسِ رسول تثبیت شد. پایمال شدنِ اورشلیم بر هزار و دویست و شصت سالِ تاریکیِ پاپی از سالِ 538 تا 1798 دلالت دارد.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> اما صحن بیرونیِ هیکل را کنار بگذار و آن را اندازه نگیر؛ زیرا به غیریهودیان سپرده شده است، و آنان شهر مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

اورشلیمِ نبوت در هنگامِ صلیب دیگر نمادِ شهرِ برگزیده نبود.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> چه بسیارند کسانی که احساس می‌کنند گام نهادن بر خاک اورشلیم کهن کار خوبی است و ایمانشان با دیدار از صحنه‌های زندگی و مرگ نجات‌دهنده بسیار تقویت خواهد شد! اما اورشلیم کهن هرگز جایگاهی مقدس نخواهد بود مگر آن‌که با آتش پالاینده‌ای از آسمان پاک شود. ریویو اند هرالد، ۹ ژوئن ۱۸۹۶.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

وقتی عیسی در آیهٔ بیست‌وچهار شاگردان را به زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ هدایت کرد، سپس دورانِ میلرایتی را معرفی کرد؛ زمانی که پیامِ فرشتهٔ اول به صحنهٔ تاریخ وارد شد.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> و در خورشید و ماه و ستارگان نشانه‌ها خواهد بود؛ و بر زمین، تنگیِ امت‌ها با سرگشتگی؛ غرشِ دریا و امواج؛ دل‌های مردم از بیم و از انتظارِ آنچه بر زمین می‌آید از حال می‌رود، زیرا قدرت‌های آسمان به لرزه درخواهند آمد. آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلالی عظیم بر ابری می‌آید. و چون اینها آغاز به وقوع کند، به بالا بنگرید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رهایی شما نزدیک است. لوقا ۲۱:۲۵-۲۸.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

نشانه‌هایی که آغازگر تاریخ جنبش میلر بودند، مطابق با قدرت شکست‌ناپذیرِ کلام خدا تحقق یافتند.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> "نشانه‌ها در خورشید، ماه و ستارگان تحقق یافته‌اند." Review and Herald، ۲۲ نوامبر ۱۹۰۶.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

ما فصل بیست‌ویکِ لوقا را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> ۱۶ دسامبر ۱۸۴۸، خداوند به من رؤیایی از به لرزه درآمدن قدرت‌های آسمان داد. دیدم که وقتی خداوند در بیان نشانه‌هایی که متی، مرقس و لوقا ثبت کرده‌اند گفت «آسمان»، منظورش همان آسمان بود و وقتی گفت «زمین» منظورش همان زمین. قدرت‌های آسمان خورشید و ماه و ستارگان‌اند. آنها در آسمان حکم‌فرما هستند. قدرت‌های زمین همان‌هایی هستند که بر زمین حکومت می‌کنند. قدرت‌های آسمان با صدای خدا به لرزه خواهند افتاد. آنگاه خورشید و ماه و ستارگان از جایگاه‌های خود جابه‌جا خواهند شد. آنها از میان نخواهند رفت، بلکه با صدای خدا به لرزه درخواهند آمد.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> ابرهای تیره و سنگین بالا آمدند و به هم برخوردند. جو شکافت و عقب نشست؛ آنگاه توانستیم از فضای گشوده در اوریون به بالا بنگریم، از همان‌جا صدای خدا می‌آمد. شهر مقدس از همان فضای گشوده فرود خواهد آمد. دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال لرزیدن‌اند و رویدادها به نوبت می‌آیند. جنگ و شایعات جنگ، شمشیر، قحطی و طاعون نخست قدرت‌های زمین را می‌لرزانند، سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان را، و نیز همین زمین را، به لرزه درخواهد آورد. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، همان‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش ملت‌های خشمگین است. نوشته‌های اولیه، ۴۱.

Back to Articles