Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ شانزده

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

پرده‌برداری از هفت رعد: تحلیلی پیش‌گویانه از مکاشفه و تاریخ پنهان

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

ما تاکنون به تبیین توالی رویدادهای نبوی پرداخته‌ایم؛ رویدادهایی که به‌واسطه تاریخ پنهانِ هفت رعد، که در باب‌های یازده تا سیزدهِ مکاشفه نمایانده شده است، شناسایی می‌شوند. هنوز در روند شکل‌گیری این رویدادها به نقطه‌ای نرسیده‌ایم که تاریخِ شاخِ پروتستانتیسم و شاخِ جمهوریت را بر هم منطبق کنیم. همچنین هنوز بستری برای فهم فراهم نکرده‌ایم تا نقش اسلام را در پیامِ فریادِ نیمه‌شب به‌طور دقیق مشخص کنیم. با این حال، حقیقتی بسیار مهم با این رویدادها پیوند دارد که نشان می‌دهد وقتی کسی حقایقی را که مُهرشان در حال گشوده‌شدن است درمی‌یابد، باید چه بکند. برکتِ مکاشفه شامل مسئولیتِ «نگاه‌داشتنِ» آنچه نوشته شده است.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

خط سیر تاریخی که مهرش دارد گشوده می‌شود، قدرت خلاقهٔ خدا را به کسانی می‌رساند که بخواهند آنچه در آن نوشته شده را بشنوند، بخوانند و نگاه دارند. از این‌رو وقت آن است که از بررسی خود دربارهٔ آخرین روایت نبویِ اشعیا و فصل‌های یازده تا سیزدهِ مکاشفه اندکی فاصله بگیریم تا اهمیت «سه روز و نیم» را روشن کنیم؛ همان سه روز و نیمی که در آن ایلیا و موسی در خیابانِ ابرشاهراهِ اطلاعات ـ که از درهٔ استخوان‌های خشک و مرده می‌گذرد ـ مرده بودند. آنچه اکنون مشخص خواهیم کرد، نمادپردازیِ «بیابان» است.

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

در مقالهٔ پیشین، ما چهار شاهدِ نبویِ توالیِ رویدادهایی را که به‌وسیلهٔ تاریخِ پنهانِ هفت رعد تعیین شده‌اند، شناسایی کردیم. خطّ تصویرِ مسیح، خطّ دو شاهد، خطّ تصویرِ وحش و خطّ پادشاهِ جعلیِ شمال.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

نیمهٔ دومِ خطِ پادشاهِ جعلیِ شمال، با قدرت‌گیری پاپیت در سال ۵۳۸ آغاز می‌شود. سپس پاپیت، پادشاهِ جعلیِ روحانیِ شمال، اورشلیمِ روحانی و اسرائیلِ روحانی را به مدت هزار و دویست و شصت سال پایمال کرد.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

به یوحنا گفته شد که هم قدسگاه و هم لشکر را اندازه بگیرد، اما همچنین به او گفته شد صحن را از قلم بیندازد، زیرا آن به غیریهودیان به مدت هزار و دویست و شصت سال داده شده بود.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را از قلم بینداز، و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۱، ۲.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

یوحنا و لوقا شهادت می‌دهند که غیریهودیان «اورشلیم» را به مدت «چهل و دو ماه» «پایمال می‌کنند». یوحنا مدت را مشخص می‌کند و لوقا پایانِ این تاریخ را نشان می‌دهد. این دو شاهد به پرسشِ دانیال، بابِ هشتم و آیهٔ سیزدهم، می‌پردازند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

پرسش دربارهٔ مدت زمانی که قدس و لشکر می‌بایست زیر پا پایمال شوند، دو قدرتِ ویرانگر را مشخص می‌کند که عملِ لگدمال کردنِ اورشلیم را انجام می‌دهند؛ اورشلیمی که در کتاب دانیال با عنوان «قدس» و نیز «لشکر» معرفی شده است. برداشت بنیادین درست از این آیه، چنان‌که J. N. Andrews بیان کرده، این است که آیه دو قدرتِ ویرانگر را معرفی می‌کند که هم قدس و هم لشکر را پایمال کردند. نخستین قدرتِ ویرانگرِ معرفی‌شده در این آیه، بت‌پرستی است و دومی پاپ‌گرایی. واژهٔ «لشکر» در اصطلاح دانیال همان چیزی است که یوحنا آن را «پرستندگان» در هیکل، یعنی در اورشلیم، می‌نامد.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> در دانیال ۸ دو «ویرانی» وجود دارد. این حقیقت را یوشیا لیچ چنان روشن کرده است که سخنان او را نقل می‌کنیم:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> ««قربانیِ دائمی» قرائتِ کنونیِ متنِ انگلیسی است. اما چیزی به نام «قربانی» در متنِ اصلی یافت نمی‌شود. این امر از سوی همگان پذیرفته شده است. این حاشیه یا ساختی است که مترجمان بر آن نهاده‌اند. قرائتِ درست چنین است: «دائمی و تعدّیِ ویرانی»؛ که در آن «دائمی» و «تعدّی» با «و» به هم پیوسته‌اند؛ یعنی «ویرانیِ دائمی» و «تعدّیِ ویرانی». آن‌ها دو قدرتِ ویرانگرند که قرار بود قدس و لشکر را ویران کنند.» — تبیین‌های نبوی، جلد ۱، صفحه ۱۲۷.

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> روشن است که قدس و لشکر قرار بود به‌وسیلهٔ «دائمی» و «تعدّیِ ویرانگر» زیر پا پایمال شوند. خوانش دقیق آیهٔ ۱۳ این نکته را روشن می‌سازد. و این واقعیت نکتهٔ دیگری را تثبیت می‌کند، یعنی اینکه این دو ویرانی همان دو صورت عمده‌اند که شیطان در قالب آن‌ها کوشیده است عبادت و امرِ یهوه را براندازد. اظهارنظرهای آقای میلر دربارهٔ معنای این دو اصطلاح، و روشی که او برای پی بردن به آن معنا در پیش گرفته، ذیلِ عنوانِ زیر ارائه شده است:

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> دو ویرانی عبارت‌اند از بت‌پرستی و پاپیسم.

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> «به خواندن ادامه دادم و نتوانستم مورد دیگری بیابم که در آن [قربانی دائمی] یافت شده باشد، جز در دانیال. سپس [به کمک یک کنکوردانس] آن واژه‌هایی را که با آن در ارتباط بودند برداشتم: «بردارد»؛ «او برخواهد برداشت»؛ «قربانی دائمی»؛ «از زمانی که قربانی دائمی برداشته شود» و غیره. به خواندن ادامه دادم و گمان کردم نوری بر متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان 2:7، 8 رسیدم: «زیرا راز بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت، تا از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد» و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه! حقیقت چه روشن و باشکوه نمودار شد! همین است! آن همان «قربانی دائمی» است! خوب، اکنون پولس از «آن که اکنون بازمی‌دارد» یا مانع می‌شود چه منظور دارد؟ از «مرد گناه» و «شریر»، مراد پاپی‌گری است. خوب، چه چیزی مانع از آشکار شدن پاپی‌گری است؟ البته، آن بت‌پرستی است؛ پس، در این صورت، «قربانی دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.» — راهنمای ظهور دوم، صفحه 66. جِی. اِن. اندروز، معبد و 2300 روز، 33، 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

در تحققِ «هفت بار» لاویان باب بیست‌وشش، بت‌پرستی به مدت ۱۲۶۰ سال مقدسگاه و لشکر را پایمال کرد و سپس پاپ‌گرایی به مدت ۱۲۶۰ سالِ دیگر همان کار را انجام داد. طبق لوقا و یوحنا، نهاد پاپی به مدت ۱۲۶۰ سال اورشلیم را پایمال کرده بود، تا اینکه در سال 1798 زخم مرگبار خود را دریافت کرد. با کم کردن ۱۲۶۰ سال از 1798، به 538 می‌رسیم. با کم کردن ۱۲۶۰ سال از 538، به 723 پیش از میلاد می‌رسیم، زمانی که آشور، پادشاه حقیقیِ شمال در آن زمان، پادشاهی شمالیِ اسرائیل را به بردگی برد.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

یوحنا فقط به دورهٔ هزار و دویست و شصت‌ساله‌ای اشاره می‌کند که طی آن نظام پاپی قدس و لشکر را پایمال کرد، اما لوقا به هر دو دورهٔ هزار و دویست و شصت‌ساله‌ای می‌پردازد که طی آن بت‌پرستی و پاپ‌گرایی اورشلیم را پایمال کردند، زیرا می‌گوید: «تا زمان‌های امت‌ها به کمال رسد.» لوقا پایمال‌شدن اورشلیم را بیش از یک «زمان» می‌داند، زیرا آن را تحقق «زمان‌ها»ی امت‌ها می‌نامد.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

البته در سال ۱۸۵۶، ادونتیسم میلریتی لاودیکی شد و هفت سال بعد، حقیقت «هفت زمان»ِ لاویان ۲۶ را رد کرد؛ بنابراین برای ادونتیسم دیدن این حقایق سادهٔ کتاب‌مقدسی ناممکن است. حقیقتی که بیان می‌کنم این است که تاریخ پنهانِ «هفت رعد»، که سه نشانۀ راه و یک دورۀ زمانی میان نخستین و دومین نشانۀ راه، و سپس دورۀ زمانیِ دومی میان دومین و سومین نشانۀ راه را مشخص می‌کند، در درون خط نبویِ پادشاه جعلیِ شمال بازنمایی شده است.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

آن خط در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که پادشاهی شمالی اسرائیل به دست پادشاه آشور، که به معنای واقعی کلمه پادشاه شمال بود، به بردگی رفت. سپس در ۵۳۸، پادشاه روحانی شمال قدرت گرفت و به مدت هزار و دویست و شصت سال دیگر اورشلیم روحانی را پایمال کرد، تا اینکه در ۱۷۹۸ زخمی مرگبار دریافت کرد. از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۵۳۸، قدرت‌هایی که اسرائیل را زیر سلطه داشتند، همواره قدرت‌های بت‌پرست بودند.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

خطِ مسیح مسحِ پادشاهِ حقیقیِ شمال را در هنگام تعمیدِ او در سال ۲۷ نشان می‌دهد، و هزار و دویست و شصت روز نبوّتی بعد، او مصلوب شد. سپس شاگردانش توان یافتند تا پیامِ پادشاهِ حقیقیِ شمال را اعلام کنند، تا هنگامِ سنگسارِ استفان در سال ۳۴. تنها زمانی که مسیح در تمام آن هزار و دویست و شصت روز خدمتش پیاده راه نرفت، وقتی بود که در ورودِ پیروزمندانه سوار وارد اورشلیم شد. ازاین‌رو او به مدت هزار و دویست و شصت روز اورشلیم را پایمال کرد، همان‌گونه که شاگردانش نیز پس از صلیب چنین کردند. هر دو خط، یعنی خطِ پادشاهِ جعلیِ شمال و خطِ مسیح، پادشاهِ حقیقیِ شمال، به مدت هزار و دویست و شصت روز اورشلیم و لشکر را پایمال کردند.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

بت‌پرستی بدلِ نظامِ پرستشیِ خدمتِ قدسِ زمینیِ یهودیانِ جسمانی بود و پاپیسم بدلِ خدمتِ قدسِ آسمانیِ یهودیانِ روحانی است. هزار و دویست و شصت سالِ بت‌پرستی با هزار و دویست و شصت روزِ مسیح متناظر بود و هزار و دویست و شصت سالِ پاپیسم با هزار و دویست و شصت روزِ شاگردان متناظر بود.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

هر یک از آن دو خط، ساختار نبوی یکسانِ تاریخ پنهانِ «هفت رعد» را در بر دارد که مهرگشاییِ علنیِ آن از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد. این مهرگشایی تا حدی با شناسایی نخستین نومیدیِ جنبش میلر به انجام رسید. نخستین نومیدیِ آنان دوره‌ای را آغاز کرد که در مَثَل ده باکره «زمان درنگ» نامیده می‌شود. «زمان درنگ» در گردهمایی اردوگاهی اکستر، نیوهمپشایر پایان یافت، زمانی که پیام «فریاد نیمه‌شب» به‌طور کامل تثبیت شده بود. گردهمایی اکستر به دومین نشانه‌راه تبدیل شد و سپس دوره‌ای را آغاز کرد که در آن پیام «فریاد نیمه‌شب» اعلام می‌شد، تا زمانی که نشانه‌راه سومِ داوری و آخرین نومیدی فرا رسید.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

سه نشانهٔ راه عبارت بودند از نخستین ناکامی، پیام فریاد نیمه‌شب و آخرین ناکامی. این سه نشانه با واژهٔ عبری «حقیقت» منطبق‌اند که نمایانگر حرف اول، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری است. اینکه اولی و آخری هر دو ناکامی‌اند، امضای آلفا و امگا را نشان می‌دهد.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

در تاریخ جنبش میلریتی بازنمایی مستقیمی از هزار و دویست و شصت روز وجود ندارد، با این حال تاریخ جنبش میلریتی تاریخ نخستین جنبش است و از این رو نمونهٔ جنبش پایانی به‌شمار می‌رود. تاریخ نخستین سرخوردگی در جنبش پایانی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد و این در باب یازدهمِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. در باب یازدهمِ مکاشفه، دو شاهد کشته می‌شوند و این نخستین سرخوردگی در جنبش پایانی را نشان می‌دهد؛ سرخوردگی‌ای که جنبش نخستین نمونهٔ آن بود.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

در مکاشفه باب یازدهم، ناامیدی آغازگر دوره‌ای هزار و دویست و شصت روزه شد که در آن اجسادشان در خیابان افتاده بود و بدین‌سان زمان تأخیر مثل را نشان داد. در هنگام رستاخیزشان، آنان در همان ساعت داوری قانون روز یکشنبه همچون بیرقی برافراشته می‌شوند. تاریخ دو شاهد شامل دوره‌ای نمادین به مدت هزار و دویست و شصت روز است.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

جزئیات حرکتِ فرشتهٔ سوم در تاریخِ پنهانِ هفت رعد، نسبت به سایر خطوطِ موازی، شرح و جزئیاتِ بسیار بیشتری ارائه می‌دهد؛ اما خطِ فرشتهٔ سوم، خطِ پادشاهِ حقیقیِ شمال، و خطِ پادشاهِ جعلیِ شمال، همگی همان ویژگی‌های نبوی را دارند: یک نقطهٔ آغاز، پس از آن دوره‌ای زمانی که تا نقطهٔ میانی امتداد می‌یابد، و پس از آن نیز دوره‌ای زمانی که تا داوری در نقطهٔ پایان امتداد می‌یابد.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

هزار و دویست و شصت روز یکی از عناصر اصلی تاریخ پنهانِ هفت تندر است. هزار و دویست و شصت روز در باب دوازدهمِ مکاشفه با نماد «بیابان» نشان داده شده است.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> و زن به بیابان گریخت، جایی که مکانی از جانب خدا برای او آماده شده است، تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۶

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

کلیسا برای رهایی از پایمال شدن به‌دست قدرت پاپی به مدت هزار و دویست و شصت سال به بیابان گریخت. آیهٔ چهاردهم شاهد دیگری می‌آورد.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> و به آن زن دو بالِ عقابی بزرگ داده شد تا به بیابان، به جایگاه خود، پرواز کند؛ جایی که برای یک زمان و زمان‌ها و نیم زمان، دور از پیشِ روی مار، تغذیه می‌شود. مکاشفه 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

کلیسا به مدت هزار و دویست و شصت سال از جفای اژدها و پاپیّت گریخت، و بنابراین «بیابان» نمادِ هزار و دویست و شصت روز است. آن عدد به‌طور مستقیم هفت بار در کتاب‌های دانیال و مکاشفه آمده است، اما در کتاب مقدس به چند شیوهٔ دیگر نیز نشان داده شده است. در هر مورد، بیانگرِ «هفت بار» در لاویانِ بیست‌وشش است.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

خواه بت‌پرستی بود که از سال ۷۲۳ پیش از میلاد تا سال ۵۳۸ قدس و لشکر را پایمال می‌کرد، و خواه پاپیّت بود که اورشلیم روحانی و عبادت‌کنندگانِ در آن را لگدمال می‌ساخت، در هر دو حال این رویداد نمونه‌ای از پراکندگی قوم خدا بود؛ پراکندگی‌ای که بر اثر شکستنِ عهدِ «سبت‌های زمین» از سوی قوم خدا پدید آمد، آن‌گونه که در لاویان باب‌های بیست‌وپنج و بیست‌وشش بیان شده است. در باب بیست‌وشش از آن با عنوانِ «دعویِ عهد خدا» یاد می‌شود.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> و شمشیری بر شما خواهم آورد که دعوای عهد مرا انتقام گیرد؛ و چون در شهرهایتان گرد هم آیید، وبا را در میان شما خواهم فرستاد؛ و به دست دشمن سپرده خواهید شد. لاویان ۲۶:۲۵

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

سرکشی بر ضد عهد خدا، بردگی و پراکندگی‌ای را بر قوم خدا آورد که از آن با «نزاعِ عهد من» یاد شده است. نفهمیدنِ آن مجازات—که دانیال آن را «لعنت» و «سوگندِ» موسی می‌نامد و همچنین «نزاعِ عهد من» خوانده می‌شود—شخص را از دیدن معنای ژرف‌تر کار مسیح، چنان‌که در باب نهم دانیال نمایانده شده است، کور می‌کند. ارزیابی ثابتِ نوشته‌های الن وایت دربارهٔ قوم خدا که در کوریِ لائودیکی هستند این است که آنان نمی‌توانند «از علت، به معلول استدلال کنند». شاید ادعا کنید که هزار و دویست و شصت سالِ قرون تاریک را می‌فهمید، اما اگر «علتِ» آن پایمال‌شدن را ندانید، کورید.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> و او برای یک هفته با بسیاری عهد را استوار خواهد کرد؛ و در میانهٔ آن هفته قربانی و هدیه را متوقف خواهد کرد، و به سبب گسترش رجاسات آن را ویران خواهد کرد، تا به فرجام برسد، و آنچه مقرر شده است بر ویرانگر فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۷.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

تأیید عهد از سوی مسیح به‌طور مستقیم با «نزاعِ عهد او» مرتبط است. مدت «لعنت» دو هزار و پانصد و بیست سال بود، و مدتِ تأیید همان عهد توسط مسیح دو هزار و پانصد و بیست روز بود. بر اساس واژهٔ عبری «حقیقت» که چارچوب تاریخِ پنهانِ «هفت تندر» را فراهم می‌کند، هفتهٔ نبوتی‌ای که مسیح می‌بایست عهد خود را در آن تأیید کند، سه نشانهٔ راه داشت که با نخستین، سیزدهمین و آخرین حروف الفبای عبری نمایانده می‌شوند.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

نخستین نشانهٔ راهِ آن هفته تعمیدِ او بود، نشانهٔ دوم صلیب بود و آخرین نشانه مرگِ استفان. امتناع از دیدنِ «هفت بار» در لاویانِ بیست‌وشش، چنان‌که فرشتگانِ آسمانی ویلیام میلر را به دیدنِ «هفت بار» رهنمون شدند، تواناییِ دیدنِ کاملِ همان نبوتی را از میان می‌بَرَد که در آن مسیح خونِ خود را ریخت و همان عهدی را تأیید کرد که قومِ باستانیِ حقیقیِ او آن را رد کرده بودند. هر کس که در نهایت نجات یابد، تنها درکی جزئی و ناقص از «حقیقت» خواهد داشت. اما هیچ‌کس که عمداً از دیدنِ «حقیقت» سر باز زند، نجات نمی‌یابد. تنها یک راه به سوی پدر وجود دارد، و آن از طریق عیسی است، و عیسی خود «حقیقت» است.

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

این درکی ارزشمند برای تأمل است، زیرا به میثاقِ مندرج در لاویانِ فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وشش اشاره دارد. «لعنتِ» «هفت بار» به‌سبب بی‌میلیِ اسرائیلِ باستانیِ واقعی به اجرای رهنمودهای استراحت دادن به زمین و عمل کردن به دستورهای یوبیل بر آنان نازل شد. این گناهی از نوع ترکِ وظیفه بود. لعنت به‌خاطر فروگذاشتنِ کاری که به انجامش فرمان یافته بودند بر آنان آمد، نه از آن رو که مستقیماً فرمانی را شکسته باشند، مانند «قتل مکن» یا «دزدی مکن». آنان به‌سادگی رهنمودهای مربوط به استراحت دادن به زمین را نادیده گرفتند. ادونتیست‌هایی که به‌سادگی «هفت بار» را نمی‌پذیرند (همان که فرشتگان ویلیام میلر را به کشف آن هدایت کردند) به هر دلیل نامقدسی که باشد، اساساً هرگز وقتی برای تحقیقِ راستین دربارهٔ حقیقت نگذاشته‌اند و با نادیده گرفتن همان اطلاعاتِ میثاقی‌ای که اسرائیلِ باستانیِ واقعی نادیده گرفت، همان نوع سرپیچیِ ناشی از ترکِ وظیفه را مرتکب می‌شوند. آغاز پایان را نشان می‌دهد.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

هزار و دویست و شصت روزِ مکاشفهٔ باب دوازده که به‌عنوان «بیابان» شناخته می‌شود، نمادی از «هفت زمان» است. هم هزار و دویست و شصت روزِ خدمتِ مسیح و هم هزار و دویست و شصت روزِ خدمتِ شاگردان، نمایانگرِ تمامِ آن هفته‌ای هستند که در آن عهد تأیید می‌شد. همچنین، هم هزار و دویست و شصت سالی که بت‌پرستی قومِ خدا را پایمال کرد و هم هزار و دویست و شصت سالی که پاپیسم قومِ خدا را پایمال کرد، نمایانگرِ تمامِ «هفت زمانِ» لعنتِ موسی هستند.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

در مکاشفهٔ یوحنا، فصل یازدهم، پس از هزار و دویست و شصت روز، استخوان‌های مرده زنده می‌شوند تا به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار وارد عهد شوند. اما برای آن‌که آن رابطهٔ عهدی را تحقق بخشند، لازم است شرایط عهد را به‌جا آورند، همان‌گونه که دانیال در فصل نهم انجام داد. شرایط عهدِ «هفت برابر» دستورالعمل‌های مشخصی برای کسانی در بر دارد که خود را در سرزمین دشمن می‌یابند. وقتی کسانی که به واقعیت پراکنده‌شدن خود پی می‌برند خواهان بازگشت نزد خداوند می‌شوند، لاویان فصل بیست‌وشش رهنمودهایی برای چگونگی بازگشت آنان ارائه می‌کند.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> و آنان از شما که باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانتان به سبب گناه خود تحلیل خواهند رفت؛ و نیز به سبب گناهان پدرانشان همراه آنان تحلیل خواهند رفت. اگر به گناه خود و گناه پدرانشان اعتراف کنند، همراه با تعدّی‌ای که نسبت به من روا داشتند و نیز اینکه بر خلاف من رفتار کردند؛ و نیز اعتراف کنند که من نیز بر خلاف آنان رفتار کرده و ایشان را به سرزمین دشمنانشان آورده‌ام؛ در آن صورت اگر دل‌های نامختونشان فروتن شود و کیفر گناه خود را بپذیرند، آنگاه عهد خود را با یعقوب به یاد خواهم آورد، و نیز عهد خود را با اسحاق، و همچنین عهد خود را با ابراهیم به یاد خواهم آورد؛ و آن سرزمین را به یاد خواهم آورد. لاویان ۲۶:۳۹-۴۲.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

عبارت «pine away» در کتاب مقدس به معنای ذوب شدن، فاسد شدن و به‌تدریج از میان رفتن است. تحلیل رفتن یعنی فروکاستن تا حد استخوان‌های خشک و بی‌جان. و این تعلیم مرگ را مشخص می‌کند، زیرا کسانی را که به وضعیت خود آگاه می‌شوند چنان بازمی‌نمایاند که گویی «در سرزمین دشمنانتان» هستند.

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> آخرین دشمنی که نابود خواهد شد، مرگ است. اول قرنتیان ۱۵:۲۶.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، نخستین ناامیدی در جنبشِ فرشتهٔ سوم رخ داد. نمونهٔ آن در همهٔ دیگر نخستین ناامیدی‌ها در خطوطِ مقدسِ اصلاحِ نبوی به تصویر کشیده شده است. باب سی‌وهفتمِ حزقیال، قومِ خدا را در ایامِ آخر چنین معرفی می‌کند که منحل، فاسد و از میان رفته‌اند، تا آنجا که صرفاً دره‌ای از استخوان‌های خشکِ مردگان‌اند. آنان در سرزمینِ دشمن‌اند، که همان سرزمینِ مرگ است. در مکاشفه، باب یازدهم، دو شاهد کشته شدند و در خیابان رها شدند. همهٔ انبیا با یکدیگر هم‌نظرند. پس موسی با کسانی سخن می‌گوید که در خیابانی که از میانِ درهٔ حزقیال می‌گذرد مرده افتاده‌اند. در وضعیتِ ناامیدیِ ایشان، از طریقِ ارمیا به آنان تعلیم داده می‌شود.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر نفیس را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. ارمیا ۱۵:۱۹.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

به ارمیا اطلاع داده می‌شود که اگر می‌خواهد از جانب خدا سخن بگوید، باید بازگردد و در این کار گران‌بها را از پست جدا کند. سیاقِ این بخش نشان می‌دهد که پست‌ها همان کسانی‌اند که او نباید به سویشان بازگردد. هنگامی که در این بخش او در حالت ناامیدی‌اش به تصویر کشیده می‌شود، می‌گوید که تنها بود.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> من در مجمع استهزاکنندگان ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم پر کرده‌ای. ارمیا ۱۵:۱۷.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

ارمیا در "جماعت استهزاکنندگان" ننشسته بود، زیرا او تنها نشسته بود. او نباید نزد فرومایگان، که همان جماعت استهزاکنندگان‌اند، بازگردد. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم بازگشت خود به "جماعت استهزاکنندگان" را آغاز کرد، زمانی که برای رد "هفت‌بارِ" موسی، به روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ دختران بابل بازگشت. اما ارمیا بیش از آنکه دربارهٔ تاریخ میلرایتی سخن بگوید، به‌طور مشخص از ایام آخر سخن می‌گوید. هنگامی که کسانی که در درهٔ استخوان‌های مرده‌اند به این واقعیت آگاه شوند که در سرزمین دشمنان هستند، هرگز نباید نزد آنان که بر مرگشان در خیابان شادمانی کردند، بازگردند. آن گروه می‌توانند نزد ارمیا بازگردند، اما او نمی‌تواند نزد آنان بازگردد.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

اما اگر قرار باشد بازگردند، آنان نیز باید دستورهایی را که موسی داده و مستقیماً با «هفت زمان» مرتبط‌اند، به‌جا آورند. کسانی که در مکاشفه باب یازده در خیابان مرده‌اند، به مدت سه روز و نیم مرده‌اند، که از نظر نبوی همان «بیابان» است.

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

به همین دلیل، بیداری اولیهٔ مردگان با پیامی تحقق می‌یابد که استخوان‌ها را به هم پیوند می‌دهد، اما آنها هنوز زنده نشده‌اند. لازم است پیام چهار باد، که همان پیام مهر و موم است، آنها را به ارتشی نیرومند تبدیل کند. نخستین پیامی که آنها را گرد هم می‌آورد از یک «صدا» می‌آید.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، می‌گوید خدای شما. به دل اورشلیم سخن بگویید و به او ندا دهید که دورهٔ سختی‌اش به پایان رسیده و گناهش آمرزیده شده است، زیرا از دستِ خداوند در برابرِ همهٔ گناهانش دوچندان دریافت کرده است. صدای کسی که در بیابان ندا می‌دهد: راه خداوند را مهیا کنید؛ در صحرا برای خدای ما شاهراهی راست کنید. هر دره‌ای بلند خواهد شد و هر کوه و تپه‌ای پست خواهد شد؛ کج‌ها راست خواهند شد و جاهای ناهموار هموار خواهند شد. اشعیا ۴۰: ۱-۴.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

آن صدا از بیابان می‌آید، که نمادی از پراکندگیِ «هفت زمان» است. آن صدا در بیابان است، زیرا حزقیال نیز به درهٔ استخوان‌های مرده برده شد. او از همان دره شهادت می‌داد، نه از دور.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> دستِ خداوند بر من بود و مرا در روحِ خداوند بیرون برد و در میانِ دره‌ای که پر از استخوان‌ها بود، نشاند. حزقیال ۳۷:۱

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

دره همان بیابانِ سه‌ونیم‌روزه است. وعدۀ آن صدا این است که گناه اورشلیم آمرزیده شده و جنگ او به پایان رسیده است. این وعده نمایانگر مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در روزهای آخر به انجام می‌رسد. اما بخشایش گناه او با دریافت «دو برابر» برای همۀ گناهانش همراه است. راه‌حلی که موسی ارائه کرده، مستلزم اعتراف نه‌تنها به گناهان خودشان، بلکه همچنین به گناهان پدرانشان است. اگر آن فرمان را به جا آورند، گناهشان آمرزیده خواهد شد.

We will continue these truths in the next article.

ما این حقایق را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده و حتی روی برتافته‌اند تا به آواز تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت بر ما فرو ریخته است و سوگندی که در شریعت موسی، خدمتگزار خدا، نوشته شده، بر ما جاری گشته است، زیرا که به او گناه کرده‌ایم. و او کلام خود را، که بر ضد ما و بر ضد داورانی که ما را داوری می‌کردند گفته بود، با آوردن بلایی عظیم بر ما تحقق بخشید؛ زیرا زیر تمامی آسمان، چیزی مانند آنچه بر اورشلیم شده است انجام نگرفته است. چنان‌که در شریعت موسی نوشته شده، همه این بلاها بر ما آمده است؛ اما نزد خداوند، خدای خود، دعا نکردیم تا از گناهان خود بازگردیم و راستی تو را دریابیم. دانیال ۹:۱۱-۱۳.

Back to Articles