Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Seventeen

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ هفده

Awakening the Dry Bones: A Call to Purity and Faith in the Tarrying Time

بیداری استخوان‌های خشک: دعوتی به پاکی و ایمان در دوران انتظار

Author

Jeff Pippenger

Published

November 17, 2023

Formats

PDF
Word

The dry bones that are laying dead in the street, who hear the “voice” of the one who is crying in the wilderness, do so because the Comforter has come, in fulfillment of Jesus’ promise to send him. In the first disappointment of the Millerites, the Millerites came to understand that they were in the tarrying time of the virgin’s parable.

استخوان‌های خشکی که بی‌جان در خیابان افتاده‌اند و «صدای» آن‌که در بیابان فریاد می‌زند را می‌شنوند، چنین می‌کنند زیرا تسلی‌دهنده آمده است، در تحققِ وعدهٔ عیسی برای فرستادنِ او. در نخستین ناامیدیِ میلری‌ها، میلری‌ها دریافتند که در زمانِ تأخیرِ مَثَلِ ده باکره هستند.

> “The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 153.

> "سرخوردگان از کتاب مقدس دریافتند که آنان در زمان تأخیر هستند و اینکه باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را بر آن داشت که در سال ۱۸۴۳ در پیِ خداوندشان باشند، آنان را بر آن داشت که در سال ۱۸۴۴ انتظار او را داشته باشند." عطایای روحانی، جلد ۱، ۱۵۳.

Those who have been typified by the Millerites repeat the experience of the first disappointment, and when they do, they must understand that they too, are in the tarrying time of the virgin’s parable. It is only the influence of the Comforter that allows them to see this truth. That recognition, brought about by the Comforter, is represented by the first prophecy that Ezekiel was instructed to proclaim to the valley of dry, dead bones.

کسانی که میلری‌ها الگوی نمادین‌شان بوده‌اند، تجربهٔ نخستین نومیدی را تکرار می‌کنند، و وقتی چنین می‌کنند، باید دریابند که آنان نیز در زمانِ تأخیرِ مثلِ باکره‌ها هستند. تنها تأثیرِ تسلی‌دهنده است که به آنان امکان می‌دهد این حقیقت را ببینند. آن شناخت، که به‌واسطهٔ تسلی‌دهنده پدید می‌آید، با نخستین نبوتی که به حزقیال فرمان داده شد تا آن را بر درهٔ استخوان‌های خشک و مرده اعلام کند، نشان داده شده است.

> Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:4–8.

> و او بار دیگر به من گفت: بر این استخوان‌ها نبوت کن و به آنان بگو: ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید. خداوند خدا به این استخوان‌ها چنین می‌گوید: اینک نفَس را در شما داخل خواهم کرد و زنده خواهید شد؛ و بر شما رگ و پی خواهم نهاد و بر شما گوشت خواهم رویانید و شما را با پوست خواهم پوشاند و در شما نفَس خواهم نهاد و زنده خواهید شد؛ و خواهید دانست که من خداوندم. پس چنان‌که به من امر شده بود، نبوت کردم؛ و چون نبوت می‌کردم، صدایی پدید آمد و اینک لرزشی، و استخوان‌ها گرد هم آمدند، هر استخوان نزد استخوان خود. و چون نگریستم، اینک رگ‌ها و گوشت بر آنها رویید و پوست ایشان را پوشانید؛ اما در آنها نفسی نبود. حزقیال ۳۷:۴-۸.

The “noise” represents the Holy Spirit. At that point the virgins need to recognize that they are in the tarrying time. The biblical instructions of what the disappointed must do when they recognize they are in the tarrying time is abundant. Jeremiah teaches they must never return to the “assembly of mockers,” which in the message to Philadelphia, is the synagogue of Satan. They must also separate the precious from the vile. The precious contrasted with the vile has a dual meaning.

«هیاهو» نماد روح‌القدس است. در آن هنگام، دوشیزگان باید دریابند که در زمان تأخیر هستند. تعلیمات کتاب مقدس دربارهٔ این‌که ناامیدشدگان وقتی درمی‌یابند در زمان تأخیرند چه باید بکنند، فراوان است. ارمیا تعلیم می‌دهد که آنان هرگز نباید به «مجمع استهزاگران» بازگردند، که در پیام به فیلادلفیا، کنیسهٔ شیطان است. آنان همچنین باید گران‌بها را از پست جدا کنند. گران‌بها در تقابل با پست، معنای دوگانه‌ای دارد.

I learned for myself this prophetic distinction years ago, when I made an application of William Miller’s dream. I correctly defined the jewels as truths of God’s word, and the spurious jewels as corrupted doctrines. Thereafter, it was pointed out to me that James White had also made an application of William Miller’s dream, and in his application, he identified the jewels as God’s faithful people, and the spurious jewels as the false professors of truth. When I investigated what James White had taught about the dream, I realized we were both correct. The jewels can represent God’s faithful, and the counterfeit jewels, the unfaithful, but the jewels can also represent the truths of God’s word and the counterfeit jewels can be false doctrines. James White applied Miller’s dream to the history that James White was then living in, but I had approached the dream as the history of the last days. Together the two applications identify that men become what they believe, and should they choose to hold to erroneous doctrines, they will be swept out the window by the dirt brush man, along with the doctrines they have become associated with. We are what we eat.

سال‌ها پیش، هنگامی که تطبیقی از رؤیای ویلیام میلر انجام دادم، خودم این تمایز نبوی را آموختم. گوهرها را به‌درستی به‌عنوان حقایقِ کلامِ خدا، و گوهرهای بدلی را به‌عنوان آموزه‌های فاسد تعریف کردم. پس از آن، به من گوشزد شد که جیمز وایت نیز تطبیقی از رؤیای ویلیام میلر ارائه کرده، و او در تطبیقش گوهرها را به‌عنوان قومِ وفادارِ خدا، و گوهرهای بدلی را به‌عنوان مدعیانِ دروغینِ حقیقت شناسایی کرده بود. وقتی بررسی کردم که جیمز وایت دربارهٔ آن رؤیا چه تعلیم داده، دریافتم هر دوی ما درست می‌گفتیم. گوهرها می‌توانند نمایندهٔ وفادارانِ خدا باشند و گوهرهای بدلی نمایندهٔ بی‌وفایان؛ اما همچنین گوهرها می‌توانند نمایندهٔ حقایقِ کلامِ خدا باشند و گوهرهای بدلی آموزه‌های نادرست. جیمز وایت رؤیای میلر را بر تاریخی که خودِ او در آن می‌زیست تطبیق داد، اما من به آن رؤیا به‌منزلهٔ تاریخِ ایامِ آخر نزدیک شدم. این دو تطبیق در کنار هم نشان می‌دهند که انسان‌ها همان می‌شوند که باور دارند؛ و اگر برگزینند که به آموزه‌های خطا تمسک جویند، به‌همراه آموزه‌هایی که با آنها پیوند یافته‌اند، به‌دستِ مردی با جاروی خاک‌روبی از پنجره بیرون روبیده خواهند شد. ما همانیم که می‌خوریم.

When the disappointed find they are in the tarrying time, according to Jeremiah they are to separate the precious from the vile.

وقتی ناامیدان درمی‌یابند که در دورۀ درنگ‌اند، به‌گفتۀ ارمیا باید گران‌بها را از پست جدا کنند.

> “How is it that men who are at war with the government of God come into possession of the wisdom which they sometimes display? Satan himself was educated in the heavenly courts, and he has a knowledge of good as well as of evil. He mingles the precious with the vile, and this is what gives him power to deceive. But because Satan has robed himself in garments of heavenly brightness, shall we receive him as an angel of light? The tempter has his agents, educated according to his methods, inspired by his spirit, and adapted to his work. Shall we co-operate with them? Shall we receive the works of his agents as essential to the acquirement of an education?” Ministry of Healing, 440.

> «چگونه است که مردانی که با حکومت خدا در جنگ‌اند، به حکمتی دست می‌یابند که گاه آن را به نمایش می‌گذارند؟ خودِ شیطان در بارگاه‌های آسمانی تعلیم یافته بود و هم از نیک و هم از بد آگاهی دارد. او گران‌بها را با ناپاک در می‌آمیزد، و همین است که به او قدرتِ فریب می‌بخشد. اما آیا چون شیطان جامه‌های فروغِ آسمانی بر تن کرده است، باید او را همچون فرشتهٔ نور بپذیریم؟ آن وسوسه‌گر کارگزارانی دارد که مطابق روش‌های او آموزش دیده‌اند، از روح او الهام گرفته‌اند و با کار او سازگار شده‌اند. آیا باید با آنان همکاری کنیم؟ آیا باید آثارِ کارگزاران او را برای کسبِ تعلیم و تربیتْ ضروری بدانیم؟» خدمت شفابخشی، 440.

The precious and vile represents truth and error. It also represents two classes of men.

گرانبها و پست نمایانگر حقیقت و خطا است. همچنین نمایانگر دو طبقه از انسان‌هاست.

> “‘Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are His. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honor, and some to dishonor.’ The ‘great house’ represents the Church. In the Church will be found the vile as well as the precious. The net cast into the sea gathers both good and bad.” Review and Herald, February 5, 1901.

> «با این همه، بنیانِ خدا استوار است و این مُهر را دارد: خداوند کسانی را که از آنِ اویند می‌شناسد. و نیز: هر که نام مسیح را بر زبان می‌آورد، از گناه دوری کند. اما در خانه‌ای بزرگ، نه‌تنها ظرف‌های زرین و سیمین، بلکه ظرف‌های چوبین و گِلی نیز هست؛ برخی برای حرمت و برخی برای بی‌حرمتی.» «خانهٔ بزرگ» نماد کلیساست. در کلیسا هم ناپاک و هم نفیس یافت می‌شود. توری که به دریا افکنده شده، نیک و بد را گرد می‌آورد. ریویو و هرالد، ۵ فوریهٔ ۱۹۰۱.

Jeremiah was instructed that if he would return, he needed to separate from the foolish virgins, and he must also separate from the erroneous teachings of the foolish virgins. The one hundred and forty-four thousand are those who come into perfect unity. Jeremiah is representing the work that those called to be sealed by Ezekiel’s second message of the four winds must accomplish, if they are to be God’s “mouth,” when the vision speaks. The vision spoke in Millerite history when the judgment arrived, and it speaks in the history of the one hundred and forty-four thousand when the earth beast speaks, and the judgment of the third woe arrives. Then those who have accomplished the work identified by Jeremiah are lifted up as God’s watchmen.

به ارمیا گفته شد که اگر بازگردد، باید از باکره‌های نادان جدا شود و همچنین از تعالیم نادرستِ باکره‌های نادان نیز جدا گردد. صد و چهل و چهار هزار کسانی هستند که به وحدت کامل می‌رسند. ارمیا نمایانگر کاری است که آنان که به‌وسیلهٔ پیام دومِ حزقیال دربارهٔ چهار باد فراخوانده شده‌اند تا مُهر شوند، باید به انجام برسانند، اگر قرار است در هنگام سخن گفتنِ رؤیا «دهان» خدا باشند. آن رؤیا در تاریخ میلریتیان، هنگامی که داوری فرا رسید، سخن گفت، و در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نیز، زمانی که وحشِ زمین سخن می‌گوید و داوریِ وایِ سوم فرا می‌رسد، سخن می‌گوید. آنگاه آنان که کارِ مشخص‌شده به‌وسیلهٔ ارمیا را به انجام رسانده‌اند، به‌عنوان دیده‌بانانِ خدا برکشیده می‌شوند.

When the Lord sends the Comforter to awaken the disappointed from their death, He identifies a work of purification they must accomplish if they are to be His spokesmen in the Sunday law crisis. Isaiah agrees with Jeremiah’s counsel.

وقتی خداوند تسلی‌دهنده را می‌فرستد تا ناامیدان را از مرگشان برانگیزد، او وظیفه‌ای برای تطهیر تعیین می‌کند که آنان، اگر قرار است سخنگویان او در بحران قانون یکشنبه باشند، باید به انجام برسانند. اشعیا با اندرز ارمیا موافق است.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. Isaiah 52:7–9.

> چه زیباست بر کوه‌ها قدم‌های آن که بشارت می‌آورد و سلامتی را اعلام می‌کند؛ که بشارت نیکو می‌آورد و نجات را اعلام می‌نماید؛ که به صهیون می‌گوید: «خدای تو سلطنت می‌کند!» دیده‌بانان تو آواز برخواهند داشت؛ با هم هم‌صدا خواهند سرود، زیرا آنگاه که خداوند صهیون را بازآورد، به چشم خود خواهند دید. ای ویرانه‌های اورشلیم، فریاد شادمانی برآورید و با هم بسرایید؛ زیرا خداوند قوم خود را تسلی داده است؛ او اورشلیم را رهایی بخشیده است. اشعیا ۵۲: ۷‏-‏۹

Those that “bringeth good tidings” and who “publish peace and salvation” lift up “their voices together,” for they “shall see eye to eye.”

آنانی که «مژده نیکو می‌آورند» و آنانی که «صلح و نجات را اعلام می‌کنند»، «صداهای خود را با هم بلند می‌کنند»، زیرا «چشم در چشم خواهند دید».

> “A few others were shown me as joining their influence with those I have mentioned, and together they do what they can to draw off from the body and cause confusion; and their influence brings the truth of God into disrepute. Jesus and holy angels are bringing up and uniting God’s people into one faith, that they may all have one mind and one judgment. And while they are being brought into the unity of the faith, to see eye to eye upon the solemn, important truths for this time, Satan is at work to oppose their advancement. Jesus is at work through His instruments to gather and unite. Satan works through his instruments to scatter and divide. ‘For, lo, I will command, and I will sift the house of Israel among all nations, like as corn is sifted in a sieve, yet shall not the least grain fall upon the earth.’

> به من نشان داده شد که چند نفر دیگر نفوذ خود را با نفوذ کسانی که نام برده‌ام همراه کرده‌اند، و با هم هر چه می‌توانند می‌کنند تا از بدنه جدا کنند و سردرگمی پدید آورند؛ و نفوذشان حقیقتِ خدا را به بدنامی می‌کشاند. عیسی و فرشتگان مقدس قومِ خدا را برمی‌انگیزند و در یک ایمان متحد می‌سازند تا همگی یک فکر و یک داوری داشته باشند. و هنگامی که ایشان به یگانگیِ ایمان درآورده می‌شوند تا دربارۀ حقایق خطیر و مهمِ این زمان هم‌رأی شوند، شیطان در کار است تا از پیشرفت آنان جلوگیری کند. عیسی از طریق ابزارهای خویش در کار است تا گرد آورد و متحد سازد. شیطان از طریق ابزارهای خود کار می‌کند تا پراکنده سازد و تفرقه بیندازد. "زیرا اینک، فرمان خواهم داد و خاندان اسرائیل را در میان همهٔ قوم‌ها غربال خواهم کرد، چنان‌که دانه را در غربال می‌غربند؛ با این همه، کوچک‌ترین دانه بر زمین نخواهد افتاد."

> “God is now testing and proving His people. Character is being developed. Angels are weighing moral worth, and keeping a faithful record of all the acts of the children of men. Among God’s professed people are corrupt hearts; but they will be tested and proved. That God who reads the hearts of everyone, will bring to light hidden things of darkness where they are often least suspected, that stumbling blocks which have hindered the progress of truth may be removed, and God have a clean and holy people to declare His statutes and judgments.

> خدا اکنون قوم خود را می‌آزماید و امتحان می‌کند. سیرت در حال شکل‌گیری است. فرشتگان ارزش اخلاقی را می‌سنجند و به امانت، همه اعمال بنی‌آدم را ثبت می‌کنند. در میان کسانی که خود را قوم خدا می‌دانند، دل‌های فاسدی وجود دارد؛ اما آنان آزموده و امتحان خواهند شد. همان خدایی که دل‌های همه را می‌خواند، چیزهای نهانِ تاریکی را، در همان جا که معمولاً کمتر از همه گمان می‌رود، آشکار خواهد ساخت تا سنگ‌های لغزشی که پیشرفت حقیقت را بازداشته‌اند برداشته شوند و خدا قومی پاک و مقدس داشته باشد تا فرایض و احکام او را اعلام کند.

> “The Captain of our salvation leads His people on step by step, purifying and fitting them for translation, and leaving in the rear those who are disposed to draw off from the body, who are not willing to be led, and are satisfied with their own righteousness. ‘If therefore the light that is in thee be darkness, how great is that darkness!’ No greater delusion can deceive the human mind than that which leads men to indulge a self-confident spirit, to believe that they are right and in the light, when they are drawing away from God’s people, and their cherished light is darkness.” Testimonies, volume 1, 332, 333.

> سالار رستگاریِ ما قوم خود را گام‌به‌گام هدایت می‌کند، آنان را پاک می‌سازد و برای انتقال آماده می‌نماید، و کسانی را که میل دارند از پیکر جدا شوند، که مایل نیستند هدایت شوند و به پارساییِ خود قانع‌اند، در عقب وا می‌گذارد. «پس اگر نوری که در توست تاریکی باشد، چه تاریکیِ عظیمی خواهد بود!» هیچ فریب بزرگ‌تری نمی‌تواند ذهن انسان را بفریبد از آنچه آدمیان را به روحیۀ خوداطمینانی وا می‌دارد، تا باور کنند که بر حق‌اند و در نورند، حال آن‌که از قوم خدا دور می‌شوند و نوری که عزیز می‌دارند، تاریکی است. شهادت‌ها، جلد 1، 332، 333.

The phrase “bringeth good tidings” is repeated twice in the passage of Isaiah to identify the history of the Midnight Cry, as does the verses that lead to Isaiah’s description of the unity that is accomplished when the precious is separated from the vile.

عبارت «مژده می‌آورد» در بخشی از کتاب اشعیا دو بار تکرار می‌شود تا تاریخچهٔ فریاد نیمه‌شب را مشخص کند؛ چنان‌که آیاتی که به توصیف اشعیا از وحدتی که با جدا شدن نفیس از خبیث تحقق می‌یابد منتهی می‌شوند نیز چنین می‌کنند.

> Awake, awake; put on thy strength, O Zion; put on thy beautiful garments, O Jerusalem, the holy city: for henceforth there shall no more come into thee the uncircumcised and the unclean. Shake thyself from the dust; arise, and sit down, O Jerusalem: loose thyself from the bands of thy neck, O captive daughter of Zion. Isaiah 52:1, 2.

> بیدار شو، بیدار شو؛ ای صهیون، قوت خود را بپوش؛ ای اورشلیم، شهر مقدس، جامه‌های زیبایت را بپوش؛ زیرا از این پس دیگر نامختونان و ناپاکان به تو وارد نخواهند شد. خود را از خاک بتکان؛ برخیز و بر جای خود بنشین، ای اورشلیم؛ ای دخترِ اسیرِ صهیون، خود را از بندهای گردنت رها ساز. اشعیا ۵۲:۱، ۲.

Jeremiah represents those in the first disappointment, that recognize they are in the tarrying time. Isaiah commands those same persons to “awake, awake.” They awake and ultimately arrive to a point where there will no longer be any uncircumcised and unclean in God’s church, for they will have accomplished the work of separating the precious and the vile. “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

ارمیا نمایندهٔ کسانی است در نخستین نومیدی که درمی‌یابند در دوران درنگ هستند. اشعیا به همان اشخاص فرمان می‌دهد که «بیدار شوید، بیدار شوید.» آنان بیدار می‌شوند و سرانجام به نقطه‌ای می‌رسند که دیگر هیچ نامختون و ناپاکی در کلیسای خدا نخواهد بود، زیرا کار جداسازی ارزشمند از بی‌ارزش را به انجام رسانده‌اند. «خداوند می‌خواهد کلیسای خود را پاک گرداند، پیش از آن‌که داوری‌هایش آشکارتر بر جهان فرود آید.»

> “We are rapidly nearing the close of this earth’s history. The end is very near, much nearer than many suppose, and I feel burdened to urge upon our people the necessity of seeking the Lord earnestly. Many are asleep, and what can be said to arouse them from their carnal slumber? The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.

> ما به‌سرعت به پایان تاریخ این زمین نزدیک می‌شویم. پایان بسیار نزدیک است، بسیار نزدیک‌تر از آنچه بسیاری گمان می‌کنند، و من احساس تکلیف می‌کنم که ضرورت جست‌وجوی جدیِ خداوند را به قوم‌مان گوشزد کنم. بسیاری در خواب‌اند، و چه می‌توان گفت تا آنان را از خوابِ نفسانی‌شان بیدار کند؟ خداوند می‌خواهد کلیسای او پاک گردد، پیش از آن‌که داوری‌هایش به شکلی چشمگیرتر بر جهان فرود آید.

> “‘Who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’

> کیست که روزِ آمدنِ او را تاب آورد؟ و کیست که چون او ظاهر شود، پایدار بماند؟ زیرا او چون آتشِ پالایشگر است و چون صابونِ رخت‌شویان؛ و خواهد نشست همچون پالایشگر و پاک‌کنندهٔ نقره، و بنی‌لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را چون طلا و نقره پالایش خواهد داد، تا به خداوند قربانی‌ای در عدالت تقدیم کنند.

> “Christ will remove every pretentious cloak. No mingling of the true with the spurious can deceive him. ‘He is like a refiner’s fire,’ separating the precious from the vile, the dross from the gold.

> مسیح هر نقابِ ریاکارانه‌ای را برخواهد انداخت. هیچ آمیختنِ راستی با باطل نمی‌تواند او را بفریبد. «او چون آتشِ پالاینده است»، که گرانبها را از پست جدا می‌کند و سرباره را از طلا.

> “Like the Levites, God’s chosen people are set apart by him for his special work. Every true Christian bears priestly credentials. He is honored with the sacred responsibility of representing to the world the character of his Heavenly Father. He is to heed well the words, ‘Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.’

> مانند لاویان، قومِ برگزیدهٔ خدا از سوی او برای کارِ ویژهٔ او جدا شده‌اند. هر مسیحیِ راستین دارای مقامِ کاهنی است. او مفتخر به مسئولیتِ مقدسِ نمایاندنِ شخصیتِ پدرِ آسمانی‌اش به جهان است. او باید با دقت به این سخن توجه کند: «پس کامل باشید، چنان‌که پدر شما که در آسمان است، کامل است.»

> “‘But unto you that fear my name shall the Sun of Righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts.

> 'اما برای شما که از نام من می‌هراسید، خورشید عدالت با شفا در بال‌هایش طلوع خواهد کرد؛ و بیرون خواهید رفت و چون گوساله‌های اصطبل رشد خواهید کرد. و شریران را پایمال خواهید کرد؛ زیرا ایشان در روزی که من این را به‌جا آورم، همچون خاکستر زیر کف پاهای شما خواهند بود، می‌گوید خداوند لشکرها.

> “‘Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and the judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: and he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse.’” Review and Herald, November 8, 1906.

> «شریعت موسی، بندهٔ مرا، که در حوریب برای تمامی اسرائیل، همراه با فرایض و احکام، به او فرمان دادم، به یاد آورید. اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیا پیامبر را نزد شما می‌فرستم؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم.» ریویو اند هرالد، ۸ نوامبر ۱۹۰۶.

Those that hold to false doctrines will be separated in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. Those who refuse to allow the creative power of God to produce a personal sanctified experience, will be separated from the “gold” in the history that begins with the “voice” crying in the wilderness. They will remain as Laodiceans, right at the point where Laodicea transcends into Philadelphia.

کسانی که به تعالیم باطل پایبندند، در تاریخی که با «صدا»ی فریادکننده در بیابان آغاز می‌شود، جدا خواهند شد. کسانی که اجازه نمی‌دهند قدرت خلاق خدا تجربه‌ای تقدیس‌شده و شخصی در آنان پدید آورد، در تاریخی که با «صدا»ی فریادکننده در بیابان آغاز می‌شود، از «طلا» جدا خواهند شد. آنها لاودیکیان باقی خواهند ماند، درست در همان نقطه‌ای که لاودیکیه به فیلادلفیه گذر می‌کند.

The work of separating the precious from the vile is almost totally the work of the messenger of the covenant who comes suddenly to purify the sons of Levi, but we must participate.

کارِ جدا کردنِ گران‌بها از پست، تقریباً تماماً بر عهدهٔ فرستادهٔ عهد است که ناگهان می‌آید تا پسرانِ لاوی را طاهر سازد، اما ما باید مشارکت کنیم.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Do all things without murmurings and disputings: That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world. Philippians 2:12–15.

> پس، ای عزیزان من، همان‌گونه که همواره اطاعت کرده‌اید—نه تنها در حضور من، بلکه اکنون به‌مراتب بیشتر در غیاب من—نجات خود را با ترس و لرزش به عمل آورید. زیرا خداست که در شما هم خواستن و هم عمل کردن را برای خشنودیِ نیکوی خود به کار می‌انگیزد. هر کاری را بدون غرولند و جدال انجام دهید، تا بی‌عیب و بی‌آلایش باشید، فرزندان خدا، بی‌سرزنش، در میان نسلی کج‌رو و منحرف، که در میان آنان چون چراغ‌ها در جهان می‌درخشید. فیلیپیان ۲:۱۲-۱۵.

Jeremiah was told to separate the precious from the vile if he desired to be God’s spokesman in the coming judgment. The fact that Jeremiah was hearing God’s counsel to him, demonstrated the presence of the Comforter was already available if he chose to take up the work.

به ارمیا گفته شد که اگر می‌خواست در داوریِ در پیش سخنگوی خدا باشد، باید شریف را از پست جدا کند. این واقعیت که ارمیا مشورتِ خدا را خطاب به خود می‌شنید، نشان می‌داد که حضورِ تسلی‌دهنده از پیش فراهم بود، اگر او تصمیم می‌گرفت این کار را بر عهده بگیرد.

> “The work of gaining salvation is one of copartnership, a joint operation. There is to be co-operation between God and the repentant sinner. This is necessary for the formation of right principles in the character. Man is to make earnest efforts to overcome that which hinders him from attaining to perfection. But he is wholly dependent upon God for success. Human effort of itself is not sufficient. Without the aid of divine power it avails nothing. God works and man works. Resistance of temptation must come from man, who must draw his power from God. On the one side there is infinite wisdom, compassion, and power; on the other, weakness, sinfulness, absolute helplessness.

> کارِ به‌دست آوردنِ نجات کاری مشارکتی است، عملی مشترک. باید میان خدا و گناهکارِ توبه‌کار همکاری باشد. این برای شکل‌گیریِ اصولِ درست در شخصیت ضروری است. انسان باید کوششی جدی به خرج دهد تا بر آنچه او را از رسیدن به کمال بازمی‌دارد غلبه کند. اما برای موفقیت کاملاً به خدا وابسته است. کوشش انسانی به‌تنهایی کافی نیست. بدون یاریِ قدرتِ الهی هیچ ثمری ندارد. خدا عمل می‌کند و انسان نیز عمل می‌کند. ایستادگی در برابر وسوسه باید از سوی انسان صورت گیرد؛ و او باید نیروی خود را از خدا بگیرد. در یک سو حکمت، رحمت و قدرتِ بی‌پایان است؛ و در سوی دیگر، ناتوانی، گناه‌آلودگی و عجزِ مطلق.

> “God wishes us to have the mastery over ourselves. But He cannot help us without our consent and co-operation. The divine Spirit works through the powers and faculties given to man. Of ourselves, we are not able to bring the purposes and desires and inclinations into harmony with the will of God; but if we are ‘willing to be made willing,’ the Saviour will accomplish this for us, ‘Casting down imaginations, and every high thing that exalteth itself against the knowledge of God, and bringing into captivity every thought to the obedience of Christ.’ 2 Corinthians 10:5.” Acts of the Apostles, 482.

> "خدا می‌خواهد ما بر خود تسلط داشته باشیم. اما او بدون رضایت و همکاریِ ما نمی‌تواند به ما یاری رساند. روحِ الهی از طریق قوا و قابلیت‌هایی که به انسان عطا شده است عمل می‌کند. ما به خودیِ خود قادر نیستیم مقاصد و امیال و گرایش‌ها را با ارادۀ خدا هماهنگ سازیم؛ اما اگر 'مایل باشیم که مایل شویم'، نجات‌دهنده این را برای ما به انجام خواهد رساند: «استدلال‌ها را فرو می‌افکنیم و هر چیزِ بلندمرتبه‌ای را که بر ضدِ شناختِ خدا خود را برافرازد، سرنگون می‌کنیم و هر اندیشه‌ای را به اسارت درمی‌آوریم تا مطیعِ مسیح باشد.» دوم قرنتیان ۱۰:۵." اعمال رسولان، ۴۸۲.

The three and a half days of Revelation eleven, when the dry bones are dead in the street, is a symbol of a “wilderness,” and a “wilderness” represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. At the end of the scattering of the three and a half days, those called to be among the one hundred and forty-four thousand are to “awake” and “shake off the dust.” Sister White says “The Lord would have his church purified, before his judgments shall fall more signally upon the world.”

سه روز و نیمِ مکاشفهٔ باب یازده، وقتی که استخوان‌های خشک در خیابان مرده‌اند، نمادی از «بیابان» است و «بیابان» نمایانگر «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش است. در پایان پراکندگیِ آن سه روز و نیم، کسانی که فراخوانده شده‌اند تا در شمار صد و چهل و چهار هزار باشند باید «بیدار شوند» و «غبار از خود بتکانند». خواهر وایت می‌گوید: «خداوند می‌خواهد کلیسای او پاکیزه گردد، پیش از آن‌که داوری‌های او آشکارتَر بر جهان نازل شود.»

In connection with a “purified church” she references Jeremiah’s separation process that removes the “precious from the vile.” She also connects it with Malachi chapter three, where a messenger prepares the way for the messenger of the covenant. The messenger that prepares the way is Isaiah’s “voice crying in the wilderness.” The messenger of the covenant is Christ, who is preparing to enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand, who “like” “the Levites,” “are set apart by him for his special work.” She then identifies them as priests, and quotes Jesus who says, “Be ye therefore perfect, even as your Father which is in heaven is perfect.”

در ارتباط با "کلیسای تطهیرشده"، او به فرآیند جداسازی ارمیا اشاره می‌کند که "نفیس را از پست" جدا می‌کند. او همچنین آن را با ملاکی، باب سوم، پیوند می‌دهد؛ جایی که فرستاده‌ای راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند. فرستاده‌ای که راه را آماده می‌کند همان "صدای نداکننده‌ای در بیابان"ِ اشعیاست. فرستادهٔ عهد، مسیح است که آماده می‌شود تا با یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر وارد عهد شود؛ کسانی که "مانند" "لاویان"، "از سوی او برای کار ویژه‌اش جدا گذاشته شده‌اند". او سپس آنان را کاهنان می‌نامد و سخن عیسی را نقل می‌کند که می‌گوید: "پس کامل باشید، همان‌گونه که پدر شما که در آسمان است کامل است."

There is a purification process that is marked at the end of the period of the tarrying time, for the Lord has a special work for the one hundred and forty-four thousand to accomplish, and He will have a purified church before “his judgments shall fall more signally upon the world.” His judgments are already in the world, but at the Sunday law, “God’s destructive judgments” begin to fall.

فرایند تطهیری وجود دارد که در پایان دورهٔ انتظار مشخص می‌شود، زیرا خداوند کار ویژه‌ای برای صد و چهل و چهار هزار نفر مقرر کرده تا به انجام رسانند، و او پیش از آنکه «داوری‌هایش به‌نحو بارزتری بر جهان فرود آید»، کلیسایی پاک‌شده خواهد داشت. داوری‌های او هم‌اکنون در جهان جاری‌اند، اما در هنگام قانون یکشنبه، «داوری‌های ویرانگر خدا» آغاز به نازل شدن می‌کنند.

Those judgments are a “time of mercy for those who have never known the truth.” But there is no mercy in those judgments for those who would not enter into the necessary purification process. The “judgments,” which “fall more signally” identify judgments that are signs. They represent a signal, and the Holy Spirit uses the chaos and confusion accomplished by those judgments, to mark a distinction between those who keep “the spurious rest day” and those who “conscientiously keep the Sabbath of the Lord,” for this is the only way the “world can be warned.” The judgments that are signals are the backdrop that the Holy Spirit uses to direct God’s children that are still in Babylon, to recognize the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

آن داوری‌ها «زمان رحمت برای کسانی که هرگز حقیقت را نشناخته‌اند» هستند. اما برای کسانی که نمی‌خواستند وارد فرایند تطهیرِ ضروری شوند، در آن داوری‌ها رحمتی نیست. «داوری‌ها»یی که «به‌گونه‌ای نمایان‌تر فرود می‌آیند»، داوری‌هایی را مشخص می‌کنند که نشانه‌اند. آنها خودْ نشانه‌اند، و روح‌القدس از هرج‌ومرج و سردرگمی‌ای که به‌وسیله آن داوری‌ها پدید می‌آید استفاده می‌کند تا میان کسانی که «روز استراحت جعلی» را نگاه می‌دارند و کسانی که «از روی وجدان سبتِ خداوند را نگاه می‌دارند» تمایزی قائل شود، زیرا این تنها راهی است که «می‌توان جهان را هشدار داد». آن داوری‌هایی که نشانه‌اند، پس‌زمینه‌ای هستند که روح‌القدس از آن استفاده می‌کند تا فرزندان خدا را که هنوز در بابل‌اند هدایت کند تا نشانِ یکصد و چهل و چهار هزار را تشخیص دهند.

But Sister White doesn’t simply reference Malachi chapter three, she also includes the closing verses of the book of Malachi chapter four, and once again references the “voice” that was to prepare the way for the messenger of the covenant. Those closing verses are not about the preparation for the messenger of the covenant, they are about remembering the law of Moses, and the turning of the hearts of the fathers to the children and vice versa. The “voice” first prepares for Christ, as the messenger of the covenant, to suddenly come to His temple and purify His disappointed people who have been awakened, that they might accomplish the work of the ensign. Then Malachi addresses another aspect of the work of the “voice.”

اما خواهر وایت تنها به فصل سوم ملاکی اشاره نمی‌کند؛ او آیات پایانی کتاب ملاکی در فصل چهارم را نیز می‌گنجاند و بار دیگر به «صدایی» اشاره می‌کند که قرار بود راه را برای پیام‌آور عهد آماده کند. آن آیات پایانی دربارهٔ آماده‌سازی برای پیام‌آور عهد نیستند؛ بلکه دربارهٔ به یاد داشتن شریعت موسی و بازگشت دل‌های پدران به سوی فرزندان و دل‌های فرزندان به سوی پدران‌اند. آن «صدا» نخست راه را برای مسیح، به‌عنوان پیام‌آور عهد، آماده می‌کند تا او ناگهان به هیکل خود بیاید و قوم نومیدِ بیدارشده‌اش را تطهیر کند، تا بتوانند کار «عَلَم» را به انجام رسانند. سپس ملاکی به جنبهٔ دیگری از کار آن «صدا» می‌پردازد.

He “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and He will do this work in relation to the law given at Horeb. Elijah, who is also Isaiah’s “voice,” will identify the sins of God’s people. It is part of the purification process. There is only one definition of sin, that being the transgression of the law given at Horeb. John the Baptist was Elijah, and his work included that very element.

او «دل پدران را به سوی فرزندان و دل فرزندان را به سوی پدران باز خواهد گردانید»، و این کار را در ارتباط با شریعتی که در حوریب داده شد انجام خواهد داد. ایلیا، که همچنین «صدا»ی اشعیاست، گناهان قوم خدا را آشکار خواهد کرد. این بخشی از فرایند تطهیر است. برای گناه تنها یک تعریف وجود دارد: تخطی از شریعتی که در حوریب داده شد. یوحنا تعمیددهنده همان ایلیا بود، و کار او دقیقاً همین عنصر را در بر داشت.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand. For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying, The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight. And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey. Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> در آن روزها، یوحنا تعمیددهنده به بیابان یهودیه آمد و موعظه می‌کرد و می‌گفت: توبه کنید، زیرا ملکوت آسمان نزدیک شده است. زیرا او همان است که اشعیا نبی درباره‌اش گفته بود: «صدای کسی که در بیابان فریاد می‌زند: راهِ خداوند را مهیا سازید، راه‌های او را مستقیم کنید.» و همان یوحنا جامه‌ای از موی شتر داشت و کمربندی چرمی بر کمرش، و خوراکش ملخ و عسل وحشی بود. آنگاه اهل اورشلیم و تمام یهودیه و همه نواحی اطراف اردن نزد او بیرون آمدند و در رود اردن از او تعمید می‌گرفتند و گناهان خود را اقرار می‌کردند. اما چون بسیاری از فریسیان و صدوقیان را دید که برای تعمید او می‌آمدند، به ایشان گفت: ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را هشدار داد که از غضب آینده بگریزید؟

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1–12.

> پس میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورید؛ و در دل‌های خود مگویید: «ابراهیم پدر ماست»، زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است از همین سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزد. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. من البته شما را با آب برای توبه تعمید می‌دهم، اما آن که پس از من می‌آید از من تواناتر است؛ من شایسته نیستم کفش‌های او را حمل کنم. او شما را با روح‌القدس و با آتش تعمید خواهد داد. بیلِ بادزنش در دست اوست و خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد و گندمِ خود را در انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را با آتشی خاموش‌ناپذیر خواهد سوزاند. متی ۳:۱‏-۱۲.

John the Baptist came to the “wilderness” of the three and a half days of Revelation eleven, for all the prophets are speaking more of the last days, than the days in which they lived. He brought a message to repent from sin, for the kingdom of heaven was at hand, just as the Revelation of Jesus Christ is opened up when “the time is at hand.” John the Baptist illustrates the work of the “voice,” for according to Jesus, he was also Elijah that was to come.

یوحنا تعمیددهنده به «بیابانِ» سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه آمد، زیرا همهٔ انبیا بیش از آنکه از روزهایی که خود در آنها می‌زیستند سخن بگویند، از روزهای آخر سخن می‌گویند. او پیامی آورد برای توبه از گناه، زیرا ملکوت آسمان نزدیک بود، همان‌گونه که مکاشفهٔ عیسی مسیح زمانی گشوده می‌شود که «زمان نزدیک است». یوحنا تعمیددهنده کارِ «صدا» را به تصویر می‌کشد، زیرا بنا به گفتهٔ عیسی، او همچنین همان الیاسی بود که می‌بایست بیاید.

> For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.

> زیرا همهٔ انبیا و شریعت تا زمان یحیی نبوت کردند. و اگر بخواهید بپذیرید، او همان ایلیاست که می‌بایست بیاید. هر که گوش شنوا دارد، بشنود. متی ۱۱:۱۳-۱۵.

Jesus identifies that the prophetic identity of John the Baptist was a test. He states directly, “if ye will receive it”. Then Jesus encourages His disciples to receive it by saying, “He that hath ears to hear, let him hear.” Let him hear what? Let him hear who the voice is that comes to the final wilderness of the Bible, and prepares the way for the messenger of the covenant to prepare the one hundred and forty-four thousand to do a special work during a time of the signal judgments of God.

عیسا تصریح می‌کند که هویت نبویِ یوحنای تعمیددهنده آزمونی بود. او صریح می‌گوید: «اگر بخواهید بپذیرید.» سپس عیسا شاگردان خود را به پذیرش آن تشویق می‌کند و می‌گوید: «هر که گوش شنوا دارد، بشنود.» چه چیز را بشنود؟ بشنود که آن صدا که به آخرین بیابان کتاب مقدس می‌آید کیست، و چگونه راه را برای فرستادهٔ عهد هموار می‌کند تا صد و چهل و چهار هزار نفر را آماده سازد برای انجام کاری ویژه در زمانی از داوری‌های نمایان خدا.

John wore “a raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.” His “meat” was the message of Islam, for the word “locusts” represents Islam, and honey is the word of God, that was sweet in his mouth. The sweet message he ate was about the “wild” Arabian ass, the very first symbol of Islam in the Scriptures. The sweet message of the wild Arabian ass of Islam, which is also represented by “locusts” was also woven into his raiment, for camel’s are another symbol of Islam. It is not a wresting of the word “locusts” to use it as a symbol of Islam, even if the food John ate was referencing the locust tree, and not the insects. The word “locusts” is a symbol of Islam, and John was not representing the eating of any physical food, his diet was a symbol of the prophetic message he had eaten.

یحیی «جامه‌ای از موی شتر و کمربندی چرمی بر کمرش داشت؛ و خوراکش ملخ‌ها و عسل وحشی بود.» «خوراک» او پیام اسلام بود، زیرا واژهٔ «ملخ‌ها» نمایانگر اسلام است و عسل کلامِ خداست که در دهانش شیرین بود. پیامِ شیرینی که او خورد دربارهٔ «الاغِ وحشیِ عربی» بود، نخستین نمادِ اسلام در کتب مقدس. پیامِ شیرینِ الاغِ وحشیِ عربیِ اسلام، که با «ملخ‌ها» نیز نمایانده می‌شود، در جامه‌اش نیز بافته شده بود، زیرا شترها نمادِ دیگری از اسلام‌اند. این‌که واژهٔ «ملخ‌ها» را نماد اسلام بدانیم تحریفِ معنا نیست، حتی اگر خوراکی که یحیی می‌خورد اشاره به درختِ ملخ داشته باشد و نه به حشرات. واژهٔ «ملخ‌ها» نمادِ اسلام است، و یحیی خوردنِ هیچ خوراکِ مادی را نشان نمی‌داد؛ خوراکِ او نمادِ پیامِ نبوی‌ای بود که خورده بود.

His girdle was the “prophecy” represented in Habakkuk. That prophecy brings together the first disappointment, the tarrying time of the virgins, and the foundations of Adventism as represented upon the sacred charts. Habakkuk was the prophetic girdle that bound all those truths together.

کمربند او همان «نبوت»ی بود که در کتاب حبقوق به تصویر کشیده شده بود. آن نبوت، نخستین سرخوردگی، دورهٔ تأخیرِ باکره‌ها و بنیادهای ادونتیسم را، چنان‌که بر نمودارهای مقدس به تصویر کشیده شده‌اند، یک‌جا گرد می‌آورد. حبقوق کمربندِ پیشگویانه‌ای بود که همهٔ آن حقایق را به هم می‌بست.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:3, 4.

> زیرا رؤیا هنوز برای زمانی مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، منتظرش بمان، زیرا بی‌گمان خواهد آمد، درنگ نخواهد کرد. اینک آن که جانش به کبر برخاسته است، راستی در او نیست؛ اما عادل به ایمان خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۳، ۴.

The prophetic message that bound together as a girdle the messages that make up the warning of the “voice,” is the parable of the virgins in relation to the vision that tarried, but would speak. The vision of the Midnight Cry produces a distinction between the vile, whose “soul is lifted up” and the precious, who are justified by faith. Justification by faith is the girdle the “voice” wears.

پیام نبوی که چون کمربندی پیام‌هایی را که هشدارِ «صدا» را می‌سازند به هم می‌بست، مَثَلِ باکره‌هاست در پیوند با رؤیایی که درنگ کرد اما سخن خواهد گفت. رؤیای «فریاد نیمه‌شب» تمایزی پدید می‌آورد میان فرومایگان، که «جان‌شان بالا گرفته است»، و شریفان، که به ایمان عادل شمرده می‌شوند. عادل‌شمردگی به‌وسیله ایمان کمربندی است که «صدا» بر کمر دارد.

> And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. Isaiah 11:5.

> و عدالت کمربند کمر او و امانت‌داری کمربند میان او خواهد بود. اشعیا ۱۱:۵.

When the “voice crying in the wilderness” of the disappointment arrived, after the disappointment of July 18, 2020, his message was the same message that it had been since September 11, 2001. That message from Elijah to come, to the waiting disappointed dead dry bones is, that Islam is the “signal judgments,” that provide the backdrop for God’s other children in Babylon to learn righteousness.

وقتی، پس از ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، «صدای نداکننده‌ای که در بیابان فریاد می‌زند»ِ آن ناامیدی فرا رسید، پیام او همان پیامی بود که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بوده است. آن پیام، از سوی ایلیا که باید بیاید، خطاب به استخوان‌های خشک و مردهٔ نومیدِ در انتظار، این است که اسلام، یعنی همان «داوری‌های نشانه‌ای» که پس‌زمینه‌ای را فراهم می‌کنند تا دیگر فرزندان خدا در بابل عدالت را بیاموزند.

> The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

> راهِ درستکاران راستی است؛ تو، ای راست‌ترین، راهِ درستکاران را می‌سنجی. آری، در راهِ احکام تو، ای خداوند، برای تو منتظر بوده‌ایم؛ آرزوی جانِ ما به نام تو و به یادِ توست. با جانِ خود در شب تو را خواسته‌ام؛ بلی، با روحی که در درونِ من است، سحرگاهان تو را خواهم جُست؛ زیرا هنگامی که داوری‌های تو در زمین باشد، ساکنانِ جهان عدالت را خواهند آموخت. اشعیا ۲۶:۷‏–‏۹.

John the Baptist, who was Elijah to come, is the “voice” in the “wilderness” of the three and a half days of Revelation chapter eleven. His work includes identifying the fourth and final generation of Adventism, whose souls are lifted up and who are trusting in the spiritual heritage of their fathers, but sense that the wrath of God is about to come. They are the fourth generation, for they have fully manifested into a generation that is just the opposite of Christ. They are the generation of vipers, but they still point to their father Abraham, to argue that they are actually the generation of the Lamb. The generation of the Lamb are Peter’s chosen generation, they are those who follow the Lamb whithersoever he goeth.

یوحنا تعمیددهنده، که همان ایلیایی بود که قرار بود بیاید، «صدا» در «بیابانِ» سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه است. کار او شامل شناسایی نسل چهارم و نهایی ادونتیسم می‌شود؛ کسانی که جان‌هایشان برافراشته است و به میراث روحانی پدرانشان اعتماد دارند، اما احساس می‌کنند که خشم خدا در شُرف آمدن است. آنان نسل چهارم‌اند، زیرا به‌طور کامل به نسلی بدل شده‌اند که درست نقطۀ مقابل مسیح است. آنان نسل افعیان‌اند، اما هنوز به پدر خود ابراهیم استناد می‌کنند تا استدلال کنند که در واقع نسلِ برّه‌اند. نسلِ برّه نسلِ برگزیدۀ پطرس است؛ ایشان همان کسانی‌اند که هرجا برّه برود، از پی او می‌روند.

John obviously presented the sins of those who came to hear his message, for they repented and were baptized. He also informed them that there is One who would follow him, that would thoroughly purge His floor. That Person is the messenger of the covenant, He is “the dirt brush man” who sweeps the counterfeit coins and jewels out the window and restores the original jewels, that then shine ten times brighter than they did when William Miller was directed by angels in the work of assembling the original jewels in the movement of the first angel.

یوحنا آشکارا گناهانِ کسانی را که برای شنیدن پیامش آمده بودند بیان کرد، زیرا آنان توبه کردند و تعمید گرفتند. او همچنین به آنان خبر داد که شخصی پس از او خواهد آمد که خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد کرد. آن شخص فرستادهٔ عهد است؛ او «مردِ جارو به‌دست» است که سکه‌ها و جواهراتِ تقلبی را از پنجره بیرون می‌روبد و جواهراتِ اصلی را بازمی‌گرداند؛ جواهراتی که آنگاه ده برابر درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که ویلیام میلر، به هدایت فرشتگان، در کارِ گردآوریِ جواهراتِ اصلی در جنبشِ فرشتهٔ نخستین بود.

John the Baptist was direct in his denunciation of the Laodicean Adventist’s confidence in their father Abraham, for Elijah to come was to turn the hearts of the fathers to the children and vice versa. The principle of biblical application of the first and the last is represented in that work, but so too, is the remedy for those who find themselves in a scattered condition, in the enemies’ land, dead in the wilderness. They must recognize their sins, and the sins of their fathers and repent. In conjunction with recognizing their sins and the father’s sins, they must also admit that they had not been walking with the Lord during the period of the wilderness of three and a half days. Furthermore, they must admit that God was not walking with them during that history.

یوحنا تعمیددهنده در نکوهش اطمینانِ ادونتیست‌های لاودیکیه به پدرشان ابراهیم، کاملاً صریح بود، زیرا آمدنِ ایلیا به این بود که دل‌های پدران را به سوی فرزندان و برعکس برگرداند. اصلِ کتاب‌مقدسیِ کاربستِ «اول و آخر» در آن کار متجلّی است، و همچنین درمانِ کسانی که خود را در وضعیتِ پراکندگی، در سرزمینِ دشمنان، و مرده در بیابان می‌یابند. آنان باید به گناهان خود و گناهان پدران‌شان اعتراف کنند و توبه نمایند. در کنار اعتراف به گناهان خود و گناهان پدران، باید همچنین اذعان کنند که در مدتِ بیابانِ سه روز و نیم با خداوند راه نمی‌رفته‌اند. افزون بر این، باید اذعان کنند که خدا نیز در آن دوره با آنان هم‌قدم نبوده است.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> و آنان از شما که باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانتان به سبب گناه خود تحلیل خواهند رفت؛ و نیز به سبب گناهان پدرانشان همراه آنان تحلیل خواهند رفت. اگر به گناه خود و گناه پدرانشان اعتراف کنند، همراه با تعدّی‌ای که نسبت به من روا داشتند و نیز اینکه بر خلاف من رفتار کردند؛ و نیز اعتراف کنند که من نیز بر خلاف آنان رفتار کرده و ایشان را به سرزمین دشمنانشان آورده‌ام؛ در آن صورت اگر دل‌های نامختونشان فروتن شود و کیفر گناه خود را بپذیرند، آنگاه عهد خود را با یعقوب به یاد خواهم آورد، و نیز عهد خود را با اسحاق، و همچنین عهد خود را با ابراهیم به یاد خواهم آورد؛ و آن سرزمین را به یاد خواهم آورد. لاویان ۲۶:۳۹-۴۲.

The curse was because they didn’t remember the sabbaths of the land.

علت آن لعنت این بود که آنان سبت‌های زمین را به یاد نداشتند.

John the Baptist, who was Elijah to come, typified the “voice” in the wilderness of Revelation eleven’s three and a half days. He would direct the dead dry bones to “remember” Moses’ law at Horeb, and if they did, then the messenger of the covenant would “remember” the covenant of their fathers. But only if they confessed their sins, the sins of their fathers, and more humbling, they were to specify the trespasses “they trespassed against” God.

یوهَنّای تعمیددهنده که همان ایلیایی بود که می‌بایست بیاید، نمادِ «صدا»یی در بیابانِ سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه بود. او استخوان‌های خشک و مرده را وا می‌داشت تا شریعت موسی را در حوریب «به یاد بیاورند»، و اگر چنین می‌کردند، آنگاه فرستادهٔ عهد نیز عهد پدرانشان را «به یاد می‌آورد». اما تنها در صورتی که به گناهان خود و گناهان پدرانشان اعتراف می‌کردند، و حتی فروتنانه‌تر، باید تعدّیاتی را که «در حقّ خدا تعدّی کرده بودند» مشخص می‌کردند.

They would also need to admit that they had been walking “contrary” to God, and that God had been walking “contrary” to them.

آنها همچنین باید اعتراف می‌کردند که «برخلاف» خدا رفتار می‌کرده‌اند و اینکه خدا نیز «برخلاف» آنان رفتار می‌کرده است.

They would also need to recognize that they were the dead dry bones in the street of Revelation eleven, for they had to admit that God had brought them into the enemy’s land, and the enemy’s land is death.

آنان همچنین می‌بایست درمی‌یافتند که همان استخوان‌های خشک و مرده در خیابانِ مکاشفهٔ یازده بودند، زیرا می‌بایست اذعان می‌کردند که خدا آنان را به سرزمینِ دشمن آورده بود و سرزمینِ دشمن مرگ است.

According to John the Baptist, they would also need to answer the question of who the “voice” crying in the “wilderness” is, for John asked, “Who hath warned you to flee from the wrath to come?”

به گفتهٔ یوحنا تعمیددهنده، آنان همچنین می‌بایست به این پرسش پاسخ می‌دادند که آن «صدا» که در «بیابان» ندا می‌دهد کیست، زیرا یوحنا پرسید: «چه کسی به شما هشدار داد که از غضبِ آینده بگریزید؟»

We will continue these subjects in the next article.

در مقاله بعدی به این مباحث ادامه خواهیم داد.

> “The minister of God is commanded: ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show My people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The Lord says of these people: ‘They seek Me daily, and delight to know My ways, as a nation that did righteousness.’ Here is a people who are self-deceived, self-righteous, self-complacent, and the minister is commanded to cry aloud and show them their transgressions. In all ages this work has been done for God’s people, and it is needed now more than ever before.” Testimonies, volume 5, 299.

> به خادم خدا فرمان داده شده است: «با صدای بلند فریاد بزن، دریغ مکن، آواز خود را چون شیپور بلند کن، و به قوم من تعدّی ایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان بده.» خداوند دربارهٔ این قوم می‌گوید: «هر روز مرا می‌جویند و شادمان‌اند که راه‌های مرا بدانند، همچون قومی که عدالت ورزیده است.» اینجا قومی است خودفریب، خودعادل‌پندار و خودراضی، و به خادم فرمان داده شده است که با صدای بلند فریاد زند و تعدّیاتشان را به ایشان نشان دهد. در تمامی اعصار این کار برای قوم خدا انجام شده است، و اکنون بیش از هر زمان دیگر به آن نیاز است. شهادات، جلد ۵، ۲۹۹.

Back to Articles