Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Six

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه‌ای — شماره سی‌وشش

Number Thirty-Six

شماره سی‌وشش

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word

In the “bustle,” which James White identifies as the scattering of the Millerites following October 22, 1844, William Miller experienced a dream in 1847, and two years later he was laid to rest.

در دورهٔ «هیاهو»، که جیمز وایت از آن به‌عنوان پراکندگی پیروان میلر پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ یاد می‌کند، ویلیام میلر در سال ۱۸۴۷ رؤیایی دید و دو سال بعد به خاک سپرده شد.

> “If William Miller could have seen the light of the third message, many things which looked dark and mysterious to him would have been explained. But his brethren professed so deep love and interest for him, that he thought he could not tear away from them. His heart would incline toward the truth, and then he looked at his brethren; they opposed it. Could he tear away from those who had stood side by side with him in proclaiming the coming of Jesus? He thought they surely would not lead him astray.

> اگر ویلیام میلر می‌توانست نورِ پیامِ سوم را ببیند، بسیاری از اموری که نزد او تیره و رازآلود می‌نمود، بر او روشن می‌گشت. اما برادرانش چنان اظهار محبت و اهتمام عمیقی نسبت به او می‌کردند که می‌پنداشت نمی‌تواند از آنان دل برکند. دلش به سوی حقیقت گرایش می‌یافت، و آنگاه به برادرانش می‌نگریست؛ آنان با آن مخالفت می‌ورزیدند. آیا می‌توانست از کسانی که در اعلامِ آمدنِ عیسی شانه‌به‌شانه با او ایستاده بودند، جدا شود؟ می‌پنداشت که آنان یقیناً او را به گمراهی نخواهند کشاند.

> “God suffered him to fall under the power of Satan, the dominion of death, and hid him in the grave from those who were constantly drawing him from the truth. Moses erred as he was about to enter the Promised Land. So also, I saw that William Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan, in suffering his influence to go against the truth. Others led him to this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God, and he will come forth at the sound of the last trump.

> خدا اجازه داد که او زیر قدرتِ شیطان و تحتِ سلطۀ مرگ فرو افتد و او را در قبر از کسانی که پیوسته او را از حقیقت دور می‌کشیدند پنهان ساخت. موسی، آنگاه که در آستانۀ ورود به سرزمینِ موعود بود، خطا کرد. به همین‌سان دیدم که ویلیام میلر نیز، چون نزدیک بود به کنعانِ آسمانی درآید، در این‌که اجازه داد نفوذش در مخالفت با حقیقت به کار رود، خطا کرد. دیگران او را به این خطا کشاندند؛ دیگران باید پاسخگوی آن باشند. اما فرشتگان خاکِ گران‌بهای این خادمِ خدا را پاس می‌دارند، و او به هنگام صدای شیپورِ آخر برخواهد خاست.

> “A Firm Platform

> سکویی استوار

> “I saw a company who stood well guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.” Early Writings, 258.

> من جماعتی را دیدم که به‌خوبی حراست‌شده و استوار ایستاده بودند و به کسانی که می‌خواستند ایمانِ تثبیت‌شدهٔ جماعت را متزلزل سازند، هیچ تأییدی نمی‌دادند. خدا با رضامندی بر ایشان نظر کرد. سه پله به من نشان داده شد — پیام‌های فرشتگانِ اول، دوم و سوم. فرشتهٔ همراه من گفت: «وای بر آن‌که سنگی یا میخی از این پیام‌ها را بجنباند. فهمِ راستینِ این پیام‌ها از اهمیت حیاتی برخوردار است. سرنوشتِ نفوس به نحوهٔ دریافتِ آن‌ها منوط است.» بار دیگر از میان این پیام‌ها گذرانده شدم و دیدم قومِ خدا چگونه تجربهٔ خود را به بهایی گران به‌دست آورده بودند. آن از رهگذر رنج بسیار و نبردی سخت حاصل شده بود. خدا آنان را گام‌به‌گام رهبری کرده بود تا ایشان را بر سکویی استوار و غیرقابل‌تزلزل قرار دهد. افرادی را دیدم که به سکو نزدیک شدند و شالودهٔ آن را وارسی کردند. برخی با شادی بی‌درنگ بر آن پا نهادند. دیگران به خرده‌گیری از شالودهٔ آن آغاز کردند. می‌خواستند اصلاحاتی صورت گیرد، تا آنگاه سکو کامل‌تر و قوم بسیار شادمان‌تر شوند. برخی از سکو پایین آمدند تا آن را بیازمایند و اعلام کردند که به‌غلط پی‌ریزی شده است. اما دیدم که تقریباً همه بر سکو استوار ایستادند و کسانی را که پایین آمده بودند اندرز دادند که از شکایت دست بردارند؛ زیرا خدا معمارِ اعظم بود و آنان با او به ستیز برخاسته بودند. آنان کارِ شگرفِ خدا را که ایشان را به آن سکوی استوار رسانده بود بازگفتند و به اتفاق، چشمانِ خود را به سوی آسمان برافراشتند و با صدای بلند خدا را تمجید کردند. این امر بر برخی از آنان که شکایت کرده و سکو را ترک کرده بودند اثر گذاشت، و ایشان با چهره‌ای فروتنانه بار دیگر بر آن قدم نهادند. نوشته‌های اولیه، ص ۲۵۸.

## Miller’s Wonderful Works

آثارِ شگفت‌انگیزِ میلر

The “wonderful work” of William Miller led to “the firm foundation” that was the “solid, immovable platform.” The “foundation” of the “immovable platform,” and the subsequent attack upon both the “platform” and the “foundation” that were introduced after Miller’s death in 1849 is identified in his dream.

"کار شگفت‌آور" ویلیام میلر به "بنیادِ استوار" انجامید که همان "سکوی محکم و غیرقابل‌تزلزل" بود. "بنیاد"ِ "سکوی غیرقابل‌تزلزل"، و نیز حمله‌ی بعدی بر هر دو، یعنی بر "سکو" و "بنیاد"، که پس از مرگ میلر در سال ۱۸۴۹ مطرح شد، در رؤیای او مشخص شده است.

William Miller is the symbol of the foundations of Adventism.

ویلیام میلر نمادِ مبانیِ ادونتیسم است.

He is also the symbol of Millerite history from 1798 unto 1863.

وی همچنین نماد تاریخ میلریتی از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳ است.

He is also the symbol of Millerite history from 1798 unto 1844.

او همچنین نماد تاریخ جنبش میلریتی از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ است.

He is also the symbol of the history of the three angels from 1798 unto the Sunday law.

او همچنین نمادِ تاریخِ سه فرشته از ۱۷۹۸ تا قانونِ یکشنبه است.

He is represented by the forty-six years from 1798 unto 1844.

او به‌وسیلهٔ دورهٔ چهل‌وشش‌سالهٔ 1798 تا 1844 ممثّل می‌شود.

He is represented by the number “220,” in relation to the 2,520 and the 2,300.

او به‌وسیلۀ عدد «۲۲۰» در نسبت با ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ بازنمایی می‌شود.

He is represented by the “seven times”—the 2,520.

او به‌وسیلهٔ «هفت زمان»—۲٬۵۲۰—بازنمایی می‌شود.

He is represented by the 2,300.

او به‌وسیلهٔ ۲٬۳۰۰ بازنمایی می‌شود.

Miller’s two dreams were typified by Nebuchadnezzar’s two dreams in chapter two and chapter four of Daniel.

دو خواب نبوکدنصر در باب‌های دوم و چهارم کتاب دانیال، نمونهٔ دو خواب میلر بودند.

The period of 1798 begins with Nebuchadnezzar and ends in 1863 with Belshazzar.

دورۀ ۱۷۹۸ با نبوکدنصر آغاز می‌شود و در سال ۱۸۶۳ با بلشصر پایان می‌یابد.

The period of 1798 to the Sunday law begins with Nebuchadnezzar and ends with Belshazzar.

دورهٔ میان ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه با نبوکدنصر آغاز می‌شود و با بلشاصر پایان می‌یابد.

As the symbol of the history of the Millerites, he is the symbol of the foundations, which represent the truths that were discovered between the alpha discovery of the 2,520 and the omega discovery of 2,300. Commenting on William Miller’s dream, James White identified that the “key” was Miller’s method of studying the Bible. The methodology is the key of David that was laid upon Miller’s shoulder, for he presented the prophecy of 2300 years that ended when Isaiah 22:22 was fulfilled on October 22, 1844.

او، چونان نمادِ تاریخِ میلاریت‌ها، نمادِ بنیادها نیز هست؛ بنیادهایی که نمایانگرِ حقایقی‌اند که میانِ کشفِ آلفای ۲٬۵۲۰ و کشفِ امگای ۲٬۳۰۰ مکشوف شدند. جیمز وایت، در تفسیرِ رؤیای ویلیام میلر، تشخیص داد که «کلید» همان روشِ میلر در مطالعهٔ کتاب‌مقدّس بود. این روش‌شناسی همان «کلیدِ داوود» است که بر شانهٔ میلر نهاده شد، زیرا او نبوّتِ ۲٬۳۰۰ ساله را عرضه کرد که با تحققِ اشعیا ۲۲:۲۲ در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید.

The truths that began to be unsealed from 2023 onward, are the truths that were already identified in Habakkuk’s Tables 95 presentations, and those truths are now being set within a new framework of “Truth.”

حقایقی که مهرگشاییِ آنها از سال ۲۰۲۳ به بعد آغاز شد، همان حقایقی هستند که از پیش در ارائه‌های «جداولِ حبقوق ۹۵» شناسایی شده بودند، و آن حقایق اکنون در چارچوبی نوین از «حقیقت» در حال قرار گرفتن هستند.

The call of the voice in the wilderness in July 2023 identified that weeping and mourning were necessary for those who were to repent for the proclamation of July 18, 2020. Those who would be among the wise virgins were to repent in agreement with the prayer of Daniel nine, which is the prayer of those in Leviticus 26 that recognize they have been scattered.

فراخوانِ آن صدا در بیابان در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تصریح کرد که گریستن و ماتم برای کسانی که می‌بایست به سبب اعلانِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ توبه کنند، ضروری است. آنان که می‌بایست در شمارِ باکرانِ خردمند باشند، می‌بایست مطابق با دعای دانیال، باب نهم، توبه کنند؛ همان دعای کسانی که در لاویان باب ۲۶ اذعان می‌کنند که پراکنده شده‌اند.

When Miller states, “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.”

هنگامی که میلر می‌گوید: «در حالی که چنین برای خسران عظیم و مسئولیت خویش می‌گریستم و سوگواری می‌کردم، خدا را به یاد آوردم و با تضرع دعا کردم که برایم مدد بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی به اتاق درآمد، همان هنگام همهٔ مردم از آن بیرون رفتند؛ و او که برسِ خاک‌روب در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به روبیدنِ خاک و زباله از اتاق.»

The door that opened was Miller’s heart when he “prayed earnestly” for “help.” Jesus as the True Witness to Laodicea is knocking on hearts seeking entrance. When the door opened a separation process began. When the door opened, the “windows” also opened, and the “windows” are the windows of heaven.

آن دری که گشوده شد، دلِ میلر بود، هنگامی که برای «اعانت» «با تضرع دعا کرد». عیسی، آن شاهدِ راستینِ خطاب به لاودیکیه، بر درِ دل‌ها می‌کوبد و در پیِ ورود است. وقتی آن در گشوده شد، فرایندِ جدایی آغاز گردید. و چون آن در گشوده شد، «روزنه‌ها» نیز گشوده شدند، و آن «روزنه‌ها» همان روزنه‌های آسمان‌اند.

John saw the windows in heaven opened in chapter nineteen of Revelation as the Lord raised up His army of white horses, immediately after the bride had made herself ready. That army, is Ezekiel’s army that stand up in response to the message of the rough east wind. That army is the church triumphant that changes from the church militant unto the church triumphant when the separation of the wheat and tares is accomplished. That separation is also represented as changing from the Laodicean experience unto the Philadelphian experience. Miller opened his heart and let the True witness enter in, as He separated the wheat and tares, thus raising His white horse army to life.

یوحنا در فصل نوزدهمِ مکاشفه دید که روزن‌های آسمان گشوده شد، آنگاه که خداوند لشکرِ اسب‌های سفیدِ خویش را برمی‌انگیخت؛ این امر بلافاصله پس از آن رخ داد که عروسْ خود را مهیّا کرده بود. آن لشکر، همان لشکرِ حزقیال است که در پاسخ به پیامِ بادِ شرقیِ خشن برپا می‌ایستد. آن لشکر همان کلیسای پیروزمند است که، هنگامی که جداسازیِ گندم و زوان به انجام می‌رسد، از کلیسای مجاهد به کلیسای پیروزمند تبدیل می‌شود. آن جدایی همچنین به‌صورت گذار از تجربهٔ لاودکیه‌ای به تجربهٔ فیلادلفیه‌ای بازنمایی شده است. میلر قلب خود را گشود و به شاهدِ امین و راستین اجازه داد وارد شود، و او، چون گندم و زوان را جدا می‌کرد، بدین‌سان لشکرِ اسب‌های سفیدِ خویش را به حیات برانگیخت.

On December 31, 2023 the Dirt Brush man entered into the room after the people left, and began the work of removing the rubbish of error, while placing the old truths of Habakkuk’s Tables in a new framework of truth.

در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، مرد جاروی خاک پس از خروج مردم وارد اتاق شد و کار زدودن خاکروبه‌های خطا را آغاز کرد، در عین حال که حقایق کهنِ لوح‌های حبقوق را در چارچوبی نوین از حقیقت می‌نهاد.

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> منجی نیامده بود تا آنچه پدران و انبیا گفته بودند کنار بگذارد؛ زیرا او خود از طریق این مردان که نمایندگان او بودند سخن گفته بود. همهٔ حقایقِ کلامِ خدا از او سرچشمه می‌گرفتند. اما این جواهرِ بی‌قیمت در قاب‌هایی نادرست نشانده شده بودند. نورِ گران‌بهایشان در خدمتِ خطا قرار گرفته بود. خدا می‌خواست آن‌ها از قاب‌های خطا بیرون آورده شوند و در چارچوبِ حقیقت جای گیرند. این کار را تنها دستی الهی می‌توانست به انجام برساند. به سببِ پیوندش با خطا، حقیقت در خدمتِ مقصودِ دشمنِ خدا و انسان قرار گرفته بود. مسیح آمده بود تا آن را در جایگاهی بگذارد که خدا را جلال دهد و برای نجاتِ بشریت کار کند. اشتیاق اعصار، ۲۸۷.

One of the first truths taught in 2024 was the explanation of the disappointment of July 18, 2020. Line upon line it was recognized that the first disappointments of every reform line identified July 18, 2020 as a primary waymark in the parable of the ten virgins. The subject of the disappointment became the “key” to unlock the truth of the sanctuary; whereas in the great disappointment of 1844, the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment.

یکی از نخستین حقایقی که در سال ۲۰۲۴ تعلیم داده شد، تبیینِ سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بود. خط بر خط روشن شد که نخستین سرخوردگی‌های هر خطِ اصلاح، ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را به‌عنوان یک نشانِ راهِ اصلی در مثلِ ده باکره معرّفی می‌کنند. موضوعِ سرخوردگی به «کلید»ی بدل شد برای گشودنِ حقیقتِ قدس؛ حال آنکه در سرخوردگیِ بزرگِ ۱۸۴۴، قدس «کلیدی» بود که سرخوردگی را گشود.

The dirt brush man, who is also the Lion of the tribe of Judah began unsealing the message of the Midnight Cry in 2023. We have now reached the place in Miller’s dream that He is placing the larger casket upon the table and casting in the truths that are to shine ten times brighter than the sun. One of those jewels is the revelation of who He is in the prophetic narrative.

مردِ جاروب‌به‌دست، که همان شیرِ سبطِ یهوداست، در سال ۲۰۲۳ آغاز به برداشتنِ مُهر از پیامِ فریادِ نیمه‌شب کرد. اکنون به آن مقطع در رؤیای میلر رسیده‌ایم که او صندوقچه‌ای بزرگ‌تر را بر میز می‌نهد و حقایقی را در آن می‌افکند که باید ده برابر درخشان‌تر از خورشید بدرخشند. یکی از آن جواهرات، مکاشفهٔ هویتِ او در روایتِ نبوی است.

When the prophecy is unsealed, He is the Lion of the tribe of Judah, who takes old truths and places them into a new framework of the three steps of “truth.” That framework is held together by Christ as the Alpha and Omega, the first and last. As the Word of God, He orchestrated every element of His Word. As Palmoni He designed every aspect a mathematics.

هنگامی که نبوت از مُهر گشوده می‌شود، او شیرِ سبطِ یهوداست که حقایقِ کهن را برمی‌گیرد و آنها را در چارچوبی نو از سه مرحلهٔ «حقیقت» می‌نشاند. آن چارچوب به‌واسطهٔ مسیح، به‌عنوان آلفا و امگا، اول و آخر، نگاه داشته می‌شود. به‌عنوان کلمهٔ خدا، او هر عنصرِ کلامِ خویش را تدبیر کرد. به‌عنوان پلمونی، او هر جنبه‌ای از ریاضیات را طرح‌ریزی کرد.

When Peter is at Caesarea Philippi, in the third hour, He introduces Himself as Palmoni, with an emphasis upon “prophetic fractals.” One of the final revelations of Christ as the Lord of prophecy, is the emphasis upon prophetic fractals as represented by Peter in Matthew 16:18, which is the symbol of 1.618, called the golden ratio in the natural world, but “prophetic fractals” by Palmoni.

آنگاه که پطرس در قیصریهٔ فیلیپی است، در ساعت سوم، مسیح خود را «پلمونی» معرفی می‌کند و بر «فراکتال‌های نبوی» تأکید می‌نهد. یکی از مکاشفات نهاییِ مسیح به‌عنوان خداوندِ نبوّت، تأکید بر «فراکتال‌های نبوی» است؛ تأکیدی که به‌واسطهٔ پطرس در متی ۱۶:۱۸ نمود می‌یابد و نمادِ ۱٫۶۱۸ است؛ نسبتی که در جهان طبیعی «نسبتِ طلایی» خوانده می‌شود، اما نزدِ پلمونی «فراکتال‌های نبوی» نام دارد.

We have only begun to identify the prophetic fractals that are located within the sacred week of 27 to 34. Before we return there on our way to the book of Joel the emphasis of prophetic fractals needed to be added into our consideration of Miller’s dream.

ما تازه شناسایی فرکتال‌های نبوتیِ موجود در هفتهٔ مقدسِ ۲۷ تا ۳۴ را آغاز کرده‌ایم. پیش از آن‌که در مسیر خود به سوی کتاب یوئیل بار دیگر بدان بازگردیم، لازم بود تأکید بر فرکتال‌های نبوتی را به بررسی خود دربارهٔ رؤیای میلر بیفزاییم.

The period from Miller calling people to “come and see,” and Christ, as the dirt brush man calling Miller to “come and see” is 1798 unto the Sunday law, but it contains a fractal within that overall history with the period of 1798 unto 1863. It contains another fractal from 9/11 unto the Sunday law, and another from 2023 unto the Sunday law.

دوره‌ای که در آن میلر مردم را به «بیایید و ببینید» فرا می‌خواند، و مسیح، به‌عنوان مردِ برسِ خاک‌روبی، میلر را به «بیایید و ببینید» فرا می‌خواند، از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه امتداد دارد؛ اما در آن تاریخِ کلی، یک فراکتال را در بر دارد که عبارت است از دوره‌ی ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳. همچنین فراکتالی دیگر از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، و دیگری از ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه را در بر دارد.

When Miller closed his eyes in the bustle, he represented the history of 1849, when the Lord was attempting to finish the work, but to no avail. He is resurrected in 2023, for he is Elijah that was slain in the street with Moses. He died in 1849, and then he died again on July 18, 2020.

وقتی میلر در میان غوغا چشمانش را بست، او نمایانگر تاریخ ۱۸۴۹ بود، زمانی که خداوند می‌کوشید کار را به انجام برساند، اما به نتیجه نرسید. او در سال ۲۰۲۳ از مردگان برمی‌خیزد، زیرا او ایلیا است که با موسی در خیابان کشته شد. او در ۱۸۴۹ درگذشت، و سپس در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ بار دیگر درگذشت.

His dream was given in 1847, then the Lord stretched forth His hand a second time and published the 1850 chart. When the Lord stretches forth His hand a second time in the history of the one hundred and forty-four thousand, Miller is resurrected.

رویای او در سال ۱۸۴۷ اعطا شد، سپس خداوند برای بار دوم دست خویش را بگسترد و نمودار ۱۸۵۰ را منتشر ساخت. هرگاه خداوند در تاریخ آن یکصد و چهل و چهار هزار برای بار دوم دست خویش را بگستراند، میلر از مرگ برانگیخته می‌شود.

The starting point for the scattering of both Israel and Judah is set forth in Isaiah.

مبدأ پراکندگیِ هر دو، اسرائیل و یهودا، در کتاب اشعیا تبیین شده است.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

The prophecy was given in 742 BC, and nineteen years later, in 723 BC Israel was scattered by the Assyrians, and then forty-six years later Judah was scattered by Babylon. The three dates represent a period of nineteen years, followed by forty-six years. When those two prophecies ended in 1798 and 1844 respectively, the nineteen-year period at the beginning from 742 BC unto 723 BC was the alpha nineteen years, that represented the omega nineteen years from 1844 unto 1863.

این نبوت در سال 742 قبل از میلاد اعلان شد، و نوزده سال بعد، در 723 قبل از میلاد، اسرائیل به دست آشوریان پراکنده گردید، و سپس چهل و شش سال بعد یهودا به دست بابل پراکنده گردید. این سه تاریخ نمایانگر دوره‌ای متشکل از نوزده سال و در پی آن چهل و شش سال است. هنگامی که آن دو نبوت به ترتیب در 1798 و 1844 به پایان رسیدند، دوره نوزده ساله آغازین از 742 قبل از میلاد تا 723 قبل از میلاد نوزده سالِ آلفا بود که نمایانگر نوزده سالِ امگا از 1844 تا 1863 بود.

Miller died five years into the omega nineteen years and seven years later Hiram Edson’s articles on the “seven times,” was published. Seven years later the “seven times” was rejected. 1856 was to be the sealing that preceded the Sunday law of 1863, but it was not to be.

میلر پنج سال پس از آغاز نوزده سالِ امگا درگذشت، و هفت سال بعد، مقالات هیرام ادسون درباره «هفت زمان»، منتشر شد. هفت سال بعد، «هفت زمان» رد شد. سال ۱۸۵۶ قرار بود مُهرزنی‌ای باشد که بر قانون روز یکشنبهٔ ۱۸۶۳ مقدّم می‌شد، اما چنین نشد.

The third angel arrived in 1844, 1888 and at 9/11. Sister White identified that when the great buildings of New York City came down, the first three verses of Revelation eighteen would be fulfilled.

فرشتهٔ سوم در سال‌های ۱۸۴۴، ۱۸۸۸ و در یازدهم سپتامبر رسید. خواهر وایت تصریح کرد که هنگامی که ساختمان‌های عظیمِ شهرِ نیویورک فرو ریزند، سه آیهٔ نخست از باب هجدهمِ مکاشفه تحقق خواهند یافت.

## Revelation 18

پس از اینها دیدم که فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت، و زمین از جلال او روشن شد. و او به آواز نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم افتاد، افتاد، و مسکن دیوان گردید، و زندانِ هر روح ناپاک، و قفسِ هر پرنده ناپاک و مکروه. زیرا همه قوم‌ها از شرابِ خشمِ زناکاریِ او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ تجملاتِ او توانگر شده‌اند. و آوازی دیگر از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قومِ من، از او بیرون آیید تا شریکِ گناهانِ او نشوید و از بلاهای او چیزی نیابید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است. به همان‌گونه که او به شما جزا داد، شما نیز او را جزا دهید؛ و بر حسبِ اعمالش دوچندان به او تلافی کنید؛ در جامی که پر کرده است برایش دوچندان پر کنید. به همان اندازه که خود را عظیم ساخت و در ناز و نعمت زیست، همان‌قدر عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دلِ خود می‌گوید: من چون ملکه می‌نشینم و بیوه نیستم و هرگز اندوه نخواهم دید. از این رو بلایای او در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به تمامی با آتش سوخته خواهد شد، زیرا خداوندِ خدایی که او را داوری می‌کند تواناست. و پادشاهانِ زمین که با او زنا کردند و در ناز و نعمت با او زیستند، چون دودِ سوختنِ او را ببینند، بر او خواهند گریست و نوحه خواهند کرد؛ از بیمِ عذابِ او از دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای بر آن شهرِ بزرگِ بابل، آن شهرِ مقتدر! زیرا در یک ساعت حکمِ تو فرارسید. و بازرگانانِ زمین بر او می‌گریند و ماتم می‌گیرند، زیرا دیگر کسی کالای ایشان را نمی‌خرد: کالای طلا و نقره و سنگ‌های گرانبها و مروارید، و کتانِ نازک و ارغوانی و ابریشم و قرمز، و هرگونه چوبِ تیین، و هرگونه ظرف از عاج، و هرگونه ظرف از نفیس‌ترین چوب‌ها و از برنج و آهن و سنگِ مرمر؛ و دارچین و عطرها و مرهم‌ها و کندر، و شراب و روغن و آردِ نرم و گندم، و چهارپایان و گوسفندان و اسبان و ارابه‌ها، و غلامان و جان‌های آدمیان. و میوه‌هایی که جانت مشتاقشان بود از تو دور شده است، و هرچه لذیذ و نفیس بود از تو رفته است، و هرگز دیگر آنها را نخواهی یافت. بازرگانانِ این چیزها که از او توانگر شدند، از بیمِ عذابِ او از دور خواهند ایستاد، گریان و نالان، و خواهند گفت: وای، وای بر آن شهرِ بزرگ که به کتانِ نازک و ارغوانی و قرمز آراسته بود و به طلا و سنگ‌های گرانبها و مرواریدها آذین یافته بود! زیرا در یک ساعت چنین ثروتِ عظیمی نابود شد. و هر ناخدای کشتی و همه همراهان در کشتی‌ها و دریانوردان و هر که از راهِ دریا تجارت می‌کند، از دور ایستادند، و چون دودِ سوختنِ او را دیدند، فریاد برآوردند و گفتند: کدام شهر همانندِ این شهرِ بزرگ است! و خاک بر سرهای خود ریختند و فریادزنان و گریان می‌گفتند: وای، وای بر آن شهرِ بزرگ که در آن همه صاحبانِ کشتی در دریا به سببِ گرانمایگیِ او دولتمند شدند! زیرا در یک ساعت به ویرانی افتاد. ای آسمان، و ای رسولان و انبیایِ مقدس، بر او شادی کنید، زیرا خدا انتقامِ شما را از او گرفت. و فرشته‌ای نیرومند سنگی را مانندِ سنگِ آسیابِ بزرگ برگرفت و آن را به دریا افکند و گفت: بدین‌گونه، با شدّت، آن شهرِ بزرگِ بابل سرنگون خواهد شد و دیگر هرگز یافت نخواهد شد. و آوایِ چنگ‌نوازان و نوازندگان و نی‌نوازان و شیپورزنان دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ و هیچ صنعتگری، از هر صناعتی که باشد، دیگر در تو یافت نخواهد شد؛ و صدایِ سنگِ آسیاب دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ و نورِ چراغ دیگر هرگز در تو نخواهد درخشید؛ و آوازِ داماد و عروس دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ زیرا بازرگانانِ تو بزرگانِ زمین بودند، زیرا به افسونگری‌هایت همه قوم‌ها فریفته شدند. و در او خونِ انبیا و مقدسان و همه کسانی که بر زمین کشته شدند یافت شد.

Verse ONE—And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.

آیه یک—و پس از اینها دیدم که فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد، دارای قدرتی عظیم؛ و زمین از جلال او منوّر گردید.

Verse TWO—And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird.

آیه دوم- و او با صدایی نیرومند به قوت فریاد برآورد و گفت: بابل عظیم افتاد، افتاد، و مسکن شیاطین و زندان هر روح پلید و قفس هر مرغ ناپاک و مکروه گردیده است.

Verse THREE—For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

آیهٔ سوم—زیرا همهٔ امّت‌ها از شرابِ غضبِ زناکاریِ او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین به‌سببِ فراوانیِ تنعّماتِ او توانگر شده‌اند.

The mighty first angel came down with a message in his hand and John was commanded to go and take the little book and eat it. That first angel performs the same work as the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with its glory. This is because the first angel is the alpha and the third angel is the omega, and the beginning always illustrates the end.

فرشتهٔ نیرومندِ نخستین با پیغامی در دستِ خود فرود آمد و به یوحنا فرمان داده شد که برود و آن طومارِ کوچک را بگیرد و آن را بخورد. آن فرشتهٔ نخست همان کاری را انجام می‌دهد که فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه، که زمین را با جلالِ خویش روشن می‌سازد، به انجام می‌رساند. زیرا فرشتهٔ نخست آلفاست و فرشتهٔ سوم اُمگا، و آغاز همواره فرجام را می‌نمایاند.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> «عیسی فرشته‌ای نیرومند را مأمور کرد تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهور دوم او آماده شوند. هنگامی که فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک کرد، نوری بسیار درخشان و پرجلال پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خود روشن سازد و انسان را از خشمِ قریب‌الوقوعِ خدا برحذر دارد.» نوشته‌های اولیه، ۲۴۵.

The first angel is verse one of Revelation eighteen.

فرشتهٔ نخستین آیهٔ نخستِ باب هجدهمِ مکاشفه است.

And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.

و پس از این امور دیدم فرشته‌ای دیگر که از آسمان فرود آمد و قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او منوّر گردید.

The second angel is verse two of Revelation eighteen.

فرشتهٔ دوم آیهٔ دوِ مکاشفهٔ هجده است.

And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird.

و او با آواز بلند و نیرومند ندا درداد و گفت: بابلِ عظیم فرو افتاد، فرو افتاد، و مسکنِ شیاطین گشته است، و زندانِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و مکروه.

The third angel is verse three of Revelation eighteen.

فرشتهٔ سوم آیهٔ سومِ مکاشفهٔ یوحنا، باب هجدهم است.

For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

زیرا همهٔ امت‌ها از شراب خشم زناکاری او نوشیده‌اند، و پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانان زمین از فراوانی لذایذ او توانگر شده‌اند.

All the kings commit fornication with the whore at the Sunday law, as typified in verse three. The second angel’s message is that Babylon is fallen, and that is verse two. The first angel’s mission was to lighten the earth with his glory and that is verse one. Verse one is 9/11. Verse two is the separation process that has been going on throughout mankind since 9/11, and verse three is the Sunday law. For this reason, 9/11 is the third angel’s message, and so is the Sunday law. 9/11 is the warning of the approaching Sunday law as represented in the first three verses, and the other voice of verse four is the Sunday law. The first voice of Revelation eighteen is the warning of the approaching Sunday law, and that warning changes to a living reality at the Sunday law.

همهٔ پادشاهان در هنگام قانون یکشنبه با آن فاحشه زنا می‌ورزند، چنان‌که در آیهٔ سه به‌گونه‌ای نمونه‌وار نشان داده شده است. پیام فرشتهٔ دوم این است که بابل سقوط کرده است، و این همان آیهٔ دو است. رسالت فرشتهٔ نخست آن بود که زمین را به جلال خویش روشن سازد و آن آیهٔ یک است. آیهٔ یک همان ۹/۱۱ است. آیهٔ دو، فرایند تفکیکی است که از ۹/۱۱ به این سو در میان نوع بشر در جریان بوده است، و آیهٔ سه قانون یکشنبه است. از این رو، ۹/۱۱ پیام فرشتهٔ سوم است، و قانون یکشنبه نیز چنین است. ۹/۱۱ هشدار نزدیک شدن قانون یکشنبه است، چنان‌که در سه آیهٔ نخست نشان داده شده است؛ و صدای دیگرِ آیهٔ چهار، قانون یکشنبه است. صدای نخستِ مکاشفهٔ هجده هشدار نزدیک شدن قانون یکشنبه است، و آن هشدار در هنگام قانون یکشنبه به واقعیتی زنده بدل می‌شود.

9/11 unto the Sunday law is typified by the period of the alpha “come and see” of Miller’s dream unto the omega “come and see.” Between 9/11 and the Sunday law the jewels get placed upon Miller’s table in the center of the room, scattered and buried, and then restored by the dirt brush man. The angel that descended in 1840 with the little book was the first and alpha angel that represented the angel that descended at 9/11. That angel is identified in chapter ten, when John is told that the book would be sweet, but turn bitter.

۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه با دورهٔ «بیا و ببینِ» الفایِ رویای میلر تا «بیا و ببینِ» اومگا تمثیل یافته است. میانِ ۹/۱۱ و قانونِ یکشنبه، جواهرات بر میزِ میلر در مرکزِ اتاق نهاده می‌شوند، پراکنده و مدفون می‌گردند، و سپس به‌وسیلهٔ مردِ جاروی خاک اعاده می‌شوند. آن فرشته‌ای که در سال ۱۸۴۰ با کتابچه‌ای فرود آمد، نخستین و فرشتهٔ الفا بود که نمایانگرِ فرشته‌ای بود که در ۹/۱۱ فرود آمد. آن فرشته در فصل دهم شناسایی می‌شود، آنگاه که به یوحنا گفته می‌شود که کتابچه شیرین خواهد بود، اما به تلخی می‌گردد.

John was representing the movement of the first angel, represented by the Millerites, and he was also illustrating the movement of the one hundred and forty-four thousand. First and foremost, he represented the latter days, as prophets always do. For this reason, he was told in advance that the book was going to be sweet and then bitter. The Millerites did not know this in advance, but the one hundred and forty-four thousand are required to know this.

یوحنا نمایانگر جنبش فرشتهٔ نخستین بود—جنبشی که پیروان میلر آن را نمایندگی می‌کردند—و همچنین جنبش یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشید. پیش و بیش از هر چیز، او ایام آخر را نمایندگی می‌کرد، چنان‌که پیامبران همواره چنین می‌کنند. از این‌رو، از پیش به او گفته شد که آن کتاب نخست شیرین و سپس تلخ خواهد بود. پیروان میلر این را از پیش نمی‌دانستند، اما یکصد و چهل و چهار هزار می‌باید این را بدانند.

Miller, as the messenger of the first angel is the premier symbol of one who ate the little book. As a miller he was to separate the wheat from the chaff, then process the grain into flour, and make the bread that was to be eaten. He shared the bread by placing it in the center of his room and calling all who would to “come and see.” But as a symbol of the one who took the book out of the angel’s hand, Miller like unto John, is addressing the latter days of the third angel, more than the early days of the first angel. In his dream he begins by informing us that he received his message by an unseen hand. The first angel in Revelation ten has a little book in his hand, but the angel of Revelation eighteen, which is the omega to the alpha of 1840, has no book represented in his hand, and that is the book that Miller received—the book from an unseen hand. Miller’s “come and see” is 9/11, and the dirt brush man’s “come and see” is the Sunday law.

میلر، به‌منزلهٔ پیام‌آورِ فرشتهٔ نخستین، نمادِ ممتازِ کسی است که کتابچهٔ کوچک را خورد. به‌عنوان یک آسیابان، او می‌بایست گندم را از کاه جدا کند، سپس دانه را به آرد بدل سازد، و نانی فراهم آورد که باید خورده می‌شد. او نان را با نهادن آن در میانهٔ اتاقش و فراخواندن هر که می‌خواست که «بیایید و ببینید»، با دیگران قسمت کرد. اما به‌عنوان نمادِ کسی که کتاب را از دستِ فرشته گرفت، میلر، همانند یوحنا، بیش از آنکه به روزهای آغازینِ فرشتهٔ نخستین بپردازد، متوجهِ روزهای واپسینِ فرشتهٔ سوم است. او در رؤیایش نخست ما را آگاه می‌سازد که پیام خود را به‌واسطهٔ دستی نادیده دریافت کرده است. فرشتهٔ نخستین در مکاشفهٔ ۱۰ کتابچهٔ کوچکی در دست دارد، اما فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۸—که اُمگای الفِ ۱۸۴۰ است—کتابی در دستِ او نمایانده نشده است؛ و همین است آن کتابی که میلر دریافت—کتابی از دستی نادیده. «بیایید و ببینیدِ» میلر ۹/۱۱ است، و «بیایید و ببینیدِ» مردِ جاروی خاک‌روب، قانونِ یکشنبه است.

Between the alpha and omega “come and see” you have the second angel’s message, for the alpha is 9/11, which is verse one of chapter eighteen, and verse two is the second angel that concludes at verse three, which is the Sunday law and the omega “come and see.” In Miller’s dream the second angel, and the fall of Babylon is represented by the seven times the word scatter is employed, while the overall narrative identifies truth being overcome with error.

میان آلفا و امگای «بیایید و ببینید»، پیام فرشتهٔ دوم قرار دارد، زیرا آلفا ۹/۱۱ است که همان آیهٔ یکم از باب هجدهم است، و آیهٔ دوم، فرشتهٔ دوم است که در آیهٔ سوم به انجام می‌رسد، که همان قانون یکشنبه و امگای «بیایید و ببینید» است. در رؤیای میلر، فرشتهٔ دوم و سقوط بابل به‌وسیلهٔ هفت‌بار به‌کار رفتنِ واژهٔ «scatter» نمایانده می‌شود، در حالی که روایت کلی نشان می‌دهد حقیقت به‌وسیلهٔ خطا مغلوب می‌گردد.

The first and third angels descended with the message that must be taken and eaten on August 11, 1840 and 9/11 respectively. The two dates correspond to verse one of Revelation eighteen.

فرشتهٔ نخست و فرشتهٔ سوم، همراه با پیامی که باید گرفته و خورده شود، به‌ترتیب در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ و ۹/۱۱ فرود آمدند. این دو تاریخ با آیهٔ نخستِ باب هجدهمِ مکاشفه مطابقت دارند.

The foundational truths were published in May of 1842, with the 1843 pioneer chart as the alpha of Habakkuk’s two tables. In 2012 Habakkuk’s Tables were published, aligning with May of 1842.

حقایق بنیادین در ماه مه ۱۸۴۲ منتشر شدند و نمودار پیشگام ۱۸۴۳ به‌عنوان آلفای دو لوح حبقوق محسوب می‌شد. در سال ۲۰۱۲ لوح‌های حبقوق منتشر شدند، در انطباق با ماه مه ۱۸۴۲.

The Millerite’s experienced their first disappointment on April 19, 1844, typifying July 18, 2020. At that point the second angel arrived, and his arrival aligned with verse two of Revelation eighteen. That disappointment marked the end of the first angel. There the second angel arrived, the tarrying time in the virgin’s parable began. The history of the first angel is to run parallel with the history of the second, and when applied in this fashion, the arrival of the second angel is aligned with the arrival of the first angel in 1840 and 9/11.

پیروان میلر نخستین یأس خود را در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تجربه کردند، به‌منزلۀ پیش‌نمونِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰. در آن مقطع فرشتۀ دوم رسید و آمدنش با آیهٔ دومِ باب هجدهمِ مکاشفه انطباق داشت. آن یأس، نقطۀ پایانِ فرشتۀ نخست بود. همان‌جا فرشتۀ دوم رسید و زمانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره آغاز شد. سیر تاریخیِ فرشتۀ نخست می‌باید به‌طور موازی با سیر تاریخیِ فرشتۀ دوم جریان یابد، و وقتی چنین به‌کار گرفته شود، ورود فرشتۀ دوم با ورود فرشتۀ نخست در ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر منطبق می‌شود.

A tarrying time arrived at 9/11, which was typified by April 19, 1844. At 9/11 the four winds of Islam were released, and then held in check. Those four winds of John are the rough winds of Isaiah, and the east wind of prophecy, and the sealing angel ascends from the east. When He ascends, He cries out “hold, hold, hold, hold” four times according to Sister White. The tarrying time that begins with the arrival of the second angel is represented as the four winds being held in check until the one hundred and forty-four thousand are sealed.

در ۱۱ سپتامبر، زمانی از تأخیر فرا رسید که نمونۀ آن در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ ارائه شده بود. در ۱۱ سپتامبر چهار بادِ اسلام رها شدند و سپس در مهار نگاه داشته شدند. آن چهار بادِ یوحنا همان بادهای خشنِ اشعیا و همان بادِ شرقیِ نبوّت‌اند، و فرشتۀ مُهرزن از مشرق عروج می‌کند. به‌هنگام عروج او، بنا به گفتۀ خواهر وایت، چهار بار فریاد برمی‌آورد: «نگه دارید، نگه دارید، نگه دارید، نگه دارید». زمانِ تأخیری که با آمدنِ فرشتۀ دوم آغاز می‌شود، به‌صورت مهار شدنِ چهار باد تا هنگامی که یکصد و چهل و چهار هزار تن ممهور گردند، نمایانده شده است.

After the first disappointment, Samuel Snow was led to put together the message of the Midnight Cry, thus typifying the voice in the wilderness in July of 2023.

پس از نخستین ناکامی، ساموئل اسنو هدایت شد تا پیام فریاد نیمه‌شب را تدوین کند و بدین‌سان، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، نمونهٔ ندایی در بیابان گردید.

At the Exeter camp meeting, the separation of the virgins based upon the testing oil, purged and also purified the Millerites in agreement with the work of the Messenger of the Covenant. The Exeter camp meeting represented the sealing, for the work then went forward like a tidal wave, or a mighty army, until the third angel arrived on October 22, 1844. The key of the history is the separation.

در اجتماع اردوگاهی اکستر، جداییِ باکره‌ها بر مبنای آزمونِ روغن، میلاریتی‌ها را ـ مطابق با کارِ فرستادهٔ عهد ـ پیراست و نیز تطهیر کرد. اجتماع اردوگاهی اکستر نمایانگر مُهرکردن بود، زیرا از آن پس کار همچون موجی مدّی، یا چون لشکری نیرومند، پیش رفت تا آن‌که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴ فرا رسید. کلیدِ این تاریخ، جدایی است.

The second angel does a work of separating when it arrives, as it did at the first disappointment, and it ended with the separation of October 22. In the middle of the two separations the second angel’s message was proclaimed. The second angel is a progressive separation until the final test of the oil. The final test of oil leads to the litmus test of the third angel. That litmus test was the cross for Jesus, and the Garden of Gethsemane, meaning the “garden of the oil press” preceded the litmus test of the cross, and the test of the virgin’s oil preceded the close door of 1844.

فرشتهٔ دوم، هرگاه می‌رسد، کاری از سنخِ جداسازی انجام می‌دهد؛ همان‌گونه که در ناکامیِ نخستین انجام داد، که با جداییِ ۲۲ اکتبر به پایان رسید. در میانهٔ آن دو جدایی، پیامِ فرشتهٔ دوم اعلام شد. فرشتهٔ دوم جدایی‌ای تدریجی است تا رسیدن به آزمونِ نهاییِ روغن. آزمونِ نهاییِ روغن به آزمونِ سنگِ محکِ فرشتهٔ سوم منتهی می‌شود. آن سنگِ محک برای عیسی صلیب بود، و باغِ جتسیمانی، به معنای «باغِ عصّارخانهٔ روغن»، بر آزمونِ سنگِ محکِ صلیب مقدّم بود، و آزمونِ روغنِ دوشیزگان بر درِ بستهٔ ۱۸۴۴ مقدّم بود.

The final test, followed by judgment was the tenth test for ancient Israel. They were then assigned to die in the wilderness. Whether Kadesh, Gethsemane or Exeter; the final test before judgment, where the two classes are separated, identifies a final test post 2023, that precedes the closed-door judgment of the Sunday law. That final test is the sealing. A final or last test infers a first test.

آزمون نهایی، که پس از آن داوری واقع شد، دهمین آزمون اسرائیل باستان بود. سپس مقرر شد که در بیابان بمیرند. خواه در قادش، خواه در جتسیمانی یا در اکستر؛ آزمون نهایی پیش از داوری، آنجا که دو طبقه از یکدیگر جدا می‌شوند، بر آزمونی نهایی پس از سال ۲۰۲۳ دلالت دارد که بر داوریِ درِ بستهِ قانون یکشنبه مقدم است. آن آزمون نهایی، مهر شدن است. آزمون نهایی یا آخر، بر وجودِ آزمون نخستین دلالت می‌کند.

In 2023, the tarrying time ended as the Lion of the tribe of Judah unsealed the vision that was to tarry, by removing His hand. Then began the work of Samuel Snow.

در سال ۲۰۲۳، زمان تأخیر پایان یافت، هنگامی که شیرِ سبطِ یهودا با برداشتن دستِ خویش، مهر از آن رویا که مقرر بود در تأخیر بماند، برداشت. سپس کارِ ساموئل اسنو آغاز شد.

If we align the period of the first and second angels in parallel to one another they identify the descent of an angel with a message that tests God’s people by their response to the command to take and eat the message. The foundational message is then placed into the public, until the foundational message fails. Then the third angel arrives. The period of the third angel is the nineteen years that were the omega nineteen years of 742 BC unto 723 BC.

اگر دورهٔ فرشتهٔ اول و دوم را به‌صورت موازی با یکدیگر هم‌تراز کنیم، آن دو معرّفِ نزولِ فرشته‌ای حاملِ پیامی‌اند که قومِ خدا را از رهگذرِ پاسخِ ایشان به فرمانِ برداشتن و خوردنِ پیام می‌آزماید. سپس پیامِ بنیادین در معرضِ عموم قرار می‌گیرد، تا آن‌گاه که آن پیامِ بنیادین ناکام می‌شود. آنگاه فرشتهٔ سوم فرا می‌رسد. دورهٔ فرشتهٔ سوم عبارت است از نوزده سالی که نوزده‌سالِ اُمگا از 742 پیش از میلاد تا 723 پیش از میلاد بود.

The period of 1844 unto 1863, and the period of 742 BC to 723 BC run parallel to one another, and also parallel to the periods of the first and second angels. Those four lines of prophetic history align with 9/11 unto the Sunday law. Those five lines are the history of Miller’s alpha “come and see” and Christ’s omega “come and see.”

دورهٔ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، و دورهٔ ۷۴۲ پیش از میلاد تا ۷۲۳ پیش از میلاد، با یکدیگر و نیز با دوره‌های فرشتهٔ اول و فرشتهٔ دوم موازی‌اند. آن چهار خطِ تاریخ نبوی با بازهٔ زمانی از یازدهم سپتامبر تا قانونِ روزِ یکشنبه منطبق‌اند. آن پنج خط، تاریخِ «بیا و ببینِ» آلفای میلر و «بیا و ببینِ» اُمگای مسیح هستند.

## Four times Seven

چهار بار هفت

Rightly understood Leviticus twenty-six identifies the “seven times,” four times, and the “seven times” is a symbol of Miller and his message. In 1842, Miller’s understanding of the “seven times” was enshrined upon the 1843 chart that Sister White states, “was directed by the hand of the Lord,” and “should not be altered.” Seven years later Miller died in 1849, and seven years later the message of the “seven times” is put into the record by Hiram Edson, and seven years later it is rejected.

با درک صحیحِ باب بیست‌وششمِ کتاب لاویان روشن می‌شود که عبارت «هفت زمان» چهار بار آمده است، و «هفت زمان» نمادی از میلر و پیام اوست. در سال ۱۸۴۲، فهم میلر از «هفت زمان» بر جدول ۱۸۴۳، که به گفتۀ خواهر وایت «به دست خداوند هدایت شده بود» و «نباید تغییر داده شود»، ثبت شد. هفت سال بعد، میلر در سال ۱۸۴۹ درگذشت، و هفت سال بعد، پیامِ «هفت زمان» به دست هیرام ادسون به ثبت رسید، و هفت سال بعد، رد شد.

In 1842 the first table of Habakkuk was published.

در سال ۱۸۴۲، نخستین لوحِ حبقوق به چاپ رسید.

In 1849 the alpha messenger of the “seven times” upon the 1843 chart dies.

در سال 1849، پیام‌آور آلفای «هفت مرتبه» بر روی نمودار 1843 درگذشت.

In 1856 the omega messenger of the “seven times” upon the 1850 chart is ignored.

در سال ۱۸۵۶، رسولِ امگایِ «هفت زمان» بر روی نمودار ۱۸۵۰ نادیده گرفته می‌شود.

In 1863 Habakkuk’s two tables are rejected and the 1863 chart was published.

در سال ۱۸۶۳، دو لوحِ حبقوق مردود شناخته شدند و نمودارِ ۱۸۶۳ منتشر گردید.

A Divine chart published at the beginning and a human chart published at the end. In the middle, two messengers are identified, for the second message always has a doubling.

در آغاز، نموداری الهی منتشر می‌شود و در پایان، نموداری انسانی منتشر می‌گردد. در میانه، دو فرستاده مشخص می‌گردند، زیرا پیامِ دوم همواره مضاعف است.

## First angel

فرشتهٔ نخستین

In 1842 the first table of Habakkuk was published.

در سال ۱۸۴۲، نخستین لوحِ حبقوق به چاپ رسید.

## Second angel

فرشتهٔ دوم

In 1849 the old messenger of the 1843 chart dies.

در سال ۱۸۴۹ پیام‌آورِ کهنسالِ لوحِ ۱۸۴۳ درگذشت.

In 1856 the new messenger of the 1850 chart is ignored.

در سال ۱۸۵۶، پیام‌آورِ جدیدِ نمودارِ ۱۸۵۰ نادیده گرفته شد.

## Third angel

فرشتهٔ سوم

In 1863 the message is rejected and the 1863 chart was published.

در سال ۱۸۶۳ آن پیام رد می‌شود و نمودار ۱۸۶۳ منتشر شد.

A twenty-one-year period that represents four symbols of the “seven times,” equally spaced seven years apart. The alpha message is published (1842), the alpha messenger dies (1849), the omega messenger is ignored (1856) and the omega message is rejected (1863), typifying 2012; July 18, 2020; 2023; and the soon-coming Sunday law. Miller’s death in 1849 aligns with July 18, 2020. The messenger, and the message was resurrected in 2023. The omega message is now being unsealed, and it is followed by the Sunday law of 1863.

دوره‌ای بیست‌ویک‌ساله است که چهار نماد از «هفت زمان» را، با فواصلِ مساویِ هفت‌ساله، بازنمایی می‌کند. پیامِ آلفا منتشر می‌شود (1842)، فرستادهٔ آلفا می‌میرد (1849)، فرستادهٔ اُمگا نادیده گرفته می‌شود (1856) و پیامِ اُمگا رد می‌شود (1863)، که نمونه‌وارِ 2012؛ 18 ژوئیهٔ 2020؛ 2023؛ و قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است. مرگِ میلر در 1849 با 18 ژوئیهٔ 2020 منطبق است. فرستاده و پیام در 2023 احیا شدند. پیامِ اُمگا اکنون از مُهر گشوده می‌شود و در پیِ آن قانونِ یکشنبهٔ 1863 می‌آید.

In the Millerite movement, the message was established and then the messenger died. In the parallel movement the message was established and then the message died. The message was resurrected in 1856 and 2023. Apostasy is the label of 1863, and victory is the label of its counterpart at the Sunday law. Before the apostasy and victory of the Sunday law and 1863, the unsealing of the capstone omega light of the “seven times” of 1856 is set forth, as it has been since 2023.

در جنبش میلریتی، پیام تثبیت شد و سپس پیام‌آور درگذشت. در جنبش موازی، پیام تثبیت شد و سپس پیام مُرد. پیام در سال‌های 1856 و 2023 احیا شد. ارتداد عنوانِ 1863 است، و پیروزی عنوانِ همتای آن در قانون یکشنبه است. پیش از ارتدادِ 1863 و پیروزیِ قانون یکشنبه، گشودنِ مهرِ نورِ اُمگای سنگِ رأسِ «هفت زمان»ِ 1856 مطرح می‌گردد، چنان‌که از سال 2023 بدین‌سو چنین بوده است.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

## William Miller: 1782–1849

ویلیام میلر: ۱۷۸۲–۱۸۴۹

> William: “will” and “helmet”— “resolute protector”, “determined guardian”, or “strong-willed warrior.”

> ویلیام: «اراده» و «کلاه‌خود» — «حامی قاطع»، «نگهبان مصمم»، یا «جنگجوی قوی‌اراده».

> Miller: a person who operates a mill, especially. a mill that grinds grain into flour.

> آسیابان: شخصی که آسیاب را به کار می‌اندازد، به‌ویژه آسیابی که غله را به آرد می‌ساید.

## Strong-willed warrior

جنگاورِ قوی‌الاراده

> “An Upright, honest-hearted farmer, who had been led to doubt the divine authority of the Scriptures, yet who sincerely desired to know the truth, was the man specially chosen of God to lead out in the proclamation of Christ’s second coming. Like many other reformers, William Miller had in early life battled with poverty and had thus learned the great lessons of energy and self-denial. The members of the family from which he sprang were characterized by an independent, liberty-loving spirit, by capability of endurance, and ardent patriotism—traits which were also prominent in his character. His father was a captain in the army of the Revolution, and to the sacrifices which he made in the struggles and sufferings of that stormy period may be traced the straitened circumstances of Miller’s early life.

> کشاورزی درستکار و صادق‌دل که به تردید در مرجعیت الهیِ کتاب‌مقدس کشانده شده بود، اما صادقانه خواهانِ شناختِ حقیقت بود، همان مردی بود که خدا به‌طور خاص او را برگزید تا پیشاهنگِ اعلانِ مجیءِ ثانیِ مسیح باشد. همچون بسیاری از مصلحان دیگر، ویلیام میلر در آغازِ زندگی با فقر دست‌وپنجه نرم کرد و بدین‌سان درس‌های بزرگِ جدّ و جهد و خودانکاری را آموخت. اعضای خانواده‌ای که او از آن برخاسته بود به روحیه‌ای مستقل و آزادی‌دوست، توانِ تحمّل، و میهن‌دوستیِ سوزان شناخته می‌شدند؛ خصایصی که در شخصیتِ خودِ او نیز برجسته بود. پدرش سروانی در ارتشِ انقلاب بود، و تنگنای معیشتیِ سال‌های آغازینِ زندگیِ میلر را می‌توان به فداکاری‌هایی که او در کشاکش‌ها و رنج‌های آن دورهٔ پرآشوب متحمّل شد، بازگرداند.

> “He had a sound physical constitution, and even in childhood gave evidence of more than ordinary intellectual strength. As he grew older, this became more marked. His mind was active and well developed, and he had a keen thirst for knowledge. Though he did not enjoy the advantages of a collegiate education, his love of study and a habit of careful thought and close criticism rendered him a man of sound judgment and comprehensive views. He possessed an irreproachable moral character and an enviable reputation, being generally esteemed for integrity, thrift, and benevolence. By dint of energy and application he early acquired a competence, though his habits of study were still maintained. He filled various civil and military offices with credit, and the avenues to wealth and honor seemed wide open to him.” The Great Controversy, 317.

> او از بُنیه‌ای جسمانیِ استوار برخوردار بود، و حتی در کودکی نیز نشان از نیروی فکری‌ای فراتر از حدّ معمول می‌داد. هرچه بزرگ‌تر می‌شد، این امر آشکارتر می‌گشت. ذهنش فعال و نیک‌پرورده بود و تشنگیِ عمیقی برای دانش داشت. با آنکه از مزایای تحصیلِ دانشگاهی بهره‌مند نشد، عشق به مطالعه و عادت به اندیشهٔ دقیق و نقدِ موشکافانه، او را به مردی با حُسنِ قضاوتِ استوار و دیدگاه‌هایی جامع بدل ساخت. وی از سیرتی اخلاقیِ بی‌خدشه و شهرتی رشک‌برانگیز برخوردار بود و عموماً به سبب درستی، صرفه‌جویی و خیرخواهی مورد احترام بود. به پشتوانهٔ انرژی و جدّ و جهد، در اوانِ زندگی به کفایتی مالی دست یافت، هرچند عاداتِ مطالعه‌اش همچنان برقرار ماند. مناصبِ گوناگونِ کشوری و لشکری را به شایستگی عهده‌دار شد، و راه‌های نیل به ثروت و افتخار در برابرش کاملاً گشوده می‌نمود. نبرد عظیم، 317.

> “The knowledge of God is not to be gained without mental effort, without prayer for wisdom in order that you may separate from the pure grain of truth the chaff with which men and Satan have misrepresented the doctrines of truth. Satan and his confederacy of human agents have endeavored to mix the chaff of error with the wheat of truth. We should diligently search for the hidden treasure, and seek wisdom from heaven in order to separate human inventions from the divine commands. The Holy Spirit will aid the seeker for great and precious truths which relate to the plan of redemption. I would impress upon all the fact that a casual reading of the Scriptures is not enough. We must search, and this means the doing of all the word implies. As the miner eagerly explores the earth to discover its veins of gold, so you are to explore the word of God for the hidden treasure that Satan has so long sought to hide from man. The Lord says, ‘If any man willeth to do his will, he shall know of the teaching.’ John 7:17, Revised Version.

> معرفتِ خدا بدون جهدِ فکری و بدون دعای طلبِ حکمت به دست نمی‌آید؛ دعایی که شما را توانا سازد تا کاه را از دانهٔ نابِ حقیقت جدا کنید؛ همان کاهی که انسان‌ها و شیطان با آن تعالیمِ حقیقت را تحریف کرده‌اند. شیطان و همدستانِ انسانیِ او کوشیده‌اند کاهِ خطا را با گندمِ حقیقت درآمیزند. ما باید با جدّیت در پی گنجِ پنهان بکاویم و حکمت را از آسمان بطلبیم تا ساخته‌های انسانی را از اوامرِ الهی جدا سازیم. روح‌القدس جویندۀ حقایقِ عظیم و گران‌بهایی را که با طرحِ رستگاری مربوط‌اند، یاری خواهد داد. می‌خواهم این حقیقت را بر خاطرِ همگان بنشانم که خوانشِ سرسریِ کتابِ مقدّس کافی نیست. ما باید تفحّص کنیم، و این مستلزمِ به‌جا آوردنِ هر آن چیزی است که کلام اقتضا می‌کند. چنان‌که معدن‌کار با اشتیاق زمین را می‌کاود تا رگه‌های طلا را بیابد، شما نیز باید کلامِ خدا را بکاوید برای گنجِ پنهانی که شیطان دیرزمانی است کوشیده آن را از انسان نهان دارد. خداوند می‌فرماید: «اگر کسی بخواهد ارادۀ او را به‌جا آورد، از تعلیم آگاه خواهد شد.» یوحنا ۷:۱۷، نسخهٔ تجدیدنظرشده.

> “The word of God is truth and light, and is to be a lamp unto your feet, to guide you every step of the way to the gates of the city of God. It is for this reason that Satan has made such desperate efforts to obstruct the path that has been cast up for the ransomed of the Lord to walk in. You are not to take your ideas to the Bible, and make your opinions a center around which truth is to revolve. You are to lay aside your ideas at the door of investigation, and with humble, subdued hearts, with self hid in Christ, with earnest prayer, you are to seek wisdom from God. You should feel that you must know the revealed will of God, because it concerns your personal, eternal welfare. The Bible is a directory by which you may know the way to eternal life. You should desire above all things that you may know the will and ways of the Lord. You should not search for the purpose of finding texts of Scripture that you can construe to prove your theories; for the word of God declares that this is wresting the Scriptures to your own destruction. You must empty yourselves of every prejudice, and come in the spirit of prayer to the investigation of the word of God.” Review and Herald, September 11, 1894.

> کلام خدا حقیقت و نور است، و باید چراغی برای پاهای شما باشد تا شما را در هر قدم از راه تا دروازه‌های شهر خدا هدایت کند. از همین‌روست که شیطان چنان تلاش‌های نومیدانه‌ای کرده است تا راهی را که برای فدیه‌یافتگانِ خداوند هموار شده است تا در آن بپیمایند، مسدود سازد. نباید اندیشه‌های خود را به کتاب‌مقدّس ببرید و آراء خود را کانونی بسازید که حقیقت گویا باید پیرامون آن بگردد. باید اندیشه‌های خود را بر آستانهٔ تحقیق وانهید، و با دل‌هایی فروتن و منقاد، با خودی که در مسیح پنهان است، و با دعایی جدّانه، حکمت را از خدا بطلبید. باید احساس کنید که لازم است ارادهٔ مکشوفِ خدا را بدانید، زیرا به سعادت شخصی و ابدی شما مربوط است. کتاب‌مقدّس راهنمایی است که به‌واسطهٔ آن می‌توانید طریقِ حیاتِ جاودان را بشناسید. باید بیش از هر چیز مشتاق باشید که اراده و راه‌های خداوند را بشناسید. نباید با این قصد جست‌وجو کنید که آیاتی از کتاب‌مقدّس بیابید که بتوانید با تأویلِ آن‌ها نظریه‌های خود را اثبات کنید؛ زیرا کلام خدا تصریح می‌کند که این، پیچاندنِ کتاب‌مقدّس به زیان و هلاکتِ خودِ شماست. باید خود را از هرگونه تعصّب تهی سازید، و با روحِ دعا به تحقیق در کلام خدا بیایید. ریویو اند هرالد، ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۴.

> “William Miller was born at Pittsfield, Massachusetts. His formal schooling consisted of only 18 months, but he became self-taught through his strong habit of reading. He also early began to write, composing poetry and keeping a diary. His reading exposed him to infidel authors who influenced him in the direction of deism. He became a justice of the peace in his late twenties, and fought in the War of 1812. Several experiences during this conflict turned his mind toward a personal God. By 1816 he was converted, and began Bible study in earnest. He wrote, ‘The Scriptures . . . became my delight, and in Jesus I found a friend.’

> ویلیام میلر در پیتسفیلدِ ماساچوست زاده شد. تحصیلات رسمی وی تنها هجده ماه بود، اما به سبب عادت راسخش به خواندن، خودآموخته شد. وی همچنین از همان آغاز به نوشتن پرداخت، شعر می‌سرود و دفتر خاطراتی نگاه می‌داشت. مطالعاتش وی را با نویسندگان بی‌ایمان آشنا ساخت که وی را به سوی دئیسم سوق دادند. در اواخر دههٔ بیست‌سالگی به مقام قاضی صلح رسید و در جنگ ۱۸۱۲ جنگید. چندین تجربه در جریان این جنگ ذهن وی را به سوی خدای شخصی معطوف ساخت. تا سال ۱۸۱۶ ایمان آورده بود و با جدیت به مطالعهٔ کتاب مقدس پرداخت. وی نوشت: «کتاب مقدس... مایهٔ سرورم شد، و در عیسی دوستی یافتم.»

> “By 1818 in his study of the prophecies he concluded that Jesus would return ‘about 1843.’ In 1831 he began to share his studies in public in small settings, after strong conviction and providential guidance to do so. After meeting J. V. Himes, a prominent editor, in 1839, the way was opened to preach to large groups in major cities. While opposed by many, his preaching, and that of others who caught the Advent message, made a significant impact, with up to 100,000 accepting belief in the soon coming of Christ. Ellen Harmon heard him in Portland, Maine, in March of 1840 when she was 12 years old. She recounted, “Mr. Miller traced down the prophecies with an exactness that struck conviction to the hearts of his hearers. He dwelt upon the prophetic periods, and brought many proofs to strengthen his position. Then his solemn and powerful appeals and admonitions to those who were unprepared, held the crowds as if spellbound.” Life Sketches, 20.

> او تا سال ۱۸۱۸، در مطالعهٔ نبوت‌ها به این نتیجه رسید که عیسی «حدود ۱۸۴۳» بازخواهد گشت. در ۱۸۳۱، پس از حصول یقینی قاطع و هدایت مشیتی برای انجام این کار، آغاز کرد که در محافل کوچک، به‌طور علنی مطالعات خود را در میان بگذارد. پس از دیدار با J. V. Himes، ویراستاری برجسته، در ۱۸۳۹، راه برای وعظ به گروه‌های پرشمار در شهرهای بزرگ گشوده شد. با آن‌که با مخالفت بسیاری روبه‌رو بود، موعظه‌های او و نیز موعظه‌های دیگرانی که پیام ظهور را دریافتند، تأثیری چشمگیر بر جا گذاشت، چندان‌که تا حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر ایمان به بازگشت قریب‌الوقوع مسیح را پذیرفتند. الن هارمون در مارس ۱۸۴۰، در پورتلند، ایالت مِین، هنگامی که دوازده‌ساله بود، سخنان او را شنید. او چنین نقل کرد: «آقای میلر نبوت‌ها را با چنان دقتی پی‌گرفت که یقین را در دل‌های شنوندگانش می‌نشاند. بر ادوار زمانیِ نبوی درنگ می‌کرد و برای استحکام موضع خود براهین بسیاری می‌آورد. سپس فراخوان‌ها و انذارهای جدی و نیرومند او خطاب به کسانی که آماده نبودند، انبوه جمعیت را گویا مسحور خود نگاه می‌داشت.» Life Sketches، ۲۰.

Back to Articles