Article

# The Book of Daniel - Number Three

کتاب دانیال - شمارهٔ سه

Double Visions

دیدهای دوگانه

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

ما در کتاب دانیال، هم‌اکنون به «هفت بارِ» لاویانِ بیست‌وشش می‌پردازیم. این برای کسانی که تصمیم گرفته‌اند چشم‌های خود را ببندند پنهان است، اما برای کسانی که می‌خواهند ببینند، آنجا هست. از دانیال، باب هشتم و آیهٔ سیزده آغاز خواهیم کرد.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

آیه با واژۀ «then» آغاز می‌شود و تمایزی قائل می‌شود میان رؤیای تاریخ نبوی‌ای که دانیال در ده آیهٔ پیشین دیده است. آیات یک و دوِ این باب، سالی را که دانیال رؤیا را دریافت کرد مشخص می‌کنند و نیز اینکه او آن را کنار رودخانهٔ اولای دریافت کرد. از آیهٔ سه تا دوازده، او رؤیای تاریخ نبوی را «می‌بیند». «Then» او گفت‌وگویی آسمانی را که از یک پرسش و یک پاسخ تشکیل شده است «می‌شنود». در آیهٔ پانزده، او در پی آن می‌رود که دریابد رؤیای تاریخ نبوی‌ای که تازه «دیده» بود نمایانگر چه بود. ضروری است تمایز میان رؤیایی را که دانیال در آیات سه تا دوازده «دید» و گفت‌وگوی آسمانی‌ای را که او «شنید» بازشناخت؛ زیرا آن‌ها دو رؤیای متفاوت‌اند.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> اما خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. متی ۱۳:۱۶.

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

سؤالِ آیهٔ سیزده این است: «این رؤیا تا چه مدت خواهد بود؟» و واژهٔ عبری‌ای که در آیهٔ سیزده به «رؤیا» ترجمه شده، با واژهٔ عبریِ دیگری که در آیهٔ شانزده به «رؤیا» ترجمه شده، متفاوت است.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> و صدای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا داد و گفت: «جبرئیل، معنای رؤیا را به این مرد بفهمان.» دانیال ۸:۱۶

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

با ترجمهٔ دو واژهٔ متفاوت عبری به واژهٔ انگلیسی «vision»، «هفت بار»ِ فصل بیست‌وششمِ لاویان «در برابر دیدگان پنهان» شد. دانش‌پژوهانِ کتاب مقدس که به نگاهِ سطحی قانع‌اند، این دو واژهٔ متفاوتِ عبری را یک واژه می‌پندارند، اما با این کار خود را به خطر می‌اندازند.

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> به سطح بسنده کردن سود چندانی ندارد. برای فهم آن پژوهشِ اندیشمندانه و مطالعه‌ای جدی و پرزحمت لازم است. در کلام حقیقت‌هایی هست که همچون رگه‌های کانهٔ گران‌بها زیرِ سطح پنهان‌اند. با کندوکاو در پیِ آنها، چنان‌که انسان برای طلا و نقره می‌کاود، گنجینه‌های پنهان آشکار می‌گردند. مطمئن باشید که گواهِ حقیقت در خودِ کتاب مقدس است. یک آیه کلید گشودن آیات دیگر است. معنای غنی و نهفته به‌وسیلهٔ روح‌القدسِ خدا گشوده می‌شود و کلام را برای فهم ما روشن می‌سازد: "گشایشِ کلامِ تو نور می‌بخشد؛ به ساده‌دلان فهم می‌دهد." اصول تعلیم و تربیت مسیحی، ۳۹۰.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

به ما گفته شده که در کلام خدا «هر واقعیتی ارتباط و اهمیت خاص خود را دارد»، و اگر تصمیم بگیریم این حقیقت را نادیده بگیریم که در باب هشتم دو واژهٔ متفاوتِ عبری هر دو به «رؤیا» ترجمه شده‌اند، مسئول تحمیل نابیناییِ لاودیکیه‌ای بر خود هستیم. ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: «هیچ‌کس به اندازهٔ کسی که نمی‌خواهد ببیند، کور نیست.»

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتاب مقدس همه اصولی را در بر دارد که انسان‌ها لازم است آن‌ها را درک کنند تا برای این زندگی یا برای زندگیِ آینده آماده شوند. و این اصول را همه می‌توانند بفهمند. هیچ‌کس که روحیهٔ قدردانی از آموزه‌های آن را داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک فراز از کتاب مقدس را بخواند بی‌آن‌که اندیشه‌ای سودمند از آن به دست آورد. اما ارزشمندترین آموزهٔ کتاب مقدس با مطالعهٔ گهگاهی یا گسسته به دست نمی‌آید. نظامِ عظیمِ حقیقتِ آن به گونه‌ای عرضه نشده است که خوانندهٔ شتاب‌زده یا سهل‌انگار بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن در ژرفا نهفته‌اند و تنها با پژوهشِ سخت‌کوشانه و تلاشِ پیوسته به دست می‌آیند. حقایقی که کلیتِ عظیم را شکل می‌دهند باید جست‌وجو و گردآوری شوند: «اندکی اینجا و اندکی آنجا.» اشعیا ۲۸:۱۰

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> وقتی بدین‌سان جست‌وجو و گرد هم آورده شوند، روشن خواهد شد که کاملاً با یکدیگر جور در می‌آیند. هر انجیل مکملِ انجیل‌های دیگر است؛ هر پیشگویی توضیحِ پیشگوییِ دیگر؛ هر حقیقتی بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های نمادینِ نظام دینیِ یهود به‌وسیلهٔ انجیل آشکار می‌شوند. هر اصلی در کلام خدا جایگاه خود را دارد و هر واقعیتی نیز دلالت خود را. و این ساختار کامل، هم در طرح و هم در اجرا، به پدیدآورندهٔ خود شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را جز ذهنِ نامتناهی، هیچ ذهن دیگری نمی‌تواند تصور کند یا پدید آورد. تعلیم و تربیت، ۱۲۳.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

واژهٔ «رؤیا» در باب هشتم دانیال ده بار به‌کار رفته است، اما این ده مورد از دو واژهٔ عبریِ متفاوت تشکیل شده‌اند و معانی آن دو واژه یکسان نیست. اگر معنای یکسانی داشتند، دانیال در هر یک از آن ده مورد تنها یکی از آن دو واژه را به کار می‌برد. دانیال دو واژه به‌کار برد، زیرا هر یک از آن دو واژه معنای خاص خود را دارد؛ و یکی نشان‌دهندهٔ رؤیایی است که دانیال «دید»، و دیگری رؤیایی که او «شنید». در آیهٔ سیزده، واژه‌ای که به «رؤیا» ترجمه شده châzôn است و به معنای «منظر»، «رؤیا»، «خواب» یا «وحی» است. من بر پایهٔ تعریف آن و شیوه‌ای که دانیال آن را به‌کار می‌برد، آن را «رؤیای تاریخ نبوی» می‌نامم.

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

در آیهٔ اولِ باب هشتمِ کتاب دانیال، دانیال می‌گوید: «رؤیایی بر من ظاهر شد»، و در آیهٔ دوم، دو بار می‌گوید که «در رؤیا دیدم». سپس در آیهٔ سیزدهم، این پرسش مطرح می‌شود که «این رؤیا تا چه مدت خواهد بود؟» در همهٔ این موارد، واژهٔ عبری «châzôn» به‌کار رفته است. آنگاه در آیهٔ پانزدهم، شاید به مهم‌ترین کاربردِ همان واژه نزد دانیال می‌رسیم، زیرا می‌گوید: «وقتی که من»...«رؤیا را دیده بودم و در پی دریافت معنا برآمدم». پس از آنکه دانیال رؤیای «châzôn» را دیده بود، می‌خواست بفهمد معنایش چیست. این واقعیتی است که در پنهان‌بودنِ «هفت زمان»ِ کتاب لاویان، باب بیست‌وششم، در این باب نقش مهمی دارد.

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

او همچنین واژهٔ châzôn را در آیات هفده و بیست‌وشش به کار می‌برد. واژهٔ «رؤیا» ده بار در فصل هشتم دانیال آمده است و در هفت مورد از آن‌ها واژهٔ châzôn به کار رفته است. دانیال چهار بار از واژهٔ عبری دیگری که به «رؤیا» ترجمه می‌شود استفاده می‌کند. آن واژهٔ عبری دیگر mar'eh است و به معنای «ظاهر» است.

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

Châzôn هفت بار و mar'eh چهار بار در باب هشتمِ دانیال یافت می‌شوند و روی‌هم‌رفته نمایانگر ده باری هستند که واژهٔ انگلیسی «vision» در باب هشتمِ دانیال به‌کار رفته است. هفت به‌علاوهٔ چهار می‌شود یازده، زیرا یکی از دفعاتی که دانیال واژهٔ mar'eh را به‌کار برده، آن دقیقاً مطابق تعریفش ترجمه شده است؛ چراکه در آیهٔ پانزدهم، وقتی دانیال برای «یافتن معنا»ی رؤیای châzônِ تاریخ نبوی می‌کوشید، کسی «در برابر او ایستاد» که «همچون ظاهرِ مردی» بود. واژهٔ «appearance» همان mar'eh است. بنابراین، mar'eh چهار بار در باب هشتمِ دانیال به‌کار رفته است و یک‌بار مطابق تعریف اصلیِ آن، یعنی «appearance»، ترجمه شده و سه‌بارِ دیگر به‌صورت «vision» ترجمه شده است.

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

من هیچ انتقادی به مردانی که کتاب مقدس کینگ جیمز را ترجمه کردند وارد نمی‌کنم. با این حال باید یادآور شد که در آیهٔ سیزدهم، تنها واژهٔ افزوده‌شده در کتاب مقدس کینگ جیمز (sacrifice) یافت می‌شود؛ واژه‌ای که الهام به‌صراحت اعلام می‌کند «به متن تعلق ندارد». الهام همچنین تصریح می‌کند که این واژه «به‌وسیلهٔ حکمت انسانی افزوده شده است». در همان فصل، دو واژهٔ عبریِ متفاوت، هر دو به یک واژهٔ انگلیسی ترجمه شده‌اند. علتِ اینکه تشخیص تمایز میان این دو واژه ضروری است، بسیار مهم است.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> و چنین شد که چون من، خودِ من دانیال، رؤیا را دیدم و در پی معنای آن برآمدم، ناگاه شخصی با سیمای مردی در برابرم ایستاده بود. و آوای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا داد و گفت: «ای جبرئیل، رؤیا را به این مرد بفهمان.» دانیال ۸:۱۵، ۱۶.

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

در حالی که دانیال «در پی معنا بود» دربارهٔ «رؤیای châzôn» که تازه «دیده» بود، مسیح به جبرئیل می‌گوید که دانیال را «وادارد» تا «رؤیای mar'eh» را که تازه «شنیده» بود، بفهمد. دانیال می‌خواست رؤیای تاریخ نبوی را بفهمد، اما مسیح که در آیهٔ سیزده به‌عنوان Palmoni (آن قدیس معیّن که سخن گفت) معرفی شده بود، به جبرئیل دستور داد که دانیال «رؤیای mar'eh» را بفهمد، نه «رؤیای châzôn». در آیات پانزده و شانزده، هدف تصریح‌شده برای جبرئیل این است که او باید دانیال را به فهم «رؤیای mar'eh» برساند؛ واژه‌ای که به «رؤیا» ترجمه شده و به معنای «ظاهر» است، نه رؤیای تاریخ نبوی که دانیال می‌خواست بفهمد. بدون شناخت وظیفهٔ محوّل به جبرئیل، «هفت بارِ» لاویان بیست‌وشش در برابر چشم پنهان می‌ماند.

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

در آیهٔ بیست‌وشش، هر دو واژهٔ عبری‌ای که به «رؤیا» ترجمه می‌شوند، در همان آیه آمده‌اند و آن آیه به یکی از کلیدهای اصلی برای کشف حقیقتِ گواهیِ دانیال دربارهٔ «هفت زمان» تبدیل می‌شود.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> و رویای شام و صبح که گفته شد، درست است؛ ازاین‌رو این رویا را مهر کن، زیرا برای روزهای بسیار خواهد بود. دانیال ۸:۲۶

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

در آیهٔ بیست‌وشش، «رؤیای شامگاه و بامداد» همان رؤیای mar'eh به معنای «ظاهر» است، اما رؤیایی که باید «مهر و موم» می‌شد، رؤیای châzônِ تاریخ نبوی است. عبارت «شامگاه و بامداد» همان چیزی است که تمایز میان آن دو رؤیا را جدا و مشخص می‌کند. این کار را با نمونه‌ای دیگر از نقش عامل انسانی در شکل‌گیری کتاب مقدس انجام می‌دهد. عامل انسانی هم شامل پیامبرانی بود که کلمات کتاب مقدس را ثبت کردند و هم کسانی که آن را ترجمه کردند. کتاب مقدس، همانند مسیح، نمایانگر آمیزه‌ای از الوهیت و انسانیت است. آن بُعد انسانی در طول تاریخ امتداد یافت، از آدم پس از آنکه گناه کرد تا کسانی که کتاب مقدس را نگاشتند و ترجمه کردند. مسیح و کتاب مقدس هر دو کلام خدایند، و کلام خدا پاک است، زیرا الوهیتِ این ترکیب همواره بر هر محدودیتی که در جسم وجود داشت چیره می‌شد.

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> پولُس، بندهٔ عیسی مسیح، که به رسالت خوانده شد و برای انجیلِ خدا جدا گردید، (همان را که خدا پیش‌تر به‌وسیلهٔ پیامبرانِ خود در کتاب‌های مقدّس وعده داده بود)، دربارهٔ پسرش، عیسی مسیح، خداوندِ ما، که از نظرِ جسم از نسلِ داوود بود. رومیان ۱:۱-۳.

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

عبارت «شام و صبح» در کلام خدا بارها آمده است و همواره به «شام و صبح» ترجمه شده است، همان‌گونه که در آیهٔ بیست‌وشش است، و همان‌گونه که در داستان آفرینش در سفر پیدایش نیز، که پیوسته می‌گوید: «و شام و صبح بودند....»، بارها چنین ترجمه شده است. در واقع، و هر واقعیتی تأثیر خود را دارد (و این واقعیت برای فهم موضوع ضروری است)، تنها جایی در کتاب مقدس که عبارت «شام و صبح» به «شام و صبح» ترجمه نشده است (همان‌گونه که در آیهٔ بیست‌وشش هست)، آیهٔ چهارده از فصل هشتِ دانیال است. در آن‌جا، و تنها در همان‌جا در کلام خدا، عبارت «شام و صبح» به‌سادگی به «روزها» ترجمه شده است.

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس‌گاه تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۴.

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

دوازده آیه بعد، در همان بابِ کتاب دانیال، عبارت عبری «شام و بامداد» همان‌گونه که همواره ترجمه می‌شود، ترجمه شده است؛ اما در آیه‌ای که ستون محوری و بنیاد ادونتیسم است، این عبارت به‌سادگی به «روزها» ترجمه شده است. چه نفوذی مترجمان کتاب مقدس در ترجمهٔ کینگ جیمز را بر آن داشت که دست به چنین تناقض آشکاری بزنند؟ آنان این عبارت را در آیهٔ بیست‌وشش، همسو با همهٔ موارد دیگرِ به‌کاررفتنِ آن در سراسر کتاب مقدس، ترجمه کرده بودند. اما دوازده آیه پیش از آیهٔ بیست‌وشش، در آیهٔ چهارده، جنبهٔ انسانی‌شان باعث شد برای پاسخِ پرسشِ آیهٔ سیزده تمایزی ویژه قائل شوند. و پرسشِ آیهٔ سیزده، همان یک واژه (قربانی) را در بر داشت که نباید به کتاب مقدس افزوده می‌شد. خدا می‌خواست آیهٔ چهارده به‌نحوی بسیار ژرف و متمایز برجسته شود. بدین‌سان، او همچنین مشخص کرد که جبرئیل مأمور بود چه چیزی را به فهمِ دانیال برساند.

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

در آیهٔ شانزدهم، عیسی به جبرئیل فرمان داد که رویای mar'eh را به دانیال بفهماند، با وجود این‌که دانیال در پیِ فهمِ رویای châzônِ تاریخِ پیش‌گویی‌شده بود. آیهٔ بیست‌وششم می‌گوید «رویای شام‌ها و صبح‌ها که گفته شد» «درست» بود. رویای châzôn یک «دیدِ» نبوتی بود، اما رویای mar'eh «گفته» شد، زیرا به زبان آورده شده بود. این در آیهٔ چهاردهم بیان شده بود، وقتی که Palmoni گفت: «تا دو هزار و سیصد شام و صبح؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.» آیهٔ بیست‌وششم از عبارت «شام‌ها و صبح‌ها» استفاده می‌کند، چون آن را به‌عنوان رویایی که «گفته شده» بود مشخص می‌کند تا تمایز میان دو رویا در بابِ هشتمِ دانیال را نشان دهد. رویای تاریخِ پیش‌گویی‌شده‌ای که دانیال آن را «دیده» بود و می‌خواست آن را بفهمد، با رویایی که «گفته» شده بود و دانیال آن را «شنیده» بود، متفاوت بود. از آن مهم‌تر، همان رویایی که دانیال «شنیده» بود، رویایی بود که جبرئیل قرار بود فهمِ آن را به دانیال بدهد.

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

آن کسانی که در نگارش کتاب مقدس مشارکت داشتند، واژه «رویا» را در باب هشتم دانیال ده بار به‌کار بردند و با این کار، تمایز میان رویایی که «دیده» شده بود و رویای دیگری که «شنیده» شده بود را پنهان کردند. بدین ترتیب، تأکیدی را که نشان می‌داد قصد مسیح این بود که دانیال بیش از درک رویایی که «دیده» بود، رویای «شنیده» خود را بفهمد، کمرنگ کردند. اکنون می‌توانیم بررسی کنیم جبرئیل برای انجام مأموریتش چه می‌کند.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> پس به جایی که ایستاده بودم نزدیک شد؛ و چون رسید، ترسیدم و به روی خود بر زمین افتادم؛ اما به من گفت: بفهم، ای پسر انسان؛ زیرا این رؤیا برای زمانِ پایان است. اکنون، هنگامی که با من سخن می‌گفت، با صورتم رو به زمین در خوابی عمیق بودم؛ اما مرا لمس کرد و برپایم داشت. و گفت: اینک، تو را آگاه خواهم ساخت که در پایانِ غضب چه خواهد شد؛ زیرا پایان در زمانِ مقرر خواهد بود. دانیال ۸:۱۷-۱۹.

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

اکنون جبرئیل کار خود را برای فهماندنِ رؤیای دو هزار و سیصد شام و بامداد، که حقیقت دارد، به دانیال آغاز می‌کند. او نخست به وی خبر می‌دهد که رؤیای تاریخِ پیشگویانه، یعنی رؤیای «châzôn»، در «زمانِ پایان» خواهد بود. سپس، هنگامی که دانیال در خوابی پیشگویانه بود، جبرئیل دانیال را لمس کرد و او را ایستاند. به او می‌گوید: «تو را آگاه خواهم کرد.»

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

این همان چیزی است که پلمونی (مسیح) به جبرئیل گفته بود انجام دهد، وقتی گفت: «ای جبرئیل، این مرد را به فهم رویای mar'ehِ شامگاهان و بامدادان برسان.» جبرئیل می‌گوید که او دانیال را واخواهد داشت تا «بداند که در فرجامِ نهاییِ غضب چه خواهد بود.» همین است! این همان «هفت بارِ» لاویانِ بیست‌وشش است! این، به‌وسیله همان فن نبوی پنهان شده است که جبرئیل پیامبران را بارها بر آن داشت تا بدان شهادت دهند و آن را در نوشته‌های خود به کار گیرند! آن فن این است: «خط بر خط، اندکی اینجا و اندکی آنجا».

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

در کتاب "اندیشه‌هایی دربارهٔ دانیال و مکاشفه"، نوشتهٔ اوریاه اسمیت (که همهٔ ادونتیست‌ها، و حتی همسایگانشان، باید با آن آشنا باشند)، اسمیت دربارهٔ آیات هفده تا نوزدهِ بابِ هشتمِ دانیال چنین اظهارنظر می‌کند:

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> با بیانی کلی مبنی بر اینکه در وقتِ مقرر، پایان خواهد بود و اینکه به او خواهد شناساند که در فرجامِ نهاییِ غضب چه خواهد بود، او به تفسیرِ رؤیا می‌پردازد. غضب باید به‌گونه‌ای فهمیده شود که دوره‌ای از زمان را دربر گیرد. چه زمانی؟ خدا به قومِ خود، اسرائیل، گفت که به سبب شرارتشان غضبِ خود را بر آنان فرو خواهد ریخت؛ و بدین‌سان دربارهٔ «شهریارِ نامقدس و شریرِ اسرائیل» چنین فرمان داد: «نوارِ پیشانیِ شاهی را بردار، و تاج را از سر بردار... من آن را واژگون، واژگون، واژگون خواهم کرد؛ و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که صاحبِ حقش بیاید؛ و من آن را به او خواهم داد.» حزقیال ۲۱:۲۵‏–‏۲۷، ۳۱.

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> اینجاست دورهٔ خشم خدا بر قوم عهدش؛ دوره‌ای که در آن قدس و لشکر پایمال خواهند شد. دیادم برداشته شد و تاج از سر گرفته شد، هنگامی که اسرائیل زیر سلطهٔ پادشاهی بابل قرار گرفت. سپس بار دیگر به دست مادها و پارس‌ها برانداخته شد، بار دیگر به دست یونانیان، و بار دیگر به دست رومیان؛ که با سه بار تکرار آن واژه از سوی نبی مطابقت دارد. آنگاه یهودیان، چون مسیح را رد کردند، به زودی بر روی زمین پراکنده شدند؛ و اسرائیلِ روحانی جای ذریتِ جسمانی را گرفته است؛ اما آنان زیر سلطهٔ قدرت‌های زمینی‌اند و چنین خواهند بود تا تخت داود دوباره برپا شود—تا آن‌که وارثِ بحقِ آن، یعنی مسیح، سرورِ سلامتی، بیاید، و آنگاه به او سپرده خواهد شد. آنگاه خشم پایان یافته خواهد بود. آنچه در فرجامِ نهاییِ این دوره رخ خواهد داد، فرشته اکنون باید به دانیال آشکار سازد. اوریاه اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۰۱، ۲۰۲.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

«غضبی» که اسمیت از آن سخن می‌گوید، زمانی آغاز شد که آشوریان در سال ۶۷۷ پیش از میلاد منسی را به بابل بردند. متأسفانه، اسمیت سرنگونیِ صدقیا در سال ۵۸۶ پیش از میلاد را نقطهٔ آغاز دورهٔ «غضب»ِ آیهٔ نوزدهم قرار می‌دهد. اسمیت اساساً به این نکته نمی‌پردازد که آیه می‌گوید «پایانِ آخرِ غضب». او با آن صرفاً به‌عنوان «غضب» برخورد می‌کند، در حالی که اگر «پایانِ آخرِ» غضب وجود دارد، دستور زبان و منطق اقتضا می‌کند که دست‌کم «پایانِ نخستینِ» غضب نیز وجود داشته باشد. اسمیت می‌دانست که هفتاد سالِ تبعید با نخستین یورش نبوکدنصر علیه یهویاکیم در سال ۶۰۶ پیش از میلاد آغاز شد، اما آغاز دورهٔ غضب را سومین یورشِ نبوکدنصر دانست که علیه صدقیا، آخرین پادشاهِ یهودا، انجام گرفت.

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> «گرچه شرحی دقیق‌تر از اوایل زندگی وی [دانیال] در اختیار داریم تا آنچه از زندگی هر نبی دیگری ثبت شده است، با این همه، ولادت و نسب او در نهایت ابهام باقی مانده است، جز این‌که او از نسل پادشاهی بود، و احتمالاً از خاندان داود، که در آن زمان بسیار پرشمار شده بود. او نخستین‌بار در سال اول نبوکدنصر، پادشاه بابل، در آغاز اسارت هفتادساله، در 606 ق.م.، به‌عنوان یکی از اسیران شریفِ یهودا ظاهر می‌شود. ارمیا و حبقوق هنوز نبوت‌های خود را بر زبان می‌راندند. حزقیال اندکی پس از آن آغاز کرد، و کمی بعد، عوبدیا؛ اما هر دوی اینان سال‌ها پیش از پایان زندگی طولانی و درخشان دانیال، کار خود را به انجام رساندند. تنها سه نبی پس از او آمدند: حجّی و زکریا، که در فاصله‌ای کوتاه و هم‌زمان، در سال‌های 520–518 ق.م.، منصب نبوت را عهده‌دار بودند، و ملاکی، آخرینِ انبیای عهد عتیق، که اندک‌زمانی در حدود 397 ق.م. شکوفا بود.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

اسمیت به‌درستی «غضب» آیهٔ نوزدهم را یک دورهٔ زمانی تشخیص داد. او به‌درستی این دوره را، مطابق با دانیال باب هشت آیهٔ سیزده، پایمال شدنِ قدس و لشکر دانست و به‌درستی زمان پایان آن را ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تعیین کرد.

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

اسمیت تا حدی درست می‌گفت، اما با انجام همان کاری که ویژگی رویکرد نبویِ او بود، از حقیقت بازماند. او اجازه داد تاریخ راهنمای تفسیرش از کلام نبوی باشد، به‌جای آنکه کلام نبوی راهنمای فهم او از تاریخ باشد. اگر اجازه دهیم کتاب مقدس تاریخ نبوی را تعریف کند، آنگاه اطلاعات درست برای پرداختن به تاریخ را خواهیم داشت.

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که هر کس مغلوب کسی شود، بنده همان است.

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> در حالی که به آنان آزادی وعده می‌دهند، خود بردگانِ فسادند؛ زیرا هر که مغلوبِ کسی شود، به همان نیز به بردگی کشیده می‌شود. دوم پطرس ۲:۱۹

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

منسّی در سال ۶۷۷ قبل از میلاد به اسارت به بابل برده شد. در همان‌جا بود که یهودا مغلوب شد و به بندگی کشانده شد. این نقطهٔ آغاز، همان است که در هر دو نمودار ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نشان داده شده و خواهر وایت آن را صحیح تأیید می‌کند. اسمیت آغاز پایمال‌شدنِ مذکور در دانیال باب هشت، آیهٔ سیزده را از زمانِ صدقیا، آخرین پادشاه یهودا، می‌گیرد. حال آن‌که صدقیا پایانِ یک داوریِ تدریجی بود، نه آغازِ آن. خواهر وایت بیان می‌کند که اسارتِ منسّی در بابل «بیعانه»ای از آنچه قرار بود در پی آید بود. «بیعانه» پیش‌پرداخت است و آغازِ خریدی را نشان می‌دهد که پرداخت‌های دیگری در پی خواهد داشت.

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> پیامبران امانت‌دارانه هشدارها و اندرزهای خود را ادامه دادند؛ بی‌باکانه با منسی و قوم او سخن گفتند؛ اما پیام‌ها را به تمسخر گرفتند؛ یهودای منحرف‌شده گوش نسپرد. به‌عنوان نشانه‌ای از آنچه بر سر مردم خواهد آمد اگر همچنان توبه نکنند، خداوند اجازه داد پادشاهشان به دست دسته‌ای از سربازان آشوری گرفتار شود که «او را با غل و زنجیر بستند و به بابل، پایتخت موقت‌شان، بردند.» این مصیبت پادشاه را به خود آورد؛ «او از خداوند، خدای خود، استغاثه کرد و در برابر خدای پدرانش سخت فروتنی نمود و به او دعا کرد؛ و خدا دعایش را پذیرفت و تضرّعش را شنید و بار دیگر او را به اورشلیم، به پادشاهی‌اش، بازآورد. آنگاه منسی دانست که خداوند است که خداست.» دوم تواریخ ۳۳:۱۱-۱۳. اما این توبه، هرچند چشمگیر بود، آن‌قدر دیر بود که نتوانست پادشاهی را از تأثیر فاسدکنندهِ سال‌ها اعمال بت‌پرستانه نجات دهد. بسیاری لغزیده و افتاده بودند، بی‌آنکه هرگز دوباره برخیزند. انبیا و پادشاهان، ۳۸۲.

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

منسی «پیش‌پرداختی» را رقم زد که آغازگر «لعنتِ» «هفت زمان» بود، که همان «خشم نهایی» به‌شمار می‌آمد؛ زیرا «خشم نخستین» پیش‌تر، وقتی پادشاهیِ شمالی در سال 723 پیش از میلاد به اسارت برده شد، آغاز شده بود. سپس با سرنگونیِ یهویاقیم، هنگامی که دانیال به اسارت برده شد، «هفتاد سالِ» اسارتی که ارمیا معیّن کرده بود، در سال 606 پیش از میلاد آغاز شد. دو پادشاه پس از یهویاقیم، اورشلیم ویران شد و آخرین پادشاه یهودا، صدقیا، نظاره کرد که پسرانش را در برابر چشمانش کشتند؛ سپس چشم‌هایش را از حدقه بیرون آوردند و او را به اسارت به بابل بردند.

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

اسمیت تمامِ داوریِ پیش‌رونده را به صدقیا نسبت داد و داوریِ صدقیا را به‌عنوان متنِ شاهدِ فرضیه‌اش به کار گرفت. داوریِ صدقیا، که «شاهزادهٔ شریر و بی‌حرمت» بود، نشان می‌داد که تاجِ یهودا قرار است برداشته شود تا زمانی که مسیح بیاید و پادشاهی‌ای برپا کند. اسمیت گفت: «آنها در انقیادِ قدرت‌های زمینی‌اند و چنین خواهند بود تا تختِ داود دوباره برپا شود ـ تا آن که وارثِ قانونیِ آن است، یعنی مسیح، شاهزادهٔ صلح، بیاید؛ و آنگاه به او داده خواهد شد.» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در تحققِ بابِ هفتمِ دانیال، آیاتِ ۱۳ و ۱۴، مسیح، که به‌عنوانِ پسرِ انسان نمایانده شده بود، نزد پدر آمد تا پادشاهی‌ای دریافت کند.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> در رؤیاهای شب دیدم، و اینک کسی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان می‌آمد و نزد قدیم‌الایام رسید و او را به حضور وی آوردند. و به او فرمانروایی و جلال و پادشاهی داده شد تا همه قوم‌ها و امّت‌ها و زبان‌ها او را خدمت کنند؛ فرمانروایی او فرمانرواییِ جاودانی است که هرگز زوال نخواهد یافت و پادشاهیِ او هرگز نابود نخواهد شد. دانیال ۷:۱۳، ۱۴.

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

خواهر وایت تأیید می‌کند که باب هفتمِ کتاب دانیال و آیات سیزده و چهارده در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

اسمیت به عنصر کلیدیِ «آخرِ غضب» نپرداخت. او اصل کتاب‌مقدسی را که مشخص می‌کرد یهودا در زمان منسّی مغلوب شد، و اینکه اسارتی که دو پادشاه پیش از صدقیا آغاز شده بود نیز نشان می‌داد که یهودا پیش از آنکه صدقیا به سرنوشت خود دچار شود، از پیش تحت انقیاد بابل قرار گرفته بود، نادیده گرفت. با این حذف‌های آشکار، او همچنان اظهار داشت: «اینجا دوره خشم خدا علیه قوم عهد اوست؛ دوره‌ای که در آن قدس و لشکر پایمال خواهند شد.» ازاین‌رو، او «دوره خشم خدا» را مستقیماً با باب هشتمِ دانیال و پرسش آیه سیزده، «تا به کی»، مرتبط می‌کند. پاسخ در آیه چهارده این بود: تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

پراکنده شدن به اسارت بابلی روندی تاریخی و تدریجی بود که از ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و تا ۱۸۴۴ ادامه یافت. این دوره معادل دو هزار و پانصد و بیست سال است که البته همان «هفت زمان» لاویان ۲۶ است. پایان آن دوره در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، برای دانیال شاهد دومِ رؤیای «mar'eh» مربوط به دو هزار و سیصد عصر و صبح را فراهم آورد.

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

به جبرئیل گفته شد که آن رؤیا را برای دانیال روشن کند، و کاری که جبرئیل کرد این بود که برای تاریخ خاتمهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ شاهد دومی فراهم آورد. او نه‌تنها شاهد دومی برای تثبیت تاریخ تحقق هر دو نبوت زمانی ارائه کرد، بلکه همان‌گونه که اسمیت به‌درستی اشاره کرد، دورهٔ زمانیِ مربوط به شاهد دومِ ۱۸۴۴ در آیهٔ سیزده مشخص شده بود؛ به‌عنوان دوره‌ای که قدس و لشکر زیر پا پایمال می‌شدند. پرسش در آیهٔ سیزده این است: «این رؤیا دربارهٔ قربانی دائمی و تعدیِ ویرانی تا به کی است، تا قدس و لشکر هر دو زیر پا پایمال شوند؟» آن دورهٔ زمانی «هفت بارِ» لاویان باب بیست‌وشش بود.

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

آنچه اسمیت ندید یا از شناسایی‌اش پرهیز کرد، این بود که «خشم» در آیهٔ نوزدهم، «فرجام نهایی» همان خشم بود. اگر «آخرین»ی هست، پس «نخستین»ی هم هست؛ و دانیال در باب یازدهم مشخص می‌کند که «خشم نخستین» چه زمانی پایان یافت. او پاپیّتی را که در قرون تاریک حکم می‌راند شناسایی می‌کند و می‌گوید که پاپیّت تا وقتی که آن خشم به انجام برسد، یا پایان یابد، کامیاب خواهد بود.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> و آن پادشاه بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را خواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی خواهد گردانید، و سخنانی شگفت بر ضد خدایِ خدایان بر زبان خواهد آورد، و کامیاب خواهد بود تا زمانی که غضب به کمال رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۶.

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

آیهٔ سی‌وششم را عموماً همان آیه‌ای می‌دانند که پولس رسول در نامهٔ دوم خود به تسالونیکیان به‌صورت نقل به مضمون بازگو کرده است.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> هیچ‌کس به هیچ وجه شما را نفریبد، زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتداد روی دهد و مرد گناه، پسر هلاکت، آشکار شود؛ او که با هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است مخالفت می‌ورزد و خود را برتر می‌سازد، چندان‌که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست. دوم تسالونیکیان ۲:۳، ۴.

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

"مرد گناه" پولس، که همچنین "پسر هلاکت" است و "مخالفت می‌کند و خود را فراتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌شود برمی‌افرازد"، همان "پادشاه" نیز هست که "مطابق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد؛ و خود را برخواهد افراشت و خویشتن را بر هر خدایی بزرگ خواهد ساخت." هر دو بخش به پاپِ روم اشاره دارند. دانیال می‌نویسد که پاپ کامیاب خواهد شد، که به معنای پیش راندن است، تا زمانی که "غضب به انجام رسد". آن غضب در آیهٔ سی‌وشش "مقرر" شده بود. واژهٔ "مقرر" به معنای "زخم زدن" است.

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

دستگاه پاپی در سال 1798 «زخمِ مهلک» خود را دریافت کرد و در همان زمان «غضبِ نخستین» به انجام رسید یا خاتمه یافت. واژهٔ «accomplish» به معنای پایان یافتن یا متوقف شدن است. پایان «غضب» در فصل هشتم، آیهٔ نوزدهم، پایان دوره‌ای را مشخص می‌کرد که طی آن قدس و لشکر پایمال می‌شدند. آن دوره در سال 1844 پایان یافت، اما «غضبِ نخستین» در سال 1798 پایان یافت.

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

«خشمِ واپسین» در سال 1844 پایان یافت، دو هزار و پانصد و بیست سال پس از آن‌که شاه منسّی در 677 پیش از میلاد به‌دست آشوریان به بابل برده شد. «خشمِ نخستین» در سال 1798 پایان یافت، دو هزار و پانصد و بیست سال پس از آن‌که پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل در 723 پیش از میلاد به‌دست آشوریان به اسارت برده شد.

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

دربارهٔ «هفت زمان»ِ پنهان در کتاب دانیال مطالب بیشتری برای گفتن وجود دارد و به آن در مقالهٔ بعدی‌مان خواهیم پرداخت.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> 'و به فرشتهٔ کلیسای اهل لاودیکیه بنویس: این‌ها را آمین، شاهد امین و راستین، آغاز آفرینش خدا، می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم، که نه سردی و نه گرم؛ کاش سرد یا گرم بودی. پس چون ولرم هستی، و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم انداخت. زیرا می‌گویی: ثروتمندم و دارایی‌ام افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که بیچاره و بدبخت و فقیر و کور و عریان هستی.'

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> در اینجا خداوند به ما نشان می‌دهد که پیامی که باید به‌وسیلهٔ خادمانی که او برای هشدار دادن به مردم فراخوانده است به قومش رسانده شود، پیامِ صلح و امنیت نیست. این پیام صرفاً نظری نیست، بلکه در هر جزئی عملی است. در پیام خطاب به لائودکیان، قوم خدا در موقعیتی از اطمینان نفسانی به تصویر کشیده شده‌اند. آنان آسوده‌اند و می‌پندارند که به مقام والایی از دستاوردهای روحانی رسیده‌اند. «زیرا تو می‌گویی: من دولتمندم، دارایی‌ام افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو تیره‌بخت و بیچاره و فقیر و کور و عریان هستی.»

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> چه فریب بزرگ‌تری می‌تواند بر اذهان انسان‌ها عارض شود از این اطمینان که آنان بر حق‌اند، در حالی که همه بر خطا هستند! پیام شاهد حقیقی قوم خدا را در فریبی غم‌انگیز می‌یابد، با این همه، در همان فریب صادق‌اند. آنان نمی‌دانند که وضعیتشان در نظر خدا اسفبار است. در حالی که مخاطبان به خود می‌بالند که در وضعیت معنوی والایی هستند، پیام شاهد حقیقی امنیت خاطرشان را با محکومیتی تکان‌دهنده از وضعیت حقیقی‌شان: کوری روحانی، فقر و بیچارگی، در هم می‌شکند. این شهادت، که چنین تیز و شدید است، نمی‌تواند اشتباه باشد، زیرا گوینده شاهد حقیقی است و شهادتش بی‌گمان درست است. شهادات، جلد ۳، ۲۵۲.

Back to Articles