Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-One

کتاب دانیال - شماره یکصد و سی و یک

Unveiling the Prophetic Tapestry: Connecting the Dots from Revelation to Present Realities

رونمایی از بافتهٔ پیشگویانه: پیوند دادن نقطه‌ها از مکاشفه تا واقعیت‌های کنونی

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word

In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.

در مقالات پیشین نشان دادیم که پیروان میلر دریافته بودند که آنان در حال تحقق بخشیدن به مثل ده باکره، باب دوم حبقوق و باب دوازدهم حزقیال، آیات ۲۱ تا ۲۸ هستند. آیات حزقیال بیان می‌کنند که وقتی این سه بخش نبوی در روزهای آخر به‌طور کامل تحقق یابند، «اثر هر رؤیا» تحقق خواهد یافت. خواهر وایت نیز به این پدیده پرداخته است.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و خاتمه می‌یابند. در این‌جا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان دار و کتاب را مهر و موم کن تا زمانِ پایان.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۵.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”

مثلِ ده باکره عیناً در زمانِ مُهر و مومِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تکرار می‌شود؛ زمانی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و هنگامی پایان می‌یابد که درِ بر باکره‌های نادان در قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه بسته شود. در آن برهه از تاریخ، اثرِ هر رؤیایی که در «همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند» نمایان شده است.

We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.

در مقالهٔ پیشین در حال بنا کردن بنیانی برای فهم بودیم تا خطِ بیرونیِ تاریخی را که در آیهٔ چهلمِ دانیالِ بابِ یازدهم نمایانده شده، بیان کنیم؛ خطی که تاریخِ سیاسیِ شاخِ جمهوریتِ وحشِ زمین را نشان می‌دهد. آن تاریخ به موازاتِ تاریخِ مذهبیِ شاخِ پروتستانِ حقیقیِ وحشِ زمین پیش می‌رود. ما چند خطِ نبوی را که به شاخِ جمهوریتِ وحشِ زمین می‌پردازند شناسایی کرده‌ایم و آن خطوط را بر تاریخِ نبوی‌ای که در وقتِ آخر در سالِ ۱۹۸۹ آغاز شد، منطبق می‌کنیم.

The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.

دورۀ زمانیِ پیشگویی‌شدهٔ وحشِ زمین که در سال ۱۷۷۶ آغاز شد و در وقتِ پایان در سال ۱۷۹۸ خاتمه یافت، همان خطی است که قصد داریم در تلاشی برای کنار هم آوردنِ همۀ خطوطی که اکنون اثر خود را می‌گذارند، به کار بگیریم. دورۀ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ مُهرِ آلفا و امگا را بر خود دارد، زیرا با اقدامی قانون‌گذاری آغاز می‌شود و با اقدامی قانون‌گذاری پایان می‌یابد؛ یعنی سخن گفتنِ یک ملت.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> "گفتار ملت، عمل مقامات قانون‌گذاری و قضایی آن است." مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.

یکی از ویژگی‌های اصلی وحشِ زمین سخن گفتنِ آن است. قانون اساسی ایالات متحده سندی الهی بود که درهای آزادی مذهبی و سیاسی را گشود و بدین‌سان «سیلابِ» آزار و اذیتی را که قرن‌ها از سوی پادشاهان اروپا و کلیسای کاتولیک ادامه یافته بود، بلعید.

> And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.

> و مار از دهان خود آبی چون سیلاب در پیِ زن بیرون ریخت تا سیلاب او را با خود ببرد. و زمین زن را یاری کرد، و زمین دهان خود را گشود و آن سیلاب را که اژدها از دهان خود بیرون انداخته بود فرو برد. مکاشفه ۱۲:۱۵، ۱۶.

At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.

در پایان دوران حکومتِ وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس، بار دیگر سخن خواهد گفت؛ اما آنگاه همچون اژدها سخن خواهد گفت، با اجرای اجباریِ قانونِ یکشنبه.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> و دیدم وحشِ دیگری که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانندِ بره داشت و مانندِ اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.

وحشِ زمین در سال ۱۷۹۸ به‌عنوان ششمین پادشاهی آغاز شد، هنگامی که قدرت از پاپیّت سلب شد.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> "و چون دستگاه پاپی، که از قدرت خود تهی شده بود، ناگزیر شد از آزار و اذیت دست بکشد، یوحنا دید که قدرتی نو سر برآورد تا پژواک صدای اژدها باشد و همان کار ظالمانه و کفرآمیز را ادامه دهد. این قدرت، آخرین قدرتی که قرار است بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ کند، نمادش وحشی‌ای با شاخ‌های بره‌گون بود." نشانه‌های زمانه، ۱ نوامبر ۱۸۹۹.

In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.

در سال ۱۷۹۸، وقتی پاپیّت دچار زخم مهلک شد، ایالات متحده سخن گفت؛ و همان‌گونه که همیشه در مورد آلفا و اومگا صادق است، سخن گفتن در آغاز، پیش‌درآمدی برای سخن گفتن در پایان بود. قوانین «بیگانگان و فتنه‌انگیزی» در سال ۱۷۹۸ به تصویب رسید و پیش‌درآمد قوانینی شد که در پایان به اجرا می‌رسند و به مهاجرت غیرقانونی و رسانه‌ها می‌پردازند.

The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.

دوره‌ای که از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ مد نظر داریم، نشانهٔ آلفا و امگا را بر خود دارد؛ زیرا در آغاز، «سخن گفتنِ» اعلامیهٔ استقلال را مشخص می‌کند که نمونۀ قوانینِ بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ ۱۷۹۸ است. در میانهٔ آن دوره، قانون اساسی ایالات متحده قرار دارد. این دوره تصویری نبوی از حکومتِ وحشِ زمین به دست می‌دهد، زیرا با سخن گفتن چونِ بره آغاز می‌شود، اما با قانون‌گذاریِ نمایانگرِ اژدها پایان می‌یابد. اما همان‌گونه که غالباً رخ می‌دهد، آغاز و پایانِ یک چیز با اضداد هم‌راستا می‌شوند. نخستین نشانِ راهِ دوره در آخرین نشانِ راه بازنمایی می‌شود، و نشانِ راهِ میانی قانون اساسی ایالات متحده بود که به تصویب سیزده ایالت رسید. واژهٔ عبریِ «حقیقت» از نخستین حرف، سپس سیزدهمین حرف، و سپس آخرین حرفِ الفبای عبری ساخته شده است.

The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.

دوره‌ای که اکنون بررسی می‌کنیم مهر «اول و آخر»، که «حقیقت» است، را بر خود دارد. این دوره نمایانگر دوره‌ای است که به آغاز سلطنت «وحشِ زمین» به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس می‌انجامد، و از این‌رو نمایانگر دوره‌ای است که به پایان سلطنت «وحشِ زمین» به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس می‌انجامد. آن دوره در «زمانِ پایان» در سال 1989 آغاز شد. 1776 تا 1798 باید بر بازهٔ 1989 تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه منطبق گردد، هنگامی که «وحشِ زمین» چون اژدها سخن می‌گوید، چنان‌که با «قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی» نمایانده شده است.

It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”

ارزش دارد حقیقتِ نبوتی دیگری را وارد مطالعه‌مان کنیم. آن حقیقت، به‌منزلهٔ یک نماد، عنصری از «وقتِ آخر» است که اغلب نادیده گرفته می‌شود. ادونتیسمِ لاودیقیه‌ای ممکن است به‌خوبی بداند که ۱۷۹۸ «وقتِ آخر» بود، اما فهم آنان عموماً همان‌جا پایان می‌یابد، زیرا هیچ تصوری ندارند که هر خط اصلاح با دیگر خطوط اصلاح موازی است. هر خط اصلاح از «وقتِ آخر» آغاز می‌شود.

Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.

موسی نمونه‌ای از مسیح بود، و خود موسی این حقیقت را به‌صراحت بیان کرد، و پطرس نیز آن را در کتاب اعمال رسولان تأیید کرد.

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> خداوند، خدای تو، پیامبری مانند من از میان تو، از برادرانت، برای تو خواهد برانگیخت؛ به او گوش دهید. تثنیه ۱۸:۱۵.

Jesus was to be “like unto” Moses.

عیسی می‌بایست «همچون» موسی باشد.

> And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.

> و اکنون، ای برادران، می‌دانم که از روی نادانی این کار را کردید، چنان‌که حاکمان شما نیز چنین کردند. اما آنچه خدا از پیش به زبان همهٔ پیامبران خود اعلام کرده بود، یعنی اینکه مسیح باید رنج بکشد، همان را تحقق بخشید. پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما زدوده شود، به هنگام فرا رسیدن زمان‌های تازگی از حضور خداوند؛ و او عیسی مسیح را که پیش‌تر به شما موعظه شده بود خواهد فرستاد؛ او را که آسمان باید تا زمان بازگردانی همه چیز در خود نگاه دارد؛ چنان‌که خدا از آغاز جهان به زبان همهٔ پیامبران مقدس خود گفته است. زیرا موسی به‌راستی به پدران گفت: «خداوند، خدای شما، برای شما از میان برادرانتان پیامبری مانند من برخواهد انگیخت؛ به او در هر آنچه به شما بگوید گوش فرا خواهید داد.» و چنین خواهد شد که هر نفسی که آن پیامبر را نشنود، از میان قوم نابود خواهد شد. بلی، و همهٔ پیامبران از سموئیل و آنان که پس از او آمدند، هر که سخن گفته است، نیز از این روزها پیشگویی کرده‌اند. اعمال رسولان 3:17-24.

The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.

در تاریخ موسی، زمانِ پایان تولدِ او بود و آن نمونه‌ای از تولدِ مسیح به شمار می‌آمد. در هنگام تولدِ هر دو، مسیح و موسی، افزایشِ معرفتی رخ داد که آن نسل را می‌آزمود. آگاهی از تولدِ هر دوی آنان، هم قدرتِ اژدهاییِ مصر و هم قدرتِ اژدهاییِ روم را برانگیخت تا بکوشند موعودانِ نبوت را بکشند. چوپانان بر تپه‌ها و حکیمان از مشرق نمایندگانِ کسانی‌اند که افزایشِ معرفت در زمانِ پایان را درک کردند.

What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.

آنچه اغلب نادیده می‌ماند این است که در زمانِ آخر دو نشانهٔ راه وجود دارد. نه فقط موسی به دنیا آمد، بلکه سه سال پیش از او برادرش هارون به دنیا آمده بود. شش ماه پیش از تولد مسیح، خویشاوندش یحیی به دنیا آمد. سال 1798 را معمولاً به‌عنوان «زمانِ آخر» می‌شناسند، و در 1798 آن وحش (دستگاه سیاسی) که «فاحشه» در طول اعصار تاریک بر آن سوار بود کشته شد، و یک سال بعد «زن»ی که بر آن وحش سوار شده بود نیز از میان رفت.

In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.

در سال ۱۹۸۹ دو رئیس‌جمهور بر سر کار بودند. ریگان تا مراسم تحلیف در سال ۱۹۸۹ بر سر کار بود و سپس بوشِ اول دوران ریاست‌جمهوری خود را آغاز کرد. پایانِ هزار و دویست و شصت سال با هفتاد سال اسارت در بابل به‌صورت نمادین نشان داده شده بود، و هنگامی که ژنرال کوروش، برادرزادهٔ داریوش، در شبِ ضیافت بلشاصر را کشت، داریوش پادشاهِ واقعی بود. داریوش و کوروش نمایانگر دو نشانهٔ راهِ آن زمانِ پایان‌اند.

The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.

روابط نبوی میان موسی و هارون، یوحنا و عیسی، داریوش و کوروش، پاپیّت و پاپ، و ریگان و بوش، اگر با روش‌شناسی درست بررسی شوند، همگی سرچشمه‌های نور نبوی‌اند. آنچه در اینجا بدان اشاره می‌کنیم این است که یوحنا، پسرخالهٔ عیسی، همان صدایی در بیابان بود که پیش‌نمونه‌اش هارون، برادر موسی، بود؛ هارونی که برای دیدار موسی به بیابان رفت تا سخنگوی او باشد.

In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.

در دورهٔ سی‌سالهٔ پیش از مسحِ مسیح، و نیز در سی سالِ پیش از آمدنِ ضدّ مسیح، نشانهٔ راهی وجود دارد که یک «صدا» را مشخص می‌کند. برای مسیح، آن صدای یحیی بود که در بیابان فریاد می‌زد. در سال ۵۳۳، یوستینیان فرمانی صادر کرد که ضدّ مسیح را به‌عنوان اصلاح‌گرِ بدعت‌گذاران و رئیس کلیسا معرفی می‌کرد. فرمانِ یوستینیان همان «صدا»یی بود که زمینه را برای «فرمانِ» قانونِ یکشنبه در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ فراهم کرد.

General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.

سپاه ژنرال کوروش ندایی بود که نشان می‌داد فتح بابل به دست داریوش قریب‌الوقوع است.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:

> ظهور سپاه کوروش در برابر دیوارهای بابل برای یهودیان نشانه‌ای بود که رهایی آنان از اسارت نزدیک می‌شود. بیش از یک سده پیش از تولد کوروش، الهام او را به نام یاد کرده و سبب شده بود که شرح کارهایی که او باید در گشودن غافلگیرانهٔ شهر بابل و در آماده‌سازی راه برای رهایی تبعیدیان انجام دهد، به ثبت برسد. از زبان اشعیا این کلام گفته شده بود:

> “‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

> «خداوند به ممسوح خود، به کوروش، چنین می‌گوید: دست راست او را گرفته‌ام تا ملت‌ها را پیش روی او مغلوب سازم؛ ... تا درهای دو لنگه را پیش روی او بگشایم و درها بسته نخواهد شد؛ من پیشاپیش تو خواهم رفت و جاهای ناهموار را هموار خواهم کرد؛ درهای برنجین را خرد خواهم کرد و میله‌های آهنین را خواهم برید؛ و گنجینه‌های نهفته در تاریکی و ثروت‌های نهانیِ مکان‌های پنهان را به تو خواهم داد تا بدانی که من، خداوند، که تو را به نامت می‌خوانم، خدای اسرائیل هستم.» اشعیا ۴۵:۱-۳. پیامبران و پادشاهان، ۵۵۱.

When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.

وقتی دریافته شود که «زمانِ پایان» نبوی به‌وسیلهٔ دو شاهد یا دو نشانهٔ راه تثبیت می‌شود، همچنین می‌توان دریافت که یکی از آن دو نشانهٔ راه بیانگرِ شناسایی، اعلان یا هشداری دربارهٔ تاریخِ در شرف وقوع است. هارون، یوحنا، کوروش و ژوستینین نشانهٔ راهی را نمایندگی می‌کنند که پیش از زمانِ پایان قرار دارد. زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸، پایانِ دوره‌ای است که از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ امتداد دارد. نشانهٔ راهِ میانهٔ آن تاریخ، همان صدایی است که در بیابان برای تاریخِ در شرفِ فرا رسیدن فریاد برمی‌آورد. آن تاریخ با انتشارِ اثری که حکومتِ دیکتاتوریِ پادشاه یا پاپ را رد می‌کرد آغاز شد، و با انتشارِ اثری که نمایانگرِ سرشتِ یک دیکتاتور بود پایان یافت. اثری که در میانه منتشر شد، نمایانگرِ «هشدارِ» تاریخِ در راه بود، و آن هشدار این بود که قانون اساسی ایالات متحده در پایانِ آن تاریخ ملغی خواهد شد.

That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.

آن خط سیر تاریخی در سال ۱۹۸۹ آغاز به تکرار شدن کرد و در قانون یکشنبه پایان می‌یابد، هنگامی که هشدارِ از بیابان، که دویست سال پیش‌تر در ۱۷۸۹ داده شد، رد می‌شود. ۱۹۸۹ وقتِ آخر در پایانِ آیهٔ چهل بود و با وقتِ آخرِ ۱۷۹۸ منطبق است. ۱۹۸۹ با ۱۷۷۶ هم‌راستا است و قانون یکشنبه نمایانگرِ ۱۷۹۸ است. در میانهٔ آن تاریخ، جایی که اثرِ هر رؤیا به انجام می‌رسد، تاریخی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و تا هشدارِ ۱۷۸۹ ادامه می‌یابد، به تحقق می‌رسد و قانون اساسی ملغی می‌شود. باید در میانه یک نشانِ راه باشد، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند. آن نشانِ راه نمایانگرِ هشداری برای تاریخِ نبوی است که با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود.

1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.

سال ۱۹۸۹ در آیهٔ چهل زمانِ پایان را مشخص می‌کند که به قانون یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک منتهی می‌شود. پیام هشداردهنده‌ای که پس از زمانِ پایان، اما پیش از قانون یکشنبه رسید، در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ بود. این پیام هشدار می‌دهد که در پایان آن دورهٔ تاریخی، وایِ سوم که در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید و بلافاصله مهار شد، بار دیگر به‌طور غیرمنتظره ضربه خواهد زد و هزاران شهر نابود خواهند شد. وقتی آن ویرانی فرا برسد، شیطان کار شگفت‌انگیز خود را آغاز خواهد کرد و آن کار با قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع آغاز خواهد شد.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> ای کاش قوم خدا درکی از ویرانی قریب‌الوقوع هزاران شهر، که اکنون تقریباً به بت‌پرستی سپرده شده‌اند، داشتند! اما بسیاری از کسانی که باید حقیقت را اعلام کنند، برادران خویش را متهم و محکوم می‌کنند. وقتی قدرت دگرگون‌ساز خدا بر اذهان نازل شود، دگرگونیِ قاطعی رخ خواهد داد. مردم دیگر میلی به انتقاد و تخریب نخواهند داشت. در موضعی نخواهند ایستاد که مانع تابش نور به جهان شود. انتقادها و اتهام‌زنی‌هایشان پایان خواهد یافت. قوای دشمن برای نبرد بسیج می‌شوند. درگیری‌های سختی پیشِ روست. به هم نزدیک شوید، ای برادران و خواهران من، به هم نزدیک شوید. با مسیح پیوند یابید. "نگویید: هم‌پیمانی است ... و از ترس آنان مترسید و بیمناک نشوید. خودِ خداوند لشکرها را تقدیس کنید؛ او ترس شما و هراس شما باشد. و او برای شما مقدسگاهی خواهد بود؛ اما برای هر دو خاندان اسرائیل سنگی لغزش‌آور و صخره‌ای مایهٔ افتادن، و برای ساکنان اورشلیم دام و تله‌ای خواهد بود. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و خواهند افتاد و شکسته خواهند شد و به دام خواهند افتاد و گرفتار خواهند گشت."

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> دنیا صحنهٔ نمایش است. بازیگران، یعنی ساکنان آن، در حال آماده شدن‌اند تا نقش خود را در آخرین نمایش بزرگ ایفا کنند. خدا از نظرها دور مانده است. در میان توده‌های عظیم بشر وحدتی وجود ندارد، مگر آن‌که مردم برای تحقق مقاصد خودخواهانهٔ خود با هم متحد شوند. خدا ناظر است. مقاصد او دربارهٔ بندگان یاغی‌اش تحقق خواهد یافت. جهان به دست انسان‌ها سپرده نشده است، هرچند خدا اجازه داده است عناصر آشفتگی و بی‌نظمی برای مدتی حاکم باشند. قدرتی از عالمِ زیرین در کار است تا آخرین صحنه‌های بزرگ این نمایش را پدید آورد—شیطان که چون مسیح می‌آید و با همهٔ فریبندگیِ شرارت در کسانی عمل می‌کند که خود را در انجمن‌های مخفی به هم می‌پیوندند. آنان که در برابر اشتیاقِ هم‌پیمانی تسلیم می‌شوند، در حال به ثمر رساندن طرح‌های دشمن‌اند. اثر در پی علت خواهد آمد.

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> بی‌قانونی تقریباً به اوج خود رسیده است. آشفتگی جهان را فرا گرفته است و به زودی وحشتی عظیم بر انسان‌ها فرود خواهد آمد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم باید خود را برای آنچه به زودی چون غافلگیریِ درهم‌شکننده‌ای بر جهان فرود خواهد آمد آماده کنیم. ریویو اند هرالد، ۱۰ سپتامبر ۱۹۰۳.

The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”

هشداری که اجرای قانون اساسی در سال ۱۷۸۹ نمونه‌ای از آن بود، هشدار فرشته سوم است، که به قادش دوم بازمی‌گردد، زمانی که مهر شدن یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر آغاز می‌شود. آن هشدار، هشدار نخستین ندا در فصل هجدهم مکاشفه است، و نه تنها در آن زمان ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فروریختند، بلکه خودِ ماهیت قانون اساسی دگرگون شد. قانون اساسی بر پایه حقوق انگلستان تدوین شده بود که فلسفه بنیادینش را می‌توان به سادگی چنین تعریف کرد: "هر شخص بی‌گناه است، مگر آن‌که مجرم بودنش ثابت شود." قانون اساسی با هدف ردِ آنچه به نام حقوق رومی شناخته می‌شود تدوین شده بود که فلسفه بنیادینش را می‌توان به سادگی چنین تعریف کرد: "هر شخص مجرم است، مگر آن‌که بی‌گناهی‌اش ثابت شود."

The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.

هشداری که در سال ۱۷۸۹ از بیابان برخاست و در قانون اساسی نمایان شد، نمایانگر هشدار ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است؛ و نه فقط شعله‌ور شدن ساختمان‌ها آن روز را با تحقق عینی آن هشدار در تاریخ ثبت کرد، بلکه تصویب قانون پاتریوت نیز نمایانگر همان هشدار بود.

The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.

قانون پاتریوت (قانون اتحاد و تقویت آمریکا از طریق فراهم آوردن ابزارهای مناسبِ لازم برای رهگیری و ممانعت از تروریسم، مصوب ۲۰۰۱) اندکی پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در کنگره ایالات متحده مطرح شد. این لایحه در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۱ در مجلس نمایندگان و در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۱ در سنا معرفی شد. این قانون در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۱ به امضای رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش رسید. قانون پاتریوت با هدف تقویت توانایی دولت برای تحقیق و جلوگیری از اعمال تروریستی و گسترش اختیارات نظارتی و اجرای قانون تدوین شد، و اصل اساسی و بنیادین حقوق انگلیس را که اعلام می‌کند انسان بی‌گناه است مگر آنکه مجرم بودنش ثابت شود، رد می‌کرد. امروزه نیز توسط نخبگان درون دولت برای دور زدن رویهٔ دادرسیِ قانونی، حریم خصوصی و محاکمه‌های عادلانه استفاده می‌شود.

We will continue this study in our next article.

ما این مطالعه را در مقاله‌ی بعدی‌مان ادامه خواهیم داد.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> حال و روز ما در این زمان هولناک و پرابهت چیست؟ افسوس، چه غروری در کلیسا حاکم است، چه ریاکاری، چه فریب، چه دلبستگی به لباس، سبک‌سری و سرگرمی، چه میل به برتری! همه این گناهان ذهن را تیره کرده است تا آنجا که امور جاودانی شناخته نشده‌اند. آیا کتاب مقدس را نکاویم تا بدانیم در تاریخ این جهان کجا ایستاده‌ایم؟ آیا در باب کاری که در این زمان به‌خاطر ما در حال انجام است، و جایگاهی که ما به‌عنوان گناهکاران باید در هنگام پیشروی این کارِ کفاره اختیار کنیم، آگاه و بصیر نشویم؟ اگر اندک اعتنایی به نجات جان‌های خویش داریم، باید دگرگونیِ قاطعی پدید آوریم. باید با توبه‌ای راستین خداوند را بجوییم؛ باید با اندوهی ژرف در جان، گناهان خود را اعتراف کنیم تا زدوده شوند.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> دیگر نباید بر زمین افسون‌زده بمانیم. ما با شتاب به پایان دورهٔ مهلت خود نزدیک می‌شویم. بگذار هر نفسی بپرسد: در برابر خدا چه وضعی دارم؟ نمی‌دانیم چه زود ممکن است نام‌های ما بر زبان مسیح آید و حکم نهایی دربارهٔ ما صادر شود. این احکام چه خواهد بود، آه، چه خواهد بود! آیا در شمار صالحان به شمار خواهیم آمد، یا در زمرهٔ شریران شمرده خواهیم شد؟

> “Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.

> کلیسا برخیزد و در حضور خدا از پس‌رفت‌ها و لغزش‌های خود توبه کند. دیده‌بانان بیدار شوند و شیپور را با صدایی مشخص به صدا درآورند. این هشداری معیّن است که باید اعلام کنیم. خدا به خادمان خود فرمان می‌دهد: «با صدای بلند فریاد بزن، دریغ مکن، صدایت را همچون شیپور بلند کن، و به قوم من تعدّی‌شان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان بده.» باید توجه مردم جلب شود؛ وگرنه هر تلاشی بیهوده است؛ حتی اگر فرشته‌ای از آسمان فرود آید و با آنان سخن بگوید، سخنانش بیش از آن سودی نخواهد داشت که گویی در گوش سرد مرگ سخن می‌گوید. کلیسا باید به عمل برخیزد. روح خدا تا وقتی که کلیسا راه را مهیا نکند هرگز نخواهد آمد. باید وارسیِ جدیِ دل صورت گیرد. باید دعاهایی متحد و پیگیر برپا شود، و از راه ایمان به وعده‌های خدا تمسک جسته شود. لازم نیست همچون روزگاران قدیم تن را با پلاس بپوشانیم، بلکه فروتنیِ ژرفِ جان لازم است. ما کوچک‌ترین دلیلی برای خودتبریکی و خودبزرگ‌بینی نداریم. باید زیرِ دستِ مقتدرِ خدا فروتن شویم. او ظاهر خواهد شد تا جویندگانِ راستین را تسلی دهد و برکت بخشد.

> “The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.

> کار پیشِ روی ماست؛ آیا به آن خواهیم پرداخت؟ باید با شتاب کار کنیم، باید استوار و پیوسته پیش برویم. باید خود را برای روز عظیمِ خداوند آماده کنیم. وقت برای از دست دادن نداریم، وقت آن نداریم که در مقاصدِ خودخواهانه درگیر شویم. باید به جهان هشدار داد. ما به‌عنوان افراد چه می‌کنیم تا نور را به دیگران برسانیم؟ خدا به هر انسانی کاری سپرده است؛ هر کس نقشی برای ایفا کردن دارد، و جز با به خطر انداختن جان‌های خود نمی‌توانیم از این کار غفلت کنیم.

> “O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.

> ای برادران من، آیا روح‌القدس را اندوهگین می‌کنید و باعث می‌شوید که برود؟ آیا به سبب آن‌که برای حضور او آماده نیستید، نجات‌دهندهٔ مبارک را بیرون می‌رانید؟ آیا جان‌ها را وا می‌گذارید تا بی‌دانشِ حقیقت هلاک شوند، زیرا آسایش خود را آن‌قدر دوست دارید که نتوانید باری را که عیسی برای شما بر دوش کشید، تحمل کنید؟ بیایید از خواب بیدار شویم. «هوشیار و بیدار باشید؛ زیرا دشمن شما، ابلیس، چون شیری غُرّان، در گردش است و می‌جوید که چه کسی را ببلعد.» ریویو اند هرالد، ۲۲ مارس ۱۸۸۷.

Back to Articles