Article

# Parallel Warnings - Number One

هشدارهای موازی - شماره یک

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

مکاشفهٔ عیسی مسیح: درک هشدار نهایی برای بشریت

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

«مکاشفهٔ عیسی مسیح» هنگامی برای قوم خدا گشوده می‌شود که «وقت نزدیک است». پیام هشدار نهایی برای بشر درست پیش از پایان دورهٔ مهلت بشر داده می‌شود و آن پیام نهایی در چندین بخش نبوی در کتاب مقدس بازنمایی شده است. در مکاشفه فصل چهارده، آن پیام هشدار نهایی به‌وسیلهٔ سه فرشته نمایانده شده است.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> و دیدم فرشته‌ای دیگر که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و بشارت جاودانی را داشت تا به ساکنان زمین و به هر امت و قبیله و زبان و قوم بشارت دهد. او با صدای بلند می‌گفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> و فرشته‌ای دیگر در پی او آمد و گفت: بابل، آن شهر بزرگ، سقوط کرد، سقوط کرد، زیرا همهٔ ملت‌ها را از شراب خشم زناکاریِ خود نوشاند.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> و فرشتهٔ سوم از پی ایشان آمد و با صدای بلند گفت: اگر کسی وحش و صورت او را بپرستد و نشان او را بر پیشانی خود یا بر دست خود بپذیرد، او از شرابِ خشمِ خدا خواهد نوشید که بی‌آنکه رقیق شود در جامِ غضبِ او ریخته شده است؛ و در حضورِ فرشتگانِ مقدس و در حضورِ برّه، با آتش و گوگرد عذاب خواهد شد. و دودِ عذابشان تا ابدالآباد بالا می‌رود؛ و آنان که وحش و صورت او را می‌پرستند و هر که نشانِ نامِ او را می‌پذیرد، روز و شب آرامی ندارند. در اینجاست شکیباییِ قدیسان: آنان که فرمان‌های خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند. مکاشفهٔ یوحنا 14:6-12

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

در باب هجدهمِ کتاب مکاشفه، عیناً همان پیام سقوط بابل را اعلام می‌کند.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> و پس از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان فرود می‌آمد، با قدرتی عظیم؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی بلند و نیرومند فریاد زد و گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین شده است و قرارگاهِ هر روحِ پلید و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز.» زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ زناکاریِ او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ تجملاتِ او توانگر شده‌اند. و آوازی دیگر از آسمان شنیدم که می‌گفت: «ای قومِ من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است.» مکاشفه ۱۸: ۱-۵.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

خط سیر نبوت در تاریخ، یا به عبارتی، رشتهٔ رویدادهایی که در فصل هجدهم با فرشته‌ای که زمین را از جلال خود روشن می‌سازد به تصویر کشیده شده، بیانگر رویدادهایی است که به پایان داوری، پایان مهلت و هفت بلای آخر منتهی می‌شود. تاریخ نبوتیِ به تصویر کشیده‌شده در فصل هجدهم به‌صورت «موازی» با خط تاریخ نبوتی‌ای پیش می‌رود که سه فرشتهٔ فصل چهاردهم نمایان می‌کنند.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> خدا برای پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ جایگاه‌شان را در سلسلهٔ نبوت مقرر کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین متوقف نخواهد شد. پیام‌های فرشتگان نخست و دوم همچنان حقیقتی برای این زمان‌اند و باید همگام با آنچه در پی می‌آید پیش بروند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با صدایی بلند اعلام می‌کند. «پس از این امور»، یوحنا گفت: «دیدم فرشتهٔ دیگری که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم ترکیب شده است. مواد ۱۸۸۸، ۸۰۳، ۸۰۴.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

سه فرشتهٔ فصل چهارده که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، نماد پیامی جهانی‌اند که با نشانِ وحش و پایانِ مهلت به پایان می‌رسد. در فصل هجده، تمام زمین با جلالِ آن فرشته روشن می‌شود؛ فرشته‌ای که پیامش نیز با پایانِ مهلت به پایان می‌رسد.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

پیامی که در باب چهاردهم به‌صورت نمادین توسط سه فرشته به تصویر کشیده شده و نیز پیامی که در باب هجدهم به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که فرود می‌آید به تصویر کشیده می‌شود، دو تصویر از همان پیام هشداردهنده هستند. در کتاب‌مقدس هیچ چیز زائد یا بیهوده‌ای نیست. این واقعیت که یوحنا همان پیام را بیش از یک‌بار ذکر می‌کند، تأکیدی بر اهمیت پیام است و روش الهی تعلیم را نشان می‌دهد؛ قاعده‌ای کتاب‌مقدسی که «تکرار و گسترش» نام دارد. در کنار هم قرار دادن دو خط از تاریخ نبوی، حقایقی را آشکار می‌کند که اگر هر یک را جدا از دیگری در نظر بگیریم، شناخته نخواهند شد. امروز اگر دو شاهدِ یک رویداد را برای ادای شهادت به دادگاه بیاورید، ممکن است بر پایهٔ ایدئولوژی سیاسی یا اجتماعی‌شان گزارش‌هایی کاملاً متضاد ارائه دهند. اما در مورد شاهدان کتاب‌مقدس چنین نیست؛ آنها همیشه هم‌نظرند، و اگر به نظر شما می‌آید که هم‌نظر نیستند، پس دارید موضوع را نادرست می‌بینید.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

دو تصویری که در نظر داریم همان پیام هشدارند که کتاب ملاکی آن را به‌صورت بازگشتِ ایلیای نبی بازنمایی می‌کند. هر سه پیام پیش از پایان مهلتِ فیض فرا می‌رسند—زیرا پیام هشدارِ موجود در هر سه خط نبوت صرفاً پیش از پایان مهلتِ فیض داده نمی‌شود، بلکه پایان مهلتِ فیض خود همان نقطهٔ مرجع، یا اگر بخواهید، موضوعِ هر یک از آن پیام‌های هشدار است. در واقع، اگر هر پیام هشداری از سوی هر نبی اعلام یا به تصویر کشیده شود، همان هشداری است که در مکاشفهٔ باب چهارده و هجده و در پیشگوییِ ایلیا در کتاب ملاکی آمده است.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

می‌توان به‌راحتی نشان داد که این سه خطِ پیشگویی به‌صورت موازی با یکدیگر پیش می‌روند. با این حال، در پیشگویی‌های کتاب مقدس دو منبع اصلیِ اطلاعات وجود دارد. یکی شناساییِ توالیِ رویدادهایی است که در پایانِ جهان رخ می‌دهند. منبع دیگرِ اطلاعات، توصیفِ فعالیت‌های پیامبران است در ارتباط با پیامی که خطوطِ کلیِ رویدادهای آینده را ترسیم می‌کند.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

در ارتباط با این ایده‌ها، دو قاعده شایان توجه‌اند. نخست این است که همهٔ پیامبران دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند؛ جایی که دورهٔ آزمایش به پایان می‌رسد.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستان، کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما؛ از این‌رو، نبوت ایشان برای ما معتبر و نافذ است. «و این همه بر ایشان واقع شد تا عبرتی باشد، و برای تنبیه ما مکتوب گردید، که ما هستیم که اواخر عالم بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «و بر ایشان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در اموری که اکنون به شما خبر داده شده است، به‌وسیلهٔ آنان که انجیل را برای شما موعظه کردند به روح‌القدس که از آسمان فرستاده شد؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آن‌ها بنگرند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

همه پیام‌های نبویِ کتاب مقدس برای ما، «که پایان‌های جهان بر ما فرارسیده است»، «جاری و ساری» هستند. این قاعده، همراه با قاعده‌ی دیگری که «امور»ی را که روح‌القدس آن‌ها را هم «در هنگام اعطای نبوت» و هم «در رویدادهای به تصویر کشیده‌شده» «شکل داده است» مشخص می‌کند، این ادعا را تقویت می‌کند که رخدادهای نبویِ آغازِ هر نبوت، هم نمونه‌وارِ رخدادهای نبویِ پایانِ همان نبوت‌اند و هم به موازات آن‌ها پیش می‌روند.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> نیاز به مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر از کلام خدا هست؛ به‌ویژه کتاب‌های دانیال و مکاشفه باید چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز پیش از این در تاریخ کار ما نبوده است. شاید در برخی جهات دربارهٔ قدرت روم و پاپیّت کمتر سخنی برای گفتن داشته باشیم؛ اما باید توجه را به آنچه پیامبران و رسولان تحت الهام روح‌القدسِ خدا نوشته‌اند، جلب کنیم. روح‌القدس امور را، چه در اعطای نبوت و چه در رویدادهای به تصویر کشیده، چنان سامان داده است که تعلیم دهد عامل انسانی باید از نظرها پنهان نگاه داشته شود، در مسیح مستور گردد، و اینکه خدای آسمان و شریعت او باید بزرگ داشته شوند. کتاب دانیال را بخوانید. نکته‌به‌نکته، تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آن به تصویر کشیده شده‌اند، مرور کنید. شهادت‌ها برای خادمان، ۱۱۲.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

"روح‌القدس امور را چنان سامان داده است، هم در اعطای نبوت و هم در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده." در "اعطای نبوت و در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده" "امور" به دست "روح‌القدس" "چنان سامان یافته‌اند" که هم "اعطای نبوت" و هم "وقایعِ به تصویر کشیده‌شده" باید الهامی دانسته شوند و بر تصویرِ نبویِ پایانِ جهان تطبیق داده شوند.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

یوحنا پیشگویی‌ای از جبرئیل دریافت کرد و به او گفته شد آن را در کتابی بنویسد و برای کلیساها بفرستد. سپس از سوی روم تحت آزار و تعقیب قرار گرفت؛ به گونه‌ای تبعید شد که با آنچه امروز در جهان «بازداشتگاه مخفی» می‌نامند قابل قیاس بود. در آن تاریخ، یوحنا به اندازهٔ هر زندانی در خلیج گوانتانامو از دیگر انسان‌ها منزوی بود.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

یوحنا بیان می‌کند که رؤیا زمانی رخ داد که او هنگام عبادت در سبتِ روزِ هفتم بود، که همان روزِ خداوند است.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> زیرا پسر انسان صاحب روز سبت نیز هست. متی ۱۲:۸

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

هنگام پرستش در روح، صدایی عظیم از پشت سرش شنید.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> من، یوحنا، که نیز برادر و شریک شما در مصیبت و در ملکوت و شکیباییِ عیسی مسیح هستم، به خاطر کلام خدا و به خاطر شهادت عیسی مسیح، در جزیره‌ای که پاتموس نام دارد بودم. در روز خداوند در روح بودم و از پشت سرم صدایی عظیم، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: من الفا و امگا، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرغامس، و به تیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودکیه. مکاشفه ۱:۹-۱۱.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

از یوحنا، محیط پیرامونش و شرایطِ ذکرشده چنین برمی‌آید که او به‌سبب رعایتِ سبتِ روز هفتم تحت آزار است، و همچنین به این سبب که هم به کتاب‌مقدس و هم به نوشته‌های الن وایت — که همان «شهادتِ عیسی» است — ایمان دارد، مورد آزار قرار می‌گیرد. او صدای عظیمی را از پشت سر خود می‌شنود و برمی‌گردد تا ببیند، و بدین‌سان نمایانگر ادونتیست‌های روز هفتم در پایانِ جهان است که صدایی از پشت سرشان می‌شنوند که می‌گوید: «این راه است، در آن راه بروید.»

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

همهٔ خطوط نبوت در پایان جهان با یکدیگر موازی‌اند.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

هر پیامبری که صدایی از پشت سرش می‌شنود، در تصویر قوم خدا در پایان جهان با یوحنا هم‌سو است. یوحنا صدایی از پشت سرش شنید که به او دستورهایی داد. اشعیا نیز صدایی شنید که به او دستور می‌داد.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> از این رو خداوند منتظر می‌ماند تا بر شما لطف کند، و از همین رو سرفراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند خدای انصاف است؛ خوشا به حال همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> زیرا قوم در صهیون، در اورشلیم ساکن خواهند شد؛ دیگر گریه نخواهی کرد؛ او با شنیدن صدای فریادت بر تو بسیار ترحم خواهد کرد؛ چون آن را بشنود، تو را پاسخ خواهد داد. و اگرچه خداوند نان تنگی و آب مصیبت به شما بدهد، اما آموزگاران تو دیگر به کناری رانده نخواهند شد، بلکه چشمانت آموزگاران خود را خواهند دید. و گوش‌هایت پشت سرت سخنی خواهد شنید که می‌گوید: این است راه؛ در آن راه بروید، هرگاه به راست بپیچید و هرگاه به چپ. اشعیا 30:18-21

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

قوم باقیماندهٔ خدا صدایی از پشت سر خود می‌شنوند که راهی را که باید در آن گام بردارند نشان می‌دهد. سپس باید تصمیم بگیرند که گوش فرا دهند یا ندهند. مردمی که با یوحنا و اشعیا نمایانده شده‌اند، مردمانی در پایان جهان‌اند که در حالی که او درنگ می‌کند در انتظار خداوند می‌مانند؛ و اشعیا به ما خبر می‌دهد که او درنگ می‌کند زیرا خدای داوری است. از آغاز تاریخ جنبش میلریتی در سال ۱۷۹۸ تا پایان مهلت برای ادونتیست‌ها در زمان قانون یکشنبه، خدا داوری را در قدس آسمانی به انجام می‌رساند. وعده این است که آنان که در دورهٔ داوری در انتظار خداوند می‌مانند، برکت خواهند یافت.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

قوم خدا که به‌سبب انتظارشان مبارک‌اند، در مَثَلِ ده باکره، به‌وسیلهٔ باکره‌هایی که در انتظار دامادند، به تصویر کشیده شده‌اند. هر ده تن به خواب رفتند و سپس در نیمه‌شب بحرانی فرا می‌رسد که باکره‌های خفته را به دو دسته جدا می‌کند. یک دسته صدایی را که از پشت سرشان می‌آمد شنیدند و برگشتند تا آن صدا را ببینند، و آن صدا به آنان می‌آموخت که از کدام راه پیش بروند؛ و دستهٔ دیگر از برگشتن و شنیدن آن صدا سر باز زدند—با اینکه پیامی که در سراسر کتاب مکاشفه جاری است این است: «هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید.»

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

یوحنا نمایندهٔ ادونتیست‌هایی است که برای فهم آینده به گذشته رو می‌کنند. وقتی مانند یوحنا "کلامی از پشت سر" خود می‌شنوند، آن کلام همچنین شامل تعلیمی است که در شهادت اشعیا دربارهٔ همین رویداد داده شده بود. تعلیمِ اشعیا این بود: "این راه است؛ در آن راه بروید، هرگاه به راست بپیچید و هرگاه به چپ." دختران باکرهٔ دانا در دانیال دوازده افزایش معرفت را در پایان جهان درمی‌یابند، زیرا برای فهمیدن معرفتِ حیات‌بخشی که مُهرش گشوده شده بود، در کلام "این‌سو و آن‌سو دویده بودند."

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی بدار و کتاب را تا زمانِ آخر مهر و موم کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند دوید و معرفت افزون خواهد شد. دانیال ۱۲:۴.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

پیامبرانی که بررسی می‌کنیم نمایندهٔ ادونتیست‌های روز هفتم در تاریخی هستند که داوری به نتیجه می‌رسد و مهلت فیض بسته می‌شود. آنان که به عنوان «دوشیزگان خردمند» معرفی شده‌اند، صدایی را از پشت سر خود می‌شنوند که می‌گوید: این است راه، در آن گام بردارید؛ و او وعده می‌دهد که هرگاه به چپ یا راست بپیچند، ایشان را در مسیر هدایت کند. «دویدن به این سو و آن سو» که دوشیزگان خردمند هنگام گشوده شدن مُهر کتاب انجام می‌دهند، نمادی از مطالعهٔ کتاب‌مقدس است. طبیعت به ما می‌آموزد که برای دویدن، نخست باید راه رفتن را آموخت، و شهادتِ اشعیا می‌گوید که اگر به صدای پشت سر گوش دهید، او شما را در مطالعهٔ کلامش هدایت خواهد کرد، چه به سوی عهد عتیق (چپ) بپیچید و چه به سوی عهد جدید (راست). کتاب‌مقدس را بگشایید و او با صدای خود شما را هدایت خواهد کرد. اما برای ادونتیست‌های روز هفتم در پایان جهان، این همچنین به این معناست که او شما را زمانی که کتاب‌مقدس را می‌گشایید (چپ) و زمانی که روح نبوت را می‌گشایید (راست) هدایت خواهد کرد.

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

با افزودن شهادت ارمیا، شیوهٔ راه رفتن حتی مشخص‌تر می‌شود.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های دیرین بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن بروید، و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت. اما آنان گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. و نیز بر شما دیده‌بانانی گماشتم و گفتم: به صدای شیپور گوش فرا دهید. اما آنان گفتند: گوش نخواهیم سپرد.

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> پس بشنوید، ای امّت‌ها، و ای جماعت، بدانید آنچه در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک من شر بر این قوم خواهم آورد، یعنی ثمرهٔ اندیشه‌هایشان را، زیرا نه به سخنان من گوش سپردند و نه به شریعت من، بلکه آن را رد کردند. ارمیا ۶:۱۶-۱۹

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

در این بخش دو دسته پرستنده وجود دارند. گروهی همه «راه‌ها» را در نظر می‌گیرند و «راه‌های کهن» را برای پیمودن برمی‌گزینند. آنان توانستند از میان همه «راه‌های» ممکن دیگر، «راه نیکو» را برگزینند، زیرا آنان همان کسانی‌اند که به صدای پشت سرشان گوش دادند و آن صدا به آنان گفت: «این است راه؛ در آن راه بروید.» جان نمایندهٔ کسانی است که صدایی از پشت سر را می‌شنوند؛ صدایی از «راه‌های کهن».

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه بروید. ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> بگذار هیچ‌کس در پی برکندن بنیان‌های ایمان ما نباشد؛ بنیان‌هایی که در آغاز کارمان با مطالعهٔ دعاگونهٔ کلام و به‌واسطهٔ وحی نهاده شد. بر همین بنیان‌ها در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است مردم گمان کنند که راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است پی‌ریزی کنند، اما این فریبی بزرگ است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آن که نهاده شده است، بگذارد.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> در گذشته، بسیاری به ساختنِ ایمانی نو و برپاییِ اصولی تازه همت گماشته‌اند. اما بنای آنان چه مدت برجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره بنا نشده بود.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> آیا شاگردان نخستین ناچار نبودند با سخنان مردم روبه‌رو شوند؟ آیا مجبور نبودند به نظریه‌های باطل گوش دهند و سپس، پس از انجام همه‌چیز، استوار بایستند و بگویند: «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده بگذارد»؟ اول قرنتیان ۳:۱۱.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> پس باید آغاز اطمینان خود را تا به پایان، استوار نگه داریم. سخنان پرقدرتی از سوی خدا و مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا ایشان را نکته‌به‌نکته از جهان بیرون آورد و در پرتو روشنِ حقیقتِ حاضر قرار دهد. با لب‌هایی که آتش مقدس آن‌ها را لمس کرده است، خادمان خدا پیام را اعلام کرده‌اند. بیان الهی مهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است. شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

اما در خط ارمیا گروه دیگری نیز هست و آن «جماعت»، به‌تعبیر او، خانه‌ای بنا کرده‌اند که نمایانگر ایمانی نو است، و آن خانه فرو می‌ریزد زیرا بر صخره بنا نشده است. آن خانه همان کلیسای ادونتیست روز هفتم است، یا آن‌گونه که یوحنا همان کلیسا را معرفی می‌کند ــ کنیسهٔ شیطان.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

امتناع از شنیدن، همان رد کردنِ «کلام» او و «شریعت» اوست. به سبب سرکشی‌شان در برابر بازگشت و راه رفتن در راه‌های کهن، و نیز امتناع‌شان از شنیدن صدای شیپورِ نگهبان، خدا شرّی بر آن مردمی که ارمیا آنان را «جماعتی شرور» می‌نامد، خواهد آورد. اینکه خدا با کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه چگونه برخورد می‌کند، موضوعِ نبوتِ کتاب مقدس است. نبی هوشع وقتی دربارهٔ اینکه چرا رد شده‌اند سخن می‌گوید، به تبیین ویژگی‌های «جماعتِ شرور» کمک می‌کند.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> قومِ من از کمبودِ معرفت هلاک می‌شود؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانِ تو را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

آنان به سبب فقدانِ شناخت طرد می‌شوند؛ شناختی که نمایانگر پیامی است که در آخرالزمان مهرش گشوده می‌شود. خدا در این بخش، رابطهٔ عهدیِ خود را با قومش پایان می‌دهد، زیرا آنان را مستقیماً «قوم من» می‌خوانَد. چون مسیح را رد کرده‌اند و شریعت او را فراموش کرده‌اند، برای خدا کاهن نخواهند بود. وقتی قوم خدا با خدا وارد عهد می‌شوند، او آنان را کاهنان و پادشاهان می‌سازد. وقتی خدا با اسرائیلِ باستان عهد بست، به‌وسیلهٔ موسی چنین فرمود:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> پس اکنون، اگر به‌راستی به آواز من گوش فرا دهید و عهد مرا نگاه دارید، آن‌گاه برای من از میان همه قوم‌ها گنجی خاص خواهید بود، زیرا تمامی زمین از آنِ من است؛ و شما برای من پادشاهی‌ای از کاهنان و امتی مقدس خواهید بود. اینها سخنانی است که باید به بنی‌اسرائیل بگویی. خروج ۱۹:۵، ۶.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

هنگامی که خدا با کلیسای مسیحی عهد بست، از طریق پطرس فرمود:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> اما شما نسلِ برگزیده، کهانتِ پادشاهی، امتی مقدس و قومی مخصوص هستید، تا فضایل او را که شما را از تاریکی به نورِ عجیبِ خود دعوت کرده است، اعلام کنید؛ شما که در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدا هستید؛ شما که رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۹، ۱۰.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

پطرس در این آیات به گذار از اسرائیل باستان، به‌عنوان قومِ عهدیِ برگزیدهٔ خدا، به سوی کلیسای مسیحی می‌پردازد، آنگاه که می‌گوید: «در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدایید.» هنگامی که یهودیان عهد خود را با خدا گسستند، خداوند با کلیسای مسیحی عهد بست. هر دو، تا زمانی که با خداوند در پیوندِ زناشویی بودند، امتی از کاهنان شمرده می‌شدند.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

رد شدن به‌عنوان کاهن نشان می‌دهد که شما زمانی قومِ عهد بودید. ادونتیست‌های روز هفتم در آغاز تاریخِ جنبشِ ادونتیست‌ها با خداوند عهد بستند. کلیسای در بیابان از دلِ رفورماسیون بیرون آمد، اما پیامِ میلری‌ها را رد کرد و از این رو در طولِ تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم از خدا جدا شد. جداییِ نهایی با فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم رخ داد و اعلام شد که آنان دیگر دخترِ مسیح نیستند، بلکه دخترِ بابل شده‌اند. بلافاصله پس از آن، در خلالِ فریادِ نیمه‌شب، خدا عروسِ تازهٔ خود را به ازدواجِ عهدی فراخواند.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

دو لوحی که نماد عهد برای اسرائیل باستان بودند، همان دو لوحِ ده فرمان بودند، و دو لوحِ اسرائیلِ روحانیِ معاصر، دو لوحِ حبقوق است که در نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ نمایانده شده‌اند. قومِ عهد که الهام بارها آنان را «لائودیکیه» معرفی کرده است، راه‌های کهن را رد کردند، از شنیدن آن صدایی که از پشتِ سرشان بود سر باز زدند، و ازاین‌رو تاریخ پایانیِ اسرائیلِ باستان را تکرار می‌کنند، چنان‌که از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شوند. چرا چنین اتفاقی برای کسانی می‌افتد که او آنان را «قومِ من» می‌خوانَد؟

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

تمثیل ده باکره که تجربه ادونتیسم را به تصویر می‌کشد، دو بار تحقق می‌یابد: یک‌بار در آغاز و سپس در پایان ادونتیسم. خواهر وایت تعلیم می‌دهد که این تمثیل مو به مو تحقق یافته و نیز خواهد یافت، و همچنین اینکه این تمثیل همواره باید به‌عنوان «حقیقت زمان حاضر» فهمیده شود، همان‌گونه که فرشته سوم چنین است.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

جنبش ادونتیستیِ میلریتی، دورهٔ انتظارِ آن مثل را در فاصلهٔ میان پیشگویی نافرجامِ ۱۸۴۳ و پیشگویی درستِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق بخشید. جزئیات نبویِ این تاریخ فراوان و مهم‌اند، اما من فقط می‌خواهم یادآور شوم که مثل ده باکره، همان‌طور که خواهر وایت همین الآن گفت، به‌طور مستقیم با فرشتهٔ سوم مرتبط است.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

از سال ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پیام فرشتهٔ اول آغاز داوری را اعلام می‌کرد. اندکی پیش از آغاز داوری، ندای نیمه‌شبِ مثلِ ده باکره تحقق یافت. بنابراین، هنگامی که فرشتهٔ سوم پایان داوری را اعلام کند، اعلامِ ندای نیمه‌شب بار دیگر تکرار خواهد شد.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

دریافت اینکه کلیساهای پروتستان پیام خدا را رد کرده‌اند و بدین‌سان به دختران بابل تبدیل شده‌اند، همان فرا رسیدن پیام فرشته دوم و آغاز زمان تأخیر در مثلی بود که «کلمه به کلمه» در حال تحقق بود. خداوند در سال ۱۸۴۳ بازنگشت؛ او درنگ کرد تا دوشیزگان را بیازماید و برکت دهد. اعلام فرشته دوم که کلیساهای پروتستان را دختران بابل معرفی می‌کرد، فراخوانی بود برای آنان که هنوز در آن کلیساهای ساقط‌شده بودند تا بیرون آیند و در کنار پیروان میلر و برداشت آنان از نبوت‌ها بایستند. در گردهمایی اردوگاهی اکستر، ساموئل اسنو شواهد لازم برای تأیید آمدن خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را ارائه کرد و پیام ندای نیمه‌شب همچون موجی سهمگین سراسر سرزمین را درنوردید. سپس فرشته سوم در ناکامی بزرگ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

این جمع‌بندی کوتاهی از تاریخچه‌ای آغازین بود که در آن بسیاری از نکات را کنار گذاشتم تا چند نکته را که به نظر می‌رسند با آنچه به آن می‌پردازیم مرتبط‌ترند، برجسته کنم.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles