Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Nine

کتاب دانیال - شماره یکصد و شصت و نه

Unraveling the Prophetic Threads: Understanding the Symbolism of “Fortress” in Daniel

گشودن رشته‌های نبوی: فهم نمادپردازیِ «دژ» در کتاب دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word

Verse ten, of chapter eleven of Daniel, pulls together the internal and external message with the word “fortress.” The connection that it makes with Isaiah’s sixty-five year prophecy, identifies the “fortress” of the external prophecy as Russia, and the internal “fortress” of the temple which Christ raises during the same history. The external fortress, which is in verse thirty-one is identified as the “sanctuary of strength,” represents an earthly king or kingdom. The internal fortress, or the internal sanctuary of strength, is the temple which the Messenger of the Covenant raises in forty-six years.

آیهٔ دهمِ باب یازدهمِ دانیال، با واژهٔ «دژ» پیامِ درونی و بیرونی را به هم پیوند می‌دهد. پیوندی که با نبوتِ شصت‌وپنج‌سالهٔ اشعیا برقرار می‌سازد، «دژ»ِ نبوتِ بیرونی را روسیه معرفی می‌کند، و نیز «دژ»ِ درونیِ هیکل را که مسیح در طی همان تاریخ برپا می‌سازد. دژِ بیرونی، که در آیهٔ سی‌ویک به عنوان «مقدسِ قوّت» شناخته می‌شود، نمایانگر پادشاه یا پادشاهی‌ای زمینی است. دژِ درونی، یا مقدسِ قوّتِ درونی، همان هیکلی است که رسولِ عهد آن را در چهل‌وشش سال برپا می‌سازد.

In the Most Holy Place of that temple (the citadel), God is seated in heavenly places.

در قدس‌الاقداسِ آن هیکل (قلعه)، خدا در جاهای آسمانی نشسته است.

In the book of Daniel two Hebrew words are both translated as “sanctuary.” One is “miqdash,” and the other is “qodesh.” “Miqdash” can represent a pagan sanctuary, or God’s sanctuary, or even a stronghold. “Qodesh,” is only used to represent God’s sanctuary in the Bible. The “sanctuary” (miqdash) of strength (fortress), in verse thirty-one of Daniel chapter eleven, is translated as the “sanctuary of strength”, and the Hebrew word translated as sanctuary there is “miqdash” which represents the City of Rome, which is the symbol of Roman strength in the history of both pagan and papal Rome. Daniel employed the two Hebrew words in a very careful manner. In the verses which are the central pillar of Adventism, we find the word “sanctuary”.

در کتاب دانیال، دو واژهٔ عبری هر دو به «مقدس» ترجمه شده‌اند. یکی «מקדש» (miqdash) است و دیگری «קדש» (qodesh). «Miqdash» می‌تواند نمایانگر یک معبد بت‌پرستانه، یا مقدس خدا، و یا حتی یک دژ باشد. «Qodesh» در کتاب‌مقدس فقط برای اشاره به مقدس خدا به‌کار رفته است. «مقدس» (miqdash) قوّت (دژ)، در آیهٔ سی‌ویکِ دانیال باب یازدهم، به «مقدس قوّت» ترجمه شده است، و واژهٔ عبری که در آنجا به «مقدس» ترجمه شده «miqdash» است که نمایانگر شهر روم می‌باشد؛ شهری که نماد قوّت روم در تاریخِ رومِ بت‌پرست و نیز رومِ پاپی است. دانیال این دو واژهٔ عبری را با دقّتی بسیار به‌کار برده است. در آیاتی که ستونِ محوریِ ادونتیسم هستند، واژهٔ «مقدس» را می‌یابیم.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The Hebrew word translated as “the sanctuary,” in both verses is “qodesh,” and is only used to represent God’s sanctuary. In verse eleven, identifying pagan Rome, and specifically the Pantheon temple in the City of Rome, we find the word “sanctuary”, but in that verse it is the Hebrew word “miqdash.”

واژهٔ عبری‌ای که در هر دو آیه به «قدسگاه» ترجمه شده، «qodesh» است و فقط برای اشاره به قدسگاه خدا به کار می‌رود. در آیهٔ یازدهم، که رومِ مشرک و به‌طور مشخص معبد پانتئون در شهر روم را مشخص می‌کند، با واژهٔ «قدسگاه» روبه‌رو می‌شویم، اما در آن آیه واژهٔ عبری «miqdash» آمده است.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خود را تا حدِ سرورِ سپاه برکشید، و به دستِ او قربانیِ روزانه از میان برداشته شد و جایگاهِ مقدسِ او به زیر افکنده شد. دانیال ۸:۱۱.

The “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven is the Hebrew word “miqdash,” and it appears in connection with the Hebrew word that is translated as “fortress” in verses seven and ten in chapter eleven. In verse seven the king of the south went right into the city of Rome and took the king of the north captive, for he entered into his fortress, but in verse ten, the king of the north only goes up “to” the “fortress,” for he stopped at the borderline of his kingdom and Egypt. It is at the borderline of Raphia that the next verse was to address. The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is the “miqdash,” of the “fortress”.

«حرمِ قوّت» در آیهٔ سی‌ویکمِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال، واژهٔ عبری «miqdash» است و این واژه در پیوند با واژهٔ عبری‌ای می‌آید که در آیات هفت و دهِ همین فصل به «دژ» ترجمه شده است. در آیهٔ هفت، شاهِ جنوب مستقیماً وارد شهر رم شد و شاهِ شمال را اسیر کرد، زیرا وارد دژِ او شد؛ اما در آیهٔ ده، شاهِ شمال فقط تا «دژ» بالا می‌رود، چون در مرزِ پادشاهیِ خود و مصر متوقف شد. آیهٔ بعدی قرار است به مرزِ رافیه بپردازد. «حرمِ قوّت» در آیهٔ سی‌ویک همان «miqdash»ِ «دژ» است.

The battle of the borderline in Raphia typifies the battle of the borderline in the Ukraine. That prophetic history is recognized by understanding that the “head” is the kingdom or the king, it is the fortress of his strength, but the prophecy is addressing an internal and an external truth. The “sanctuary of strength” for the external line is represented by the “miqdash” sanctuary, and the sanctuary of strength for the internal line is represented by the “qodesh” sanctuary.

نبرد مرزیِ رافیا نمونه‌وارِ نبرد مرزی در اوکراین است. آن تاریخ نبوی با درک این نکته شناخته می‌شود که "سر" پادشاهی یا پادشاه است و دژِ قدرت او به شمار می‌آید، اما این نبوت به یک حقیقت درونی و یک حقیقت بیرونی می‌پردازد. "حرمِ قدرت" برای خط بیرونی با زیارتگاه "miqdash" نمایانده می‌شود و حرمِ قدرت برای خط درونی با زیارتگاه "qodesh" نمایانده می‌شود.

1844 to 1863 represents a line of prophetic history which illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom ended in 1798, and the same twenty-five hundred and twenty year line against the southern kingdom ended in 1844. Those two lines represent the lower nature of mankind and the higher nature of mankind. The lower nature, which is represented by the northern kingdom, is the body, and the higher nature is the head. The head is the capital of the kingdom, and it is the king. For this illustration Christ chose Judah, the southern kingdom, to place His name, and the capital city is Jerusalem. Jerusalem is where the true sanctuary of strength is located, and in that sanctuary there is a throne room for the king, who is the head.

سال‌های 1844 تا 1863 نمایانگر خطی از تاریخ نبوّتی است که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را نشان می‌دهد. 2520 سالِ پراکندگی بر ضدّ پادشاهی شمالی در 1798 به پایان رسید و همان خطِ 2520 ساله بر ضدّ پادشاهی جنوبی در 1844 پایان یافت. این دو خط نمایانگر طبیعتِ پایین‌ترِ انسان و طبیعتِ بالاترِ انسان‌اند. طبیعتِ پایین‌تر، که پادشاهی شمالی آن را نمایندگی می‌کند، بدن است و طبیعتِ بالاتر سر است. سر پایتختِ پادشاهی است و خودِ پادشاه است. برای این تمثیل، مسیح یهودا، پادشاهی جنوبی، را برگزید تا نام خود را در آن بگذارد، و شهرِ پایتخت اورشلیم است. اورشلیم جایی است که قدسِ حقیقیِ قوّت قرار دارد و در آن قدس تالار تختی برای پادشاه، که همان سر است، وجود دارد.

The “seven times” of Leviticus twenty-six was the final sealing truth in 1856, that was intended to empower an ensign to finish the work. From 1844 to 1863, Christ intended to combine His Divinity with humanity for eternity, but humanity rebelled.

«هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش حقیقتِ نهاییِ مُهرکننده در سال ۱۸۵۶ بود که قصد آن این بود تا عَلَمی را برای به انجام رساندن کار توانمند سازد. از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، مسیح قصد داشت الوهیتِ خویش را برای ابدیت با انسانیت متحد سازد، اما انسانیت عصیان ورزید.

He was unable to transform man’s lower nature at that time, for that takes place at His second coming. He will then transform man’s higher nature into His image, by combining mankind’s head, with Divinity’s head. The head was the capital of the kingdom. The head was the king, and when Christ performs the transformation of Divinity uniting with humanity, He combines the head of both humanity and Divinity in the sanctuary at Jerusalem in the Most Holy Place, where Christ is seated with His Father.

او در آن زمان قادر نبود طبیعتِ فروترِ انسان را دگرگون سازد، زیرا این امر در آمدنِ دومِ او واقع می‌شود. او آنگاه طبیعتِ برترِ انسان را به صورتِ خویش تبدیل خواهد کرد، به این‌گونه که سرِ نوعِ بشر را با سرِ الوهیت متحد می‌سازد. سر، پایتختِ پادشاهی بود. سر، پادشاه بود؛ و هنگامی که مسیح آن دگرگونیِ اتحادِ الوهیت با انسانیت را به انجام می‌رساند، سرِ هر دو، یعنی انسانیت و الوهیت، را در قدسگاهِ اورشلیم، در قدس‌الاقداس، با یکدیگر جمع می‌کند، جایی که مسیح با پدرِ خود نشسته است.

> To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:21, 22.

> هر که غالب آید، به او اجازه خواهم داد که با من بر تخت من بنشیند، چنان‌که من نیز غالب آمدم و با پدرم بر تخت او نشستم. هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۲۱، ۲۲.

Christ promises that those (Laodiceans), who overcome as He overcame (and become Philadelphians), will be seated with Him, in the heavenly places.

مسیح وعده می‌دهد که کسانی (لاودیکیان) که همان‌گونه که او غلبه کرد غلبه کنند (و فیلادلفیان شوند)، با او در جاهای آسمانی خواهند نشست.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places, … And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:20, 2:6.

> که آن را در مسیح به انجام رساند، هنگامی که او را از مردگان برخیزاند و او را در جایگاه دست راست خود در جاهای آسمانی نشاند، ... و ما را نیز با او برخیزانده و در مسیح عیسی با هم در جاهای آسمانی نشانده است. افسسیان ۱:۲۰، ۲:۶.

The joining of Ezekiel’s two sticks (humanity with Divinity) is accomplished in God’s sanctuary of strength (qodesh), at the very time that the fortress of strength (miqdash) is identified as the prophetic key that connects both the internal and external lines of the prophecy which Gabriel came to make Daniel understand concerning what was to befall God’s people during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Christ desired to accomplish this work in the Millerite history, but the work was thwarted by the rebellion of 1863, but the history of 1844 to 1863 still remains as a line which illustrates that attempted work.

به‌هم‌پیوستنِ دو چوبِ حزقیال (انسانیت با الوهیت) در مَقدِسِ قوتِ خدا (qodesh) به انجام می‌رسد، درست در همان زمانی که دژِ قوت (miqdash) به‌عنوان کلید نبوی‌ای شناخته می‌شود که هر دو خطِ درونی و بیرونیِ نبوت را به یکدیگر متصل می‌سازد؛ همان نبوتی که جبرائیل آمد تا دانیال را از آنچه در زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار بر قومِ خدا واقع می‌شد، آگاه و فهمانَد. مسیح آرزو داشت این کار را در تاریخِ میلری به انجام رساند، اما این کار به‌سببِ شورشِ ۱۸۶۳ ناکام ماند؛ با این همه، تاریخِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ همچنان به‌منزلهٔ خطی باقی است که آن کارِ موردِ تلاش را به تصویر می‌کشد.

Verse ten of Daniel chapter eleven, contains the key to understanding the internal and external message of verses eleven through fifteen, which arrived into our prophetic history in 2014. Verse ten identifies 1989, which is the time of the end in the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, but it also contains the key that allows 2014 to be recognized as a waymark in the history of the sealing.

آیهٔ دهِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال، کلید فهم پیام درونی و بیرونیِ آیات یازده تا پانزده را که در سال 2014 وارد تاریخ نبوی ما شد، در خود دارد. آیهٔ ده سال 1989 را مشخص می‌کند که زمانِ پایان در جنبش اصلاحیِ صد و چهل و چهار هزار است، اما همچنین کلیدی را در بر دارد که امکان می‌دهد سال 2014 به‌عنوان نشانهٔ راهی در تاریخِ مهر و موم شدن شناخته شود.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected. That waymark typifies September 11, 2001 when the third angel arrived again, and the seventh trumpet again began to sound. Then the history of 1840 to 1844 was also to be repeated, because the angel that descended on August 11, 1840 was no less a personage than Jesus Christ, and His work was to lighten the earth with His glory.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، رسول عهد به‌ناگاه به هیکلی که خود بنا کرده بود، آمد. آن نشانِ راه، نمونهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است، زمانی که فرشتهٔ سوم بار دیگر آمد و کرناى هفتم دوباره به نوا درآمد. آنگاه تاریخ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نیز می‌بایست تکرار شود، زیرا آن فرشته‌ای که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، کسی جز عیسی مسیح نبود، و کار او این بود که زمین را از جلال خویش روشن سازد.

1840 to 1844 also represents from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law, as does 1844 to 1863, represents September 11, 2001 to the soon coming Sunday law. Sister White aligns the history of 1844 with the history of the cross, and the cross represents a division of two histories of three and a half years, which both align with one another. The cross establishes that the preceding history beginning in 1840 and ending in 1844, and the following history unto 1863 are two parallel histories, which both represent the sealing period.

۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ همچنین نمایانگرِ دورهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، همان‌گونه که ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نیز نمایانگرِ دورهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد. خواهر وایت تاریخِ ۱۸۴۴ را با تاریخِ صلیب همسو می‌سازد، و صلیب نمایانگرِ تقسیمِ دو تاریخِ سه سال و نیمه است که هر دو با یکدیگر انطباق دارند. صلیب برقرار می‌سازد که تاریخِ پیشین، که در ۱۸۴۰ آغاز می‌شود و در ۱۸۴۴ پایان می‌یابد، و تاریخِ پسین تا ۱۸۶۳، دو تاریخِ موازی هستند که هر دو دورهٔ مُهر شدن را نمایندگی می‌کنند.

The first line from 1840 to 1844 represents the victory of Philadelphian Adventists, the other line from 1844 to 1863 represents the failure of Laodicean Adventists. Both classes are represented in Daniel chapter ten, for Daniel, representing the victorious wise virgins during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, saw the vision, but those who were with him fled from the vision.

خط نخست از 1840 تا 1844 نمایانگر پیروزی ادونتیست‌های فیلادلفیایی است، خط دیگر از 1844 تا 1863 نمایانگر شکست ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای است. هر دو گروه در باب دهمِ کتاب دانیال به تصویر کشیده شده‌اند، زیرا دانیال، که نماینده‌ی دوشیزگان دانای پیروز در زمان مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، رویا را دید، اما کسانی که با او بودند از آن رویا گریختند.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:4–7.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، هنگامی که در کنار آن رود بزرگ، یعنی حدّقل، بودم، آنگاه چشمانم را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که کتان بر تن داشت و کمرش با طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. پیکرش نیز چون زبرجد بود، و چهره‌اش مانند برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش؛ و بازوان و پاهایش از حیث رنگ همچون برنجِ صیقل‌خورده؛ و صدای سخنانش مانند صدای جمعیتی عظیم. و من، دانیال، تنها این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند آن رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر آنان افتاد، چندان‌که گریختند تا پنهان شوند. دانیال ۱۰:۴-۷.

In Daniel chapter seven, after Daniel had seen the vision of the beasts of prey, Gabriel came to explain the vision.

در باب هفتم دانیال، پس از آنکه دانیال رؤیای جانوران درنده را دیده بود، جبرئیل آمد تا آن رؤیا را توضیح دهد.

> I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. Daniel 7:15, 16.

> من، دانیال، در روح خود در درونِ بدنم اندوهگین بودم و رؤیاهای سرم مرا مضطرب ساخت. به یکی از آنان که ایستاده بودند نزدیک شدم و از او حقیقتِ همهٔ این‌ها را پرسیدم. پس او به من گفت و مرا از تعبیرِ این امور آگاه ساخت. دانیال ۷:۱۵، ۱۶.

In Daniel chapter eight, after Daniel had seen the vision of the sanctuary beasts, Gabriel came to explain the vision.

در باب هشتمِ دانیال، پس از آن‌که دانیال رؤیای حیواناتِ مقدسگاه را دیده بود، جبرئیل آمد تا آن رؤیا را توضیح دهد.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> و چنین شد که چون من، خودِ من دانیال، رؤیا را دیدم و در پی معنای آن برآمدم، ناگاه شخصی با سیمای مردی در برابرم ایستاده بود. و آوای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا داد و گفت: «ای جبرئیل، رؤیا را به این مرد بفهمان.» دانیال ۸:۱۵، ۱۶.

In Daniel chapter nine, after Daniel had understanding of the number of years identified by Jeremiah and represented in the writings of Moses as both a curse and God’s oath, Gabriel came to explain the vision.

در باب نهم دانیال، پس از آن‌که دانیال معنای شمار سال‌هایی را که ارمیا مشخص کرده بود و در نوشته‌های موسی هم به‌عنوان لعنت و هم به‌عنوان سوگندِ خدا بیان شده بود، دریافت، جبرئیل آمد تا آن رویا را توضیح دهد.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

> و در حالی که سخن می‌گفتم و دعا می‌کردم و گناه خود و گناه قومم اسرائیل را اعتراف می‌نمودم و تضرعم را برای کوه مقدس خدایم در حضور خداوند، خدایم، عرضه می‌داشتم؛ آری، در حالی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که او را در آغاز در رؤیا دیده بودم، در حال پرواز سریع، نزدیکِ وقت قربانی شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا تو را بصیرت و فهم بخشم. دانیال ۹:۲۰–۲۲.

Therefore, upon three witnesses, all from the book of Daniel, when Gabriel says to Daniel in chapter ten, that he is come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, Gabriel is interpreting the feminine “marah,” causative vision that Daniel saw and the other class fled from.

بنابراین، بر اساس سه شاهد که همگی از کتاب دانیال‌اند، وقتی جبرئیل در فصل دهم به دانیال می‌گوید که آمده است تا به دانیال بفهماند که در روزهای آخر چه بر سر قوم خدا خواهد آمد، جبرئیل «marah» مؤنث، رؤیای سببی‌ای را که دانیال دید و دستهٔ دیگر از آن گریخت، تفسیر می‌کند.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم آنچه بر قوم تو در ایام آخر خواهد آمد، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

The vision Daniel had seen that produced a separation of believers, was the vision of Christ’s appearance, the vision of the twenty-three hundred years, but it was the feminine expression of that vision. It was the understanding of the vision of Christ’s sudden appearance as the Messenger of the Covenant that changed Daniel (and those represented by Daniel), into the image of Christ. That which “befalls God’s people in the latter days” is represented by the history of the Millerites from 1840 to 1844, and also by the Millerites from 1844 to 1863. One class flees from the vision in rebellion, and the other class follows Christ by faith into the Most Holy Place, to be seated with Him in heavenly places.

آن رویایی که دانیال دیده بود و جداییِ مؤمنان را پدید آورد، رویای ظهورِ مسیح بود، رویای دو هزار و سیصد سال؛ اما بیانِ مؤنثِ آن رویا بود. فهمِ رویای ظهورِ ناگهانیِ مسیح به‌عنوانِ فرستادهٔ عهد بود که دانیال (و آنان که دانیال نمایندهٔ ایشان است) را به صورتِ مسیح دگرگون کرد. آنچه «در روزهای آخر بر قومِ خدا روی می‌دهد»، در تاریخِ پیروانِ میلر از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، و نیز در تاریخِ پیروانِ میلر از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، بازنمایی شده است. یک دسته از سرِ عصیان از آن رویا می‌گریزند، و دستهٔ دیگر با ایمان، مسیح را تا قدس‌الاقداس پی می‌گیرند تا با او در جای‌های آسمانی بنشینند.

Yet when Gabriel interprets the vision where God’s last-day people are changed into the image of Christ, he sets forth the external history of the world. Daniel’s vision of Christ was interpreted by Gabriel as the external history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the history of September 11, 2001, in Gabriel’s interpretation, is reached, the history that is emphasized as preceding the Sunday law of verse sixteen, is only recognized with the key of understanding represented as the “fortress” in verse ten. On September 11, 2001 the effect of every vision began to unfold as wheels within wheels.

با این حال، هنگامی که جبرئیل آن رؤیا را که در آن قوم آخرالزمانیِ خدا به صورتِ مسیح تبدیل می‌شوند تفسیر می‌کند، تاریخ بیرونیِ جهان را ترسیم می‌کند. رؤیای دانیال از مسیح، توسط جبرئیل به‌عنوان تاریخ بیرونیِ زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تفسیر شد. وقتی در تفسیر جبرئیل به تاریخ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ می‌رسیم، تاریخی که به‌عنوان مقدّم بر قانونِ یکشنبه در آیهٔ شانزدهم مورد تأکید قرار می‌گیرد، تنها با کلیدِ فهمی که در آیهٔ ده به‌صورت «دژ» نمایانده شده است، شناخته می‌شود. در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ اثرِ هر رؤیا همچون چرخ‌ها در چرخ‌ها آغاز به گشوده شدن کرد.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> و کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، آن ضرب‌المثلی که در سرزمین اسرائیل دارید چیست که می‌گویید: روزها به درازا کشیده و هیچ رؤیایی تحقق نمی‌یابد؟ پس به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند خدا: این ضرب‌المثل را از میان برمی‌دارم و دیگر در اسرائیل آن را به‌عنوان ضرب‌المثل به کار نخواهند برد؛ بلکه به ایشان بگو: روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا. زیرا دیگر در خاندان اسرائیل نه رؤیای باطل خواهد بود و نه غیب‌گوییِ فریبنده. زیرا من خداوندم؛ سخن خواهم گفت، و سخنی که می‌گویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد؛ زیرا در روزهای شما، ای خاندان یاغی، سخن را خواهم گفت و آن را به انجام خواهم رسانید، می‌گوید خداوند خدا. بار دیگر کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، اینک اهل خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او از زمان‌های دور نبوت می‌کند. پس به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند خدا: دیگر هیچ‌یک از سخنان من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه سخنی که گفته‌ام انجام خواهد شد، می‌گوید خداوند خدا. حزقیال ۱۲:۲۱-۲۸.

Of all the prophetic wheels that are spinning within other prophetic wheels in that history, there is one wheel that inspiration has informed the students of prophecy of the last days is the wheel by which their eternal destiny will be decided. Line upon line, that wheel must also be the vision which Daniel saw that changed him into the image of Christ, for that is the vision identifying what befalls God’s people in the last days.

از میان همهٔ چرخ‌های نبوی که در آن تاریخ در دلِ چرخ‌های نبویِ دیگر می‌چرخند، چرخی هست که الهام به شاگردانِ نبوتِ روزهای آخر فهمانده است که آن چرخی است که به‌وسیلهٔ آن سرنوشت ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. سطر بر سطر، آن چرخ باید همان رؤیایی نیز باشد که دانیال دید و او را به صورتِ مسیح درآورد، زیرا آن همان رؤیاست که مشخص می‌کند در روزهای آخر چه بر سر قومِ خدا می‌آید.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

The test that is identified as the image of the beast test is twofold. It is the test that demands that the student of prophecy recognize the development of the image of the beast, which is the combination of church and state in the United States in advance of the Sunday law. It is also the test that produces either the image of the beast or the image of Christ within those represented by Daniel or those who fled. The separation is based upon whether those virgins “see this great vision,” as did Daniel, or whether they flee from the vision. The key to seeing the great vision is represented by the word “fortress.”

آزمونی که به‌عنوان آزمونِ تمثالِ وحش شناخته می‌شود، دو وجه دارد. این همان آزمونی است که از شاگردِ نبوت می‌طلبد تا شکل‌گیریِ تمثالِ وحش را تشخیص دهد، که عبارت است از اتحادِ کلیسا و دولت در ایالات متحده، پیش از قانونِ یکشنبه. همچنین این همان آزمونی است که در درون کسانی که به‌وسیلهٔ دانیال یا آنان که گریختند نمایانده شده‌اند، یا تمثالِ وحش را پدید می‌آورد یا تمثالِ مسیح را. جدایی بر این اساس استوار است که آیا آن باکره‌گان، همانند دانیال، «این رؤیای عظیم را می‌بینند»، یا از آن رؤیا می‌گریزند. کلیدِ دیدنِ رؤیای عظیم، به‌وسیلهٔ واژهٔ «دژ» نمایانده شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> فرشتهٔ مقتدری که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود. اینکه پای راست خود را بر دریا و پای چپ را بر خشکی می‌نهد، نشان می‌دهد چه نقشی را در صحنه‌های پایانی نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند. این موضع، قدرت و اقتدار مطلق او را بر سراسر زمین نشان می‌دهد. این جدال از عصری به عصر دیگر نیرومندتر و مصمم‌تر شده بود و تا صحنه‌های پایانی نیز چنین خواهد بود، آنگاه که کارکرد استادانهٔ قوای تاریکی به اوج خود خواهد رسید. شیطان، متحد با مردمان شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ مقتدر توجه را به خود فرامی‌خواند. او با صدای بلند فریاد می‌زند. او بناست قدرت و اقتدار صدای خود را به کسانی که با شیطان برای مخالفت با حقیقت متحد شده‌اند، نشان دهد.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، همان فرمانی که دربارهٔ کتابچه به دانیال داده شد، به یوحنا نیز می‌رسد: «آنچه را هفت رعد گفتند مهر کن.» این‌ها مربوط به رویدادهای آینده‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایانِ روزها در قرعهٔ خود خواهد ایستاد. یوحنا کتابچه را گشوده می‌بیند. آنگاه نبوت‌های دانیال جایگاه شایستهٔ خود را در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم که باید به جهان ابلاغ شوند، می‌یابند. برداشته شدن مهر از کتابچه، پیامِ مربوط به زمان بود.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی‌اند. یکی نبوّت است، دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهر شده، دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آن‌ها را ننویسد.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «آن نورِ ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از وقایعی بود که تحت پیام‌های فرشتۀ اول و دوم به وقوع می‌پیوست.» تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۷۱.

Back to Articles