Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

کتاب دانیال - شماره یکصد و بیست و پنج

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

کشف اهمیت نبوی: رمزگشایی دانیال ۱۱:۴۰ و پیامدهای آن برای مسیحیت معاصر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

آیهٔ چهلِ بابِ یازدهمِ دانیال در «زمانِ پایان» آغاز می‌شود، امّا این آیه دو «زمانِ پایان» را مشخص می‌کند و بدین‌سان به پژوهشگرِ نبوت اجازه می‌دهد «زمانِ پایان» نخست را با «زمانِ پایان» دوم مطابقت دهد. وقتی این تطبیق صورت می‌گیرد، خطّ تاریخِ میلری که در ۱۷۹۸ آغاز شد، به موازاتِ تاریخِ ایالات متحده در ۱۹۸۹ قرار می‌گیرد. این دو خط، خطّ «شاخِ پروتستانِ راستین» و خطّ «شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین» در باب سیزدهمِ مکاشفه را معرّفی می‌کنند. هر دو خط در «زمانِ پایان» در سالِ ۱۷۹۸ آغاز می‌شوند، و «زمانِ پایان» در ۱۹۸۹ صرفاً نشانه‌های راهِ حقیقتی را که در این آیه گشوده می‌شوند، تکمیل کرده و برای آن‌ها گواهیِ دومی فراهم می‌آورد.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

جنبش فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، اما به‌سبب شورش هفت‌سالهٔ از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ به تعویق افتاد. فرا رسیدن فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکرار شد. سال ۱۸۶۳، نمونهٔ تاریخی‌اش در اسرائیل باستان، نخستین اردوگاه در قادش و شورش ده جاسوس بود، و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نمونهٔ تاریخی‌اش آخرین اردوگاه اسرائیل باستان در قادش و عصیان موسی بود. شورش ۱۸۶۳ نمایانگر نخستین شورش در قادش بود که به حکم مرگ در بیابان انجامید. شورش ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر آخرین شورش در قادش بود که به مرگ رهبری ادونتیسم لاودیکیه‌ای انجامید.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

نزول فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، که آغازگرِ جنبش ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ شد و خواهر وایت آن را تجلّیِ باشکوه قدرت خدا نامید، نمونه‌ای از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌شمار رفت و تجلّیِ باشکوهی از قدرت خدا را نشان داد.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم شرکت می‌کند، قرار است با جلال خود تمام زمین را روشن سازد. در این‌جا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ظهورِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلی‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ نخست به هر مرکز تبشیری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقهٔ دینی مشاهده شد که از زمان اصلاحاتِ قرن شانزدهم در هر سرزمینی دیده شده است؛ اما همهٔ این‌ها را جنبش توانمندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم خواهد بود، پشت سر خواهد گذاشت. مناقشهٔ عظیم، ۶۱۱.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

نخستین ظهورِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ (قادشِ نخستین) برای پایان‌دادن به کار بود، اما قوم خدا تصمیم گرفتند رهبری تازه برگزینند و به مصر بازگردند. تا سال ۱۸۶۳، آنان «اریحا را از نو بنا کردند»، به‌جای آن‌که در کار خدا برای فرو ریختن دیوارهای اریحا مشارکت کنند. ازاین‌رو زیرِ لعنت قرار گرفتند و به مرگ در بیابان محکوم شدند.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> و یوشع در آن زمان ایشان را سوگند داد و گفت: لعنت باد بر آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر اریحا را بنا کند! با نخست‌زادۀ خود پیِ آن را خواهد گذاشت و با کوچک‌ترینِ پسرش دروازه‌های آن را برپا خواهد داشت. یوشع ۶:۲۶.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

همچون اسرائیلِ باستان در قادشِ نخستین که پیام یوشع و کالب را رد کرده بودند، سرکشی اسرائیلِ امروزی در قادشِ نخستین (۱۸۶۳) لعنتِ یوشع را بر آنان آورد. هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (قادشِ آخرین) بازگشت، کار نهایی، پیش از آنکه خدا اریحا و دیوارهایش را فرو بریزد، آغاز شد.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نشانگر فرا رسیدن فرشته سوم است و بدین‌سان، فرا رسیدن یکشنبه نزدیک‌الوقوع در روزهای آخر را نیز نشان می‌دهد. سال ۱۸۶۳ پایان دوره آزمایش فرشته سوم را که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، نشان می‌دهد. از این رو، ۱۸۶۳ نماد قانون یکشنبه نزدیک‌الوقوع است، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد. در سال ۱۸۶۳، ملت به دو طبقه تقسیم شد و به همین گونه، در هنگام قانون یکشنبه، دو طبقه آشکار خواهند شد.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

دورهٔ آزمونِ فرشتهٔ سوم در تاریخ جنبش میلریتی در سال ۱۸۴۴ آغاز شد و در ۱۸۶۳ پایان یافت، و آغاز و پایان آن، هر دو، نشانه‌ای از قانون یکشنبهٔ ایام آخر بودند. در تاریخ میان آغاز (۱۸۴۴) و پایان (۱۸۶۳)، شورشِ جنبشِ میلریتی (۱۸۵۶) قرار دارد. ازاین‌رو، این دوره مُهر «حقیقت» را بر خود دارد. بازگشت به قادش برای بار دوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز فرایند آزمونِ فرشتهٔ سوم را رقم می‌زند؛ فرایندی که در قانون یکشنبهٔ در شُرُف وقوع، چنان‌که ۱۸۶۳ نمونهٔ آن به‌شمار می‌آید، به پایان می‌رسد.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

از آن قانون یکشنبه تا بسته شدن مهلت فیض بشر، اَریحا و دیوارهایش فرو خواهند ریخت، مطابق با داوری اجرایی بر فاحشهٔ بابل که در آن تاریخ به تصویر کشیده شده است. آیهٔ چهل در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و در آیهٔ چهل‌ویک به قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع ختم می‌گردد. وقتِ آخر در سال ۱۷۹۸ نمایانگر خطّ درونی کلیسای خداست که با میلری‌ها از جنبش فرشتهٔ اول آغاز می‌شود و تا جنبش فرشتهٔ سوم و صد و چهل و چهار هزار ادامه می‌یابد. همه در یک آیه.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

جنگ میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب که با قدرت‌گیریِ پادشاه جنوب در سال ۱۷۹۸ آغاز شد، در سال ۱۹۸۹ به پایان رسید؛ زمانی که پادشاه جنوب به‌وسیلۀ ائتلافی میان پادشاهی‌های پنجم و ششمِ نبوت‌های کتاب مقدس شکست خورد. جنگِ پادشاه شمال و پادشاه جنوب که در ۱۷۹۸ آغاز شد، از سوی میلریت‌ها به‌عنوان نبردی علیه روم شناخته شد؛ آنان روم را صرفاً دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری می‌دانستند. هنگامی که جنگ در ۱۹۸۹ پایان یافت، هر سه قدرتِ ویرانگر درگیر بودند و این آغازِ تصویرِ نبویِ آن سه قدرت بود که جهان را به سوی آرماگدون سوق می‌دهند؛ آرماگدونی که از نظر جغرافیایی در آیهٔ چهل‌وپنجِ باب یازدهمِ دانیال نمایانده شده است.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

آیات چهل تا چهل‌وپنج پویایی‌های پیش‌گویانه‌ی سه قدرتی را که پاپ را میان دریاها و کوه مقدسِ باشکوه به پایان خود می‌رسانند، مشخص می‌کنند. اگر درست فهمیده شود، تاریخِ پیش‌گویانه‌ی بیان‌شده در آیهٔ چهل‌ویک، آیات چهل‌ویک تا چهل‌وچهار را در بر می‌گیرد.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

ازاین‌رو، با آغاز از زمانِ پایان در 1989 و با شاهدِ دومِ 1798 که آغاز و پایان جنگ میان پادشاه جنوب و پادشاه شمال را مشخص می‌کند، آیات 41 تا 44 اتحاد سه‌گانۀ پاپیتی را که زخم مرگبارش شفا یافته است معرفی می‌کنند، و آیه 45 جایی است که او به پایان خود می‌رسد. این آیات، وقتی از این منظر بررسی شوند، تاریخی را عرضه می‌کنند که بیرون از کلیسای خداست، چنان‌که رابطۀ میان هفت مُهر و هفت کلیسا در کتاب مکاشفه نیز آن را نشان می‌دهد.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

خطِ تاریخِ نبوتی‌ای که با سالِ ۱۷۹۸ نشان داده می‌شود، در درجهٔ نخست بیانگرِ داوریِ تفتیشی است، و خطی که از همان نقطه در سالِ ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، در درجهٔ نخست بیانگرِ داوریِ اجرایی است. سالِ ۱۷۹۸ عمدتاً بر کارِ پیام‌آوری تأکید دارد که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کند، و سالِ ۱۹۸۹ عمدتاً بر کارِ پیام‌آورِ ایلیا تأکید دارد.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

از سال ۱۷۹۸، زمانی که مُهر کتاب دانیال گشوده شد، شاهد فزونی شناخت نسبت به تاریخ نبوتی بوده‌ایم؛ تاریخی که در آن مسیح قوم خود را به رابطه‌ای عهدی وارد می‌کند که ترکیب دائمی الوهیت با انسانیت را محقق می‌سازد. آن عهدِ روزهای آخر بارها در کتاب مقدس مشخص شده است.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> اینک، روزها می‌آید، می‌گوید خداوند، که با خاندان اسرائیل و با خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست؛ نه مانند آن عهدی که با پدرانشان بستم، در روزی که دستشان را گرفتم تا ایشان را از زمین مصر بیرون آورم؛ ایشان عهد مرا شکستند، با آنکه من شوهر ایشان بودم، می‌گوید خداوند. بلکه این است عهدی که بعد از آن روزها با خاندان اسرائیل خواهم بست، می‌گوید خداوند: شریعت خود را در درونشان خواهم نهاد و آن را بر دل‌هایشان خواهم نوشت؛ و خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. و دیگر کسی همسایهٔ خود و کسی برادر خود را تعلیم نخواهد داد که بگوید: خداوند را بشناسید؛ زیرا همگان، از کوچک‌ترین تا بزرگ‌ترین، مرا خواهند شناخت، می‌گوید خداوند؛ زیرا گناهشان را خواهم آمرزید و دیگر گناه ایشان را به یاد نخواهم آورد. ارمیا ۳۱:۳۱-۳۴.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

تمام پیامبران «ایامِ آخر» را معرفی می‌کنند، و اصطلاح «ایام آخر» در نبوت نمایانگر دورهٔ داوری است. فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸، در «وقتِ پایان»، آمد تا گشایشِ داوری در سال ۱۸۴۴ را اعلام کند؛ که این خود، فرارسیدنِ ایامِ آخر نیز بود. ایامِ آخر، همان «روزها»ی ارمیا هستند که «خواهند آمد»، هنگامی که خدا «تقصیر» را «می‌بخشد» و گناهان قومِ خود را «دیگر به یاد نمی‌آورد». آن کار به‌وسیلهٔ مسیح، به‌عنوان کاهنِ اعظم در روزِ کفارهٔ ضدّنوعی، در دورانِ «ایامِ آخر» به انجام می‌رسد.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

اگر ادونتیست‌های میلریتی با ایمان به راه رفتن در نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم — که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ظاهر شد — ادامه داده بودند، تا کنون در خانهٔ ابدیِ خود با عیسی می‌بودند. این همان معنایی است که ارمیا وقتی می‌گوید «پس از آن روزها» در نظر دارد. «آن روزها» دوره‌های نبوی‌اند که به ۱۸۴۴ منتهی شدند و در همان سال پایان یافتند. آنها همان «روزها»یی‌اند که فصل دوازدهمِ دانیال به آنها اشاره می‌کند.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> اما تو به راه خود برو تا پایان فرا رسد؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

در «پایانِ روزها»، یا چنان‌که ارمیا می‌گوید، «پس از آن روزها»، مسیح اراده کرد که شریعت خود را در اندرون قومش قرار دهد و شریعت خود را بر دل‌ها بنویسد. اندرون همان طبیعت فروتر است—آن‌گونه که پولس آن را «جسد» می‌نامد—و دل، طبیعت برتر. این عهد وعده می‌دهد که در هنگام توبه، ذهنی نو به قوم خود ببخشد و در بازگشت دوم، بدنی نو. انسان در آدم سقوط کرد؛ آدمی که به صورت خدا و با طبیعتی برتر و طبیعتی فروتر آفریده شده بود. عهد مسیح این است که بشریت را با طبیعت دوگانه‌شان از لعنت گناه بازخرید کند.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> در روزهای آخر تاریخ این زمین، عهد خدا با قومِ حافظِ احکامِ او تجدید خواهد شد. «در آن روز برای ایشان با وحوشِ صحرا و مرغانِ آسمان و جنبندگانِ زمین عهدی خواهم بست؛ و کمان و شمشیر و جنگ را خواهم شکست و از زمین دور خواهم کرد، و ایشان را در امن و امان ساکن خواهم ساخت. و تو را تا ابد به خود نامزد خواهم کرد؛ بلی، تو را در عدالت و انصاف و محبت و رحمت‌ها به خود نامزد خواهم کرد. بلکه تو را در وفاداری به خود نامزد خواهم کرد؛ و تو خداوند را خواهی شناخت.»

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> «و در آن روز چنین خواهد شد: خداوند می‌گوید، اجابت خواهم کرد؛ آسمان‌ها را اجابت خواهم کرد و آنان زمین را اجابت خواهند کرد؛ و زمین غله و شراب و روغن را اجابت خواهد کرد؛ و آنان یزرعیل را اجابت خواهند کرد. و او را برای خود در زمین خواهم کاشت؛ و بر آن که رحمت نیافته بود رحم خواهم کرد؛ و به آنان که قوم من نبودند خواهم گفت: شما قوم منید؛ و آنان خواهند گفت: تو خدای منی.» هوشع ۲:۱۴-۲۳.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> «در آن روز، ... بقیۀ اسرائیل، و آنان که از خانهٔ یعقوب رهایی یافته‌اند، ... بر خداوند، قدوسِ اسرائیل، به راستی تکیه خواهند کرد.» اشعیا 10:20. از «هر قوم و قبیله و زبان و مردم» کسانی خواهند بود که با خوشی به پیام «از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است» پاسخ دهند. آنان از هر بتی که ایشان را به این زمین می‌بندد روی برخواهند گرداند و «او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید، بپرستید.» آنان خود را از هر قید و بندی رها خواهند کرد و در برابر جهان همچون یادمان‌هایی از رحمت خدا خواهند ایستاد. مطیعِ هر الزام الهی، از سوی فرشتگان و انسان‌ها به‌عنوان کسانی که «احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمان عیسی را دارند» شناخته خواهند شد. مکاشفه 14:6-7، 12.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> 'اینک، روزها می‌رسد، می‌گوید خداوند، که شخم‌زن دروگر را درخواهد رسید، و پا کوبندهٔ انگور نیز بذرکار را درخواهد رسید؛ و کوه‌ها شرابِ شیرین فرو خواهند چکاند، و همهٔ تپه‌ها ذوب خواهند شد. و اسارت قوم خود اسرائیل را باز خواهم آورد، و ایشان شهرهای ویران را بنا خواهند کرد و در آنها ساکن خواهند شد؛ و تاکستان‌ها خواهند کاشت و از شراب آنها خواهند نوشید؛ نیز باغ‌ها خواهند ساخت و از میوهٔ آنها خواهند خورد. و ایشان را بر سرزمینشان خواهم کاشت، و دیگر از زمینی که به ایشان داده‌ام از ریشه کنده نخواهند شد، می‌گوید خداوند، خدای تو. عاموس ۹:۱۳-۱۵.' ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

وقتی ارمیا می‌گوید «پس از آن روزها»، منظور از آن «روزها» ـ که پیش از کاری بود که با آمدن ناگهانی مسیح به هیکلش برای تطهیر آن نمود یافت ـ همان دوره‌های نبوی‌ای هستند که در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ به پایان رسیدند. پایان آن روزهای نبوی، همان چهل‌وشش سالی را مشخص کرد که طی آن مسیح هیکل میلریتی را برپا نمود، و هنگامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان آمد، در حال تحقق بخشیدن به فصل سوم کتاب ملاکی بود؛ همان را که هنگام پاک‌سازی هیکل در آغاز و پایان خدمت خود نیز به انجام رسانید.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> در پاک‌سازی معبد از خریداران و فروشندگانِ دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک‌کردن دل از آلودگیِ گناه — از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عادات شرور که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. ملاکی ۳:۱ تا ۳ نقل شده. اشتیاق دوران‌ها، ۱۶۱.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

و «پس از آن روزها»، مسیح قصد داشت هیکلی را که بنا کرده بود پاک سازد؛ هیکلی که نمایانگر کار او در پاک‌سازی دل‌های قومش از آلودگی گناه بود؛ یا چنان‌که ارمیا می‌گوید، نوشتن شریعتش بر دل‌ها و باطن ایشان.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> زیرا چون در ایشان عیب یافت، گفت: اینک روزها فرا می‌رسد، خداوند می‌گوید، که من با خاندان اسرائیل و با خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست؛ نه مانند آن عهدی که با پدران ایشان بستم، در روزی که دستشان را گرفتم تا ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورم؛ زیرا در عهد من پایدار نماندند و من به ایشان اعتنا نکردم، خداوند می‌گوید. زیرا این است آن عهدی که پس از آن روزها با خاندان اسرائیل خواهم بست، خداوند می‌گوید: احکام خود را در ذهنشان خواهم نهاد و آنها را بر دل‌هایشان خواهم نوشت؛ و من برای ایشان خدا خواهم بود و آنان برای من قومی خواهند بود. عبرانیان ۸:۸-۱۰.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

عبارت «آن روزها» نزدِ دانیال به «پایانِ روزها» اشاره داشت که در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ به پایان رسید. خطّ شاخِ پروتستان که در آیهٔ چهلمِ بابِ یازدهمِ دانیال و در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، بر رابطهٔ عهدی‌ای تأکید می‌کند که با یکصد و چهل و چهار هزار نفر برقرار می‌شود. واژهٔ عبری «قرعه» سنگ‌ریزهٔ کوچکی بود که برای تعیینِ سرنوشتِ کسی به کار می‌رفت. به دانیال گفته شد که برود و بیاساید (در مرگ)، تا «پایانِ روزها»، آنگاه که در سال ۱۸۴۴ داوری آغاز خواهد شد و سرنوشتِ او تعیین خواهد شد.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> اما تو به راه خود برو تا پایان فرا رسد؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

«روزها»ی «پایانِ روزها» نمایانگر نبوت‌های زمانی‌ای است که در 1844 پایان یافتند، زیرا پس از آن دیگر زمانِ نبوی وجود نخواهد داشت. دورهٔ دو هزار و سیصد ساله، که رؤیای «marah» بود و به معنای ظهور ناگهانی مسیح در مقدسگاه او، در همان زمان پایان یافت؛ و دو هزار و پانصد و بیست سالِ غضبِ نهایی نیز پایان یافت، همان‌گونه که روزهای غضبِ نخستین در «زمانِ پایان» در 1798 به پایان رسیده بود. «پس از آن روزها»، چنان‌که ارمیا بدان اشاره کرده است، سپس پولس بدان پرداخت. پولس دو بار به «پس از آن روزها»ی ارمیا ارجاع می‌دهد، زیرا او تنها به عهدی که قرار بود «پس از آن روزها» منعقد شود نمی‌پردازد، بلکه مهم‌تر از آن، کارِ مسیح را به‌عنوان کاهنِ اعظم مشخص می‌سازد.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> زیرا او با یک قربانی، کسانی را که تقدیس شده‌اند تا ابد کامل ساخته است. روح‌القدس نیز در این باره برای ما شهادت می‌دهد؛ زیرا پس از آنکه پیش‌تر گفته بود: «این است آن عهدی که پس از آن روزها با ایشان خواهم بست، می‌گوید خداوند: قوانینم را در دل‌هایشان خواهم نهاد و آنها را بر ذهن‌هایشان خواهم نوشت؛ و گناهان و خطاهایشان را دیگر به یاد نخواهم آورد.» اکنون، هر جا که آمرزشِ اینها باشد، دیگر قربانی برای گناه وجود ندارد. پس ای برادران، چون دلیری داریم که به‌واسطۀ خونِ عیسی به قدسِ اقداس داخل شویم، از راهی نو و زنده که آن را برای ما از میان پرده، یعنی بدنِ خود، افتتاح کرده است؛ و کاهنِ اعظمی بر خانۀ خدا داریم. عبرانیان ۱۰:‏۱۴-۲۱.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

دویست و بیست سالی که نبوتِ رؤیای ماراهِ ظهور مسیح را با نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌سالهٔ رؤیای خازونِ تاریخ نبوی پیوند می‌دهد، آغاز آن دو دورهٔ نبوی را نیز با پیوندی نمادین به هم مربوط می‌سازد؛ پیوندی که نمایانگر ترکیب انسانیت با الوهیت است، کاری که مسیح در تطهیری که در جریان جنبش فرشتهٔ سوم رخ می‌دهد به انجام می‌رساند و به پیمانی می‌انجامد که او با صد و چهل و چهار هزار نفر می‌بندد.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

رؤیای chazon که لگدمال شدن هیکل را به تصویر می‌کشد، همان رؤیای بشریتی است که از زمان عصیان آدم در باغ عدن به‌سبب گناه پایمال شده است؛ و رؤیای marah که کار مسیح در بازگرداندن و پاک‌سازی هیکل را نشان می‌دهد، هر دو در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند. دو نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله از غضب خدا وجود دارند که نمایانگر پایمال شدن لشکر و قدس‌گاه هستند.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

هر دوی آن نبوّت‌ها پایمال شدنِ بشریت را نمایان می‌کنند؛ بشریتی که بناست به‌واسطهٔ رؤیای ماراه به حال نخست بازآورده شود. آن دو غضبِ خدا علیه قومِ او، نمایانگر غضبی بر بشریتِ سقوط‌کرده‌اند؛ بشریتی که تنها به‌وسیلهٔ کارِ مسیح در بازسازی و تطهیرِ هیکلِ فرو ریخته رهایی خواهد یافت و به حال نخست بازآورده خواهد شد.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

آن دو خشم نمایانگر طبیعت برتر و طبیعت فروتر انسان‌اند. با سقوط آدم، طبیعت فروتر بر طبیعت برتر چیرگی یافت، و طرح مسیح برای انسان‌ها این بود که طبیعت برتر بر طبیعت فروتر حکومت کند. با سقوط آدم، طبیعت برتر به هوس‌های طبیعت فروتر فرو افتاد و طرح خدا وارونه شد. منظور از «تبدیل» در کتاب مقدس همین است. «تبدیل شدن» یعنی بازگرداندن طبیعت برتر به جایگاه حاکمیتش بر طبیعت فروتر. «تبدیل کردن» یعنی معکوس کردن یا وارونه کردن.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

نخستین خشم بر ضد پادشاهیِ شمالی، خشم بر ضد طبیعتِ فروتری بود که در هنگامِ سقوط، طبیعتِ برتر را به زیرِ سلطهٔ خود درآورد. آن خشم نخستین بود، زیرا مسیح کارِ رستگاری را دقیقاً از همان‌جا که نخست آغاز شده بود به دست گرفت، و آن از شهوتِ طبیعتِ فروتر آغاز شد، که همان شهوتِ اشتها بود. مسیح کارِ خود را با چهل روز روزه‌داری آغاز کرد.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> "مسیح می‌دانست که برای پیش بردنِ موفقِ طرحِ نجات، باید کارِ رهانیدنِ انسان را درست از همان‌جا که تباهی آغاز شد، آغاز کند. آدم به سببِ افراط در اشتها سقوط کرد. برای آنکه تعهداتِ انسان در اطاعت از قانونِ خدا را بر او حک کند، مسیح کارِ رستگاریِ خود را با اصلاحِ عاداتِ بدنیِ انسان آغاز نمود. افولِ فضیلت و انحطاطِ نوعِ بشر عمدتاً به افراط در اشتهایِ منحرف نسبت داده می‌شود." شهادات، جلد ۳، ۴۸۶.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

خشم دوم بر ضد سرشتِ برتر بود که پادشاهی جنوبی نمایندهٔ آن بود؛ جایی که اورشلیم در آن واقع است، شهری که خدا برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، کاری که مسیح قصد انجامش را داشت و کاری که او اکنون در حال انجام آن است، با دو چوبِ حزقیال نمایانده می‌شود.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

وقتی دو عصای حزقیال برای همیشه به یک عصا پیوند می‌خورند، این امر عهدی را مشخص می‌کند که در آن مسیح گناه را از قومِ خود تا ابد برمی‌دارد و طبیعت‌های برتر و فروتر به ساختار سلسله‌مراتبیِ درست خود بازگردانده می‌شوند و انسان‌ها بار دیگر یکپارچه می‌شوند. در وضعیتِ تبدیل‌نیافته، طبیعتِ فروترِ انسان که با غضبِ نخستین نشان داده می‌شد، بر طبیعتِ برترِ انسان که با غضبِ آخرین نشان داده می‌شد، حکم می‌راند. از این‌رو، غضبِ نخستین بر ضدِ پادشاهیِ شمالی بود که از نظر جغرافیایی «بالای» پادشاهیِ جنوبی قرار داشت.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

دویست و بیست سالی که دو رؤیای marah و chazon را در آغازهای مشترک‌شان با الوهیت و انسانیت پیوند می‌زند، هر دو زمانی که مسیح کار فرشتهٔ سوم را با صد و چهل و چهار هزار به پایان می‌رساند، در یک چوب به هم می‌پیوندند. این همان نبوتِ آخرین خشم بر ضد پادشاهیِ جنوبی است که با نبوتِ ظهور در سال ۱۸۴۴ پیوند می‌خورد، زیرا عهد در هنگام تبدیل، ذهنی تازه عطا می‌کند، اما بدنِ تازه (پادشاهیِ شمالی) تنها در بازگشتِ دوم، در یک چشم برهم‌زدن، بازگردانده می‌شود.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ کتاب دانیال، هر دو «وقتِ آخر» را مشخص می‌کند و بدین‌سان بر یک خطّ داخلی و یک خطّ خارجیِ تاریخ نبوی در دوران حاکمیتِ وحشِ برخاسته از زمین در باب سیزدهمِ مکاشفه تأکید می‌گذارد. حقایقی که در این آیه مُهرشان برداشته می‌شود، نمایانگر هر دو خطّ داخلی و خارجیِ حقیقت است که مسیح برای شناسایی و تحقق آنها در میان قوم خود آمد. این حقیقت که انسانِ متحد با الوهیت گناه نمی‌کند، در نوری که با اثرِ برداشته‌شدنِ مُهر از معرفت پیوند دارد، بازنموده می‌شود و حقیقتِ درونیِ قوم خدا در روزهای آخر را نشان می‌دهد. نوری که از جنگ میان قدرت‌هایی که جهان را به آرماگدون می‌کشانند نمایان می‌شود، حقیقتِ بیرونیِ قوم خدا در روزهای آخر است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> کلام خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: و نیز تو ای پسر انسان، یک چوب برگیر و بر آن بنویس: برای یهودا و برای فرزندان اسرائیل، همراهان او؛ سپس چوبی دیگر برگیر و بر آن بنویس: برای یوسف، چوب افرایم، و برای تمامی خاندان اسرائیل، همراهان او؛ و آن دو را به هم بپیوند تا یک چوب شوند؛ و در دست تو یکی خواهند شد. و چون فرزندان قوم تو با تو سخن گویند و بگویند: آیا برای ما روشن نمی‌کنی مقصودت از اینها چیست؟ به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک من چوب یوسف را که در دست افرایم است، و قبایل اسرائیل، همراهان او، برخواهم گرفت و آنها را با او، یعنی با چوب یهودا، یکی خواهم کرد، و ایشان را یک چوب خواهم ساخت، و آنان در دست من یکی خواهند شد. و چوب‌هایی که بر آنها می‌نویسی، در دستت پیش چشمانشان خواهد بود. و به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک من فرزندان اسرائیل را از میان امّت‌هایی که به آنجا رفته‌اند برخواهم گرفت، و از هر سو گردشان خواهم آورد و آنان را به سرزمین خودشان خواهم آورد. و ایشان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک قوم خواهم ساخت؛ و یک پادشاه برای همگی ایشان پادشاه خواهد بود؛ و ایشان دیگر دو قوم نخواهند بود و دیگر هرگز به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد؛ و دیگر خود را با بت‌هایشان، و با چیزهای مکروه‌شان، و با هیچ‌یک از تجاوزهایشان آلوده نخواهند کرد؛ بلکه آنان را از همه سکونتگاه‌هایی که در آنها گناه ورزیده‌اند رهایی خواهم داد و پاکشان خواهم کرد؛ آنگاه ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داوود، بندهٔ من، بر ایشان پادشاه خواهد بود؛ و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ در احکام من راه خواهند رفت و فرایض مرا نگاه خواهند داشت و به آنها عمل خواهند کرد. و در سرزمینی که به یعقوب، بنده‌ام، داده‌ام، همان‌جا که پدرانتان سکونت داشته‌اند، ساکن خواهند شد؛ و ایشان، و فرزندانشان، و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و داوودِ بنده‌ام تا ابد سرور ایشان خواهد بود. و نیز با آنان عهد صلحی خواهم بست؛ آن عهدی جاودانی با آنان خواهد بود؛ و ایشان را استوار خواهم ساخت و کثیرشان خواهم گردانید، و مقدسم را تا ابد در میانشان خواهم نهاد. خیمه‌ام نیز با ایشان خواهد بود: آری، من خدای ایشان خواهم بود و آنان قوم من خواهند بود. و امّت‌ها خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، آنگاه که مقدسم تا به ابد در میانشان باشد. حزقیال ۳۷:۱۵-۲۸.

Back to Articles