Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ نُه

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

آخرین روایت نبویِ اشعیا: مکاشفهٔ مسیح و نقش نبویِ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

کتاب اشعیا، و به‌ویژه روایت نبوی پایانیِ او که در فصل‌های چهل تا شصت‌وشش آمده، ارائه‌ای است که بر چند حقیقت مهمِ نبوی که مستقیماً با کتاب مکاشفهٔ عیسی مسیح پیوند دارند، تأکید می‌کند؛ کتابی که اکنون، هرچه به پایان مهلتِ آزمایشیِ بشر نزدیک‌تر می‌شویم، مُهر آن گشوده می‌شود. یکی از آن حقایق، مکاشفهٔ آلفا و امگاست. هیچ کتاب دیگری در کتاب‌مقدس به پای شهادتِ اشعیا دربارهٔ جنبه‌ای از شخصیتِ خدا که پایانِ هر چیز را با آغازِ آن نشان می‌دهد، نمی‌رسد.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> چه کسی این کار را کرده و به انجام رسانده و نسل‌ها را از آغاز فراخوانده است؟ من، خداوند، نخستین، و با آخرین‌ها؛ من او هستم. اشعیا ۴۱:۴.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

در کتاب اشعیاست که خدا مشخص می‌کند چه چیزی اثبات می‌کند که خدا خداست.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> پس چنین می‌گوید خداوند، پادشاه اسرائیل و رهانندهٔ او، خداوند لشکرها: من اوّل هستم و من آخر؛ و غیر از من خدایی نیست. و کیست مانند من که بخواند و اعلام کند و برای من آن را به نظم آورد، از آن هنگام که قوم باستان را مقرر داشتم؟ و آنچه در راه است و خواهد آمد، بگذار به ایشان نشان دهند. مترسید و هراسان مباشید؛ آیا از آن زمان به شما نگفته و آن را اعلام نکرده‌ام؟ شما خود شاهدان من هستید. آیا خدایی جز من هست؟ مسلماً خدایی نیست؛ من هیچ‌یک را نمی‌شناسم. اشعیا ۴۴:۶-۸

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

آخرین روایتِ پیامبرانهٔ اشعیا بر تحققِ کامل و نهاییِ آمدنِ تسلی‌دهنده‌ای که عیسی وعده داده بود تأکید می‌کند.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> به من گوش دهید، ای کسانی که در پی عدالتید، ای کسانی که خداوند را می‌جویید: به صخره‌ای بنگرید که از آن تراشیده شده‌اید، و به حفرهٔ گودالی که از آن برکنده شده‌اید. به ابراهیم، پدر خود، و به سارا که شما را زایید، بنگرید؛ زیرا من او را تنها خواندم و او را برکت دادم و او را بسیار گردانیدم. زیرا خداوند صهیون را تسلی خواهد داد؛ او همهٔ ویرانه‌هایش را تسلی خواهد داد؛ و بیابانش را مانند عدن، و صحرایش را مانند باغِ خداوند خواهد ساخت؛ شادمانی و خرّمی در آن یافت خواهد شد، شکرگزاری و آوای ترنّم. اشعیا ۵۱:۱-۳.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

تسلی‌دهنده در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ رسید. حقیقت دیگری که در روایتِ اشعیا بر آن تأکید شده، تاریخِ پنهانِ سه‌مرحله‌ایِ «هفت رعد» است؛ یعنی ساختارِ «emeth»، واژه‌ای عبری که از حرفِ نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده است.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> صدای غوغا از شهر، صدایی از هیکل، صدای خداوند که به دشمنان خود جزا می‌دهد. اشعیا ۶۶:۶

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

یکی دیگر از حقایق مهم بیان‌شده در کتاب اشعیا این است که اسلام به‌عنوان ابزار اجرای داوری خدا عمل می‌کند؛ داوری‌ای که به‌سبب تصویب قانون الزام به رعایت یکشنبه، نخست بر ایالات متحده و سپس بر جهان نازل می‌شود.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> به اندازه، چون سر برآورد، با آن مجادله خواهی کرد؛ او باد سخت خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. اشعیا ۲۷:۸.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

تمام این حقایق را می‌توان به‌عنوان اجزای پیامِ فریادِ نیمه‌شب دسته‌بندی کرد؛ پیامی که در مَثَلِ ده باکره بازنمایی شده و همان پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است که پدر به عیسی داد، او به جبرئیل سپرد، جبرئیل به یوحنا رسانید، و یوحنا آن را نوشت و به کلیساها فرستاد. ما برای پشتیبانی از رشتهٔ رویدادهای نبوی که از فصل یازدهمِ مکاشفه آغاز می‌شود، از روایتِ پایانیِ اشعیا بهره گرفته‌ایم و اکنون به فصل دوازدهم رسیده‌ایم؛ جایی که می‌بینیم زنِ ملبس به آفتاب با نمادپردازی‌ای تصویر می‌شود که اشعیا آن را به‌استواری تأیید می‌کند؛ یعنی اینکه مسیح پایانِ چیزی را با آغازِ آن تصویر می‌کند.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> و شگفتی‌ای بزرگ در آسمان ظاهر شد: زنی که پوشیده در آفتاب بود و ماه زیر پاهایش، و بر سرش تاجی از دوازده ستاره. و چون باردار بود، فریاد می‌کرد؛ در دردِ زایمان بود و از زادن رنج می‌کشید. و شگفتیِ دیگری در آسمان پدید شد: اینک اژدهایی بزرگِ سرخ که هفت سر و ده شاخ داشت و بر سرهایش هفت تاج. و دُمِ او یک‌سومِ ستارگانِ آسمان را روفت و آنها را به زمین افکند؛ و آن اژدها در برابرِ آن زن که آمادهٔ زاییدن بود ایستاد تا به محضِ زاده شدن، فرزندش را ببلعد. و او پسری به دنیا آورد که می‌بایست با عصای آهنین بر همهٔ قوم‌ها حکمرانی کند؛ و فرزندش به سوی خدا و به تختِ او ربوده شد. مکاشفه ۱۲:۱‏–‏۵.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

زنِ باب دوازدهمِ مکاشفه نمادِ قومِ برگزیدهٔ خدا در سراسر تاریخ است. دوازده سبطِ اسرائیلِ جسمانیِ باستان نمایانگر آغازِ قومِ برگزیدهٔ عهدِ خدا هستند. دوازده سبط نمادِ پایانِ اسرائیلِ جسمانیِ باستان‌اند، یعنی هنگامی که مسیح دوازده شاگرد را برگزید. همان دوازده شاگرد در پایانِ اسرائیلِ جسمانیِ باستان، همان دوازده رسول در آغازِ اسرائیلِ روحانیِ نوین بودند. دو شاهدِ آغازین و یک شاهدِ پایانی با هم سه شاهد را تشکیل می‌دهند که صد و چهل و چهار هزار را به‌عنوان پایانِ اسرائیلِ روحانیِ نوین شناسایی می‌کنند.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

آن صد و چهل و چهار هزار نیز همان نشانه‌اند که به دست برادرانشان طرد شد. آنان همان نشانه‌اند که دره‌ای از استخوان‌های خشکِ مردگان بودند که در خیابانِ شهرِ بزرگِ سدوم و مصر افتاده بودند و به دست آن وحشی که از چاهِ بی‌انتها برآمده بود، به قتل رسیدند. آنان همان نشانه‌اند، همان سنگ‌های تاج که آن زن بر سر دارد.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> و خداوند، خدای ایشان، در آن روز ایشان را چون گلهٔ قوم خویش نجات خواهد داد؛ زیرا ایشان مانند سنگ‌های تاج خواهند بود، برافراشته چون عَلَمی بر سرزمین او. زکریا ۹:۱۶.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

پرچم، که این است که صد و چهل و چهار هزار سنگ‌اند، همان‌گونه که مسیح نیز چنین است.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> و همگی همان نوشیدنی روحانی را نوشیدند، زیرا از آن صخرهٔ روحانی که همراهشان می‌آمد می‌نوشیدند؛ و آن صخره مسیح بود. اول قرنتیان ۱۰:۴

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

مسیح نمونهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر است، و پطرس با پولس هم‌عقیده است که مسیح همان «سنگِ زنده»ای است که مردود شد، و پطرس همچنین اظهار کرد که قوم خدا نیز «سنگ‌های زنده» هستند.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> به سوی او می‌آیید، نزد سنگی زنده، که در حقیقت از سوی مردم مردود است، اما از جانب خدا برگزیده و گران‌بهاست. شما نیز، چون سنگ‌های زنده، به خانه‌ای روحانی بنا می‌شوید و کاهنانی مقدس، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول‌اند تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۴، ۵.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

صد و چهل و چهار هزار نه تنها سنگ‌های تاج آن زن نیستند، بلکه خودِ تاج‌اند.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> به‌خاطر صهیون خاموش نخواهم ماند، و به‌خاطر اورشلیم آرام نخواهم گرفت، تا عدالتش چون روشنایی بیرون آید و نجاتش چون چراغی افروخته بدرخشد. و امت‌ها عدالتِ تو را خواهند دید و همهٔ پادشاهان جلالت را؛ و تو به نامی تازه خوانده خواهی شد که دهانِ خداوند آن را نام خواهد نهاد. و تو نیز تاجی از جلال در دستِ خداوند خواهی بود، و دیهیمِ شاهانه‌ای در دستِ خدای تو. اشعیا ۶۲:۱-۳.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

مسیح نمونهٔ آن صد و چهل و چهار هزار نفر است. او صخره است و آنان «سنگ‌ها» هستند. آنان «تاجِ جلال در دستِ خداوند» هستند، و مسیح تاجِ جلال است.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> در آن روز، خداوند لشکرها برای باقیماندۀ قومش تاجی از جلال و افسری از زیبایی خواهد بود، و برای آن که بر کرسی داوری می‌نشیند، روح داوری خواهد بود، و برای آنان که نبرد را به دروازه بازمی‌گردانند، قوت خواهد بود. اشعیا ۲۸:۵، ۶.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

وقتی عدد دوازده را در زمینهٔ آغاز و پایان در نظر می‌گیریم، زن نمایندهٔ قوم برگزیدهٔ عهد، از اسرائیل باستان در کوه سینا تا تاریخِ صد و چهل و چهار هزار است. آنان در مسیح نماد یافته‌اند، و تولد او نماد رستاخیزِ استخوان‌های خشکِ مردگان از خیابانی بود که در آن در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به قتل رسیده بودند. فرایندِ دو مرحله‌ای که حزقیالِ ۳۷ آن را چنان موجز مشخص می‌کند و آن دو پیامبر را به حیات بازمی‌آورد، در آفرینشِ آدم 'نخستین‌بار' ذکر شده است.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

آدم در دو مرحله آفریده شد. نخست شکل گرفت، سپس مسیح نفس حیات را در او دمید؛ همان‌گونه که در حزقیال، دمیدن از چهار باد استخوان‌های خشک را زنده کرد. آدم به صورت مردی کاملاً بالغ آفریده شد، اما با این همه، آفرینش او همان تولد او بود. آن صد و چهل و چهار هزار پس از سه روز و نیمِ نمادینِ مرده‌بودن در خیابانی که از درهٔ مرگ می‌گذرد، زاده می‌شوند. آن صد و چهل و چهار هزار از همان زنی زاده می‌شوند که «پسرِ نرینه‌ای که بنا بود با عصای آهنین حکمرانی کند» را به دنیا آورد. زنِ مکاشفهٔ باب دوازدهم، به‌عنوان نماد کلیسا در سراسر تاریخ، همان نماد «کوه» در دانیالِ باب دوم را نمایندگی می‌کند.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> کتاب مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌آوری ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد. تعالیم این کتاب روشن و قطعی‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان خط سیر نبوت پی گرفته می‌شود که در دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان می‌دهد که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. انتشارِ دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۸.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

همان خط نبوت که در دانیال یافت می‌شود، در مکاشفه نیز پی گرفته می‌شود. سنگ دانیال، که بدون دستِ بشر از کوه بریده می‌شود، همان "سنگ‌های زنده" پطرس است که "به صورت خانه‌ای روحانی و کهانتِ مقدس بنا می‌شوید"، و سنگ دانیال همچنین نمایانگر یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر است. کوه، کلیسای خدا در طول تاریخ است.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> و در ایام آن پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی برپا خواهد کرد که هرگز ویران نخواهد شد؛ و آن سلطنت به قوم دیگری واگذار نخواهد شد، بلکه همه این پادشاهی‌ها را خرد کرده و نابود خواهد ساخت، و خود تا ابد پابرجا خواهد ماند. از آن‌رو که دیدی سنگی بدون دست از کوه بریده شد و آهن و مفرغ و گل و نقره و طلا را خرد ساخت، خدای عظیم به پادشاه اعلام کرده است آنچه پس از این رخ خواهد داد؛ و آن خواب یقینی است و تعبیرش استوار. دانیال ۲:۴۴، ۴۵.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ آن صد و چهل و چهار هزار، همچنین به‌عنوانِ بارانِ پسین نشان داده می‌شود، و در زمانِ بارانِ پسین است که خداوند پادشاهی‌ای را که با سنگِ دانیال نمایانده شده، «برپا می‌کند».

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> وقتی چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ پسین را دریافت نخواهد کرد مگر آنان که هرچه در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح به ما کمک خواهد کرد. همه می‌توانند به فیضِ خدا و به‌واسطهٔ خونِ عیسی، غالبان شوند. تمام آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان علاقه‌مندند. Spalding and Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

چهار بادِ اسلام با وضع قانون یکشنبه از بند گشوده می‌شوند و سپس مسیح ملکوت خود را برپا می‌کند. این امر در روزگار پادشاهی‌های روحانیِ باب دومِ دانیال رخ می‌دهد. چهار پادشاهیِ روحانیِ پایانی در رؤیای نبوکدنصر، به‌وسیلهٔ چهار پادشاهیِ نخستِ واقعی نمونه‌وار نشان داده شده بودند. بابلِ واقعی، ماد و پارس، یونان و روم نمایانگر بابلِ روحانی، ماد و پارسِ روحانی، یونانِ روحانی و رومِ روحانی هستند.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

بابلِ روحانی همان سرِ زرّینی است که در سال ۱۷۹۸ زخمی مرگبار دریافت کرد، چنان‌که به‌طور نمادین در برکناری موقت نبوکدنصر از قدرت برای «هفت زمان» نشان داده شده است. هنگامی که اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب پادشاهیِ هشتم را که از آنِ هفت است تشکیل دهد، آن پادشاهی از همهٔ پادشاهی‌های روحانی که در مجسّمهٔ نبوکدنصر در باب دوم نمایانده شده‌اند، تشکیل خواهد شد. پاپیّتِ مرده و پاپیّتِ احیاشده، در آغاز و انجامِ چهار پادشاهیِ روحانیِ آن مجسّمه، سرِ زرّینِ روحانی‌اند. ایالات متحده، به‌عنوان دومینِ آن چهار پادشاهی، نمایانگر ماد و پارسِ روحانی است. سازمان ملل متحد، به‌عنوان سومینِ آن چهار پادشاهی، نمایانگر یونانِ روحانی است و همهٔ آن‌ها با هم اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب را می‌سازند تا پادشاهیِ هشتم را که از آنِ هفت است برقرار کنند. پاپیّت دجّال است و می‌کوشد مسیح را تقلید کند. از این رو، در میان آخرین چهار پادشاهیِ روحانی، پاپیّت نخستین و آخرین است.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

سنگی که از کوه کنده شد، به پادشاهی‌ای بدل می‌شود که سراسر زمین را پر می‌کند و در «ایام این پادشاهان» به‌عنوان علمی افراشته می‌شود، زیرا همهٔ پادشاهی‌های روحانیِ تمثال در «ایام آخر» به‌طور فعال نمایان‌اند. افراشتن آن علم، که همان برپایی ملکوت مسیح است، هنگامی رخ می‌دهد که چهار بادِ اسلام رها می‌شوند و باران دیرهنگام بی‌حد و حصر در هنگام قانون یکشنبه فرو می‌بارد.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

سنگی که از کوه بریده شد، همهٔ پادشاهی‌های روحانیِ زمین را که با «آهن، مس، گل، نقره و طلا» نمایانده شده‌اند، خرد خواهد کرد. صد و چهل و چهار هزار نمایانگرِ مسیح‌اند، همان‌که در مکاشفهٔ دوازده «پسرِ نرینه» است و تولدش نمونهٔ تولدِ آن صد و چهل و چهار هزار بود. آن «پسرِ نرینه» می‌بایست «با عصای آهنین بر همهٔ قوم‌ها حکومت کند.» با همان عصا، قوم‌ها را درهم خواهد شکست.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> حکم را بیان خواهم کرد: خداوند به من گفت: «تو پسر من هستی؛ امروز تو را زاده‌ام. از من بخواه، و امت‌ها را به میراث تو خواهم داد و اقصای زمین را به ملکیت تو خواهم سپرد. ایشان را با عصای آهنین در هم خواهی شکست؛ آنان را همچون ظرف کوزه‌گر خرد خواهی کرد.» مزمور ۲:۷–۹.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

پسر خدا از پدر مولود شد. بسیاری این حقیقت را می‌گیرند و برای هلاکتِ خود آن را تحریف می‌کنند. "مولود" به معنای "پدید آوردنِ فرزند" است، اما می‌دانیم هرگز زمانی نبود که مسیح وجود نداشته باشد.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> 'اکنون روح به‌صراحت می‌گوید که در زمان‌های آخر برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد، به ارواحِ فریبنده و تعالیمِ شیاطین گوش فرا خواهند داد؛ با ریاکاری دروغ می‌گویند؛ و وجدانشان با آهنِ گداخته داغ شده است.' پیش از آخرین تحولاتِ کارِ ارتداد، آشفتگی‌ای در ایمان پدید خواهد آمد. دربارهٔ رازِ خدا، اندیشه‌های روشن و معیّنی وجود نخواهد داشت. حقیقتی پس از حقیقتِ دیگر تحریف خواهد شد. 'و بی‌گفت‌وگو، رازِ دینداری عظیم است: خدا در جسم ظاهر شد، در روح عادل شمرده شد، از فرشتگان دیده شد، در میانِ امّت‌ها موعظه شد، در جهان به او ایمان آورده شد، در جلال بالا برده شد.' بسیاری هستند که وجودِ پیشینِ مسیح را انکار می‌کنند و از این‌رو الوهیتِ او را انکار می‌کنند؛ او را به‌عنوانِ نجات‌دهندهٔ شخصی نمی‌پذیرند. این انکارِ کاملِ مسیح است. او پسرِ یگانه‌زادۀ خدا بود که از ابتدا با پدر یک بود. به‌وسیلهٔ او جهان‌ها آفریده شدند. علائمِ زمان‌ها، ۲۸ مهٔ ۱۸۹۴.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

وقتی مسیح «مولودِ» پدر خوانده می‌شود، این عنوان حقیقتی مرتبط با مسیح را بیان می‌کند؛ حقیقتی که اگر آن را به الگوی پدر و مادریِ انسانی تحمیل کنیم، نابود می‌شود. ما نمی‌توانیم خدا را از منظر انسانیِ خود ارزیابی کنیم. تنها می‌توانیم خدا را چنان‌که ارزیابیِ خود از خویش را بر ما عرضه می‌کند، ارزیابی کنیم.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> شریر راه خود را ترک کند و مرد ناعادل اندیشه‌های خود را ترک کند؛ و به سوی خداوند بازگردد تا بر او رحم کند؛ و به سوی خدای ما بازگردد، زیرا او به‌فراوانی خواهد آمرزید. زیرا اندیشه‌های من اندیشه‌های شما نیستند و راه‌های شما نیز راه‌های من نیستند، می‌گوید خداوند. زیرا همان‌گونه که آسمان‌ها از زمین بلندترند، راه‌های من نیز از راه‌های شما و اندیشه‌های من از اندیشه‌های شما بلندترند. اشعیا ۵۵:۷–۹.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

تحریف کردنِ واژهٔ «مولود» برای اثبات این‌که زمانی بوده است که مسیح از پدر مولود شد، یعنی گوش سپردن به «ارواح فریبنده و تعالیم شیاطین». برای مقصودِ مطالعهٔ کنونی‌مان، صرفاً یادآور می‌شوم که زنِ مکاشفهٔ باب دوازده قرار بود «فرزندِ مذکری» به دنیا بیاورد که قرار است با عصای آهنین بر امّت‌ها حکومت کند. آن یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر نیز با عصای آهنین بر امّت‌ها حکومت خواهند کرد.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

کلیسای تیاتیرا زمانی بازمی‌گردد که زخم مرگبار نظام پاپی در زمان قانون یکشنبه شفا یابد. در آن برهه تاریخی، وعده‌ای که به قوم خدا داده شده این است که آنان که غلبه می‌کنند با "عصای آهنین" بر "امت‌ها" حکومت خواهند کرد.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> و کسی که غالب آید و اعمال مرا تا به پایان نگاه دارد، به او اقتدار بر امّت‌ها خواهم داد؛ و آنان را با عصای آهنین فرمان خواهد راند؛ چنان‌که ظرف‌های کوزه‌گر خرد می‌شوند، آنان نیز خرد خواهند شد؛ همان‌گونه که من از پدر خود دریافت کردم. مکاشفه ۲:۲۶، ۲۷.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

قوم خدا که در تجلّی نهاییِ کلیسای ثیاتیره هستند، همان صد و چهل و چهار هزار نفرند. آن زن در ابتدا مسیح را به دنیا آورد و در پایان، صد و چهل و چهار هزار نفری را که از برّه پیروی می‌کنند، می‌زاید.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> و چنان‌که گویی سرودی تازه در برابر تخت و در برابر چهار جانور و بزرگان خواندند؛ و هیچ‌کس نتوانست آن سرود را بیاموزد، جز آن صد و چهل و چهار هزار که از زمین بازخرید شده بودند. اینان کسانی هستند که با زنان خود را نیالوده‌اند؛ زیرا باکره‌اند. اینان همان کسان‌اند که هر جا بره برود، از او پیروی می‌کنند. اینان از میان انسان‌ها بازخرید شدند، به‌عنوان نخستینه‌ها برای خدا و برای بره. مکاشفه ۱۴:۳، ۴.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

مسیح «اول» زاده شد، و آن صد و چهل و چهار هزار نفر از بره پیروی می‌کنند؛ پس آنان «آخر» زاده می‌شوند. مسیح «به نزد خدا ربوده شد»، همان‌گونه که دو شاهدِ مکاشفهٔ فصل یازدهم نیز چنین شدند. هر دو فرزندِ او نزد پدر عروج می‌کنند.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> و او پسری زایید که با عصای آهنین بر همهٔ امّت‌ها حکم خواهد راند؛ و فرزندش نزد خدا و نزد تخت او ربوده شد. مکاشفه ۲:۵.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

مسیح، به‌عنوان خداوند لشکرها، همچنین «نصیبِ یعقوب» است، و اسرائیل «عصای میراثِ او» است، و اسرائیل همچنین «تبرِ جنگیِ او» و «سلاح‌های جنگِ او» است که او به‌وسیلهٔ آن‌ها امّت‌ها را در هم می‌شکند.

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> نصیبِ یعقوب مانند آنان نیست؛ زیرا او صورت‌دهندهٔ همه‌چیز است و اسرائیل عصای میراثِ اوست؛ خداوند لشکرها نام اوست. تو تبر جنگی من و سلاح‌های جنگی منی؛ زیرا با تو امّت‌ها را در هم خواهم شکست و با تو پادشاهی‌ها را نابود خواهم ساخت. ارمیا ۵۱:۱۹، ۲۰.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

مسیح و آن صد و چهل و چهار هزار نفر، هر دو، با عصای آهنین بر ملت‌ها حکمرانی کرده و آنها را خرد و متلاشی می‌کنند. مسیح «نصیبِ یعقوب» است، اما قوم او نیز «نصیبِ یعقوب» هستند.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> زیرا سهمِ خداوند قومِ اوست؛ یعقوب قرعۀ میراثِ اوست. تثنیه ۳۲:۹.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

سنگی که از کوه بریده شد و نمایندهٔ کلیسای خداست، آخرین تجلیِ کلیسای اوست که زمین را با جلال او پر می‌کند، و آنان به‌عنوان تبرزین جنگیِ خدا به کار می‌روند تا بر پاهای آن مجسمه بکوبند و آن پادشاهی‌ها را به «کاهِ خرمنگاه‌های تابستانی» تبدیل کنند. آن پادشاهی‌ها با باد پراکنده می‌شوند.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> آنگاه آهن و گل و برنج و نقره و طلا همگی با هم خرد و تکه‌تکه شدند و مانند کاهِ خرمن‌های تابستان گردیدند؛ و باد آنها را چنان برد که اثری از آنها یافت نشد؛ و سنگی که آن تمثال را زده بود، به کوهی بزرگ تبدیل شد و تمام زمین را پر کرد. دانیال ۲:۳۵.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

لازم بود نمادپردازیِ زن را در زمینهٔ پرچمی که به سوی آسمان برافراشته می‌شود قرار دهیم، زیرا مکاشفه، باب دوازدهم، جنگی میان مسیح و شیطان را که آغازش در آسمان بود مشخص می‌کند، و بدین‌سان جنگی در آسمان را معرفی می‌کند که پایانِ مناقشهٔ عظیم میان مسیح و شیطان را مشخص می‌سازد. باب‌های دوازدهم و سیزدهمِ مکاشفه جنگ نهاییِ مناقشهٔ عظیم را به تصویر می‌کشند و این کار را با به تصویر کشیدنِ نمایندگانِ شیطان و صد و چهل‌وچهار هزار که در آسمان‌ها نبرد می‌کنند انجام می‌دهند.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

در مقالهٔ بعدی، به بررسی جنگ در آسمان در «روزهای آخر» خواهیم پرداخت؛ جنگی که الگوی آن، همان جنگ در آسمان است که در آغاز شروع شد.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> و دیدم وحش دیگری که از زمین بالا می‌آمد؛ او دو شاخ داشت مانند شاخ‌های بره، و چون اژدها سخن می‌گفت. و در حضور آن وحش نخستین، همه اقتدار او را اعمال می‌کند و باعث می‌شود که زمین و ساکنانش آن وحش نخستین را، که زخم مرگبارش شفا یافته بود، بپرستند. و آیات بزرگی انجام می‌دهد، چنان‌که در برابر دیدگان مردم آتش را از آسمان بر زمین فرو می‌آورد، و به‌واسطه همان معجزاتی که قدرت انجامشان را در حضور آن وحش دارد، ساکنان زمین را می‌فریبد؛ و به ساکنان زمین می‌گوید که برای آن وحش که ضربت شمشیر خورده و زنده مانده بود، تمثالی بسازند. و او قدرت دارد به تمثال وحش جان ببخشد، تا تمثال وحش نیز سخن بگوید و باعث شود که هر کس تمثال وحش را نپرستد، کشته شود. و همه را، خرد و بزرگ، ثروتمند و فقیر، آزاد و برده، وادار می‌کند تا نشانی بر دست راست خود یا بر پیشانی خود بگیرند؛ و تا هیچ‌کس نتواند بخرد یا بفروشد، مگر کسی که آن نشان، یا نام وحش، یا عدد نام او را دارد. در اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را محاسبه کند، زیرا آن عددِ انسان است؛ و عدد او ششصد و شصت و شش است. مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۸.

Back to Articles