Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Five

کتاب دانیال - شماره سی‌وپنج

Unveiling the Prophetic Framework: William Miller’s Insight and the Three Desolating Powers Leading to Armageddon

برداشتن پرده از چارچوب نبوتی: بینش ویلیام میلر و سه قدرت ویرانگر که به آرماگدون منتهی می‌شوند

Author

Jeff Pippenger

Published

December 30, 2023

Formats

PDF
Word

At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

در «زمانِ پایان»، در سال ۱۷۹۸، مُهرِ کتاب دانیال — و به‌طور مشخص‌تر، رؤیایی که در کنار رود اولای دیده شد — گشوده شد. این رؤیا آغازِ داوریِ تفتیشی را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اعلام کرد. آیه‌ای که مبنای آن حقیقت شد، دانیال باب هشتم، آیهٔ چهاردهم است. ویلیام میلر، پیام‌آوری که برای شناختِ گشوده‌شدنِ آن پیام برگزیده شده بود، هرگز همهٔ حقایقِ مرتبط با آن رؤیا را به‌طور کامل درنیافت، اما وظیفه‌ای را که به او سپرده شده بود به انجام رساند.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

وقتی میلر مطالعهٔ خود را دربارهٔ کلام پیامبرانه آغاز کرد، دریافت که اصولی برای تفسیر نبوت وجود دارد که در خود کتاب‌مقدس شناسایی و تثبیت شده است. این اصول مدون شد و با عنوان «اصول تفسیر ویلیام میلر» شناخته شد. این اصول به تأیید الهام الهی رسیده‌اند و به‌عنوان اصولی شناخته می‌شوند که کسانی که آغاز داوری اجرایی را در زمان قانون یکشنبه اعلام می‌کنند از آن‌ها استفاده خواهند کرد. میلر اظهار کرد که مطالعهٔ کتاب‌مقدس را از ابتدای آن آغاز کرد و فقط زمانی پیش می‌رفت که آنچه را همان موقع بررسی می‌کرد، می‌فهمید. با این رویکرد به‌راحتی می‌توان دید که چرا نخستین نبوت زمانی که میلر شناخت—و بر پیامی اثر داشت که او قرار بود تحقق آن در سال ۱۸۴۴ را معرفی کند—«هفت زمانِ» لاویان باب بیست‌وشش بود.

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

الهام به ما می‌گوید که فرشتهٔ جبرئیل، همراه با دیگر فرشتگان مقدس، ذهن میلر را هدایت کرد؛ همان‌گونه که جبرئیل ذهن دانیال، یوحنا مکاشفه‌نگار و همهٔ پیامبران کتاب مقدس را هدایت کرده بود، زیرا وظیفه‌ای که شیطان از دست داده بود به جبرئیل سپرده شده بود. وظیفهٔ جبرئیل در نام نخستینِ شیطان، لوسیفر، که به معنای «حامل نور» است، نمایان بود. جبرئیل نور نبوی را به میلر رساند و او در اطاعت از آن نور، پیامی را ارائه کرد که آغاز داوری تحقیقی را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اعلام می‌کرد.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

با نگاه به گذشته، کسانی که می‌خواهند کار ویلیام میلر را بفهمند، درمی‌یابند که به او نسبت به کلام نبوی بینش‌هایی داده شده بود که به کلیدهایی برای کار او در سامان دادن به پیامِ داوریِ قریب‌الوقوع بدل شدند. یکی از آن کلیدها تشخیص او بود که در کاربرد نبوی، یک روز نماینده یک سال است. دیگری ساختاری نبوی بود که او برای جای دادن و هم‌تراز کردن خطوط نبوتی که کشف کرده بود، به کار گرفت. آن ساختار بر دو قدرت شیطانی استوار بود که ویرانی را بر قوم خدا و قدسِ خدا وارد آوردند. همه کشفیات میلر بر ساختار نبوی‌ای قرار گرفت که تاریخِ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری را ترسیم می‌کرد؛ و این دو به‌نوبت هم قدس خدا و هم قوم خدا را از زمان اسرائیلِ باستان تا بازگشت دوم مسیح پایمال کردند.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

آن ساختار نبوی به او اجازه داد تا هر حقیقتِ لازم برای تثبیت ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌عنوان آغاز داوری را به‌درستی شناسایی کند. اما آن حقیقت محدود بود، زیرا او نمی‌توانست قدرتِ سومِ آزارگر را که در تاریخِ نبوت پس از بت‌پرستی و پاپی‌گری می‌آمد، ببیند. لازم نبود که او آن حقیقت را ببیند، زیرا مأموریتش اعلام ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، و نورِ قدرتِ سومِ آزارگر پس از آن تاریخ آشکار خواهد شد.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

در ارتباط با هم‌سوسازی فهم‌های نبوی خود بر ساختاری مبتنی بر دو قدرت ویرانگرِ نخست رومِ بت‌پرست و سپس رومِ پاپی، او چنین می‌فهمید که واژه‌ای که در کتاب دانیال به «دائمی» ترجمه شده، نمادی از بت‌پرستی، یا رومِ بت‌پرست، است. واژه «تمید» که به «دائمی» ترجمه می‌شود، در دانیال پنج بار به‌کار رفته است. این واژه همواره همراه با نمادی به‌کار رفته که میلر به‌درستی آن را نمایانگر پاپیّت می‌دانست. نماد پاپیّت که همیشه در پیوند با «دائمی» می‌آید، با دو نماد بازنمایی شده است. در هر صورت، هر دو نمادِ قدرت پاپی، پاپیّت را معرفی می‌کنند، با این‌همه، هرگاه دانیال واژه «تمید» را که به «دائمی» ترجمه شده، به‌کار برد، همواره همراه و پیش از نماد پاپیّت بود. برداشت میلر از «دائمی» در کتاب دانیال، به بنیانِ ساختاری بدل شد که او بر اساس دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپیّت می‌دید. شناسایی «دائمی» به‌عنوان بت‌پرستی در کتاب دانیال از سوی میلر، مقدر بود که به مناقشه‌ای عظیم در درون ادونتیسم بدل شود؛ مناقشه‌ای که از نسل دوم ادونتیسم آغاز شد؛ نسلی که در سال ۱۸۸۸ شروع گردید.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

نخستین حقیقت نبوی‌ای که میلر کشف کرد و جزئی از فهم بیست‌ودوم اکتبر ۱۸۴۴ بود، «هفت بار»ِ لاویانِ بیست‌وشش بود، و همان نخستینِ حقایق تثبیت‌شدهٔ میلر بود که در ۱۸۶۳ رد شد. آن رد، نسل نخست ادونتیسم را آغاز کرد، هنگامی که آنان سرگردانی در بیابان لائودکیه را آغاز کردند. نسل دوم در کنفرانس عمومی مینیاپولیس در ۱۸۸۸ آغاز شد، و در پی شورشی که در آن‌جا رخ داد، کار شیطانیِ ردّ شناساییِ میلر از "the daily" به‌عنوان بت‌پرستی در ۱۹۰۱ آغاز شد. برداشت درست از "the daily" تا پس از مرگِ نبیّه‌ای که تصریح کرده بود دیدگاهی که در مخالفت با دیدگاه درستِ میلر دربارهٔ "the daily" ترویج می‌شد، از سوی «فرشتگانی که از آسمان اخراج شده بودند» رسانده شده بود، به‌طور کامل کنار گذاشته نشد. ردّ کامل در نسل سوم، حدود ۱۹۳۱ رخ داد. نسل سوم اندکی پس از کنفرانس کتاب‌مقدسِ ۱۹۱۹، با انتشار کتابی از دبلیو. دبلیو. پرسکات با عنوان «تعلیم مسیح» آغاز شده بود. در ۱۹۱۹، نسل سوم آغاز شد و تا انتشار کتاب «پرسش‌هایی دربارهٔ آموزه» در ۱۹۵۷ ادامه یافت.

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

پس از آن‌که کار میلر بر دو لوحِ حبقوق (نمودارهای پیشگام ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰) تثبیت و روشن شد، آنگاه خداوند آغاز کرد به آشکار کردنِ این حقیقت که قدرتِ ویرانگر دیگری، سومی، وجود دارد که پس از بت‌پرستی و پاپی‌گری خواهد آمد و قومِ خدا را نیز آزار خواهد داد.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> شیطان طی قرن‌های بسیار از راه بت‌پرستی و سپس از راه دستگاه پاپی، قدرت خود را به کار بست تا شاهدان وفادار خدا را از روی زمین محو سازد. بت‌پرستان و پاپیان تحت تأثیر همان روح اژدها عمل می‌کردند. تفاوتشان تنها در این بود که دستگاه پاپی، با تظاهر به خدمت خدا، دشمنی خطرناک‌تر و بی‌رحم‌تر بود. شیطان از راه کاتولیک‌گرایی رومی جهان را به اسارت گرفت. کلیسای مدعی خدا به صفوف این فریب کشانده شد و بیش از هزار سال قوم خدا زیر خشم اژدها رنج بردند. و هنگامی که دستگاه پاپی، که از نیروی خود تهی شده بود، ناچار شد از آزار دست بردارد، یوحنا دید که قدرتی تازه سربرمی‌آید تا پژواک صدای اژدها شود و همان کار ظالمانه و کفرآمیز را پیش ببرد. این قدرت، آخرینی که قرار است با کلیسا و شریعت خدا جنگ کند، با حیوانی دارای شاخ‌هایی همچون بره نمادپردازی شده بود. وحوش پیش از آن از دریا برآمده بودند، اما این از زمین برآمد، که نمایانگر خیزش مسالمت‌آمیز آن ملتی است که این نماد بر آن دلالت دارد. «دو شاخ مانند بره» به خوبی ویژگی دولت ایالات متحده را بازمی‌نماید، چنان‌که در دو اصل بنیادینش، جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم، بیان شده است. این اصول راز قدرت و رونق ما به عنوان یک ملت است. آنان که نخستین بار در سواحل آمریکا پناه یافتند، شادمان بودند که به کشوری رسیده‌اند رها از دعاوی متکبرانه پاپی‌گری و استبداد سلطنتی. آنان عزم کردند حکومتی بر بنیاد وسیع آزادی‌های مدنی و دینی برقرار کنند. نشانه‌های زمان، ۱ نوامبر ۱۸۹۹.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

میلر نتوانست سومین قدرت جفاگر را ببیند و از همین رو ساختارش ناقص بود، هرچند برای به انجام رساندن کارش کاملاً مناسب بود. خواهر وایت تصریح می‌کند که میلر فرستادهٔ برگزیدهٔ خدا بود؛ او در کار خود شباهتی نمادین به ایلیا و یوحنا تعمیددهنده داشت، و در فراخوانده شدن به کارش به الیشع، و در مرگش به موسی. در تاریخ مقدس، اندکند کسانی که تفسیری الهام‌شده درباره‌شان می‌گوید فرشتگان بر سر گورشان در انتظار برخیزانیدن‌شان ایستاده‌اند، اما چنین تفسیری دربارهٔ میلر آمده است. این واقعیت که کار او به سبب تاریخی که در آن برانگیخته شد محدود بود، اهانتی به میلر نیست؛ بلکه صرفاً ضرورتی است که باید بدان اذعان کرد، اگر قرار است کار او در پرتو حقیقی کلام نبوی خدا در نظر گرفته شود.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

میلر راهنماییِ مشخصِ فرشته‌گون دریافت کرد که به او امکان داد چارچوبی نبوی بسازد که بر دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری استوار بود. به همین دلیل، نبوت‌هایی که تاریخِ فراتر از ویرانیِ انجام‌شده به دستِ آن دو قدرت را مشخص می‌کردند، از سوی میلر به‌اشتباه فهمیده شدند. با این حال، هیچ‌یک از آن سوءبرداشت‌ها راهی به دو لوحِ مقدسِ حبقوق نیافت، جایی که بنیادهایی که از طریقِ کارِ میلر برپا شده بودند، به‌صورت تصویری به نمایش درآمده بودند. از این رو الهام توانست دربارهٔ نمودارِ ۱۸۴۳ بنویسد که آن به دستِ خداوند هدایت شده بود.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به دست او هدایت شده بود و هیچ بخشی از آن نباید تغییر یابد؛ اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دستش برداشته شد.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «سپس دیدم که در ارتباط با «دائمی»، واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ خرد انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. زمانی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه دربارهٔ دیدگاه درستِ «دائمی» هم‌نظر بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به بعد، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

حقایقی که میلر به راهنمایی فرشتگان گرد آورده بود، از سوی خداوند هدایت می‌شد؛ و در تأیید نمودار ۱۸۴۳، الهام این را نیز در بر داشت که برداشت میلر مبنی بر اینکه «the daily» نمایانگر بت‌پرستی است، درست بود. واژهٔ عبری «tamid» که به «the daily» ترجمه شده، پنج بار در کتاب دانیال آمده و همواره بیانگر رابطهٔ میان دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری است.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

درک میلر از «روزانه»، به‌عنوان نمادی از بت‌پرستی، در چارچوب پیش‌گویانه‌ای که به‌کار گرفته بود کاملاً اساسی بود؛ زیرا رابطهٔ ترتیبیِ بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی به نقطهٔ مرجع او برای هم‌راستا کردنِ همهٔ پیشگویی‌هایی بدل شد که هدایت شده بود آنها را بفهمد.

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

در «زمان پایان»، در سال ۱۷۹۸، مهر کتاب دانیال برداشته شد، و بخش اصلی‌ای که خواهر وایت آن را «ستون مرکزی» و «بنیاد» جنبش ظهور معرفی کرد، باب هشتم دانیال، آیه چهاردهم بود.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> آیه‌ای از کتاب‌مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری، هم بنیاد و هم ستون مرکزی ایمان ادونتی به‌شمار می‌رفت، این بیان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس‌گاه تطهیر خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.] نبرد عظیم، ۴۰۹.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

آیهٔ چهاردهم پاسخِ آیهٔ سیزدهم است و این پاسخ بدونِ زمینهٔ پرسش بی‌معناست.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

این دو آیه نمادِ افزایشِ دانشی هستند که هنگامی پدید آمد که مهرِ کتاب دانیال در "زمانِ آخر"، در سال 1798 گشوده شد. آیه سیزدهم، دو قدرتِ ویرانگر را معرفی می‌کند که میلر الگوی نبوی خود را بر پایهٔ آنها بنا کرد. میلر "دائمی" را در آیه سیزدهم به‌عنوان بت‌پرستی، و "تعدیِ ویرانگر" را پاپ‌گرایی شناسایی کرد. مهم است دریابیم که الگوی نبوی‌ای که فرشتگان میلر را به شناخت آن رهنمون شدند، در همان دو آیه‌ای معرفی می‌شود که نمایانگر افزایش دانشی‌اند که در سال 1798 در تاریخ پدید آمد. با این همه، به میلر داده نشد که قدرتِ بعدی را که بر صحنهٔ نبوت ظاهر می‌شود و قومِ خدا را آزار می‌دهد، ببیند.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

> «من دیدم که آن وحش دوشاخ دهانی مانند اژدها داشت، و قدرتش در سرش بود، و این‌که حکم از دهانش بیرون خواهد آمد. سپس مادر فاحشه‌ها را دیدم؛ که مادر خودِ دختران نبود، بلکه از آنان جدا و متمایز بود. دوران او به سر آمده و گذشته است، و دخترانش، یعنی فرقه‌های پروتستان، بعدی بودند که بر صحنه بیایند و همان اندیشه‌ای را به عمل درآورند که مادر داشت، آن‌گاه که بر مقدسان جفا می‌کرد. دیدم که هرچه مادر از قدرت می‌افتاد، دختران رشد می‌کردند، و به‌زودی آنان همان قدرتی را اعمال خواهند کرد که زمانی مادر اعمال می‌کرد.» اسپالдинг و مگان، 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

ناتوانی میلر در دیدن قدرت سوم او را واداشت به نتیجه‌گیری‌هایی که صرفاً نادرست بودند. میلر وحشِ دریا در مکاشفهٔ باب سیزده را رومِ بت‌پرست و وحشِ زمین را رومِ پاپی شناسایی کرد. تطبیق او از مکاشفهٔ باب هفده نیز به‌سبب ناتوانی‌اش در دیدن تاریخ نبویِ فراتر از دومین قدرتِ ویرانگرِ پاپیسم، معیوب بود. از این رو، وقتی میلر قدرتِ روم را در نبوتِ دانیال شناسایی کرد، آن را یک قدرتِ واحد دانست که در دو مرحله ظاهر می‌شود. آن تطبیقْ درست بود و هست، اما مانع شد که او پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را چیزی فراتر از چهارمین پادشاهی، که به‌وسیلهٔ روم نمایندگی می‌شد، درک کند. او تشخیص داد که چهارمین پادشاهیِ روم دو مرحله دارد، که به‌صورتِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی نمایانده شده‌اند، اما نتوانست ببیند که رومِ پاپی همچنین پنجمین پادشاهی است که قرار بود پس از آن پادشاهیِ ششمی بیاید.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

در باب دوم دانیال، پیروان میلر عناصرِ پادشاهیِ پنجمِ نبوت‌های کتاب مقدس را با پادشاهیِ چهارم درهم آمیختند. در سطح بنیادین، کاربردشان درست بود، اما ناقص؛ زیرا نخستین اشاره به پادشاهی‌ها در نبوت‌های کتاب مقدس باید با آخرین اشاره به پادشاهی‌ها همخوان باشد، چون عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد. ناتوانی از دیدن تمایز میان دو پادشاهیِ متوالی باعث شد میلر نتواند تشخیص دهد که باب دوازدهمِ مکاشفه بت‌پرستی (اژدها) را شناسایی می‌کند، و اینکه وحشِ دریا در باب سیزدهمِ مکاشفه پاپیسم (وحش) است و وحشِ زمین در باب سیزدهمِ مکاشفه پروتستانتیسمِ مرتد (نبیِ کاذب) است.

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

میلر نتوانست اژدها، وحش و پیامبر دروغین را در فصل‌های دوازده و سیزدهِ مکاشفه به‌عنوان سه پادشاهیِ پی‌درپی ببیند؛ ازاین‌رو منطقِ نبویِ او وادارش کرد فرض کند که آن دو فصل تصویرِ متوالیِ آن سه قدرتی نیستند که جهان را به آرماگدون می‌کشانند. نوری که به میلر عطا شده بود، نورِ کامل برای نسل او بود و نسل او با همان نور آزموده شد.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

نورِ سه قدرتِ ویرانگر (اژدها، وحش و پیامبرِ کاذب) در «زمانِ پایان»، در سال 1989، به فیوچر فور آمریکا داده شد. بخشی از کتاب دانیال که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در تحققِ فصل یازدهم، آیهٔ چهلِ دانیال مُهرگشایی شد، نورِ فرشتهٔ سوم بود، در حالی که به میلر نورِ فرشتهٔ اول داده شده بود. شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال به‌عنوان بنیان و ستونِ مرکزیِ جنبشِ فیوچر فور آمریکا تلقی شدند، و آیهٔ چهلِ فصل یازدهمِ دانیال آن نور را خلاصه می‌کند؛ همان‌گونه که آیاتِ سیزده و چهاردهِ فصل هشتمِ دانیال نوری را که در جنبشِ میلری مُهرگشایی شده بود، خلاصه می‌کردند.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> و در زمان پایان، پادشاه جنوب بر او یورش خواهد برد؛ و پادشاه شمال با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار چون گردبادی بر او خواهد تاخت؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و سیل‌آسا از آنها عبور خواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۰.

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

این آیه جنگی را مشخص می‌کند که در «وقتِ آخر» در سال ۱۷۹۸ میان پادشاه جنوب و پادشاه شمال آغاز شد. پادشاه جنوب نمایندهٔ فرانسهٔ بی‌خدا بود که در همان سال زخم مهلک را بر نهاد پاپی وارد آورد. نهاد پاپی در آن‌جا به‌عنوان پادشاه شمال نمایانده شده است. فرانسه، از نظر نبوی در سال ۱۷۹۸، یک‌دهمِ آن ده پادشاهیِ باب هفتمِ دانیال بود. آن ده پادشاهی نمایندهٔ رومِ وثنی‌اند، و رومِ وثنی نمایندهٔ اژدهاست. نهاد پاپی (پادشاه شمال) نمایانگر وحش است. آیه تصریح می‌کند که پادشاه شمال (نهاد پاپی)، که در آغاز آیه زخم مهلک خود را دریافت کرده بود، سرانجام از پادشاه جنوب (پادشاه بی‌خدایی) تلافی خواهد کرد. هنگامی که نهاد پاپی تلافی کرد، پادشاه بی‌خدایی از کشور فرانسه به کنفدراسیونِ اتحاد جماهیر شوروی منتقل شده بود. فرانسه یک کشور بود، اما وقتی نهاد پاپی در آیه علیه پادشاه جنوب تلافی کرد، پادشاه جنوب به‌صورت «کشورها» مشخص شده بود، همان‌گونه که اتحاد شورویِ سابق نیز چنین بود.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

وقتی پادشاه شمال (پاپیت) تلافی کرد، با خود «ارابه‌ها»، «سواران» و «کشتی‌های بسیار» آورد. ارابه‌ها و سواران نماد قدرت نظامی‌اند و کشتی‌ها نماد قدرت اقتصادی. قدرتی که برای براندازی اتحاد جماهیر شوروی با پاپیت اتحاد نامقدسی بست، ایالات متحده بود، و در فصل سیزدهمِ مکاشفه، دو نقطه قوتِ ایالات متحده چنین معرفی می‌شود: توانایی آن در واداشتن جهان به پذیرش نشان اقتدار پاپی، با توسل به زورِ اسلحه و نیز ابزار اقتصادی. بدون آن نشان، مردم از خرید و فروش منع خواهند شد و سپس، باز هم بدون آن نشان، مردم به مرگ محکوم خواهند شد.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

آیهٔ چهلم به‌طور مستقیم اژدها (پادشاهِ جنوب)، وحش (پاپیّت) و نبیِ کاذب (ایالات متحده) را مشخص می‌کند. آیهٔ بنیادینِ «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹، سه قدرتِ ویرانگر را که جهان را به هارمجدون می‌کشانند مشخص می‌کند؛ همان‌گونه که آیاتِ بنیادینِ جنبشِ میلرایتی دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پس از آن پاپیّت را مشخص کرده بودند.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

آیه با نبردی میان پادشاهِ جنوب و پادشاهِ شمال آغاز می‌شود. در آغاز آیه (۱۷۹۸)، پادشاه جنوب غالب است، اما در ادامه، پادشاه شمال تلافی می‌کند و بر پادشاه جنوب پیروز می‌شود. آغاز آیه نبرد میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب را نشان می‌دهد، و در پایانِ پیامی که در آیه نهفته است همان نبرد میان پادشاهان شمال و جنوب ترسیم می‌شود، اما با نتایجی وارونه. آغازْ «زمانِ پایان» در ۱۷۹۸ را نشان‌گذاری کرد، و نبرد پایانی «زمانِ پایان» در ۱۹۸۹ را نشان می‌دهد. آیه در شهادتِ مکتوبِ خود امضای «آلفا و امگا»، یعنی آغاز و انجام، را در بر دارد.

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

تاریخِ واقعیِ آیه از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ نیز فراتر می‌رود و تا قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک ادامه می‌یابد. در قانون یکشنبه، اتحادِ سه‌گانهٔ بابلِ مدرن بر اثر سلسله‌ای از رویدادهای سریع پدید می‌آید. ازاین‌رو آیهٔ چهل از زمانی آغاز می‌شود که زخمِ مرگبار در سال ۱۷۹۸ وارد می‌شود و فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود. تاریخی که آیه نمایندگی می‌کند، به‌طور کامل در قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک پایان می‌یابد؛ جایی که زخمِ مرگبار التیام می‌یابد و فاحشهٔ صور به یاد آورده می‌شود. نشانِ آغاز و پایان نه‌تنها بر متنِ موجود در آیه نگاشته شده، بلکه بر تمام تاریخی که آیه نمایندگی می‌کند نیز نقش بسته است. آن آیه چارچوبِ نبوی را مشخص می‌کند که نه صرفاً بر بت‌پرستی (اژدها) و پاپی‌گری (وحش) استوار است، بلکه ساختارِ سه قدرتِ ویرانگر را که جهان را به هارمجدون می‌کشانند، معرفی می‌کند.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

چارچوب نبوی میلر از فرارسیدن داوری تفتیشی خدا خبر داد، و چارچوب نبوی «آینده برای آمریکا» از فرارسیدن داوری اجرایی خدا خبر می‌دهد. در «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹، هنگامی که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، شش آیه پایانیِ باب یازدهمِ دانیال از مهر برداشته شد، فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمون و تطهیر آغاز گردید. این نکته که میلر تنها بت‌پرستی و پاپی‌گری را می‌دید و پروتستانیسمِ مرتد را نمی‌دید، باید فهمیده شود تا رؤیای رود اولای که در سال ۱۷۹۸ از مهر برداشته شد، به‌درستی درک گردد.

We will continue that consideration in the next article.

آن بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ روی ماست. روح جنگ سراسر جهان را برانگیخته است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. بخش زیادی از تاریخی که در تحققِ این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده که 'آیات ۳۰ تا سی‌وشش نقل شده‌اند.'

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "صحنه‌هایی مشابه آنچه در این عبارات توصیف شده است رخ خواهد داد." انتشار دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۹۴.

Back to Articles