Article

# پانیوم - شماره نه

خط چهارم

Author

Jeff Pippenger

Published

April 1, 2025

Formats

PDF
Word

> و پادشاه جنوب از خشم به جوش خواهد آمد و بیرون آمده با او، یعنی با پادشاه شمال، خواهد جنگید؛ و او سپاهی انبوه برخواهد انگیخت، اما آن سپاه به دست او سپرده خواهد شد. و چون آن سپاه را از میان بردارد، دلش برافراخته خواهد شد، و ده‌ها هزار را به زیر خواهد افکند؛ لیکن به سبب آن نیرومند نخواهد شد. دانیال ۱۱:۱۱، ۱۲.

آیات یازدهم و دوازدهم پیروزی پوتین بر اوکراین و اتحادیه اروپا و نیز پیامدها و تبعات برای پوتین پس از پیروزی‌اش در جنگ اوکراین را نشان می‌دهند؛ چنان‌که این امر با بطلمیوس در پیروزی‌اش در رافیا در ۲۱۷ پیش از میلاد و زوال او در آیه دوازدهم بازنمایی شده است. موضوع آیات، عروج و سقوط پادشاه جنوب است.

تا اینجا، مقالات مضامین اصلیِ مباحث نبویِ فصل یازدهم را شناسایی کرده‌اند. پیش از آن‌که در این فصل جلوتر برویم، لازم است اندکی بیش‌تر بر آیهٔ یازدهم درنگ کنیم. دانیال ۱۱:۱۱ با مکاشفه ۱۱:۱۱ هم‌خوان است.

> و پس از سه روز و نیم، روح حیات از جانب خدا در ایشان وارد شد و ایشان بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر کسانی که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۱۱.

در سال ۲۰۲۳، دو شاهدی که به دست وحشِ برآمده از چاهِ بی‌انتها کشته شده بودند، بر پا ایستادند. شهادتِ شاخِ جمهوری‌خواه در سال ۲۰۱۵ با اعلامِ دونالد ترامپ برای نامزدیِ ریاست‌جمهوری آغاز شده بود و در سال ۲۰۲۰ اژدها، که به‌وسیلهٔ جهان‌گرایان در جهان نمایندگی می‌شود، و جهان‌گرایانی که حزب دموکرات‌اند در همراهی با جهان‌گرایانِ حزب جمهوری‌خواه (RINOها)، انتخابات را دزدیدند و جو بایدن را بر مسند نشاندند و بدین‌سان دونالد ترامپ را در خیابان از پا درآوردند. شاخِ پروتستان که توسط خدمت «آینده برای آمریکا» نمایندگی می‌شد، از طریق ترویجِ پیشگویی نادرستی که از حمله‌ای از سوی اسلام علیه نشویل خبر می‌داد، کشته شد. در سال ۲۰۲۳، هر دو شاخِ جمهوری‌خواه و پروتستان احیا شدند. آیهٔ یازدهم آغاز جنگِ اوکراین در سال ۲۰۱۴ را مشخص می‌کند و آن را تا پیروزیِ نهاییِ پوتین و روسیه دنبال می‌کند.

آیهٔ یازدهم آزمون دیداری‌ای است که در نهایت به داوری می‌انجامد: هم برای ادونتیسم به‌طور کلی و هم برای آنان که نورِ ۱۱ سپتامبر و فرارسیدن وایِ سوم را پذیرفته‌اند؛ اما در درجهٔ نخست، متوجهِ کسانی است که در برابر نورِ نبوتی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به‌تدریج مُهرش گشوده شده است، پاسخ‌گو خواهند بود.

رهبری ادونتیسم در سال ۱۹۸۹ کنار گذاشته شد، چنان‌که در آن دورهٔ نبوی با تولد مسیح به‌صورت نمادین نشان داده شده بود. در هنگام تعمیدِ مسیح، او شروع کرد به دعوتِ شاگردانی که «بنیانِ» کلیسای مسیحی بودند، و بدین‌سان نمونه‌ای از ۹/۱۱ بود؛ زمانی که با ظهورِ اسلامِ وایِ سوم، خداوند قوم خود را به راه‌های کهنهٔ ارمیا بازگرداند، که نمایانگرِ بنیان‌های ادونتیسم‌اند. در ۹/۱۱ داوریِ زندگان از خانهٔ خدا آغاز شد، و ادونتیسم نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۸ را همان‌قدر قاطعانه رد کرد که یهودیان عیسی را به‌عنوانِ مسیح رد کردند. سپس کسانی که نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۸ را پذیرفتند، با ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آزموده شدند.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، نورِ آیهٔ یازدهِ باب یازدهمِ دانیال، خط بیرونیِ حقیقتِ حاضر را مشخص کرد. آن نورِ تحققِ نبوتیِ بیرونی که در آیهٔ یازدهِ باب یازدهمِ دانیال یافت می‌شود، در آیهٔ یازدهِ باب یازدهمِ مکاشفه بر باکرگانِ قیام‌یافته گشوده شد. مکاشفه تاریخِ درونی‌ای را که دانیال آن را به‌عنوان تاریخِ بیرونی می‌گشاید، مشخص می‌کند.

کسانی که نوری را که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ منکشف شد در نظر گرفته‌اند، دو دستهٔ متمایز را نمایندگی می‌کنند، زیرا کسانی که پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ زمانی با هم همراه بودند دیگر با هم همراه نیستند. داوری تدریجی است و از ۱۱ سپتامبر به کلیسای ادونتیست روز هفتم «زمانِ توبه» داده شد تا از ردِ «قواعدِ تفسیرِ نبوی که به‌وسیلهٔ میلر و یارانش پذیرفته شد» بازگردد؛ قواعدی که آنان از سال ۱۸۶۳ به‌تدریج رد کرده‌اند. از ۱۱ سپتامبر تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به کلیسای ادونتیست روز هفتم آخرین فرصت برای توبه داده شد، و در آن هنگام کسانی که در بیانیهٔ نشویل ۲۰۲۰ مشارکت کرده بودند آزموده شدند. در ژوئیه، مرحلهٔ نهایی پالایش به‌وسیلهٔ آیهٔ یازدهمِ باب یازدهم در کتاب‌های دانیال و مکاشفه نمایانده می‌شود.

در همین فرایند آزمون است که آزمونِ دوم از میان سه آزمون به انجام می‌رسد. آزمونِ دوم، آزمونی بصری است که پیش از آن آزمونِ اشتها قرار دارد و با آزمونِ سوم پایان می‌یابد؛ آزمونی که برخلاف دو آزمونِ پیشین، محکی تعیین‌کننده است. وقتی دوشیزگان در نیمه‌شب با ندای «اینک داماد می‌آید» بیدار می‌شوند، یک دسته روغنِ لازم را دارند و دستهٔ دیگر بی‌بهره می‌ماند. میلری‌ها همین تجربه را از سر گذراندند و بدین‌سان درکی از هر دو خطِ بیرونی و درونیِ نبوت را آشکار ساختند.

وقتی آنان با شناسایی کلیساهای پروتستان سقوط‌کرده به عنوان دختران بابل، پیام فرشته دوم را اعلام می‌کردند، در واقع پیامی بیرون از تجربه خود را اعلام می‌کردند. برای اینکه بتوانند پیام فریاد نیمه‌شب را اعلام کنند، ابتدا لازم بود خود را دوشیزگانی ببینند که در زمان درنگ بوده‌اند. از ژوئیه ۲۰۲۳، در آیه یازدهم دانیال ۱۱ و مکاشفه ۱۱، پیام‌های درونی و بیرونی به عنوان حقیقت حاضر آشکار شدند.

در فصل اول کتاب دانیال، آزمون دوم، آزمونی دیداری بود؛ وقتی دیدند که چهرهٔ دانیال و آن سه مرد شایسته از نظر «ظاهر» خوش‌سیما‌تر و فربه‌تر از کسانی است که خوراک بابِلی می‌خوردند. در فصل دوم، آزمون دیداری به‌صورت آزمونی نبوی نمایان می‌شود که مستلزم تفسیر درستِ پیامی پنهان است؛ پیامی که در نهایت معلوم می‌شود تصویرِ پادشاهی‌های مطرح در نبوت‌های کتاب مقدس است. فصل‌های اول، دوم و سومِ کتاب دانیال نمایانگرِ فرشتگان اول، دوم و سومِ مکاشفهٔ فصل چهارده هستند.

فرشتهٔ دومِ باب چهاردهِ مکاشفه به پیامِ بیرونیِ تاریخِ میلریتی‌ها می‌پردازد، و بابِ دومِ دانیال نیز با تصویرِ وحوشِ تاریخِ نبوی به خطّ بیرونی می‌پردازد. آزمونِ بصری در بابِ اول بر دانیال و سه مردِ شایسته مبتنی بود و بنابراین خطّ درونی است. خطوطِ بیرونی و درونیِ نبوت که در موازاتِ باب‌های یک تا سهِ دانیال با سه فرشتهٔ بابِ چهاردهِ مکاشفه نمایش داده شده‌اند، گواهی دیگر بر پیامِ فرشتهٔ دوم، آن‌گونه که به‌دستِ میلریتی‌ها تحقق یافت، پدید می‌آورند.

میلریتی‌ها هنگامی که اعلام فریاد نیمه‌شب را به انجام رساندند، هم پیامی بیرونی و هم پیامی درونی را اعلان کردند. پیام بیرونیِ آنان فرشتهٔ دومِ مکاشفه باب چهارده بود و بدین‌سان پیام میلریتی‌ها را مستقیماً با فرشتهٔ دوم و مجسمهٔ باب دومِ دانیال پیوند می‌زد. آن مجسمه نمایانگر پادشاهی‌های بیرونیِ نبوت‌های کتاب مقدس از بابلِ تاریخی تا بابلِ امروزی است که در پایان مهلت آزمایشی بشر به پایان می‌رسد. میلریتی‌ها بار دیگر با پیام بیرونیِ بابل پیوند می‌یابند. آزمون دیداریِ دانیال بر رژیم غذایی‌ای که او برای خوردن برگزید، استوار بود؛ و فرشتهٔ نخستِ مکاشفه باب ده که فرود آمد و یک پای خود را بر زمین و پای دیگر را بر دریا نهاد، کتابچه‌ای گشوده داشت که به یوحنا فرمان داده شد آن را بخورد. فرشتهٔ نخست با اشتها نمایانده می‌شود و پس از آن آزمونی دیداری در پی می‌آید. این آزمون دیداری شامل یک خط حقیقت درونی و یک خط حقیقت بیرونی است.

آیهٔ یازدهم از باب یازدهم دانیال، به موازاتِ آیهٔ یازدهم از باب یازدهم مکاشفهٔ یوحنا، بیانگر آزمون دیداری دوگانه است. این آزمون در محک تورنسل به پایان می‌رسد؛ زمانی که دوشیزگان نشان می‌دهند که آیا روغن دارند یا نه. آن ظهور درست پیش از پایان مهلت فیض در قانون یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نماد پایان مهلت فیض در قانون یکشنبه بود. اندکی پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در ۱۷ اوت ۱۸۴۴، پیروان میلر پیام را همچون موجی مدّی در سراسر ساحل شرقی ایالات متحده منتشر کردند.

سال ۱۹۸۹ زمانِ پایان است؛ هنگامی که کتاب دانیال از مهر گشوده شد و هرگاه کتاب دانیال از مهر گشوده شود همواره افزایشی در دانش پدید می‌آید که دو طبقهٔ عبادت‌کننده را به‌وجود می‌آورد. ۱۹۸۹ نخستینِ آن سه نشانهٔ آزمایشی است، چنان‌که با فرارسیدنِ فرشتهٔ اول در ۱۷۹۸ نمادین شده است. هنگامی که فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، فرود آمدنِ فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه را در ۱۱ سپتامبر نمادین می‌کرد. نخستین نومیدیِ تاریخِ میلری‌ها، رسیدنِ فرشتهٔ دوم را نشان داد و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و آغازِ زمانِ تأخیر را نمادین کرد. میلری‌ها به‌تدریج نسبت به پیامِ فرشتهٔ دوم و این‌که آنان همان دوشیزگانِ مَثَلِ ده دوشیزه‌اند بیدار شدند. آنان در گردهمایی اردوگاهی اگزتر در اوتِ ۱۸۴۴ به‌طور کامل بیدار شدند. یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بیدار شدند، هنگامی که پیامِ فریادِ نیمه‌شب شروع به گشوده شدنِ تدریجی کرد.

زمانِ درنگ برای پیروانِ میلر در اگزیتر پایان یافت؛ همان‌گونه که برای خانوادهٔ لعازر زمانی پایان یافت که عیسی او را زنده کرد—رویدادی که اوجِ خدمتِ مسیح بود—و لعازر «مُهرِ» خدمتِ او شد. رستاخیزِ لعازر نشان‌گذارِ پایانِ زمانِ درنگ و مُهر شدنِ قومِ خداست. ورودِ پیروزمندانه‌ای که پس از آن رخ داد، نمادِ اعلانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ پیروانِ میلر بود. محورِ آیهٔ یازدهمِ بابِ یازدهمِ دانیال، عروج و سقوطِ پادشاهِ جنوب است و این جریان در آیاتِ سیزده تا پانزده به نبردِ پانیوم می‌انجامد. آن آیات سنگِ محک‌اند که در آنها مُهر بر پیشانیِ مردان و زنانی نهاده می‌شود که بناست در آیهٔ شانزده به‌سان پرچمی برافراشته شوند.

آیهٔ پانزدهم در نبردِ پانیوم تحقق یافت که با دیدار مسیح از قیصریهٔ فیلیپی هم‌راستا است. آنجا در قیصریهٔ فیلیپی، مسیح نام شمعون بر یونا را به پطرس تغییر داد که نشانگر مهر شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر بود. از آن پس نورِ صلیبِ قریب‌الوقوع بر شاگردان آشکار شد. وقتی مسیح درست پیش از صلیب نام شمعون را به پطرس تغییر داد، این امر با آزمونِ لیتموسِ اکستر و لعازر که به ورود پیروزمندانه به اورشلیم انجامید، همسو بود. اجلاسِ اردوگاهیِ اکستر از دوازدهم تا هفدهم اوت نمایانگر استقرار نهایی در حقیقت، پیش از لرزشی است که همان زلزلهٔ قانونِ یک‌شنبه در فصل‌های یازدهمِ دانیال و مکاشفه است.

> کار در بتل کریک نیز از همان قماش است. رهبران آسایشگاه با بی‌ایمانان درآمیخته‌اند و کم‌وبیش آنان را به شوراهای خود راه داده‌اند، اما این مانند آن است که با چشمان بسته به کار مشغول شوند. آنان بصیرتی ندارند که ببینند هر لحظه چه چیزی ممکن است بر سر ما فرو ریزد. روحی از درماندگی، جنگ و خون‌ریزی وجود دارد، و آن روح تا خودِ پایان زمان فزونی خواهد یافت. به محض آنکه قوم خدا بر پیشانی‌هایشان مهر شوند—نه مهر یا نشانه‌ای که دیدنی باشد، بلکه استقرار در حقیقت، هم از نظر فکری و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل ساخت—به محض آنکه قوم خدا مهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. در واقع، هم‌اکنون آغاز شده است. داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین نازل شده است تا به ما هشدار دهد، تا بدانیم چه در راه است. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۰، ۲۵۲.

مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر به‌وسیلهٔ اجتماعِ اردوگاهیِ اگزیتر، تغییر نامِ شمعون به پطرس به‌دستِ مسیح، و رستاخیزِ لعازر نمایانده شد. آن رستاخیز نمونهٔ رستاخیزِ دو شاهد در بابِ یازدهمِ مکاشفه است. آیاتِ ده تا شانزده نمایانگرِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل‌اند. گشودنِ مُهرِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل در متنِ تحققِ تاریخیِ آیهٔ یازده و جنگِ اوکراین آغاز شد. از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آن تاریخِ پنهان به‌دستِ شیرِ قبیلهٔ یهودا در حالِ گشوده‌شدن بوده است.

با زنده شدن نامزدهای قرار گرفتن در میان یکصد و چهل و چهار هزار نفر در آیهٔ یازدهمِ باب یازدهمِ مکاشفه، آزمون نبویِ بصری‌ای که باید پیش از بسته شدن دورهٔ آزمایشی در هنگام قانون یکشنبه از آن گذشت—آزمونی که خواهر وایت آن را «آزمون تمثالِ وحش» می‌نامد—آغاز شد.

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

> در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

> این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

خط بیرونیِ نبوّت در تاریخِ آیهٔ یازدهمِ باب یازدهمِ دانیال مهرگشایی می‌شود و خطِ درونی در کتابِ مکاشفه باب یازدهم آیهٔ یازدهم مهرگشایی می‌شود. خط بیرونی نشان می‌دهد که چگونه صورتِ وحش، که نمایانگرِ ترکیبِ کلیسا و دولت است و در آن کلیسا زمامِ این رابطه را در دست دارد، در دورانِ داوریِ زندگان شکل می‌گیرد. خط درونی نشان می‌دهد که چگونه صورتِ مسیح، که نمایانگرِ ترکیبِ الوهیت با انسانیت است، در دورانِ داوریِ زندگان شکل می‌گیرد.

جنبش اصلاحیِ فرشتهٔ سوم و صد و چهل و چهار هزار در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، چنان‌که در آیهٔ دهِ باب یازدهمِ دانیال آمده است. سپس تحققِ کاملِ باب دوازدهمِ دانیال آغاز شد.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

آیهٔ دهمِ باب یازدهم آغازِ «فرایند تطهیر» را نشان می‌دهد که فرشتهٔ نخست آن را به صورت ترس از خدا معرفی می‌کند. آیات یازدهم و دوازدهم جایی را نشان می‌دهند که در آن، صد و چهل و چهار هزار نفر سفید گردانیده می‌شوند. کتاب زکریا آن تجربه را مشخص می‌کند.

> و او یهوشعِ کاهنِ اعظم را به من نشان داد که در برابر فرشتۀ خداوند ایستاده بود، و شیطان نیز در دست راست او ایستاده بود تا با او مخالفت ورزد. و خداوند به شیطان گفت: خداوند تو را توبیخ کند، ای شیطان! آری، همان خداوند که اورشلیم را برگزیده است، تو را توبیخ کند. آیا این تکه‌چوبی نیست که از آتش بیرون کشیده شده است؟ و یهوشع جامه‌های چرکین به تن داشت و در برابر فرشته ایستاده بود. پس او پاسخ داد و به آنان که در برابرش ایستاده بودند گفت: جامه‌های چرکین را از تنِ او برگیرید. و به او گفت: اینک گناهت را از تو برداشته‌ام و تو را با لباس‌های نو خواهم پوشاند. و من گفتم: عمامه‌ای نیکو بر سرش بگذارند. پس عمامه‌ای نیکو بر سرش نهادند و او را با جامه‌ها پوشانیدند. و فرشتۀ خداوند در کنار ایستاده بود. زکریا ۳:۱–۵.

این بخش در کار نهاییِ مسیح به‌عنوان کاهن اعظم تحقق یافته و نشان‌دهندهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است.

> «رویای زکریا درباره یوشع و فرشته، با نیرویی ویژه بر تجربه قوم خدا در صحنه‌های پایانی روز عظیم کفاره صدق می‌کند. کلیسای باقیمانده آنگاه در آزمایش و تنگی عظیمی قرار خواهد گرفت. آنان که فرامین خدا و ایمان عیسی را نگاه می‌دارند، خشم اژدها و لشکریانش را احساس خواهند کرد. شیطان جهان را جزو اتباع خود می‌شمارد؛ او حتی بر بسیاری از کسانی که خود را مسیحی می‌نامند تسلط یافته است. اما در اینجا جماعتی کوچک هستند که در برابر سلطه او مقاومت می‌کنند. اگر می‌توانست آنها را از روی زمین محو کند، پیروزی‌اش کامل می‌شد. همان‌گونه که ملل بت‌پرست را برانگیخت تا اسرائیل را نابود کنند، به همین‌سان در آینده‌ای نزدیک قدرت‌های شریر زمین را برخواهد انگیخت تا قوم خدا را نابود سازند. مردم ملزم خواهند شد که به فرامین انسانی، برخلاف شریعت الهی، گردن نهند.» پیامبران و پادشاهان، ۵۸۷.

«صحنه‌های پایانی روز بزرگ کفاره» عبارت است از مهر شدنِ نخستِ صد و چهل و چهار هزار نفر که پس از آن با مهر شدنِ دیگر فرزندانِ خدا که در حال حاضر در بابل هستند دنبال می‌شود.

> هنگامی که قوم خدا در حضور او جان‌های خود را فروتن می‌سازند و برای پاکیِ دل تمنا می‌کنند، فرمان داده می‌شود: «لباس‌های ناپاک را بردارید»، و سخنان دلگرم‌کننده‌ای بیان می‌شود: «اینک، گناهت را از تو برداشته‌ام و تو را به جامه‌ای نو خواهم پوشانید.» زکریا ۳:۴. ردای بی‌لکِ عدالتِ مسیح بر تن فرزندانِ آزموده و وسوسه‌شده و وفادارِ خدا پوشانده می‌شود. باقی‌ماندگانِ تحقیرشده با جامه‌ای پرشکوه پوشانده می‌شوند، تا دیگر هرگز به آلودگی‌های جهان آلوده نشوند. نام‌های ایشان در کتاب حیاتِ بره محفوظ می‌مانند و در شمارِ وفادارانِ تمامِ اعصار به ثبت می‌رسند. آنان در برابر حیله‌های فریبکار ایستادگی کرده‌اند؛ غرشِ اژدها ایشان را از وفاداری‌شان برنگردانده است. اکنون تا ابد از ترفندهای وسوسه‌گر در امان‌اند. گناهانشان به آغازگرِ گناه منتقل می‌شود. «عمامه‌ای نیکو» بر سرهایشان نهاده می‌شود.

> در حالی که شیطان بر اتهامات خود اصرار می‌ورزیده است، فرشتگان مقدس، ناپیدا، در رفت‌وآمد بوده‌اند و مهر خدای زنده را بر وفاداران می‌نهاده‌اند. اینان همان کسانی‌اند که با برّه بر کوه صهیون ایستاده‌اند و نامِ پدر بر پیشانی‌هایشان نوشته شده است. آنان در برابر تخت سرود تازه را می‌سرایند؛ سرودی که هیچ‌کس جز آن صد و چهل و چهار هزار که از زمین بازخرید شده‌اند نمی‌تواند بیاموزد. «این کسان‌اند که هر جا برّه برود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان انسان‌ها بازخرید شده‌اند، نخستینه‌ها برای خدا و برای برّه. و در دهانشان هیچ فریبی یافت نشد، زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند.» مکاشفه ۱۴:۴، ۵.

> اکنون تحقق کاملِ سخنان فرشته فرا رسیده است: «اکنون بشنو، ای یوشَعِ کاهنِ اعظم، تو و یارانت که پیش روی تو نشسته‌اند؛ زیرا ایشان مردانی مایهٔ شگفتی‌اند؛ زیرا اینک، من بندهٔ خود، شاخه را برمی‌آورم.» زکریا ۳:۸. مسیح به‌عنوان فادی و رهایی‌بخشِ قومِ خویش آشکار می‌شود. اکنون براستی بازماندگان «مردانی مایهٔ شگفتی»اند، زیرا اشک‌ها و خواریِ سفرِ زائرانهٔ ایشان جای خود را به شادی و حرمت در حضورِ خدا و بره می‌دهد. «در آن روز، شاخهٔ خداوند زیبا و پرجلال خواهد بود، و ثمرهٔ زمین برای نجات‌یافتگانِ اسرائیل عالی و خوشایند خواهد شد. و چنین خواهد شد که هر که در صهیون باقی بماند و هر که در اورشلیم بماند، مقدّس خوانده خواهد شد؛ یعنی هر که نامش در میانِ زندگان در اورشلیم نوشته شده است.» اشعیا ۴:۲، ۳. پیامبران و پادشاهان، ۵۹۱، ۵۹۲.

مُهرگذاری دومین گامِ عبارتِ دانیال «پاک شدن، سفید شدن و آزموده شدن» است. آیات یازده و دوازده، ظهور و سقوط نهایی روسیه—که همان پادشاهِ جنوبِ نبوی است—را مشخص می‌کنند؛ رویدادی که پیش از نبرد پانیوم در آیات سیزده تا پانزده رخ می‌دهد. هنگامی که یکصد و چهل و چهار هزار نفر در صحنه‌های پایانی روز عظیم کفاره، لباس‌های چرکین‌شان به‌دست مسیح از تن‌شان برداشته می‌شود، آنان «عمامه‌ای پاک» دریافت می‌کنند که همان ترفیع دانیال به مقام سومین حاکم است، همراه با ردای ارغوانی و زنجیر طلایی. این همچنین همان اعطای زنجیر طلایی به یوسف، ترفیع او به مقام دوم پس از پادشاه و عطای انگشتر پادشاه است. «انگشتر» نماد مُهر شاهانه است که حاکم با آن قوانین خود را مُهر می‌کرد.

داریوش با مُهر خود آن گودال را مُهر کرد که دانیال را در میان شیران در آن نهاده بودند.

> آنگاه پادشاه فرمان داد و دانیال را آوردند و او را به گودال شیران افکندند. پادشاه به دانیال گفت: خدایت که پیوسته او را خدمت می‌کنی، تو را خواهد رهانید. سپس سنگی آوردند و آن را بر دهانهٔ گودال گذاشتند؛ و پادشاه آن را با مُهرِ انگشتریِ خود و با مُهرِ اشرافش مُهر کرد تا حکم دربارهٔ دانیال تغییر نکند. دانیال ۶:۱۶، ۱۷.

واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «مُهر»، در استرانگ شمارهٔ H5824 است و از ریشه‌ای مشتق شده که متناظر با H5823 است؛ به معنای انگشترِ مُهر (حکاکی‌شده). یوشع در برابر فرشته، دانیال در چاهِ شیران، و یوسف در برابر فرعون نمایانگر مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفرند که همان آزمونِ دوم در فصل دوازدهمِ دانیال است؛ جایی که آنان که تطهیر شده‌اند، سپس «سفید» می‌شوند، پیش از آن‌که «آزموده» شوند. این خطوط همچنین به‌وسیلهٔ «زربابل»، «پسرِ شَألتیئیل» نیز نمایانده شده‌اند.

> در آن روز، خداوند لشکرها می‌گوید: تو را، ای زروبابل، بندهٔ من، پسر شَأَلتیئیل، خداوند می‌گوید، خواهم گرفت و تو را چون مُهرِ انگشتری خواهم ساخت؛ زیرا تو را برگزیده‌ام، خداوند لشکرها می‌گوید. حجی ۲:۲۳.

زروبابل به معنای «زادهٔ بابل» است و پدرش شالتئیل بود، به معنای «از خدا خواسته‌شده». زروبابل نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم است که در روزهای آخر، فرزندان بابل را به گلهٔ خدا فرا می‌خواند. عنصر «دعا» با صد و چهل و چهار هزار نفر پیوند دارد که آخرین فرزندانِ بابل را بیرون می‌خوانند، زیرا آن بیداری تنها با دعا رخ می‌دهد.

> احیای دینداریِ حقیقی در میان ما بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. جست‌وجوی آن باید نخستین کار ما باشد. برای به‌دست آوردن برکتِ خداوند باید کوششی جدی صورت گیرد، نه از آن رو که خدا مایل نیست برکتش را بر ما ارزانی دارد، بلکه از آن رو که ما برای دریافت آن آماده نیستیم. پدر آسمانیِ ما بیش از آن‌که والدین زمینی بخواهند هدایای نیکو به فرزندانشان بدهند، مایل است روح‌القدسِ خود را به کسانی که از او می‌طلبند عطا کند. اما وظیفهٔ ماست که با اعتراف، فروتنی، توبه و دعای جدی، شرایطی را که خدا بر پایهٔ آن وعده داده برکتش را به ما عطا کند، به‌جا آوریم. احیا را تنها باید در پاسخ به دعا انتظار داشت. تا زمانی که مردم این‌چنین از روح مقدسِ خدا بی‌بهره‌اند، نمی‌توانند موعظهٔ کلام را ارج نهند؛ اما هنگامی که قدرتِ روح دل‌هایشان را لمس کند، آنگاه موعظه‌های ایرادشده بی‌اثر نخواهد بود. با هدایت تعالیم کلام خدا، با ظهور روح او، و با به‌کارگیری تشخیصِ عاقلانه، آنان که در اجتماعات ما حضور می‌یابند تجربه‌ای گران‌بها به‌دست خواهند آورد و چون به خانه بازگردند، آماده خواهند بود تا تأثیری سالم‌بخش بر جای گذارند.

> پرچمداران قدیمی می‌دانستند که در دعا با خدا کشتی گرفتن چیست و از افاضهٔ روح او بهره‌مند می‌شدند. اما اینان از صحنهٔ عمل کنار می‌روند؛ و چه کسانی جای آنان را پر خواهند کرد؟ وضع نسل نوخاسته چگونه است؟ آیا آنان به خدا بازگشته‌اند؟ آیا ما نسبت به کاری که در قدس آسمانی در جریان است بیداریم، یا منتظریم نیرویی قاهر بر کلیسا بیاید تا آنگاه برانگیخته شویم؟ آیا امید داریم که تمام کلیسا احیا شود؟ آن زمان هرگز فرا نخواهد رسید.

> در کلیسا کسانی هستند که تبدیل نیافته‌اند و حاضر نیستند در دعای جدی و کارساز هم‌دل شوند. باید هر یک شخصاً وارد این کار شویم. باید بیشتر دعا کنیم و کمتر سخن بگوییم. شرارت فراوان است و باید به مردم آموخت که به صورتی از دینداری که روح و قدرت ندارد قانع نشوند. اگر همّت خود را صرف تفتیش دل‌های خویش، کنار گذاشتن گناهان‌مان و اصلاح تمایلات شرورمان کنیم، دچار غرورِ پوچ نخواهیم شد؛ نسبت به خود بی‌اعتماد خواهیم بود و همواره آگاه خواهیم بود که کفایت ما از خداست. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، صفحات ۱۲۱ و ۱۲۲.

نشانهٔ راهِ دعا در کتاب دانیال بیان شده است؛ در فصل دوم، دعایی برای فهمِ پیامِ بیرونی، و در فصل نهم نیز، دعایی برای تحققِ پیامِ درونی که در آن فصل نمایانده شده است. زروبابل و پدرش شالتئیل نمایانگر مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در آزمون دوم‌اند؛ آزمونِ دیداریِ تصویرِ وحش، که همان آزمونِ درونیِ نمایانده‌شده در مکاشفه فصل یازدهم، آیه یازدهم، و نیز آزمونِ بیرونیِ نمایانده‌شده در دانیال فصل یازدهم، آیه یازدهم است.

بررسی آیهٔ یازدهم را در مقالهٔ بعدی ادامه می‌دهیم.

Back to Articles