Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Six

کتاب دانیال - شماره پنجاه‌وشش

Unlocking the Mystery of Revelation 17: The Final Prophecy of the Great Whore and the Beast

رازگشاییِ مکاشفهٔ ۱۷: پیشگوییِ نهایی دربارهٔ فاحشهٔ بزرگ و وحش

Author

Jeff Pippenger

Published

January 20, 2024

Formats

PDF
Word

The last representation of the kingdoms of Bible prophecy is found in Revelation chapter seventeen. In that chapter, in verse three, John is carried into the “wilderness”, so that the angel can show John the judgment of the “great whore” of prophecy, who sits upon “many waters” and who committed “fornication” with the “kings of the earth.”

آخرین تصویرِ پادشاهی‌هایِ پیشگوییِ کتاب مقدس در فصل هفدهمِ مکاشفه یافت می‌شود. در همان فصل، در آیهٔ سوم، یوحنا به "بیابان" برده می‌شود تا فرشته داوریِ "فاحشهٔ بزرگ"ِ پیشگویی را که بر "آب‌های بسیار" نشسته است و با "پادشاهانِ زمین" "زنا" کرده است، به او نشان دهد.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.

> و یکی از آن هفت فرشته که هفت کاسه را داشت نزد من آمد و با من سخن گفت و گفت: بیا اینجا؛ داوریِ فاحشهٔ بزرگ را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ همان که پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنانِ زمین از شرابِ زناکاریِ او مست شده‌اند. آنگاه مرا در روح به بیابان برد؛ و دیدم زنی بر وحشِ ارغوانی‌رنگی نشسته بود که از نام‌های کفرآمیز پر بود و هفت سر و ده شاخ داشت. مکاشفه ۱۷:۱-۳.

By John’s own words the “wilderness” represents the twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538, unto the time of the end in 1798.

به گفته‌ی خودِ یوحنا، «بیابان» نمایانگرِ هزار و دویست و شصت سال حکومت پاپی از سال ۵۳۸ تا زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ است.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. … And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

> و زن به بیابان گریخت، جایی که خدا برای او مکانی آماده کرده بود، تا در آنجا او را به مدت هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. ... و به زن دو بالِ عقابی بزرگ داده شد تا به بیابان، به جای خود، پرواز کند، جایی که از نظرِ مار برای زمانی و زمان‌ها و نیم زمانی خوراک داده می‌شود. مکاشفه ۱۲:۶، ۱۴.

In the spirit, John was transported into the twelve hundred and sixty years of papal rule. Those years had been typified by the three and a half years of drought during the history of Jezebel, Ahab and Elijah. Those years were to continue until the papacy received its deadly wound in 1798, for that had been “determined” to occur at the end of the first indignation, which was the end of the war brought upon the sanctuary and host through the two desolating powers of paganism and papalism. All of these facts have been set forth in recent articles.

یوحنا در روح به دوران هزار و دویست و شصت‌سالهٔ حاکمیت پاپی برده شد. آن سال‌ها با سه سال و نیم خشکسالی در تاریخ ایزابل، آخاب و ایلیا نمونه‌وار نشان داده شده بودند. آن سال‌ها می‌بایست ادامه می‌یافت تا زمانی که دستگاه پاپی در سال ۱۷۹۸ زخم مهلک خود را دریافت کند، زیرا «مقرر شده بود» که این امر در پایان نخستین غضب رخ دهد، که همان پایان جنگی بود که از طریق دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری بر قدس و لشکر تحمیل شده بود. تمام این واقعیت‌ها در مقالات اخیر بیان شده‌اند.

The “great whore,” is Isaiah’s whore of Tyre, who was to be forgotten for seventy symbolic years, which were the “days of one king.” The history of the United States, is the history of the symbolic seventy years, which had been typified by the seventy years of captivity during the reign of Babylon, the first kingdom of Bible prophecy. During that history the great whore of Tyre was to be forgotten. At the end of that history she was to be remembered and once again to go forth and sing her songs, thus committing fornication with the kings of the earth. John was spiritually conveyed into the history of papal rule in order to see the judgment of the papal power. The judgment of a daughter of a priest who committed fornication was that she was to be burnt with fire.

"فاحشهٔ بزرگ" همان فاحشهٔ صورِ اشعیاست که قرار بود برای هفتاد سالِ نمادین فراموش شود؛ سال‌هایی که "روزهای یک پادشاه" بودند. تاریخ ایالات متحده، تاریخ هفتاد سالِ نمادینی است که به‌وسیلهٔ هفتاد سالِ اسارت در دوران حکومتِ بابل، نخستین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس، تمثیل شده بود. در طول آن تاریخ، فاحشهٔ بزرگِ صور قرار بود فراموش شود. در پایان آن تاریخ، قرار بود به یاد آورده شود و بار دیگر بیرون رود و ترانه‌های خود را بخواند و بدین‌سان با پادشاهانِ زمین زنا کند. یوحنا از نظر روحانی به درون تاریخِ حاکمیتِ پاپی برده شد تا داوریِ قدرتِ پاپی را ببیند. حکمِ دخترِ کاهنی که زنا کرده بود این بود که با آتش سوزانده شود.

> And the daughter of any priest, if she profane herself by playing the whore, she profaneth her father: she shall be burnt with fire. Leviticus 21:9.

> و دختر هر کاهنی، اگر خود را به فحشا آلوده کند، پدر خود را بی‌حرمت می‌سازد؛ او باید با آتش سوزانده شود. لاویان ۲۱:۹

In the vision of the judgment of the great whore that was given to John by one of the angels who poured out one of the seven last plagues was that she was burnt with fire.

در رؤیای داوریِ فاحشهٔ بزرگ که یکی از فرشتگانی که یکی از هفت بلای آخر را ریخته بود به یوحنا داد، آشکار شد که او با آتش سوزانده شد.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

> و آن ده شاخ که بر آن وحش دیدی، همان‌ها از آن فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و برهنه خواهند ساخت، و گوشت او را خواهند خورد، و او را با آتش خواهند سوزاند. مکاشفه ۱۷:۱۶.

The waters that the great whore is sitting upon are the people of the world, who will be brought under her authority when the United States deceives the entire world to worship the beast, who is also the great whore. The United States then becomes the premier king of the ten kings who are represented in the prophecy of Revelation seventeen, and in this illustration the United States represents the first king to commit fornication with the whore, though she will accomplish that act with all the kings thereafter.

آب‌هایی که آن فاحشهٔ بزرگ بر آنها نشسته است، مردم جهان‌اند که وقتی ایالات متحده تمام جهان را فریب دهد تا وحش را بپرستند، که همان فاحشهٔ بزرگ نیز هست، تحت اقتدار او قرار خواهند گرفت. سپس ایالات متحده سرآمدِ آن ده پادشاه می‌شود که در پیشگوییِ باب هفدهمِ مکاشفه تصویر شده‌اند، و در این تمثیل، ایالات متحده نمایانگرِ نخستین پادشاه است که با آن فاحشه زنا می‌کند، هرچند او پس از آن با همهٔ پادشاهان نیز آن کار را انجام خواهد داد.

The first king of many kings is represented by Ahab, who was married to the great whore, who is represented as Jezebel in the church of Thyatira. The judgment of Jezebel (the great whore), is accomplished by the ten kings, who will be forced into a church and state alliance by the power of the United States. Those kings will agree to allow the papacy to rule the world (sit upon the waters), in spite of their hatred for the whore.

نخستین پادشاه از میان پادشاهان بسیار با اخاب نمایانده شده است؛ او با فاحشهٔ بزرگ ازدواج کرده بود که در کلیسای تیاتیره به‌صورت ایزابل نمایانده شده است. داوریِ ایزابل (فاحشهٔ بزرگ) توسط ده پادشاه انجام می‌شود؛ پادشاهانی که به‌واسطهٔ قدرت ایالات متحده وادار خواهند شد وارد اتحاد کلیسا و دولت شوند. آن پادشاهان، علی‌رغم نفرتشان از آن فاحشه، موافقت خواهند کرد که به دستگاه پاپی اجازه دهند بر جهان حکومت کند (بر آب‌ها بنشیند).

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.

> و آن ده شاخ که دیدی، ده پادشاهند که هنوز پادشاهی‌ای نیافته‌اند، اما برای ساعتی با آن وحش چون پادشاهان قدرت می‌یابند. ایشان یک دل‌اند و قدرت و توان خود را به وحش خواهند سپرد. آنان با بره خواهند جنگید، و بره بر ایشان غالب خواهد آمد، زیرا او خداوندِ خداوندان و پادشاهِ پادشاهان است؛ و آنان که با اویند، دعوت‌شدگان و برگزیدگان و وفاداران‌اند. و به من گفت: آب‌هایی که دیدی، که آن فاحشه بر آنها نشسته است، قوم‌ها و جمعیت‌های بسیار و ملت‌ها و زبان‌ها هستند. و آن ده شاخی که بر وحش دیدی، از آن فاحشه نفرت خواهند داشت و او را ویران و عریان خواهند ساخت و گوشت او را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است تا ارادۀ او را به‌جا آورند و متفق شوند و پادشاهیِ خود را به وحش بسپارند تا سخنان خدا به انجام رسد. و آن زن که دیدی همان شهر عظیم است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۷:۱۲-۱۸.

The “ten kings” (the United Nations), actually hate the papacy, but are forced by circumstances to turn their short-lived kingdom over to the papal power in a vain hope to save the world from its increasing calamities. When they realize her deception, they become the instrument to burn her with fire in fulfillment of the law in Leviticus.

"ده پادشاه" (سازمان ملل متحد) در واقع از نظام پاپی نفرت دارند، اما به اقتضای اوضاع مجبور می‌شوند پادشاهی کوتاه‌عمر خود را با امیدی واهی برای نجات جهان از بلایای فزاینده‌اش به قدرت پاپی واگذار کنند. هنگامی که به فریب او پی می‌برند، به ابزاری تبدیل می‌شوند تا او را برای اجرای قانونِ سفر لاویان با آتش بسوزانند.

The “ten kings” “make war with the Lamb” through the persecution they bring upon God’s last day people.

«ده پادشاه» از طریق آزار و اذیتی که بر قومِ آخرالزمانیِ خدا وارد می‌کنند، «با بره می‌جنگند».

> Why do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? The kings of the earth set themselves, and the rulers take counsel together, against the Lord, and against his anointed, saying, Let us break their bands asunder, and cast away their cords from us. He that sitteth in the heavens shall laugh: the Lord shall have them in derision. Then shall he speak unto them in his wrath, and vex them in his sore displeasure. Psalms 2:1–5.

> چرا امّت‌ها غوغا می‌کنند و قوم‌ها باطل را در خیال می‌پرورند؟ پادشاهانِ زمین برمی‌خیزند و حاکمان با هم مشورت می‌کنند، بر ضدِ خداوند و بر ضدِ مسح‌شدهٔ او، و می‌گویند: بیایید بندهایشان را بگسلیم و ریسمان‌هایشان را از خود دور اندازیم. او که در آسمان‌ها نشسته است، خواهد خندید؛ خداوند ایشان را به ریشخند خواهد گرفت. آنگاه در خشمِ خود با آنان سخن خواهد گفت و در غضبِ سختِ خویش ایشان را پریشان خواهد ساخت. مزامیر ۲:۱-۵

The persecution that is accomplished for the papacy by the kings of the earth, was also done against Christ at the cross.

جفایی که برای پاپیّت به‌دست پادشاهان زمین اعمال می‌شود، علیه مسیح نیز بر صلیب روا داشته شد.

> Who by the mouth of thy servant David hast said, Why did the heathen rage, and the people imagine vain things? The kings of the earth stood up, and the rulers were gathered together against the Lord, and against his Christ. For of a truth against thy holy child Jesus, whom thou hast anointed, both Herod, and Pontius Pilate, with the Gentiles, and the people of Israel, were gathered together, For to do whatsoever thy hand and thy counsel determined before to be done. Acts 4:25–28.

> که به زبانِ بنده‌ات داوود گفته‌ای: «چرا امّت‌ها غوغا می‌کنند و قوم‌ها فکرِ باطل می‌نمایند؟ پادشاهانِ زمین برخاستند و حاکمان گرد هم آمدند بر ضدِ خداوند و بر ضدِ مسیحِ او.» زیرا به‌راستی بر ضدِ عیسای قدّوسِ تو که او را مسح کرده‌ای، هرودس و پونتیوس پیلاطس، با غیرِ یهودیان و قومِ اسرائیل، گرد هم آمدند تا هرآنچه دست تو و مشورت تو از پیش مقرّر کرده بود که انجام شود، به انجام رسانند. اعمال رسولان ۴:۲۵‏-۲۸.

The “kings of the earth” that stood up against Christ at his crucifixion represents the “ten kings” of Revelation seventeen that make war with the Lamb again by persecuting his people. At the cross, those kings were the “assembly of the wicked” who “compassed” Christ, and who do so again with his last day people.

"پادشاهان زمین" که هنگام مصلوب شدن مسیح بر ضد او برخاستند، نمایانگر "ده پادشاه" مکاشفه هفده‌اند که با جفا رساندن به قوم او، بار دیگر با بره می‌جنگند. در پای صلیب، آن پادشاهان همان "جماعت شریران" بودند که مسیح را "احاطه کردند"، و بار دیگر همین کار را با قوم روزهای آخر او می‌کنند.

> For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have enclosed me: they pierced my hands and my feet. I may tell all my bones: they look and stare upon me. They part my garments among them, and cast lots upon my vesture. Psalms 22:16–18.

> زیرا سگ‌ها مرا احاطه کرده‌اند؛ جماعت شریران مرا دربر گرفته‌اند؛ دست‌ها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند. می‌توانم همهٔ استخوان‌هایم را بشمارم؛ به من می‌نگرند و خیره می‌شوند. جامه‌هایم را میان خود تقسیم می‌کنند و بر ردایم قرعه می‌اندازند. مزمور ۲۲:۱۶-۱۸.

The ten kings, who bring judgment upon the great whore burn her with fire, for she is a whore that professes to be a priest’s daughter. Those kings are also represented as “dogs,” and the ten kings will not only burn the great whore with fire, but will “eat her flesh.” The death of Jezebel was brought about when she was thrown from the wall and splattered on the ground, and then the dogs came and ate her flesh.

ده پادشاه، که بر فاحشهٔ بزرگ داوری می‌آورند، او را با آتش می‌سوزانند، زیرا او فاحشه‌ای است که ادعا می‌کند دخترِ یک کاهن است. آن پادشاهان همچنین به‌صورت «سگ‌ها» تصویر شده‌اند و ده پادشاه نه‌تنها فاحشهٔ بزرگ را با آتش خواهند سوزاند، بلکه «گوشتش را نیز خواهند خورد». مرگِ ایزابل هنگامی رخ داد که او را از دیوار به زیر افکندند و پیکرش بر زمین پاشیده شد؛ سپس سگ‌ها آمدند و گوشتش را خوردند.

> And when Jehu was come to Jezreel, Jezebel heard of it; and she painted her face, and tired her head, and looked out at a window. And as Jehu entered in at the gate, she said, Had Zimri peace, who slew his master? And he lifted up his face to the window, and said, Who is on my side? who? And there looked out to him two or three eunuchs. And he said, Throw her down. So they threw her down: and some of her blood was sprinkled on the wall, and on the horses: and he trode her under foot. And when he was come in, he did eat and drink, and said, Go, see now this cursed woman, and bury her: for she is a king’s daughter. And they went to bury her: but they found no more of her than the skull, and the feet, and the palms of her hands. Wherefore they came again, and told him. And he said, This is the word of the Lord, which he spake by his servant Elijah the Tishbite, saying, In the portion of Jezreel shall dogs eat the flesh of Jezebel: And the carcase of Jezebel shall be as dung upon the face of the field in the portion of Jezreel; so that they shall not say, This is Jezebel. 2 Kings 9:30–37.

> و چون یهو به یزرعیل آمد، ایزابل از آن باخبر شد؛ پس چهرهٔ خود را آرایش کرد و سر خود را آراست و از پنجره‌ای به بیرون نگریست. و هنگامی که یهو از دروازه درآمد، او گفت: آیا زمری که سرورش را کشت، به سلامتی رسید؟ و او روی خود را به سوی پنجره بالا گرفت و گفت: چه کسی با من است؟ کیست؟ آنگاه دو یا سه خواجه به سوی او نگریستند. و گفت: او را به زیر افکنید. پس او را به زیر افکندند؛ و اندکی از خونش بر دیوار و بر اسبان پاشیده شد، و او وی را پایمال کرد. و چون به اندرون آمد، خورد و نوشید و گفت: بروید، اکنون این زنِ ملعون را ببینید و او را دفن کنید، زیرا او دخترِ پادشاه است. پس رفتند تا او را دفن کنند؛ اما جز جمجمه و پاها و کفِ دستانش چیزی از او نیافتند. پس بازگشتند و او را خبر دادند. و او گفت: این همان کلامِ خداوند است که به واسطهٔ بنده‌اش ایلیای تشبی گفته بود که: در بخشِ یزرعیل، سگ‌ها گوشتِ ایزابل را خواهند خورد؛ و لاشهٔ ایزابل همچون سرگین بر روی زمینِ مزرعه، در بخشِ یزرعیل خواهد بود، تا نگویند: این ایزابل است. دوم پادشاهان ۹:۳۰-۳۷.

The ten kings, who are the United Nations, whose premier king is the United States, will bring judgment upon the papacy by burning her with fire and eating her flesh. That judgment is what the angel came to show to John, and in order to do so he carried John into the history of the wilderness, but not simply a random point in the history of the wilderness, but to the very end of the period. It is evident that John was placed at the end of the twelve hundred and sixty years, for when he sees the woman she was already drunk with the blood of persecution and already identified as the mother of harlots.

ده پادشاه که همان سازمان ملل متحد‌اند و پادشاهِ برجسته‌شان ایالات متحده است، علیه پاپیّت داوری را اجرا خواهند کرد، با سوزاندنِ او در آتش و خوردنِ گوشتش. آن داوری همان چیزی است که فرشته آمد تا به یوحنا نشان دهد، و برای انجامِ این کار او را به تاریخِ برّیه برد؛ اما نه صرفاً به نقطه‌ای تصادفی در تاریخِ برّیه، بلکه به خودِ پایانِ آن دوره. آشکار است که یوحنا در پایانِ هزار و دویست و شصت سال قرار داده شد، زیرا وقتی زن را می‌بیند، او از پیش از خونِ جفا مست بود و از پیش به‌عنوانِ مادرِ روسپیان شناخته شده بود.

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

> پس او مرا در روح به بیابان برد؛ و دیدم زنی بر وحشی سرخ‌فام نشسته است، که از نام‌های کفرآمیز پر بود و هفت سر و ده شاخ داشت. و آن زن به ارغوانی و سرخ پوشیده بود و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته، و در دست خود جامی زرین داشت که از رجاسات و ناپاکیِ زناکاری‌اش پر بود. و بر پیشانی‌اش نامی نوشته بود: راز، بابل عظیم، مادرِ فواحش و رجاساتِ زمین. و دیدم آن زن از خون مقدسان و از خون شهیدانِ عیسی مست بود؛ و چون او را دیدم، سخت در شگفت شدم. مکاشفه ۱۷:۳–۶.

The whore of Tyre, who is also the “great whore” that is represented in Revelation seventeen, was to be forgotten until the time when she would once again sing her songs and commit fornication with the kings of the earth.

روسپیِ صور، که همان «روسپیِ بزرگِ» مذکور در مکاشفهٔ باب هفدهم است، قرار بود فراموش شود تا زمانی که بار دیگر سرودهایش را بخواند و با پادشاهان زمین زنا کند.

Any reputable dictionary that was published before 1950 identifies that the woman arrayed in scarlet in Revelation seventeen is a symbol of the Roman Catholic church, but today the world thinks the Catholic church is a Christian church. The world has forgotten who she really is.

هر واژه‌نامهٔ معتبری که پیش از ۱۹۵۰ منتشر شده، می‌گوید که زنِ جامهٔ ارغوانی‌پوش در مکاشفهٔ هفده نماد کلیسای کاتولیک رومی است؛ اما امروز دنیا می‌پندارد که کلیسای کاتولیک کلیسایی مسیحی است. دنیا فراموش کرده که او واقعاً کیست.

When John saw her the persecution of the Dark Ages was at its end, for she was already drunk with the blood of the saints. The natural illustrates the spiritual, and a person gets drunk after they drink, not before.

وقتی یوحنا او را دید، جفای قرون تاریک به پایان خود رسیده بود، زیرا او از خون قدیسان از پیش مست بود. امر طبیعی، امر روحانی را نشان می‌دهد، و انسان پس از نوشیدن مست می‌شود، نه پیش از آن.

The Protestants that broke from Catholicism centuries before 1798, had already begun their journey back to the Catholic communion by 1798, for she was identified as the “MOTHER OF HARLOTS.” When John saw her and wondered, the churches that had formerly separated from her fellowship had already returned. Thus John was carried to 1798, when the great whore already had murdered millions of Christians, and who had already seduced the former Protestant churches to accept her presumptuous claim that she was the head of the churches, as Justinian had identified her in the year 533.

پروتستان‌هایی که قرن‌ها پیش از ۱۷۹۸ از کلیسای کاتولیک جدا شده بودند، تا سال ۱۷۹۸ سفر بازگشت خود به مشارکت کلیساییِ کاتولیک را آغاز کرده بودند، زیرا او به عنوان «مادر فواحش» شناخته شده بود. وقتی یوحنا او را دید و در شگفت شد، کلیساهایی که پیش‌تر از مشارکت او جدا شده بودند، از پیش بازگشته بودند. پس یوحنا به سال ۱۷۹۸ برده شد؛ زمانی که فاحشهٔ بزرگ از پیش میلیون‌ها مسیحی را به قتل رسانده و کلیساهای پروتستانِ سابق را نیز اغوا کرده بود تا ادعای گستاخانه‌اش را بپذیرند که او سرِ کلیساهاست؛ همان‌گونه که یوستینیان در سال ۵۳۳ او را چنین معرفی کرده بود.

From the prophetic vantage point of 1798, the angel then presented John with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.

از چشم‌انداز پیش‌گویانه سال ۱۷۹۸، فرشته سپس آخرین تصویر پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس را به یوحنا نشان داد.

> And the angel said unto me, Wherefore didst thou marvel? I will tell thee the mystery of the woman, and of the beast that carrieth her, which hath the seven heads and ten horns. The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:7–12.

> و فرشته به من گفت: چرا شگفت‌زده شدی؟ رازِ آن زن و آن وحشی را که او را حمل می‌کند و هفت سر و ده شاخ دارد، به تو خواهم گفت. آن وحشی که دیدی، بود و نیست؛ و از چاهِ بی‌انتها برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت؛ و ساکنانِ زمین، یعنی آنان که نام‌هایشان از بنیادِ جهان در کتابِ حیات نوشته نشده است، در شگفت خواهند شد، هنگامی که آن وحش را ببینند که بود و نیست و با این همه هست. و این است ذهنِ صاحبِ حکمت. آن هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آنها نشسته است. و هفت پادشاه‌اند: پنج تن سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید اندک زمانی بماند. و آن وحشی که بود و نیست، خود او هشتمی است و از همان هفت است و به هلاکت می‌رود. و آن ده شاخ که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نگرفته‌اند؛ اما برای یک ساعت، همراه با وحش، قدرت به‌عنوانِ پادشاهان می‌یابند. مکاشفه 17:7-12.

A beast is a kingdom in Bible prophecy as easily identified in chapters seven and eight of Daniel, and the mystery that the angel is presenting to John is the mystery of the beast and the woman that rides upon the beast. The woman on the beast is the great whore who commits fornication with the kings of the earth. She is Jezebel and her husband is Ahab.

در نبوت‌های کتاب مقدس، وحش نمایانگرِ یک پادشاهی است، چنان‌که در فصل‌های هفتم و هشتمِ کتاب دانیال به‌روشنی دیده می‌شود؛ و رازی که فرشته برای یوحنا آشکار می‌کند، رازِ وحش و زنی است که بر آن سوار است. آن زنِ بر وحش، فاحشهٔ بزرگ است که با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند. او ایزابل است و شوهرش اخاب است.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> بنابراین، مرد پدر و مادر خود را ترک می‌کند و به زن خود می‌پیوندد، و آن دو یک تن می‌شوند. پیدایش ۲:۲۴

A man is a man and a woman is a woman, but together they are one flesh. The mystery of the beast is that it is a combination of church and state, the combination of woman (church) and beast (kings) that are one kingdom, which consists of two parts. Statecraft and churchcraft combined, with the woman in control of the relationship, is the “image of the beast.” John is shown the woman being carried by the beast, for she is the one in control of the relationship.

مرد، مرد است و زن، زن است، اما با هم یک تن‌اند. رازِ وحش این است که او آمیزه‌ای از کلیسا و دولت است؛ ترکیبِ زن (کلیسا) و وحش (پادشاهان) که پادشاهیِ واحدی را می‌سازند و از دو بخش تشکیل شده است. ترکیبِ کشورداری و کلیساداری، وقتی زن کنترلِ این رابطه را در دست دارد، «صورتِ وحش» است. به یوحنا نشان داده می‌شود که زن بر وحش سوار است، زیرا او کنترلِ این رابطه را در دست دارد.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> و آن زن که دیدی، همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷:۱۸.

Together the beast and the woman represent one kingdom (one flesh), but the angel is emphasizing the relationship of the great whore with the kings of the earth. “The beast that” “was, and is not”, which “shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition,” that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the papacy when the great whore’s deadly wound is healed. She “was” the fifth kingdom of Bible prophecy, but it was “determined” that she would receive a deadly wound in 1798.

با هم، وحش و زن نمایندهٔ یک پادشاهی (یک تن) هستند، اما فرشته بر رابطهٔ روسپیِ بزرگ با پادشاهانِ زمین تأکید می‌کند. «وحشی که» «بود و نیست»، که «از ژرفچاه بالا خواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت»، و «ساکنان زمین از او در شگفت خواهند شد»، همان نظام پاپی است هنگامی که زخم مهلک روسپی بزرگ التیام یابد. او پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس «بود»، اما «مقرر شده بود» که در سال 1798 زخم مهلکی دریافت کند.

When John was spiritually transported to 1798, she was “not” a beast, and “yet” when her deadly wound is healed at the end of the seventy symbolic years that conclude at the soon-coming Sunday law, she “is” again alive, singing her songs, committing fornication and murdering Christians.

وقتی جان به‌طور روحانی به سال 1798 منتقل شد، او وحش «نبود»، و «با این حال» وقتی زخم مرگبارش در پایان دوره‌ی هفتادساله‌ی نمادینی که با قانون یکشنبه‌ی قریب‌الوقوع خاتمه می‌پذیرد شفا می‌یابد، او دوباره «زنده است»، سرودهایش را می‌خواند، زنا می‌کند و مسیحیان را می‌کشد.

Chapter seventeen is the last presentation of the kingdoms of Bible prophecy, and as such it must agree with the first mention of the kingdoms of Bible prophecy. The first mention of those kingdoms is found in Daniel chapter two, which is represented upon both of the charts that were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables.

باب هفدهم آخرین ارائهٔ پادشاهی‌های پیش‌گویی‌شده در کتاب مقدس است و از این رو باید با نخستین یادکرد از پادشاهی‌های پیش‌گویی‌شده در کتاب مقدس همخوان باشد. نخستین یادکرد از آن پادشاهی‌ها در باب دوم دانیال یافت می‌شود که بر هر دو نموداری که تحقق فرمان حبقوق برای نوشتن رؤیا و روشن ساختن آن بر الواح بودند، به تصویر کشیده شده است.

The Millerites were correct in their understanding of Daniel’s kingdoms of Bible prophecy as represented in chapters two, seven and eight, but their understanding was incomplete. Miller’s jewels of Daniel chapter two, shines ten times brighter in the last days, for it is recognized as identifying the first reference, not only of the kingdoms of Bible prophecy, but also of the first reference of the revelation that the eighth is of the seven. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

پیروان میلر در درک خود از پادشاهی‌هایی که دانیال در نبوت‌های کتاب‌مقدسی‌اش، مطابق باب‌های دوم، هفتم و هشتم، نمایانده است، درست بودند، اما درک آنان کامل نبود. گوهرهای میلر در باب دوم دانیال در ایام آخر ده برابر درخشان‌تر می‌تابند، زیرا چنین شناخته می‌شود که آنها نه‌تنها نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدس را مشخص می‌کنند، بلکه نخستین اشاره به این مکاشفه را نیز ارائه می‌کنند که هشتمی از همان هفت است. عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ همان چیز به تصویر می‌کشد.

All the prophets are speaking of the last days, and John, in Revelation seventeen is identifying the last earthly kingdom when he presents “the beast that” “was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition.” The beast ascends out of “the bottomless pit,” which is a symbol of a “new manifestation of satanic power.”

همهٔ پیامبران دربارهٔ روزهای آخر سخن می‌گویند، و یوحنا در مکاشفه، باب هفده، با معرفی «آن وحش که» «بود و نیست؛ و از چاهِ بی‌انتها برخواهد خاست و به هلاکت خواهد رفت»، آخرین پادشاهی زمینی را مشخص می‌کند. آن وحش از «چاهِ بی‌انتها» برمی‌خیزد که نمادی از «تجلیِ تازه‌ای از قدرت شیطانی» است.

> “‘When they shall have finished [are finishing] their testimony.’ The period when the two witnesses were to prophesy clothed in sackcloth ended in 1798. As they were approaching the termination of their work in obscurity, war was to be made upon them by the power represented as ‘the beast that ascendeth out of the bottomless pit.’ In many of the nations of Europe the powers that ruled in Church and State had for centuries been controlled by Satan, through the medium of the papacy. But here is brought to view a new manifestation of Satanic power.” The Great Controversy, 268.

> «هنگامی که شهادت خود را به پایان رسانده باشند [در حال به پایان رساندنِ آن باشند].» دوره‌ای که در آن دو شاهد با جامهٔ پلاس نبوت می‌کردند، در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید. در حالی که به پایان کارشان در گمنامی نزدیک می‌شدند، قرار بود از سوی قدرتی که به‌صورت «وحشِ برآمده از هاویه» نمایانده شده است، بر آنان جنگ اعلام شود. در بسیاری از کشورهای اروپا، قدرت‌هایی که بر کلیسا و دولت حکم می‌راندند، قرن‌ها از طریق دستگاه پاپی تحت کنترل شیطان بودند. اما در این‌جا نمود تازه‌ای از قدرت شیطانی آشکار می‌شود. نبرد عظیم، ۲۶۸.

Some of the theologians will argue that because the “beast that ascendeth out of the bottomless pit” in Revelation eleven, is identified in the passage as the atheism of the French Revolution, that the expression “bottomless pit” is a symbol of atheism. But Islam ascended out of the “bottomless pit” in Revelation nine, and Islam is not atheism. The bottomless pit represents a satanic manifestation.

برخی از الاهی‌دانان استدلال خواهند کرد که چون «وحشی که از چاه بی‌انتها برمی‌خیزد» در مکاشفه، فصل یازدهم، در آن بخش به‌عنوان الحادِ انقلاب فرانسه شناخته شده است، عبارت «چاه بی‌انتها» نمادِ الحاد است. اما اسلام در مکاشفه، فصل نهم، از «چاه بی‌انتها» برخاست و اسلام الحاد نیست. چاه بی‌انتها نمایانگرِ یک تجلیِ شیطانی است.

> “I told him that the Lord had shown me in vision that mesmerism was from the Devil, from the bottomless pit, and that it would soon go there, with those who continued to use it.” Review and Herald, July 21, 1851.

> به او گفتم که خداوند در رؤیایی به من نشان داده بود که مسمریسم از شیطان است، از چاهِ بی‌انتها، و این‌که به‌زودی همراهِ کسانی که به استفاده از آن ادامه می‌دهند به همان‌جا خواهد رفت. ریویو اند هرالد، ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۵۱.

Something from “the Devil,” is something from “the bottomless pit.” In Revelation seventeen the beast that ascends out of the bottomless pit is the power that goes into perdition and those whose names are not written in the book shall wonder after. “Perdition” means eternal damnation and is represented in Revelation as the “lake of fire,” which is where the beast is cast into.

چیزی که از «شیطان» است، از «چاه بی‌انتها» است. در مکاشفهٔ باب هفدهم، وحشی که از چاه بی‌انتها برمی‌آید همان قدرتی است که به هلاکت می‌رود و آنان که نامشان در کتاب نوشته نشده است با شگفتی از او پیروی خواهند کرد. «هلاکت» به معنای «محکومیت ابدی» است و در مکاشفه به صورت «دریاچهٔ آتش» تصویر شده است؛ جایی که وحش به آن افکنده می‌شود.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> و آن وحش دستگیر شد، و با او نبیِ دروغینی که در حضورش معجزاتی می‌کرد و به‌وسیلهٔ آنها کسانی را که نشانِ وحش را پذیرفته بودند و نیز کسانی را که تمثال او را می‌پرستیدند، فریب داد. این هر دو زنده به دریاچهٔ آتش که با گوگرد می‌سوزد افکنده شدند. مکاشفه ۱۹:۲۰.

In chapter thirteen the first beast that comes from the sea, which Sister White directly identifies as the papacy is identified. In that passage the world wonders after the papal beast.

در فصل سیزدهم، نخستین وحشی که از دریا برمی‌خیزد—که خواهر وایت آن را به‌صراحت پاپیّت می‌داند—شناسایی می‌شود. در آن بخش، جهانیان با شگفتی از پیِ آن وحشِ پاپی می‌روند.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:13.

> و دیدم که یکی از سرهای او گویی تا سرحد مرگ زخمی شده است؛ و زخم مرگبارش التیام یافت؛ و همهٔ جهان شگفت‌زده در پی آن وحش رفتند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۳:۱۳.

The beast of Revelation seventeen that “they that dwell on the earth shall wonder” after is the final manifestation of satanic power that occurs when the deadly wound of the papacy is healed at the soon-coming Sunday law. Every prophetic characteristic of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, identifies the church of Rome, just as the dictionaries published before 1950 identified.

وحشِ مکاشفهٔ باب هفدهم، همان که «ساکنان زمین از پیِ آن به حیرت خواهند افتاد»، آخرین تجلّیِ قدرتِ شیطانی است که زمانی رخ می‌دهد که زخمِ مرگبارِ پاپی‌گری در قانونِ یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع التیام می‌یابد. در باب هفدهم، هر ویژگیِ نبویِ آن زن و وحشی که او بر آن سوار است، کلیسای رُم را شناسایی می‌کند؛ درست همان‌گونه که واژه‌نامه‌های منتشرشده پیش از ۱۹۵۰ چنین شناسانده‌اند.

The beast of Revelation seventeen, is a symbol of the combination of church and state, which is the image of the beast. The beast with seven heads and ten horns is the kingdom that is composed of the ten kings (the United Nations), which the woman rides upon and rules over. The woman is the papacy, who is identified as Babylon the great, the mother of harlots. After the symbols are identified we can return to 1798; the point in history where John was carried to in order to receive the last representation of the kingdoms of Bible prophecy.

وحشِ مکاشفهٔ باب هفده، نمادی از ترکیبِ کلیسا و دولت است که همان تصویرِ وحش است. وحشی با هفت سر و ده شاخ، پادشاهی‌ای است که از ده پادشاه (سازمان ملل متحد) تشکیل شده و زن بر آن سوار است و بر آن حکمرانی می‌کند. آن زن نهادِ پاپی است که به‌عنوان بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها شناخته می‌شود. پس از شناسایی نمادها، می‌توانیم به سال ۱۷۹۸ بازگردیم؛ همان نقطه‌ای در تاریخ که یوحنا به آن‌جا برده شد تا آخرین تصویر از پادشاهی‌هایی که در نبوت‌های کتاب‌مقدس آمده‌اند را دریافت کند.

We shall address those kingdoms, and their representation in Daniel chapter two, in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به آن پادشاهی‌ها و تصویرشان در باب دوم کتاب دانیال خواهیم پرداخت.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another.

> هر ملتی که به عرصهٔ عمل پا گذاشته است، اجازه یافته تا جایگاه خود را بر زمین اشغال کند تا معلوم شود آیا مقصودِ «نگهبان و قدّوس» را به‌جا خواهد آورد یا نه. نبوّت خیزش و سقوط امپراتوری‌های بزرگ جهان—بابل، ماد و پارس، یونان و روم—را پی گرفته است. در مورد هر یک از این‌ها، همچون دربارهٔ ملت‌های کم‌اقتدارتر، تاریخ خود را تکرار کرد. هر یک دوره‌ای برای آزمون داشت؛ هر یک ناکام شد؛ شکوهش رنگ باخت؛ قدرتش رخت بربست؛ و جایگاهش را دیگری اشغال کرد.

> “While the nations rejected God’s principles, and in this rejection wrought their own ruin, it was still manifest that the divine, overruling purpose was working through all their movements.” Education, 177.

> "در حالی که ملت‌ها اصول خدا را رد می‌کردند و با این رد کردن، تباهیِ خود را به بار می‌آوردند، همچنان آشکار بود که مقصودِ الهیِ حاکم از خلالِ همهٔ حرکت‌هایشان عمل می‌کرد." آموزش، 177.

Back to Articles