Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شمارهٔ بیست

Number Twenty

شماره بیست

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2025

Formats

PDF
Word

The book of Joel identifies that the destruction of God’s vineyard occurs in the fourth generation.

کتاب یوئیل نشان می‌دهد که نابودی تاکستان خدا در نسل چهارم رخ می‌دهد.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> کلام خداوند که به یوئیل پسر پتئیل رسید.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

> ای پیران، این را بشنوید؛ و ای همه ساکنان زمین، گوش فرا دهید. آیا چنین چیزی در روزگار شما بوده است، یا حتی در روزگار پدرانتان؟ این را به فرزندان خود بازگویید، و بگذارید فرزندان شما آن را به فرزندان خود بگویند، و فرزندان آنان به نسلی دیگر.

> That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

> آنچه را کرمِ جوانه‌خوار بر جای گذاشته است، ملخ خورده است؛ و آنچه را ملخ بر جای گذاشته است، کرمِ ساقه‌خوار خورده است؛ و آنچه را کرمِ ساقه‌خوار بر جای گذاشته است، کرمِ برگ‌خوار خورده است.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> ای مستان، بیدار شوید و بگریید؛ و ای همهٔ شراب‌نوشان، به سبب شراب تازه شیون کنید؛ زیرا از دهان شما گرفته شده است. یوئیل ۱:۱-۵.

The parable of the ten virgins is the parable of Adventism, and the awakening in the parable occurs when the wheat and tares are separated, at which point, the tares awaken to the fact that they have been “cut off” from the “new wine.” The word “cut off” represents Abram’s first covenant step where a heifer, she-goat and ram were cut into two pieces in the ritual to ratify the covenant with blood. In that very same covenant passage, God identifies that He will visit His people in judgment during the fourth generation.

مثل ده باکره، مثل ادونتیسم است، و بیداری در این مثل زمانی رخ می‌دهد که گندم و زوان از هم جدا می‌شوند؛ در آن هنگام، زوان درمی‌یابند که از «شراب نو» «قطع شده‌اند». واژهٔ «قطع شدن» نمایانگر نخستین گامِ عهدِ ابرام است، جایی که در آیینی برای استوار کردن عهد با خون، گوسالهٔ ماده، بز ماده و قوچ را به دو نیم بریدند. در همان متنِ عهد، خدا تصریح می‌کند که در نسل چهارم، برای داوری، به سراغ قوم خود خواهد آمد.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> و به ابرام گفت: به یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، بیگانه خواهند بود و به مردم آن خدمت خواهند کرد، و آنان ایشان را چهارصد سال رنج خواهند داد؛ و آن امتی را نیز که ایشان به آن خدمت خواهند کرد، من داوری خواهم کرد؛ و پس از آن با دارایی بسیار بیرون خواهند آمد. و تو به سلامتی نزد پدرانت خواهی رفت؛ و در پیری نیکو به خاک سپرده خواهی شد. اما در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است. پیدایش 15:13-16.

When the prophecy was fulfilled in the fourth generation, in the generation of Moses, the Lord set forth the Ten Commandments as a symbol of the covenant with God and His chosen people. In the second of those ten laws the light of Abram’s four generations was magnified.

چون نبوّت در نسل چهارم، در زمان موسی، تحقق یافت، خداوند ده فرمان را به‌عنوان نمادِ پیمان میان خدا و قومِ برگزیده‌اش مقرر کرد. در دومینِ آن ده فرمان، نورِ چهار نسلِ ابرام بیشتر درخشید.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And shewing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> تو برای خود هیچ تمثالِ تراشیده‌ای، و هیچ مانندی از چیزی که در آسمانِ بالا، یا بر زمینِ پایین، یا در آب‌های زیرِ زمین است، مساز. نزد آنها سجده مکن و آنها را عبادت منما؛ زیرا من، خداوند، خدای تو، خدایِ غیور هستم، که گناهِ پدران را بر فرزندان تا نسلِ سوم و چهارمِ کسانی که از من نفرت دارند، کیفر می‌دهم؛ و بر هزاران نفر از کسانی که مرا دوست می‌دارند و فرمان‌هایم را نگاه می‌دارند، رحمت می‌کنم. خروج ۲۰:۴-۶.

The four generations of Abram’s covenant was incorporated into the magnification of God’s character as a jealous God. His jealousy is contrasted with graven images. With Abram’s fourth generation we also find a progressive judgment. The judgment was upon the nation where God’s people were in bondage, as well as upon God’s people, and after that, the Amorites would be judged. Abram identifies a progressive judgment process that begins with God’s house and moves through the world progressively, and the second commandment identifies that the judgment process divides mankind into a class of those who hate God, and a class of those who love God, thus typifying the Sunday law which shouts out, “If you love me, keep my commandments.”

چهار نسلِ عهدِ ابرام در برجسته‌سازیِ صفتِ خدا به‌عنوان خدایِ غیور ادغام شد. غیرتِ او در تقابل با تمثال‌های تراشیده قرار می‌گیرد. در نسلِ چهارمِ ابرام نیز با داوری‌ای تدریجی روبه‌رو می‌شویم. این داوری هم بر آن امتی بود که قومِ خدا در اسارتِ آن بودند و هم بر خودِ قومِ خدا؛ و پس از آن، اموریان موردِ داوری قرار می‌گرفتند. ابرام فرایندِ داوریِ تدریجی‌ای را مشخص می‌کند که از خانهٔ خدا آغاز می‌شود و به‌تدریج در سراسرِ جهان پیش می‌رود، و فرمانِ دوم نشان می‌دهد که این فرایندِ داوری، بشر را به دو دسته تقسیم می‌کند: دستهٔ کسانی که از خدا نفرت دارند، و دستهٔ کسانی که خدا را دوست دارند؛ و بدین‌سان نمونه‌ای از قانونِ یکشنبه را به نمایش می‌گذارد که فریاد می‌زند: "اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه دارید."

In the same period that the Law is being delivered at Sinai, Moses is shown God’s character.

در همان دوره‌ای که شریعت بر کوه سینا داده می‌شود، سرشت خدا به موسی نشان داده می‌شود.

> And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount.

> و خداوند به موسی گفت: برای خود دو لوح سنگی مانندِ الواح نخستین بتراش؛ و من بر این لوح‌ها همان کلماتی را خواهم نوشت که بر الواح نخستین بود و تو آنها را شکستی. و بامدادان آماده باش، و بامدادان به کوه سینا برآی و در قلهٔ کوه آنجا نزد من حاضر شو. و هیچ‌کس با تو برنیاید، و در سراسر کوه کسی دیده نشود؛ و نه گله‌ها و نه رمه‌ها در برابر آن کوه بچرند.

> And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

> و او دو لوح سنگی همانند نخستین‌ها تراشید؛ و موسی بامدادان برخاست و چنان‌که خداوند به او فرمان داده بود، به کوه سینا برآمد و دو لوح سنگی را به دست گرفت. و خداوند در ابر فرود آمد و در آنجا نزد او ایستاد و نام خداوند را اعلام کرد. و خداوند از پیشِ روی او گذشت و اعلام کرد،

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation.

> خداوند، خداوند خدا، رحیم و کریم، دیرخشم و سرشار از نیکویی و راستی، که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد، و گناه و عصیان و خطا را می‌بخشد، و هرگز مجرم را بی‌کیفر نمی‌گذارد؛ عقوبت گناه پدران را بر فرزندان و بر فرزندانِ فرزندان، تا نسل سوم و چهارم، می‌رساند.

> And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. Exodus 34:1–9.

> و موسی شتاب کرد و سر خود را به سوی زمین فرود آورد و سجده نمود. و گفت: ای خداوند، اگر اکنون در نظر تو فیض یافته‌ام، التماس می‌کنم که خداوند در میان ما بیاید؛ زیرا این قوم گردن‌سخت است؛ پس تقصیر و گناه ما را بیامرز و ما را میراث خود قرار ده. خروج ۳۴:۱‏-‏۹.

The second giving of the law, aligns with the 1850 pioneer chart. The first tables were broken, and the first table had an error in the figures. Ancient Israel was then made the depositaries of the law, and modern Israel was then made the depositaries of the law of God and the laws of God’s prophetic Word. When the two tables were first introduced, there was literal rebellion in the camp, and when the 1850 chart was introduced, there was spiritual rebellion brewing in the camp. Abram’s prophecy of the fourth generation was fulfilled by Moses in the fourth generation, where God expanded the revelation of judgment in the fourth generation in the second commandment. Graven images became the counterfeit to the true worship of God, and the jealousy of God’s character was attached to the judgment. Then Moses viewed God’s glory. He saw God’s jealousy as an element of God’s character, as represented by His “name,” and the relationship between the worshipper and the sins of their fathers is set forth.

اعطای دومِ شریعت با نمودارِ پیشگامانِ ۱۸۵۰ هم‌خوانی دارد. لوح‌های نخست شکسته شدند، و جدولِ نخست در ارقامش خطا داشت. آنگاه اسرائیلِ باستان امانت‌دارِ شریعت شد، و اسرائیلِ امروزی امانت‌دارِ شریعتِ خدا و قوانینِ کلامِ نبویِ خدا گردید. هنگامی که آن دو لوح برای نخستین بار معرفی شدند، شورشی عینی در اردوگاه بود، و هنگامی که نمودارِ ۱۸۵۰ معرفی شد، شورشی روحانی در اردوگاه در حال شکل‌گیری بود. نبوتِ ابرام دربارهٔ نسلِ چهارم به‌دستِ موسی در نسلِ چهارم تحقق یافت، جایی که خدا مکاشفهٔ داوری را در نسلِ چهارم، در فرمانِ دوم بسط داد. تمثال‌هایِ تراشیده به بدیلی برای پرستشِ حقیقیِ خدا بدل شدند، و غیرتِ شخصیتِ خدا به داوری پیوند خورد. سپس موسی جلالِ خدا را مشاهده کرد. او غیرتِ خدا را به‌عنوان عنصری از شخصیتِ خدا دید، چنان‌که به‌وسیلهٔ «نام» او نمایانده شد، و رابطهٔ میانِ پرستنده و گناهانِ پدرانش بیان شد.

When Christ cleansed the temple the first time, then the disciples remembered that the zeal of His house had eaten Him up. The “zeal” is the word “jealousy.” The character of God that expresses His jealousy, is the motivation that lead Christ to cleanse His temple, and the prophetic attribute of the need to confess those sins of your fathers, would later become an essential element of the call for repentance in the “seven times” judgment of Leviticus twenty-six. Abram’s “fourth generation” develops greater and greater weight as it continues through covenant history. The book of Joel represents the time of the latter rain, which occurs in the latter days. The book of Joel sets forth its message upon its introduction of the message of four generations, as the theme that was recorded in the very first step of Abram’s threefold covenant with God. That theme reaches its conclusion in the book of Joel.

هنگامی که مسیح برای نخستین بار هیکل را تطهیر کرد، آنگاه شاگردان به یاد آوردند که غیرت نسبت به خانهٔ او، او را بلعیده بود. «غیرت» همان واژهٔ «رشک» است. سرشتِ خدا که رشک او را بیان می‌کند، همان انگیزه‌ای بود که مسیح را برانگیخت تا هیکلِ خود را تطهیر کند، و خصیصهٔ نبویِ ضرورتِ اعتراف به آن گناهانِ پدرانِ شما، بعدها به عنصری اساسی در دعوت به توبه در داوریِ «هفت بار» در لاویانِ بابِ بیست‌وشش بدل شد. «نسلِ چهارمِ» ابرام هرچه در تاریخِ میثاق پیش می‌رود، اهمیتی فزاینده می‌یابد. کتابِ یوئیل نمایانگرِ زمانِ بارانِ پسین است که در ایامِ آخر رخ می‌دهد. کتابِ یوئیل پیامِ خود را بر معرفیِ پیامِ چهار نسل بنا می‌نهد، همچون درونمایه‌ای که در نخستین گامِ میثاقِ سه‌گانهٔ ابرام با خدا به ثبت رسیده بود. آن درونمایه در کتابِ یوئیل به فرجامِ خود می‌رسد.

Once in the Promised Land, the Ark of the covenant was located at Shiloh, where wicked and foolish Eli, the high priest and his two corrupt sons are contrasted with the calling of Samuel. Shiloh would become a step in the journey of the Ark, which was the symbol of the covenant. After the Ark was used as the symbol of bringing down the walls of Jericho, it was located in Shiloh for around four hundred years, until the death of Eli and his wicked sons. It was then captured by the Philistines, and thereafter when David moved the Ark to Jerusalem, the first illustration of the triumphal entry into Jerusalem was accomplished. The stated purpose of moving the covenant symbol to Jerusalem, was that God chose to place His name in Jerusalem, and His name is associated with His jealousy, which is associated with His jealous judgment in the fourth generation.

پس از ورود به سرزمین موعود، تابوت عهد در شیلو قرار گرفت؛ جایی که عیلیِ بدکار و نابخرد، کاهن اعظم، و دو پسر فاسدش در تقابل با فراخوانده شدن سموئیل قرار می‌گیرند. شیلو یکی از ایستگاه‌های مسیر تابوت ـ که نماد عهد بود ـ شد. پس از آن‌که از تابوت به‌عنوان نمادِ فرو ریختن دیوارهای اریحا استفاده شد، حدود چهارصد سال در شیلو قرار داشت، تا زمان مرگ عیلی و پسران شریرش. سپس به دست فلسطيان افتاد، و پس از آن، هنگامی که داوود تابوت را به اورشلیم منتقل کرد، نخستین نمونه از ورود ظفرمندانه به اورشلیم تحقق یافت. هدفِ اعلام‌شده از انتقالِ نمادِ عهد به اورشلیم این بود که خدا برگزید نام خود را در اورشلیم بگذارد، و نام او با غیرت او پیوند دارد، که با داوریِ غیورانهٔ او در نسل چهارم مرتبط است.

At the Sunday law the Lord will lift up the church triumphant above all the hills and mountains, and the Gentiles will say, “come and lets us go to the house of God.”

به هنگام قانون یکشنبه، خداوند کلیسای پیروزمند را بر فراز همهٔ تپه‌ها و کوه‌ها برخواهد افراشت و امت‌ها خواهند گفت: «بیایید، به خانهٔ خدا برویم.»

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> و در ایام آخر چنین خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر قلهٔ کوه‌ها استوار خواهد شد و از تپه‌ها بلندتر خواهد گردید؛ و همهٔ قوم‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد. و بسیاری از مردم خواهند رفت و خواهند گفت: بیایید تا به کوهِ خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، بالا رویم؛ و او راه‌های خود را به ما خواهد آموخت و ما در مسیرهای او گام خواهیم زد؛ زیرا از صهیون شریعت صادر خواهد شد و کلامِ خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۲، ۳.

The word of the Lord goes forth from Jerusalem, for that is where He chose to place His “name.” With Moses, “the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed,

کلام خداوند از اورشلیم بیرون می‌آید، زیرا همان‌جاست که او برگزید تا "نام" خود را در آنجا قرار دهد. در مورد موسی، "خداوند در ابر فرود آمد و در آنجا همراه او ایستاد و نام خداوند را اعلام کرد. و خداوند از برابر او گذشت و اعلام کرد،

> The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. Exodus 34:6, 7.

> خداوند، خداوند خدا، رحیم و کریم، دیرخشم و سرشار از نیکی و راستی؛ که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد، کج‌روی و تعدّی و گناه را می‌آمرزد، و هرگز گناهکار را تبرئه نمی‌کند؛ بلکه کیفر گناه پدران را بر فرزندان و بر فرزندانِ فرزندان تا نسل سوم و چهارم می‌رساند. خروج ۳۴:۶، ۷.

His “name” is His character, and God’s character is profoundly complex and profoundly simple. God is love, is His character perfectly, but simply expressed. Abram’s covenant truth of “the fourth generation of judgment” was expanded “line upon line” with the second commandment’s additional light upon the fourth generation. Then Moses’ experience expands the light of the fourth generation’s connection with God’s character, by adding the light of His jealousy. Inspiration has defined character as “thoughts and feelings combined,” but inspiration has also informed us our thoughts are not as God’s thoughts. His character is His thoughts and feelings combined, and His character has so many facets beyond our simple human thoughts and feelings, that the difference is that his thoughts are higher than heaven in relation to the earth.

«نام» او منشِ اوست، و منشِ خدا به‌غایت پیچیده و به‌غایت ساده است. عبارت «خدا محبت است»، منشِ او را به‌نحوِ کامل اما به‌سادگی بیان می‌کند. حقیقتِ عهدِ ابرام دربارهٔ «نسلِ چهارمِ داوری» با نورِ افزودهٔ «فرمانِ دوم» دربارهٔ نسلِ چهارم، «خط‌به‌خط» بسط یافت. سپس تجربهٔ موسی با افزودنِ نورِ غیرتِ او، روشناییِ پیوندِ نسلِ چهارم با منشِ خدا را گسترش می‌دهد. الهام منش را «ترکیبِ اندیشه‌ها و احساسات» تعریف کرده است، اما همچنین به ما آگاه کرده که اندیشه‌های ما مانند اندیشه‌های خدا نیست. منشِ او همان ترکیبِ اندیشه‌ها و احساساتِ اوست؛ و منشِ او چنان وجوهِ بسیارِ فراتر از اندیشه‌ها و احساساتِ سادهٔ انسانیِ ما دارد که تفاوت چنان است که اندیشه‌های او، چنان‌که آسمان از زمین بلندتر است، از اندیشه‌های ما بلندتر است.

> For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:8, 9.

> زیرا افکار من افکار شما نیست و راه‌های شما نیز راه‌های من نیست، خداوند می‌فرماید. زیرا چنان‌که آسمان‌ها از زمین بلندتر است، راه‌های من نیز از راه‌های شما و افکار من از افکار شما بلندتر است. اشعیا ۵۵:۸، ۹.

So, here is a human thought to ponder; if God’s character is represented by His name, then every manifestation of God’s name is a manifestation of His character. The Lion of the tribe of Judah seals and unseals His prophetic Word, Palmoni is the Wonderful Numberer of Secrets, who is also the Root out of dry ground, and also the burning bush, a pillar of fire, the archangel Michael and on, and on. The attributes of God’s character as represented by His various names are endless. The ‘human thought to ponder’ is this. With all the various expressions of God’s character that are known to exist, what is the significance—that in the very first covenant step of the threefold covenant process with Abram—the “fourth generation judgment” is the foundational statement in the covenant—that reflects His name?

پس، این یک اندیشهٔ انسانی برای تأمل است: اگر شخصیتِ خدا را نامِ او نمایندگی می‌کند، آنگاه هر تجلّیِ نامِ خدا، تجلّیِ شخصیتِ اوست. شیرِ قبیلهٔ یهودا کلامِ نبویِ خویش را مُهر می‌کند و می‌گشاید، پلمونی «شمارندهٔ شگفتِ اسرار» است، که همچنین «ریشه‌ای از زمینِ خشک» است، و نیز «بوتهٔ سوزان»، «ستونِ آتش»، «فرشته‌سالارِ میکائیل»، و الی آخر. صفاتِ شخصیتِ خدا که به‌وسیلهٔ نام‌های گوناگونِ او نمایندگی می‌شوند، بی‌پایان‌اند. «اندیشهٔ انسانی برای تأمل» این است: با وجودِ همهٔ بیان‌های گوناگونِ شخصیتِ خدا که می‌دانیم وجود دارند، اهمیتِ این امر چیست — که در نخستین گام از فرآیندِ سه‌مرحله‌ایِ عهد با ابرام — «داوریِ نسلِ چهارم» گزارهٔ بنیادینِ آن عهد است — که نامِ او را منعکس می‌کند؟

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> و به ابرام گفت: به یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، بیگانه خواهند بود و به مردم آن خدمت خواهند کرد، و آنان ایشان را چهارصد سال رنج خواهند داد؛ و آن امتی را نیز که ایشان به آن خدمت خواهند کرد، من داوری خواهم کرد؛ و پس از آن با دارایی بسیار بیرون خواهند آمد. و تو به سلامتی نزد پدرانت خواهی رفت؛ و در پیری نیکو به خاک سپرده خواهی شد. اما در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است. پیدایش 15:13-16.

The character of God as the judge of men and nations allows men a period of probation that is represented by four generations. God is the judge, He is merciful, He is patient and He brings judgment of men and nations to a conclusion in the fourth generation. God’s foundational statement in His covenant with a chosen people includes the fourth generational judgment. Just as the message of the first angel possesses all the characteristics of each of the three individual angels’ messages, so too, the first step of Abram’s covenant possesses the characteristics of the entire threefold covenant. God’s name is that He is the merciful judge, who judges in the fourth generation. Every other step in the covenant history of a chosen people, builds upon that foundation.

سرشتِ خدا به‌عنوان داورِ انسان‌ها و ملت‌ها چنان است که برای انسان‌ها دوره‌ای از مهلتِ آزمون قائل می‌شود؛ دوره‌ای که با چهار نسل نمایان می‌شود. خدا داور است، رحیم است، شکیباست و داوریِ انسان‌ها و ملت‌ها را در نسل چهارم به انجام می‌رساند. بیانِ بنیادینِ خدا در عهدِ او با قومی برگزیده، داوریِ نسل چهارم را در بر می‌گیرد. همان‌گونه که پیامِ فرشتهٔ نخست همهٔ ویژگی‌های تک‌تکِ سه پیامِ جداگانهٔ فرشتگان را در خود دارد، به همین‌سان، نخستین گامِ عهدِ ابرام نیز ویژگی‌های کلِ عهدِ سه‌گانه را در بر دارد. نامِ خدا این است که او داورِ رحیم است؛ داوری که در نسلِ چهارم داوری می‌کند. هر گامِ دیگری در تاریخِ عهدِ یک قومِ برگزیده بر آن بنیاد بنا می‌شود.

When the book of Joel is placed at the Midnight Cry’s awakening in verse five, and the “new wine” is “cut off” from their mouths, the introduction to that final covenant separation of a chosen covenant people is the foundational message of the covenant that lays out the rebellion of the covenant people who are then “cut off” as being accomplished in the fourth generation. They are “cut off,” for not understanding the foundational message of the covenant.

وقتی کتاب یوئیل در بیداریِ «ندای نیمه‌شب» در آیهٔ پنج قرار می‌گیرد و «شراب نو» از دهان‌هایشان «منقطع» می‌شود، مقدمهٔ آن جداییِ نهاییِ عهدی برای قومِ برگزیدهٔ عهد آغاز می‌گردد. این مقدمه، همان پیامِ بنیادینِ عهد است که شورشِ قومِ عهد را طرح می‌کند و نشان می‌دهد که «قطع» آنان در نسلِ چهارم تحقق می‌یابد. آنان به‌سبب درنیافتنِ پیامِ بنیادینِ عهد «منقطع» می‌شوند.

That foundational message of the covenant in Genesis fifteen’s four verses, is the measuring rod—the line of judgment that is used when the capstone message of the covenant is presented as “new wine” in the latter days. The gravity which is associated with the awakening of the drunkards of Ephraim, when the “new wine” is “cut off” is only truly understood—when it is set within the context of a pronouncement of judgment against the final fourth generation of a rebellious chosen people, during the testing period of the latter rain.

آن پیام بنیادینِ عهد در چهار آیهٔ فصل پانزدهمِ سفر پیدایش، معیار سنجش—خطّ داوری—است که وقتی پیام نهاییِ عهد در روزهای آخر به‌صورت «شراب نو» عرضه می‌شود، به کار می‌رود. خطورتِ بیداریِ میگسارانِ افرایم، آنگاه که «شراب نو» «قطع می‌شود»، تنها زمانی به‌درستی فهمیده می‌شود که در چارچوبِ اعلانِ داوری بر نسل چهارمِ نهاییِ قومی برگزیده اما یاغی، در دورهٔ آزمونِ «باران آخر»، قرار داده شود.

In Genesis seventeen, we find the second step of the threefold covenant with Abraham:

در سفر پیدایش باب هفدهم، مرحلهٔ دومِ عهدِ سه‌گانه با ابراهیم را می‌یابیم:

> And God said unto Abraham, Thou shalt keep my covenant therefore, thou, and thy seed after thee in their generations. This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee;

> و خدا به ابراهیم گفت: پس تو و نسل تو پس از تو، در نسل‌هایشان، عهد مرا نگاه دارید. این است عهد من که باید نگاه دارید، میان من و تو و نسل تو پس از تو؛

> Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. He that is born in thy house, and he that is bought with thy money, must needs be circumcised: and my covenant shall be in your flesh for an everlasting covenant. And the uncircumcised man child whose flesh of his foreskin is not circumcised, that soul shall be cut off from his people; he hath broken my covenant. Genesis 17:9–14.

> هر پسر در میان شما باید ختنه شود. و گوشت غلفهٔ خود را ختنه خواهید کرد، و این نشانهٔ عهدی خواهد بود که میان من و شماست. و هر که هشت‌روزه باشد، در میان شما ختنه خواهد شد؛ هر پسر در نسل‌های شما، خواه آن‌که در خانه زاده شده باشد، خواه آن‌که به پول از بیگانه‌ای که از نسل تو نیست خریده شده باشد. آن‌که در خانهٔ تو زاده شده و آن‌که به پول تو خریده شده است، حتماً باید ختنه شوند، و عهد من در گوشت شما به‌عنوان عهدی جاودان خواهد بود. و پسرِ نامختونی که گوشت غلفه‌اش ختنه نشده باشد، آن شخص از قوم خود بریده خواهد شد، زیرا عهد مرا شکسته است. پیدایش 17:9-14.

The second step provides a second witness to the symbol of being “cut off.” The word translated as “cut off,” finds its root in the animals Abram cut in halves in chapter fifteen, and in the passage, anyone who is not circumcised shall be “cut off” from the covenant. Circumcision was replaced by baptism in the covenant history where Christ was confirming these very truths, and for this reason, He, as our example was resurrected on the eighth day.

گام دوم شاهدی دوم برای نماد «منقطع شدن» فراهم می‌کند. واژه‌ای که به «منقطع شدن» ترجمه می‌شود، ریشه‌اش را در حیواناتی می‌یابد که ابرام در باب پانزدهم به دو نیم کرد، و در همان بخش آمده است که هر کس ختنه نشده باشد از عهد «منقطع» خواهد شد. در تاریخ عهد، ختنه با تعمید جایگزین شد، که در آن مسیح همین حقایق را تأیید می‌کرد، و به همین دلیل، او، به‌عنوان الگوی ما، در روز هشتم از مردگان برخاست.

That sign was to be accomplished on the eighth day, as represented by the eight souls in the ark. It is in the second step where the visual test is represented, whether it was Israel choosing between Jezebel’s prophets of Elijah in advance of the judgment carried out by Elijah, or Daniel, Shadrach, Meshach and Abednego countenance appearing fairer and fatter than those who ate the king’s diet; the second test is visual. Circumcision is a sign of life, and the eight souls upon the ark, represent those who lived in contrast with those who died.

آن نشانه بنا بود در روز هشتم تحقق یابد، چنان‌که هشت نفری که در کشتی بودند آن را نمایان می‌کنند. در گام دوم است که آزمون دیداری نمایان می‌شود؛ خواه آن زمان که اسرائیل، پیش از داوری‌ای که به دست ایلیا انجام شد، میان پیامبران ایزابل و ایلیا یکی را برمی‌گزید، یا آن زمان که چهرهٔ دانیال و شدرک و میشک و عبدنغو نیکوتر و فربه‌تر از کسانی دیده شد که خوراک پادشاه را می‌خوردند؛ آزمون دوم دیداری است. ختنه نشانهٔ زندگی است، و آن هشت نفر در کشتی نمایندهٔ کسانی‌اند که در برابر آنان که مردند، زنده ماندند.

In the history of Christ, when the sign of the covenant transitioned to baptism the apostle Paul employed the very covenant history of these verses to demonstrate the major shift in covenant history. He used the flesh that is cut off in circumcision, as a symbol of man in relation to divinity, and as a symbol of man’s lower nature in relation to man’s higher nature. Paul taught his students by employing Gods’ prophetic Word, and his purpose as “one who was selected,” (as his name Saul means) was to identify the major shift in covenant history represented by the transition from literal to spiritual Israel as God’s covenant people. In accomplishing his assigned work, he presented his prophetic message in the context of covenant history.

در تاریخِ مسیح، هنگامی که علامتِ عهد به تعمید انتقال یافت، رسول پولس از تاریخِ عهدِ همین آیات بهره گرفت تا دگرگونیِ بزرگ در تاریخِ عهد را نشان دهد. او پوستِ بریده‌شده در ختنه را به‌عنوان نمادی از انسان در نسبت با الوهیت، و نیز نمادی از سرشتِ فروترِ انسان در نسبت با سرشتِ برترِ او به‌کار برد. پولس با به‌کارگیری کلامِ نبویِ خدا به شاگردانش تعلیم می‌داد، و هدفش، به‌عنوان «کسی که برگزیده شد» (چنان‌که نام او، شائول، به این معناست)، این بود که دگرگونیِ بزرگ در تاریخِ عهد را که در گذار از اسرائیلِ جسمانی به اسرائیلِ روحانی به‌عنوان قومِ عهدِ خدا نمایان می‌شد، مشخص کند. او در انجامِ کارِ محوّل‌شده‌اش، پیامِ نبویِ خود را در چارچوبِ تاریخِ عهد ارائه کرد.

Genesis seventeen represents the second step of the three foundational covenant steps that find their omega fulfillment in the three angels of Revelation fourteen. Step two is represented by the sign of circumcision, typifying the seal of God upon the one hundred and forty-four thousand, who are the ensign, which represents the visual test. The three angels are the omega of Abraham’s alpha covenant. The third step for Abraham was chapter twenty-two.

پیدایش فصل هفده، دومین گام از سه گامِ بنیادینِ عهد را نمایندگی می‌کند؛ گام‌هایی که تحققِ اُمگای خود را در سه فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل چهارده می‌یابند. گام دوم با نشانهٔ ختنه نمایان می‌شود؛ نشانه‌ای که نمونهٔ مُهرِ خدا بر آن یک‌صد و چهل و چهار هزار است، همانانی که خود درفش‌اند؛ درفشی که نمایانگرِ آزمونِ دیداری است. سه فرشته، اُمگای عهدِ آلفاییِ ابراهیم‌اند. گام سوم برای ابراهیم فصل بیست‌ودو بود.

> And the angel of the Lord called unto Abraham out of heaven the second time, And said, By myself have I sworn, saith the Lord, for because thou hast done this thing, and hast not withheld thy son, thine only son: That in blessing I will bless thee, and in multiplying I will multiply thy seed as the stars of the heaven, and as the sand which is upon the sea shore; and thy seed shall possess the gate of his enemies; And in thy seed shall all the nations of the earth be blessed; because thou hast obeyed my voice. Genesis 22:15–18.

> و فرشتهٔ خداوند بارِ دوم از آسمان ابراهیم را ندا داد و گفت: به خودم سوگند خورده‌ام، خداوند می‌گوید، چون این کار را کردی و پسرت، یگانه پسرت را دریغ نداشتی: که قطعاً تو را برکت خواهم داد و نسلت را بسیار خواهم گردانید، همچون ستارگان آسمان و همچون شنِ ساحل دریا؛ و نسل تو دروازهٔ دشمنان خود را تصرف خواهد کرد؛ و در نسل تو همهٔ قوم‌های زمین برکت خواهند یافت، زیرا که سخن مرا اطاعت کردی. پیدایش ۲۲:۱۵-۱۸.

Verse one of the chapter states, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” God tempted Abraham, thus identifying a final test, before the third covenant pronouncement. When Abraham passed the test, then the final four verses of Abraham’s threefold covenant were set forth. Because Abraham “obeyed” God’s voice, which in this passage is His “covenant voice,” Abraham would be blessed as the father of nations. The third angel is a test, which like Abraham represents a test that demonstrates character, and character is based upon whether you believe God, as did Abraham, or not. Those who pass the test, as did Abraham will be used to gather in all the nations of the world. The seventeen verses, from three chapters identify the covenant between God and a chosen people; and in so doing they represent the alpha of the covenant history of a chosen people, and in so doing, those verses also represent the omega of covenant history as represented with the raising up of the one hundred and forty-four thousand.

آیهٔ نخستِ آن فصل می‌گوید: «و بعد از این امور واقع شد که خدا ابراهیم را آزمود و به او گفت: ای ابراهیم؛ و او گفت: اینک منم.» خدا ابراهیم را آزمود و بدین‌سان پیش از سومین اعلانِ عهد، آزمونی نهایی را مشخص کرد. وقتی ابراهیم از آزمون سربلند بیرون آمد، آنگاه چهار آیهٔ پایانیِ عهدِ سه‌گانهٔ ابراهیم بیان شد. چون ابراهیم از «صدای» خدا «اطاعت کرد»—که در این بخش همان «صدای عهد» اوست—ابراهیم به‌عنوان پدرِ ملت‌ها برکت خواهد یافت. فرشتهٔ سوم آزمونی است که، همچون ابراهیم، نمایانگر آزمونی است که شخصیت را نشان می‌دهد، و شخصیت بر این استوار است که آیا مانند ابراهیم به خدا ایمان داری یا نه. کسانی که مانند ابراهیم این آزمون را بگذرانند، برای گردآوردن همهٔ ملت‌های جهان به‌کار گرفته خواهند شد. آن هفده آیه از سه فصل، عهد میان خدا و قومی برگزیده را مشخص می‌کنند؛ و بدین‌سان آلفای تاریخِ عهدِ یک قومِ برگزیده را نمایندگی می‌کنند، و همچنین آن آیات امگای تاریخِ عهد را نیز نمایندگی می‌کنند، چنان‌که در برپا شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن نمایان شده است.

How many of us would by a home, or a vehicle without first reviewing the terms of the contract? How many Laodicean Seventh-day Adventists know that the very first term of their covenant contract with God consists of God identifying that He is the merciful God that passes judgment in the fourth generation? The tragedy is that they know not the foundational truths of the Millerite history, nor do they know the foundational truths of their professed covenant relationship, and because of this they, like ancient Israel, know not the time of their visitation. That conclusion of that period of visitation, that began at 9/11, is when they are awakened at midnight only to realize they are cut off.

چند نفر از ما حاضر می‌شوند خانه‌ای یا وسیلهٔ نقلیه‌ای را بدون آنکه ابتدا مفاد قرارداد را بررسی کنند، بخرند؟ چند نفر از ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودکیه‌ای می‌دانند که نخستین بندِ قراردادِ عهدیِ آنان با خدا از این قرار است که خدا خود را چنین معرفی می‌کند: او خدای رحیمی است که در نسل چهارم داوری می‌کند؟ فاجعه آن است که آنان نه حقایق بنیادینِ تاریخ میلری‌ها را می‌شناسند و نه حقایق بنیادینِ رابطهٔ عهدیِ ادعاییِ خود را؛ و به همین سبب، آنان همچون اسرائیل باستان، زمان تفقّد خود را نمی‌شناسند. خاتمهٔ آن دورهٔ تفقّد که از ۱۱ سپتامبر آغاز شد، زمانی است که آنان در نیمه‌شب بیدار می‌شوند و تازه درمی‌یابند که قطع شده‌اند.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “On April 18, two days after the scene of falling buildings had passed before me, I went to fill an appointment in the Carr Street Church, Los Angeles. As we neared the church we heard the newsboys crying: ‘San Francisco destroyed by an earthquake!’ With a heavy heart I read the first hastily printed news of the terrible disaster.

> در ۱۸ آوریل، دو روز پس از آنکه صحنه فروریختن ساختمان‌ها از برابر چشمانم گذشته بود، برای انجام قرارم در کلیسای خیابان کار، لس آنجلس، رفتم. وقتی به کلیسا نزدیک می‌شدیم، صدای فریاد روزنامه‌فروش‌ها را شنیدیم: «سان‌فرانسیسکو بر اثر زلزله ویران شد!» با دلی سنگین نخستین خبرِ شتاب‌زدهٔ چاپ‌شده از آن فاجعهٔ هولناک را خواندم.

> “Two weeks later, on our homeward journey, we passed through San Francisco and, hiring a carriage, spent an hour and a half in viewing the destruction wrought in that great city. Buildings that were thought to be proof against disaster were lying in ruins. In some instances buildings were partially sunken in the ground. The city presented a most dreadful picture of the inefficiency of human ingenuity to frame fireproof and earthquake-proof structures.

> دو هفته بعد، در مسیر بازگشت به خانه، از سان‌فرانسیسکو گذشتیم و با کرایه کردن درشکه‌ای، یک ساعت و نیم را صرف تماشای ویرانی‌هایی کردیم که بر آن شهر بزرگ وارد آمده بود. ساختمان‌هایی که گمان می‌رفت در برابر فاجعه مصون باشند، به ویرانه تبدیل شده بودند. در برخی موارد، ساختمان‌ها تا حدی در زمین فرو رفته بودند. شهر تصویری بس هولناک از ناکارآمدی ابتکار انسانی در ساخت سازه‌های نسوز و مقاوم در برابر زمین‌لرزه ارائه می‌داد.

> “Through His prophet Zephaniah the Lord specifies the judgments that He will bring upon evildoers: ‘I will utterly consume all things from off the land, saith the Lord. I will consume man and beast; I will consume the fowls of the heaven, and the fishes of the sea, and the stumbling blocks with the wicked; and I will cut off man from off the land, saith the Lord.’

> خداوند از طریق پیامبر خود صفنیا، داوری‌هایی را که بر شریران خواهد آورد، بیان می‌کند: «هر آنچه را که بر روی زمین است، به کلی نابود خواهم کرد، می‌گوید خداوند. انسان و حیوان را نابود خواهم کرد؛ مرغان آسمان و ماهیان دریا، و اسباب لغزش را همراه با شریران نابود خواهم کرد؛ و انسان را از روی زمین ریشه‌کن خواهم کرد، می‌گوید خداوند.»

> “‘And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit….

> 'و در روز قربانیِ خداوند چنین خواهد شد که امیران و فرزندانِ پادشاه و همهٔ کسانی را که جامه‌های بیگانه بر تن دارند، کیفر خواهم داد. و در همان روز نیز همهٔ آنان را که بر آستانه می‌جهند و خانه‌های اربابانِ خویش را از خشونت و فریب پر می‌کنند، کیفر خواهم داد....

> “‘And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will He do evil. Therefore their goods shall become a booty, and their houses a desolation: they shall also build houses, but not inhabit them; and they shall plant vineyards, but not drink the wine thereof.

> 'و در آن زمان چنین خواهد شد که اورشلیم را با چراغ‌ها تفتیش خواهم کرد و مردانی را که بر دُرد خود آرام گرفته‌اند کیفر خواهم داد؛ آنان که در دل خود می‌گویند: خداوند نه نیکویی خواهد کرد و نه بدی. از این رو اموالشان غنیمت خواهد شد و خانه‌هایشان ویران خواهد شد؛ خانه‌ها نیز خواهند ساخت، اما در آنها ساکن نخواهند شد؛ و تاکستان‌ها خواهند کاشت، اما از شراب آن نخواهند نوشید.

> “‘The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, a day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy: for He shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land.’ Zephaniah 1:2, 3, 8–18.

> «روز بزرگ خداوند نزدیک است؛ نزدیک است و به شتاب فرا می‌رسد؛ خود صدای روز خداوند! در آنجا دلاور به تلخی خواهد گریست. آن روز، روز خشم است؛ روز تنگی و درماندگی؛ روز ویرانی و نابودی؛ روز تاریکی و تیرگی؛ روز ابر و ظلمت غلیظ؛ روز شیپور و بانگ هشدار بر ضد شهرهای مستحکم و بر ضد برج‌های بلند. و بر مردم تنگی خواهم آورد تا مانند نابینایان راه روند، زیرا به خداوند گناه کرده‌اند؛ و خونشان چون غبار ریخته خواهد شد و گوشتشان مانند سرگین. نه نقره‌شان و نه طلایشان در روز خشم خداوند قادر به رهانیدنشان خواهد بود؛ بلکه تمام این سرزمین به آتش غیرت او خورده خواهد شد، زیرا او همه ساکنان زمین را به‌زودی به‌کلی از میان برخواهد برد.» صفنیا ۱:۲، ۳، ۸-۱۸

> “God cannot forbear much longer. Already His judgments are beginning to fall on some places, and soon His signal displeasure will be felt in other places.

> خدا دیگر نمی‌تواند بیش از این مدارا کند. از همین حالا عذاب‌های او در برخی جاها آغاز شده است و به زودی ناخشنودی آشکار او در جاهای دیگر احساس خواهد شد.

> “There will be a series of events revealing that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. As a people we must prepare the way of the Lord under the overruling guidance of the Holy Spirit. The gospel is to be given in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will be educated in connection with men of experience. As they learn to labor effectively they will proclaim the truth with power. Through most wonderful workings of divine providence, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. The message that means so much to the dwellers upon the earth will be heard and understood. Men will know what is truth. Onward and still onward the work will advance until the whole earth shall have been warned, and then shall the end come.

> مجموعه‌ای از رویدادها رخ خواهد داد که آشکار می‌سازد خداوند حاکم بر اوضاع است. حقیقت با زبانی روشن و بی‌ابهام اعلام خواهد شد. ما، به‌عنوان یک قوم، زیر هدایتِ عالیه روح‌القدس باید راهِ خداوند را هموار کنیم. انجیل باید در خلوص خود اعلان شود. جریان آبِ حیات در مسیر خود ژرف‌تر و گسترده‌تر خواهد شد. در همه عرصه‌ها، نزدیک و دور، مردان از پشت گاوآهن و نیز از مشاغل متعارفِ تجارت و کسب‌وکار که ذهن را بسیار به خود مشغول می‌کنند فراخوانده خواهند شد، و در همراهی با مردان باتجربه تعلیم خواهند دید. چون بیاموزند به‌گونه‌ای مؤثر کار کنند، حقیقت را با قدرت اعلام خواهند کرد. به‌واسطه شگفت‌انگیزترین تدابیر الهی، کوه‌های مشکلات برداشته شده و به دریا افکنده خواهند شد. پیامی که برای ساکنان زمین بسی اهمیت دارد شنیده و درک خواهد شد. مردمان خواهند دانست حقیقت چیست. کار، پیش و باز هم پیش، پیش خواهد رفت تا آنگاه که تمام زمین هشدار داده شده باشد، و سپس پایان فرا خواهد رسید.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> هرچه روزها می‌گذرد، آشکارتر می‌شود که داوری‌های خدا در جهان جاری‌اند. او با آتش و سیل و زلزله به ساکنان این زمین هشدار می‌دهد که آمدنش نزدیک است. زمان نزدیک است که بحران بزرگ در تاریخ جهان فرا برسد؛ زمانی که هر اقدام در حکومت خدا با علاقه‌ای شدید و بیمی وصف‌ناپذیر زیر نظر گرفته خواهد شد. داوری‌های خدا یکی پس از دیگری، با شتاب، در پی هم خواهند آمد—آتش و سیل و زلزله، همراه با جنگ و خونریزی.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> ای کاش مردم زمان تفقد خود را می‌شناختند! بسیاری هستند که هنوز حقیقتِ آزمون‌گرِ این زمان را نشنیده‌اند. بسیاری هستند که روح خدا برای آنان می‌کوشد. زمان داوری‌های ویرانگرِ خدا، زمانِ رحمت است برای آنان که هرگز فرصتی نداشته‌اند بیاموزند حقیقت چیست. خداوند با مهربانی بر آنان نظر خواهد کرد. دلِ پررحمتش به رحم آمده است؛ دستش هنوز برای نجات دراز است، در حالی که در بر روی کسانی که نخواستند داخل شوند بسته شده است.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 94–97.

> «رحمت خدا در بردباریِ طولانیِ او آشکار می‌شود. او داوری‌های خود را بازمی‌دارد، منتظر است تا پیام هشدار به گوش همگان برسد. ای کاش قوم ما چنان‌که باید مسئولیتی را که بر دوش آنان است برای رساندن آخرین پیام رحمت به جهان احساس می‌کردند؛ چه کار شگفت‌انگیزی انجام می‌شد!» شهادت‌ها، جلد ۹، صفحات ۹۴–۹۷.

Back to Articles