Article

# Panium - Number Five

پانیوم - شماره پنج

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

غارتگران قوم تو: اوج‌گیری و سقوط روم در پیشگویی‌ها

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

کتاب دانیال روایتی نبوی و شگفت‌انگیز را می‌گشاید و اصلی از «تکرار و گسترش» را می‌بافد که در سراسر رؤیاهای آن امتداد می‌یابد؛ از پیکرهٔ فلزیِ فصلِ ۲ تا کشاکش‌های پیچیدهٔ پادشاهان در فصلِ ۱۱. در این چارچوب، استدلالی قانع‌کننده پدیدار می‌شود: نبرد آکتیوم در ۳۱ پیش از میلاد، که به سقوط مصر در ۳۰ پیش از میلاد انجامید، به‌منزلهٔ تحققِ محوریِ دانیال ۱۱:۲۵ و ۲۶ به‌شمار می‌آید و آغازِ سلطهٔ ۳۶۰ سالهٔ رومِ بت‌پرست را رقم می‌زند.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

باب ۱۱ دانیال با ظهور و سقوط امپراتوری‌ها پس از مرگ اسکندر کبیر در سال ۳۲۳ پیش از میلاد آغاز می‌شود. اما در آیهٔ ۱۴، تغییری رخ می‌دهد. حدود سال ۲۰۰ پیش از میلاد، هنگامی که آنتیوخوس سوم (بزرگ) برای نبرد پانیوم علیه پادشاه خردسال، بطلمیوس پنجم، آماده می‌شد، روم دخالت کرد؛ نه صرفاً به‌عنوان تماشاگر، بلکه به‌منزلهٔ «غارتگران قوم تو». با نگرانی از تأمین گندمِ مصر در میانهٔ آشوب‌های هلنیستی، روم طی جنگ دوم مقدونی (۲۰۰–۱۹۷ پیش از میلاد) اعمال نفوذ کرد و زمینه را برای نقش نبوی خود فراهم ساخت.

## Rome’s Dominance Over the Jews

سلطهٔ روم بر یهودیان

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

اگر به سال ۶۳ پیش از میلاد برویم، آیه ۱۶ هنگامی تحقق می‌یابد که پومپه با یورش به اورشلیم وارد قدس‌الاقداس می‌شود و حاکمیت روم را بر «سرزمین پرجلال» اعلام می‌کند. از این‌جا، آیات ۱۷ تا ۲۲ رشته‌ای از رجال رومی را پی می‌گیرند: لشکرکشی‌های شرقی پومپه؛ فتوحات یولیوس سزار و ترورش در سال ۴۴ پیش از میلاد؛ فرمانروایی آگوستوس سزار که با اخذ مالیات همراه بود (طبق لوقا ۲:۱) و در سال ۱۴ میلادی پایان یافت؛ و تیبریوس که در سال ۳۱ میلادی، زمانی که «رئیس عهد» شکسته شد، در زمان او مسیح مصلوب شد. این سیر نبوّتی که از پومپه در اورشلیم تا تیتوس در اورشلیم در سال ۷۰ میلادی امتداد می‌یابد، خطّ چیرگی روم بر قوم خدا را به تصویر می‌کشد.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

از آغاز که یک سردار رومی هیکل را بی‌حرمت کرد تا پایانی که یک سردار رومی هیکل را ویران ساخت، امضای «آلفا و امگا» پدیدار می‌شود. این خط تاریخی که با بی‌حرمتی آغاز می‌شود و با ویرانی پایان می‌یابد، همچنین شامل بی‌حرمتی و نابودیِ آن کسی است که دربارهٔ خود گفت: «این هیکل را ویران کنید و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد.» حقیقت از حرف اوّل، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده است، و خطی که با پومپه آغاز و با تیتوس پایان می‌یابد، ویرانیِ میانیِ هیکل را نیز در بر دارد که با صلیب میانی از سه صلیبی نمایانده می‌شود که درست در نیمهٔ هفته‌ای برافراشته شدند که مسیح آمد تا عهد را تأیید کند. آیات شانزده تا بیست‌ودو خطی نبوتی را بازمی‌نمایانند که امضای حقیقت را با خود دارد. در دلِ تاریخی که این آیات بازمی‌نمایانند، چند خط نبوتیِ مهم وجود دارد، امّا مضمون اصلیِ این خط، چیرگیِ روم بر یهود است.

## Leagues and Treaties

اتحادها و معاهدات

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

آیهٔ ۲۳ «تکرار و بسط می‌دهد» با بازگشت به سال‌های ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد، زمانی که یهودیان تحت رهبری یهودای مکّابی پیمانی با روم بستند (مکابیان اوّل ۸). این امر راهبرد منحصربه‌فرد امپراتوری‌سازی روم — فتح از طریق معاهدات و اتحادها — را برجسته می‌کند، روشی متمایز از پیشینیانش. آیهٔ ۲۴ این مرحله را به پایان می‌رساند و یاد می‌کند که روم «تدابیر خود را از دژها پیش‌بینی خواهد کرد، حتی برای مدتی.»

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> و پس از آنکه عهدی با او بسته شود، او با نیرنگ عمل خواهد کرد؛ زیرا با گروهی اندک برخواهد آمد و نیرومند خواهد شد. او به‌طور مسالمت‌آمیز حتی به پرنعمت‌ترین نواحیِ ایالت داخل خواهد شد؛ و کاری خواهد کرد که نه پدرانش و نه پدرانِ پدرانش کرده‌اند؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد کرد؛ بلی، و تا مدتی نقشه‌های خود را بر ضد دژهای مستحکم طرح خواهد نمود. دانیال ۱۱:۲۳، ۲۴.

## For a Time

برای مدتی

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

واژهٔ ترجمه‌شدهٔ «علیه» را می‌توان به‌صورت «از» فهمید. رم نقشه‌هایش را «از» پیش می‌گوید. واژهٔ «از» در آن آیه به شهر رم، قلب سیاسی و نظامی امپراتوری، به‌عنوان پایگاه راهبردهایش اشاره دارد. «زمان» به‌طور نبوی ۳۶۰ سال است که از هنگام سقوط مصر در ۳۰ پیش از میلاد، پس از آکتیوم، آغاز می‌شود و در سال ۳۳۰، وقتی کنستانتین رم را برای قسطنطنیه ترک می‌کند، پایان می‌یابد.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

ابیات ۲۵ و ۲۶ بر خودِ آکتیوم متمرکز می‌شوند.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> و او نیرو و دلاوری خود را با لشکری بزرگ بر ضد پادشاه جنوب برخواهد انگیخت؛ و پادشاه جنوب نیز با لشکری بسیار عظیم و نیرومند برای جنگ برانگیخته خواهد شد؛ اما ایستادگی نخواهد کرد، زیرا بر ضد او نیرنگ‌ها خواهند اندیشید. آری، آنان که از سهم خوراک او می‌خورند، او را نابود خواهند کرد، و لشکرش درهم خواهد شکست، و بسیاری کشته بر زمین خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۲۵، ۲۶.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

در ۳۱ ق.م.، اکتاویان، در مقام نمایندهٔ روم به‌عنوان «پادشاه شمال»، نیروهای خود را علیه مصرِ کلئوپاترا، «پادشاه جنوب»، در نبردی دریاییِ سترگ بسیج کرد. سپاه «بسیار بزرگ و نیرومندِ» آنتونی و کلئوپاترا به‌سبب «تدابیر» راهبردی (تاکتیک‌های آگریپا)، خیانت‌ها و رویگردانیِ متحدانِ آنتونی، و عقب‌نشینیِ کلئوپاترا در میانهٔ نبرد، از هم گسیخت. تا سال ۳۰ ق.م.، مصر به استانی رومی بدل شد و این امر سلطهٔ بی‌رقیبِ رومِ بت‌پرست را آغاز کرد. این بازهٔ ۳۶۰ ساله، از ۳۰ ق.م. تا ۳۳۰، با برتریِ روم که در دژِ نخستینِ خود متمرکز بود، منطبق است، تا آن‌که دگرگونیِ کنستانتین آن دژ را «به زیر افکند»، چنان‌که دانیال ۸:۱۱ پیشگویی می‌کند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خود را تا حدِ سرورِ سپاه برکشید، و به دستِ او قربانیِ روزانه از میان برداشته شد و جایگاهِ مقدسِ او به زیر افکنده شد. دانیال ۸:۱۱.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

وقتی کنستانتین شهر روم را به سود شهر قسطنطنیه کنار گذاشت، در شهر روم خلأ قدرتی بر جای گذاشت تا کلیسای پاپی جایگاه اقتداری را که شهر روم نماد آن بود به دست گیرد. این اقدام آیهٔ دومِ باب سیزدهمِ مکاشفه را محقق کرد.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> و آن وحشی که دیدم شبیه پلنگ بود، پاهایش مانند پاهای خرس و دهانش مانند دهان شیر بود؛ و اژدها قدرت خود، تخت خود و اقتداری عظیم به او داد. مکاشفه ۱۳:۲.

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

در دانیال ۸، دو واژهٔ متفاوتِ عبری — که هر دو به «قدس» ترجمه می‌شوند — داستان مربوط به قدس را در کتاب دانیال متمایز می‌کنند. کتاب دانیال جنگی میان مسیح و شیطان را، چنان‌که در نمایندگان زمینیِ مسیح و شیطان تصویر شده، بازنمایی می‌کند. بابل، نمایندهٔ زمینیِ شیطان، در آغاز کتاب دانیال اورشلیم را فتح می‌کند، و اورشلیم در آیهٔ چهل‌وپنجِ باب یازدهم بابل را فتح می‌کند. پادشاهی‌هایی که شهرهای اورشلیم و بابل نمایندگی‌شان می‌کنند «قدسِ حصین»اند. شهرهای بابل و اورشلیم هر دو «قدسِ حصین»اند و هر دو معبد خود را در درون شهر دارند. معبد پانتئون در شهر روم قرار دارد، و معبدِ اورشلیم همتای آن در روایت نبوی است. بابل و شهر روم نسخه‌های بدلیِ اورشلیم‌اند.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

در دانیال ۸، دو واژهٔ عبری عبارت‌اند از «miqdash» در آیهٔ ۱۱، جایی که شاخِ کوچک (رومِ بت‌پرست) «مقرّ قدسگاهِ او» را فرو می‌افکند (شهرِ روم)، وقتی که کنستانتین در سال ۳۳۰ پایتخت را منتقل می‌کند. واژهٔ دیگر «qodesh» در آیات ۱۳ و ۱۴ است، جایی که قدسگاهِ خدا پس از ۲۳۰۰ روز در انتظارِ تطهیر است. هرچند هر دو واژه به «قدسگاه» ترجمه می‌شوند، «miqdash» می‌تواند هم به دژِ خدا و هم به دژِ بت‌پرستان اطلاق شود، حال آنکه «qodesh» در کتاب مقدس فقط برای قدسگاهِ خدا به کار می‌رود.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

در دانیال ۱۱:۳۱، "قدس حصین" (شهر رم) آلوده می‌شود، زیرا بربرها و وندال‌ها جنگ را به شهر رم می‌آورند. "قوای نظامی" در این آیه از کلوویس در سال ۴۹۶ آغاز شد و تا زمانی ادامه یافت که روم پاپی تا سال ۵۳۸ کاملاً مسلط شد؛ زمانی که اوستروگوت‌ها از شهر رم اخراج شدند.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

خط پیشگویی از آکتیوم فراتر از ۳۳۰ امتداد می‌یابد. «کشتی‌های کیتیم» در آیهٔ ۳۰ وندال‌ها به رهبری گایسریک را مشخص می‌کند، که در سال ۴۵۵ رم را غارت کردند و این نشانهٔ فروپاشی رومِ غربی بود. سپس رومِ پاپی برمی‌خیزد و از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ حکومت می‌کند؛ به مدت ۱۲۶۰ سال، تا زمانی که ژنرال برتیهِ ناپلئون با دستگیری پیوس ششم «زخمِ مهلک» را وارد کرد. ۳۶۰ سالِ رومِ بت‌پرست، از ۳۰ پیش از میلاد تا ۳۳۰، متناظر با ۱۲۶۰ سالِ رومِ پاپی است؛ هر دو زمانی آغاز می‌شوند که سومین مانع (مصر، اوستروگوت‌ها) فرو می‌افتد.

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

«پادشاه شمال» مدرن در آیه ۴۰ پدیدار می‌شود. در سال ۱۹۸۹، پاپیّت که به‌طور پنهانی با ایالات متحدهٔ دورهٔ ریگان متحد است (که با ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران نمادپردازی شده است)، اتحاد جماهیر شوروی، «پادشاه جنوب» (بی‌خدایی/کمونیسم) را سرنگون می‌کند. آیه ۴۱ پاپیّت را در حال فتح «سرزمین باشکوه» نشان می‌دهد - با تبدیل کردن ایالات متحدهٔ پروتستان به ایالات متحدهٔ کاتولیک - در حالی که آیات ۴۲ و ۴۳ سازمان ملل متحد را، که مصر نمایندهٔ آن است، در حال تسلیم‌شدن در برابر اتحادی سه‌گانه شامل سازمان ملل متحد (اژدها)، واتیکان (وحش) و ایالات متحده (نبی کاذب) نشان می‌دهند که جهان را به سوی آرماگدون سوق می‌دهد. آیه ۴۵ پایان این قدرت را پیشگویی می‌کند، «بی‌آنکه یاوری باشد»، زخمش در آیه چهل و یک التیام یافته، اما سرنوشتش به‌وسیلهٔ آیه چهل و پنج مُهر می‌شود.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد محور آیات ۲۵ و ۲۶ است و حکومت ۳۶۰ سالهٔ روم را از دژ مقدسش آغاز می‌کند. با در نظر گرفتن آیهٔ چهارده به‌عنوان تذکر، داستان روم بت‌پرست از آیهٔ شانزده تا گذار به روم پاپی در آیهٔ سی‌ویک، خط سیر کامل روم بت‌پرست است. آن خط به سه بخش تقسیم می‌شود. آیات شانزده تا بیست‌ودو خط سیطرهٔ روم بر اسرائیل باستان است. آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار آن کارِ امپراتوری‌سازی را مشخص می‌کند که روم هنگام فتح از طریق اتحادها و معاهدات در کنار قدرت نظامی به‌کار می‌گرفت. از آیهٔ بیست‌وچهار تا آخرین عبارت در آیهٔ سی‌ویک خطی دو‌بخشی است که نمایانگر دوره‌ای است که در آن روم خود را برافراشت و پس از آن سقوط کرد.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

«زمان مقرر» پایان ۳۶۰ سال در سال ۳۳۰ است. آیات ۲۷ تا آخرین عبارتِ آیه ۳۱—که مشخص می‌کند قدرت پاپی، که به‌عنوان «رجاستِ ویرانگر» نمایانده شده، در سال ۵۳۸ بر تخت نشانده شد—تاریخ رومِ بت‌پرست را در چارچوبِ دوره‌ای از ۳۶۰ سال فرمانرواییِ مطلق بازگو می‌کند که سپس با ۲۰۸ سالِ افولی تدریجی دنبال می‌شود.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

پس «زمانِ» آیهٔ بیست‌وچهارم در سال ۳۱ پیش از میلاد آغاز می‌شود، با افزوده‌شدنِ پادشاهِ جنوب به قلمروِ پادشاهِ شمال، و در سال ۳۳۰ میلادی با تقسیمِ قلمروِ پادشاهِ شمال به شرق و غرب پایان می‌یابد. از ۳۳۰ تا ۵۳۸ میلادی، رومِ بت‌پرست به‌تدریج از هم فرو می‌پاشد. نشانه‌های نبویِ گوناگونی که با گام‌های مختلفِ زوالِ رومِ بت‌پرست پیوند دارند، لنگرهای نبوی‌ای هستند که به شاگردِ نبوت امکان می‌دهند کلامِ نبویِ خدا را تشخیص دهد. در تحققِ آیهٔ چهاردهمِ دانیال یازده، روم رؤیا را استوار می‌سازد، و یکی از راه‌هایی که دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد، از طریقِ سقوطِ خودش است. آیه می‌گوید: «و نیز غارتگرانِ قومِ تو برای استوار ساختنِ رؤیا خود را بلند خواهند کرد؛ اما خواهند افتاد.»

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

وقتی روم به‌وسیلهٔ کشتی‌های کتییم مورد حمله قرار می‌گیرد و پس از آن به جنوب حمله می‌کند، این رخداد نه مانند نخستین است و نه مانند واپسین، زیرا از اینجا به بعد سقوط قدرت روم به تصویر کشیده می‌شود. چهار شیپور نخست از هفت شیپور مکاشفه که در فصل هشتم آمده‌اند، به‌طور مشخص چهار قدرت عمده‌ای را توصیف می‌کنند که سرانجام تا سال ۴۷۶ به کار رومِ غربی پایان دادند. رؤیا زمانی استوار می‌شود که غارتگران قوم تو خود را برافرازند و سقوط کنند. این رؤیای نبوی بر زمینهٔ سقوط روم ترسیم می‌شود. رومِ بت‌پرستِ غربی از ۳۳۰ تا ۵۳۸ سقوط کرد. رومِ پاپی در ۱۷۹۸ سقوط کرد. در تاریخ شیپور پنجم و ششم، رومِ شرقی در ۱۴۵۳ به دست ترک‌های عثمانی سقوط کرد. آن سه سقوط بخشی از رؤیایی هستند که به‌وسیلهٔ غارتگران قوم تو استوار می‌شود.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

آیه می‌گوید: «و نیز غارتگران قوم تو برای تحقق رؤیا خود را برافرازند، اما سقوط خواهند کرد.» از 31 پیش از میلاد تا 330، رومِ بت‌پرست در برتری خود بر جهان «خود را برافراشت». از 330 تا 538، رومِ بت‌پرست رو به افول رفت تا زمینه را فراهم کند که مردِ گناه در معبد خدا بنشیند و خود را خدا بنامد. از 538 تا 1798، قدرت پاپی «خود را برافراشت» و در 1798 سقوط کرد. از 31 پیش از میلاد تا 330، رومِ غربی «می‌بالید» که مرکز امپراتوری روم است، و از 330 تا 476 سقوط کرد. در 330، کنستانتین شأن قسطنطنیه را به‌عنوان مرکز رومِ شرقی «برافراشت» و در 1453 رومِ شرقی سقوط کرد. در هر یک از دوره‌های گوناگونِ روم، دوره‌ای هست که روم خود را برافرازد و پس از آن دوره‌ای که سقوطش را نشان می‌دهد، زیرا «غارتگران قوم تو برای تحقق رؤیا خود را برافرازند، اما سقوط خواهند کرد.»

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

واژهٔ عبری‌ای که به «راهزنان» ترجمه شده، بهتر است به «شکنندگان» برگردانده شود، زیرا این برگردان با معنای اصلیِ ریشه — یعنی رخنه کردن یا برهم زدن — همخوانی نزدیک‌تری دارد تا با «راهزنان» به معنای دقیق کلمه (که بر دزدی دلالت دارد). این اصطلاح به کسانی اشاره دارد که مرزها، قوانین یا پیمان‌ها را می‌شکنند، نه فقط اموال را می‌دزدند. در نبوت کتاب مقدس، روم همان شکننده است، هرچند در آیهٔ چهاردهم به‌صورت «راهزنان» ترجمه شده است. در باب دوم دانیال، روم پادشاهی آهنین است و سپس در باب هفتم، حیوان چهارم نیز روم است.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> پس از این در رویاهای شب دیدم، و اینک حیوانی چهارم، هولناک و دهشت‌انگیز و بسیار نیرومند؛ و دندان‌های آهنینِ بزرگ داشت: بلعید و خرد کرد، و باقی‌مانده را با پاهای خود لگدمال کرد؛ و از همهٔ حیواناتی که پیش از آن بودند متفاوت بود؛ و ده شاخ داشت. دانیال ۷:۷.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

حیوان چهارم، که روم است، دندان‌های "آهنی" دارد، زیرا همان پادشاهی چهارم است که در باب دوم به صورت آهن نشان داده شده است. در آیهٔ هفتم، حیوان چهارمِ روم "خُرد می‌کند"، و هنگامی که خُرد می‌کند "باقی‌مانده را با پاهای خود لگدمال می‌کند". حیوانِ روم همان پادشاهیِ آهنین است و ویژگیِ خرد کردن و لگدمال کردنِ باقی‌مانده نمایانگر عملِ جفا است. جفایی که بر اسرائیلِ باستان وارد شد، یک "نشانه" بود.

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> و نیز همهٔ این لعنت‌ها بر تو خواهد آمد، تو را تعقیب خواهد کرد و در تو خواهد افتاد تا نابود شوی؛ زیرا به صدای خداوند، خدای خود گوش فرا ندادی تا فرمان‌ها و فرایض او را که به تو امر کرده بود نگاه داری. و آنها بر تو برای نشانه و شگفتی خواهند بود و بر نسل تو تا ابد. از آن‌رو که در فراوانی همه چیز، خداوند، خدای خود را با شادمانی و خوشدلیِ دل خدمت نکردی؛ پس دشمنانی را که خداوند بر ضد تو خواهد فرستاد خدمت خواهی کرد، در گرسنگی و تشنگی و برهنگی و در کمبود همه چیز؛ و یوغی آهنین بر گردنت خواهد نهاد تا تو را نابود سازد. خداوند قومی را از دور، از انتهای زمین، چون عقابی که به تندی پرواز می‌کند، بر ضد تو خواهد آورد؛ قومی که زبانشان را نخواهی فهمید؛ قومی با چهره‌ای خشن که شخص پیر را ملاحظه نخواهد کرد و بر جوان ترحّم نخواهد نمود. تثنیه 28:45–50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

لعنت‌هایی که به‌سبب سرکشی‌شان بر اسرائیل باستان آمد، «نشانه و شگفتی‌ای است و بر نسل تو تا ابد خواهد بود.» این لعنت قرار بود به دست «قومی با چهره‌ای خشن» بر آنان آورده شود. حیوانی با دندان‌های آهنین که در فصل هفتم «خرد می‌کند و باقیمانده را لگدمال می‌کند»، همان پادشاهی چهارم است که از تقسیم پادشاهی اسکندر برمی‌خیزد، و چنان‌که در تثنیه نزد موسی آمده، آن پادشاهی قومی است که اسرائیل باستان زبانش را نمی‌فهمید. پادشاهی روم در فصل هشتم دانیال، قومی با چهره‌ای خشن است و به زبانی دیگر سخن می‌گوید.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> پس چون آن شکسته شد و به جای آن چهار تا برخاستند، چهار پادشاهی از میان آن قوم برخواهند خاست، اما نه با قدرت او. و در واپسین روزهای پادشاهیِ ایشان، چون خطاکاران به کمال خود برسند، پادشاهی با چهره‌ای خشن و فهمندهٔ سخنانِ مبهم برخواهد خاست. دانیال ۸:۲۲، ۲۳.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

«غارتگران (شکنندگان) قوم تو» رؤیا را تثبیت می‌کنند؛ خود را برمی‌افرازند و سقوط می‌کنند. چهارمین پادشاهیِ آهنین رومِ بت‌پرست بود که هنگام سربرافراشتنِ خویش به‌گونه‌ای مطلق حکمرانی می‌کرد، اما سقوط نهایی‌اش به ویژگی‌ای نبوی بدل شد که رؤیا را تثبیت می‌کند. آنان «شکنندگان»اند، زیرا قومِ خدا را با جفا پایمال می‌کنند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles