Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

کتاب دانیال - شماره چهل‌وسه

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

پرده‌برداری از معنای نمادینِ «رجسِ ویرانی» در نبوت‌های کتاب مقدس

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

تشخیص پولس از روم بت‌پرست به‌عنوان قدرتی که پاپیّت را از به‌قدرت‌رسیدن در سال ۵۳۸ بازمی‌داشت، به آن شهادتی بدل شد که ویلیام میلر آن را دلیل تثبیت این برداشت دانست که «دائمی» در کتاب دانیال نمایندهٔ بت‌پرستی است. چارچوب ویلیام میلر بر دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری استوار بود. مهم‌ترین کشف میلر در حمایت از آن چارچوب، گواهی پولس در دوم تسالونیکیان، فصل دوم بود؛ جایی که پولس تصریح می‌کند بازدارندگیِ اعمال‌شده بر پاپیّت، که از سوی روم بت‌پرست بود، برداشته خواهد شد تا «مرد گناه» در هیکل خدا بنشیند و خود را خدا نشان دهد.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

در کتاب دانیال، نمادِ «قربانیِ دائمی» که نمایانگر بت‌پرستی است، همواره با نمادی از پاپیّت دنبال می‌شود؛ خواه آن نماد «تعدّیِ ویرانگر» باشد یا «رجاستِ ویرانگر». با این حال، در هشدار مسیح به مسیحیان دربارهٔ محاصره و ویرانی اورشلیم که طی سه و نیم سالِ ۶۶ تا ۷۰ میلادی رخ داد، مسیح «رجاستِ ویرانگر که به زبان دانیال نبی گفته شده» را نشانه‌ای برای مسیحیانی که در اورشلیم بودند تا بی‌درنگ بگریزند، خواند. تاریخ نشان می‌دهد که آن نشانه نمادِ رومِ پاپی نبود، بلکه رومِ بت‌پرست بود. این نشانه می‌بایست از سوی ایمانداران تشخیص داده می‌شد تا بتوانند از محاصره و ویرانی بگریزند. آیا «رجاستِ ویرانگر، که به زبان دانیال نبی گفته شده»، نمادی از رومِ بت‌پرست است یا رومِ پاپی؟

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> پس هنگامی که دیدید مکروهِ ویرانگر که به‌وسیلهٔ دانیال نبی گفته شده، در مکان مقدس ایستاده است (هر که می‌خواند، دریابد)، آنگاه کسانی که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند. کسی که بر بام است، فرود نیاید تا چیزی از خانه‌اش بردارد. و آن‌که در مزرعه است، بازنگردد تا لباس‌هایش را بردارد. و وای بر زنان آبستن و بر شیر‌دهندگان در آن روزها! اما دعا کنید که فرارتان نه در زمستان باشد و نه در روز سبت. زیرا آنگاه مصیبتی بزرگ خواهد بود، چنان که از آغاز جهان تا کنون نبوده و هرگز نیز نخواهد بود. و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به‌خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد. متی 24:15-22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

خواهر وایت توضیح می‌دهد که چگونه این هشدار در تاریخ ویرانی اورشلیم از سال ۶۶ تا ۷۰ میلادی تحقق یافت، و مشخص می‌کند که پرچم، یا نشانِ ارتش روم، نشانه‌ای برای مسیحیانی بود که هنوز در اورشلیم بودند تا بگریزند. پس «مکروهِ ویران‌کننده که دانیال نبی از آن سخن گفت»، رومِ بت‌پرست بود یا رومِ پاپی، چنان‌که میلر چارچوب خود را بر آن بنا کرده بود؟

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

ویلیام میلر به درک هر دو نمودِ روم (ابتدا مشرک و پس از آن پاپی) هدایت شد، اما تاریخِ زمانه‌ای که در آن می‌زیست او را واداشت تا هر دو پادشاهی را یک پادشاهی به شمار آورد. و البته آن‌ها یک پادشاهی‌اند، اما همچنین نمایانگرِ دو پادشاهیِ پی‌درپی هستند. به‌واسطهٔ تاریخِ نبویِ ۱۷۹۸، میلر ناچار بود روم را عمدتاً یک پادشاهی تلقی کند. در سال ۱۷۹۸، میلر بر این باور بود که بازگشتِ دوبارهٔ مسیح تقریباً بیست‌وپنج سالِ دیگر در پیش است. او به‌خوبی می‌دانست که رومِ پاپی در ۱۷۹۸ زخمی مرگبار دریافت کرده است. برای میلر، پس از رومِ پاپی هیچ پادشاهیِ زمینیِ دیگری قرار نبود بیاید، زیرا مسیح در آستانهٔ بازگشت بود.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

در بستر تاریخی‌ای که میلر در آن می‌زیست، او دریافت که مجسمهٔ بابِ دومِ دانیال نمایانگرِ چهار پادشاهیِ زمینی بود، زیرا دانیال خود چنین شهادت داده بود.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> و پادشاهیِ چهارم همچون آهن نیرومند خواهد بود؛ زیرا آهن همه‌چیز را خرد می‌کند و همه‌چیز را زیر سلطه می‌آورد؛ و همان‌گونه که آهن همهٔ این‌ها را می‌شکند، آن نیز خرد خواهد کرد و درهم خواهد کوبید. و اما از آن‌جا که دیدی پاها و انگشتان پا، بخشی از گلِ کوزه‌گران و بخشی از آهن بود، آن پادشاهی منقسم خواهد شد؛ ولی از استحکامِ آهن در آن خواهد بود، زیرا دیدی که آهن با گلِ لجنی آمیخته بود. دانیال ۲:۴۰، ۴۱.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

میلر دریافته بود که تنها چهار پادشاهی وجود دارد و پادشاهی چهارم و نهایی روم بود؛ او از تاریخ می‌دانست که رومِ بت‌پرست بود و پس از آن رومِ پاپی. به‌زعم میلر، مطابق کلام دانیال، پادشاهی چهارم «تقسیم‌شده» بود؛ اما نزد او این تقسیم صرفاً بیانگر تمایزی میان جنبه‌های ظاهری و روحانی پادشاهی روم بود. او درست می‌گفت، اما درکش محدود بود.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

میلر متوجه نبود که تقسیمِ رومِ بت‌پرست و پاپی بر اساس همان تفکیکی بنا شده است که پولس برای شناساندنِ آن برانگیخته شده بود. پولس (و یوحناى تعمیددهنده) نشان دادند که در دورهٔ صلیب، امرِ حرفی می‌بایست به امرِ روحانی گذار کند. بدون آن فهم، میلر ناچار شد بپذیرد که روم در اصل یک پادشاهیِ واحد با دو مرحله بود. و البته، او درست می‌گفت (اما محدود). او نمی‌توانست ببیند که رومِ روحانی به‌وسیلهٔ بابلِ حرفی نمایانده شده بود، زیرا رومِ روحانی (پاپی) نیز بابلِ روحانی است.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

بابلِ حقیقی، به‌عنوان نخستینِ چهار پادشاهی در باب دومِ دانیال، نمادِ پادشاهی چهارم بود، زیرا نخستین همواره نمادِ آخرین است. بابل نمادِ رومِ بت‌پرست بود، اما هم رومِ بت‌پرست و هم بابل، نمادِ رومِ روحانی (پاپیّت) بودند. از این‌رو پاپیّت پنجمین پادشاهی بود و بابل نمایندهٔ آن بود. این یکی از دلایل اساسی است که چرا خواهر وایت اسارتِ اسرائیلِ حقیقی در بابل، به مدت هفتاد سال، را با اسارتِ اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی، به مدت هزار و دویست و شصت سال، مقایسه می‌کند.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "کلیسای خدا بر روی زمین، در طول این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به همان‌سان واقعاً در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل اسیر بودند." پیامبران و پادشاهان، ۷۱۴.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

بنابراین میلر هیچ مشکلی نداشت که تحقق‌های نبوی‌ای را که مشخص‌تر روم بت‌پرست را شناسایی می‌کردند، با روم پاپی جابه‌جا کند. در ادامه نمونه‌هایی از این ارائه خواهیم کرد، اما اگر دریابیم که میلر روم بت‌پرست و روم پاپی را یک پادشاهی می‌دانست، می‌توانیم بفهمیم چرا میلر مشکلی نداشت که اشاره عیسی به «رجاست ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است» را تحققِ روم بت‌پرست بداند، در حالی که تعبیر «رجاست ویرانی» در کتاب دانیال را نمادِ روم پاپی درک می‌کرد. میلر نتوانست سه قدرتِ ویرانگر را ببیند و به همین دلیل چارچوب نبوی او، هرچند دقیق، محدود بود.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

اما چگونه باید ناسازگاری تحقق تاریخی سال ۶۶ میلادی را بفهمیم؛ زمانی که روم بت‌پرست، در اجرای پیشگویی مسیح، عَلَم‌های نظامی خود را در صحن‌های مقدس هیکل برافراشت؟ آیا «رجاست ویرانگر، که دانیال نبی از آن سخن گفته است»، نمادی از روم بت‌پرست است یا روم پاپی؟ پاسخ این معضل نسبتاً ساده است، اگر به‌جای دو قدرت ویرانگر، سه قدرت ویرانگر را بشناسیم. بهتر است با تفسیر خواهر وایت درباره تحقق پیشگویی مسیح در خصوص ویرانی اورشلیم آغاز کنیم.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> به صلیب کشیدن مسیح به دست یهودیان، ویرانی اورشلیم را در پی داشت. خونی که بر جلجتا ریخته شد، همان وزنه‌ای بود که آنان را در این جهان و در جهان آینده به ورطۀ تباهی فرو برد. چنین نیز خواهد بود در روز عظیمِ نهایی، آنگاه که داوری بر ردکنندگانِ فیضِ خدا فرود آید. مسیح، سنگِ لغزشِ ایشان، آنگاه در نظرشان چون کوهی انتقام‌گیرنده جلوه خواهد کرد. جلالِ رخسارش، که برای پارسایان حیات است، برای شریران آتشی فروبرنده خواهد بود. به سبب محبتِ ردشده و فیضِ خوارداشته، گناهکار نابود خواهد شد.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> با تمثیل‌های بسیار و هشدارهای مکرر، عیسی نشان داد که نتیجهٔ رد کردن پسر خدا برای یهودیان چه خواهد بود. با این سخنان، او خطاب به همهٔ کسانی در هر عصر بود که از پذیرفتن او به‌عنوان نجات‌دهنده‌شان سر باز می‌زنند. هر هشدار برای ایشان است. هیکلِ هتک‌حرمت‌شده، پسر نافرمان، باغدارانِ خائن، بنّایانِ خوارشمار، هر یک در تجربهٔ هر گناهکار نظیری دارند. اگر توبه نکند، همان سرنوشتی که آنان از پیش نشان داده بودند از آنِ او خواهد شد. اشتیاق اعصار، ۶۰۰.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

وقتی پولس گذار از ظاهری به روحانی را مشخص کرد، تصریح کرد که این گذار در دورهٔ صلیب رخ داد، و شایان ذکر است که ویرانیِ اورشلیم به‌طور مستقیم با صلیب مرتبط است. ویرانیِ اورشلیمِ ظاهری که نخستین‌بار به‌دست بابلِ ظاهری صورت گرفت، برای آخرین بار به‌دست رومِ ظاهری انجام شد، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز بازنمایی می‌کند. پایمال کردنِ قدس و لشکر که با قدرتِ مشرکانۀ بابل آغاز شد، با قدرتِ مشرکانۀ روم پایان یافت.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

پایمال شدنِ روحانیِ اورشلیمِ روحانی به‌دست رومِ پاپی صورت گرفت و هر دو دورهٔ پایمال شدن (ظاهری و روحانی) نمادِ پایمال شدنِ قومِ خدا به‌دست قدرتِ ویرانگرِ سوم هستند؛ قدرتی که در اصطلاحِ مربوط به روم «رومِ مدرن» نامیده می‌شود.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

سه قدرتِ ویرانگر وجود دارد که هر یک به قوم خدا جفا می‌کنند: اژدهای بت‌پرستی؛ پس از آن، وحشِ دریاییِ کاتولیسیسم؛ و پس از آن، وحشِ زمینیِ ایالات متحده (نبیِ کاذب). بت‌پرستی به‌وسیلهٔ قدرت‌های گوناگونِ بت‌پرست که اسرائیلِ جسمانی را پایمال کردند نمایانده شد. سپس پاپیسم به مدت هزار و دویست و شصت سال، از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، اسرائیلِ روحانی را پایمال کرد. اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب همان رومِ مدرن است و همچنین در «ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه، قوم خدا را پایمال می‌کند. سه قدرتِ ویرانگرِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب همچنین به‌صورتِ رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی و رومِ مدرن نمایانده شده‌اند.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

بر اساس مکاشفهٔ ۱۷، بت‌پرستی همان چهار پادشاه نخستین است، پادشاه پنجم نهاد پاپی است و پادشاهان ششم، هفتم و هشتم اتحاد سه‌گانهٔ رومِ مدرن‌اند.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> و هفت پادشاه‌اند: پنج نفرشان سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و هنگامی که بیاید، باید اندک زمانی بماند. و آن وحش که بود و نیست، او همان هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:‏۱۰، ۱۱.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

بر اساس باب دومِ دانیال، بت‌پرستی شامل هر چهار پادشاهی از بابلِ تاریخی تا رومِ تاریخی است. بابلِ روحانی همان نظام پاپی (سرِ زرین) است، و اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب (رومِ معاصر) به‌وسیلهٔ اتحاد سه‌گانهٔ ماد و پارسِ روحانی، یونانِ روحانی و رومِ روحانی (که زخمِ مهلکش شفا یافته است) مجسم می‌شود.

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

وقتی عیسی به «رجاست ویرانگر که دانیال نبی از آن سخن گفته است» اشاره کرد، او یک «نشانه» مشخص را معرفی می‌کرد که مسیحیان باید آن را در هر یک از سه رُم بازشناسند. رُم مشرک، رُم پاپی و رُم مدرن همگی قوم خدا را جفا می‌دهند. آن جفا به‌صورت نبوی با پایمال شدن قدس و لشکر نمایانده شده است. عیسی برای هر یک از این سه دورهٔ جفا هشدار نزدیک شدن آن را داد. هنگامی که «نشانه» اقتدار رُم در درون قدس قرار داده شد، زمان فرار از اورشلیم فرا رسیده بود. عیسی تعبیر دانیال از «رجاست ویرانگر» را نه به‌عنوان نمادِ یک قدرت زمینی، بلکه به‌عنوان نمادِ نشانه‌ای به کار برد که مسیحیان می‌بایست آن را تشخیص دهند.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> «عیسی به شاگردانی که گوش می‌دادند داوری‌هایی را اعلام کرد که قرار بود بر اسرائیل از ایمان برگشته فرود آید، و به‌ویژه انتقام تلافی‌جویانه‌ای را که به سبب رد کردن و به صلیب کشیدن مسیح بر آنان وارد می‌شد. نشانه‌های بی‌ابهامی پیش از اوج هولناک رخدادها پدیدار می‌شد. ساعت هراس‌انگیز ناگهانی و شتابان فرا می‌رسید. و نجات‌دهنده به پیروان خود هشدار داد: ‘پس چون رجاست ویرانی را که نبی دانیال از آن سخن گفته است، دیدید که در مکان مقدس ایستاده است (هر که می‌خواند، فهم کند)، آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند.’ متی 24:15، 16؛ لوقا 21:20، 21. هرگاه بیرق‌های بت‌پرستانهٔ رومیان بر زمین مقدسی که تا چند فرلانگ بیرون از دیوارهای شهر امتداد داشت، برافراشته می‌شد، آنگاه پیروان مسیح می‌بایست ایمنی را در گریز بجویند. وقتی علامت هشدار دیده می‌شد، آنان که می‌خواستند بگریزند نباید هیچ درنگی کنند. در سراسر سرزمین یهودیه، و همچنین در خود اورشلیم، به محض دیدن علامتِ گریز باید فوراً گریخت. آن که اتفاقاً بر بام بود نباید برای نجات دادن گران‌بهاترین دارایی‌هایش به خانه پایین بیاید. آنان که در کشتزارها یا تاکستان‌ها کار می‌کردند نباید وقت صرف کنند تا برای برداشتن ردای بیرونیِ کنار گذاشته‌شده در هنگام رنجِ کار در گرمای روز بازگردند. نباید لحظه‌ای درنگ کنند، مبادا در نابودی همگانی گرفتار شوند.» نبرد عظیم، 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

در این بخش، خواهر وایت «رجاستِ ویرانگر» را «نشانه‌ای غیرقابل‌اشتباه» می‌داند که با «پرچم‌های بت‌پرستانۀ رومیان» نمایانده شده بود؛ همان پرچم‌هایی که آنان در «محوطۀ مقدسِ» معبد برافراشتند. عیسی از «رجاستِ ویرانگر» برای نمایاندن قدرتِ رومِ بت‌پرست یا رومِ پاپی استفاده نکرد، بلکه آن را به‌عنوان یک «نشانه» به‌کار برد. وقتی آن «نشانه» در محوطۀ مقدسِ معبد قرار گرفت، مسیحیان می‌بایست از اورشلیم بگریزند «مبادا در نابودیِ همگانی گرفتار شوند». خواهر وایت سپس در همان بخش فراتر می‌رود و تصریح می‌کند که نبوتِ مسیح دربارهٔ آن ویرانی بیش از یک‌بار تحقق یافته است.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> پیشگوییِ نجات‌دهنده دربارهٔ فرود آمدنِ داوری‌ها بر اورشلیم تحققِ دیگری نیز خواهد داشت، که آن ویرانیِ هولناک جز سایه‌ای کم‌رنگ از آن نبود. در سرنوشتِ شهرِ برگزیده می‌توانیم فرجامِ شومِ جهانی را ببینیم که رحمتِ خدا را رد کرده و بر شریعتِ او پای نهاده است. تیره‌وتار است کارنامهٔ مصیبت‌های انسانی که زمین در سده‌های طولانیِ جرم و جنایت شاهدش بوده است. دل به درد می‌آید و ذهن در تأمل ناتوان می‌گردد. هولناک بوده است پیامدهای رد کردنِ اقتدارِ آسمان. اما در مکاشفاتِ آینده صحنه‌ای تیره‌تر نمودار می‌شود. اسنادِ گذشته—رشتهٔ درازی از آشوب‌ها، درگیری‌ها و انقلاب‌ها، «نبردِ جنگاور ... با هیاهویی آشفته و جامه‌هایی غلطان در خون» (اشعیا ۹:۵)—این‌ها چه هستند در برابرِ هراس‌های آن روز که روحِ بازدارندهٔ خدا به‌کلی از شریران بازپس گرفته شود و دیگر طغیانِ هواهای نفسانیِ انسان و خشمِ شیطانی را مهار نکند! آنگاه جهان، چنان‌که هرگز پیش از آن ندیده است، پیامدهای فرمانرواییِ شیطان را خواهد دید.

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> اما در آن روز، همان‌گونه که در زمان ویرانی اورشلیم، قوم خدا رهایی خواهند یافت؛ هر که نامش در میان زندگان نوشته شده یافت شود. اشعیا ۴:۳. مسیح اعلام کرده است که بار دوم خواهد آمد تا وفاداران خود را نزد خویش گرد آورد: «آنگاه تمام قبایل زمین نوحه خواهند کرد، و پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و او فرشتگان خود را با بانگ بلند شیپور خواهد فرستاد، و آنان برگزیدگان او را از چهار باد، از یک سر آسمان تا سر دیگر آن، گرد خواهند آورد.» متی ۲۴:۳۰، ۳۱. آنگاه آنان که از انجیل اطاعت نمی‌کنند، به دم دهان او از میان خواهند رفت و با درخشش ظهورش هلاک خواهند شد. دوم تسالونیکیان ۲:۸. همچون اسرائیلِ ایام قدیم، شریران خود را نابود می‌کنند؛ آنان به سبب گناهکاری خویش سقوط می‌کنند. با زندگیِ گناه‌آلود، آن‌چنان از هماهنگی با خدا بیرون افتاده‌اند و سرشتشان آن‌قدر با شرارت تباه شده است که تجلی جلال او برای ایشان آتشی سوزاننده است.

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> مردم باید برحذر باشند مبادا درسِ نهفته در سخنانِ مسیح را نادیده بگیرند. چنان‌که او شاگردانش را از ویرانیِ اورشلیم هشدار داد و نشانه‌ای از نزدیک شدنِ آن خرابی به آنان داد تا بتوانند بگریزند، همان‌گونه نیز جهان را از روزِ نابودیِ نهایی هشدار داده و نشانه‌هایی از فرارسیدنِ آن عطا کرده است تا هر که بخواهد از غضبِ آینده بگریزد. عیسی اعلام می‌کند: «در خورشید و در ماه و در ستارگان علاماتی خواهد بود؛ و بر زمین پریشانیِ امّت‌ها.» لوقا ۲۱:۲۵؛ متی ۲۴:۲۹؛ مرقس ۱۳:۲۴‏-‏۲۶؛ مکاشفه ۶:۱۲‏-‏۱۷. آنان که این پیش‌نشانه‌های آمدنِ او را می‌بینند باید «بدانند که نزدیک است، بلکه بر درهاست.» متی ۲۴:۳۳. «پس بیدار باشید»، سخنِ هشداردهندهٔ اوست. مرقس ۱۳:۳۵. آنان که به هشدار گوش فرا دهند، در تاریکی واگذاشته نخواهند شد تا آن روز بی‌خبر بر ایشان درآید. اما برای آنان که بیدار نمی‌مانند، «روزِ خداوند چون دزدی در شب می‌آید.» اول تسالونیکیان ۵:۲‏-‏۵. مناقشه عظیم، ۳۶، ۳۷.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

وقتی خواهر وایت این کلمات را نوشت، هنوز قرار بود ویرانی اورشلیم در آینده تحقق یابد. داوری جزایی‌ای که در پایان جهان علیه رمِ امروزی (اژدها، وحش و نبی کاذب) اجرا می‌شود، نمایانگر سقوط نهایی بابل روحانی است، اما بابل روحانی (نظام پاپی) پیش‌تر یک‌بار در سال ۱۷۹۸ سقوط کرده بود. ویرانی اورشلیم نمایانگر داوری جزایی خدا بر یک کلیسای مرتد است.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

ویرانیِ اورشلیم در سه سال و نیمِ میانِ ۶۶ تا ۷۰ میلادی، نمونه‌ای از نابودیِ ناشی از داوریِ کیفریِ خداوند در پایانِ جهان است که بر رومِ امروزی (اژدها، وحش و پیامبر کاذب) نازل می‌شود. محاصره و ویرانیِ اورشلیم که از ۶۶ میلادی تا ۷۰ میلادی به دست وثنیان انجام شد، دقیقاً سه سال و نیم به طول انجامید.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

محاصره و ویرانیِ اورشلیمِ روحانی که به‌دست پاپی‌گری صورت گرفت، سه‌ونیم سالِ نبوتی، از 538 تا 1798، دوام داشت. این دو تصویر نمادِ محاصره و ویرانیِ اورشلیم در «ساعتِ» بحرانِ قانونِ یکشنبه هستند که به‌وسیلهٔ رومِ مدرن پدید می‌آید. آخرینِ سه ویرانیِ اورشلیم به‌صورت معکوس رخ می‌دهد، چنان‌که در کتابِ دانیال نشان داده شده است.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

کتاب دانیال با فتح و ویرانیِ اورشلیم به‌دستِ بابل آغاز می‌شود و با نابودیِ بابل و پیروزیِ اورشلیم پایان می‌یابد. در هر یک از سه نبرد، نشانه‌ای به مسیحیان داده شد که آنان را آگاه می‌کرد از جنگِ در راه بگریزند. در سال ۶۶ میلادی، آن نشانه هنگامی بود که سپاهیانِ رومِ بت‌پرست درفش‌های خود (پرچم‌های جنگی‌شان) را در حریمِ مقدسِ معبد برافراشتند. در سال ۵۳۸، آن هنگامی بود که «مردِ گناه» آشکار شد، در معبدِ خدا (کلیسای مسیحی) نشسته، خود را خدا می‌نمایاند، زمانی که در همان سال در شورای اورلئان قانونِ روزِ یکشنبه را به تصویب رساند. اجرای اجباریِ روزِ یکشنبه چیزی است که پاپیّت آن را دلیلِ اقتدارِ خود بر جهانِ مسیحیت می‌شمارد، زیرا آنان استدلال می‌کنند (به‌درستی) که برای عبادت در روز یکشنبه در کلامِ خدا هیچ پشتوانه‌ای وجود ندارد، و این واقعیت که آنان یکشنبه را به‌عنوان روزِ عبادت در مسیحیت برقرار کردند، گواهی است بر این‌که اقتدارِ سنت‌ها و رسومِ بت‌پرستانهٔ ایشان فراتر از کتاب‌مقدس است.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

در سال ۵۳۸، مسیحیان می‌بایست از کلیسای رومی جدا شوند؛ نه صرفاً به این دلیل که آن واقعاً کلیسایی مسیحی نبود، بلکه همچنین از آن رو که نشان اقتدار پاپی در حریم مقدس کلیسای خدا قرار داده شده بود. خواهر وایت آن روندِ جدایی در آن تاریخ را شناسایی می‌کند؛ روندی که آغازگر دوره‌ای بود که طی آن کلیسای خدا به مدت هزار و دویست و شصت سال به بیابان گریخت.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> اما میان شهریار نور و شهریار تاریکی هیچ اتحادی وجود ندارد، و میان پیروانشان نیز نمی‌تواند اتحادی وجود داشته باشد. هنگامی که مسیحیان پذیرفتند با کسانی که تنها تا نیمه از بت‌پرستی بازگشته بودند متحد شوند، در راهی قدم گذاشتند که آنان را هرچه بیشتر از حقیقت دور می‌برد. شیطان شادمان شد که در فریب دادن شمار بزرگی از پیروان مسیح کامیاب شده است. سپس قدرت خود را بیش از پیش بر اینان اعمال کرد و آنان را برانگیخت تا کسانی را که به خدا وفادار مانده بودند جفا کنند. هیچ‌کس همچون آنان که روزگاری مدافع آن بودند، خوب نمی‌دانست چگونه با ایمان راستین مسیحی مخالفت کند؛ و این مسیحیانِ مرتد، با همدستیِ همراهانِ نیمه‌بت‌پرستِ خود، جنگ خود را متوجه اساسی‌ترین جنبه‌های آموزه‌های مسیح کردند.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> برای آنان که می‌خواستند وفادار بمانند، استوار ایستادن در برابر آن فریب‌ها و پلیدی‌هایی که در جامه‌های روحانی پنهان شده و به کلیسا راه یافته بودند، مستلزم پیکاری سخت بود. کتاب مقدس به‌عنوان معیار ایمان پذیرفته نمی‌شد. تعلیم آزادی دینی بدعت خوانده می‌شد و مدافعان آن منفور و مطرود می‌شدند.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> پس از کشمکشی طولانی و سخت، آن عدهٔ اندکِ وفادار تصمیم گرفتند اگر کلیسای مرتد همچنان از رها شدن از دروغ و بت‌پرستی سر باز زند، هرگونه پیوندی را با او بگسلند. آنان دریافتند که جدایی، ضرورتی مطلق است اگر بخواهند از کلام خدا اطاعت کنند. جرأت آن را نداشتند که خطاهایی را تحمل کنند که برای جان‌هایشان مهلک بود و الگویی بگذارند که ایمانِ فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان را به خطر اندازد. برای تأمین صلح و وحدت آماده بودند هر امتیازی را که با وفاداری به خدا سازگار باشد بدهند؛ اما بر این باور بودند که حتی صلح نیز اگر به بهای قربانی کردن اصول به دست آید، بهایی بس گزاف خواهد داشت. اگر وحدت تنها با مصالحه بر سر حقیقت و عدالت حاصل شود، پس بگذار اختلاف، و حتی جنگ، باشد. مناقشه عظیم، ۴۵.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> ابدیت پیشِ روی ما گسترده است. پرده در شرف بالا رفتن است. ما که در این جایگاه خطیر و مسئولیت‌بار قرار داریم، چه می‌کنیم، به چه می‌اندیشیم که به عشقِ خودخواهانهٔ آسایش می‌چسبیم، در حالی که جان‌ها در پیرامون ما هلاک می‌شوند؟ آیا دل‌های ما به‌کلی قساوت گرفته‌اند؟ آیا نمی‌توانیم احساس کنیم یا دریابیم که برای نجاتِ دیگران کاری بر عهده داریم؟ ای برادران، آیا از آن گروهید که چشم دارند و نمی‌بینند و گوش دارند و نمی‌شنوند؟ آیا بیهوده است که خدا شناختِ ارادهٔ خود را به شما بخشیده است؟ آیا بیهوده است که پیاپی برای شما هشدار فرستاده است؟ آیا اعلان‌های حقیقتِ جاودان را دربارهٔ آنچه در آستانهٔ وقوع بر زمین است باور دارید، آیا باور دارید که داوری‌های خدا بالای سرِ مردم سایه افکنده است، و با این همه می‌توانید همچنان آسوده بنشینید، سست، بی‌اعتنا، لذت‌دوست؟

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> اکنون زمان آن نیست که قوم خدا دل‌بستگی‌های خود را بر جهان ببندند یا گنج خود را در دنیا ذخیره کنند. زمان چندان دور نیست که، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر خواهیم شد در جاهای ویران و خلوت پناهگاهی بجوییم. همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌دست سپاهیان روم علامت فرار برای مسیحیان یهودیه بود، به‌کارگیری قدرت از سوی ملت ما در فرمانِ اجرای سبتِ پاپی برای ما هشداری خواهد بود. آنگاه وقت آن خواهد بود که شهرهای بزرگ را ترک کنیم، و در تدارکِ ترک شهرهای کوچک‌تر، به سوی خانه‌های دورافتاده در مکان‌های خلوتِ میان کوهستان برویم. و اکنون، به‌جای جستنِ مسکن‌های گران‌بها در اینجا، باید خود را برای کوچ به کشوری بهتر، یعنی آسمانی، آماده کنیم. به‌جای صرفِ امکانات‌مان برای ارضای نفس، باید در اندیشهٔ صرفه‌جویی باشیم. هر استعدادی که خدا به امانت سپرده است، باید برای جلال او، در رساندن هشدار به جهان، به‌کار رود. خدا برای همکاران خود در شهرها کاری دارد. مأموریت‌های ما باید حمایت شود؛ مأموریت‌های تازه باید گشوده گردد. پیشبرد موفق این کار، هزینهٔ اندکی نخواهد خواست. عبادتگاه‌هایی لازم است تا در آنها مردم به شنیدن حقایقِ این زمان دعوت شوند. برای همین منظور، خدا سرمایه‌ای به امینان خود سپرده است. مگذارید دارایی‌تان در بنگاه‌های دنیوی چنان گره بخورد که این کار بازداشته شود. دارایی خود را آن‌گونه در اختیار داشته باشید که بتوانید آن را به سودِ کارِ خدا به‌کار گیرید. گنج‌های خود را از پیش به آسمان بفرستید. شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۶۴.

Back to Articles