Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

کتاب دانیال - شماره یکصد و هشتاد

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

تلاقیِ پیش‌گویانهٔ روم، مکابیان و زمانهٔ مدرن: مطالعه‌ای در رؤیاهای دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

اوریا اسمیت نوشت: «روم در سال 162 ق.م از طریق اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت.» بیشتر تاریخ‌نگاران معاصر این تاریخ را 161 ق.م ثبت می‌کنند، و اسمیت نیز در همان کتاب دو بار به 161 ق.م اشاره می‌کند. فرض من این است که این ارجاع به 162 ق.م یک خطای چاپی است.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> «به‌واسطهٔ آیات ۲۳ و ۲۴، ما از این سویِ پیمان میان یهودیان و رومیان در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به زمانی آورده می‌شویم که روم سلطهٔ جهانی را به دست آورده بود.» یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۷۳.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

آیات یازدهم و دوازدهم به پیروزی و پیامدهای نبرد رافیا اشاره دارند؛ نبردی که در سال ۲۱۷ پیش از میلاد میان شاهنشاهی سلوکی به رهبری آنتیوخوس سومِ بزرگ و پادشاهی بطلمیوسیِ مصر به رهبری شاه بطلمیوس چهارم فیلوپاتور رخ داد.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

نبرد پانیوم که هفده سال بعد، در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، بار دیگر میان پادشاهی سلوکی و پادشاهی بطلمیوسی درگرفت.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

قیام مکابیان که در سال ۱۶۷ پیش از میلاد آغاز شد، شورش یهودیان علیه تلاش‌های امپراتوری سلوکی برای سرکوب آیین‌های دینی یهودیان و تحمیل فرهنگ یونانی بود.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

بازتقدیس معبد دوم در اورشلیم، که همان رویداد تاریخی است که در حانوکا گرامی داشته می‌شود، در سال ۱۶۴ پیش از میلاد رخ داد؛ سه سال پیش از «پیمان» آیه بیست‌وسه. این رویداد پس از کارزار نظامی موفقِ مکابیان علیه نیروهای امپراتوری سلوکی به رهبری آنتیوخوس چهارم اپیفانسِ بدنام روی داد؛ کسی که معبد را بی‌حرمت کرده و آیین‌های دینی یهودیان را ممنوع اعلام کرده بود. آنتیوخوس چهارم اپیفانس اندکی پس از پیروزی‌ای که در حانوکا گرامی داشته می‌شود درگذشت، و مرگ او از آن پس در تاریخ نشانه آغاز افول قدرت سوریان به شمار می‌رود.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

در سال ۲۰۰ پیش از میلاد (که همان زمان نبرد پانیوم نیز بود)، روم برای نخستین بار خود را در تاریخ نبویِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال وارد کرد. در آنجا نمادی هست که رؤیا را تثبیت می‌کند. تأثیر هدفمندِ آن در آن تاریخ، ماهیتِ کارِ ایزابل را آشکار می‌سازد؛ نمادی از کلیسایی که از پشت پرده امور را هدایت می‌کند. ایزابل آن هنگام که شوهرش اخاب نظاره‌گرِ کشته‌شدنِ پیامبرانِ او به دست ایلیا بود، در خانه‌اش در سامره بود. هرودیاس در جشن تولدِ هیرودس حضور نداشت؛ همان‌جا که دخترش سالومه هیرودس را فریفت. در تاریخ ایالات متحده، پاپیّت، که به‌وسیلهٔ فاحشهٔ صور نمایندگی می‌شود، تا پایانِ هفتاد سالِ نمادین به فراموشی سپرده می‌شود. آنگاه سرودهای فریبندهٔ خود را برای پادشاهانِ زمین می‌سراید. سال ۲۰۰ پیش از میلاد نمونه‌ای است از زمانی که او در روزهای آخر، اندکی پیش از قانونِ یکشنبه که به زودی فرا می‌رسد، به‌طور آشکار برای پادشاهان می‌سراید، چنان‌که در آیهٔ شانزدهم نمایان است.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

پیش از "پیمان" یهودیان در سال‌های ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد، مکابیان معبد را از نو تقدیس کردند؛ رخدادی که عید حانوکا در ۱۶۴ پیش از میلاد یادبود آن است. سپس سه سال بعد، در حالی که هنوز در مبارزه‌ای ادامه‌دار با سوریان بودند، یهودیان مکابی برای کسب حمایت به روم روی آوردند. "پیمان" با روم که در آن هنگام شکل گرفت، به آزمونی نبوی برای شاگردانِ نبوتِ خدا در روزهای آخر بدل می‌شود.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

تاریخ سال ۱۶۱ پیش از میلاد را زمانی می‌داند که «اتحاد» رخ داد، اما پیشگامان آن رویداد را سال ۱۵۸ پیش از میلاد می‌شناسند. حق با میلر بود یا با تاریخ‌نگاران امروزی؟ میلر ششصد و شصت و شش سال (666) را به سال ۱۵۸ پیش از میلاد افزود و به سال ۵۰۸ رسید، زمانی که «روزانه» برداشته شد. هرقدر هم جست‌وجو کنید، یافتن پشتوانه‌ای تاریخی برای سال ۱۵۸ پیش از میلاد به‌عنوان اتحاد میان یهودیان و رومیان بسیار دشوار خواهد بود، اگر نگوییم عملاً ناممکن.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

آیهٔ شانزدهم همان قانون یکشنبه است، اما پیش از آن تاریخ، روم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد وارد صحنهٔ تاریخ می‌شود تا رؤیا را برقرار سازد. شورش مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودین آغاز شد، و سرانجام آنان در سال ۱۶۴ پیش از میلاد هیکل را دوباره تقدیس کردند. سپس از ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد، یهودیان با قدرت روم داخل عهد می‌شوند. ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد نمایانگر دوره‌ای از زمان است که برای برپا داشتن «عهد» لازم بود. این فهم، «عهد» را در توافق با شهادت مورخان، و نیز با آن نموداری که به هدایت دست خداوند ترسیم شد و نباید دگرگون گردد، شناسایی می‌کند.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

مورخان گزارش می‌دهند که فرایند مذاکره بر سر پیمان‌ها میان ملت‌های باستانی مانند یهودا و روم در سدهٔ دوم پیش از میلاد، بسته به شرایط خاص، تشریفات دیپلماتیک و پویایی‌های قدرتِ دخیل، متفاوت بود. معمولاً این فرایند با ابراز تمایل یکی از طرفین برای برقراری پیمان یا اتحاد با طرف دیگر آغاز می‌شد. در مورد یهودا و روم، یهودا برای پیشنهاد یک اتحاد رسمی، ارتباط با روم را آغاز کرد.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

از کانال‌های دیپلماتیک برای انتقال پیشنهاد و آغاز مذاکرات استفاده می‌شد. این امر مستلزم اعزام سفیران یا فرستادگانی به روم بود تا با رهبران یا نمایندگان آن دیدار کنند. به محض آغاز مذاکرات، دو طرف درباره مفاد پیمان پیشنهادی گفت‌وگو می‌کردند. این می‌توانست شامل سلسله‌ای از نشست‌ها، تبادل پیام‌های دیپلماتیک و احتمالاً مشارکت واسطه‌ها یا میانجی‌ها برای تسهیل گفت‌وگوها باشد. در جریان مذاکرات، هر طرف مفاد پیشنهادیِ طرف مقابل را بررسی می‌کرد و ممکن بود پیشنهادهای متقابل ارائه کند یا در پی اصلاح برخی از مفاد برآید. این فرایند می‌توانست مستلزم تأمل و بررسی دقیق، مشورت با مشاوران و ارزیابی مزایا و معایب احتمالیِ پیمان پیشنهادی باشد.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

اگر هر دو طرف بر سر مفاد پیمان به توافق می‌رسیدند، اسناد رسمی‌ای تهیه می‌شد که شرایط و ضوابطِ مورد توافقِ دو طرف را تشریح می‌کرد. سپس پیمان می‌بایست توسط مقامات ذی‌صلاحِ هر کشور تصویب می‌شد. در مورد روم، این امر ممکن بود شامل تأییدِ سنا یا سایر نهادهای حکومتی باشد. به همین ترتیب، در یهودا نیز احتمالاً پیمان نیازمند تأیید از سوی رهبری یا شورای حاکم آن بود. پس از تصویب، پیمان به اجرا گذاشته می‌شد و انتظار می‌رفت هر دو طرف به مفاد آن پایبند باشند. این امر می‌توانست شامل اشکال گوناگونِ همکاری، توافق‌های دفاع متقابل، روابط تجاری یا سایر اشکالِ تعاملات دیپلماتیکِ مندرج در پیمان باشد.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

در سدهٔ دوم پیش از میلاد، سفر از یهودیه (در شرق مدیترانه) به رم (در مرکز ایتالیا) کاری دشوار و زمان‌بر بود، به‌ویژه با توجه به محدودیت‌های روش‌های حمل‌ونقل باستانی. فاصلهٔ میان یهودیه و رم، بسته به مسیر مشخص، حدود ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ کیلومتر (۹۳۰ تا ۱۲۴۰ مایل) بود. در روزگار باستان، سفر دریایی اغلب از سفر زمینی سریع‌تر و کارآمدتر بود، اما به بادهای غالب وابسته بود. سفر با کشتی از بندری در یهودیه به بندری در ایتالیا (مانند اوستیا، بندر رم) می‌توانست، بسته به عواملی مانند شرایط باد، جریان‌های دریایی و نوع کشتی مورد استفاده، چندین هفته طول بکشد.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

سفر زمینی از یهودیه به روم آهسته‌تر و طاقت‌فرساتر بود. مسافران باید از میان عوارض گوناگون زمین، از جمله کوه‌ها، دره‌ها و رودخانه‌ها عبور می‌کردند و با موانعی مانند راهزنان و قلمروهای خصمانه روبه‌رو می‌شدند. برآورد می‌شود که سفر با پای پیاده یا با کالسکهٔ اسب‌کش ممکن بود چندین ماه طول بکشد. زمان سفر همچنین تحت تأثیر عواملی مانند وضعیت راه‌ها، در دسترس بودن اقامتگاه‌ها و توقفگاه‌های استراحت، و نیاز به استراحت و تجدید آذوقه در طول مسیر قرار می‌گرفت.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

وقتی یهودیان مکابی در پی برقراری اتحادی با روم بودند، لازم بود سفیرانی به روم بفرستند. پس از آن‌که آن سفیران از سوی مقامات رومی پذیرفته می‌شدند، دوره‌ای از مذاکره در پیش بود. از نظر تاریخی، چون هیچ گزارش دقیقی در دست نیست، به‌محض آن‌که پیمانی رسمی می‌شد، باید برای تأیید به یهودیه بازگردانده می‌شد و سپس احتمالاً لازم بود دوباره به روم بازگردانده شود تا پذیرش آن از سوی یهودیان تأیید گردد. تقریباً باورکردنی نیست که فرایند شکل‌گیری یک اتحاد در آن دورهٔ زمانی در ظرف یک سال به انجام رسیده باشد؛ ازاین‌رو، این برداشت که «پیمان» نمایانگر فرایندی از ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد است، با دیگر خطوطِ نبوت که تاریخِ منتهی به قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم را مشخص می‌کنند، سازگار است.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

«پیمانی» که همهٔ مورخان بر این توافق دارند که به ابتکار یهودیان مکابی آغاز شد، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد در یهودیه آغاز گردید. هدف این بود که یهودیان در برابر سوریانی که از زمان آغاز شورششان در ۱۶۷ پیش از میلاد با آنان در کشمکش بودند، پشتیبانی به‌دست آورند. این شورش بر اثر کوشش‌های متیاس، کاهنی یهودی، و پنج پسر او ــ به‌ویژه یهودای مکابی ــ برای مقاومت در برابر سیاست‌های هلنی‌سازی که از سوی حاکم سلوکی، آنتیوخوس چهارم اپیفانس، تحمیل شده بود، شعله‌ور شد. این سیاست‌ها شامل تلاش‌هایی برای سرکوب اعمال دینی یهودیان و واداشتن آنان به پذیرش آداب و رسوم و باورهای یونانی بود.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

جرقهٔ شورش رخدادی در روستای «Modein» بود؛ جایی که متتیاس از تبعیت از فرمانی برای تقدیم قربانی به یک خدای یونانی سر باز زد. «Modein» از واژهٔ عبری «modi'a» گرفته شده که به معنای «اعلام کردن» یا «اعتراض کردن» است. در اعتراض خود، متتیاس یهودیِ مرتدی را که قصد انجام قربانی را داشت کشت و او و پسرانش به کوهستان گریختند و جنگی چریکی علیه نیروهای سلوکی آغاز کردند. شورش مکابیان چندین سال ادامه یافت و در این مدت، مکابیان در نبردهای متعددی با سلوکیان و متحدانشان درگیر شدند. با وجود برتری چشمگیر دشمن در نفرات و تجهیزات، مکابیان چند پیروزی مهم به دست آوردند.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

امپراتوری سلوکی در پی آن بود که دین یونان را بر یهودیان تحمیل کند، و یونانیان نمایانگر جهانی‌گرایانِ ایام آخر هستند. دین آنان در آن بیدارباش‌گرایی‌ای تجلی می‌یابد که اکنون به‌وسیلهٔ نیروهای جهانی‌گرایِ نظام بانکی، رسانه‌های جریان اصلی، مراکز آموزشی، و از میان برداشتن تمایزات ملی از طریق تحمیلِ مهاجرتِ اجباریِ بیگانگانِ غیرقانونی، بر ایالات متحده و جهان تحمیل می‌شود. هنگامی که آنتیوخوس اپیفانس دین یونانی را بر یهودیان تحمیل می‌کرد، یهودیانی نیز بودند که با تلاش‌های او همکاری می‌کردند. مکابیان نمایانگر یک دسته از یهودیانِ مرتد هستند که در برابر دین یونان مقاومت می‌کردند، اما دستهٔ دیگری از یهودیانِ مرتد نیز وجود داشت که از اقدام به اجرای اجباریِ دین یونانی حمایت می‌کردند.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

آیهٔ شانزدهم به قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع و اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب اشاره دارد. پیش از آن، آیات سیزده تا پانزده قرار دارد که در آنها سه نبردِ آیهٔ چهل رخ می‌دهد: یکی در آیهٔ ده (۱۹۸۹)، دیگری در آیات یازده و دوازده (جنگ اوکراین)، و نیز نبردِ پانیوم. نبردِ پانیوم نمایانگر نبردی است که در آن وحشِ زمینیِ دوشاخ بر فلسفه‌های دینی و سیاسیِ جهان‌گرایان غلبه می‌یابد.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

در آن نبرد، آخرین رئیس‌جمهور ایالات متحده باید با پیامدِ پیروزی پوتین و فروپاشیِ پس از آن که در آیات یازدهم و دوازدهم بازنمایی شده است، روبه‌رو شود. او برای حل پیامدهای فروپاشی روسیه، با ناتو یا سازمان ملل متحد اتحادی تشکیل خواهد داد و در بستر تاریخ آن اتحاد، سازمان ملل متحد را در نبرد پانیوم درگیر خواهد کرد. سومین نبردِ آیهٔ چهل همانند نخستین نبردِ آیهٔ چهل خواهد بود. چنان‌که اتحاد جماهیر شوروی زیر فشار اقتصادی و نظامی ایالات متحده فروپاشید، جهانی‌گرایانِ سازمان ملل متحد ناگزیر خواهند شد «پرسترویکا»، مؤلفهٔ کلیدی تلاش‌های گورباچف برای اصلاح اتحاد شوروی، را تکرار کنند؛ تلاشی که در نهایت به ازهم‌گسیختگی نظام شوروی و فروپاشی نهایی اتحاد شوروی انجامید.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

نبرد سوم با نبرد نخست به تصویر کشیده می‌شود و از طریق فشارهای اقتصادی و نظامی، ترامپ، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ ریگان نمایندگی می‌شود، سازمان ملل متحد را به «پرسترویکا» وادار خواهد کرد؛ یعنی بازسازی یا اصلاح. این بازسازی، ایالات متحده را بر صدر نظامِ ده پادشاه، یعنی سازمان ملل متحد، خواهد نشاند. در این نبرد، نهاد پاپی سپس خود را به تاریخ معرفی خواهد کرد و مدعی خواهد شد که مدافعِ آن نظامی است که ترامپ در آن زمان در حال فتحِ آن است.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

در همین روند تاریخی، ترامپ با یک جنگ داخلی در درون کشور روبه‌رو خواهد شد که ناگزیر به رسیدگی به آن خواهد بود، همان‌گونه که آبراهام لینکلن ناگزیر به رسیدگی به آن بود. این جنگ داخلی میان دو جناحِ مرتدِ متخاصم در داخل ایالات متحده خواهد بود. یک گروه متشکل از کسانی است که دین و فلسفهٔ ووک‌ایسم را پذیرفته‌اند، یعنی جهانی‌گرایانِ ترقی‌خواهِ هر دو حزب سیاسی. گروه دیگر (MAGA-ism) خود را پروتستان‌های اصیل می‌خواند، هرچند آن عنوان را در سال ۱۸۴۴ از دست داد.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

جناحِ رئیس‌جمهور با مگاایسم نمایندگی می‌شود و بر ادعای گمراه‌کنندهٔ پایبندی به پروتستانتیسمِ راستین و قانون اساسی استوار است. ادعای ووک‌ایسم دینِ مادرِ زمین، نیوایج و این باور است که قانون اساسی مطابق با شرایط موجودِ هنجارهای جامعه اعمال می‌شود، نه بر اساس اندیشه‌های کهنهٔ پدرانِ بنیان‌گذار.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

متتیا (ترامپ) تلاش‌های دموکرات‌های جهانی‌گرا-پیشرو در داخل ایالات متحده را، مطابق با شورشی که در سال 167 پیش از میلاد در مودیعین آغاز شد، به پایان خواهد رساند. سپس ترامپ تاریخ 164 پیش از میلاد را تکرار خواهد کرد؛ زمانی که مکابیان معبد را بازتقدیس کردند و این رویداد با برگزاری حانوکا یاد می‌شود. آنگاه، در دوره‌ای که نمایانگر سال‌های 161 تا 158 پیش از میلاد است، ترامپ یورش نهایی برای برپا کردن تصویرِ پاپیّت را آغاز خواهد کرد؛ تصویری که یک رابطهٔ نامشروع میان قدرت دینی و قدرت سیاسی را نشان می‌دهد. در سال 158 پیش از میلاد، این هم‌پیمانی برقرار خواهد شد، همزمان با اجرای قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوعِ آیهٔ شانزدهم.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

باب یازدهمِ دانیال نخست نشان می‌دهد که روم چگونه از نظر سیاسی کنترل را به دست می‌گیرد، و سپس دانیال همان تاریخ را با روایتی که نشان می‌دهد روم در همان دوره با قوم خدا چگونه رفتار می‌کند، تکرار و بسط می‌دهد. از آیه شانزدهم تا آیه نوزدهم سه مانع بر سر راه تسلط‌یافتن روم بت‌پرست بر جهان ترسیم می‌شود. در آیه شانزدهم، سوریه در سال ۶۵ قبل از میلاد به دست روم بت‌پرست فتح شد و سپس یهودیه در سال ۶۳ قبل از میلاد به دست پومپه تسخیر گردید. آیه شانزدهم مشخص می‌کند که چه زمانی روم در سرزمین باشکوه می‌ایستد، و با این کار نمونه‌ای از قانون یکشنبه در آیه چهل‌ویکِ همین باب ارائه می‌کند.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

شایان ذکر است که واقعهٔ فتح در سال ۶۳ پیش از میلاد [موازی با ۱۸۶۳]، در بحبوحهٔ یک جنگ داخلی که در اورشلیم جریان داشت، رخ داد. اوریا اسمیت اظهار داشت: «هنگامی که پومپیوس از لشکرکشی خود علیه مهرداد، پادشاه پونتوس، بازمی‌گشت، دو رقیب، هیرکانوس و اریستوبولوس، برای تاج یهودیه در کشمکش بودند.»

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

نام‌های «Hyrcanus» و «Aristobulus» هر دو دارای منشأ یونانی‌اند و به‌ویژه در بستر تاریخ یهود در دورهٔ هلنیستی و دودمان حَسمونی، اهمیت تاریخی دارند. «Hyrcanus» از واژهٔ یونانی «Hurkanos» مشتق شده است که به‌احتمال از واژهٔ «hurkan» گرفته شده، واژه‌ای که در زبان فارسی به‌معنای «گرگ» است. Hyrcanus نامی بود که چند تن از فرمانروایان حَسمونی آن را بر خود داشتند. «Aristobulus» به‌معنای «بهترین مشاور» یا «بهترین رایزن» است. Aristobulus نیز نام دیگری بود که چند تن از فرمانروایان حَسمونی آن را بر خود داشتند. هر دو نامِ «Hyrcanus» و «Aristobulus» با شخصیت‌های برجسته‌ای در تاریخ یهود در دورهٔ حَسمونی پیوند دارند. آنان فرمانروایانی بودند که در اداره و گسترش پادشاهی حَسمونی در یهودیه نقش‌های مهمی ایفا کردند. اعقاب و نمایندگان نبوّتیِ پادشاهی حَسمونی در زمان مسیح، فریسیان بودند.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

هنگامی که پومپه اورشلیم را فتح کرد، دو حزب سیاسی وجود داشت که هر دو ریشه خود را به دوران شورشی بازمی‌گرداندند که در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودعین رخ داده بود. وقتی پومپه درگیر آن شورش شد، مصمم شد اورشلیم را تصرف کند و حزب آریستوبولوس مصمم شد در برابر او مقاومت کند، اما حزب هیرکانوس مصمم شد دروازه‌ها را به روی پومپه بگشاید. سپس پومپه حمله‌اش به اورشلیم را آغاز کرد و سه ماه بعد، اورشلیم برای همیشه تحت حاکمیت روم درآمد.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

در آیهٔ نوزدهم، مصر، سومین و آخرین مانع، به دست روم تصرف شد. سپس در آیهٔ بیست، تولد مسیح مشخص می‌شود، زیرا دانیال آغاز می‌کند که توضیح دهد روم در آن تاریخ چگونه با قوم خدا رفتار خواهد کرد. در آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو، مسیح مصلوب می‌شود. در آیهٔ بیست‌وسه، پیمانی که در سال‌های ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد شکل گرفت، بلافاصله پس از آیاتی که صلیب را توصیف می‌کنند، مشخص می‌شود؛ همان‌جا که یهودیان مرتد اعلام کردند: «جز قیصر، پادشاهی نداریم». جریان یهودیان مرتد، که نماینده‌اش مکابیان بودند و در برابر نفوذ فلسفهٔ دینی یونانی مقاومت کرده و با این کار رابطه‌ای نامقدس با روم برقرار کرده بودند، در پیِ آیه‌ای می‌آید که تاریخِ صلیب را معرفی می‌کند؛ جایی که ثمرهٔ آن رابطهٔ نامقدس به‌طور کامل آشکار شد.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

شخینا هرگز به هیکلی که پس از هفتاد سال اسارت برپا شده بود بازنگشت. آخرین شهادت نبوی، که به‌وسیلهٔ ملاکی اعلام شد، حدود میانهٔ قرن پنجم پیش از میلاد داده شد. پیش از آنکه مکابیان در برابر نفوذ جهان‌گستر یونانی قد علم کنند، برای صدها سال نه حضور دیدنیِ خدا وجود داشت و نه هیچ شهادت نبوی‌ای. در آغاز قیام‌شان، مرتکب همان سرکشی‌ای شدند که هم بطلمیوس و هم شاه عزیا قصدش را کرده بودند، آن‌گاه که هر دو پادشاه می‌کوشیدند نقش کاهن را بر عهده گیرند و در هیکل قربانی تقدیم کنند.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

یوناتان اَفّوس (که با نام یوناتان مکّابی نیز شناخته می‌شود)، یکی از پسران متاتیا بود که قیام مکّابیان را آغاز کرد، و او نقشی مهم در رهبری شورش یهودیان بر ضد امپراتوری سلوکی ایفا نمود. پس از مرگ برادرش، یهودا مکّابی، در میدان نبرد، یوناتان رهبری نیروهای مکّابی را بر عهده گرفت. یوناتان افزون بر رهبری نظامی و سیاسی، منصب کاهن اعظم را نیز بر عهده گرفت و به‌عنوان رهبر روحانی قوم یهود خدمت کرد. نقش دوگانهٔ یوناتان به‌عنوان هم رهبر و هم کاهن اعظم، تحول مهمی در تاریخ یهود به‌شمار می‌رفت، زیرا اقتدار سیاسی و دینی را هر دو در درون دودمان حَسمونی متمرکز ساخت. رهبری او به تقویت خودمختاری یهودیان و استقرار حاکمیت حَسمونیان در یهودیه یاری رساند.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

همان گناهی که بطلمیوس پس از پیروزیِ رافیا در صدد ارتکاب آن برآمد، در همان آغاز شورشِ مکابیان به انجام رسید. این همان گناهی بود که کاهنان در روزگارِ عُزّیا پادشاه در برابر آن ایستادگی کردند؛ اما دفاعِ ادعاییِ مکابیان از خدماتِ هیکلِ خدا، ظهوری گمراه و سرکش از درهم‌آمیزیِ کلیسا و دولت بود، و از این‌رو، نمونه‌وار بیانگر شورشِ پروتستانتیسمِ مرتد است که اکنون در حمایت از ترامپ، در برابر پیشروی‌های بیداری‌گراییِ جهان‌گرایانهٔ بایدن، بسیج می‌شود.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت، و فریسیان در زمان مسیح واپسین بقایای سلسلهٔ حَسمونی بودند که با مَتِتیاس آغاز شد. مَتِتیاس و شورشی که او آغاز کرد، میوه‌های فریسی‌گری را به بار آورد، همان‌گونه که پروتستان‌های مرتدِ حامیِ مفهومِ «آمریکا را دوباره عظیم سازید» نیز چنین می‌کنند. آمریکا زمانی عظیم بود که قانون اساسی چنین فهمیده می‌شد که کلیسا و دولت را از یکدیگر جدا نگاه می‌دارد، اما در آن معجزهٔ جعلی که با پیروزیِ گرامی‌داشته‌شده در عید حانوکا نمادپردازی شده است، جنبشِ قانون‌گذاریِ یکشنبه آشکارا پدیدار خواهد شد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> تا پیش از این، کسانی که حقایق پیام فرشتهٔ سوم را بیان کرده‌اند، غالباً صرفاً هراس‌افکن دانسته شده‌اند. پیشگویی‌های آنان مبنی بر اینکه نابردباری دینی در ایالات متحده زمام امور را به دست خواهد گرفت و اینکه کلیسا و دولت برای آزار و اذیت کسانی که فرامین خدا را نگاه می‌دارند متحد خواهند شد، بی‌پایه و مضحک اعلام شده است. با اطمینان اعلام شده است که این سرزمین هرگز جز آنچه بوده نخواهد شد — مدافع آزادی دینی. اما هرچه موضوع اجبار به نگاه‌داشتن یکشنبه به‌طور گسترده‌تری مورد بحث و جدل قرار می‌گیرد، آن رویداد که مدت‌ها محل تردید و انکار بود در حال نزدیک شدن دیده می‌شود، و پیام سوم اثری به بار خواهد آورد که پیش‌تر نمی‌توانست داشته باشد.

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> در هر نسلی خدا خدمتگزاران خود را برای توبیخ گناه، هم در جهان و هم در کلیسا، فرستاده است. اما مردم خواهان سخنان نرم و دلنشینی هستند که به آنان گفته شود، و حقیقت ناب و بی‌پیرایه را نمی‌پذیرند. بسیاری از مصلحان، در آغاز کار خود، بر آن شدند که در پرداختن به گناهان کلیسا و ملت نهایت احتیاط را به خرج دهند. امید داشتند که با الگوی یک زندگی مسیحی پاک، مردم را به تعالیم کتاب‌مقدس بازگردانند. اما روح خدا، همان‌گونه که ایلیا را برانگیخت تا گناهان پادشاهی شریر و قومی مرتد را توبیخ کند، بر آنان نیز آمد؛ آنان دیگر نتوانستند از اعلام گفته‌های صریح کتاب‌مقدس خودداری کنند. این‌ها همان تعالیمی بود که در ارائه‌شان اکراه داشتند. ایشان برانگیخته شدند تا با غیرت، حقیقت و خطری را که نفوس را تهدید می‌کرد اعلام کنند. سخنانی را که خداوند به آنان داده بود، بی‌هراس از عواقب بر زبان آوردند، و مردم ناچار شدند آن هشدار را بشنوند.

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> بدین‌سان پیام فرشتهٔ سوم اعلام خواهد شد. هنگامی که زمان آن فرا رسد که با بیشترین قدرت داده شود، خداوند به‌وسیلهٔ ابزارهای فروتن کار خواهد کرد و ذهن‌های کسانی را که خود را به خدمت او وقف کرده‌اند هدایت خواهد کرد. خادمان نه چندان به‌سبب تربیتِ مؤسسات آموزشی، بلکه بیشتر به‌واسطهٔ مسحِ روح او اهلیت خواهند یافت. مردانِ ایمان و دعا واداشته خواهند شد که با غیرتی مقدس بیرون روند و کلماتی را که خدا به آنان می‌بخشد اعلام کنند. گناهانِ بابل آشکار خواهد شد. نتایج هولناکِ تحمیلِ مناسکِ کلیسا به‌وسیلهٔ اقتدارِ مدنی، نفوذِ روح‌گرایی، و پیشرویِ خزنده اما سریعِ قدرتِ پاپی، همه برملا خواهد شد. با این هشدارهای جدی، مردم برانگیخته خواهند شد. هزاران هزار، که هرگز سخنانی از این دست نشنیده‌اند، گوش فرا خواهند داد. با شگفتی شهادتی را می‌شنوند که می‌گوید بابل همان کلیساست که به سبب خطاها و گناهانش، و به سبب ردّ حقیقتی که از آسمان برایش فرستاده شد، سقوط کرده است. وقتی مردم با این پرسش مشتاقانه نزد آموزگارانِ پیشینِ خود می‌روند که «آیا این امور چنین است؟»، روحانیان افسانه‌ها عرضه می‌کنند، سخنانِ دلپسند پیش‌گویی می‌کنند تا ترس‌های ایشان را تسکین دهند و وجدانِ بیدارشده را خاموش سازند. اما چون بسیاری راضی نمی‌شوند تنها به اقتدارِ انسان‌ها اکتفا کنند و خواستار یک «خداوند چنین می‌گوید»ی روشن‌اند، روحانیتِ محبوبِ عامه، همچون فریسیانِ قدیم، چون اقتدارشان مورد سؤال قرار می‌گیرد از خشم لبریز شده، پیام را از جانبِ شیطان می‌خوانند و توده‌های گناه‌دوست را برمی‌انگیزند تا کسانی را که آن را اعلام می‌کنند دشنام دهند و موردِ آزار و تعقیب قرار دهند.

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> هرچه مناقشه به عرصه‌های تازه گسترش می‌یابد و اذهان مردم به سوی شریعتِ پایمال‌شدهٔ خدا فراخوانده می‌شوند، شیطان به تکاپو می‌افتد. قدرتِ همراهِ این پیام فقط مخالفانش را خشمگین‌تر می‌سازد. روحانیان کوشش‌هایی تقریباً فرابشری به کار خواهند بست تا نور را از دید پنهان کنند مبادا بر جماعت‌هایشان بتابد. با هر وسیله‌ای که در اختیار دارند خواهند کوشید بحث دربارهٔ این مسائل حیاتی را سرکوب کنند. کلیسا به بازوی نیرومندِ قدرتِ مدنی متوسل می‌شود، و در این کار، پاپیان و پروتستان‌ها متحد می‌گردند. هرچه جنبشِ اجرایِ اجباریِ یکشنبه جسورتر و قاطع‌تر شود، قانون علیه پایبندان به احکام به کار گرفته خواهد شد. آنان به جریمه و زندان تهدید خواهند شد، و به برخی نیز مناصبِ اثرگذار و پاداش‌ها و امتیازاتِ دیگر به عنوان تطمیعی برای انکارِ ایمانشان پیشنهاد خواهد شد. اما پاسخِ استوارشان این است: «از کلام خدا خطای ما را به ما نشان دهید»—همان درخواستی که لوتر در شرایطی مشابه مطرح کرد. آنان که در برابر دادگاه‌ها احضار می‌شوند، به‌نیرومندی از حقیقت دفاع می‌کنند، و برخی از کسانی که آنان را می‌شنوند بر آن می‌شوند که موضع بگیرند و همهٔ احکامِ خدا را نگاه دارند. بدین‌سان نور در برابر هزاران نفر قرار خواهد گرفت که در غیر این صورت چیزی از این حقایق نمی‌دانستند. مناقشه بزرگ، 605، 606.

Back to Articles