Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

کتاب دانیال - شماره صد و هفتاد و سه

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

سایه‌های پاپی: پرده‌برداری از نفوذ و نیات پشت «پاپ هیتلر»

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

در کتابی با عنوان «پاپ هیتلر»، نویسنده، جان کورنول، روایت مربوط به پاپ آینده‌ای را که در زمانی سلطنت کرد که هیتلر بر آلمان حکم می‌راند، با پدربزرگ او و پاپ پیوس نهم آغاز می‌کند؛ کسانی که از شهر رم رانده شدند. هنگامی که پیوس نهم، در جامهٔ مبدلِ یک راهبه، از شهر رم گریخت، تنها مردی که با خود برد، پدربزرگِ همان پاپِ آینده بود. کورنول به رابطهٔ نزدیک آن دو مرد می‌پردازد و سپس نشان می‌دهد که چگونه پدرِ آن پاپ آینده نیز با مرکز قدرت کلیسای کاتولیک مرتبط بود. او بدین‌سان محیط اجتماعی، سیاسی و دینیِ این تاریخ را از زمان پیوس نهم تا خلال جنگ جهانی دوم مشخص می‌سازد. این مرور تاریخی به‌غایت روشنگر است.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> گام دیگری در جسارت پاپی برداشته شد، آنگاه که در سدهٔ یازدهم، پاپ گریگوری هفتم کمال کلیسای رومی را اعلام کرد. در میان نکاتی که او مطرح کرد، یکی این بود که بنا بر کتاب مقدس، کلیسا هرگز خطا نکرده و هرگز هم خطا نخواهد کرد. اما این ادعا با هیچ شاهدی از کتاب مقدس همراه نبود. این پاپ مغرور همچنین ادعای اختیار عزل امپراتوران را نیز کرد و اعلام نمود که هیچ حکمی که او صادر کند، به‌دست هیچ‌کس قابل نقض نیست، اما نقضِ تصمیم‌های همهٔ دیگران را از اختیارات ویژهٔ خود می‌دانست.

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> نمونه‌ای چشمگیر از خوی استبدادیِ این مدافعِ عصمت در نحوهٔ رفتار او با امپراتور آلمان، هنری چهارم، نمودار شد. به سبب جسارت در نادیده گرفتن اقتدار پاپ، اعلام شد که او تکفیر شده و از تخت خلع شده است. مرعوبِ ترکِ حمایت و تهدیدهای شاهزادگانش که به فرمان پاپ به شورش علیه او تشویق شده بودند، هنری ضرورتِ آشتی با رم را احساس کرد. او همراه با همسرش و یک خدمتکار وفادار، در میانهٔ زمستان از آلپ گذشت تا خود را در برابر پاپ فروتن سازد. هنگامی که به قصری که گرگوری به آنجا پناه برده بود رسید، او را، بدون محافظانش، به حیاط بیرونی بردند و آنجا، در سرمای سخت زمستان، با سرِ برهنه و پاهای برهنه و در لباسی ژنده، در انتظار اجازهٔ پاپ برای ورود به حضورش ماند. تا هنگامی که سه روز را با روزه‌داری و اعتراف سپری نکرد، پاپ تن به بخشیدن او نداد. حتی آنگاه نیز فقط به این شرط که امپراتور، پیش از آن‌که بار دیگر نشان‌های سلطنتی را بر تن کند یا قدرت پادشاهی را اعمال کند، منتظر تأیید پاپ بماند. و گرگوری، سرمست از پیروزی‌اش، مباهات می‌کرد که به زیر کشیدنِ غرورِ پادشاهان وظیفهٔ اوست. نبرد عظیم، ۵۷.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

گرگوری هفتم «مدافع خطاناپذیری» بود، اما این ادعای مضحک تا زمان پیوس نهم به آموزه‌ای رسمی (دگما) تبدیل نشد؛ او این ادعای احمقانه را در شورای اول واتیکان به آموزه‌ای تثبیت‌شده بدل کرد. این آموزه در ۱۸ ژوئیه ۱۸۷۰ به تصویب رسید، دقیقاً صد و پنجاه سال در همان روز پیش از نخستین ناامیدیِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

آنچه در این تاریخ روشنگر است این است که وقتی پیوس نهم شورای واتیکان اول را سازمان داد و آموزهٔ خطاناپذیری خود را به اجرا گذاشت، انگیزه‌اش از نفرتش نسبت به آنچه «مدرنیسم» نامیده می‌شد سرچشمه می‌گرفت. این امر ریشه در این اندیشه نداشت که پاپ هنگام تعریف آموزه‌های کتاب مقدس نمی‌تواند دچار خطا شود؛ بلکه دفاعی بود از مخالفت پاپ با نفوذی که انقلاب فرانسه پدید آورده بود. این امر متوجه آن چیزی بود که در نهایت «کمونیسم» نام گرفت.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

انقلاب فرانسه آشوبی در ساختار حاکمیتی کشورهای اروپایی پدید آورد، با نفرتی ویژه از سلطنت پاپی. این یک شورش جمهوری‌خواهانهٔ ایتالیایی بود که پیوس نهم و دست راستش را موقتاً از رم بیرون رانده بود. «مدرنیسم»ی که نماینده‌اش فلسفه‌های گوناگونی بود که انقلاب فرانسه پدید آورده بود، دشمن سرسخت پیوس نهم بود و آموزهٔ خطاناپذیریِ او برای پشتیبانی از هر ادعایی که پاپ علیه اندیشه‌های مدرنیستی برخاسته از انقلاب فرانسه مطرح می‌کرد طراحی شده بود.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

باب یازدهمِ کتاب دانیال، آیهٔ چهل، بیان می‌کند که در سال ۱۷۹۸، پادشاه جنوب (فرانسهٔ بی‌خدا) زخمِ مهلکی به پادشاه شمال (پاپیّت) وارد کرد.

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

تعلیمِ عصمتِ خطاناپذیریِ پیوس نهم با جنگی که در آیهٔ چهلِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است مرتبط بود، و پیوس نهم از بخش پایانی سال ۱۸۶۹ تا سال بعد، نخستین شورای واتیکان را، که به واتیکان اول معروف است، به منظور تثبیت این امر فراخواند که پاپ رأسِ کاتولیسیسم است و کاتولیسیسم رأسِ همهٔ کلیساهاست، چنان‌که در فرمان یوستی‌نیان در سال ۵۳۳ اعلام شده بود.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

شورای دوم واتیکان، که به «واتیکان دوم» نیز معروف است، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ برگزار شد. این رویداد نقطه‌عطفی در تاریخ کلیسای کاتولیک بود و یکی از مهم‌ترین شوراهای سراسری کلیسایی در دوران معاصر به شمار می‌آید. این شورا تحت رهبری پاپ ژان بیست‌و‌سوم تشکیل شد و پس از درگذشت او در سال ۱۹۶۳، در دوران پاپیِ پاپ پل ششم ادامه یافت. مهم است که تفاوتِ مشخص میان این دو شورا را تشخیص دهیم.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

نخستین شورا برای تثبیت آنچه «اولویت» پاپ نامیده می‌شود برگزار شد؛ بدین معنا که پاپ حاکمِ اعلی، آموزگار و شبانِ کلیساست و مسئولیت حفظ و تفسیر تعالیم ایمان را بر عهده دارد. اقتدار او عبارت بود از تعریف جزم‌ها، صدور احکام تعلیمی، و اعلام نظرهای مقتدرانه در امور ایمان و اخلاق، که به عصمت پاپی شناخته می‌شود. این امر همچنین شامل اقتدار قضاییِ پاپ بر کلیسای جهانی است، از جمله اختیار انتصاب اسقفان، تنظیم مناسک مقدس، و ادارهٔ نظام اداری کلیسا.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

شورای دوم قرار بود مسیر کلیسا را به سوی نهادی اکومنیک تغییر دهد. این دو شورا در تقابل مستقیم با یکدیگر بودند. شورای نخستِ محافظه‌کار توسط شورای دومِ لیبرال نقض شد. آن دو جناح مثل شب و روز متفاوت بودند و پیشگویی‌ای که به سه راز فاطیما نسبت داده می‌شود، از جنگی داخلی خبر می‌دهد که به‌خوبی در این دو شورا نمود یافته است.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

این پیشگویی طبقه‌ای را که از اصلِ تقدمِ نمایانده‌شده توسط پیوس نهم حمایت می‌کنند، با عناوینی چون «پاپ سفید»، «پاپ خوب» یا «اسقف خوب» معرفی می‌کند؛ و طبقهٔ دیگر را، که با واتیکان دوم مرتبط‌اند، با «پاپ سیاه»، «پاپ بد» یا «اسقف بد» بازنمایی می‌کند. مناقشهٔ این دو مفهوم سیاسی زمانی عینیت می‌یابد که از زیارتگاه معجزهٔ فاطیما در فاطیما، پرتغال، دیدن می‌کنید: هنگام ورود، گذرگاه میان مجسمهٔ یک پاپ سیاه در یک سو و یک پاپ سفید در سوی دیگر قرار دارد.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

از این رو، بخشی از میراث آن مردی که در نهایت همان کسی شد که کتاب او را «پاپ هیتلر» می‌نامد، این است که ریشه‌هایش به کشمکش میان مدرنیسم (شاه جنوب) و برتری مقام پاپ (شاه شمال) گره خورده است.

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

باید دانسته شود که نویسندهٔ کتابی که در حال بررسی آن هستیم، یک کاتولیکِ خوش‌نام و برخوردار از جایگاه معتبر بود، و هدفِ اعلام‌شدهٔ او از نگارش این کتاب آن بود که بر این ادعا روشنایی افکند که پاپی که در طی جنگ جهانی دوم سلطنت می‌کرد، از هیتلر، نازی‌ها حمایت کرده بود یا در هولوکاست علیه یهودیان و دیگران هرگونه تقصیری داشت. هنگامی که کورنول به پدربزرگِ پیوس دوازدهم می‌پردازد، همان دست راستِ کسی که شورای واتیکان اول را ترتیب داد، تاریخِ کشاکش میان پادشاهانِ جنوب و شمال در همان تاریخ به نمایش درمی‌آید. هنگامی که انقلابِ «جمهوری‌خواهی» به ایتالیا رسید، ایتالیایی‌ها برای حدود یک سال پیوس نهم را از شهر روم بیرون راندند، و از آن زمان به بعد، حتی پس از آنکه او بازگشت، تمام آنچه پاپیّت هرگز در مالکیت داشته، همان یک‌صد و ده ایکر بوده است که به نامِ شهر واتیکان شناخته می‌شود.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

تنها راهی که او اصلاً توانست به واتیکان بازگردد، با کمک نیروهای فرانسوی و وامی از خاندان روچیلد، بانکداران یهودیِ بدنام، بود. برای آنکه همدستی پاپی را در هولوکاست طی جنگ جهانی دوم به‌درستی فهم کنیم، لازم است درکی پایه‌ای از نگرش اروپا به یهودیان از زمان مصلوب شدن مسیح داشته باشیم. این کتاب بر آن است که یهودستیزی و نژادپرستی دو نگرش متفاوت‌اند، و ادعا می‌کند که نفرت هیتلر از یهودیان از نوعی نژادپرستی بود، زیرا هیتلر یهودیان را مرتبه‌ای فروتر از انسان می‌دانست، حال آنکه یهودستیزی عبارت بود از نفرت از یهودیان بدان سبب که خدا را کشتند. خواه این دو یکی و همان باشند، یا در واقع میان آن دو تمایزی وجود داشته باشد، واقعیتِ مصیبتِ یهودیان شایستهٔ فهمیدن است.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

برای مثال، امروزه در آمریکا اگر واژهٔ «گتو» به کار رود، بیشتر مردم آن را تعریفِ بخش فقیر و فرسودهٔ شهر می‌دانند. اما اصطلاح «گتو» در اصل به بخشی از یک شهر، به‌ویژه در ونیزِ ایتالیا، اطلاق می‌شد که یهودیان در طی قرون وسطی ناگزیر بودند در آنجا زندگی کنند. نخستین گتو در سال ۱۵۱۶ در ونیز تأسیس شد، هنگامی که جمهوری ونیز یهودیان را به ناحیه‌ای تعیین‌شده از شهر که با عنوان «geto nuovo» (ریخته‌گری جدید) شناخته می‌شد، محدود کرد؛ ناحیه‌ای که سرانجام به نام گتو شناخته شد.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

در اروپا، در طول قرون وسطی، یهودیان از حیث محل زندگی و نیز از نظر مشاغلی که اجازه داشتند به آن‌ها بپردازند، با محدودیت‌هایی روبه‌رو بودند. این محدودیت‌ها بر اساس تعریف قدیمیِ یهودی‌ستیزی بنا شده بود؛ تعریفی که بر این باور استوار بود که یهودیان خدا را کشته‌اند و همه مشکلات بعدی‌شان را خود با اعمالشان بر سر خود آورده‌اند.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

در قرون وسطی، این سنّت به‌طور استوار برقرار بود که مسیحیان نمی‌توانستند پول قرض دهند یا در برابر وام بهره دریافت کنند. یهودیان از این محدودیت معاف بودند، و قرض دادن پول به یکی از حرفه‌هایی بدل شد که یهودیان مجاز به انجام آن بودند. بانکداران یهودی، مانند خاندان روچیلد، در واکنش به محدودیت‌های قانونی دربارهٔ اینکه چه مشاغلی مجاز به انجام آن بودند، صرّافان شدند. هنگامی که پیوس نهم برای بازگشت به واتیکان به وجوه مالی نیاز داشت، ناکامی ناشی از آنکه دیگر بر شهر رم حکومت نمی‌کرد، با نیاز او به رجوع به یهودیان برای پول دوچندان شد.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

پیش از آن‌که پیوس نهم از روم رانده شود، به نظر می‌رسید که او دربارهٔ یهودیان و رابطهٔ کلیسا با یهودیان در یکی از دو جناح قرار دارد. این دو جناح عبارت بودند از کسانی که بر این باور بودند یهودیان، هرچه بر سرشان بیاید، صرفاً همان چیزی را می‌گیرند که سزاوار آن‌اند؛ و جناح دیگر گرایشی داشت که اندکی رحمت نسبت به یهودیان نشان دهد. هنگامی که پیوس نهم، پس از رانده شدن، به واتیکان بازگشت، رحمتی که پیش از تبعیدش گاه‌گاه از خود نشان داده بود، دیگر هرگز ظاهر نشد. پیش از تبعیدش گتوی شهر روم را تعطیل کرده بود، و پس از بازگشتش گتو را دوباره برقرار ساخت و برای جبران زیان‌های مالی خود، مالیاتی بر یهودیان وضع کرد.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

دست راستِ پاپ پیوس نهم مارکانتونیو پاچلی بود، پدربزرگِ پاپ هیتلر. او وکیلی بود که به طبقهٔ خاصی از وکلا تعلق داشت که از پاپیّت حمایت می‌کردند. پسرش نیز به همان طبقهٔ نخبهٔ وکلا پیوست، همان‌طور که نوه‌اش نیز پیوست، که در نهایت پاپ هیتلر شد. پس از آن‌که کتاب تاریخ پدربزرگ، پدر، و دوران جوانی و تحصیل اوجنیو پاچلی را مرور می‌کند، به جایگاهی می‌پردازد که پاچلی هنگام آغاز کارش برای پاپیّت بر عهده گرفت. او به‌عنوان وکیلی که از تبار وکلای نخبهٔ پاپی بود، برای ریاست بخشی برگزیده شد که در قراردادها تخصص داشت، قراردادهایی که «کونکورد» نامیده می‌شوند. در سال ۱۹۰۱ پاچلی به دفتر دبیرخانهٔ دولت پاپی راه یافت.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

پاچلی به فرستادۀ نزد ملل بدل شد. به‌گونه‌ای پیامبرانه، پاچلی به نقطۀ اتصال حقوقی‌ای بدل شد که زناکاریِ پادشاهانِ زمین با نهاد پاپی را به انجام رساند. در سال ۱۹۰۳، پیوس دهم به‌عنوان پاپ تاج‌گذاری شد. او بلافاصله به حمله به «زهرِ فکری»ای پرداخت که «نسبی‌گرایی و شکاکیت» را پدید می‌آورد. کسی که تلاشِ پیوس دهم برای ریشه‌کن کردن «مدرنیسم» را هدایت می‌کرد، اومبرتو بنینی بود که در همان اداره‌ای کار می‌کرد که پاچلی نیز در آن بود. بنینی یک‌بار دربارهٔ گروهی از تاریخ‌نگارانِ طراز اول جهان گفته بود که آنان مردانی‌اند که برایشان «تاریخ چیزی نیست جز کوششی پیوسته و نومیدانه برای قی‌کردن. برای این‌جور آدمیزاد فقط یک درمان هست: تفتیش عقاید!» از نظر بنینی، هر تاریخ‌نگاری که نسبت به اندیشه‌هایی برخاسته از انقلاب فرانسه اندک همدلی‌ای ابراز می‌کرد، باید اعدام می‌شد.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

به‌طور رسمی، بنینی وزارت تبلیغات دستگاه پاپی را اداره می‌کرد، اما به‌طور غیررسمی همچنین یک شبکه جاسوسی مخفی را نیز اداره می‌کرد که هدفش شناسایی هر کاتولیکی بود که نسبت به «مدرنیسم»ی که از «پادشاه جنوب» سرچشمه گرفته بود، همدلی داشت. سرانجام در سال ۱۹۱۰، کار او به صدور دستورالعملی انجامید که کارکنان دستگاه پاپی را ملزم می‌کرد سوگندی به نام «سوگند ضدمدرنیستی» یاد کنند. این سوگند هنوز هم برقرار است. برای استخدام در واتیکان باید سوگند بخورید که از ایده‌های مدرنیستی نفرت دارید؛ ایده‌هایی که امروز آن‌ها را کمونیستی می‌نامیم.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

در خلاصهٔ کتاب کرونوِل، روی برگ بدرقه آمده است: «در دههٔ نخستِ قرن، پاچلی به‌عنوان یک حقوقدان جوان و درخشان واتیکان به شکل‌گیری ایدئولوژیِ قدرت بی‌سابقهٔ پاپی کمک کرد؛ در دههٔ ۱۹۲۰ از حیله‌گری و اخاذی برای تحمیل قدرت در آلمان بهره گرفت. در سال ۱۹۳۳، هیتلر به شریکِ مذاکرهٔ ایده‌آل او بدل شد و کنکورداتی برقرار گردید که در ازای کناره‌گیری کاتولیک‌ها از فعالیت اجتماعی و سیاسی، امتیازات دینی و آموزشی به کلیسای کاتولیک اعطا می‌کرد. این «داوطلبانه» دست‌کشیدن از کاتولیسیسمِ سیاسی که از رم تحمیل شده بود، ظهور نازیسم را تسهیل کرد.»

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

در جلسهٔ کابینه در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۳۳، آدولف هیتلر در همان ماه ابراز عقیده کرد که توافقی که پاچلی با نازی‌ها ساخته‌وپرداخته بود برای آلمان «حوزه‌ای از اعتماد.... در مبارزهٔ در حال شکل‌گیری با یهودیتِ بین‌المللی» فراهم آورده است.

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

کتاب کورنوِل با استقبال خوبی از سوی کاتولیک‌هایی روبه‌رو نشد که از پذیرفتن شواهدی سر باز می‌زدند که نشان می‌داد پاچلّی علت اصلی آن بود که هیتلر توانست به قدرت برسد، زیرا آلمان دارای اکثریتی کاتولیک بود. پاچلّی توافقی منعقد کرده بود که از سال ۱۹۳۳ به بعد، مؤسسهٔ انتشاراتی کاتولیک، خبرگزاری‌های کاتولیک و مدارس کاتولیک را از گفتن هرگونه سخنی دربارهٔ جهتی که هیتلر در پیش گرفته بود، بازمی‌داشت. این کتاب گرایش آشکارِ ضدیهودیِ پاچلّی را پی می‌گیرد؛ کسی که پس از آن، در خلال جنگ جهانی دوم، به مقام پاپی رسید. دست‌کم سه نکته را می‌توان بر پایهٔ منابع تاریخیِ بسیار معتبر، از این کتاب اثبات کرد.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

نخستین، نبردِ پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوب است، آن‌گونه که در باب یازدهمِ دانیال به تصویر کشیده شده است. در آن نبرد، دشمنان عبارت‌اند از کاتولیسیسم در برابر الحاد، پاپ در برابر کمونیسم. نکتهٔ دیگر این است که پاپ، همان‌گونه که در سال ۱۹۸۹ از پروتستانتیسمِ مرتد به‌عنوان سپاهِ نیابتیِ خود علیه الحادِ اتحاد جماهیر شوروی بهره گرفت، در طی جنگ جهانی دوم نیز نازیسم را به‌عنوان سپاهِ نیابتیِ خود علیه الحاد به کار گرفت. این کتاب همچنین ساختارِ نبویِ درونی و بیرونیِ بازنمایی‌شده به‌وسیلهٔ پیام‌های شیطانی‌ای را که از معجزهٔ فاطیما صادر شدند، شناسایی می‌کند.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

جنگ مرزیِ رافیا، که در آیات یازده و دوازدهِ دانیال یازده به تصویر کشیده شده است، نمودارِ جنگِ مرزی‌ای است که اکنون در اوکراین در جریان است. جنگ باستانی، جنگی داغ بود؛ دومی، دومین جنگ نیابتی است، با لشکرهای نیابتی‌ای که در رویاروییِ مرگبار درگیرند. رافیا جنگ مرزی را چونان جنگی میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب مشخص می‌سازد؛ اما نبوت تعلیم می‌دهد که تا هنگامِ قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، فاحشه صور به فراموشی سپرده شده است، ایزابل در سامره است، و هیرودیا مجلسِ جشنِ زادروزِ هیرودس را ترک گفته است. این سه شاهدِ نقشِ پادشاه شمال در این تاریخِ کنونی، گواه آن‌اند که او در پشت صحنه ریسمان‌ها را می‌کشد. جنگ‌های داغ، جنگ‌های نیابتی، و جنگ‌های سردی که در زمانی رخ می‌دهند که او به فراموشی سپرده شده است، به‌وسیله لشکرهای نیابتیِ او به انجام می‌رسند.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

روسیه پادشاه جنوب است، و اکنون درگیر جنگی مرزی است که از سوی جهانی‌گرایانِ جهانِ غرب، عمدتاً دموکرات‌های ترقی‌خواه و جمهوری‌خواهانِ RINO (جمهوری‌خواه فقط به اسم) در ایالات متحده، تأمین مالی می‌شود. هنگامی که در آیهٔ چهلمِ دانیال یازده، ایالات متحده به‌عنوان ارتشِ نیابتیِ پادشاه شمال معرفی می‌شود، دو ویژگیِ نبویِ آن قدرتِ نظامی و توانِ مالی است. ایالات متحده همان کاری را در اوکراین انجام می‌دهد که در سال ۱۹۸۹ انجام داد: یاری رساندن به پاپ علیه روسیه؛ و ارتشِ نیابتیِ حاضر در میدان، که از اوکراین دفاع می‌کند، چنان مملو از هوادارانِ نازی است که حتی رسانه‌های جریان اصلی نیز نمی‌توانند آن را انکار کنند. روم اکنون همان ارتش‌های نیابتی‌ای را به کار می‌گیرد که در جنگِ داغِ موسوم به جنگ جهانی دوم، و نیز در سال ۱۹۸۹، برای جنگیدن علیه روسیه به کار گرفت. کتابِ Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII را بخوانید.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> به همین سان، هنگامی که خدا می‌خواست تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب بگشاید، به او اطمینانی از توجه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش بخشید، بدین‌سان که «شخصی شبیه پسر انسان» را که در میان چراغدان‌ها راه می‌رفت—چراغدان‌هایی که نماد هفت کلیسا بودند—بر او آشکار ساخت. در حالی که به یوحنا آخرین نبردهای بزرگ کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده شد، همچنین اجازه یافت پیروزی نهایی و رهاییِ وفاداران را به تماشا بنشیند. او دید که کلیسا به نبردی مرگبار با وحش و تمثال او کشانده شد و پرستش آن وحش با تهدید مجازات مرگ تحمیل گردید. اما فراتر از دود و غوغای نبرد را که نگریست، گروهی را بر کوه صهیون، همراه با بره، دید که به جای نشانِ وحش، «نام پدر» بر پیشانی‌هایشان نوشته بود. و باز دید که «آنان که بر وحش و بر تمثال او و بر نشان او و بر عددِ نام او پیروز شده بودند، بر دریای بلور ایستاده‌اند و چنگ‌های خدا را دارند» و سرود موسی و بره را می‌خوانند.

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> این درس‌ها به سود ماست. باید ایمان خود را بر خدا استوار نگاه داریم، زیرا زمانی درست پیش روی ماست که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. مسیح بر فراز کوه زیتون داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از بازگشت دوم او رخ دهد، بازگو کرد: «از جنگ‌ها و خبرهای جنگ‌ها خواهید شنید.» «قوم بر ضد قوم، و مملکت بر ضد مملکت برخواهد خاست؛ و در جاهای گوناگون قحطی‌ها و بیماری‌های همه‌گیر و زلزله‌ها خواهد بود. همهٔ اینها آغاز دردهاست.» هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم به‌گونه‌ای جزئی تحقق یافت، اما به‌گونه‌ای مستقیم‌تر به روزهای آخر ناظرند.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> ما بر آستانه رویدادهایی بزرگ و خطیر ایستاده‌ایم. پیشگویی‌ها به‌سرعت در حال تحقق‌اند. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای پیشِ روی ما گشوده خواهد شد که برای همهٔ زندگان از اهمیتی شگرف برخوردار است. مناقشات گذشته از نو شعله‌ور خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای سر برخواهند آورد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع بپیوندند، هنوز حتی به خواب هم دیده نشده‌اند. شیطان از طریق عوامل انسانی عمل می‌کند. کسانی که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی را به تصویب برسانند که رعایت یکشنبه را الزامی می‌کند، اندک تصوری از پیامد آن دارند. درست در آستانهٔ یک بحران هستیم.

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> اما بندگان خدا نباید در این بحران بزرگ به خود اعتماد کنند. در رویاهایی که به اشعیا، حزقیال و یوحنا داده شد می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین رخ می‌دهد پیوند نزدیک دارد و خدا تا چه حد برای کسانی که به او وفادارند مراقبت می‌کند. جهان بی‌حاکم نیست. برنامهٔ رویدادهای آینده در دست خداوند است. جلالِ آسمان سرنوشتِ ملت‌ها را، همچنان‌که امور کلیسای خویش را، در اختیار خود دارد. شهادات، جلد ۵، صفحات ۷۵۲، ۷۵۳.

Back to Articles