Article

# Rome Establishes the Vision - Number Twelve

رم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شماره دوازده

The Triple Application of Prophecy: The Abomination of Desolation and the Last Days Warning to Flee

کاربرد سه‌گانهٔ پیشگویی: رجاستِ ویرانگر و هشدارِ روزهای آخر برای گریختن

Author

Jeff Pippenger

Published

August 31, 2024

Formats

PDF
Word

The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.

رجاستِ ویرانگر که دانیالِ نبی از آن سخن گفت، نشانه‌ای است برای مسیحیان در سه دورهٔ متفاوت تا بگریزند. مسیحیانِ اورشلیم هنگامی گریختند که پرچم‌ها و نشان‌های سپاهیانِ روم را دیدند که در سال ۶۶ میلادی اورشلیم را در محاصره گرفته بودند. مسیحیانِ اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم میلادی وقتی «مردِ گناه» را در هیکلِ خدا دیدند که اعلام می‌کرد او خداست، به بیابان گریختند. در سال ۱۸۸۸ مجموعه‌ای از قوانینِ مربوط به یکشنبه توسط سناتور بلر به کنگرهٔ ایالات متحده معرفی شد. آن لوایح را لوایحِ بلر می‌نامیدند و تلاشی بودند برای معرفیِ یکشنبه به‌عنوان روز ملیِ عبادت. عبادت در روز یکشنبه نشانِ وحش است، نشانِ اقتدارِ پاپی، و قانون اساسیِ ایالات متحده به‌طور مستقیم با تحمیلِ یک دینِ ملی به‌عنوان آزمونی برای شهروندانِ ایالات متحده مخالفت می‌کند.

It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.

این همان واقعیتی است که در کاربستِ معیوبِ مرتبط با شناسایی ایالات متحده به‌عنوان رومِ مدرن نادیده گرفته می‌شود. کاربستِ سه‌گانهٔ پیشگویی دارای قواعد مشخصی است که بر شیوهٔ به‌کارگیری آن حاکم‌اند. این قواعد بیان می‌کنند که ویژگی‌های پیشگویانهٔ تحققِ نخست باید با ویژگی‌های پیشگویانهٔ تحققِ دوم ترکیب شوند تا ویژگی‌های پیشگویانهٔ تحققِ سوم تعیین گردد.

The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.

هشدار برای فرار، هشداری است برای گریختن از جفایی که در راه است. در روزگار مسیح، آن جفا همان ویرانی اورشلیم و هیکل در سال ۷۰ میلادی بود. نشانهٔ هشداردهندهٔ آن جفای قریب‌الوقوع در سال ۶۶ میلادی داده شد. هشدارِ فرار در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم، به گفتهٔ پولس، عبارت بود از تشخیصِ ارتدادِ پرگاموسِ نبوتی که نمایانگر روم بت‌پرست بود. نخست باید ارتدادی رخ می‌داد تا مرد گناه که خود را خدا اعلام خواهد کرد، آشکار شود. در تاریخِ منتهی به ۵۳۸، روم بت‌پرستی که بازدارنده بود — یا به بیان پولس «بازمی‌دارد» — از میان برداشته شد، و با سقوط پرگاموس نشانهٔ فرار فرا رسید و مؤمنان را راهنمایی کرد تا از مشارکت کلیساییِ کلیساهای پاپی جدا شوند. سپس در سال ۵۳۸، در شورای اورلئان، قدرت پاپی قانون یکشنبه را تصویب کرد و ۱۲۶۰ سال آزار و جفای پاپی آغاز شد.

The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.

دو شاهد نخست به‌روشنی نشان می‌دهند که سومین تحقق هشدارِ مسیح برای گریختن، پیش از آزار و اذیتِ واقعی رخ داده است. ویرانی اورشلیم دقیقاً سه سال و نیم پس از آغاز محاصرهٔ سستیوس در سال ۶۶ میلادی رخ داد و بدین‌سان به مسیحیان امکان داد که پیش از هولناکی‌های محاصرهٔ دوم، که به دست تیتوس برپا شد و با ویرانی معبد و شهر پایان یافت، بگریزند. پیش از سال ۵۳۸ میلادی، مسیحیان از کلیسای رومِ پاپی جدا شدند و به‌گونه‌ای نبوی به بیابان گریختند؛ امری که نمادِ ویرانیِ اورشلیمِ روحانی است.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> اما صحن بیرونی هیکل را بیرون بگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان داده شده است؛ و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهدِ خود قدرت خواهم داد تا در جامهٔ پلاس، هزار و دویست و شصت روز نبوّت کنند. مکاشفه ۱۱:۲، ۳.

In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.

در هر دو نمونهٔ هشدار برای گریختن، هشدار پیش از جفا می‌آید، و جفا به‌وسیلهٔ روم—خواه مشرک خواه پاپی—تصویر می‌شود که اورشلیم—چه زمینی و چه روحانی—را لگدمال می‌کند. هشدارِ گریختن برای ادونتیست‌های روز هفتم، لایحهٔ بلر در سال ۱۸۸۸ بود. در نخستین تحقق در تاریخ روم مشرک، مسیحیان می‌بایست از اورشلیم بگریزند، و در تحققِ روم پاپی، مسیحیان به بیابان گریختند. برای ادونتیسم، هشدار این بود که به روستاها بگریزند.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> اکنون زمان آن نیست که قوم خدا دل خود را به دنیا ببندند یا گنج خود را در جهان بیندوزند. دیری نخواهد پایید که، همچون شاگردان نخستین، ناگزیر شویم در مکان‌های متروک و دورافتاده پناهگاهی بجوییم. چنان‌که محاصرهٔ اورشلیم به دست سپاهیان روم نشانهٔ فرار برای مسیحیان یهودیه بود، به همان‌سان به کارگیری قدرت از سوی ملت ما در صدور فرمانی که اجرای اجباریِ سبتِ پاپی را مقرر می‌کند، برای ما هشداری خواهد بود. در آن هنگام وقتِ ترکِ شهرهای بزرگ خواهد بود، تا به‌عنوان مقدمه‌ای برای ترکِ شهرهای کوچک‌تر، به خانه‌های خلوتی در جاهای دورافتادهٔ میان کوه‌ها کوچ کنیم. شهادات، جلد ۵، ۴۶۴.

“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.

عبارت "به دست گرفتن قدرت از سوی ملتِ ما در فرمانی که رعایت سبتِ پاپی را اجباری می‌کرد، برای ما هشداری خواهد بود" هنگامی تحقق یافت که رجسِ ویرانگر، مطابق با کلام مرقس، "در جایی که نباید، ایستاده بود". در سال ۱۸۸۸، کنگره ایالات متحده در حال بررسی قانونی بود که به‌طور مستقیم با یکی از اصول بنیادین قانون اساسی در تضاد بود و در همان زمان، ادونتیست‌های روز هفتم می‌بایست شهرها را ترک کرده و به مناطق روستایی نقل مکان کنند.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> «هیچ مسیحی‌ای در هنگام ویرانی اورشلیم هلاک نشد. مسیح به شاگردانش هشدار داده بود و همهٔ کسانی که به سخنان او ایمان داشتند در انتظار نشانهٔ وعده‌داده‌شده بودند... بی‌درنگ به مکانی امن گریختند—شهر پلا، در سرزمین پرئا، آن سوی رود اردن.» مناقشهٔ بزرگ، 30.

The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.

ویژگی‌های نبویِ نخستین نشانهٔ هشدار برای فرار، نمایانگر تحقق سوم و نهایی‌اند. گاهی همان ویژگی‌های نبوی در تحقق سوم، به تحققِ دوگانه می‌انجامند. نمونهٔ آن، سه ایلیا است. الگوی ایلیا در رویارویی او با ایزابل، آخاب و پیامبران بعل، در کنار ویژگی‌های یوحنا تعمیددهنده، ایلیای دوم، در رویارویی او با هیرودیاس، هیرودس و سالومه، نشان می‌دهد که در ایام آخر، برای تحقق سوم و نهاییِ یک کاربرد سه‌گانه—که همواره در ایام آخر است—ایلیا و یوحنا نمایندهٔ دو طبقه از قوم خدا هستند. یک طبقه که ایلیا نمایندهٔ آن است نمی‌میرند، و طبقهٔ دیگر که یوحنا نمایندهٔ آن است می‌میرند. این دو طبقه در فصل هفتمِ مکاشفه نیز نمایان شده‌اند: صد و چهل و چهار هزار که نمی‌میرند، و جمعیت عظیمی که می‌میرند.

In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.

در سه بابل، عنصر مشابهی در پیام نبوتی این است که نخستین بابل را نمرود نمایندگی می‌کند، اما دومین بابل را نخستین و آخرین پادشاهان، نبوکدنصر و بلشصر، نمایندگی می‌کنند. نبوکدنصر نمایندهٔ کسانی در بابل است که نجات خواهند یافت، و بلشصر نمایندهٔ کسانی در بابل است که هلاک خواهند شد.

In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

در ایام آخر دو قانون یکشنبه وجود دارد که موضوع نبوتِ کتاب‌مقدس‌اند. نخست، قانون یکشنبۀ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده است، و دوم، قانون یکشنبه‌ای که بر سراسر جهان تحمیل می‌شود. آن دو قانون یکشنبه با دو قانون یکشنبۀ پیشین نمونه‌وار شده‌اند: قانون یکشنبۀ رومِ بت‌پرست، هنگامی که کنستانتین در سال ۳۲۱ نخستین قانون یکشنبه را به اجرا گذاشت؛ و سپس قانون یکشنبۀ رومِ پاپی در سال ۵۳۸. رومِ بت‌پرست یکی از چندین پیش‌نمونۀ نبویِ ایالات متحده است، و قانون یکشنبۀ سال ۳۲۱، پیش‌نمونۀ قانون یکشنبۀ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده است. قانون یکشنبۀ پاپیِ سال ۵۳۸ پیش‌نمونۀ قانونی است که بر سراسر جهان تحمیل می‌شود. دیدگاهِ معیوبی که می‌گوید ایالات متحده در باب یازدهمِ دانیال به‌وسیلۀ «راهزنان» نمونه‌وار شده است، می‌کوشد قانون یکشنبۀ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده را به‌عنوان مدرک به کار گیرد تا ادعا کند قانون یکشنبه در ایالات متحده ثابت می‌کند که ایالات متحده رومِ مدرن است، و نادیده می‌گیرد که قانون یکشنبۀ دیگری نیز وجود دارد که به‌وسیلۀ اتحادِ سه‌گانۀ اژدها، وحش و نبیِ کاذب بر هر ملتِ جهان تحمیل می‌شود.

If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.

اگر قانون یکشنبه در ایالات متحده، ایالات متحده را به‌عنوان روم مدرن معرفی می‌کند، پس قانون جهانی یکشنبه چه چیزی را معرفی می‌کند؟ سه دورهٔ روم نشان می‌دهند که روم مدرن، که سه‌گانه است، دو قانون متمایزِ یکشنبه را به اجرا خواهد گذاشت. اولی در ایالات متحده است و نمونه‌اش قانون یکشنبهٔ کنستانتین در سال ۳۲۱ بود، و دومی سراسر جهان است، و نمونه‌اش قانون یکشنبهٔ پاپیِ سال ۵۳۸ بود. به‌کار گرفتن قانون یکشنبه در ایالات متحده، در چارچوب کاربرد سه‌گانهٔ نبوت، برای ادعا کردن اینکه قانون یکشنبه ثابت می‌کند روم مدرن کدام است، به معنای نادیده گرفتن ویژگی‌های نبویِ برقرارشده توسط روم بت‌پرست و روم پاپی است. در روزهای آخر دو قانون متمایزِ یکشنبه وجود دارد، و هیچ‌یک دلیلی برای اثبات این نیست که غارتگران قوم همان ایالات متحده‌اند. وقتی گواهیِ روم بت‌پرست و روم پاپی برای حمایت از یک تفسیر شخصی تحریف می‌شود، چنان‌که اکنون انجام می‌شود، این نشان می‌دهد که کسانی که می‌کوشند تفسیر شخصیِ خود را حفظ کنند، نمونه و ضدنمونه را نمی‌فهمند.

Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.

رومِ بت‌پرست نوعِ ایالات متحده است، و رومِ پاپی نمایانگرِ رُمِ مدرن است. علاوه بر این سوء‌کاربردِ «کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت» و ادعای اینکه آنچه تعلیم داده می‌شود در چارچوبِ «نوع و ضدنوع» قرار دارد، ناکامیِ دیگری نیز هست: ناتوانی در تعریفِ «رجاستِ ویرانگر»، چنان‌که در چارچوبِ «کاربردِ سه‌گانهٔ نبوت» بازنمایی می‌شود.

From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.

از سال ۶۶ تا سال ۷۰ میلادی، دو سردار رومی به اورشلیم حمله کردند. هر دو سردار، سستیوس و تیتوس، کار را با محاصره آغاز کردند، اما تنها یکی از آن‌ها برای مدت کوتاهی از محاصره عقب‌نشینی کرد که به‌گونه‌ای مشیت‌آمیز به مسیحیان امکان فرار داد. در نخستین محاصره به فرماندهی سستیوس بود که مسیحیان هشدارِ فرار را شناختند. وقتی تیتوس در سال ۷۰ میلادی برای ادامهٔ جنگ علیه اورشلیم رسید، او نیز با محاصره آغاز کرد و دست نکشید تا زمانی که اورشلیم و معبد نابود شدند. هشدارِ عیسی شامل دو گام است. نخست نشانهٔ فرار است و پس از آن آزار و تعقیب. در تحقق این هشدار در سده‌های پنجم و ششم، مسیحیان پیش از سال ۵۳۸ از کلیسای فاسد رومی جدا شدند و سپس آزار آغاز شد.

Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.

پولس به‌روشنی بیان می‌کند که تمام تاریخ مکتوب اسرائیل باستان برای کسانی نوشته شده است که در ایام آخر زندگی می‌کنند، و اینکه همهٔ آن تاریخ‌ها نمونه‌هایی بودند؛ هرچند واژهٔ یونانی «typos» به معنای «نمونه‌ها» در ارائهٔ کلاسیک او از این حقیقت به «ensamples» ترجمه شده است.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> اکنون همهٔ اینها برای آنان به عنوان نمونه رخ داد؛ و برای تذکر ما نوشته شد، برای ما که پایان‌های جهان فرا رسیده است. اول قرنتیان ۱۰:۱۱.

The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.

روایت‌های تاریخیِ فصل دهم که پولس برای زمینه‌سازیِ این حقیقت به کار می‌برد، بیانگر رفتار عادلانۀ اسرائیلِ باستان نبودند.

> But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.

> اما خدا از بسیاری از آنان خشنود نبود، زیرا در بیابان هلاک شدند. این امور برای ما نمونه شد تا ما نیز مانند آنان مشتاق چیزهای بد نباشیم. و بت‌پرست نباشید، مانند بعضی از آنان؛ چنان‌که نوشته شده است: «قوم نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا بازی کنند.» و زنا نکنیم، مانند بعضی از آنان که زنا کردند و در یک روز بیست و سه هزار نفر افتادند. و مسیح را نیز نیازماییم، مانند بعضی از آنان که آزمودند و به‌سبب مارها هلاک شدند. اول قرنتیان ۱۰:۵-۹.

Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.

تاریخ مقدس گزارشی از هم پارسایی و هم ناپارسایی قوم خداست، اما در هر دو صورت، این تاریخ همچنان الگویی برای قوم خدا که در ایام آخر زندگی می‌کنند به شمار می‌رود. تاریخ شورش در مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸، به‌رغم ادعاهای تاریخ‌نگاران ادونتیست، گزارشی از ناپارسایی است. این شورش آن‌قدر عمیق بود که الن وایت تصمیم گرفت جلسه را ترک کند، و فقط به این دلیل ماند که فرشته‌ای به او گفت وظیفه اوست که بماند و شورشی را که مشابه شورش قورح، داتان و ابیرام در تاریخ موسی بود ثبت کند. در همان جلسه، فرشته نیرومند باب هجدهم مکاشفه نازل شد، اما پیامی که آورده بود رد شد.

That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.

آن تاریخ پیش‌نمونه‌ای بود برای ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فروریختند. آن تاریخ شامل نخستین لایحه قانون یکشنبه بود که قرار بود توسط سناتور بلر ارائه شود. تلاش‌های او برای اجرای اجباری یکشنبه به‌عنوان روز ملی عبادت ناکام ماند، اما آن رویداد بخشی از تاریخی مقدس بود که پیش‌نمونه روزهای آخر بود. لایحه سناتور بلر هشداری بود برای گریختن از شهرها. پیش از ۱۸۸۸، وقتی خواهر وایت از ضرورت زندگی بیرون از شهرها سخن می‌گفت، آن را در زمان آینده بیان می‌کرد. او به زمانی در آینده نزدیک اشاره می‌کرد که در آن قوم خدا باید به مناطق روستایی نقل مکان کنند. پس از ۱۸۸۸، همه ارجاعات خواهر وایت به ضرورت زندگی روستایی، اندرز او را در این چارچوب قرار داد که زمانِ بودن در روستاها دیگر فرا رسیده بود. لایحه بلر در سال ۱۸۸۸ نشانه‌ای بود از اجرای اجباری یکشنبه، چنان‌که لوقا بیان کرده، در جایی که نباید باشد. اجرای اجباری یکشنبه نباید به کنگره ایالات متحده کشانده می‌شد، زیرا انکار یکی از اصول اساسی قانون اساسی بود.

The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.

تاریخِ سال ۱۸۸۸ ثبت شد تا الگوی تاریخِ نبوی‌ای باشد که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. لایحۀ بلر در ۱۸۸۸ نمونۀ قانون پاتریوتِ ۲۰۰۱ بود. آن هشدارى بود که پیش از اجرای عملیِ نشانۀ وحش آمد. هیچ‌کس که از مسیح پیروی می‌کند، نباید پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در شهری زندگی کند. آن محاصرۀ نبوی بود که قومِ خدا را به گریز فراخواند. و همان‌گونه که دو قانونِ روز یکشنبه موضوعِ الگوی نبویِ روزهای آخر هستند، چنان‌که قوانینِ روز یکشنبهٔ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی آن را نمایان می‌کنند، هر دو قانونِ یکشنبه پیشاپیش با هشدارِ گریز همراه‌اند.

For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.

برای کسانی که خود را ادونتیست‌های روز هفتم می‌دانند، لازم بود قانون پاتریوت را از نظر نبوی به‌عنوان نشانه‌ای برای ترک شهرها و رفتن به مناطق روستایی، پیش از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی می‌آید، تشخیص دهند. همان قانون یکشنبه نشانه‌ای بود برای گلهٔ دیگر خدا که هنوز در بابل هستند تا پیش از اجرای اجباری یکشنبه که قرار است بر هر ملت تحمیل شود، از بابل بیرون آیند.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> "وقتی آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت در اعمال اجبار بر وجدان و واداشتن مردم به حرمت نهادن به سبتِ دروغین متحد شود، مردم هر کشور در سراسر جهان سوق داده خواهند شد تا از الگوی او پیروی کنند." شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۸.

Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.

همان‌گونه که کاربرد سه‌بارهٔ «سه ایلیا» ثابت می‌کند که در ایام آخر دو طبقه از قوم خدا وجود دارد، کاربرد سه‌بارهٔ «روم» نیز نشان می‌دهد که دو قانون یکشنبهٔ متمایز وجود دارد. کسانی که می‌خواهند ادعا کنند که ایالات متحده «غارتگران قوم تو» است و بنابراین نقش نبوی ایالات متحده «رؤیا را تثبیت می‌کند»، القا می‌کنند که قانون یکشنبهٔ به‌زودیِ ایالات متحده همان «رجس ویرانی» است که مسیح آن را به‌عنوان هشداری برای قوم خود جهت گریختن از جفای در راه مطرح کرد. آنان در تشخیص تفاوت میان محاصره —که نشانهٔ هشدار برای فرار است— و محاصرهٔ دوم —که زمانی را نشان می‌دهد که اجرای واقعی یک قانون یکشنبه جفای ایام آخر را آغاز می‌کند— ناکام می‌مانند. آنان به تفاوتی که بر اساس شهادت دو شاهد برقرار شده و می‌گوید باید دو قانون یکشنبهٔ متمایز در ایام آخر نبوت را محقق سازند، نمی‌پردازند. بدین‌سان استدلال می‌کنند که قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده همان هشداری است که به‌صورت «رجس ویرانی»، گفتهٔ دانیال نبی، نمایانده شده؛ و چنین هم هست، اما نه آن‌گونه که آنان تعریف می‌کنند.

The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.

قانون یکشنبه در ایالات متحده هشداری است برای گلهٔ دیگرِ خدا که هنوز در بابل‌اند تا از مشارکت با او بگریزند. از این رو، هشداری است دربارهٔ قانون یکشنبهٔ در راه که بر همهٔ ملت‌ها اعمال خواهد شد.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "کشورهای خارجی از الگوی ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، اما همان بحران دامنگیر مردم ما در همه نقاط جهان خواهد شد." گواهی‌ها، جلد ۶، ۳۹۵.

Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.

ادعای آنان این است که قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکا، این کشور را به‌عنوان نمادی که بینش نبوی را تثبیت می‌کند معرفی می‌کند؛ اما در زمینهٔ هشدارِ مسیح برای فرار، همان قانون یکشنبه نمایانگر هشداری جهانی به کارگرانِ ساعت یازدهم است تا از بابل بگریزند.

When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.

وقتی خواهر وایت هشدارِ گریختن را مطرح می‌کند، به مسئلهٔ قانونِ یکشنبه‌ای می‌پردازد که سراسر جهان را فرا می‌گیرد. آن جنبش با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود. او تصریح می‌کند که قانون یکشنبه در ایالات متحده هشدارِ جفایی است که در راه است.

> “By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.

> به موجب فرمانی که، در نقضِ قانون خدا، نهاد پاپیّت را به اجرا می‌گذارد، ملت ما خود را به‌کلی از پارسایی جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز شکاف دراز کند تا دست قدرت رومی را بفشارد، هنگامی که بر فراز ورطه دست یازد تا با روح‌گرایی دست دهد، و هنگامی که تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما تمامی اصول قانون اساسی خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری نفی کند و زمینهٔ گسترش دروغ‌ها و فریب‌های پاپی را فراهم آورد، آنگاه می‌توانیم بدانیم که زمان کارهای شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.

> “As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.

> همان‌گونه که نزدیک‌شدن لشکرهای روم برای شاگردان نشانهٔ ویرانی قریب‌الوقوع اورشلیم بود، این ارتداد نیز می‌تواند برای ما نشانه‌ای باشد که حدّ بردباری خدا به نهایت خود رسیده، پیمانهٔ گناه قوم ما پر شده، و فرشتهٔ رحمت در شُرف پرکشیدن است و دیگر هرگز بازنخواهد گشت. سپس قوم خدا در آن صحنه‌های رنج و تنگی فرو خواهد رفت که انبیا آن را زمان تنگیِ یعقوب وصف کرده‌اند. فریادهای مؤمنانِ آزار‌دیده به آسمان برمی‌خیزد. و همان‌گونه که خونِ هابیل از زمین فریاد می‌زد، از گورهای شهیدان، از گورهای در دل دریا، از غارهای کوهستان، از سرداب‌های صومعه‌ها نیز صداهایی به سوی خدا برمی‌خیزد: «تا به کِی، ای خداوندِ قدوس و حق، داوری نمی‌کنی و خون ما را از آنان که بر زمین ساکن‌اند انتقام نمی‌گیری؟» گواهی‌ها، جلد ۵، ۴۵۱.

Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”

خواهر وایت قانون یکشنبه را در ایالات متحده شناسایی می‌کند و آن را «نشانه‌ای» می‌داند که زمان مهلت برای ایالات متحده به پایان رسیده است. اما قوم خدا در دیگر ملت‌های جهان نیز با همان آزمون روبه‌رو خواهند شد. از زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده تا هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر پایان می‌یابد، دوره‌ای زمانی وجود دارد. وقتی این مهلت پایان یابد، «فرشتهٔ رحمت پر می‌کشد.»

Back to Articles