Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Five

کتاب دانیال - شماره صد و هفتاد و پنج

The Glorified Christ: Prophetic Parallels in Daniel and Revelation

مسیحِ جلال‌یافته: شباهت‌های نبوی در دانیال و مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2024

Formats

PDF
Word

The vision of Christ in Daniel chapter ten, is the same vision which John saw in the Revelation. It was the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision of Christ’s appearance. “Mareh” is the vision of the twenty-three hundred years, and its primary meaning is “appearance.” The “appearance” of Christ with both Daniel and John were both visions of the glorified Christ.

رؤیای مسیح در باب دهم دانیال، همان رؤیایی است که یوحنا در مکاشفه دید. آن رؤیای «marah» بود که بیانِ مؤنثِ رؤیای «mareh» دربارهٔ ظهور مسیح است. «mareh» رؤیای دو هزار و سیصد سال است و معنای اصلی آن «ظهور» است. «ظهور» مسیح برای دانیال و یوحنا، هر دو، رؤیای مسیحِ جلال‌یافته بود.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. Daniel 10:4–6.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماه اوّل، هنگامی که کنار رود عظیم، که همان حدّاقل است، بودم؛ آنگاه چشمانم را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتانی بر تن داشت و کمرش با طلای نابِ اوفاز بسته بود: پیکرش نیز چون زبرجد بود، چهره‌اش همچون برق می‌نمود، چشمانش مانند چراغ‌های آتشین بود، و بازوان و پاهایش از حیث رنگ مانند برنج صیقل‌خورده بود، و آواز سخنانش چون آواز انبوهی از مردم. دانیال ۱۰:۴-۶.

The word “mareh” which means “appearance” is translated as “the appearance of lightning,” in the passage. The word is used four times in chapter ten, and two times it is translated as “vision”, and two times as “appearance.” It’s used three other times in its feminine form. The word “marah” is the feminine expression of the “appearance” vision. It is defined as “a looking glass”, and it is a “causative” adverb that causes something to happen when it is seen.

واژه «mareh» که به معنای «ظاهر» است، در آن بخش به صورت «ظاهرِ برق» ترجمه شده است. این واژه در فصل دهم چهار بار به‌کار رفته است و دو بار به‌صورت «رؤیا» و دو بار به‌صورت «ظاهر» ترجمه شده است. سه بار دیگر نیز به صورت مؤنثِ آن به‌کار رفته است. واژه «marah» صورتِ مؤنثِ همان «ظاهر» در معنای رؤیا است. این واژه به‌عنوان «آینه» تعریف می‌شود و قیدی «سببی» است که با دیده شدن موجب وقوع چیزی می‌شود.

A causative adverb is derived from an adjective that causes something to happen or produces an effect. In language and grammar, it often refers to verbs or constructions that express the idea of causing someone or something to perform an action or experience a state.

قید سببی از صفتی مشتق می‌شود که موجب رخ دادنِ چیزی می‌شود یا تأثیری پدید می‌آورد. در زبان و دستور، این اصطلاح اغلب به افعال یا ساختارهایی اشاره دارد که مفهوم واداشتنِ کسی یا چیزی به انجامِ عملی یا تجربهٔ حالتی را بیان می‌کنند.

For example, in the sentence “She made him laugh,” the verb “made” is causative because it indicates that the subject (she) caused the object (him) to perform the action (laughing).

برای مثال، در جملهٔ «She made him laugh»، فعل «made» سببی است، زیرا نشان می‌دهد که فاعل (she) باعث شده است که مفعول (him) عملِ خندیدن را انجام دهد.

“I had my car repaired.” (In this sentence, the subject “I” caused someone else to perform the action of repairing the car.)

من ماشینم را دادم تعمیر کنند. (در این جمله، فاعل «من» باعث شد که شخص دیگری ماشین را تعمیر کند.)

“She made her students study for the exam.” (Here, the subject “She” caused her students to engage in the action of studying for the exam.)

"او دانش‌آموزانش را مجبور کرد که برای امتحان درس بخوانند." (در اینجا، فاعل «او» باعث شد دانش‌آموزانش به مطالعه برای امتحان بپردازند.)

“He got his hair cut.” (In this case, the subject “He” caused someone else to perform the action of cutting his hair.)

او موهایش را کوتاه کرد.

“The company had the building renovated.” (In this sentence, the company caused someone else to carry out the action of renovating the building.)

شرکت ترتیبی داد که ساختمان بازسازی شود. (در این جمله، شرکت باعث شد شخص دیگری کار بازسازی ساختمان را انجام دهد.)

“We’ll get the children to help with the chores.” (Here, the subject “We” plans to cause the children to participate in the action of helping with the chores.) In each of these examples, the causative verbs (had, made, got, get) indicate that the subject causes someone else to perform the action specified by the main verb (repaired, study, cut, renovated, help).

«ما کاری خواهیم کرد تا بچه‌ها در کارهای خانه کمک کنند.» (اینجا، نهاد «ما» قصد دارد باعث شود بچه‌ها در کمک به کارهای خانه مشارکت کنند.) در هر یک از این مثال‌ها، افعال سببی (had, made, got, get) نشان می‌دهند که نهاد باعث می‌شود شخص دیگری عملی را که به‌وسیله فعل اصلی مشخص شده است انجام دهد (repaired, study, cut, renovated, help).

The “mareh” vision of the appearance, when expressed in feminine tense “marah”, and as defined as “a looking glass” identifies that the vision of the glorified Christ, is reproduced in those who behold the vision. When Daniel saw the “appearance” of Christ as lightning, a class of persons fled in fear, but for Daniel it produced a miraculous change within him.

رویای "mareh" از ظاهر، وقتی در صیغه مؤنث "marah" بیان می‌شود و چون به معنای "آینه" تعریف شده است، نشان می‌دهد که رویای مسیحِ جلال‌یافته در کسانی که آن رویا را می‌بینند بازتولید می‌شود. وقتی دانیال "ظاهر" مسیح را همچون برق دید، گروهی از افراد از ترس گریختند، اما برای دانیال این امر دگرگونی معجزه‌آسایی را در درون او پدید آورد.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:7, 8.

> و تنها من، دانیال، آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، اما لرزۀ عظیمی بر آنان مستولی شد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم و هیچ نیرویی در من باقی نماند؛ زیرا نیکویی سیمایم در درونم به تباهی بدل شد و هیچ توانی برایم نماند. دانیال ۱۰:۷، ۸.

The truth is represented by the Hebrew word “truth,” which is created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first letter and the last letter are always the same for Christ, as Alpha and Omega, always represents the end with the beginning. The middle or thirteenth letter represents rebellion. Daniel states, “I Daniel alone saw the vision,” but the men who were with Daniel, who were living in rebellion, “saw not the vision.” Therefore Daniel “alone” “saw the great vision.” At the beginning and the ending Daniel alone saw the vision, and the second reference caused those who fled to manifest their rebellion. Daniel is representing God’s people in the last days who are changed unto the image of Christ through the process of beholding His image. We are to look at the “looking glass” vision.

حقیقت با واژهٔ عبریِ «حقیقت» نمایش داده می‌شود که از حرف اول، حرف سیزدهم و حرف آخرِ الفبای عبری تشکیل شده است. حرف اول و حرف آخر برای مسیح همواره یکی هستند، زیرا آلفا و اُمگا همیشه پایان را با آغاز بازنمایی می‌کنند. حرف میانی یا حرف سیزدهم نمایانگر شورش است. دانیال می‌گوید: «من، دانیال، به‌تنهایی رؤیا را دیدم»، اما مردانی که با دانیال بودند و در حال زندگی در شورش بودند، «رؤیا را ندیدند». بنابراین دانیال «به‌تنهایی» «آن رؤیای عظیم را دید». در آغاز و در پایان، تنها دانیال رؤیا را دید، و ارجاع دوم سبب شد آنان که گریختند شورش خود را آشکار سازند. دانیال نمایانگر قوم خدا در ایام آخر است که از طریق فرایند نگریستن به صورت او، به شباهت مسیح تبدیل می‌شوند. ما باید به رؤیای «آینه» بنگریم.

> “We must have a knowledge of God by living experience. If we follow on to know the Lord, we shall know that His goings forth are prepared as the morning. Christ calls upon us to be filled with all the fulness of God. Then we can truly represent the perfection of the Christian religion. ‘Whosoever drinketh of the water that I shall give him,’ the Saviour declares, ‘shall never thirst; but the water that I shall give him shall be in him a well of water springing up into everlasting life.’ Christ wants us to be co-laborers with Him. When we are emptied of self, He will give us His grace to impart to others. The two olive branches, which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves, will surely supply the cleansed vessels with light and comfort and hope and love for those who are in need. We must render God more than fitful service. But we can do this only by learning of Jesus, cherishing His meekness and lowliness of heart. Let us hide ourselves in God. Let us have confidence in Him. Let us abide in Christ. Then we all ‘with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory,’—from character to character. God does not expect impossibilities from you or me. Beholding Him, we may be changed into His image.” Signs of the Times, April 25, 1900.

> ما باید از طریق تجربهٔ زنده، شناختی از خدا داشته باشیم. اگر در پی شناخت خداوند برآییم، خواهیم دانست که آمدن او همچون بامداد آماده است. مسیح ما را فرا می‌خواند که از همهٔ پُری خدا پر شویم. آنگاه می‌توانیم کمال دین مسیحی را به‌راستی نمایان سازیم. «هر که از آبی که من به او می‌دهم بنوشد»، نجات‌دهنده اعلام می‌کند، «هرگز تشنه نخواهد شد؛ بلکه آبی که من به او می‌دهم در او چشمه‌ای خواهد شد که تا حیات جاودان می‌جوشد.» مسیح می‌خواهد ما همکاران او باشیم. وقتی از خود تهی شویم، فیض خود را به ما می‌بخشد تا به دیگران ببخشیم. دو شاخهٔ زیتون که از طریق دو لولهٔ زرّین روغن زرّینِ خود را فرو می‌ریزند، بی‌گمان ظرف‌های پاک‌شده را با نور و تسلّی و امید و محبت برای نیازمندان تأمین خواهند کرد. ما باید خدمتی فراتر از خدمتی گاه‌به‌گاه و ناپایدار به خدا تقدیم کنیم. اما این را تنها با آموختن از عیسی و گرامی‌داشتن حلم و فروتنیِ دل او می‌توانیم انجام دهیم. بیایید خود را در خدا پنهان کنیم. به او اعتماد کنیم. در مسیح بمانیم. آنگاه همهٔ ما «با رویی گشاده، چون در آینه، جلال خداوند را می‌نگریم و به همان صورت، از جلالی به جلال دیگر دگرگون می‌شویم» — از سرشتی به سرشت دیگر. خدا از من و شما انتظار ناممکن‌ها را ندارد. با نگریستن به او می‌توانیم به صورت او مبدّل شویم. نشانه‌های زمان، ۲۵ آوریل ۱۹۰۰.

In Daniel chapter ten and chapter nine, Gabriel provides the interpretation of the external and internal visions of prophecy to Daniel, and Daniel’s first statement in verse one of chapter ten, is that he had understanding of both visions, represented as the “thing” and the “vision.” He received that understanding at the end of twenty-one days in which he had been in mourning. That twenty-one days concluded with the arrival of Michael the archangel. The number two hundred and twenty, and the number twenty-two, which is a tenth or tithe of two hundred and twenty is a symbol for the combination of Divinity with humanity, and it was on the twenty-second day that Daniel was changed into the image of Christ.

در باب دهم و باب نهمِ دانیال، جبرائیل تعبیرِ رؤیاهای ظاهری و باطنیِ نبوت را به دانیال ارائه می‌کند، و نخستین بیانِ دانیال در آیهٔ اولِ باب دهم این است که او هر دو رؤیا را فهمیده بود، که به‌صورت «امر» و «رؤیا» بازنمایی شده‌اند. او آن فهم را در پایانِ بیست‌ویک روزی دریافت کرد که در طی آن در ماتم بود. آن بیست‌ویک روز با آمدنِ میکائیلِ فرشتهٔ اعظم به پایان رسید. عددِ دویست‌وبیست، و عددِ بیست‌ودو، که یک‌دهم یا عشرِ دویست‌وبیست است، نمادی برای ترکیبِ الوهیت با انسانیت است، و در روزِ بیست‌ودوم بود که دانیال به صورتِ مسیح دگرگون شد.

> I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. Daniel 10:3–5.

> خوراک لذیذی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم درآمد، و اصلاً خود را تدهین نکردم تا سه هفتهٔ تمام به سر آمد. و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخست، چون کنار رود بزرگ، که حدّاقل است، بودم، چشمانم را بالا گرفتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان بر تن داشت و کمرش با طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. دانیال ۱۰:۳-۵

Daniel represents God’s people of the last days who have recognized through God’s prophetic Word that they have been scattered, and who are mourning their scattered condition and seeking for light. Their scattered condition is illustrated as a valley of dead dry bones in Ezekiel chapter thirty-seven. The bones are dead, and they are scattered, but they are identified as the house of Israel. The house of Israel of the last days is the one hundred and forty-four thousand. They are scattered, just as Daniel recognized from the books of Jeremiah and Moses. In Ezekiel the dead identify that they recognize their condition.

دانیال نمایانگر قوم خدا در ایام آخر است؛ آنان که به‌واسطهٔ کلام نبوی خدا دریافته‌اند که پراکنده شده‌اند، و بر وضعیت پراکندگی خویش سوگوارند و در جست‌وجوی نور هستند. وضعیت پراکندگی ایشان در حزقیال باب سی‌وهفتم به‌صورت وادی‌ای از استخوان‌های خشکِ مرده به تصویر کشیده شده است. استخوان‌ها مرده‌اند و پراکنده‌اند، اما به‌عنوان خاندان اسرائیل شناخته می‌شوند. خاندان اسرائیلِ ایام آخر، همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. آنان پراکنده‌اند، چنان‌که دانیال از کتب ارمیا و موسی تشخیص داد. در حزقیال، مرده بودن بیانگر آن است که آنان وضعیت خود را تشخیص می‌دهند.

> Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:11.

> آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل‌اند. اینک می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است و امیدمان از دست رفته است؛ ما به کلی منقطع شده‌ایم. حزقیال ۳۷:۱۱.

The house of Israel, which is the bones, proclaims that they are “cut off for our parts.” They have recognized their scattered condition. The house of Israel of the last days fulfills the parable of the ten virgins to the very letter, and in the Millerite history the fulfillment of recognizing that they were cut off from their parts, identified when the wise virgins came to understand that they were in the tarrying time, and also that the tarrying time was a specific period of the parable. Those in Ezekiel who recognize their scattered condition are those who after the first disappointment recognized they were in the tarrying time.

خانهٔ اسرائیل، که همان استخوان‌هاست، اعلام می‌کند: «ما به‌کلی قطع شده‌ایم.» آنان وضعیت پراکندگی خود را شناخته‌اند. خانهٔ اسرائیلِ روزهای آخر مثلِ ده باکره را مو به مو تحقق می‌بخشد، و در تاریخ جنبش میلریتی، تحققِ این شناخت ــ اینکه آنان به‌کلی قطع شده‌اند ــ هنگامی آشکار شد که باکره‌های دانا دریافتند در زمانِ تأخیر به‌سر می‌برند و نیز اینکه این زمانِ تأخیر دوره‌ای معیّن در خودِ مثل است. آنان که در کتاب حزقیال پراکندگیِ خود را می‌شناسند، همان کسانی‌اند که پس از نخستین ناامیدی دریافتند در زمانِ تأخیرند.

Both, Ezekiel’s bones, and the wise of the parable of the ten virgins, are represented by Daniel’s mourning during the twenty-one days. After the twenty-one days, on day twenty two, Michael descended, and Daniel was given a vision of the glorified Christ that changed Daniel into the image of Christ. The wise virgins and the dead bones must also go through the transformation accomplished by the looking-glass vision.

نماد هر دو، یعنی استخوان‌های حزقیال و باکره‌های دانا در مثلِ ده باکره، در ماتمِ بیست‌ویک‌روزهٔ دانیال دیده می‌شود. پس از آن بیست‌ویک روز، در روز بیست‌ودوم، میکائیل فرود آمد و به دانیال رؤیایی از مسیحِ جلال‌یافته عطا شد که او را به صورتِ مسیح دگرگون ساخت. باکره‌های دانا و استخوان‌های مرده نیز باید از دگرگونی‌ای بگذرند که به‌واسطهٔ رؤیای آینه‌ای تحقق می‌یابد.

Daniel, Ezekiel’s dead bones, and the wise virgins of Millerite history, all align with the two witnesses who are slain in Revelation chapter eleven. Moses and Elijah were slain, but they were to be resurrected at the end of three and a half symbolic days. Moses was resurrected by Michael as identified in the book of Jude.

دانیال، استخوان‌های مردهٔ حزقیال، و باکره‌های دانای تاریخ میلریتی، همگی با دو شاهدی که در باب یازدهم مکاشفه کشته می‌شوند، هم‌راستا هستند. موسی و ایلیا کشته شدند، اما قرار بود در پایان سه روز و نیمِ نمادین زنده شوند. موسی به‌دست میکائیل، آن‌گونه که در رسالهٔ یهودا ذکر شده، از مرگ برخیزانده شد.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> اما میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس بر سر جسد موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۱:۹

In Daniel chapter ten, Daniel receives the looking glass vision when Michael descends after the twenty-one days of mourning. It is the voice of Michael that raises the dead.

در باب دهمِ دانیال، دانیال رؤیای آینه‌ای را هنگامی دریافت می‌کند که میکائیل پس از بیست‌ویک روز سوگواری فرود می‌آید. این صدای میکائیل است که مردگان را برمی‌خیزاند.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> زیرا خودِ خداوند با فریاد، با صدای رئیسِ فرشتگان و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگانِ در مسیح نخست برخواهند خاست. اول تسالونیکیان ۴:۱۶.

Daniel chapter ten identifies the transition of the Laodicean movement of the third angel to the Philadelphian movement of the third angel. It aligns with the two witnesses of Revelation chapter eleven, the dead bones of Ezekiel chapter thirty-seven, the wise virgins in the parable of the ten virgins, and the Millerites who fulfilled the parable. Gabriel provided the interpretation of the great looking-glass vision, while finishing the work of interpretation he had begun in chapter nine. The interpretation was accomplished by Gabriel identifying the prophetic history found in chapter eleven, that actually continues into the first three verses of chapter twelve. Then in verse four of chapter twelve, Daniel is told to seal up his book.

فصل دهمِ دانیال گذارِ جنبشِ لائودکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیه‌ایِ فرشتهٔ سوم را مشخص می‌کند. این امر با دو شاهدِ فصل یازدهمِ مکاشفه، استخوان‌های مردهٔ فصل سی‌وهفتِ حزقیال، باکره‌های دانا در مَثَلِ ده باکره، و پیروانِ میلر که آن مَثَل را تحقق بخشیدند، هم‌خوان است. جبرئیل تعبیرِ رؤیای آینهٔ عظیم را ارائه کرد و همزمان کارِ تعبیری را که در فصل نه آغاز کرده بود به پایان رساند. این تعبیر از طریقِ مشخص‌کردنِ تاریخِ نبویِ مذکور در فصل یازده به‌وسیلهٔ جبرئیل به انجام رسید؛ تاریخی که در واقع تا سه آیهٔ نخستِ فصل دوازده ادامه می‌یابد. سپس در آیهٔ چهارِ فصل دوازده، به دانیال گفته می‌شود که کتابِ خود را مُهر و موم کند.

In Daniel chapter ten, “line upon line”, Daniel represents God’s last day people who are also represented in Daniel chapter two as earnestly seeking (under the threat of death), to understand the external prophetic message represented by Nebuchadnezzar’s secret image of beasts. He is also seeking to understand the vision of the internal prophetic message represented by the twenty-three hundred days. After the twenty-one symbolic days of mourning in chapter ten, he is finally represented as understanding both revelations. His understanding is accomplished when the archangel descends, and he is touched three times.

در باب دهم دانیال، «سطر بر سطر»، دانیال نمایندهٔ مردم خدا در روزهای آخر است؛ همان مردمی که در باب دوم دانیال نیز چنین نمایانده شده‌اند که با جدیت (زیر تهدید مرگ) در پی فهم پیام نبویِ بیرونی هستند که با تصویر مخفیِ نبوکدنصر از جانوران نمایانده شده است. او همچنین در پی فهمیدن رؤیای پیام نبویِ درونی است که با دو هزار و سیصد روز نشان داده شده است. پس از بیست‌ویک روز نمادین عزاداری در باب دهم، سرانجام چنین نمایانده می‌شود که او هر دو مکاشفه را فهمیده است. فهم او هنگامی کامل می‌شود که رئیس فرشتگان نازل می‌شود و او سه بار لمس می‌شود.

His experience with Michael, the vision of Michael that he alone sees, prepares him to receive the full interpretation of both the internal and external visions of prophecy. That experience is set forth, line upon line, in a very detailed fashion when combined with Ezekiel chapter thirty-seven, Revelation chapter eleven and Isaiah chapter six. The verse in chapter eleven where Gabriel brings the two visions together is verse ten, for there the king of the north proceeds up to the fortress, but no further. The fortress is the nation, or the capital, or the king of Egypt in the verse, as defined by Isaiah in chapter seven.

تجربهٔ او با میکائیل، رؤیایی از میکائیل که تنها خود او می‌بیند، او را آماده می‌کند تا تفسیر کامل هر دو رؤیای درونی و بیرونیِ نبوت را دریافت کند. آن تجربه، خط بر خط، به‌شیوه‌ای بسیار مفصل بیان می‌شود، هنگامی که با حزقیال باب سی‌وهفت، مکاشفهٔ یوحنا باب یازده و اشعیا باب شش ترکیب شود. آیه‌ای در باب یازده که در آن جبرئیل دو رؤیا را به هم پیوند می‌دهد آیهٔ ده است، زیرا در آنجا پادشاهِ شمال تا دژ پیش می‌رود، اما از آن فراتر نمی‌رود. دژ در آن آیه همان ملت، یا پایتخت، یا پادشاهِ مصر است، چنان‌که در اشعیا باب هفت تعریف شده است.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

In verse ten, of chapter eleven of Daniel, the king of the north comes up to the border of Egypt, and the verse defines that as the “fortress” of Egypt (the king of the south). Verse ten, can be shown to be representing 1989, when the Soviet Union was swept away by the papacy and its proxy army, the United States. It was the first of three proxy wars, which ultimately becomes World War III at the third proxy war (Panium). The second proxy war is represented by verses eleven and twelve, and is now taking place in the Ukraine, where Russia is representing the king of the south, just as the Soviet Union represented the king of the south in its defeat in 1989.

در آیهٔ دهمِ باب یازدهمِ دانیال، پادشاه شمال تا مرز مصر پیش می‌آید، و آیه آن را «دژ» مصر (پادشاه جنوب) تعریف می‌کند. می‌توان نشان داد که آیهٔ دهم نمایانگر سال 1989 است، زمانی که اتحاد جماهیر شوروی به‌وسیلهٔ پاپیّت و ارتش نیابتی آن، یعنی ایالات متحده، جاروب و برانداخته شد. این نخستینِ سه جنگ نیابتی بود که سرانجام در سومین جنگ نیابتی (پانیوم) به جنگ جهانی سوم بدل می‌شود. دومین جنگ نیابتی در آیات یازده و دوازده بازنمایی شده است، و اکنون در اوکراین در حال وقوع است، جایی که روسیه نمایندهٔ پادشاه جنوب است، همان‌گونه که اتحاد جماهیر شوروی در شکست خود در سال 1989 نمایندهٔ پادشاه جنوب بود.

I have used the expression “cold war” in the past to make the distinction between these three proxy wars and world wars. There is actually genuine warfare taking place in Ukraine, so it is not actually a cold war, but it is a proxy war between the papacy and its allies and Russia. But there is to be a third world war, where virtually every nation will be considered a target.

من در گذشته از تعبیر «جنگ سرد» استفاده کرده‌ام تا میان این سه جنگ نیابتی و جنگ‌های جهانی تمایز قائل شوم. در واقع، در اوکراین جنگی حقیقی در جریان است؛ بنابراین، در حقیقت، این یک جنگ سرد نیست، بلکه جنگی نیابتی میان پاپیّت و متحدان آن از یک سو و روسیه از سوی دیگر است. اما قرار است جنگ جهانی سومی رخ دهد که در آن، عملاً هر ملتی هدف تلقی خواهد شد.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! . ..

> کاش قوم خدا حسّ نابودی قریب‌الوقوع هزاران شهر را، که اکنون تقریباً گرفتار بت‌پرستی شده‌اند، داشتند!...

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> بی‌قانونی تقریباً به اوج خود رسیده است. آشفتگی جهان را فرا گرفته است و به زودی وحشتی عظیم بر انسان‌ها فرود خواهد آمد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم باید خود را برای آنچه به زودی چون غافلگیریِ درهم‌شکننده‌ای بر جهان فرود خواهد آمد آماده کنیم. ریویو اند هرالد، ۱۰ سپتامبر ۱۹۰۳.

In verses eleven and twelve, Russia, the king of the south, will defeat the papacy’s proxy army, represented by the Nazi regime that is directing the Ukrainian war effort, and that is supported by the previous proxy army of the papacy, the United States. In World War II, the proxy army of the papacy, the king of the north, against Communist Russia was Germany’s Nazi regime, and that proxy army lost, just as it will lose again in the Ukraine in the near future.

در آیات یازده و دوازده، روسیه، پادشاه جنوب، سپاه نیابتی پاپیّت را که به‌وسیلهٔ رژیم نازیِ هدایت‌کنندهٔ تلاش جنگی اوکراین نمایان شده است و از سوی سپاه نیابتی پیشین پاپیّت، یعنی ایالات متحده، پشتیبانی می‌شود، شکست خواهد داد. در جنگ جهانی دوم، سپاه نیابتی پاپیّت، پادشاه شمال، بر ضد روسیهٔ کمونیستی، رژیم نازیِ آلمان بود، و آن سپاه نیابتی شکست خورد، همان‌گونه که در آیندهٔ نزدیک در اوکراین بار دیگر نیز شکست خواهد خورد.

The third proxy war is represented in verses thirteen through fifteen, and was fulfilled in ancient history by the battle of Panium. The third proxy war will be carried out by the United States, the proxy army of the papacy, and the king of the north will prevail in that battle against atheism, as it did in the first proxy war (cold war). In the first and the third proxy war, the king of the north–the papacy–defeats the king of the south (the Soviet Union), and then defeats the United Nations. Its proxy army in those two battles was and will be again, the United States.

جنگ نیابتی سوم در آیات سیزده تا پانزده به تصویر کشیده شده است، و در تاریخ باستان به‌وسیلهٔ نبرد پانیوم تحقق یافت. جنگ نیابتی سوم به‌وسیلهٔ ایالات متحده، یعنی لشکر نیابتی پاپی، به انجام خواهد رسید، و پادشاه شمال در آن نبرد بر ضد الحاد غالب خواهد شد، چنان‌که در نخستین جنگ نیابتی (جنگ سرد) نیز چنین شد. در نخستین و سومین جنگ نیابتی، پادشاه شمال ـ یعنی پاپی ـ پادشاه جنوب (اتحاد جماهیر شوروی) را شکست می‌دهد، و سپس سازمان ملل متحد را مغلوب می‌سازد. لشکر نیابتی او در آن دو نبرد، ایالات متحده بوده است و بار دیگر نیز خواهد بود.

After the victory of Putin in the Ukraine, Trump will be reelected as the eighth president, that is of the seven presidents that have reigned in the United States since the first proxy war (cold war) was fulfilled in 1989, which was the time of the end for the reform movement of the third angel. Trump is representing the Republican horn on the earth beast, and he received a deadly wound at the hands of the beast of “woke” atheism in 2020, in fulfillment of the Revelation chapter eleven’s two witnesses being slain in the street.

پس از پیروزی پوتین در اوکراین، ترامپ به‌عنوان هشتمین رئیس‌جمهور دوباره انتخاب خواهد شد؛ یعنی از میان آن هفت رئیس‌جمهوری که از زمان تحقق نخستین جنگ نیابتی (جنگ سرد) در سال ۱۹۸۹ در ایالات متحده فرمان رانده‌اند؛ زمانی که وقتِ آخر برای جنبش اصلاحِ فرشتهٔ سوم بود. ترامپ نمایانگر شاخِ جمهوری‌خواه بر وحشِ زمین است، و او در سال ۲۰۲۰ به دستِ وحشِ الحادِ «ووک» زخمیِ مهلک دریافت کرد، در تحققِ کشته شدنِ دو شاهدِ مذکور در باب یازدهمِ مکاشفه در کوچه.

Future for America represents the true Protestant horn during the identical history, and in 2020, Future for America received a deadly wound at the hands of the beast of “woke” atheism. In 2023, twenty-two years after 2001, Michael descended to begin the process represented by Ezekiel, John, Daniel and Isaiah of resurrecting a mighty army that will be lifted up as an ensign at the soon coming Sunday law.

فیوچر فور آمریکا نمادِ شاخِ حقیقیِ پروتستان در همان دورهٔ تاریخی است و در سال ۲۰۲۰ به دستِ وحشِ خداناباوریِ «وُک» دچار زخمی مهلک شد. در سال ۲۰۲۳، بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱، میکائیل فرود آمد تا فرایندی را که در نوشته‌های حزقیال، یوحنا، دانیال و اشعیا به تصویر کشیده شده برای احیای سپاهی نیرومند آغاز کند؛ سپاهی که در هنگامِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، چون بیرقی برافراشته خواهد شد.

In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned into the Laodicean Millerite movement, and there and then rejected the increased knowledge of the seven times, and then fully finalized their rebellion in 1863. The Millerites transitioned from the condition represented by the sixth church of Philadelphia, unto the experience of the seventh church, and that turning point aligns with the history of 2023, when the Laodicean movement of Future for America transitions from the experience of the seventh church, back to the experience of the sixth church of Philadelphia. In this prophetic application, the true Protestant horn, as with the Republican horn, becomes the eighth, that was of the seven.

در سال ۱۸۵۶، جنبش میلریِ فیلادلفیایی به جنبش میلریِ لائودیکیه انتقال یافت، و در همان‌جا و در همان زمان، معرفتِ افزوده‌شده دربارهٔ «هفت زمان» را رد کرد، و سپس در سال ۱۸۶۳ عصیان خود را به‌طور کامل نهایی ساخت. میلریان از وضعیتی که به‌وسیلهٔ کلیسای ششم، یعنی فیلادلفیا، نمایان شده است، به تجربهٔ کلیسای هفتم انتقال یافتند، و آن نقطهٔ عطف با تاریخ ۲۰۲۳ هم‌راستا است؛ آنگاه که جنبش لائودیکیه‌ایِ Future for America از تجربهٔ کلیسای هفتم، دوباره به تجربهٔ کلیسای ششمِ فیلادلفیا انتقال می‌یابد. در این کاربرد نبوی، شاخِ راستینِ پروتستان، همانند شاخِ جمهوری‌خواه، هشتم می‌شود، که از آن هفت بود.

The key to recognizing that the Ukrainian war is the second proxy war, is the “fortress” of verse ten, and verse seven. In verse seven, which represented the papacy receiving its deadly wound in 1798, the king of the south entered into the “fortress,” of the king of the north, and this was fulfilled by Napoleon’s general walking into the Vatican and taking the pope captive. The king of the south had entered into the fortress. In verse ten the king of the north, representing the papacy and its proxy army the United States, swept away the structure of the Soviet Union, but it left the “fortress” standing. The “fortress” was the head, the capital—it was Russia.

کلیدِ تشخیص این‌که جنگ اوکراین دومین جنگ نیابتی است، «دژ» مذکور در آیهٔ ده و آیهٔ هفت است. در آیهٔ هفت، که نمایانگر وارد آمدن زخمِ مهلک بر پاپیّت در سال ۱۷۹۸ بود، پادشاه جنوب به «دژِ» پادشاه شمال داخل شد، و این هنگامی تحقق یافت که ژنرالِ ناپلئون به درون واتیکان رفت و پاپ را به اسارت گرفت. پادشاه جنوب به درون دژ وارد شده بود. در آیهٔ ده، پادشاه شمال، که نمایانگر پاپیّت و ارتش نیابتیِ آن، ایالات متحده، است، ساختار اتحاد جماهیر شوروی را از میان برد، اما «دژ» را پابرجا باقی گذاشت. «دژ» همان سر، پایتخت بود—یعنی روسیه.

But the “head,” or fortress, can only be established upon two or three witnesses by employing Isaiah chapter seven, verses seven and eight. Isaiah seven, verse eight and nine, was the primary point of reference for Hiram Edson’s series of articles on the “seven times” that were published in 1856. The two verses that establish that Russia is the fortress that prevails in the current Ukrainian war, are also the two verses that establish the starting point for both “seven times,” against the northern and southern kingdoms of Israel. Verse ten of chapter eleven identifies the external vision, which Sister White teaches is based upon the rise and fall of kingdoms.

اما «سر»، یا دژ، را تنها می‌توان با به‌کارگیری اشعیا باب هفتم، آیات هفت و هشت، و بر اساس شهادتِ دو یا سه شاهد اثبات کرد. اشعیا باب هفتم، آیات هشت و نه، نقطهٔ ارجاع اصلی برای مجموعهٔ مقالات هیرام ادسون دربارهٔ «هفت بار» بود که در سال ۱۸۵۶ منتشر شد. دو آیه‌ای که ثابت می‌کنند روسیه دژی است که در جنگ جاری اوکراین غالب است، همان دو آیه‌ای نیز هستند که نقطهٔ آغاز هر دو «هفت بار»، علیه پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل را تعیین می‌کنند. آیهٔ دهمِ باب یازدهم، رؤیای بیرونی را مشخص می‌کند؛ رؤیایی که به گفتهٔ خواهر وایت، بر پایهٔ ظهور و سقوط پادشاهی‌هاست.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> "از ظهور و سقوط ملت‌ها، چنان‌که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به‌روشنی بیان شده است، باید بیاموزیم که جلالِ صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه حد بی‌ارزش است. بابل، با همهٔ قدرت و شکوهش—که جهانِ ما از آن پس هرگز همانندش را ندیده است—قدرت و شکوهی که برای مردمِ آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود—چه به‌کلی از میان رفته است! همچون «گلِ علف» نابود شده است. یعقوب ۱:۱۰. همچنین پادشاهیِ ماد و پارس، و پادشاهی‌های یونان و روم، چنین نابود شدند. و هر آنچه بنیادش بر خدا نیست، چنین نابود می‌شود. تنها آنچه با مقصودِ او پیوند خورده و خویِ او را بیان می‌کند، می‌تواند پایدار بماند. اصولِ او یگانه امورِ استواری‌اند که جهانِ ما می‌شناسد." انبیا و پادشاهان، ۵۴۸.

The three proxy wars are “made plain in the books of Daniel and the Revelation,” and the key to this truth is the “fortress” of verse ten, of Daniel eleven. But verse ten also addresses the internal vision, for the starting point for both “seven times,” is also identified in Isaiah chapter seven verses eight and nine. The external and internal cannot be separated, and the two periods of twenty-five hundred and twenty years are also Ezekiel’s two sticks, which when joined together, represent the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the combination of Divinity with humanity.

سه جنگ نیابتی «در کتب دانیال و مکاشفه آشکارا بیان شده‌اند»، و کلید این حقیقت «دژ» مذکور در آیهٔ دهِ دانیال یازده است. اما آیهٔ ده همچنین به رؤیای درونی نیز می‌پردازد، زیرا نقطهٔ آغاز برای هر دو «هفت زمان» نیز در اشعیا باب هفت، آیات هشت و نه مشخص شده است. بیرونی و درونی را نمی‌توان از یکدیگر جدا ساخت، و آن دو دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست‌ساله همچنین همان دو چوب حزقیال‌اند که چون به یکدیگر پیوسته شوند، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کنند، که همان اتحاد الوهیت با انسانیت است.

Daniel’s experience with the causative “marah” vision represents the line of prophecy where Michael descends and resurrects His last-day people. That resurrection represents the steps that Christ accomplishes to combine His Divinity with His last day people’s humanity. It is accomplished by the joining of the Divine mind with the human mind so that they have one mind, and it is accomplished in the throne room, in the Most Holy Place, which is the “fortress” that Sister White identifies as the “citadel” (fortress) of the soul.

تجربهٔ دانیال با رؤیای علّیِ «marah» نمایانگر آن خطّ نبوت است که در آن میکائیل فرود می‌آید و قومِ ایامِ آخرِ خود را برخیزانده، قیام می‌بخشد. آن رستاخیز نمایانگر مراحلی است که مسیح به انجام می‌رساند تا الوهیتِ خویش را با انسانیتِ قومِ ایامِ آخرِ خود متحد سازد. این امر از طریق پیوندِ ذهنِ الهی با ذهنِ انسانی تحقق می‌یابد، تا آن‌که ایشان یک ذهن داشته باشند؛ و این در حجرهٔ عرش، در قدس‌الاقداس، به انجام می‌رسد، که همان «دژ»ی است که خواهر وایت آن را «ارگ» (fortress) نفس معرفی می‌کند.

In the throne room God’s last-day people receive the mind of Christ and are then seated with Christ in heavenly places. The heavenly place where Christ is seated is the fortress or the head of the temple. The body temple has a lower nature, which is the flesh, or the body. It also has a higher nature, which is the mind. In verse ten of Daniel chapter eleven, the key that marks the fortress of the external vision, also marks the fortress of the internal vision, and in doing so it identifies the history where the horns of Republicanism and of Protestantism transition into the image of the beast (Republicanism), or the image of God (true Protestantism). Both horns then become the eighth that is of the seven.

در تالار تاج و تخت، قومِ آخرالزمانیِ خدا فکرِ مسیح را دریافت می‌کنند و سپس با مسیح در جاهای آسمانی می‌نشینند. جای آسمانی‌ای که مسیح در آن نشسته است، دژ یا سرِ هیکل است. هیکلِ بدن طبیعتی فروتر دارد که همان جسم یا بدن است. همچنین طبیعتی برتر دارد که همان فکر است. در آیهٔ دهِ فصلِ یازدهمِ دانیال، کلیدی که دژِ بینشِ بیرونی را نشان می‌دهد، دژِ بینشِ درونی را نیز نشان می‌دهد و بدین‌سان تاریخی را مشخص می‌کند که در آن شاخ‌های جمهوریت و پروتستانیسم به صورتِ وحش (جمهوریت)، یا صورتِ خدا (پروتستانیسمِ حقیقی) تبدیل می‌شوند. سپس هر دو شاخ به آن هشتمی تبدیل می‌شوند که از هفت است.

The true horn of Protestantism is then the Philadelphian horn that is Ezekiel’s mighty army, and Isaiah’s ensign that is lifted up in the warfare against the image of the beast, first in the United States and then in the world. Daniel eleven, verse ten, identifies the point in sacred history that the joining of the sticks begins. The Ukrainian war began in 2014, but it was not until 2022 that Russia began to invade the Ukraine. In 2023, twenty-two years after 2001, Michael began His work of resurrecting those who had suffered their first disappointment in fulfillment of the parable of the ten virgins in 2020. He first raised up a “voice” which is now crying in the wilderness. In July 2023, that voice began to cry, and it was the same voice that was raised up at the beginning of the reform movement of the third angel in 1989, for Jesus always illustrates the ending with the beginning.

پس شاخِ حقیقیِ پروتستانتیزم همان شاخِ فیلادلفیایی است که لشکرِ عظیمِ حزقیال و عَلَمِ اشعیا است؛ عَلَمی که در نبرد علیه تصویرِ وحش، نخست در ایالات متحده و سپس در جهان، برافراشته می‌شود. دانیال یازده، آیهٔ ده، آن نقطه در تاریخِ مقدس را مشخص می‌سازد که در آن، پیوستنِ چوب‌ها آغاز می‌شود. جنگ اوکراین در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، اما تا سال ۲۰۲۲ نبود که روسیه تهاجم به اوکراین را آغاز کرد. در سال ۲۰۲۳، بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱، میکائیل کارِ خویش را برای برخیزانیدنِ کسانی آغاز کرد که در سال ۲۰۲۰، در تحققِ مَثَلِ ده باکره، نخستین نومیدیِ خود را متحمل شده بودند. او نخست «صدایی» را برانگیخت که اکنون در بیابان ندا می‌کند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آن صدا شروع به ندا کردن کرد، و همان صدایی بود که در آغازِ جنبشِ اصلاحیِ فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ برانگیخته شده بود، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد.

The “voice” crying in the wilderness began to sound by presenting Revelation chapter one, where the combination of Divinity with humanity is represented as the Revelation of Jesus Christ, a revelation that is opened up just before probation closes. Daniel experienced that revelation in chapter ten, with the “causative” vision. The combination of Divinity with humanity in the first verses of Revelation represents the most important truth, based upon the rule of first mention. The combination of Divinity with humanity, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished by the Word of God. That Word is given from the Father to the Son, who gives it to His angel, who then gives the message to a human representative. The first two steps are represented by the Divinity. Those two steps possess the distinction that the second step of divinity represents the Divinity that created all things. The next two steps are represented by God’s creatures. The first step is an unfallen angel, and the second manifestation of God’s creation was the one that had been given the power to recreate after his own kind. That fourth step, representing humanity, was then to take the message and send it to the churches, that the churches might “read and hear” those things which were written therein.

«صدا»ی نداکننده در بیابان، با ارائهٔ باب نخستِ مکاشفه آغاز به طنین‌اندازی کرد؛ جایی که اتحادِ الوهیت با انسانیت به‌صورتِ «مکاشفهٔ عیسی مسیح» به تصویر کشیده شده است، مکاشفه‌ای که درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش گشوده می‌شود. دانیال در باب دهم، در رؤیای «سببی»، آن مکاشفه را تجربه کرد. اتحادِ الوهیت با انسانیت در آیاتِ آغازینِ مکاشفه، بر پایهٔ قاعدهٔ نخستین‌ذکر، مهم‌ترین حقیقت را نمایان می‌سازد. اتحادِ الوهیت با انسانیت، که همان مهرشدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، به‌واسطهٔ کلامِ خدا به انجام می‌رسد. آن کلام از پدر به پسر داده می‌شود، و او آن را به فرشتهٔ خود می‌دهد، و سپس فرشته آن پیام را به یک نمایندهٔ انسانی می‌رساند. دو گامِ نخست، به‌وسیلهٔ الوهیت نمایانده شده‌اند. این دو گام از این تمایز برخوردارند که گامِ دومِ الوهیت، نمایانگرِ آن الوهیتی است که همه‌چیز را آفرید. دو گامِ بعدی به‌وسیلهٔ مخلوقاتِ خدا نمایانده شده‌اند. گامِ نخست، فرشته‌ای ساقط‌نشده است، و دومین ظهورِ آفرینشِ خدا آن کسی بود که قدرت یافته بود تا بر حسبِ جنسِ خود بازآفرینی کند. آن گامِ چهارم، که نمایانگرِ انسانیت بود، سپس می‌بایست پیام را بگیرد و آن را به کلیساها بفرستد، تا کلیساها آن چیزهایی را که در آن نوشته شده بود «بخوانند و بشنوند».

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:1–11.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود آنچه به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود نزد بنده‌اش یوحنا فرستاد و اعلام کرد؛ او که شهادت داد به کلام خدا و به شهادت عیسی مسیح و به هرآنچه دید. خوشا به حال کسی که می‌خواند و کسانی که کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده نگاه می‌دارند، زیرا زمان نزدیک است. از جانب یوحنا به هفت کلیسا که در آسیا هستند: فیض و سلام بر شما باد، از او که هست و که بود و که می‌آید؛ و از هفت روحی که در حضور تخت اویند؛ و از عیسی مسیح، که شاهد امین است و نخست‌زاده از مردگان و سرور پادشاهان زمین. او که ما را دوست داشت و به خون خود از گناهانمان شست، و ما را برای خدا و پدرش پادشاهان و کاهنان ساخت؛ او را جلال و سلطنت تا ابدالآباد باد. آمین. اینک، با ابرها می‌آید؛ و هر چشمی او را خواهد دید، و آنان نیز که او را نیزه زدند؛ و تمام قبایل زمین به سبب او نوحه خواهند کرد. چنین باد، آمین. من الفا و امگا، ابتدا و انتها هستم، می‌گوید خداوند، او که هست و که بود و که می‌آید، قادر مطلق. من، یوحنا، که برادر شما و شریک در مصیبت و در ملکوت و شکیبایی عیسی مسیح هستم، به خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح در جزیره‌ای که پتموس نامیده می‌شود بودم. در روز خداوند در روح بودم و از پشت سر خود آوازی بلند چون شیپور شنیدم که می‌گفت: من الفا و امگا، اول و آخر هستم؛ و آنچه می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسا که در آسیا هستند بفرست: به افسس و به سمیرنا و به پرگاموس و به ثیاتیره و به ساردیس و به فیلادلفیه و به لاودیکیه. مکاشفه ۱:۱-۱۱.

Back to Articles