Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Seven

کتاب دانیال - شماره یکصد و شصت و هفت

Decoding Prophecy: Unveiling the Historical and Prophetic Significance of Daniel 11:10 and Beyond

رمزگشاییِ نبوت: پرده‌برداری از اهمیت تاریخی و پیشگویانهٔ دانیال ۱۱:۱۰ و فراتر از آن

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel chapter eleven, begins at the time of the end in 1798, when the king of the north is delivered his deadly wound at the hands of the king of the south. That history was typified by the year 246 BC, when Ptolemy brought revenge upon the northern kingdom, and also by Napoleonic France taking the pope captive in 1798. After the king of the south returns to Egypt in verse nine, then verse ten identifies that the king of the north would mount a counter-attack against the king of the south.

آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال از زمان آخر در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، هنگامی که پادشاه شمال به دست پادشاه جنوب زخمِ مهلکِ خود را دریافت می‌کند. آن تاریخ، به‌واسطهٔ سال ۲۴۶ پیش از میلاد نمونه‌سازی شده بود، زمانی که بطلمیوس انتقام را بر پادشاهی شمال فرود آورد، و نیز به‌واسطهٔ فرانسهٔ ناپلئونی که در سال ۱۷۹۸ پاپ را به اسارت گرفت. پس از آنکه پادشاه جنوب در آیهٔ نه به مصر بازمی‌گردد، آنگاه آیهٔ ده مشخص می‌سازد که پادشاه شمال ضدحمله‌ای بر ضد پادشاه جنوب برپا خواهد کرد.

> So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:9, 10.

> پس پادشاه جنوب به قلمرو او خواهد آمد و به سرزمین خود بازخواهد گشت. اما پسران او برانگیخته خواهند شد و انبوهی از قوای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و یکی از ایشان یقیناً خواهد آمد و طغیان کرده، عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت و حتی تا دژ او برانگیخته خواهد شد. دانیال ۱۱:۹، ۱۰.

Before we consider Uriah Smith’s commentary upon the history that fulfilled verse ten, we note the expression of “overflow, and pass through.” The Hebrew phrase that is translated in this fashion, is also translated in verse forty, as “overflow and pass over.” It is the same phrase in the original Hebrew. It is only found one other place in the Scriptures.

پیش از آن‌که به تفسیر اوریا اسمیت دربارهٔ تاریخی که آیهٔ ده را تحقق بخشید بپردازیم، به عبارت «طغیان کند و عبور کند» توجه می‌کنیم. عبارت عبری‌ای که به این صورت ترجمه شده، در آیهٔ چهل نیز به‌صورت «طغیان کند و بگذرد» ترجمه شده است. در متن عبری اصلی همان عبارت است. این عبارت در کتاب مقدس فقط در یک جای دیگر یافت می‌شود.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> و او از یهودا خواهد گذشت؛ طغیان کرده و عبور خواهد کرد، تا به گردن خواهد رسید؛ و گستردن بال‌هایش پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۸

In Daniel chapter eleven, verse ten and verse forty, and then again in Isaiah chapter eight, verse eight, the identical Hebrew phrase is translated three different ways, though they represent the same meaning. The last word of the phrase, the Hebrew word “abar,” is either represented as “pass through,” in verse ten, “pass over,” in verse forty, and then as “go over,” in Isaiah. The meaning is essentially the same in each of the three references, but in Isaiah there is also another prophetic connection between the references.

در کتاب دانیال، باب یازده، آیهٔ ده و آیهٔ چهل، و نیز در کتاب اشعیا، باب هشت، آیهٔ هشت، عبارت عبریِ یکسانی به سه شیوهٔ متفاوت ترجمه شده است، هرچند همگی همان معنا را می‌رسانند. واژهٔ پایانیِ این عبارت، یعنی واژهٔ عبری «abar»، در آیهٔ ده به صورت «pass through»، در آیهٔ چهل به صورت «pass over»، و در اشعیا به صورت «go over» آمده است. معنا در هر سه مورد اساساً یکی است، اما در اشعیا همچنین ارتباط نبوی دیگری میان این ارجاعات وجود دارد.

The verse in Isaiah, was fulfilled when the king of Assyria conquered Judah and came to Jerusalem, but never conquered the city itself. He came up “to the neck,” but he never conquered the “head.” In the very same prophecy, Isaiah sets forth a prophetic symbol of what a “head” represents, and he identifies a “head,” as the capital of the kingdom, and the king of the kingdom is also the “head.” He provides two witnesses of the prophetic truth that a head, is a king, and a kingdom, and then cryptically identifies that if the student of prophecy will not accept and understand this truth, he will not be established. The cryptic verse is part of the very same prophecy that identifies that the king of the north would overflow and go over, but only up “to the neck.”

آن آیه در کتاب اشعیا هنگامی تحقق یافت که پادشاهِ آشور یهودا را فتح کرد و به اورشلیم آمد، اما خودِ شهر را هرگز تسخیر نکرد. او تا «گردن» پیش آمد، اما هرگز «سر» را فتح نکرد. در همان نبوت، اشعیا نماد نبویِ «سر» را توضیح می‌دهد و آن را پایتختِ پادشاهی معرفی می‌کند، و پادشاهِ آن پادشاهی نیز «سر» است. او دو شاهد بر این حقیقتِ نبوی ارائه می‌دهد که «سر»، هم پادشاه است و هم پادشاهی، و سپس به‌طور رمزی بیان می‌کند که اگر شاگردِ نبوت این حقیقت را نپذیرد و درنیابد، استوار نخواهد شد. آن آیه‌ی رمزی بخشی از همان نبوت است که بیان می‌کند پادشاهِ شمال طغیان خواهد کرد و خواهد گذشت، اما فقط تا «گردن».

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

The “head” of the nation of Syria was its capital city “Damascus,” and the “head” of “Damascus” (the capital city) was “Rezin,” the king of Syria. Also, the “head” of the nation of Ephraim was its capital city “Samaria,” and the “head” of “Samaria” (the capital city) was “Remaliah’s son” (Pekah), the king of Samaria. In the same prophecy, in the next chapter, in verse eight, King Sennacherib of Assyria surrounded Jerusalem, and in verse eight, it identifies his surrounding of Jerusalem as coming up to the neck.

«سرِ» ملت سوریه، شهر پایتخت آن «دمشق» بود، و «سرِ» «دمشق» (شهر پایتخت) «رزین»، پادشاه سوریه بود. همچنین، «سرِ» ملت افرایم، شهر پایتخت آن «سامره» بود، و «سرِ» «سامره» (شهر پایتخت) «پسر رمالیا» (پکاه)، پادشاه سامره بود. در همان نبوت، در فصل بعد، در آیهٔ هشت، سنحاریبِ پادشاه آشور اورشلیم را محاصره کرد، و در آیهٔ هشت، این محاصرهٔ اورشلیم «تا گردن رسیدن» دانسته شده است.

Verses seven and eight, which set forth upon two witnesses, the prophetic symbol of a “head,” representing both the king and the capital of the king’s nation is the prophecy of sixty-five years that identifies the starting point of both prophecies of twenty-five hundred and twenty years against the northern and southern kingdoms of Israel. It is therefore, a very complex verse, for it connects with verse ten, and forty, of chapter eleven of Daniel, which both also identify engagements of a northern king attacking a southern king, just as Sennacherib, a king of the north, attacked Judah, a southern king in verse eight, of Isaiah chapter eight.

آیات هفت و هشت، که بر پایهٔ دو شاهد نماد نبویِ «سر» را ـ نمایانگرِ هم پادشاه و هم پایتختِ کشورِ پادشاه ـ طرح می‌کنند، حاوی پیشگوییِ شصت‌وپنج‌ساله‌ای هستند که نقطهٔ آغاز هر دو پیشگوییِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله علیه پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل را مشخص می‌کند. بنابراین، آیه‌ای بسیار پیچیده است، زیرا با آیات ده و چهلِ باب یازدهمِ دانیال پیوند دارد؛ آیاتی که هر دو نیز رویارویی‌هایی را مشخص می‌کنند که در آنها پادشاهِ شمال به پادشاهِ جنوب حمله می‌کند، همان‌گونه که سنخاریب، پادشاهی از شمال، در آیهٔ هشتِ باب هشتمِ اشعیا به یهودا، پادشاهیِ جنوبی، حمله کرد.

The key that connects these engagements of northern and southern kings together is the “head,” and the “overflowing and passing over.” When the king of the north retaliates against the king of the south in verse ten, of chapter eleven, he wins the battle, but he leaves the “head,” for he “comes, and overflows, and passes through” “to” the king of the south’s “fortress.” The history of verse ten represents the northern king’s victory over the southern king, but he does not enter into Egypt (the fortress), the capital—the “head.”

کلیدی که این رویارویی‌های پادشاهان شمال و جنوب را به هم پیوند می‌دهد «سر» و «طغیان و عبور کردن» است. هنگامی که پادشاه شمال در آیهٔ دهِ فصل یازدهم از پادشاه جنوب تلافی می‌کند، نبرد را می‌برد، اما «سر» را رها می‌کند، زیرا او «می‌آید و طغیان می‌کند و عبور می‌کند» «به سوی» «دژ» پادشاه جنوب. تاریخ آیهٔ ده نمایانگر پیروزی پادشاه شمال بر پادشاه جنوب است، اما او وارد مصر (آن دژ)، پایتخت—«سر» نمی‌شود.

When the southern king previously defeated the northern king in verses seven and eight, he “entered into the fortress of the king of the north, and” “prevailed and” “carried captives” back to “Egypt.” In the king of the north’s retaliatory victory, he did not enter into Egypt, thus typifying that when the Soviet Union was swept away in 1989, Russia, its capital—its head was left standing. “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” It is Russia, represented as the king of the south in verses eleven and twelve, that wins the battle of the borderland, which in antiquity was Raphia, and today is Ukraine.

وقتی پادشاه جنوب در آیات هفت و هشت پیش‌تر پادشاه شمال را شکست داد، او «به دژ پادشاه شمال وارد شد» و «غلبه یافت» و «اسیران را» به «مصر» بازگرداند. در پیروزی تلافی‌جویانه پادشاه شمال، او به مصر وارد نشد و بدین‌سان نمونه‌ای است از اینکه وقتی اتحاد شوروی در ۱۹۸۹ از میان رفت، روسیه با پایتختش—یعنی سر آن—بر جای ماند. «اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید شد.» این روسیه است که، در آیات یازده و دوازده در قالب پادشاه جنوب نمایانده شده، نبرد مرزی را می‌برد؛ نبردی که در عهد باستان رافیا بود و امروز اوکراین است.

> “‘VERSE 10. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress.’

> آیهٔ ۱۰. اما پسران او برانگیخته خواهند شد و انبوهی از نیروهای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و بی‌گمان یکی از ایشان خواهد آمد و طغیان خواهد کرد و خواهد گذشت؛ سپس باز خواهد گشت و تا خودِ دژِ او برانگیخته خواهد شد.

> “The first part of this verse speaks of sons, in the plural; the last part, of one, in the singular. The sons of Seleucus Callinicus were Seleucus Ceraunus and Antiochus Magnus. These both entered with zeal upon the work of vindicating and avenging the cause of their father and their country. The elder of these, Seleucus, first took the throne. He assembled a great multitude to recover his father’s dominions; but being a weak and pusillanimous prince, both in body and estate, destitute of money, and unable to keep his army in obedience, he was poisoned by two of his generals after an inglorious reign of two or three years. His more capable brother, Antiochus Magnus, was thereupon proclaimed king, who, taking charge of the army, retook Seleucia and recovered Syria, making himself master of some places by treaty, and of others by force of arms. A truce followed, wherein both sides treated for peace, yet prepared for war; after which Antiochus returned and overcame in battle Nicolas, the Egyptian general, and had thoughts of invading Egypt itself. Here is the ‘one’ who should certainly overflow and pass through.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 253.

> بخش نخست این آیه از پسران، به صورت جمع، سخن می‌گوید؛ بخش پایانی، از یک نفر، به صورت مفرد. پسران سلوکوس کالینیکوس، سلوکوس کرائونوس و آنتیوخوس بزرگ بودند. این هر دو با شور و حرارت به کار دفاع و انتقام از حق پدر و میهن خود پرداختند. بزرگ‌ترِ آن‌ها، سلوکوس، نخست به تخت نشست. او سپاهی عظیم گرد آورد تا قلمروهای پدرش را بازپس گیرد؛ اما چون شاهزاده‌ای ضعیف و جبون بود، هم از حیث جسم و هم از حیث دارایی، بی‌پول و ناتوان از نگاه داشتن سپاهش در اطاعت، پس از دو یا سه سال فرمانروایی ننگین، به دست دو تن از سردارانش مسموم شد. آنگاه برادر کارآمدترش، آنتیوخوس بزرگ، به پادشاهی برگزیده شد و با در دست گرفتن فرمان سپاه، سلوکیه را بازگرفت و سوریه را بازپس گرفت و برخی جاها را با معاهده و برخی دیگر را با زور اسلحه به تصرف درآورد. سپس آتش‌بس برقرار شد که در آن هر دو طرف برای صلح مذاکره می‌کردند و در عین حال برای جنگ آماده می‌شدند؛ و پس از آن آنتیوخوس بازگشت و در نبرد نیکولاس، سردار مصری، را شکست داد و اندیشه یورش به خودِ مصر را در سر داشت. این همان «یکی» است که بی‌گمان باید طغیان کند و عبور نماید. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۵۳.

The collapse of the Soviet Union in 1989, marked the “time of the end,” and the two sons in the verse, represent the two waymarks of Reagan and Bush the first. Since the “time of the end,” in 1798, which is where verse forty of Daniel eleven began, the whore of Rome has been forgotten, for she, as Jezebel, remains behind in Samaria, while her husband Ahab addresses Elijah at Mount Carmel. She was in hiding, but secretly pulling the strings, as she was in World War One and World War Two. Her husband is her proxy army against the king of the south. When she retaliated in 1989, she, as the king of the north, brought chariots, ships and horsemen.

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ «وقتِ آخر» را رقم زد و دو پسر در آن آیه نمایانگرِ دو نشانۀ راهِ ریگان و بوشِ اول هستند. از «وقتِ آخر» در سال ۱۷۹۸، که آیهٔ چهلِ دانیالِ یازده از آن‌جا آغاز شد، فاحشۀ روم به فراموشی سپرده شده است، زیرا او، همچون ایزابل، در سامره می‌ماند، در حالی که شوهرش آخاب در کوه کرمل به ایلیا خطاب می‌کند. او در اختفا بود، اما پنهانی نخ‌ها را می‌کشید، همان‌گونه که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. شوهرش ارتشِ نیابتیِ او علیه پادشاهِ جنوب است. وقتی او در سال ۱۹۸۹ تلافی کرد، به‌عنوان پادشاهِ شمال، ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران را آورد.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> و در زمان پایان، پادشاه جنوب بر او یورش خواهد برد؛ و پادشاه شمال با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار چون گردبادی بر او خواهد تاخت؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و سیل‌آسا از آنها عبور خواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۰.

Her proxy in the retaliation is represented by “ships,” which are economic power, and by “chariots and horsemen,” which are military might. Military might and economic power are the two prophetic attributes of the United States in the prophecies of the last days, for the United States will forbid those who will not bow to Jezebel from buying and selling, and if they still refuse Jezebel’s mark of authority, they will be put to death. It was the economic power and military strength of the United States that was employed in cooperation with the papacy that brought about the dissolution of the Soviet Union in 1989, though Russia was left standing.

عامل او در تلافی با «کشتی‌ها»، یعنی قدرت اقتصادی، و با «ارابه‌ها و سواران»، یعنی توان نظامی، نمایانده می‌شود. قدرت نظامی و توان اقتصادی دو صفت پیش‌گویی‌شدهٔ ایالات متحده در نبوت‌های آخرالزمان‌اند، زیرا ایالات متحده خرید و فروش را بر کسانی که در برابر ایزابل سر فرود نمی‌آورند ممنوع خواهد کرد، و اگر همچنان مُهر اقتدار ایزابل را نپذیرند، کشته خواهند شد. این قدرت اقتصادی و قدرت نظامی ایالات متحده بود که در همکاری با پاپیّت، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را در سال ۱۹۸۹ رقم زد، هرچند روسیه پابرجا ماند.

The history which fulfilled verse ten of Daniel chapter eleven is repeated in the history of the second part of verse forty which identifies the time of the end in 1989. The history of verses six through nine represent the history that led to the time of the end, which is identified in the first part of verse forty. Verses five through ten of Daniel chapter eleven perfectly illustrate the history of verse forty of Daniel eleven, for as Sister White recorded, “much of the history that has been fulfilled in the eleventh of Daniel will be repeated.”

تاریخی که آیهٔ دهمِ باب یازدهمِ دانیال را تحقق بخشید، در تاریخِ بخشِ دومِ آیهٔ چهلم ــ که زمانِ آخر را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌کند ــ تکرار می‌شود. رویدادهای تاریخیِ آیاتِ شش تا نه نمایانگر تاریخی هستند که به زمانِ آخر منتهی می‌شود؛ زمانی که در بخشِ نخستِ آیهٔ چهلم مشخص می‌شود. آیاتِ پنج تا دهِ باب یازدهمِ دانیال به‌طور کامل تاریخِ آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ دانیال را نشان می‌دهند، زیرا چنان‌که خواهر وایت ثبت کرده است، «بخشِ زیادی از تاریخی که در بابِ یازدهمِ دانیال تحقق یافته، تکرار خواهد شد.»

Verses one through four of Daniel eleven identify Cyrus, the second king of the two-horn nation at the time of the end in the last days. The “time of the end” in the last days was 1989, and the second president, represented by Cyrus, establishes a prophetic sequence that allows a student of prophecy to count to the sixth president after 1989, who would be the richest president, and who would stir up (awaken), the globalist dragon powers whether they be the globalists of the world, or those in the United States. That prophetic history then jumps to the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings of the United Nations, and identifies its primary and first king, as represented by Alexander the Great (meaning “The Warrior of Men”), and the ultimate dissolution of his kingdom when the four winds of Islam are fully released at the close of human probation.

آیات یک تا چهارِ باب یازدهمِ دانیال کوروش را، پادشاه دومِ ملتِ دوشاخ در زمانِ پایان در روزهای آخر، شناسایی می‌کنند. «زمانِ پایان» در روزهای آخر سال ۱۹۸۹ بود، و رئیس‌جمهورِ دوم، که به‌وسیلهٔ کوروش نمایانده می‌شود، دنباله‌ای نبوی برقرار می‌کند که به دانشجویِ نبوت امکان می‌دهد شمارش را تا ششمین رئیس‌جمهورِ پس از ۱۹۸۹ ادامه دهد؛ کسی که ثروتمندترین رئیس‌جمهور خواهد بود و قدرت‌های اژدهایِ جهانی‌گرا را ـ خواه جهانی‌گرایانِ جهان باشند یا آنانی که در ایالات متحده‌اند ـ برخواهدانگیخت (بیدار خواهد کرد). سپس آن تاریخِ نبوی به پادشاهی هفتمِ نبوتِ کتاب‌مقدس می‌جهد: ده پادشاهِ سازمان ملل متحد، و پادشاهِ نخستین و اصلیِ آن را، که به‌وسیلهٔ اسکندرِ کبیر (به‌معنای «جنگاورِ مردان») نمایانده می‌شود، مشخص می‌کند، و نیز فروپاشیِ نهاییِ پادشاهیِ او را هنگامی که چهار بادِ اسلام در پایانِ مهلتِ آزمایشیِ بشر به‌طور کامل رها می‌شوند.

Then verses five through nine illustrate the history represented by the period that preceded the establishment of the papacy upon the throne in 538, for first the power who is to become the king of the north must overcome three geographical obstacles, as did Seleucus, who then was established as the king of the north. Thereafter for three and a half years, as represented by thirty-five actual years, the king of the north ruled, until the king of the south entered into his fortress and took him captive, where he later died in Egypt from falling off a horse. Thus, the verses identify the history that concluded at the time of the end in 1798.

سپس آیات پنج تا نه تاریخِ دوره‌ای را ترسیم می‌کنند که پیش از استقرار پاپیّت بر تخت در سال ۵۳۸ قرار داشت، زیرا نخست آن قدرتی که قرار است شاهِ شمال شود باید بر سه مانع جغرافیایی غلبه کند، همان‌گونه که سلوکوس چنین کرد و سپس به‌عنوان شاهِ شمال تثبیت شد. پس از آن، به مدت سه سال و نیم، که نمایندهٔ سی‌وپنج سالِ واقعی است، شاهِ شمال حکومت کرد تا آنکه شاهِ جنوب به دژ او وارد شد و او را به اسارت گرفت؛ او بعدها در مصر بر اثر افتادن از اسب درگذشت. از این‌رو، این آیات تاریخی را مشخص می‌کنند که در زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید.

Verse ten identifies the history of the time of the end in 1989, and together with verses five through nine, they represent the history of verse forty, as does the history of verses thirty to thirty-six. Therefore, from verse one to verse ten, line upon line, there are two prophetic lines. The first addresses the leaders of the sixth and seventh kingdoms, though there is an empty space between the sixth and richest president of the sixth kingdom and the seventh kingdom.

آیهٔ ده تاریخِ زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌کند و به‌همراهِ آیات پنج تا نه، تاریخِ آیهٔ چهل را نشان می‌دهد؛ همان‌گونه که تاریخِ آیات سی تا سی‌وشش نیز چنین می‌کند. بنابراین، از آیهٔ یک تا آیهٔ ده، خط بر خط، دو خطِ نبوتی وجود دارد. نخستینِ آن‌ها به رهبرانِ پادشاهی‌های ششم و هفتم می‌پردازد، هرچند میان ششمین و ثروتمندترین رئیس‌جمهورِ پادشاهیِ ششم و پادشاهیِ هفتم خلائی وجود دارد.

The second line covers the history of the removal of the three obstacles, the period the king of the north reigned, and who was then removed in 1798, and up to 1989, and the second president, represented in the previous line by Cyrus.

خط دوم تاریخِ رفعِ سه مانع، دورهٔ سلطنتِ پادشاهِ شمال، و این‌که چه کسی سپس در سال 1798 برکنار شد، و تا سال 1989، و رئیس‌جمهور دوم را که در خط قبلی توسط کوروش نمایندگی شده بود، پوشش می‌دهد.

Verses eleven and twelve represent a third line of history that occurs after the rich president of verse two, but sometime after the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989, and somewhere before the Sunday law in the United States as represented in verse sixteen.

آیات یازدهم و دوازدهم نمایانگر خط سومی از تاریخ هستند که پس از رئیس‌جمهور ثروتمندِ آیهٔ دوم رخ می‌دهد، اما زمانی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹، و در مقطعی پیش از قانون یکشنبه در ایالات متحده، چنان‌که در آیهٔ شانزدهم آمده است.

The history after the time of the end in 1989, is taken to the sixth and richest president who stirs up the globalists beginning in 2016, in the first line. The prophetic history is taken to 1989, in the second line. The Battle of Raphia (“The Borderline”) in verses eleven and twelve, precedes verse thirteen, where the recently defeated king of the north restores his army and then defeats the king of the south, just before the Sunday law of verse sixteen. The king of the north’s proxy power in verse thirteen, is the last of the eight presidents that reign from 1989 to the Sunday law. Verse thirteen must therefore take place at or after the election of the eighth president, who is of the seven. Verses eleven and twelve begin just before the sixth, richest president, and likely ends just before the election of that very same president, who becomes the eighth that is of the seven, and is victorious in the third battle of the proxy war, in verses thirteen to fifteen.

تاریخِ پس از زمانِ آخر در ۱۹۸۹، در سطر نخست، به ششمین و ثروتمندترین رئیس‌جمهور منتقل می‌شود که از آغازِ ۲۰۱۶ جهانی‌گرایان را برمی‌انگیزد. در سطر دوم، تاریخِ نبوی به ۱۹۸۹ برده می‌شود. نبردِ رافیا («مرز») در آیات یازده و دوازده، بر آیه سیزده پیشی می‌گیرد؛ جایی که پادشاه شمال که به‌تازگی شکست خورده است، سپاه خود را بازسازی می‌کند و سپس پادشاه جنوب را شکست می‌دهد، درست پیش از قانونِ یک‌شنبه در آیه شانزده. قدرتِ نیابتیِ پادشاه شمال در آیه سیزده، آخرینِ هشت رئیس‌جمهوری است که از ۱۹۸۹ تا قانونِ یک‌شنبه سلطنت می‌کنند. از این‌رو، آیه سیزده باید در زمانِ انتخابِ هشتمین رئیس‌جمهور، یا پس از آن، تحقق یابد؛ همان که از آن هفت است. آیات یازده و دوازده اندکی پیش از ششمین، ثروتمندترین رئیس‌جمهور آغاز می‌شوند، و به احتمال زیاد اندکی پیش از انتخابِ همان رئیس‌جمهور پایان می‌یابند؛ کسی که هشتمیِ برخاسته از آن هفت می‌شود، و در سومین نبردِ جنگِ نیابتی، در آیات سیزده تا پانزده، پیروز می‌گردد.

The retaliation of the king of the south in verses eleven and twelve, is in response to the defeat the king of the south suffered in verse ten. Verse ten identifies the victory of the king of the north in 1989, which was brought about by the secret alliance of the United States and the Vatican. The victory for the northern army was the first battle of the proxy war. The literal hot war that was fulfilled in antiquity typified a proxy war in the last days, and the victory of verse eleven and twelve will therefore be a victory for the southern king, in the second battle of the proxy wars.

تلافیِ پادشاه جنوب در آیات یازده و دوازده، در پاسخ به شکستی است که پادشاه جنوب در آیه ده متحمل شد. آیه ده پیروزیِ پادشاه شمال در سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌سازد؛ پیروزی‌ای که به‌واسطهٔ ائتلاف پنهانیِ ایالات متحده و واتیکان تحقق یافت. پیروزیِ سپاه شمالی نخستین نبردِ جنگ‌های نیابتی بود. جنگِ داغِ تحت‌اللفظی که در روزگار باستان تحقق یافت، نمونه‌ای از جنگی نیابتی در ایام آخر بود؛ ازاین‌رو، پیروزیِ آیات یازده و دوازده، پیروزیِ پادشاه جنوب در دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی خواهد بود.

There are three battles in verses ten through fifteen, and they were all fulfilled in antiquity by literal hot wars, but they represent three battles in the proxy wars in the last days. The first battle was won by the secret alliance of the beast and false prophet, against the dragon in 1989. The second battle of the proxy wars will be won by the atheistic dragon power of the king of the south, against the alliance of the pope and his proxy army. The third battle of the proxy wars will be won by the proxy army of the king of the north, as represented in verses thirteen through fifteen.

در آیات ده تا پانزده سه نبرد وجود دارد، و همگی آن‌ها در عهد باستان به‌وسیلهٔ جنگ‌های واقعی و داغ به انجام رسیدند؛ اما این‌ها نمایانگر سه نبرد در جنگ‌های نیابتیِ ایام آخر هستند. نخستین نبرد در سال ۱۹۸۹ به‌وسیلهٔ اتحاد پنهانیِ وحش و نبیِ کاذب، بر ضد اژدها، به پیروزی رسید. دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی به‌وسیلهٔ قدرت الحادیِ اژدها، یعنی پادشاه جنوب، بر ضد اتحاد پاپ و سپاه نیابتیِ او به پیروزی خواهد رسید. سومین نبرد از جنگ‌های نیابتی به‌وسیلهٔ سپاه نیابتیِ پادشاه شمال به پیروزی خواهد رسید، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزده نشان داده شده است.

Prophetically there are three hot world wars, three proxy wars, consisting of three battles, and the warfare of the three woes of Islam. There is also a Civil War and a Revolutionary war. The second battle of the proxy wars is now under way in the Ukraine, “The Borderline”, as represented by Raphia, which was the borderline between the king of the south and the king of the north, when verses eleven and twelve were first fulfilled in history.

از منظر نبوت، سه جنگ جهانیِ داغ، سه جنگ نیابتی که مشتمل بر سه نبرد است، و جنگ‌آوریِ سه وایِ اسلام وجود دارد. همچنین یک جنگ داخلی و یک جنگ انقلابی نیز هست. دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی اکنون در اوکراین، «مرز»، در جریان است؛ همان‌گونه که به‌وسیلهٔ رافیا بازنمایی می‌شود، که در زمانی که آیات یازده و دوازده نخستین‌بار در تاریخ تحقق یافتند، مرز میان پادشاه جنوب و پادشاه شمال بود.

At the very same time that the second battle of the proxy wars in the Ukraine is being carried out, the second of three attacks of Islam against the glorious land is also occurring. The first attack of the third woe arrived on September 11, 2001, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The sealing time ends at the soon coming Sunday law in the United States, when Islam of the third woe will once again strike the United States. The first and last strikes are the same, and they both mark a voice of the angel of Revelation eighteen, which is also the voice of the third angel, which is also the sounding of the seventh trumpet, which is also the third woe.

در همان زمانی که دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی در اوکراین در حال اجراست، دومینِ سه یورش اسلام علیه سرزمین جلال نیز در حال وقوع است. نخستین یورشِ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرارسید، و مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار تن آغاز شد. زمانِ مُهر کردن با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد به پایان می‌رسد، آنگاه که اسلامِ وایِ سوم بار دیگر به ایالات متحده ضربه خواهد زد. نخستین و آخرین ضربه یکسان‌اند، و هر دو صدای آن فرشته در مکاشفه هجده را علامت‌گذاری می‌کنند، که همان صدای فرشتهٔ سوم است، و همان به‌صدا درآمدنِ شیپور هفتم است، و همان وایِ سوم نیز هست.

In the middle of those two attacks, which are two voices, which are the sound of the seventh trumpet, Islam of the third woe attacked, not the modern spiritual glorious land, but the ancient literal glorious land on October 7, 2023.

در میانهٔ آن دو حمله، که دو صدا هستند و آوای شیپور هفتم‌اند، اسلامِ وایِ سوم حمله کرد؛ نه به سرزمینِ جلالیِ روحانیِ نوین، بلکه به سرزمینِ جلالیِ لفظیِ باستانی، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳.

The warfare that then began, is now taking place in the exact area where the Battle of Raphia occurred as described in verses eleven and twelve. The Gaza strip is the borderline between the southern kingdom of Judah and Egypt. October 7, 2023, is a wheel within the other wheels that marks the rebellion, or thirteenth letter in the Hebrew alphabet that together with the first and the last letters creates the word “truth.”

نبردی که در آن زمان آغاز شد، اکنون دقیقاً در همان منطقه‌ای در جریان است که نبرد رافیا، آن‌گونه که در آیات یازده و دوازده توصیف شده است، در آن رخ داد. نوار غزه مرز میان پادشاهی جنوبی یهودا و مصر است. ۷ اکتبر ۲۰۲۳ چرخی در میان چرخ‌های دیگر است که عصیان، یا سیزدهمین حرف در الفبای عبری را نشان می‌دهد؛ حرفی که همراه با نخستین و آخرین حروف، واژهٔ «حقیقت» را پدید می‌آورد.

The second attack against the glorious land by Islam of the third woe, took place on October 7, 2023, and it took place in the exact area that the ancient Battle of Raphia occurred in fulfillment of verses eleven and twelve. The second attack upon the glorious land, is through prophetic geographic symbolism, connected to the second battle of the proxy wars, as represented by the war in Ukraine.

دومین حملهٔ اسلامِ وایِ سوم علیه سرزمینِ جلال، در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ رخ داد، و در دقیقاً همان منطقه‌ای به وقوع پیوست که نبرد باستانیِ رافیا در آن، در تحقق آیات یازده و دوازده، رخ داده بود. دومین حمله بر سرزمینِ جلال، از طریق نمادگراییِ جغرافیاییِ نبوی، به دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی، چنان‌که در جنگ اوکراین بازنمایی شده است، مرتبط است.

Line upon line, the second battle of the proxy wars that is now under way in the Ukraine (The Borderland), includes the second note of the trumpet of the third woe (October 7, 2023), that is accomplished in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That sealing experience is illustrated by Daniel in chapter ten, when he sees the “marah” vision after the twenty-one day period of mourning, which is the three and a half days that the two prophets were dead in the street. The vision was interpreted as the explanation of “what was to befall God’s people in the last days.”

حکم بر حکم، نبرد دومِ جنگ‌های نیابتی که اکنون در اوکراین (سرزمینِ مرزی) در جریان است، دومین نغمهٔ شیپورِ وایِ سوم (۷ اکتبر ۲۰۲۳) را دربر می‌گیرد، که در واپسین دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به انجام می‌رسد. آن تجربهٔ مُهر شدن، در باب دهمِ دانیال به تصویر کشیده شده است، آن‌گاه که او پس از دورهٔ بیست‌ویک‌روزهٔ ماتم، رؤیای «ماراه» را می‌بیند؛ همان دوره‌ای که عبارت از سه روز و نیم بود که آن دو نبی در کوچه مرده افتاده بودند. آن رؤیا چنین تفسیر شد که تبیینِ «آنچه در ایام آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد» است.

The truth that is represented by the vision of the Hiddekel River, which is the sealing truth, is fulfilled in the prophetic history of verses eleven through fifteen. It is the history of verse forty that begins in 1989, and continues to verse forty-one and the soon coming Sunday law. It is the history of the sixth, richest president in verse two that is represented until the seventh kingdom of “Alexander the Great” as noted in verse three.

حقیقتی که در رؤیای رود هیدکل نمایانده شده است، که حقیقتِ مهر و موم است، در تاریخِ نبویِ آیاتِ یازده تا پانزده تحقق می‌یابد. این همان تاریخِ آیهٔ چهل است که در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود و تا آیهٔ چهل‌ویک و قانونِ یکشنبه که به‌زودی فرا می‌رسد ادامه می‌یابد. این تاریخِ رئیس‌جمهورِ ششم، ثروتمندترین، در آیهٔ دو است که بازنماییِ آن تا پادشاهیِ هفتمِ «اسکندر کبیر»، همان‌گونه که در آیهٔ سه یاد شده، ادامه دارد.

The history which began at the commencement of the second battle of the proxy wars in 2014, that was followed by the richest president beginning his campaign in 2015, is the empty area of verse forty, from 1989 unto the Sunday law in verse forty-one, and it is also the empty area from the sixth, richest president in verse two, unto the seventh kingdom. It is the history that began with the first voice of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001, and ends with the second voice at the hour of the great earthquake in chapter eleven of Revelation. That history is also the period of history identified by Ezekiel in chapter twelve, where every vision is fulfilled. That period of time is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sanctification of God’s people is accomplished through His word.

تاریخی که با آغازِ دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی در سال ۲۰۱۴ شروع شد، و پس از آن ثروتمندترین رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۵ کارزار خود را آغاز کرد، همان فضای خالیِ آیهٔ چهل است، از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک، و نیز همان فضای خالی است از ششمین، ثروتمندترین رئیس‌جمهور در آیهٔ دو، تا پادشاهیِ هفتم. این همان تاریخی است که با نخستین صدا در باب هجدهمِ مکاشفه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز می‌شود، و با صدای دوم در ساعتِ زلزلهٔ عظیم در باب یازدهمِ مکاشفه پایان می‌یابد. آن تاریخ همچنین همان دوره‌ای از تاریخ است که حزقیال در باب دوازده مشخص می‌سازد، جایی که هر رؤیا به انجام می‌رسد. آن بازهٔ زمانی، زمانِ مُهر زدنِ صد و چهل و چهار هزار است. تقدیسِ قومِ خدا از طریق کلامِ او به انجام می‌رسد.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

> این رؤیا در زمانی به حزقیال داده شد که ذهنش از بیم‌های تیره و بدشگون آکنده بود. او سرزمین نیاکانش را ویران و متروک می‌دید. شهری که روزگاری از مردم لبریز بود دیگر مسکون نبود. آوای شادی و سرود ستایش دیگر در درون دیوارهایش شنیده نمی‌شد. خودِ پیامبر در سرزمینی بیگانه، غریب بود؛ جایی که جاه‌طلبیِ بی‌مهار و قساوتِ وحشیانه حکم‌فرما بود. آنچه از ستمگری و بیدادِ بشر می‌دید و می‌شنید جانش را می‌آزرد، و شب و روز به تلخی سوگواری می‌کرد. اما نمادهای شگفتی که در کنار رود خابور بر او عرضه شد، از قدرتی حاکم و برتر پرده برمی‌داشت که از قدرت فرمانروایان زمینی نیرومندتر بود. فرازتر از شهریاران مغرور و سنگدلِ آشور و بابل، خدای رحمت و راستی بر تخت نشسته بود.

> “The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

> پیچیدگی‌های چرخ‌مانندی که به نظر پیامبر در چنان آشفتگی‌ای درهم تنیده بودند، زیر هدایت دستی بی‌کران بودند. روح خدا که بر او به‌صورت جنباننده و هدایت‌کنندهٔ این چرخ‌ها مکشوف شده بود، از دل آشفتگی هماهنگی پدید آورد؛ پس سراسر جهان زیر فرمان او بود. بی‌شمار موجود جلال‌یافته با یک کلام او آماده بودند تا بر قدرت و تدبیر مردمان شریر فائق آیند و به وفادارانش نیکی برسانند.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> به همین سان، هنگامی که خدا می‌خواست تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب بگشاید، به او اطمینانی از توجه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش بخشید، بدین‌سان که «شخصی شبیه پسر انسان» را که در میان چراغدان‌ها راه می‌رفت—چراغدان‌هایی که نماد هفت کلیسا بودند—بر او آشکار ساخت. در حالی که به یوحنا آخرین نبردهای بزرگ کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده شد، همچنین اجازه یافت پیروزی نهایی و رهاییِ وفاداران را به تماشا بنشیند. او دید که کلیسا به نبردی مرگبار با وحش و تمثال او کشانده شد و پرستش آن وحش با تهدید مجازات مرگ تحمیل گردید. اما فراتر از دود و غوغای نبرد را که نگریست، گروهی را بر کوه صهیون، همراه با بره، دید که به جای نشانِ وحش، «نام پدر» بر پیشانی‌هایشان نوشته بود. و باز دید که «آنان که بر وحش و بر تمثال او و بر نشان او و بر عددِ نام او پیروز شده بودند، بر دریای بلور ایستاده‌اند و چنگ‌های خدا را دارند» و سرود موسی و بره را می‌خوانند.

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> این درس‌ها به سود ماست. باید ایمان خود را بر خدا استوار نگاه داریم، زیرا زمانی درست پیش روی ماست که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. مسیح بر فراز کوه زیتون داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از بازگشت دوم او رخ دهد، بازگو کرد: «از جنگ‌ها و خبرهای جنگ‌ها خواهید شنید.» «قوم بر ضد قوم، و مملکت بر ضد مملکت برخواهد خاست؛ و در جاهای گوناگون قحطی‌ها و بیماری‌های همه‌گیر و زلزله‌ها خواهد بود. همهٔ اینها آغاز دردهاست.» هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم به‌گونه‌ای جزئی تحقق یافت، اما به‌گونه‌ای مستقیم‌تر به روزهای آخر ناظرند.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> ما بر آستانه رویدادهایی بزرگ و خطیر ایستاده‌ایم. پیشگویی‌ها به‌سرعت در حال تحقق‌اند. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای پیشِ روی ما گشوده خواهد شد که برای همهٔ زندگان از اهمیتی شگرف برخوردار است. مناقشات گذشته از نو شعله‌ور خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای سر برخواهند آورد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع بپیوندند، هنوز حتی به خواب هم دیده نشده‌اند. شیطان از طریق عوامل انسانی عمل می‌کند. کسانی که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی را به تصویب برسانند که رعایت یکشنبه را الزامی می‌کند، اندک تصوری از پیامد آن دارند. درست در آستانهٔ یک بحران هستیم.

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> اما بندگان خدا نباید در این بحران بزرگ به خود اعتماد کنند. در رویاهایی که به اشعیا، حزقیال و یوحنا داده شد می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین رخ می‌دهد پیوند نزدیک دارد و خدا تا چه حد برای کسانی که به او وفادارند مراقبت می‌کند. جهان بی‌حاکم نیست. برنامهٔ رویدادهای آینده در دست خداوند است. جلالِ آسمان سرنوشتِ ملت‌ها را، همچنان‌که امور کلیسای خویش را، در اختیار خود دارد. شهادات، جلد ۵، صفحات ۷۵۲، ۷۵۳.

Back to Articles