Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Eight

کتاب دانیال - شمارهٔ سی‌وهشت

Unveiling the Jewels: William Miller’s Prophetic Dream and the Restoration of Truth

پرده‌برداری از گوهرها: رؤیای پیش‌گویانهٔ ویلیام میلر و اعادهٔ حقیقت

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2024

Formats

PDF
Word

In Miller’s dream he was sent a casket by an unseen hand. In his dream he was led to understand the dimensions of the casket as “six square” by “ten inches.” Ten multiplied by six squared equates to three hundred and sixty, which represents the days in a prophetic year. Miller was given a casket that contained the message he was to proclaim, and the message he was to proclaim was based upon the principle that a day in Bible prophecy represents a year. The casket was the Bible, and for Miller the Bible was to be viewed in the dimension of the “day-for-a-year” principle of Bible prophecy.

در خوابِ میلر، صندوقچه‌ای به دستِ دستی نامرئی برایش فرستاده شد. در خوابش به این فهم راهنمایی شد که ابعادِ صندوقچه «شش مربع» در «ده اینچ» است. ده ضربدر ششِ به توانِ دو برابر با سیصد و شصت می‌شود که نمایانگر روزهای یک سالِ نبوتی است. به میلر صندوقچه‌ای داده شد که حاوی پیامی بود که باید اعلام می‌کرد، و پیامی که باید اعلام می‌کرد بر این اصل استوار بود که در نبوت‌های کتاب مقدس، یک روز نمایندهٔ یک سال است. آن صندوقچه همان کتاب مقدس بود، و برای میلر کتاب مقدس باید در بُعدِ اصل «روز به‌جای سال» در نبوت‌های کتاب مقدس دیده می‌شد.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> در پیوند با کلام خدا، کلیدی هست که صندوقچهٔ نفیس را به خرسندی و شادمانی ما می‌گشاید. من برای هر پرتو نور سپاسگزارم. در آینده، تجربه‌هایی که اکنون برای ما بسیار رازآمیز است، توضیح داده خواهند شد. برخی تجربه‌ها را شاید هرگز به‌طور کامل درنیابیم تا زمانی که این فانی جامهٔ جاودانگی بپوشد. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۷، ۲۶۱.

There was a “key” attached to the casket in Miller’s dream which represented the methodology that Miller was led to employ.

در خوابِ میلر، «کلیدی» به تابوت متصل بود که نمایانگر روشی بود که میلر به به‌کارگیری آن هدایت شده بود.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> کسانی که به اعلام پیام فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، به همان روشی که پدر میلر اتخاذ کرده بود، در کتاب‌مقدس به جست‌وجو می‌پردازند. در کتابچه‌ای با عنوان «دیدگاه‌هایی دربارهٔ پیشگویی‌ها و گاه‌شماریِ پیامبرانه»، پدر میلر قواعد ساده اما خردمندانه و مهم زیر را برای مطالعه و تفسیر کتاب‌مقدس می‌آورد:

> “[Rules one through five quoted.]

> [قوانین یک تا پنج نقل قول شده‌اند.]

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> آنچه در بالا آمد، بخشی از این قواعد است؛ و در مطالعهٔ کتاب مقدس، شایسته است همگی به اصول بیان‌شده توجه کنیم. ریویو و هرالد، ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴.

When Miller opened the casket, he found “all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Miller discovered the jewels of truths that make up the foundational truths of Adventism. The truths he found were “arranged” in perfect order and reflected the light of the sun.

وقتی میلر صندوقچه را گشود، دید «انواع و اقسام جواهرات، الماس‌ها، سنگ‌های قیمتی، و سکه‌های طلا و نقره در هر اندازه و ارزشی، به‌زیبایی در جای خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و با چنین چیدمانی نور و جلالی بازمی‌تاباندند که تنها خورشید همتایش بود.» میلر گوهرهای حقیقت را کشف کرد که حقایق بنیادین ادونتیسم را تشکیل می‌دهند. حقایقی که او یافت، با نظمی کامل «چیده شده» بودند و نور خورشید را بازمی‌تاباندند.

Miller then placed the truths “on a center table” and called all to “come and see.” “Come and see,” is a symbol drawn from the opening of the seals in the book of Revelation, and Miller represents the wise that understand the message of Daniel that was unsealed in 1798. The truths that Miller placed upon the table, were the unsealed truths from the book of Daniel that had been unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and were to test the generation that was alive when they were unsealed. For this reason, the four beasts of Revelation associated with the first four seals, and Miller, called out for that generation to “come and see.”

سپس میلر حقایق را «روی میزِ وسط» نهاد و همه را فراخواند که «بیایید و ببینید». «بیایید و ببینید» نمادی است برگرفته از گشوده شدن مهرها در کتاب مکاشفه، و میلر نمایندهٔ دانایانی است که پیام دانیال را که در سال ۱۷۹۸ مهرش برداشته شد، درمی‌یابند. حقایقی که میلر بر روی میز گذاشت، همان حقایقِ گشوده‌شده از کتاب دانیال بودند که مهرشان به دست شیرِ قبیلهٔ یهودا برداشته شده بود و قرار بود نسلِ زنده در هنگام گشوده شدنشان را بیازمایند. از این رو، چهار موجودِ زندهٔ مکاشفه که با چهار مهر نخست مرتبط‌اند، و نیز خودِ میلر، آن نسل را ندا دادند که «بیایید و ببینید».

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. And there went out another horse that was red: and power was given to him that sat thereon to take peace from the earth, and that they should kill one another: and there was given unto him a great sword. And when he had opened the third seal, I heard the third beast say, Come and see. And I beheld, and lo a black horse; and he that sat on him had a pair of balances in his hand. And I heard a voice in the midst of the four beasts say, A measure of wheat for a penny, and three measures of barley for a penny; and see thou hurt not the oil and the wine. And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. And I looked, and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and Hell followed with him. And power was given unto them over the fourth part of the earth, to kill with sword, and with hunger, and with death, and with the beasts of the earth. Revelation 6:1–8.

> و دیدم، وقتی برّه یکی از مُهرها را گشود، و چونان صدای رعد، صدای یکی از چهار حیوان را شنیدم که می‌گفت: «بیا و ببین.» و دیدم، و اینک اسبی سفید؛ و آن که بر آن سوار بود کمانی در دست داشت؛ و تاجی به او داده شد؛ و پیروزکنان بیرون رفت تا پیروز شود. و چون مُهر دوم را گشود، صدای حیوان دوم را شنیدم که می‌گفت: «بیا و ببین.» و اسب دیگری که سرخ بود بیرون آمد؛ و به سوار آن قدرت داده شد تا صلح را از زمین برگیرد و مردم یکدیگر را بکشند؛ و شمشیری بزرگ نیز به او داده شد. و چون مُهر سوم را گشود، صدای حیوان سوم را شنیدم که می‌گفت: «بیا و ببین.» و نگریستم، و اینک اسبی سیاه؛ و سوار آن ترازویی در دست داشت. و آوازی از میان آن چهار حیوان شنیدم که می‌گفت: «یک پیمانه گندم به یک پنی، و سه پیمانه جو به یک پنی؛ و بنگر که به روغن و شراب آسیبی نرسانی.» و چون مُهر چهارم را گشود، صدای حیوان چهارم را شنیدم که می‌گفت: «بیا و ببین.» و نگریستم، و اینک اسبی رنگ‌پریده؛ و نام سوارش مرگ بود و دوزخ همراه او می‌آمد. و بر ربعِ زمین به آنان قدرت داده شد تا با شمشیر و با گرسنگی و با مرگ و با حیواناتِ زمین بکشند. مکاشفه 6:1-8.

It was Christ, represented as the Lion of the tribe of Judah, who unsealed the book sealed with seven seals in the book of Revelation, and it was the Lion of the tribe of Judah that unsealed the jewels that Miller placed upon the table, and then proclaimed for all to “come and see.”

این مسیح بود، که به صورت شیرِ قبیلهٔ یهودا نمایانده شده بود، که کتابی را که در مکاشفه با هفت مهر مهر شده بود گشود؛ و این شیرِ قبیلهٔ یهودا بود که مُهرِ جواهراتی را که میلر بر روی میز نهاده بود گشود و سپس به همه اعلام کرد: «بیایید و ببینید.»

The truths he discovered were graphically illustrated upon the 1843 pioneer chart, which Sister White said was directed by the hand of the Lord, which was the same unseen hand that had brought Miller the casket full of jewels. The three hundred charts that were produced in 1842, were a fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain upon tables. Miller’s table in the center of his room represented the three hundred charts (tables) the Millerite messengers took to the world in 1842 and 1843. That chart, along with the 1850 pioneer chart, were the “tables” of Habakkuk chapter two.

حقایقی که او کشف کرد، به‌گونه‌ای تصویری بر روی لوحِ پیشگامِ 1843 به نمایش درآمده بود؛ لوحی که خواهر وایت گفت به دستِ خداوند هدایت شده بود، همان دستِ ناپیدایی که صندوقچه‌ای پر از جواهرات را برای میلر آورده بود. سیصد لوحی که در سال 1842 تهیه شد، تحققِ فرمانِ حبقوق بود که می‌گفت رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن ساز. میزِ میلر در وسط اتاقش نمایانگرِ همان سیصد لوح (الواح)ی بود که پیام‌آورانِ میلری در سال‌های 1842 و 1843 به جهان بردند. آن لوح، به‌همراهِ لوحِ پیشگامِ 1850، «الواح» بابِ دومِ حبقوق بودند.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume 1, Number 2.

> «این شهادتِ متحدِ مدرّسان و نشریاتِ ظهورِ ثانی بود، آنگاه که بر «ایمانِ نخستین» استوار بودند، که انتشارِ چارت، تحققِ حبقوق ۲:۲، ۳ بود. اگر چارت موضوعِ نبوت بود (و آنان که آن را انکار می‌کنند، ایمانِ نخستین را ترک می‌گویند)، پس نتیجه می‌شود که ۴۵۷ ق.م. سالی بود که باید از آن، ۲۳۰۰ روز را تاریخ‌گذاری کرد. لازم بود که ۱۸۴۳ نخستین زمانِ منتشرشده باشد تا «رؤیا» «درنگ کند»، یا آنکه زمانی از درنگ پدید آید، که در آن گروهِ باکره می‌بایست بر موضوعِ عظیمِ زمان، درست پیش از آنکه با فریادِ نیمه‌شب بیدار شوند، در خواب‌آلودگی و خواب فرو روند.» جیمز وایت، Second Advent Review and Sabbath Herald، جلد ۱، شماره ۲.

The people who began to respond to the message (jewels) that was thereafter represented on Habakkuk’s table, were at first a few, but with the confirmation of the day-for-a-year principle on August 11, 1840, the people “increased to a crowd.”

کسانی که شروع کردند به پاسخ دادن به پیام (جواهرات) که پس از آن بر لوحِ حبقوق به نمایش درآمد، در ابتدا اندک بودند، اما با تأیید اصلِ «یک روز به ازای یک سال» در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، تعدادشان «به انبوهی رسید».

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

Then the crowd began to trouble the jewels. At that point Miller is going to identify the scattering of the jewels. The word “scatter” is one of the primary symbols of Leviticus twenty-six’s “seven times,” and Miller employs some variation of the word “scatter” ten times in the presentation of his dream. “Ten” is the symbol of a test, and marks the correct understanding of the symbolic meaning of Miller’s “scattered” jewels as a prophetic test for those upon whom the ends of the world are come.

آنگاه جمعیت شروع به به‌هم ریختنِ جواهرات کرد. در همان مقطع، میلر به پراکنده شدنِ جواهرات اشاره می‌کند. واژهٔ «پراکنده کردن» یکی از نمادهای اصلیِ «هفت بارِ» لاویان باب بیست‌وشش است، و میلر در شرح رؤیای خود ده بار شکلی از واژهٔ «پراکنده» را به کار می‌برد. «ده» نمادِ آزمون است و نشانهٔ درکِ درستِ معنای نمادینِ جواهراتِ «پراکندهٔ» میلر به‌عنوان آزمونی نبوی برای کسانی است که پایان‌های جهان بر آنان فرا رسیده است.

The rejection of the jewel of the “seven times” was the first jewel set aside by Laodicean Adventism as they failed the test of Moses’ “scattering,” which had been presented by Elijah (Miller), in 1863. From that point on the jewels were to be increasingly scattered, mixed with counterfeits and ultimately fully covered up. The covering up of the precious jewels would ultimately reach a point where the casket (the Bible) would be destroyed.

ردِ گوهرِ «هفت بار» نخستین گوهرِ کنار گذاشته‌شده به‌دست ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بود، زیرا آنان در آزمونِ «پراکندگیِ» موسی که در سال ۱۸۶۳ توسط ایلیا (میلر) ارائه شده بود، مردود شدند. از آن پس، جواهرها هرچه بیشتر پراکنده می‌شدند، با بدل‌ها درآمیخته می‌شدند و سرانجام به‌طور کامل پوشانده می‌شدند. پوشاندنِ جواهرِ گران‌بها سرانجام به نقطه‌ای می‌رسید که صندوقچه (کتاب مقدس) نابود می‌شد.

In Miller’s dream there is a marked distinction between the first “seven times” the word “scatter” is employed by Miller, and the last three times he uses the word. After he mentions “scatter” “seven times,” he “became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.”

در خوابِ میلر تفاوت آشکاری میان «هفت بار نخست» که میلر واژهٔ «پراکنده کردن» را به کار می‌برد و «سه بارِ آخر» که او این واژه را به کار می‌گیرد، وجود دارد. پس از آنکه «هفت بار» از «پراکنده کردن» نام برد، «کاملاً نومید و دلسرد شد و نشست و گریست».

Before Christ, represented as the Lion of the tribe of Judah, began his work of unsealing the book that was sealed with seven seals in the book of Revelation, John wept. John and Miller both wept when they understood the casket (God’s Word) had been buried up by counterfeit jewels.

پیش از آن‌که مسیح، که به‌عنوان شیرِ قبیلهٔ یهودا معرفی شده بود، کارِ گشودنِ کتابی را که در کتابِ مکاشفه با هفت مُهر بسته شده بود آغاز کند، یوحنا گریست. یوحنا و میلر هر دو زمانی گریستند که دریافتند صندوقچه (کلام خدا) زیر جواهراتِ جعلی مدفون شده بود.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. And I saw a strong angel proclaiming with a loud voice, Who is worthy to open the book, and to loose the seals thereof? And no man in heaven, nor in earth, neither under the earth, was able to open the book, neither to look thereon. And I wept much, because no man was found worthy to open and to read the book, neither to look thereon. And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:1–5.

> و دیدم در دست راستِ آن که بر تخت نشسته بود، کتابی که از درون و از پشت نوشته شده بود و با هفت مُهر مُهر شده بود. و فرشته‌ای نیرومند را دیدم که با صدای بلند ندا می‌داد: چه کسی شایسته است که کتاب را بگشاید و مُهرهای آن را بگسلد؟ و نه در آسمان و نه بر زمین و نه زیر زمین هیچ‌کس قادر نبود که کتاب را بگشاید یا حتی به آن بنگرد. و بسیار گریستم، زیرا هیچ‌کس شایسته یافت نشد که کتاب را بگشاید و آن را بخواند، یا حتی به آن بنگرد. و یکی از مشایخ به من گفت: مگری! اینک شیرِ قبیلهٔ یهودا، ریشهٔ داوود، پیروز شده است تا کتاب را بگشاید و هفت مُهر آن را بگسلد. مکاشفه ۵:۱-۵.

Once the escalating rejection of the jewels that Miller discovered and presented to the world reached the point where the Bible (the casket) was destroyed, then Miller wept.

وقتی ردِ روزافزونِ جواهراتی که میلر کشف کرده و به جهان عرضه کرده بود به حدی رسید که کتاب مقدس (صندوقچه) نابود شد، میلر گریست.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> سپس دیدم که در میان جواهرات و سکه‌های اصیل، مقدار بی‌شماری جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی پراکنده کرده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی‌شان سخت خشمگین شدم و به سبب آن سرزنش و ملامتشان کردم؛ اما هرچه بیشتر سرزنش می‌کردم، بیشتر جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی را در میان جواهرات و سکه‌های اصیل می‌پراکندند.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.”

> آنگاه در نفس جسمانی‌ام آزرده و برآشفته شدم و به به‌کارگیری زور بدنی پرداختم تا آنان را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راندم، سه تای دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه‌ها و شن و هرگونه زباله‌ای می‌آوردند، تا آنجا که تک‌تک گوهرهای راستین، الماس‌ها و سکه‌ها را پوشاندند و همه از نظر پنهان شدند. صندوقچه‌ام را نیز پاره‌پاره کردند و آن را در میان زباله‌ها پراکندند. می‌پنداشتم هیچ‌کس به اندوه یا خشمم اعتنایی ندارد. کاملاً دل‌سرد و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.

At this point in his dream the word “scatter” has been employed “seven times.” The last three occurrences are distinct, from the first seven, thus placing a prophetic signature upon the seven scatterings as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty six. Miller’s second dream, as with Nebuchadnezzar’s second dream, symbolically identifies the “seven times.”

در این مقطع از خواب او، واژۀ «پراکنده کردن» «هفت بار» به‌کار رفته است. سه وقوعِ آخر از هفت وقوعِ نخست متمایزند و بدین‌سان بر هفت پراکندگی مهرِ پیشگویانه‌ای می‌نهند، به‌عنوان نمادی از «هفت بارِ» لاویان فصل بیست‌وشش. خواب دوم میلر، همچون خواب دوم نبوکدنصر، به‌طور نمادین «هفت بار» را مشخص می‌کند.

As with John in Revelation chapter five, when Miller wept, the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah), then “opened a door” and entered the room. The visual representation of the Father holding the book which was sealed with seven seals, that no man could open, and that had caused John to weep, began in verse one of chapter four.

چنان‌که برای یوحنا در مکاشفهٔ باب پنجم نیز اتفاق افتاد، وقتی میلر گریست، مردِ جارو به دست (شیرِ قبیلهٔ یهودا) آنگاه "دری را گشود" و وارد اتاق شد. تصویرِ پدر در حالی که کتابی را در دست داشت، کتابی که به هفت مُهر مُمهور بود و هیچ‌کس نمی‌توانست آن را بگشاید و موجب گریستنِ یوحنا شده بود، از آیهٔ یکِ باب چهارم آغاز شد.

> After this I looked, and, behold, a door was opened in heaven: and the first voice which I heard was as it were of a trumpet talking with me; which said, Come up hither, and I will show thee things which must be hereafter. Revelation 4:1.

> پس از این نظر کردم، و اینک دری در آسمان گشوده شد؛ و نخستین صدایی که شنیدم، چنان بود که گویی صدای شیپوری با من سخن می‌گفت و گفت: «به اینجا بالا بیا، و آنچه باید پس از این روی دهد، به تو نشان خواهم داد.» مکاشفه ۴:۱

Miller wept and saw a door opened. “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.” The Lion of the tribe of Judah and the dirt brush man arrived at the opening of a door, when John and Miller wept. The opening of a door is a symbol of a dispensational change.

میلر گریست و دید که دری گشوده شد. «در حالی که چنین می‌گریستم و برای فقدان بزرگم و مسؤولیتی که بر دوشم بود سوگواری می‌کردم، خدا را به یاد آوردم و با تضرع دعا کردم که برایم یاری بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی وارد اتاق شد؛ همان‌دم همهٔ مردم از آن بیرون رفتند؛ و او که جاروبی در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و شروع کرد به روبیدن خاک و زباله از اتاق.» شیر قبیلهٔ یهودا و آن مردِ جاروب‌به‌دست به گشایش دری رسیدند، آن‌گاه که یوحنا و میلر می‌گریستند. گشوده شدن یک در نمادِ تغییر تدبیری است.

With Miller, he wept and a door was opened, but he also prayed. “I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept. While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.”

با میلر، او گریست و دری گشوده شد، اما او نیز دعا کرد. «به‌کلی نومید و دلسرد شدم و نشستم و گریستم. در حالی که چنین می‌گریستم و برای زیان بزرگ و مسئولیتی که بر عهده‌ام بود سوگواری می‌کردم، به یاد خدا افتادم و با تضرع از او خواستم که برایم یاری بفرستد. بی‌درنگ در گشوده شد و مردی وارد اتاق شد؛ همهٔ مردم از آن بیرون رفتند؛ و او، که جاروی خاکروبه‌ای در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به روبیدن گرد و خاک و خاشاکِ اتاق.»

The prayer that is a waymark in the history of the last days, is the prayer marked by Daniel and the three worthies in chapter two, and also by Daniel in chapter nine. It is the Leviticus twenty-six prayer of the “seven times,” which the two witnesses of Revelation eleven are to pray when they realize that they had been scattered. The two witnesses are to repeat what Daniel had done in chapter nine, when he recognized that he had been “scattered” in fulfillment of the curse of Moses. The two witnesses are to repeat what Miller illustrated in his dream when he reached the point where his jewels had been scattered “seven times.”

دعایی که نشانهٔ راهی در تاریخ ایام آخر است، همان دعایی است که دانیال و آن سه مرد شایسته در باب دوم، و نیز خود دانیال در باب نهم، آن را به‌جا آوردند. این همان دعای لاویانِ باب بیست‌وششم دربارهٔ «هفت بار» است؛ دعایی که دو شاهدِ مکاشفهٔ باب یازدهم باید وقتی درمی‌یابند که پراکنده شده‌اند، آن را بخوانند. دو شاهد باید آنچه را که دانیال در باب نهم انجام داد تکرار کنند، آنگاه که دریافت در تحقق لعنت موسی «پراکنده» شده بود. دو شاهد باید آنچه را که میلر در خوابش به تصویر کشید تکرار کنند، وقتی به نقطه‌ای رسید که جواهراتش «هفت بار» پراکنده شده بودند.

When that prayer is marked a door is opened, the dirt brush man arrives, and the room is empty. The wicked crowd were gone, and a new dispensation had arrived. Then the Lion of the tribe of Judah, whose fan is in His hand, “opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room,” and as “he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away.”

وقتی آن دعا ثبت می‌شود، دری گشوده می‌شود، مردِ جاروب‌به‌دست از راه می‌رسد، و اتاق خالی است. جماعت شریر رفته بودند، و دوران تازه‌ای فرا رسیده بود. آنگاه شیرِ قبیلهٔ یهودا، که بادزن در دست اوست، "پنجره‌ها را گشود و شروع کرد به روبیدن گرد و خاک و زباله‌های اتاق"، و چون "گرد و خاک و زباله را می‌روبید، جواهرات قلابی و سکهٔ جعلی، همه برخاستند و مانند ابری از پنجره بیرون رفتند و باد آنها را با خود برد."

The open windows also mark a division, for as the rubbish is carried out of the window, those who have fulfilled the command found in Malachi, that directs the “priests” of the last days to, “bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.” The open door and the open windows represent a change in dispensation that is fulfilled at the time the wicked priests are removed, and the righteous priests are being blessed.

پنجره‌های باز همچنین نشانگر جدایی‌اند، زیرا همان‌گونه که زباله از پنجره بیرون برده می‌شود، کسانی که فرمانِ آمده در ملاکی را به‌جا آورده‌اند—فرمانی که «کاهنان» روزهای آخر را چنین خطاب می‌کند: «همهٔ عشریه‌ها را به انبار بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد، و اکنون مرا در این بیازمایید، خداوند لشکرها می‌گوید، اگر برای شما پنجره‌های آسمان را نگشایم و بر شما چنان برکتی بریزم که جایی برای دریافت آن نماند.» درِ باز و پنجره‌های باز نمایانگر تغییری در تدبیرند که در زمانی تحقق می‌یابد که کاهنان شریر از میان برداشته می‌شوند و کاهنان پارسا برکت می‌یابند.

As the dirt brush man begins to purge his floor, Miller closes his eyes for a moment. “In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.” The precious and the vile were then fully separated.

همین که مرد جاروکش شروع به روفتن زمینش می‌کند، میلر برای لحظه‌ای چشم‌هایش را می‌بندد. «در آن هیاهو برای لحظه‌ای چشم‌هایم را بستم؛ وقتی بازشان کردم، همه زباله‌ها ناپدید شده بود. جواهرات گران‌بها، الماس‌ها، و سکه‌های طلا و نقره، فراوان، در همه‌جای اتاق پراکنده افتاده بودند.» آنگاه نفیس از خس کاملاً جدا شده بود.

The larger casket was then placed upon the table, and the scattered jewels were cast into it. “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.” Miller’s foundational truths were then brought together with not only the Bible, but with the Spirit of Prophecy, and those truths were more beautiful and brighter than they originally were.

سپس صندوقچه‌ی بزرگ‌تر را بر روی میز گذاشتند و جواهرات پراکنده را در آن ریختند. «سپس او صندوقچه‌ای را که بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از صندوقچه‌ی پیشین بود بر روی میز نهاد و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت گرد آورد و در صندوقچه ریخت تا آنکه حتی یکی هم باقی نماند، هرچند بعضی از الماس‌ها از نوک سوزن بزرگ‌تر نبودند.» آنگاه حقایق بنیادین میلر نه تنها با کتاب مقدس، بلکه با روح نبوت نیز در کنار هم قرار گرفتند و آن حقایق از آنچه در آغاز بودند زیباتر و درخشان‌تر شدند.

As we evaluate the vision of the Ulai River in the terms of the message that was unsealed in 1798, it is to be understood that some of those truths were limited by the framework given to Miller. It is also to be expected that some of those truths will therefore be larger and more beautiful, even though some of them might appear small or minor.

هنگامی که رویای رودخانهٔ اولای را در چارچوب پیامی که در سال 1798 مهر آن گشوده شد ارزیابی می‌کنیم، باید دانست که برخی از آن حقایق به سبب چارچوبی که به میلر داده شده بود محدود شده بودند. همچنین انتظار می‌رود که از این رو برخی از آن حقایق بزرگ‌تر و زیباتر باشند، هرچند ممکن است بعضی از آنها کوچک یا کم‌اهمیت به نظر برسند.

When the truths are restored, they are cast into a larger casket, then the call is once again made, not by Miller, but by Christ, (who is the dirt brush man, who is the Lion of the tribe of Judah) to, “come and see.” This identifies that an unsealing has just taken place, and the final unsealing is the Revelation of Jesus Christ that takes place just before probation closes, or as Sister White identifies, when the dirt brush man has entered.

وقتی حقایق بازگردانده می‌شوند، آن‌ها در صندوقچه‌ای بزرگ‌تر گذاشته می‌شوند؛ سپس بار دیگر، نه از سوی میلر بلکه از سوی مسیح (که همان مرد جاروی خاک، همان شیر قبیلهٔ یهوداست)، این ندا داده می‌شود: «بیایید و ببینید.» این نشان می‌دهد که به‌تازگی مُهری گشوده شده است، و مُهرگشایی نهایی مکاشفهٔ عیسی مسیح است که درست پیش از بسته شدن مهلت رخ می‌دهد، یا چنان‌که خواهر وایت بیان می‌کند، هنگامی که مرد جاروی خاک وارد شده است.

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> به درون صندوقچه نگاه کردم، اما چشمانم از دیدن آن خیره شد. آنها با شکوهی ده برابرِ پیشین می‌درخشیدند. گمان کردم زیر پای آن بدکارانی که آنها را پراکنده کرده و در خاک لگدمال کرده بودند، در شن‌ها ساییده و صیقل داده شده‌اند. آنها در صندوقچه با نظمی زیبا چیده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آن‌که هیچ اثری از زحمتِ مردی که آنها را در آن ریخته بود دیده شود. از فرط شادی فریاد زدم، و همان فریاد بیدارم کرد. نوشته‌های نخستین، ۸۳.

The tarrying time and the first disappointment arrived on July 18, 2020, and since July of 2023, the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the message of the Revelation of Jesus Christ. That unsealing includes the book of Daniel, and we will finish our consideration of Miller’s dream in the next article.

زمانِ تأخیر و نخستین ناامیدی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، و از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تاکنون، شیرِ قبیلهٔ یهودا در حال گشودن مُهرِ پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح بوده است. آن برداشتن مُهر، کتابِ دانیال را نیز شامل می‌شود، و بررسیِ رؤیای میلر را در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.

The work of the dirt brush man is carried out in cooperation with the “wise priests”, and the work of those “priests”, who are the two witnesses of Revelation chapter eleven, and who are the resurrected dead bones of Ezekiel chapter thirty-seven are also represented by other lines of God’s Word. We will employ a few of those lines as second witnesses for what we have identified concerning William Miller’s second dream.

کارِ مردِ جاروی خاک در همکاری با «کاهنان دانا» انجام می‌شود، و کارِ آن «کاهنان» — که همان دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه‌اند و همان استخوان‌های مردهٔ زنده‌شدهٔ باب سی‌وهفتمِ حزقیال — نیز به‌وسیلهٔ خطوطِ دیگری از کلامِ خدا بازنمایی شده است. ما چند خط از آن خطوط را به‌عنوان شاهدانِ ثانوی برای آنچه دربارهٔ خوابِ دومِ ویلیام میلر تشخیص داده‌ایم به کار خواهیم گرفت.

> “The Scriptures are given for our benefit that we may have instruction in righteousness. Precious rays of light have been obscured by the clouds of error, but Christ is ready to sweep away the mists of error and superstition, and to reveal to us the brightness of the Father’s glory, so that we shall say as did the disciples, ‘Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way?’” Publishing Ministry, 68.

> کتاب مقدس برای منفعت ما داده شده است تا در عدالت تعلیم بیابیم. پرتوهای گران‌بهای نور به‌واسطۀ ابرهای خطا پوشیده شده‌اند، اما مسیح آماده است تا مه‌های خطا و خرافه را بزداید و درخشش جلال پدر را بر ما آشکار سازد، تا ما نیز چون شاگردان بگوییم: «آیا دل ما در درون‌مان نمی‌سوخت، وقتی در راه با ما سخن می‌گفت؟» خدمت نشر، ۶۸.

Back to Articles