Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Six

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره چهل و شش

Number Forty-Six

شمارهٔ چهل‌و‌شش

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word

Caesarea Philippi to Caesarea Maritima represents the period from the third to the ninth hour, which is divided at the sixth hour. The division of Caesarea to Caesarea was the Mount of Transfiguration. The Mount of Transfiguration aligns two other lines to the waymark of three steps that precedes the Pentecostal Sunday law by five days.

قیصریهٔ فیلیپی تا قیصریهٔ ماری‌تیما نمایانگرِ دوره‌ای از ساعتِ سوم تا ساعتِ نهم است که در ساعتِ ششم تقسیم می‌شود. نقطهٔ تقسیمِ مسیرِ قیصریهٔ فیلیپی تا قیصریهٔ ماری‌تیما، کوهِ تجلّی بود. کوهِ تجلّی دو خطّ دیگر را با نشان‌راهِ سه‌گامی هم‌راستا می‌کند که پنج روز پیش از قانونِ یکشنبهٔ پنطیکاستی قرار دارد.

At the Mount, God the Father spoke a second time. The first time He spoke was at Christ’s baptism, the last time was just before the cross.

بر کوه، خدا پدر بار دوم سخن گفت. نخستین بار که سخن گفت، در هنگام تعمید مسیح بود؛ واپسین بار، درست پیش از صلیب.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. John 12:27–29.

> اکنون جان من مضطرب است؛ و چه بگویم؟ ای پدر، مرا از این ساعت نجات ده؛ لیکن برای همین سبب به این ساعت آمده‌ام. ای پدر، نام خود را جلال ده. آنگاه آوازی از آسمان آمد که می‌گفت: «آن را جلال داده‌ام و باز آن را جلال خواهم داد.» پس مردم که حاضر بودند و آن را شنیدند، گفتند که رعد شد؛ و دیگران گفتند: فرشته‌ای با او سخن گفت. یوحنا ۱۲:۲۷-۲۹

God glorifies His name when He seals the one hundred and forty-four thousand and writes upon them His name.

خدا نام خویش را جلال می‌بخشد آنگاه که بر یکصد و چهل و چهار هزار تن مهر می‌نهد و نام خویش را بر ایشان می‌نگارد.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> آن که پیروز شود، او را ستونی در هیکل خدای من خواهم ساخت، و دیگر هرگز از آن بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای من را بر او خواهم نوشت، و نام شهر خدای من را، یعنی اورشلیم جدید که از آسمان از نزد خدای من فرود می‌آید؛ و نام جدید خود را بر او خواهم نوشت. آن که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۲، ۱۳.

At the Mount of Transfiguration, Peter, James and John were the only disciples present, as they were at the resurrection of Jairus’ daughter and also again at Gethsemane. Gethsemane, like unto the Father speaking in John twelve—came just before the cross. Gethsemane means “oil press,” identifying the oil test of the virgins. Gethsemane is the “crisis” that brings the soul “face to face with death,” and the wise virgins pass the test, for in the second temple test they came face to face with life, as Jesus taught “face to face” for thirty days.

بر فراز کوهِ تجلّی، تنها پطرس، یعقوب و یوحنا از شاگردان حاضر بودند، همان‌گونه که در واقعهٔ زنده کردنِ دخترِ یایروس نیز چنین بود و نیز بارِ دیگر در جتسیمانی. جتسیمانی—همچون آن‌گاه که پدر در یوحنا، باب دوازدهم، سخن گفت—درست پیش از صلیب واقع شد. «جتسیمانی» به معنای «فشارگاهِ روغن» است و بر آزمونِ روغنِ دوشیزگان دلالت دارد. جتسیمانی همان «بحران»ی است که جان را «رو در رو با مرگ» می‌آورد، و دوشیزگانِ دانا آزمون را می‌گذرانند، زیرا در آزمونِ هیکلِ دوم، آنان رو در رو با حیات شدند، چنان‌که عیسی به مدت سی روز «رو در رو» تعلیم داد.

The first time the Father spoke was at Christ’s baptism and the first time He exclusively took Peter, James and John was when the twelve-year-old daughter of Jairus was resurrected. The resurrection of the twelve-year-old virgin aligns with the baptism of Christ, which symbolizes the power of the resurrection. The resurrection of Jairus’s daughter aligns with the baptism of Christ and Caesarea Philippi. Gethsemane and the troubling of Christ when the Father spoke just before the cross align with Caesarea Maritima.

نخستین بار که پدر سخن گفت، در تعمیدِ مسیح بود، و نخستین بار که او منحصراً پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد، هنگامی بود که دخترِ دوازده‌سالهٔ یایروس از مرگ برخیزانیده شد. رستاخیزِ آن دوشیزهٔ دوازده‌ساله با تعمیدِ مسیح هم‌راستا است، که نمادِ قوّتِ رستاخیز است. رستاخیزِ دخترِ یایروس با تعمیدِ مسیح و قیصریهٔ فیلپی هم‌راستا است. جتسیمانی و پریشانیِ مسیح، آنگاه که پدر اندکی پیش از صلیب سخن گفت، با قیصریهٔ ماری‌تیما هم‌راستا هستند.

Line upon line Peter represents the one hundred and forty-four thousand who are sealed at Caesarea Philippi, when Simon Barjona’s name is changed to Peter. Once sealed at Panium, which is Caesarea Philippi, Peter goes to the sixth hour of the Mount, where he is lifted up as an ensign as he continues on to answer the call of Cornelius at Caesarea Maritima. At Caesarea Philippi Peter leaves the Exeter camp meeting with the seal of God and the message of the Midnight Cry to proclaim. The message of Islam as represented by the feast of trumpets carries Peter on to Caesarea by the sea. The message of Islam lifts up Peter to the view of the world, for Peter has predicted the prophetic arrival of Islam in advance of the feast of trumpets.

خط بر خط، پطرس نمایانگر یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در قیصریهٔ فیلیپی مُهر می‌خورند، زمانی که نامِ شمعون بار‌یونا به پطرس تغییر می‌کند. چون در پانیوم، که همان قیصریهٔ فیلیپی است، مُهر شد، پطرس به ساعتِ ششمِ کوه می‌رود، آنجا که چون عَلَمی برافراشته می‌شود و راه را ادامه می‌دهد تا به دعوتِ کرنیلیوس در قیصریهٔ ماری‌تیما پاسخ دهد. در قیصریهٔ فیلیپی، پطرس گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر را با مِهرِ خدا و با پیامِ فریادِ نیمه‌شب برای اعلان، ترک می‌کند. پیامِ اسلام، چنان‌که به‌وسیلهٔ عیدِ ابواق نمایانده شده است، پطرس را تا قیصریهٔ کنارِ دریا پیش می‌برد. پیامِ اسلام، پطرس را در منظرِ جهان برافراشته می‌کند، زیرا پطرس پیش از عیدِ ابواق، فرارسیدنِ نبویِ اسلام را پیش‌گویی کرده است.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> اینک، ایلیا نبی را پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند نزد شما خواهم فرستاد: و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گرداند، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

Line upon line the Elijah message is the message that is premised upon aligning the fathers with their children. Elijah was Father Miller, who illustrates his children. The one hundred and forty-four thousand are the children of William Miller, and to turn the hearts of Miller to his children is to align Millerite history with the history of Elijah, as well as John the Baptist with the messenger associated with the one hundred and forty-four thousand. An element of the alignment of these four lines is that in each of the testing histories of Elijah, John and Miller the only message of present truth—was the message which came through the messenger.

خط بر خط، پیامِ ایلیا پیامی است که بر مبنای همراستا ساختنِ پدران با فرزندان‌شان استوار است. ایلیا همان فادر میلر بود که فرزندانِ خود را تمثیل می‌نمود. یکصد و چهل و چهار هزار، فرزندانِ ویلیام میلرند، و بازگردانیدنِ دلِ میلر به سوی فرزندانش عبارت است از همراستاسازیِ تاریخِ میلری با تاریخِ ایلیا، و همچنین یحییِ تعمیددهنده با فرستاده‌ای که با آن یکصد و چهل و چهار هزار مرتبط است. یکی از عناصرِ همراستاسازیِ این چهار خط آن است که در هر یک از دوره‌های آزمونیِ ایلیا، یحیی و میلر، تنها پیامِ حقیقتِ حاضر همان پیامی بود که از طریقِ فرستاده می‌آمد.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> و ایلیای تشبی که از ساکنان جلعاد بود، به اخآب گفت: به حیاتِ یهوه، خدای اسرائیل، که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنم خواهد بود و نه باران، مگر به کلام من. اول پادشاهان ۱۷:۱

Sister White is clear that those who did not accept the message of John, who Jesus identified as Elijah, would not be benefitted by the teachings of Jesus, and also that those who rejected the message of Miller, as represented as the first angel’s message, could not be benefitted by the message of the second angel. Accompanying Elijah’s announcement that rain would only come at his command, was the ultimate test that included the command to choose between Elijah’s message or Baal’s message. The prophetic symbol of “how long” aligns Elijah’s Mount Carmel with the Sunday law.

خواهر وایت به‌صراحت می‌گوید که آنان که پیام یوحنا را ـ که عیسی او را ایلیا معرّفی کرد ـ نپذیرفتند، از تعالیم عیسی بهره‌مند نشدند؛ و نیز کسانی که پیام میلر را، که در قالبِ پیام فرشتهٔ نخستین بازنمایی شده است، رد کردند، نتوانستند از پیام فرشتهٔ دوم بهره‌مند شوند. به‌همراه اعلام ایلیا مبنی بر اینکه باران تنها به فرمان او خواهد آمد، آزمون نهایی‌ای نیز بود که فرمان می‌داد میان پیام ایلیا یا پیام بعل یکی را برگزینند. نماد نبویِ «تا کی» رویارویی ایلیا در کوه کرمل را با قانون یکشنبه هم‌راستا می‌سازد.

> So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. Let them therefore give us two bullocks; and let them choose one bullock for themselves, and cut it in pieces, and lay it on wood, and put no fire under: and I will dress the other bullock, and lay it on wood, and put no fire under: And call ye on the name of your gods, and I will call on the name of the Lord: and the God that answereth by fire, let him be God. And all the people answered and said, It is well spoken. 1 Kings 18:20–24.

> پس آخاب نزد همهٔ بنی‌اسرائیل فرستاد و پیامبران را نزد کوه کرمل گرد آورد. و ایلیا نزد تمامی قوم آمد و گفت: تا به کی میان دو اندیشه می‌لنگید؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بعل، از او پیروی نمایید. و قوم در پاسخ او سخنی نگفتند. آنگاه ایلیا به قوم گفت: من، تنها من، نبیِ خداوند باقی مانده‌ام؛ اما پیامبرانِ بعل چهارصد و پنجاه مردند. پس اکنون برای ما دو گاو نر بدهند؛ و ایشان یکی از آن‌ها را برای خود برگزینند و آن را قطعه‌قطعه کرده، بر هیزم بگذارند و آتش زیر آن ننهند؛ و من نیز آن گاو نر دیگر را آماده کرده، بر هیزم می‌گذارم و آتش زیر آن نمی‌نهم. و شما به نام خدایانِ خود بخوانید و من به نامِ خداوند خواهم خواند؛ و خدایی که به وسیلهٔ آتش پاسخ دهد، او خدا باشد. و تمامی قوم پاسخ داده گفتند: نیکو گفتی. اول پادشاهان ۱۸:۲۰‏–‏۲۴.

The test of Carmel was choosing between two messages. A test between true and false prophecy, and the messenger Elijah or the prophets who sat at Jezebel’s table. It was about the messenger and the message. In 1844, Carmel was repeated as the Lord brought about a test which manifested Miller as the true prophet, and Miller’s message as the dew and rain. The distinction between the true prophet and true message in contrast with the false prophet and the false message was represented at the Exeter camp meeting by the Exeter tent and the tent of the Watertown group. Two tabernacles representing the true in contrast with the false. The distinction made at Carmel and the history of 1844 is identified at Caesarea Philippi when Peter is sealed and lifted up to the Mount as an ensign. He is lifted up because he had claimed that his message was the only true message of the latter rain. He was lifted up when his prediction was fulfilled.

آزمونِ کرمل بر گزینش میان دو پیام بود. آزمایشی میان نبوتِ راستین و کاذب، و نیز میانِ فرستادهٔ راستین، یعنی ایلیا، در برابرِ پیامبرانی که بر سرِ سفرهٔ ایزابل می‌نشستند. سخن بر سرِ فرستاده و پیام بود. در سالِ ۱۸۴۴، کرمل تکرار شد، زیرا خداوند آزمونی پدید آورد که به‌واسطهٔ آن، میلر به‌عنوان نبیِ راستین مکشوف گشت و پیامِ میلر همچون شبنم و باران شناخته شد. تمایزِ میان نبیِ راستین و پیامِ راستین در برابر نبیِ کاذب و پیامِ کاذب، در اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر، به‌وسیلهٔ خیمهٔ اکستر و خیمهٔ گروهِ واترتاون نمایانده شد؛ دو خیمه که راستین را در تقابل با کاذب نمایندگی می‌کردند. همان تمایزِ پدیدآمده در کرمل و در تاریخِ ۱۸۴۴، در قیصریهٔ فیلیپی شناسایی می‌شود، آنگاه که پطرس مُهر می‌شود و چون عَلَمی بر فرازِ کوه برافراشته می‌گردد. او برافراشته می‌شود، زیرا ادعا کرده بود که پیامِ او یگانه پیامِ راستینِ بارانِ پسین است. او آنگاه برافراشته شد که پیشگویی‌اش تحقق یافت.

The feast of trumpets is the third and litmus test in the Pentecostal season and before the litmus test Peter identifies that Islam is to be loosed to mark the beginning of the proclamation of the Midnight Cry. The fulfillment of prophecy is what made the distinction between the Millerites and the Protestants, who represent the former covenant people who are being passed by. Elijah personally killed the false prophets, once the distinction between true and false was manifested. The distinction is made at the feast of trumpets, when a prediction of Islam is fulfilled.

عیدِ ابواق، سومین آزمون و سنگِ محکِ فصلِ پنجاهه است؛ و پیش از این سنگِ محک، پطرس تصریح می‌کند که اسلام باید از بند گشوده شود تا نشانه‌ای بر آغازِ اعلانِ «فریادِ نیم‌شب» باشد. تحققِ نبوت بود که میان پیروانِ میلر و پروتستان‌ها تمایز نهاد؛ پروتستان‌هایی که نمایندهٔ قومِ عهدِ پیشین‌اند که از ایشان درگذشته می‌شود. چون تمایزِ میان حق و باطل آشکار شد، ایلیا شخصاً انبیایِ کاذب را به قتل رسانید. این تمایز در عیدِ ابواق برقرار می‌شود، آنگاه که پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام تحقق می‌یابد.

The Midnight Cry of Millerite history was a prediction that was corrected and thereafter fulfilled. It was fulfilled on October 22, 1844, whereas Miller’s original understanding of the Midnight Cry was the year 1843. Samuel Snow represents the correction of the message, and his message became known as the “true” Midnight Cry message.

فریاد نیمه‌شب در تاریخ جنبش میلریتی پیشگویی‌ای بود که اصلاح شد و سپس تحقق یافت. این پیشگویی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، در حالی که درک اولیهٔ میلر از فریاد نیمه‌شب، سال ۱۸۴۳ بود. ساموئل اسنو نمایانگر اصلاح آن پیام است و پیام او به عنوان پیام «فریاد نیمه‌شبِ حقیقی» شناخته شد.

1844 was an illustration of the distinction between the message of Miller and the message of the Protestants. In the testing process the Protestants were slain by Miller and they then became apostate Protestantism, the daughters of Rome, the priests of Jezebel. The distinction was manifested by either a reception or rejection of the prophetic message. With John and Miller the prophetic message exposed the false message of the former covenant people who were being passed by. Elijah’s message claimed there would be no rain except at his word, and after three and a half years the test of that claim was to be made manifest.

سال ۱۸۴۴ نمونه‌ای از تمایز میان پیامِ میلر و پیامِ پروتستان‌ها بود. در فرایندِ آزمون، پروتستان‌ها به‌دستِ میلر کشته شدند و سپس به پروتستانتیسمِ مرتد، دخترانِ روم، کاهنانِ ایزابل مبدّل شدند. این تمایز با پذیرش یا ردِّ پیامِ نبوی متجلّی شد. در موردِ یوحنا و میلر، پیامِ نبوی پیامِ کاذبِ قومِ عهدِ پیشین را که از آنان درگذشته می‌شد، افشا کرد. پیامِ ایلیا مدّعی بود که جز به کلامِ او بارانی نخواهد بود، و پس از سه سال و نیم، آزمونِ آن ادّعا می‌بایست آشکار گردد.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:17–19.

> و واقع شد که چون آخاب ایلیا را دید، آخاب بدو گفت: آیا تویی که اسرائیل را به آشوب می‌افکنی؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نیفکنده‌ام، بلکه تو و خاندان پدری‌ات، زیرا شما فرامین خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای. پس اکنون بفرست و تمامی اسرائیل را نزد من بر کوه کرمل گرد آور، و نیز انبیای بعل را، چهارصد و پنجاه تن، و انبیای اشیره را، چهارصد تن، آنان که بر خوانِ ایزابل می‌خورند. اول پادشاهان 18:17-19

The distinction between the false and true, whether it be the messenger or the message was made in a testing process that included accusations against both the message and the messenger. Elijah was the one who was accused of troubling Israel, for his message had stopped the rain. Had it continued to rain in Israel, no issue about Elijah would have been raised. The issue was based upon Elijah’s prediction, and its fulfillment over the three and a half years.

تمایز میان باطل و حق، خواه دربارهٔ پیام‌آور باشد و خواه دربارهٔ پیام، در فرایند آزمایشی صورت گرفت که در آن اتهام‌هایی علیه هر دو، هم پیام و هم پیام‌آور، مطرح شد. ایلیا کسی بود که به آشفتن اسرائیل متهم گردید، زیرا پیام او باران را بازداشته بود. اگر در اسرائیل همچنان باران می‌بارید، هیچ مسئله‌ای دربارهٔ ایلیا مطرح نمی‌شد. این مسئله مبتنی بر پیشگویی ایلیا و تحقق آن در طول سه سال و نیم بود.

When Peter is at the litmus test of Caesarea Philippi, which is the feast of trumpets, and also where the ass is loosed, the beginning of the message of the Midnight Cry is marked. Peter like unto Elijah, has just witnessed the confirmation of his prediction, and the distinction between the true and false has been demonstrated for all to see. The prediction’s confirmation is represented by the feast of trumpets—which is the litmus test. The prediction was typified by both 1840 and 1844, where a prediction is corrected and thereafter fulfilled. The corrected prediction of Josiah Litch empowered the first angel on August 11, 1840 and the prediction of the year 1843 by Miller was corrected by Snow.

آنگاه که پطرس در سنگِ محکِ قیصریهٔ فیلیپی است—که همان عیدِ شیپورهاست و نیز جایی که الاغ از بند گشوده می‌شود—آغازِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب مشخص می‌گردد. پطرس، همچون ایلیا، به‌تازگی شاهدِ تصدیقِ پیشگوییِ خویش بوده است، و تمایز میانِ راستین و کاذب برای همگان آشکار گردیده است. تصدیقِ آن پیشگویی به‌وسیلهٔ عیدِ شیپورها نمایانده می‌شود، که خود سنگِ محک است. آن پیشگویی به‌وسیلهٔ هر دو سالِ ۱۸۴۰ و ۱۸۴۴ مُمَثَّل گردید؛ جایی که پیشگویی‌ای تصحیح و سپس محقق می‌شود. پیشگوییِ تصحیح‌شدهٔ یوشیا لیچ در یازدهم اوت ۱۸۴۰ به فرشتهٔ نخستین قدرت بخشید، و پیشگوییِ سالِ ۱۸۴۳ از سوی میلر به‌وسیلهٔ اسنو تصحیح شد.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> "در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door. When Litch’s prediction was fulfilled, the methodology that established the message was accepted, and those who accepted the message “united” with the messenger. Both the message and the messenger was recognized in the fulfillment of the prediction. The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door.

پیشگوییِ لیچ دربارهٔ اسلام بود و پیشگوییِ اسنو دربارهٔ درِ بسته. هنگامی که پیشگوییِ لیچ تحقق یافت، روش‌شناسی‌ای که پیام را تثبیت کرد پذیرفته شد و آنان که پیام را پذیرفتند با پیام‌آور «متحد» شدند. هم پیام و هم پیام‌آور در تحققِ آن پیشگویی مورد شناسایی قرار گرفتند. پیشگوییِ لیچ دربارهٔ اسلام بود و پیشگوییِ اسنو دربارهٔ درِ بسته.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> دیدم قومِ خدا در شادیِ انتظار چشم‌به‌راهِ خداوندِ خویش بودند. اما خدا مقرر کرده بود که آنان را بیازماید. دستِ او خطایی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشیده داشت. کسانی که در پیِ خداوندِ خود بودند این خطا را کشف نکردند، و عالِم‌ترین مردانی که با تعیینِ زمان مخالفت می‌کردند نیز نتوانستند آن را ببینند. خدا مقرر کرده بود که قومش با ناکامی روبه‌رو شوند. زمان گذشت، و آنان که با انتظارِ شادمانه چشم‌به‌راهِ نجات‌دهندهٔ خود بودند، اندوهگین و دل‌سرد شدند، در حالی که کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نمی‌داشتند، بلکه از سرِ ترس پیام را پذیرفته بودند، خشنود شدند که او در زمانِ انتظار نیامد. اظهارِ ایشان نه بر دل اثر نهاده بود و نه زندگی را پاک ساخته بود. گذشتِ آن زمان به‌خوبی حساب شده بود تا چنین دل‌هایی را آشکار سازد. آنان نخستین کسانی بودند که روی برتافتند و اندوهگینانِ ناکام را که واقعاً ظهورِ نجات‌دهندهٔ خود را دوست می‌داشتند مسخره کردند. من حکمتِ خدا را در آزمودنِ قومِ خویش و دادنِ آزمایشی موشکافانه دیدم تا آشکار شود چه کسانی در ساعتِ امتحان عقب می‌نشینند و بازمی‌گردند.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> عیسی و تمامی سپاه آسمانی با همدردی و محبت به کسانی می‌نگریستند که با انتظاری شیرین، آرزوی دیدار آن‌که جان‌هایشان دوستش می‌داشت را در دل داشتند. فرشتگان در اطرافشان در پرواز بودند تا در ساعت آزمایش ایشان را پشتیبانی کنند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی رها شدند، و خشم خدا بر ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود بپذیرند. اما آن وفادارانِ نومید که نمی‌توانستند بفهمند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی رها نشدند. دوباره رهنمون شدند تا به کتاب مقدس خود رجوع کنند و ادوار نبوی را تفتیش کنند. دست خدا از ارقام برداشته شد و اشتباه آشکار گردید. دیدند که دوره‌های نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد، و همان ادله‌ای که برای نشان دادن پایان دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ عرضه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آنها در ۱۸۴۴ پایان می‌پذیرند. نوری از کلام خدا بر موضعشان تابید و آنان زمانِ درنگ را کشف کردند - «اگرچه [رویا] تأخیر کند، برایش منتظر بمان.» در محبت‌شان به آمدن فوری مسیح، از تأخیرِ رویا غفلت کرده بودند؛ تأخیری که مقرر بود منتظران راستین را آشکار سازد. بار دیگر موعدی در اختیار داشتند. با این حال دیدم که بسیاری از ایشان نتوانستند بر نومیدی شدید خود فائق آیند تا به همان اندازه غیرت و نیرو دست یابند که مشخصهٔ ایمانشان در سال ۱۸۴۳ بود.

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> شیطان و فرشتگانش بر آنان پیروز شدند، و کسانی که پیام را نمی‌پذیرفتند به خود می‌بالیدند که با قضاوتی دوراندیشانه و خردمندانه آنچه خود «فریب» می‌نامیدند را نپذیرفته‌اند. آنان نمی‌دانستند که رهنمودِ خدا را به زیانِ خویش رد می‌کنند و در همسویی با شیطان و فرشتگانش می‌کوشند قومِ خدا را، که به آن پیامِ آسمانی در زندگی خود عمل می‌کردند، سردرگم کنند.

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> ایماندارانِ این پیام در کلیساها مورد ستم قرار گرفتند. مدتی ترس مانع می‌شد کسانی که پیام را نمی‌پذیرفتند احساسات دل خود را بروز دهند؛ اما گذشت زمان احساسات واقعی آنان را آشکار کرد. آنان می‌خواستند شهادتی را که منتظران خود را ناگزیر از ادای آن می‌دانستند—مبنی بر این‌که دوره‌های نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد—خاموش کنند. ایمانداران با وضوح خطای خود را توضیح دادند و دلایل انتظارشان برای آمدنِ خداوندشان در سال ۱۸۴۴ را بیان کردند. مخالفانشان هیچ استدلالی در برابر دلایل نیرومند عرضه‌شده نتوانستند بیاورند. با این حال، خشم کلیساها برافروخته شد؛ آنان مصمم بودند به شواهد گوش ندهند و آن شهادت را از کلیساها بیرون برانند تا دیگران نتوانند آن را بشنوند. کسانی که جرأت نمی‌کردند نوری را که خدا به آنان داده بود از دیگران دریغ کنند، از کلیساها بیرون رانده شدند؛ اما عیسی با آنان بود و آنان در نور چهرهٔ او شادمان بودند. آنان برای دریافت پیام فرشتهٔ دوم آماده شدند. نوشته‌های اولیه، ۲۳۵–۲۳۷.

Peter represents the one hundred and forty-four thousand who like unto Litch present a corrected prediction about Islam and the end of a kingdom; and like unto Snow, Peter also presents a corrected prediction of the closed door. Litch’s message of the second woe of Islam was an external prediction, and Snow’s closed door was an internal prediction. For Snow the work began when the Lord removed his hand from the figures, and it was then seen that same evidence that had been previously been thought to prove 1843, actually proved October 22, 1844. For Litch it was a calculation that when fulfilled brought the angel of Revelation ten down to stand upon the earth and the sea.

پطرس نمایانگرِ یکصد و چهل و چهار هزار است؛ آنان که همچون لیچ، پیشگوییِ تصحیح‌شده‌ای دربارهٔ اسلام و انقضای یک سلطنت ارائه می‌کنند؛ و همچون اسنو، پطرس نیز پیشگوییِ تصحیح‌شده‌ای از درِ بسته ارائه می‌دهد. پیامِ لیچ دربارهٔ وایِ دومِ اسلام، پیشگویی‌ای بیرونی بود، و درِ بستهٔ اسنو، پیشگویی‌ای درونی بود. برای اسنو، کار از آن هنگام آغاز شد که خداوند دست خویش را از روی ارقام برداشت، و آنگاه دیده شد که همان ادله‌ای که پیش‌تر گمان می‌رفت سال 1843 را ثابت می‌کند، در حقیقت بیست و دوم اکتبر 1844 را ثابت می‌کرد. اما برای لیچ، آن محاسبه‌ای بود که چون تحقق یافت، فرشتهٔ مکاشفهٔ یوحنا، باب دهم، را فرود آورد تا بر زمین و دریا بایستد.

The fact that Litch recalculated his prediction ten days before its fulfillment identifies the work of correcting a previous prediction as a test. Is the beginning in 1840 and the ending in 1844 actually a prophetic symbol of a prediction that is recalculated to become the true Midnight Cry? Does the alpha and omega of Millerite history which concluded with the proclamation of the Midnight Cry actually typify the prophetic characteristics of the true Midnight Cry of the one hundred and forty-four thousand?

این واقعیت که لیچ ده روز پیش از تحقق آن، پیشگویی خود را بازمحاسبه کرد، نشان می‌دهد که کارِ تصحیحِ یک پیشگوییِ پیشین خودْ آزمونی است. آیا آغاز در ۱۸۴۰ و انجام در ۱۸۴۴، در حقیقت، نمادِ نبویِ پیشگویی‌ای است که بازمحاسبه می‌شود تا به فریادِ نیمه‌شبِ حقیقی بدل گردد؟ آیا آلفا و امگای تاریخِ میلریتی که با اعلامِ فریادِ نیمه‌شب ختم شد، در واقع، خصایصِ نبویِ فریادِ نیمه‌شبِ حقیقیِ یکصد و چهل و چهار هزار را نمونه‌وار می‌نمایاند؟

In both periods of the corrected prediction’s proclamation, controversy was manifested against the Millerite message, for the message troubled the people. When Peter stands at Caesarea Philippi there is a controversy over the message that began prior to Caesarea Philippi, for it is the fulfillment that confirms that it was only at Peter’s word that the message of rain would fall. Caesarea Philippi is the feast of trumpets aligns with Christ sending two disciples, representing the second angel, to loose the ass of Islam. The loosing of the ass of Islam announces the beginning of the message of the Midnight Cry at Exeter camp meeting, for arriving on horse a day late, on August 13, Samuel Snow, who had tarried rather than arrive on the opening day, marks the end of the tarrying time and the beginning of the message that would be carried like a tidal wave when the meeting ended on the 17th.

در هر دو دورهٔ اعلانِ پیشگوییِ تصحیح‌شده، مناقشه‌ای علیه پیامِ جنبشِ میلرایتی آشکار شد، زیرا آن پیام مردم را برآشفته می‌کرد. هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلیپی می‌ایستد، مناقشه‌ای دربارهٔ پیامی هست که پیش از قیصریهٔ فیلیپی آغاز شده بود، زیرا همین تحقق تصدیق می‌کند که تنها به کلامِ پطرس بود که پیامِ باران نازل می‌شد. قیصریهٔ فیلیپی، به‌منزلهٔ عیدِ ابواق، با فرستادنِ دو شاگرد از سوی مسیح—که نمایندگانِ فرشتهٔ دوم‌اند—برای رها ساختنِ خرِ اسلام هم‌راستا می‌گردد. رها ساختنِ خرِ اسلام آغازِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را در اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر اعلام می‌کند، زیرا ساموئل اسنو—که به‌جای آن‌که در روزِ گشایش حاضر شود، درنگ کرده بود—در سیزدهم اوت، یک روز دیرتر، سوار بر اسب رسید و بدین‌سان پایانِ زمانِ درنگ و آغازِ پیامی را نشان نهاد که، با پایان یافتنِ نشست در هفدهم، چون خیزابی عظیم انتشار یافت.

The controversy of Millerite history, the accusations of king Ahab and the resistance of the quibbling Jews as Christ entered Jerusalem all identify a controversy that reaches its conclusion at the feast of trumpets, when the ass is loosed. The loosing of the ass is the confirmation of a prophecy that identifies a closed door upon Adventism in the beginning at Caesarea Philippi and a closed door at the end of the period at Caesarea Maritima. The ass is a symbol of Islam of the third woe that strikes the United States, including Nashville, Tennessee. The failed prediction of July 18, 2020, is now being progressively corrected as the Lord removes His hand, and unseals the revelation of Jesus Christ. That unsealing began in the wilderness in July of 2023.

مناقشهٔ تاریخِ میلاریت‌ها، اتهاماتِ پادشاه اخاب، و مقاومتِ یهودیانِ بهانه‌جو هنگام ورودِ مسیح به اورشلیم، همگی دلالت بر مناقشه‌ای دارند که فرجام خود را در عیدِ شیپورها، آنگاه که الاغ آزاد می‌گردد، می‌یابد. آزاد شدنِ الاغ تأییدِ نبوتی است که در آغاز، در قیصریهٔ فیلپی، و در پایانِ آن دوره، در قیصریهٔ ماری‌تیما، درِ بسته‌ای بر ادونتیسم را مشخص می‌کند. الاغ نمادِ اسلامِ وایِ سوم است که بر ایالات متحده، از جمله نشویلِ تنسی، ضربه وارد می‌آورد. پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ اکنون، چون خداوند دستِ خویش را برمی‌دارد و مکاشفهٔ عیسی مسیح را از مُهر می‌گشاید، به‌تدریج تصحیح می‌شود. آن مُهرگشایی در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ در بیابان آغاز شد.

## The vision of Daniel Eleven

رؤیای باب یازدهمِ دانیال

The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is an external warning message of war, but it may also be understood as an internal call to a holy convocation. As the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes, it is both an external and internal message. The first foundational test arrived in the spring of 2024 with the external vision of antichrist as represented in Daniel 11:14.

عید شیپورها نمایانگرِ شیپور هفتم است، که همان وایِ سوم است، یعنی اسلام. شیپور پیامی هشداردهنده و بیرونی دربارهٔ جنگ است، اما می‌توان آن را فراخوانی درونی به مجمع مقدّس نیز فهم کرد. به‌منزلهٔ محکِ لیتموس که از هنگامِ به پایان رسیدنِ سی روزِ آزمونِ هیکلِ دوم آغاز می‌شود، این هم پیامی بیرونی است و هم درونی. نخستین آزمونِ بنیادین در بهارِ ۲۰۲۴، با تصویرِ بیرونیِ ضدّ مسیح، چنان‌که در دانیال ۱۱:۱۴ نمایانده شده است، فرا رسید.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

The previous verse introduced Panium, and the testimony of Panium continues through to verse fifteen.

آیهٔ پیشین پانیوم را معرفی کرد، و شهادتِ پانیوم تا آیهٔ پانزدهم ادامه می‌یابد.

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. Daniel 11:13.

> زیرا پادشاهِ شمال بازخواهد گشت و انبوهی بزرگ‌تر از نخستین گرد خواهد آورد، و پس از سالیانی معین، قطعاً با لشکری عظیم و ثروتی بسیار خواهد آمد. دانیال 11:13.

The king of the north in verses ten through fifteen is the proxy power of the papacy, who was represented by Ronald Reagan in verse ten when the wall of the iron curtain was removed as typified by the fall of the Berlin Wall on November 9, 1989. Verse sixteen marks the removal of the wall of separation of church and state at the Sunday law. Verse eleven and twelve represent the Ukrainian war that began in 2014, and verse thirteen is identifying the election of 2024, when Trump, the eighth president since Reagan, who is also the eighth president who is of the seven previous presidents, “returns” with more power, for when he returns he “shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years.” The “certain years” are the four years of Joe Biden.

«پادشاهِ شمال» در آیاتِ ده تا پانزده، قدرتِ نیابتیِ پاپیّت است؛ که در آیهٔ ده به‌وسیلهٔ رونالد ریگان نمایندگی شد، هنگامی که دیوارِ پردهٔ آهنین برداشته شد، چنان‌که نمادِ آن فرو ریختنِ دیوارِ برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ بود. آیهٔ شانزده برچیده‌شدنِ دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت را در هنگامِ قانونِ یکشنبه نشان می‌دهد. آیاتِ یازده و دوازده نمایانگرِ جنگِ اوکراین‌اند که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، و آیهٔ سیزده، انتخاباتِ ۲۰۲۴ را مشخص می‌کند، آنگاه که ترامپ، هشتمین رئیس‌جمهور از زمانِ ریگان، که نیز هشتمی است و از آن هفتِ پیشین می‌باشد، با قدرتی بیشتر "بازمی‌گردد"، زیرا چون بازگردد "لشکری بزرگ‌تر از نخستین را برپا خواهد کرد، و یقیناً پس از سالیانی معیّن خواهد آمد." "سالیانِ معیّن" همان چهار سالِ جو بایدن‌اند.

After 2024, in agreement with verse thirteen, Rome will insert itself into the prophetic history of Panium. May 8, 2025 the first pope from the spiritual glorious land was selected and He chose the name of Leo, that carries with it many significant prophetic characteristics. Then in verse fifteen the battle is engaged.

پس از سال ۲۰۲۴، مطابقِ آیهٔ سیزدهم، روم خود را در تاریخِ نبویِ پانیوم وارد خواهد ساخت. در ۸ مهٔ ۲۰۲۵ نخستین پاپ از سرزمینِ جلالِ روحانی برگزیده شد و برای خود نامِ «لئو» را برگزید، نامی که با خود بسیاری از ویژگی‌های نبویِ مهم را به همراه دارد. سپس در آیهٔ پانزدهم، نبرد آغاز می‌گردد.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> پس پادشاهِ شمال خواهد آمد و تلی برخواهد آورد و حصین‌ترین شهرها را خواهد گرفت؛ و قوای جنوب یارای ایستادگی نخواهند داشت، و نه سپاهیانِ برگزیدهٔ او، و هیچ قوتی برای مقاومت نخواهد بود. دانیال ۱۱:۱۵.

The battle of Panium is engaged in verse fifteen and the earth-beast represented by Donald Trump will defeat the kingdom of the south. The king of the south in verse eleven began a war with Ukraine, the papacy’s proxy power who was financed and supported by the papacy’s proxy power of verse ten—the United States. The king of the south would be victorious in the battle of Raphia, but in the aftermath of the victory the progressive dissolution which is always associated with the demise of a dragon kingdom of the south, leaves the king of the south in an extremely vulnerable position as the king of the north returns, stronger than ever and prepares for the battle of Panium. Russia and Putin are the king of the south when the United States initiated the Ukrainian War in 2014. In 2022 the invasion began and blood began to flow. In 2024 the king of the north returned.

نبردِ پانیوم در آیهٔ پانزده در می‌گیرد و وحشِ زمین که دونالد ترامپ نمایندهٔ آن است، پادشاهیِ جنوب را شکست خواهد داد. پادشاهِ جنوب در آیهٔ یازده جنگی را با اوکراین آغاز کرد؛ همان قدرتِ نیابتیِ پاپیّت که به‌وسیلهٔ قدرتِ نیابتیِ پاپیّتِ آیهٔ ده، یعنی ایالات متحده، تأمین مالی و پشتیبانی می‌شد. پادشاهِ جنوب در نبردِ رافیا پیروز خواهد شد، اما در پیِ آن پیروزی، انحلالِ تدریجی که همواره با زوالِ یک پادشاهیِ اژدهاییِ جنوب ملازم است، پادشاهِ جنوب را در موقعیتی به‌غایت آسیب‌پذیر رها می‌کند؛ حال آن‌که پادشاهِ شمال بازمی‌گردد، نیرومندتر از همیشه، و برای نبردِ پانیوم مهیا می‌شود. آنگاه که ایالات متحده در سالِ ۲۰۱۴ جنگِ اوکراین را آغاز کرد، پادشاهِ جنوب، روسیه و پوتین بودند. در سالِ ۲۰۲۲ تهاجم آغاز شد و خون به جریان افتاد. در سالِ ۲۰۲۴ پادشاهِ شمال بازگشت.

Peter is at Caesarea Philippi, which is the beginning of the proclamation of the message of the Midnight Cry. Peter, like unto Elijah and the Millerites as represented by Litch and Snow has previously set forth a prediction of a closed door and Islam. Its fulfillment identifies the distinction between the true and false latter rain messages, and the true and false messengers. Peter’s message is the corrected message of Nashville and Islam, and when he is standing in Caesarea Philippi, he is standing at Panium, the battle that leads to the Sunday law of verse sixteen. The fulfillment of Peter’s prediction identifies the beginning of the proclamation of the Midnight Cry, when Islam is loosed, which is also, line upon line when the battle of Panium arrives.

پطرس در قیصریهٔ فیلیپی است، که همان آغاز اعلان پیام فریاد نیمه‌شب است. پطرس، همچون ایلیا و میلریان ــ به نمایندگیِ لیچ و اسنو ــ پیش‌تر پیشگویی‌ای دربارهٔ درِ بسته و اسلام بیان داشته است. تحقق آن تمایز میان پیام‌های باران متأخرِ راستین و کاذب، و پیام‌آوران راستین و کاذب را مشخص می‌کند. پیام پطرس پیامِ تصحیح‌شدهٔ نشویل و اسلام است، و هنگامی که او در قیصریهٔ فیلیپی ایستاده است، در پانیوم ایستاده است؛ همان نبردی که به قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شود. تحقق پیشگوییِ پطرس آغاز اعلان فریاد نیمه‌شب را مشخص می‌سازد، زمانی که اسلام رها می‌گردد؛ و این نیز، خط بر خط، همان هنگامی است که نبرد پانیوم فرا می‌رسد.

## The Vision of Daniel ten

رؤیای دانیال، باب دهم

The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is a warning message, and also a call to a holy convocation. It also is the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes. The first foundational external testing vision of antichrist arrived in the spring of 2024, and the second internal testing vision of Christ, as represented in Daniel 10 arrived in 2026.

عید شیپورها نمایانگر هفتمین شیپور است، که همان سومین وای است و آن نیز اسلام است. شیپور، پیامی هشداردهنده است و نیز فراخوانی به محفل مقدس. شیپور همچنین محکی تعیین‌کننده است که از هنگامی آغاز می‌شود که سی روزِ آزمونِ هیکلِ دوم به پایان می‌رسد. نخستین رؤیای بنیادینِ آزمون‌گرِ بیرونیِ ضدّ مسیح در بهار ۲۰۲۴ ظاهر شد، و دومین رؤیای آزمون‌گرِ درونیِ مسیح، چنان‌که در دانیال ۱۰ نمایانده شده است، در ۲۰۲۶ ظاهر شد.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی که کتان در بر داشت و کمرش به طلای خالصِ اوفاز بسته بود. بدنش نیز چون زبرجد بود، چهره‌اش همچون برق، چشمانش چون مشعل‌های آتش، بازوان و پاهایش از حیث رنگ مانند مِسِ صیقل‌خورده، و آوازِ سخنانش همچون صدای جمعیتی بسیار.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.

> و من، دانیال، به تنهایی آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند آن رؤیا را ندیدند؛ لیکن لرزه‌ای عظیم بر ایشان افتاد، چندان که گریختند تا پنهان شوند.

> Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> از این‌رو من تنها بازماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و قوتی در من باقی نماند؛ زیرا آراستگی‌ام در من به فساد مبدّل شد و من دیگر هیچ قوتی را در خود نگاه نداشتم.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground.

> لیکن آواز سخنان او را شنیدم؛ و چون آواز سخنان او را شنیدم، آنگاه در خوابِ گران بر رویم افتادم، و رویم به سوی زمین بود.

> And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb.

> و اینک، دستی مرا لمس کرد که مرا بر زانوهایم و بر کف دست‌هایم قرار داد. و به من گفت: ای دانیال، مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که با تو می‌گویم درک کن و راست بایست، زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را با من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه به من گفت: مترس، ای دانیال، زیرا از همان روز نخست که دل خود را بر فهم نهادی و خویشتن را در حضور خدای خویش تذلیل کردی، سخنانت شنیده شد و من به سبب سخنانت آمده‌ام. اما رئیس مملکت پارس بیست و یک روز در برابر من ایستادگی کرد؛ لیکن اینک، میکائیل، یکی از رؤسای نخستین، به یاری من آمد، و من در آنجا نزد پادشاهان پارس بازماندم. اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم که در ایام آخر بر قوم تو چه خواهد گذشت، زیرا این رؤیا هنوز برای ایامی بسیار است. و چون چنین سخنانی را با من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و لال شدم.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.

> و اینک، کسی که به شباهتِ بنی‌آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش رویم ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به سببِ رؤیا اندوه‌هایم بر من مستولی شده‌اند و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. زیرا چگونه می‌تواند خادمِ این سرورِ من با این سرورِ من سخن بگوید؟ زیرا که در من، بی‌درنگ هیچ قوتی باقی نماند و حتی نفسی نیز در من بر جای نمانده است.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:5–19.

> آنگاه باز، کسی که به هیئتِ مردی می‌نمود، آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت کرد و گفت: ای مردِ بس محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد. قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، تقویت یافتم و گفتم: سرورم بفرماید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای. دانیال ۱۰:۵-۱۹.

Daniel on the twenty-second day, sees the vision of the heavenly High Priest in the latter days. The vision of Rome establishing the vision was the foundational and alpha test of 2024, and the vision of Christ is the temple test. It produces a separation of the class who flee from Daniel and hide. That class hides under lies and falsehoods, and for this reason they receive strong delusion.

دانیال در روز بیست‌ودوم، رؤیای کاهنِ اعظمِ آسمانی را در ایام آخر می‌بیند. رؤیای استقرارِ رؤیا به‌دستِ روم، امتحانِ بنیادین و آلفای سال ۲۰۲۴ بود، و رؤیای مسیح، امتحانِ هیکل است. این، جداییِ طبقه‌ای را پدید می‌آورد که از دانیال می‌گریزند و پنهان می‌شوند. آن طبقه زیرِ اکاذیب و اباطیل پنهان می‌شوند و از این رو ضلالتِ شدید را دریافت می‌کنند.

Daniel is then touched three times, the first by Gabriel then by Christ and then a third time by Gabriel. In the Most Holy Place, when Daniel is touched three times he is portraying a strengthening, for it begins with him having no strength when he saw the vision, but by the third touch he is ultimately strengthened. He is strengthened to understand what shall befall God’s people in the latter days. The prophetic message of what befalls God’s people in the latter days is the message represented within the parable of the ten virgins.

آنگاه دانیال سه بار لمس می‌شود: نخست به دست جبرئیل، سپس به دست مسیح، و بار سوم باز به دست جبرئیل. در قدس‌الاقداس، هنگامی که دانیال سه بار لمس می‌شود، این رخداد بیانگر تقویت شدن اوست؛ زیرا از آنجا آغاز می‌شود که او هنگام دیدن رؤیا هیچ قوتی نداشت، اما با سومین لمس، در نهایت قوت می‌یابد. او تقویت می‌شود تا دریابد در ایام آخر چه بر قوم خدا واقع خواهد شد. پیام نبویِ آنچه در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود، همان پیامی است که در مثل ده باکره بیان شده است.

Daniel begins with no strength, for the looking glass vision of Christ left him with no strength, but by the end of the three touches he is strengthened, and the command to “be strong, yea, be strong,” is a doubling, which marks the second angel or the second test. The second test is the temple test where God’s people are strengthened to proclaim the message of the Midnight Cry when the Exeter camp meeting ends. That test is the temple test where the cap stone, that was the foundation and corner stone becomes the marvelous capstone of the temple, thus marking its completion. Daniel is strengthened on the twenty-second day, when he enters the Most Holy Place by faith. When he does Gabriel touches him, then Christ touches him and then Gabriel touches him again. Daniel is therefore strengthened to proclaim the message in the Most Holy Place where he sees Christ between two angels, and the place in the Most Holy Place where Christ is in the middle is the mercy seat with the two covering cherubs looking to the ark that is illuminated from the light of the Shekinah glory of Christ seated upon His throne. The vision of Daniel ten is prophetically structured with Daniel looking upon the glory of Christ as the Shekinah upon the throne of the mercy seat, while the two covering cherubs gaze into the ark!

دانیال با بی‌قوّتی آغاز می‌کند، زیرا مکاشفهٔ آیینه‌سانِ مسیح او را بی‌قوّت گذاشته بود، امّا در پایانِ سه بار لمس، قوّت می‌یابد، و فرمانِ «قوی باش، بلی، قوی باش» تضاعفی است که فرشتهٔ دوم یا آزمونِ دوم را نشان می‌نهد. آزمونِ دوم آزمونِ هیکل است، جایی‌که قومِ خدا تقویت می‌شوند تا پیامِ فریادِ نیمه‌شب را، هنگامی‌که اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر پایان می‌یابد، اعلان کنند. آن آزمون، آزمونِ هیکل است، که در آن سنگی که بنیاد و سنگِ زاویه بود، به سنگِ رأسِ شگرفِ هیکل بدل می‌شود و بدین‌سان تکمیلِ آن را نشان می‌دهد. دانیال در روزِ بیست‌ودوم قوّت می‌یابد، آنگاه که به ایمان به قدس‌الاقداس داخل می‌شود. در آن هنگام، جبرئیل او را لمس می‌کند، سپس مسیح او را لمس می‌کند و آنگاه جبرئیل بارِ دیگر او را لمس می‌کند. ازاین‌رو دانیال تقویت می‌شود تا پیام را در قدس‌الاقداس اعلان کند، جایی‌که او مسیح را میانِ دو فرشته می‌بیند، و آن موضع در قدس‌الاقداس که مسیح در میان است، همان کرسیِ رحمت است، با دو کروبیِ پوشاننده که به سوی تابوت می‌نگرند؛ و تابوت از نورِ جلالِ شکینهٔ مسیح، که بر تختِ خویش نشسته است، منوّر می‌گردد. مکاشفهٔ بابِ دهمِ دانیال به‌گونه‌ای نبوی ساختار یافته است؛ بدین‌سان که دانیال به جلالِ مسیح، به‌منزلهٔ شکینه بر تختِ کرسیِ رحمت، می‌نگرد، در حالی‌که دو کروبیِ پوشاننده به درونِ تابوت می‌نگرند!

Before the feast of trumpets Elijah claims his message of rain is the only message of rain that is of the Lord, and he sets forth a prediction that reaches its conclusion with a demonstration which proves who is or is not the messenger and what is or what isn’t the message. For three and a half years before Carmel king Ahab was searching for Elijah, for there is a period of controversy that precedes Carmel. Mount Carmel is simply the litmus test where character is manifested. The same period in Millerite history contained the same witness, as those who hated the message shut the faithful out of the churches and the faithful thereafter raised a message calling people out of the fallen former covenant people who were being passed by.

پیش از عیدِ کرناها، ایلیا ادعا می‌کند که پیامِ بارانِ او یگانه پیامِ بارانی است که از جانبِ خداوند است، و پیشگویی‌ای را مطرح می‌کند که با نمایشی به فرجام می‌رسد و ثابت می‌کند فرستاده کیست و کیست نیست، و پیام چیست و چه نیست. سه سال و نیم پیش از کرمل، پادشاه آخاب در جست‌وجوی ایلیا بود، زیرا دوره‌ای از مناقشه بر کرمل مقدم است. کوهِ کرمل صرفاً سنگِ محکّی است که در آن منش آشکار می‌گردد. همان دوره در تاریخِ میلری نیز همان شهادت را در بر داشت؛ زیرا آنان که از آن پیام نفرت داشتند، وفاداران را از کلیساها بیرون راندند، و وفاداران پس از آن پیامی را اعلام کردند که مردم را از میانِ قومِ سابقِ عهد که سقوط کرده بود و در حال کنار گذاشته شدن بود، فرا می‌خوانْد.

Peter is at the Pentecostal Sunday law proclaiming the message of Joel, which means Peter is proclaiming the same message when the period of the Midnight Cry begins at the end of the Exeter camp meeting, which began when the prediction of Peter had been corrected as was Snow and Litch’s messages. A controversy always precedes the fulfillment of the prediction. The controversy therefore begins before the fulfillment of the prediction.

پطرس در قانونِ یکشنبهٔ پنطیکاست پیامِ یوئیل را اعلام می‌کند؛ به این معنا که پطرس همان پیام را اعلام می‌کند آنگاه که دورهٔ فریادِ نیمه‌شب در پایانِ اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر آغاز می‌شود؛ و این دوره از آن‌گاه آغاز شد که پیشگوییِ پطرس تصحیح شده بود، همان‌گونه که پیام‌های اسنو و لیچ نیز تصحیح شده بودند. همواره مناقشه‌ای پیشاپیشِ تحققِ پیشگویی پدید می‌آید. بنابراین، مناقشه پیش از تحققِ پیشگویی آغاز می‌شود.

The message that causes anxiety for Ahab, Jezebel and her prophets, and the quibbling Jews of Christ day, and the fallen Protestants of Millerite history is identified by Peter as the book of Joel. Before the third litmus test that is marked by the loosing of the ass, Peter’s message is attacked by Laodicean Adventism, and Peter responds to the resistance by identifying that the messengers are not drunk, they are simply a fulfillment of Joel’s three chapters. Joel’s three chapters begin with a scathing condemnation of Laodicean Adventism. When the message reaches the ears of those who are drunken with strong drink they will respond. They confronted Christ as He descended the mount on His way to Jerusalem, and they confronted Him again in Jerusalem.

پیامی که آخاب، ایزابل و پیامبرانِ او، و یهودیانِ جدل‌جویِ روزگارِ مسیح، و پروتستان‌های سقوط‌کرده در تاریخِ میلریتی را به اضطراب می‌اندازد، پطرس آن را کتابِ یوئیل می‌خوانَد. پیش از محکِ سوم که نشانه‌اش گشودنِ بندِ الاغ است، پیامِ پطرس از سوی ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای موردِ حمله قرار می‌گیرد، و پطرس در برابرِ این مقاومت چنین پاسخ می‌دهد که پیام‌آوران مست نیستند، بلکه صرفاً تحققِ سه بابِ یوئیل‌اند. سه بابِ یوئیل با محکومیتی تند علیهِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای آغاز می‌شود. هنگامی که این پیام به گوشِ آنان که از نوشیدنیِ قوی مست‌اند برسد، واکنش نشان خواهند داد. آنان هنگامی که او از کوه فرود می‌آمد و رهسپارِ اورشلیم بود، با مسیح رویارو شدند، و بارِ دیگر نیز در اورشلیم با او مقابله کردند.

The ass is loosed, the entry begins; the quibbling Jews want the message silenced. Jesus continues and then stops and weeps over the Adventism’s last day of probationary time. Then in Jerusalem another confrontation with the Jews who wish the people to cease their message. When the sun went down that day, probation for the Jewish nation reached another step. The progression of resistance continues to the death of the cross, and it began in earnest with the resurrection of Lazarus, which marked the arrival of the second angel and the tarrying time.

الاغ را رها می‌کنند، ورود آغاز می‌شود؛ یهودیانِ خرده‌گیر می‌خواهند پیام خاموش گردد. عیسی به راه خود ادامه می‌دهد، سپس می‌ایستد و بر آخرین روزِ زمانِ مهلتِ ادونتیسم می‌گرید. سپس در اورشلیم، رویاروییِ دیگری با یهودیانی که می‌خواهند مردم از اعلامِ پیام بازایستند. چون آن روز آفتاب غروب کرد، زمانِ مهلت برای قومِ یهود به مرحله‌ای دیگر رسید. سیرِ مقاومت تا مرگ بر صلیب ادامه می‌یابد، و به‌طور جدّی با رستاخیزِ لعازر آغاز شد، که نشانگرِ فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم و زمانِ درنگ بود.

> “Bethany was so near Jerusalem that the news of the raising of Lazarus was soon carried to the city. Through spies who had witnessed the miracle the Jewish rulers were speedily in possession of the facts. A meeting of the Sanhedrin was at once called to decide as to what should be done. Christ had now fully made manifest His control of death and the grave. That mighty miracle was the crowning evidence offered by God to men that He had sent His Son into the world for their salvation. It was a demonstration of divine power sufficient to convince every mind that was under the control of reason and enlightened conscience. Many who witnessed the resurrection of Lazarus were led to believe on Jesus. But the hatred of the priests against Him was intensified. They had rejected all lesser evidence of His divinity, and they were only enraged at this new miracle. The dead had been raised in the full light of day, and before a crowd of witnesses. No artifice could explain away such evidence. For this very reason the enmity of the priests grew deadlier. They were more than ever determined to put a stop to Christ’s work.

> بیت عنیا آن‌قدر به اورشلیم نزدیک بود که خبر برخیزانیدنِ لعازر به‌زودی به شهر رسید. از طریق جاسوسانی که شاهد آن معجزه بودند، سران یهود به‌سرعت از حقایق آگاه شدند. بلافاصله جلسه‌ای از سنهدرین فراخوانده شد تا دربارهٔ اینکه چه باید کرد تصمیم بگیرند. مسیح اکنون به‌تمامی سلطهٔ خویش بر مرگ و قبر را آشکار کرده بود. آن معجزهٔ عظیم، برهان قاطع و نهایی‌ای بود که خدا به انسان‌ها عرضه کرد تا نشان دهد پسر خود را برای نجات ایشان به جهان فرستاده است. این، نمایشی از قدرت الهی بود که برای اقناع هر ذهنی که تحت حاکمیت عقل و وجدانی منوّر باشد، کافی بود. بسیاری از کسانی که زنده شدنِ لعازر را مشاهده کردند، به عیسی ایمان آوردند. اما کینهٔ کاهنان نسبت به او شدت گرفت. آنان همهٔ ادلّهٔ کم‌مرتبه‌ترِ الوهیتِ او را رد کرده بودند، و این معجزهٔ تازه فقط آنان را خشمگین‌تر ساخت. مرده در روشنای کامل روز و در برابر انبوهی از شاهدان برخیزانیده شده بود. هیچ ترفندی نمی‌توانست چنین گواهی‌ای را توجیه کرده و بی‌اعتبار سازد. دقیقاً به همین سبب عداوت کاهنان مرگبارتر شد. آنان مصمم‌تر از همیشه شدند که به کار مسیح پایان دهند.

> “The Sadducees, though not favorable to Christ, had not been so full of malignity toward Him as were the Pharisees. Their hatred had not been so bitter. But they were now thoroughly alarmed. They did not believe in a resurrection of the dead. Producing so-called science, they had reasoned that it would be an impossibility for a dead body to be brought to life. But by a few words from Christ their theory had been overthrown. They were shown to be ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They could see no possibility of removing the impression made on the people by the miracle. How could men be turned away from Him who had prevailed to rob the grave of its dead? Lying reports were put in circulation, but the miracle could not be denied, and how to counteract its effect they knew not. Thus far the Sadducees had not encouraged the plan of putting Christ to death. But after the resurrection of Lazarus they decided that only by His death could His fearless denunciations against them be stopped.” The Desire of Ages, 537.

> صدوقیان، هرچند نسبت به مسیح نظر موافقی نداشتند، به اندازهٔ فریسیان از خباثت نسبت به او آکنده نبودند. کینه‌شان نیز آن‌چنان شدید نبود. اما اکنون به کلی به هراس افتاده بودند. آنان به رستاخیزِ مردگان ایمان نداشتند. با تمسک به آنچه علم می‌خواندند، استدلال کرده بودند که احیای جسدِ مرده ناممکن است. اما با چند سخن از مسیح، نظریه‌شان درهم شکسته بود. آشکار شد که هم از کتب مقدس و هم از قدرتِ خدا بی‌خبرند. هیچ امکانی برای زدودن اثری که آن معجزه بر مردم نهاده بود نمی‌دیدند. چگونه می‌توانستند مردمان را از او که بر گور چیرگی یافته و مرده‌اش را از چنگ آن ربوده بود، برگردانند؟ گزارش‌های دروغین پراکنده شد، اما آن معجزه قابلِ انکار نبود، و نمی‌دانستند چگونه اثرش را خنثی سازند. تا این هنگام، صدوقیان طرحِ کشتنِ مسیح را تشویق نکرده بودند. اما پس از رستاخیزِ لعازر، به این نتیجه رسیدند که تنها با مرگِ او می‌توان نکوهش‌های بی‌باکانه‌اش را بر ضدّ ایشان متوقف ساخت. اشتیاقِ اعصار، ۵۳۷.

Lazarus’s death marked the beginning of the four days that Jesus tarried. His death represented the arrival of the second angel, that marks the beginning of the tarrying time. His resurrection marks the resurrection of the two witnesses on December 31, 2023, twenty-two years after 9/11. His resurrection marks the resurrection of Ezekiel’s dead dry bones. His resurrection was typified by the creation of Adam, which consisted of humanity, represented by clay, being combined with Divinity, represented by the breath of life.

مرگِ لعازر آغازِ چهار روزی را نشان داد که عیسی در آن درنگ ورزید. مرگِ او نشانگرِ فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم بود، که آغازِ زمانِ درنگ را نشان می‌دهد. رستاخیزِ او نشانگرِ رستاخیزِ دو شاهد در ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳ است، بیست‌ودو سال پس از ۱۱ سپتامبر. رستاخیزِ او نشانگرِ رستاخیزِ استخوان‌های خشک و مردهٔ حزقیال است. رستاخیزِ او در آفرینشِ آدم نمون‌وار شده بود؛ که عبارت بود از درآمیختنِ انسانیت ـ که با گل نمایانده می‌شد ـ با الوهیت ـ که با دمِ حیات نمایانده می‌شد.

> “The priests and rulers of the Jews hated Jesus; but multitudes thronged to listen to His words of wisdom and to witness His mighty works. The people were stirred with the deepest interest and anxiously followed Jesus to hear the instructions of this wonderful teacher. Many of the rulers believed on Him, but dared not confess their faith lest they should be put out of the synagogue. The priests and elders decided that something must be done to draw the attention of the people from Jesus. They feared that all men would believe on Him. They could see no safety for themselves. They must lose their position or put Jesus to death. And after they should put Him to death, there would still be those who were living monuments of His power. Jesus had raised Lazarus from the dead, and they feared that if they should kill Jesus, Lazarus would testify of His mighty power. The people were flocking to see him who was raised from the dead, and the rulers determined to slay Lazarus also, and put down the excitement. Then they would turn the people to the traditions and doctrines of men, to tithe mint and rue, and again have influence over them. They agreed to take Jesus when He was alone; for if they should attempt to take Him in a crowd, when the minds of the people were all interested in Him, they would be stoned.” Early Writings, 165.

> کاهنان و حاکمان یهود از عیسی نفرت داشتند؛ اما انبوه مردمان برای شنیدن سخنان حکیمانه‌اش و دیدن اعمال قدرتمند او ازدحام می‌کردند. مردم با عمیق‌ترین علاقه برانگیخته شده بودند و مشتاقانه از پی عیسی می‌رفتند تا تعلیمات این معلم شگفت‌انگیز را بشنوند. بسیاری از حاکمان به او ایمان آوردند، اما جرأت نمی‌کردند ایمان خود را اقرار کنند، مبادا از کنیسه بیرون افکنده شوند. کاهنان و مشایخ تصمیم گرفتند کاری بکنند تا توجه مردم را از عیسی برگردانند. آنان بیم داشتند که همه مردم به او ایمان بیاورند. هیچ ایمنی برای خود نمی‌دیدند: یا باید جایگاه خود را از دست بدهند یا عیسی را به قتل برسانند. و حتی پس از آنکه او را به قتل می‌رساندند، هنوز کسانی می‌ماندند که نشانه‌های زنده قدرت او بودند. عیسی لعازر را از مردگان برخیزانده بود، و آنان می‌ترسیدند که اگر عیسی را بکشند، لعازر از قدرت عظیم او شهادت دهد. مردم فوج‌فوج برای دیدن کسی که از مردگان برخاسته بود می‌آمدند، و حاکمان مصمم شدند لعازر را نیز به قتل برسانند و این هیجان را فروبنشانند. آنگاه مردم را به سوی سنت‌ها و تعالیم آدمیان، به پرداخت ده‌یکِ نعناع و سذاب، برمی‌گرداندند و بار دیگر بر آنان نفوذ می‌یافتند. آنان توافق کردند که عیسی را هنگامی که تنها باشد دستگیر کنند؛ زیرا اگر می‌کوشیدند او را در میان جمعیت بگیرند، آن‌گاه که اذهان مردم همه متوجه او بود، سنگسار می‌شدند. نوشته‌های نخستین، صفحه ۱۶۵.

On July 18, 2020 the two witnesses of Revelation were slain and the second angel and tarrying time arrived. December 31, 2023 the two step resurrection process began. The first step was the foundation; the second step was the erection of the temple upon the foundation. The Laodicean Seventh-day Adventist church hated the message from the time it was born in 1989, and they hate it still. Now that the hated witnesses they thought were dead, are alive again; they will hate the message even more. They will argue about the prediction of July 18, 2020 with a venom that the Jews had for the resurrection of Lazarus. In the history of the temple test, Peter will answer their erroneous charges by pointing to the book of Joel as the answer to all their lies.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، دو شاهدِ مکاشفه به قتل رسیدند و فرشتهٔ دوم و زمانِ درنگ فرا رسید. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، فرایندِ دو مرحله‌ایِ رستاخیز آغاز شد. گام نخست شالوده‌گذاری بود؛ گام دوم، برپاداشتنِ هیکل بر آن شالوده. کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای از همان هنگام که آن پیام در سال ۱۹۸۹ زاده شد، از آن نفرت داشت و هنوز نیز نفرت می‌ورزد. اکنون که آن شاهدانِ منفور، که می‌پنداشتند مرده‌اند، بار دیگر زنده‌اند، از آن پیام بیش از پیش نفرت خواهند داشت. آنان دربارهٔ پیشگوییِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با کینهٔ زهرآگینی به مجادله خواهند پرداخت، کینه‌ای که یهودیان نسبت به رستاخیزِ لعازر داشتند. در تاریخِ آزمونِ هیکل، پطرس با اشاره به کتابِ یوئیل به‌منزلهٔ پاسخِ همهٔ دروغ‌های آنان، به اتهاماتِ بی‌اساسشان پاسخ خواهد داد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles