Article

# Panium - Number Three

پانیوم - شمارهٔ سه

The Vision and the Appointed Time: A Prophetic Parallel

رویا و زمان مقرر: مشابهتی پیش‌گویانه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 28, 2025

Formats

PDF
Word

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand. Habakkuk chapter two sets forth the heart of the parable when it identifies the vision which speaks at the end.

مثلِ ده باکره در تاریخِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، حرف به حرف تکرار می‌شود. بابِ دومِ حبقوق جانِ این مثل را بیان می‌کند، هنگامی که رویایی را که در پایان سخن می‌گوید مشخص می‌کند.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> بر دیده‌بانی خود می‌ایستم و بر برج جای می‌گیرم و می‌نگرم تا ببینم او با من چه خواهد گفت و چون توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکارا بنگار تا رونده آن را بخواند. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود. اگرچه درنگ کند، در انتظارش باش؛ زیرا بی‌گمان خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که سربرافراشته است، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد بود. حبقوق ۲:۱-۴.

Verse twenty-seven of Daniel eleven also identifies the “appointed time.”

آیهٔ بیست‌وهفتمِ باب یازدهمِ دانیال همچنین «زمانِ مقرر» را مشخص می‌کند.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دل‌های این دو پادشاه بر آن است که شرارت کنند، و بر سر یک میز دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا هنوز پایان در وقتِ مقرر خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

The “vision” which is established by Rome is for “an appointed time” and the two kings whose heart is to do mischief and speak lies at one table identify a prophetic waymark which arrives before the vision “speaks.” Before the time appointed two kings speak “lies” and when the vision speaks at the time appointed, it does not lie. The time appointed is the Sunday law in the USA, and the meeting at the table marks the beginning of a prophetic period. The “vision” is fulfilled in history at the Sunday law, but it is established in advance of the Sunday law. This is evident for the faithful are told to wait for the vision, and they are told to publish the vision. They could not publish it in advance of the vision’s fulfillment if the vision was not yet established.

"رؤیا"یی که از سوی روم برقرار شده است، برای "زمان مقرر" است و دو پادشاهی که دلشان بر آن است که شرارت کنند و بر سر یک میز دروغ بگویند، یک نشانهٔ راهِ نبوی را مشخص می‌کنند که پیش از آنکه رؤیا "سخن بگوید" فرا می‌رسد. پیش از زمان مقرر، دو پادشاه "دروغ‌ها" می‌گویند و وقتی رؤیا در زمان مقرر سخن می‌گوید، دروغ نمی‌گوید. زمان مقرر همان قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکاست، و دیدار بر سر میز آغاز یک دورهٔ نبوی را نشان می‌دهد. "رؤیا" در تاریخ در قانون یکشنبه تحقق می‌یابد، اما پیش از قانون یکشنبه تثبیت شده است. این امر روشن است، زیرا به مؤمنان گفته شده است که برای رؤیا انتظار بکشند و نیز به آنان گفته شده است که رؤیا را منتشر کنند. اگر رؤیا هنوز تثبیت نشده بود، آنان نمی‌توانستند آن را پیش از تحققش منتشر کنند.

Jeremiah represents those who “wait” for the vision:

ارمیا نمایانگر کسانی است که برای رؤیا «منتظر می‌مانند»:

> O Lord, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke. Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:15–21.

> خداوندا، تو می‌دانی: مرا به یاد آور و به سراغم بیا و انتقام مرا از جفاگرانم بگیر؛ در بردباری خویش مرا مگیر؛ بدان که به خاطر تو سرزنش کشیده‌ام. کلامت یافت شد و من آن را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و شادمانی دل من شد، زیرا به نام تو خوانده شده‌ام، ای خداوند، خدای لشکرها. در مجلس استهزاگران ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکنده‌ای. چرا درد من پیوسته است و زخمم درمان‌ناپذیر که از شفا سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من یکسره چون دروغگو و مانند آب‌های ناپایدار خواهی بود؟ از این رو خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز می‌آورم و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از پست جدا کنی، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان نزد تو بازگردند، اما تو نزد آنان باز مگرد. و تو را برای این قوم چون دیوار برنجین حصین می‌سازم؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند شد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران رهایی خواهم داد و از چنگ زورآور باز خواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۵-۲۱.

The Sunday law in the USA is where the symbol of “remembering” is marked. It is there that the Sabbath that is always to be remembered becomes the final testing issue. It is there that the whore of Tyre, who has been forgotten is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon and gives her double judgment.

قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکا جایی است که نماد «یادآوری» علامت‌گذاری می‌شود. در همان‌جا است که سبت، که همیشه باید به یاد آورده شود، به موضوعِ آزمونِ نهایی تبدیل می‌شود. در همان‌جا است که فاحشهٔ صور، که فراموش شده بود، به یاد آورده می‌شود. در همان‌جا است که خدا گناهانِ بابل را به یاد می‌آورد و داوریِ مضاعف را بر او اعمال می‌کند.

The waymark where speaking is located is the Sunday law in the USA, for there the earth beast “speaks” as a dragon. At the same waymark the ass in Balaam’s line of prophecy “speaks.” When John the Baptist is born his father, Zacharias who has been divinely restricted from speaking, “speaks.”

نشانۀ راهی که «سخن گفتن» در آن قرار می‌گیرد، قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکاست، زیرا در آن‌جا وحشِ زمین همچون اژدها «سخن می‌گوید». در همان نشانۀ راه، الاغ در خط نبوتِ بلعام «سخن می‌گوید». وقتی یوحنا تعمیددهنده متولد می‌شود، پدرش، زکریا، که از جانب خدا از سخن گفتن بازداشته شده بود، «سخن می‌گوید».

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> و چنین شد که در روز هشتم آمدند تا کودک را ختنه کنند؛ و می‌خواستند نام او را به نام پدرش، زکریا، بگذارند. اما مادرش پاسخ داد: نه چنین؛ بلکه او یحیی نامیده خواهد شد. به او گفتند: در میان خویشاوندانت کسی نیست که به این نام خوانده شود. پس با اشاره از پدرش پرسیدند که چه نامی می‌خواهد بر او بگذارد. او لوحی برای نوشتن خواست و نوشت: نام او یحیی است. و همه در شگفت شدند. و در همان دم دهانش گشوده شد و زبانش باز شد و سخن گفت و خدا را ستایش کرد. لوقا 1:59-64.

At the Sunday law in the USA the deadly wound of the papacy is healed, and she becomes the eighth kingdom that is of the seven, when the USA, whose president Donald Trump is the eighth president that is of the seven. At the same point in time the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The one hundred and forty-four thousand are the eighth church that is of the seven. At the Sunday law the number eight is marked, and it was on the eighth day that John was circumcised and Zacharias spoke. Zacharias means God has “remembered.” The Sunday law is the counterfeit of the true Sabbath that was to be “remembered.” At the Sunday law the whore of Tyre is “remembered.” It is at the Sunday law that God “remembers” the sins of Babylon and doubles her judgment.

در زمان قانون یکشنبه در ایالات متحده، زخم مرگبار پاپیّت شفا می‌یابد و او به هشتمین پادشاهی که از هفت است تبدیل می‌شود؛ و ایالات متحده رئیس‌جمهوری به نام دونالد ترامپ دارد که هشتمین رئیس‌جور که از هفت است. در همان زمان، صد و چهل و چهار هزار همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. صد و چهل و چهار هزار هشتمین کلیسا هستند که از هفت است. در قانون یکشنبه عدد هشت نشان‌گذاری می‌شود، و در روز هشتم بود که یحیی ختنه شد و زکریا سخن گفت. «زکریا» به معنای «خدا به یاد آورده است» است. قانون یکشنبه بدلِ جعلیِ سَبّتِ حقیقی است که باید «به یاد آورده می‌شد». در قانون یکشنبه فاحشهٔ صور «به یاد آورده می‌شود». در قانون یکشنبه است که خدا گناهان بابل را «به یاد می‌آورد» و داوری او را دوچندان می‌کند.

Jeremiah represents those who suffered the first disappointment and who wait for the vision which tarries. He represents the faithful who become God’s mouth at the appointed time when the vision speaks and does not lie. The vision which speaks at the time appointed is preceded by two kings telling lies to each other at one table. That event precedes the Sunday law and therefore occurs in the history of Panium as set forth in verses thirteen to fifteen, which is the same period when the “robbers of the people” establish the “vision.”

ارمیا نمایانگر کسانی است که نخستین سرخوردگی را تجربه کردند و منتظر رویایی هستند که درنگ می‌کند. او نمایانگر وفادارانی است که در زمانِ مقرر، هنگامی که رویا سخن می‌گوید و دروغ نمی‌گوید، سخنگوی خدا می‌شوند. پیش از آنکه این رویا در زمانِ مقرر سخن بگوید، دو پادشاه بر سر یک میز به یکدیگر دروغ می‌گویند. آن رویداد پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد و ازاین‌رو در تاریخ پانیوم، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزده شرح داده شده، واقع می‌شود؛ و آن همان دوره‌ای است که «غارتگرانِ قوم» «رویا» را برقرار می‌کنند.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

The “robbers” are Rome, and Rome in the last days is Catholicism. The pope establishes the vision, and he does so in the period just before the Sunday law. He does so by interceding in the battle of Panium where Trump prevails over Putin. The battle took place in 200 BC, the same year pagan Rome entered prophetic history. Pompey the Great conquered Jerusalem in 63 BC. This event occurred during his campaign in the East, when he intervened in a civil war between the Hasmonean brothers Hyrcanus II and Aristobulus II. Pompey sided with Hyrcanus II, besieged Jerusalem, and eventually took the city after a three-month siege. This marked the end of Judean independence and the beginning of Roman control over the region, which would later become a province under Roman rule.

«راهزنان» روم هستند، و روم در روزهای آخر کاتولیسیسم است. پاپ رؤیا را تثبیت می‌کند و این کار را در دوره‌ای درست پیش از قانون یکشنبه انجام می‌دهد. او این کار را با میانجی‌گری در نبرد پانیوم انجام می‌دهد، جایی که ترامپ بر پوتین پیروز می‌شود. این نبرد در سال ۲۰۰ پیش از میلاد رخ داد؛ همان سالی که روم بت‌پرست وارد تاریخ نبوی شد. پومپیوس کبیر در سال ۶۳ پیش از میلاد اورشلیم را فتح کرد. این رویداد در جریان لشکرکشی او در شرق رخ داد، هنگامی که در جنگ داخلی میان برادران حسمونی، هیرکانوس دوم و اریستوبولوس دوم، دخالت کرد. پومپیوس جانب هیرکانوس دوم را گرفت، اورشلیم را محاصره کرد و سرانجام پس از محاصره‌ای سه‌ماهه شهر را تصرف نمود. این امر پایان استقلال یهودیه و آغاز کنترل رومیان بر این منطقه را رقم زد؛ منطقه‌ای که بعدها به یکی از استان‌های تحت حاکمیت روم تبدیل شد.

Before the Sunday law the pope intercedes into the history associated with the battle of Panium. When he enters prophetic history, his appearance establishes the vision; the vision that will yet “speak” at the “appointed time” of the Sunday law in the USA. The “vision” that tarried is the failed prediction which marked the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. It also marked the arrival of the second angel of the three angels of Revelation fourteen. A failed prediction that ushered in a period of waiting, and an encouragement to “wait” for its fulfillment, even though it tarried.

پیش از قانون یکشنبه، پاپ در تاریخ مرتبط با نبرد پانیوم مداخله می‌کند. وقتی او وارد تاریخ نبوی می‌شود، ظهورش رؤیا را تثبیت می‌کند؛ همان رؤیایی که هنوز در «وقت معین» قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکا «سخن خواهد گفت». رؤیایی که به تأخیر افتاد همان پیش‌بینی ناموفقی است که نشانه آغاز زمان تأخیر در تمثیل ده باکره بود. همچنین نشانه رسیدن فرشته دوم از سه فرشته مکاشفه چهارده بود. پیش‌بینی ناموفقی که دوره‌ای از انتظار را در پی آورد و تشویقی برای «صبر کردن» برای تحقق آن بود، هرچند به تأخیر افتاده بود.

In Millerite history the tarrying time ended at the Exeter camp meeting from August 12th unto the 17th, 1844. A disappointment brought about by a failed prediction, ushering in a period of waiting designed to finalize character in two classes of virgins, followed by the explanation of the previously failed prediction. The explanation at Exeter identifies the details associated with the vision when it is fulfilled. The same characteristics can be noted in Matthew chapter sixteen, when Christ took His disciples to Caesarea Philippi. From that point onward Christ directly taught the disciples what was going to happen at the cross.

در تاریخ جنبش میلریتی، زمانِ تأخیر در اجتماع اردوگاهی اکستر از ۱۲ تا ۱۷ آگوست ۱۸۴۴ پایان یافت. سرخوردگی‌ای که به‌سبب پیشگوییِ ناکام پدید آمد، آغازگر دوره‌ای از انتظار شد که برای تثبیتِ شخصیت در دو دسته از دوشیزگان طراحی شده بود، و پس از آن، توضیحِ آن پیشگوییِ پیش‌تر ناکام‌مانده ارائه شد. توضیحِ ارائه‌شده در اکستر جزئیاتِ مرتبط با رؤیا را هنگام تحققش مشخص می‌کند. همین ویژگی‌ها را می‌توان در متی باب شانزدهم دید، آنگاه که مسیح شاگردان خود را به قیصریهٔ فیلپی برد. از آن نقطه به بعد، مسیح مستقیماً به شاگردان آموخت که بر صلیب چه قرار است رخ دهد.

> From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:21.

> از آن زمان به بعد، عیسی شروع کرد به آگاه ساختن شاگردانش که باید به اورشلیم برود و از سوی مشایخ و رؤسای کاهنان و کاتبان بسیار رنج ببیند و کشته شود، و در روز سوم دوباره برخیزد. متی ۱۶:۲۱.

It should be noted that the verse just cited comes between Jesus identifying that Peter had been directed by the Holy Spirit in his identification of Jesus as the Christ, the son of the living God. Then when Christ began to teach them of the coming cross Peter opposed the message and Christ called Peter Satan. The message that is unsealed when the vision is established produces two classes of worshippers, both represented by Peter.

شایان ذکر است که آیه‌ای که نقل شد، میان دو رویداد قرار دارد: از یک سو، عیسی تأیید کرد که پطرس در شناسایی عیسی به‌عنوان مسیح، پسر خدای زنده، به‌وسیلهٔ روح‌القدس هدایت شده بود؛ و از سوی دیگر، هنگامی که مسیح آغاز به تعلیم دربارهٔ صلیبِ پیشِ رو کرد، پطرس با آن پیام مخالفت کرد و مسیح او را «شیطان» خواند. پیامی که با تثبیت رؤیا مُهرش گشوده می‌شود، دو دسته از پرستندگان پدید می‌آورد که هر دو را پطرس نمایندگی می‌کند.

Caesarea Philippi is Panium, and they both lead to the appointed time of the cross in the line of Christ, October 22, 1844 in the Millerite history and the Sunday law today. Panium, Caesarea Philippi and Exeter camp meeting are the same prophetic waymark. It is at this waymark that the vision is established with the introduction of the pope into the narrative. The establishment of the vision precedes the appointed time, for Caesarea Philippi preceded the cross, Exeter camp meeting preceded October 22, 1844, and Panium in 200 BC preceded Pompey conquering Jerusalem in 63 BC. Sometime before the Sunday law in the USA the pope, who is the whore of Tyre will enter openly into prophetic history. When he does the vision is established.

قیصریهٔ فیلیپی همان پانیوم است، و هر دو به زمان مقرر می‌انجامند: صلیب در خط سیر مسیح، ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در تاریخ میلریتی‌ها، و قانون یکشنبه در زمان حاضر. پانیوم، قیصریهٔ فیلیپی و گردهمایی اردوگاهی اکستر یک نشانهٔ راه نبوی واحد هستند. در همین نشانهٔ راه است که با وارد شدن پاپ به روایت، رویا تثبیت می‌شود. تثبیت رویا بر زمان مقرر مقدم است، زیرا قیصریهٔ فیلیپی بر صلیب مقدم بود، گردهمایی اردوگاهی اکستر بر ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مقدم بود، و پانیوم در سال ۲۰۰ پ.م. بر فتح اورشلیم به دست پومپی در سال ۶۳ پ.م. مقدم بود. اندکی پیش از قانون یکشنبه در ایالات متحده، پاپ که فاحشهٔ صور است، به‌طور آشکار وارد تاریخ نبوتی خواهد شد. هنگامی که چنین کند، رویا تثبیت می‌شود.

The vision is established in the third proxy war of chapter eleven. The first proxy war illustrates the last proxy war, so the last proxy war will possess the same prophetic characteristics as the first. The king of the south, represented in the name Vladimir, meaning ruler of the community is swept away through an alliance between the pope and the president of the USA. The final pope will be the eighth that is of the seven in fulfillment of Revelation seventeen, and the last president will be the eighth that is of the seven, as will the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

رؤیا در سومین جنگ نیابتیِ فصل یازدهم تثبیت می‌شود. نخستین جنگ نیابتی، آخرین جنگ نیابتی را نشان می‌دهد؛ بنابراین آخرین جنگ نیابتی همان ویژگی‌های نبویِ نخستین را خواهد داشت. پادشاه جنوب، که در نام «ولادیمیر» به معنای «حاکم جامعه» نمایانده شده است، از طریق اتحادی میان پاپ و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از میان برداشته می‌شود. آخرین پاپ، در تحقق مکاشفه فصل هفدهم، هشتمین خواهد بود که از میان آن هفت تن است، و آخرین رئیس‌جمهور نیز هشتمین خواهد بود که از میان آن هفت تن است؛ همچنان که نشانِ یکصد و چهل و چهار هزار نیز چنین خواهد بود.

The relationship between the pope and the president in the beginning was a “secret alliance,” and the alliance of the eighth and final president with the pope will also be “secret,” for in this period the whore of Tyre is prophetically “forgotten.” The alliance between Reagan and Pope John Paul II was secret, but at the same time the pope became the most recognizable face on earth. What is “forgotten” concerning the whore of Tyre who commits fornication with all the kings of the earth is a specific characteristic of the papacy, that incorporates all of her sins into one category of rebellion. That characteristic is the Catholic churches claim to “infallibility.” This fact is so important to see that I will now close this article with a chapter from Sister White. We will continue these lines in the next article, but as you read the following chapter from The Great Controversy, remember that almost every one of Trump’s cabinet members are Roman Catholic, with a mix of Pentecostalism and an ever-present influence from Franklin Graham who recently called for public prayers for the antichrist of Bible prophecy.

رابطهٔ میان پاپ و رئیس‌جمهور در آغاز یک "اتحاد محرمانه" بود، و اتحادِ رئیس‌جمهور هشتم و نهایی با پاپ نیز "محرمانه" خواهد بود، زیرا در این دوره "فاحشهٔ صور" از منظر نبوت "فراموش" می‌شود. اتحاد میان ریگان و پاپ ژان پل دوم محرمانه بود، اما در همان زمان پاپ به شناخته‌شده‌ترین چهرهٔ روی زمین بدل شد. آنچه دربارهٔ فاحشهٔ صور که با همهٔ پادشاهان زمین زنا می‌کند "فراموش" می‌شود، ویژگیِ خاصّ پاپیّت است که همهٔ گناهان او را در یک مقولهٔ عصیان می‌گنجاند. این ویژگی همان ادعای کلیسای کاتولیک مبنی بر "خطاناپذیری" است. این واقعیت آن‌قدر مهم است که اکنون این مقاله را با فصلی از خواهر وایت به پایان می‌برم. این مباحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد، امّا هنگام خواندن فصلِ پیشِ رو از کتاب «نبرد عظیم» به خاطر داشته باشید که تقریباً همهٔ اعضای کابینهٔ ترامپ کاتولیک رومی‌اند، با آمیزه‌ای از پنتیکاستالیسم و نفوذِ همواره حاضرِ فرانکلین گراهام که به‌تازگی خواستار دعاهای عمومی برای ضدّ مسیحِ نبوت‌های کتاب‌مقدّس شد.

## “Liberty of Conscience Threatened

آزادی وجدان در معرض تهدید

> “Romanism is now regarded by Protestants with far greater favor than in former years. In those countries where Catholicism is not in the ascendancy, and the papists are taking a conciliatory course in order to gain influence, there is an increasing indifference concerning the doctrines that separate the reformed churches from the papal hierarchy; the opinion is gaining ground that, after all, we do not differ so widely upon vital points as has been supposed, and that a little concession on our part will bring us into a better understanding with Rome. The time was when Protestants placed a high value upon the liberty of conscience which had been so dearly purchased. They taught their children to abhor popery and held that to seek harmony with Rome would be disloyalty to God. But how widely different are the sentiments now expressed!

> کاتولیسیسم رومی اکنون نزد پروتستان‌ها به‌مراتب با نظر مساعدتری نگریسته می‌شود تا در سال‌های پیشین. در آن کشورهایی که کاتولیسیسم در موضع برتری نیست و پاپ‌گرایان برای کسب نفوذ رویکردی آشتی‌جویانه در پیش گرفته‌اند، بی‌تفاوتی نسبت به آموزه‌هایی که کلیساهای اصلاح‌شده را از سلسله‌مراتب پاپی جدا می‌کند رو به افزایش است؛ این نظر قوت می‌گیرد که، به هر حال، ما در نکات حیاتی آن‌قدر که پنداشته می‌شد اختلاف گسترده‌ای نداریم، و اینکه اندکی امتیاز دادن از جانب ما به تفاهمی بهتر با روم خواهد انجامید. زمانی بود که پروتستان‌ها برای آزادی وجدان، که به بهای سنگینی به دست آمده بود، ارزش فراوانی قائل بودند. به فرزندان خود می‌آموختند که از پاپی‌گری بیزار باشند و بر این باور بودند که جستن سازگاری با روم بی‌وفایی به خداست. اما احساساتی که اکنون ابراز می‌شود تا چه حد متفاوت است!

> “The defenders of the papacy declare that the church has been maligned, and the Protestant world are inclined to accept the statement. Many urge that it is unjust to judge the church of today by the abominations and absurdities that marked her reign during the centuries of ignorance and darkness. They excuse her horrible cruelty as the result of the barbarism of the times and plead that the influence of modern civilization has changed her sentiments.

> مدافعان نهاد پاپی اعلام می‌کنند که کلیسا مورد تهمت و بدگویی قرار گرفته است، و جهان پروتستان متمایل است این ادعا را بپذیرد. بسیاری بر این نکته پای می‌فشارند که داوری دربارهٔ کلیسای امروز بر پایهٔ اعمال شنیع و یاوه‌هایی که دوران فرمانروایی او را در قرون جهل و تاریکی مشخص می‌کرد، بی‌عدالتی است. آنان قساوت هولناک او را نتیجهٔ بربریتِ آن روزگار می‌شمارند و می‌گویند نفوذ تمدنِ جدید روحیهٔ او را تغییر داده است.

> “Have these persons forgotten the claim of infallibility put forth for eight hundred years by this haughty power? So far from being relinquished, this claim was affirmed in the nineteenth century with greater positiveness than ever before. As Rome asserts that the ‘church never erred; nor will it, according to the Scriptures, ever err’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), how can she renounce the principles which governed her course in past ages?

> آیا این افراد ادعای خطاناپذیری را که این قدرت متکبّر طی هشتصد سال مطرح می‌کرد، فراموش کرده‌اند؟ نه‌تنها از آن دست برداشته نشد، بلکه این ادعا در قرن نوزدهم با قاطعیتی بیش از هر زمان دیگری تأیید شد. از آنجا که رم ادعا می‌کند که «کلیسا هرگز خطا نکرده است؛ و مطابق کتاب مقدس، هرگز هم خطا نخواهد کرد» (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17)، چگونه می‌تواند از اصولی که در اعصار گذشته مسیرش را هدایت می‌کردند، دست بردارد؟

> “The papal church will never relinquish her claim to infallibility. All that she has done in her persecution of those who reject her dogmas she holds to be right; and would she not repeat the same acts, should the opportunity be presented? Let the restraints now imposed by secular governments be removed and Rome be reinstated in her former power, and there would speedily be a revival of her tyranny and persecution.

> کلیسای پاپی هرگز از ادعای عصمت خود دست نخواهد کشید. همه آنچه در تعقیب و آزار کسانی که جزمیاتش را رد کرده‌اند انجام داده، از نظر او درست بوده است؛ و آیا اگر فرصت دست دهد همان اعمال را تکرار نخواهد کرد؟ اگر محدودیت‌هایی که اکنون از سوی حکومت‌های سکولار اعمال می‌شود برداشته شود و رم به قدرت پیشین خود بازگردانده شود، به‌سرعت استبداد و تعقیب و آزار او دوباره زنده خواهد شد.

> “A well-known writer speaks thus of the attitude of the papal hierarchy as regards freedom of conscience, and of the perils which especially threaten the United States from the success of her policy: ‘There are many who are disposed to attribute any fear of Roman Catholicism in the United States to bigotry or childishness. Such see nothing in the character and attitude of Romanism that is hostile to our free institutions, or find nothing portentous in its growth. Let us, then, first compare some of the fundamental principles of our government with those of the Catholic Church.’

> یک نویسنده نامدار چنین درباره موضع سلسله‌مراتب پاپی در خصوص آزادی وجدان، و درباره خطرهایی که در پیِ موفقیت سیاست آن، به‌ویژه ایالات متحده را تهدید می‌کنند، سخن می‌گوید: "بسیاری هستند که مایل‌اند هرگونه بیم از کاتولیسیسم رومی در ایالات متحده را به تعصب یا کودکانگی نسبت دهند. چنین کسانی در سرشت و موضع کاتولیسیسم رومی چیزی مخالفِ نهادهای آزاد ما نمی‌بینند و در رشد آن نیز هیچ امر نگران‌کننده‌ای نمی‌یابند. پس بیایید نخست برخی از اصول بنیادین حکومت خود را با اصول کلیسای کاتولیک مقایسه کنیم."

> “The Constitution of the United States guarantees liberty of conscience. Nothing is dearer or more fundamental. Pope Pius IX, in his Encyclical Letter of August 15, 1854, said: ‘The absurd and erroneous doctrines or ravings in defense of liberty of conscience are a most pestilential error—a pest, of all others, most to be dreaded in a state.’ The same pope, in his Encyclical Letter of December 8, 1864, anathematized ‘those who assert the liberty of conscience and of religious worship,’ also ‘all such as maintain that the church may not employ force.’

> قانون اساسی ایالات متحده آزادی وجدان را تضمین می‌کند. هیچ چیز عزیزتر یا بنیادی‌تر از این نیست. پاپ پیوس نهم، در نامهٔ دایره‌ای خود به تاریخ ۱۵ اوت ۱۸۵۴، گفت: 'تعالیم پوچ و نادرست یا یاوه‌سرایی‌هایی که در دفاع از آزادی وجدان صورت می‌گیرد، خطایی است سخت آفت‌زا—آفتی که از میان همه، در یک کشور بیش از هر آفت دیگری باید از آن ترسید.' همان پاپ، در نامهٔ دایره‌ای خود به تاریخ ۸ دسامبر ۱۸۶۴، 'کسانی را که آزادی وجدان و عبادت دینی را ادعا می‌کنند'، همچنین 'همهٔ کسانی را که معتقدند کلیسا نباید از زور استفاده کند'، تکفیر کرد.

> “‘The specific tone of Rome in the United States does not imply a change of heart. She is tolerant where she is helpless. Says Bishop O’Connor: ‘Religious liberty is merely endured until the opposite can be carried into effect without peril to the Catholic world.’… The archbishop of St. Louis once said: ‘Heresy and unbelief are crimes; and in Christian countries, as in Italy and Spain, for instance, where all the people are Catholics, and where the Catholic religion is an essential part of the law of the land, they are punished as other crimes.’…

> 'لحن خاصِ رم در ایالات متحده دلالت بر تغییر موضع نمی‌کند. او هرجا که ناتوان است، مدارا می‌کند. اسقف اوکانر می‌گوید: 'آزادی دینی صرفاً تا زمانی تحمل می‌شود که بتوان نقیض آن را بی‌آن‌که خطری برای جهان کاتولیک در پی داشته باشد، به اجرا گذاشت.'... اسقف اعظم سنت‌لوئیس زمانی گفت: 'بدعت و بی‌ایمانی جرم‌اند؛ و در کشورهای مسیحی، مانند ایتالیا و اسپانیا، برای نمونه، که همهٔ مردم کاتولیک‌اند و دین کاتولیک بخشی اساسی از قانون کشور است، همانند دیگر جرایم مجازات می‌شوند.'...

> “‘Every cardinal, archbishop, and bishop in the Catholic Church takes an oath of allegiance to the pope, in which occur the following words: ‘Heretics, schismatics, and rebels to our said lord (the pope), or his aforesaid successors, I will to my utmost persecute and oppose.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

> در کلیسای کاتولیک، هر کاردینال، اسقف اعظم و اسقف سوگند وفاداری به پاپ یاد می‌کند که در آن این کلمات آمده است: «بدعت‌گذاران، شقاق‌طلبان و شورشیان بر ضد آقای ما (پاپ) یا جانشینان پیش‌گفتهٔ او را تا نهایت توانم تعقیب و آزار خواهم کرد و با آنان مخالفت خواهم نمود.» - جوسایا استرانگ، کشور ما، فصل ۵، بندهای ۲ تا ۴.

> “It is true that there are real Christians in the Roman Catholic communion. Thousands in that church are serving God according to the best light they have. They are not allowed access to His word, and therefore they do not discern the truth. They have never seen the contrast between a living heart service and a round of mere forms and ceremonies. God looks with pitying tenderness upon these souls, educated as they are in a faith that is delusive and unsatisfying. He will cause rays of light to penetrate the dense darkness that surrounds them. He will reveal to them the truth as it is in Jesus, and many will yet take their position with His people.

> این حقیقت دارد که در کلیسای کاتولیک رومی مسیحیانِ واقعی وجود دارند. هزاران نفر در آن کلیسا بر حسب بهترین نوری که دارند خدا را خدمت می‌کنند. به کلام او دسترسی ندارند، و بنابراین حقیقت را تشخیص نمی‌دهند. هرگز تضاد میان عبادتِ زنده و قلبی و چرخه‌ای از صرفِ ظواهر و تشریفات را ندیده‌اند. خدا با ترحم و شفقت به این جان‌ها می‌نگرد که در ایمانی پرورش یافته‌اند که فریبنده و سیراب‌کننده نیست. او سبب خواهد شد پرتوهای نور به تاریکیِ غلیظی که آنان را احاطه کرده است نفوذ کند. او حقیقت را چنان‌که در عیسی است بر آنان آشکار خواهد ساخت، و بسیاری نیز جایگاه خود را در کنار قوم او خواهند گرفت.

> “But Romanism as a system is no more in harmony with the gospel of Christ now than at any former period in her history. The Protestant churches are in great darkness, or they would discern the signs of the times. The Roman Church is far-reaching in her plans and modes of operation. She is employing every device to extend her influence and increase her power in preparation for a fierce and determined conflict to regain control of the world, to re-establish persecution, and to undo all that Protestantism has done. Catholicism is gaining ground upon every side. See the increasing number of her churches and chapels in Protestant countries. Look at the popularity of her colleges and seminaries in America, so widely patronized by Protestants. Look at the growth of ritualism in England and the frequent defections to the ranks of the Catholics. These things should awaken the anxiety of all who prize the pure principles of the gospel.

> اما کاتولیک‌گراییِ رومی به‌عنوان یک نظام، امروز نیز همان‌قدر با انجیلِ مسیح ناسازگار است که در هر دورهٔ پیشینِ تاریخ خود بود. کلیساهای پروتستان در تاریکیِ عظیمی‌اند، وگرنه نشانه‌های زمانه را تشخیص می‌دادند. کلیسای کاتولیک رومی در طرح‌ها و شیوه‌های عمل خود دوررس است. او از هر حربه‌ای بهره می‌گیرد تا نفوذ خود را گسترش دهد و قدرت خود را افزایش بخشد، برای آمادگیِ یک نبرد سخت و مصمم به‌منظور بازپس‌گیریِ کنترلِ جهان، برقراریِ دوبارهٔ آزار و تعقیب، و برهم‌زدنِ هرآنچه پروتستانیسم انجام داده است. کاتولیک‌گرایی از هر سو در حال گسترش است. به افزایش شمار کلیساها و نمازخانه‌هایش در کشورهای پروتستان بنگرید. به محبوبیت کالج‌ها و مدارس علوم دینی‌اش در آمریکا بنگرید که به‌طور گسترده از سوی پروتستان‌ها مورد اقبال قرار می‌گیرند. به رشد آیین‌گرایی در انگلستان و پیوستن‌های مکرر به صفوف کاتولیک‌ها بنگرید. این امور باید نگرانیِ همهٔ کسانی را که اصول پاکِ انجیل را ارج می‌نهند، برانگیزد.

> “Protestants have tampered with and patronized popery; they have made compromises and concessions which papists themselves are surprised to see and fail to understand. Men are closing their eyes to the real character of Romanism and the dangers to be apprehended from her supremacy. The people need to be aroused to resist the advances of this most dangerous foe to civil and religious liberty.

> پروتستان‌ها در پاپیسم دست برده و از آن جانبداری کرده‌اند؛ سازش‌ها و امتیازهایی داده‌اند که خودِ پاپیست‌ها از دیدنش شگفت‌زده می‌شوند و از فهمش درمی‌مانند. آدمیان چشم بر ماهیت واقعی کاتولیکِ رومی و خطراتی که از سلطهٔ آن باید بیم داشت می‌بندند. مردم باید برانگیخته شوند تا در برابر پیشروی‌های این دشمنِ به‌غایت خطرناکِ آزادی‌های مدنی و دینی مقاومت کنند.

> “Many Protestants suppose that the Catholic religion is unattractive and that its worship is a dull, meaningless round of ceremony. Here they mistake. While Romanism is based upon deception, it is not a coarse and clumsy imposture. The religious service of the Roman Church is a most impressive ceremonial. Its gorgeous display and solemn rites fascinate the senses of the people and silence the voice of reason and of conscience. The eye is charmed. Magnificent churches, imposing processions, golden altars, jeweled shrines, choice paintings, and exquisite sculpture appeal to the love of beauty. The ear also is captivated. The music is unsurpassed. The rich notes of the deep-toned organ, blending with the melody of many voices as it swells through the lofty domes and pillared aisles of her grand cathedrals, cannot fail to impress the mind with awe and reverence.

> بسیاری از پروتستان‌ها گمان می‌کنند که دین کاتولیک جذابیتی ندارد و عبادت آن چرخه‌ای کسل‌کننده و بی‌معنا از تشریفات است. در این‌باره به خطا می‌روند. هرچند آیین رومی بر فریب استوار است، اما فریبکاری‌ای زمخت و ناشیانه نیست. مراسم دینیِ کلیسای رومی تشریفاتی بسیار تأثیرگذار است. نمایش پرشکوه و مناسک پرابهت آن حواس مردم را مسحور می‌کند و صدای عقل و وجدان را خاموش می‌سازد. چشم افسون می‌شود. کلیساهای مجلل، دسته‌روی‌های آیینیِ باشکوه، محراب‌های زرین، زیارتگاه‌های جواهرنشان، تابلوهای نفیس و مجسمه‌های ظریف، عشق به زیبایی را برمی‌انگیزند. گوش نیز شیفته می‌شود. موسیقی بی‌همتاست. نغمه‌های غنیِ ارگِ بم‌صدا که با همسراییِ صداهای بسیار درهم می‌آمیزد و در زیر گنبدهای بلند و راهروهای ستون‌دارِ کلیساهای جامعِ عظیمِ آن اوج می‌گیرد، بی‌گمان ذهن را سرشار از هیبت و حرمت می‌سازد.

> “This outward splendor, pomp, and ceremony, that only mocks the longings of the sin-sick soul, is an evidence of inward corruption. The religion of Christ needs not such attractions to recommend it. In the light shining from the cross, true Christianity appears so pure and lovely that no external decorations can enhance its true worth. It is the beauty of holiness, a meek and quiet spirit, which is of value with God.

> این شکوه و زرق‌وبرق و تشریفاتِ ظاهری که تنها آرزوهای جانِ گناه‌زده را به ریشخند می‌گیرد، نشانه‌ای از فسادِ درونی است. دینِ مسیح برای مقبول افتادن نیازی به چنین جلوه‌هایی ندارد. در پرتو نوری که از صلیب می‌تابد، مسیحیتِ راستین چنان پاک و دل‌انگیز جلوه می‌کند که هیچ زینتِ ظاهری نمی‌تواند بر ارزشِ حقیقی‌اش بیفزاید. آن زیبایی قداست است، روحی حلیم و آرام، که نزد خدا ارزش دارد.

> “Brilliancy of style is not necessarily an index of pure, elevated thought. High conceptions of art, delicate refinement of taste, often exist in minds that are earthly and sensual. They are often employed by Satan to lead men to forget the necessities of the soul, to lose sight of the future, immortal life, to turn away from their infinite Helper, and to live for this world alone.

> درخششِ سبک لزوماً نشانِ اندیشه‌ای پاک و والا نیست. مفاهیمِ بلندِ هنر و پالودگیِ ظریفِ ذوق، غالباً در ذهن‌هایی یافت می‌شود که زمینی و شهوانی‌اند. شیطان نیز غالباً از این‌ها بهره می‌گیرد تا آدمیان ضرورت‌های روح را از یاد ببرند، آینده، یعنی زندگیِ جاودانه را از نظر دور بدارند، از مددگارِ بی‌کرانِ خویش روی برتابند، و تنها برای این دنیا زندگی کنند.

> “A religion of externals is attractive to the unrenewed heart. The pomp and ceremony of the Catholic worship has a seductive, bewitching power, by which many are deceived; and they come to look upon the Roman Church as the very gate of heaven. None but those who have planted their feet firmly upon the foundation of truth, and whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. Thousands who have not an experimental knowledge of Christ will be led to accept the forms of godliness without the power. Such a religion is just what the multitudes desire.

> دینی که بر ظواهر تکیه دارد برای دل‌های تبدیل‌نیافته جذاب است. شوکت و تشریفاتِ آیینِ پرستشِ کاتولیکی نیرویی فریبنده و سحرآمیز دارد که بسیاری را می‌فریبد؛ و آنان به جایی می‌رسند که کلیسای رومی را خودِ دروازهٔ آسمان می‌پندارند. تنها کسانی که گام‌های خود را استوار بر بنیادِ حقیقت نهاده‌اند و دل‌هایشان به‌وسیلهٔ روحِ خدا تجدید شده است، در برابر نفوذِ آن مصون‌اند. هزاران نفر که شناختی تجربی از مسیح ندارند، به پذیرشِ صورتِ دینداری، بدونِ قدرتِ آن، سوق داده خواهند شد. چنین دینی دقیقاً همان چیزی است که انبوهِ مردم می‌خواهند.

> “The church’s claim to the right to pardon leads the Romanist to feel at liberty to sin; and the ordinance of confession, without which her pardon is not granted, tends also to give license to evil. He who kneels before fallen man, and opens in confession the secret thoughts and imaginations of his heart, is debasing his manhood and degrading every noble instinct of his soul. In unfolding the sins of his life to a priest,—an erring, sinful mortal, and too often corrupted with wine and licentiousness,—his standard of character is lowered, and he is defiled in consequence. His thought of God is degraded to the likeness of fallen humanity, for the priest stands as a representative of God. This degrading confession of man to man is the secret spring from which has flowed much of the evil that is defiling the world and fitting it for the final destruction. Yet to him who loves self-indulgence, it is more pleasing to confess to a fellow mortal than to open the soul to God. It is more palatable to human nature to do penance than to renounce sin; it is easier to mortify the flesh by sackcloth and nettles and galling chains than to crucify fleshly lusts. Heavy is the yoke which the carnal heart is willing to bear rather than bow to the yoke of Christ.

> ادعای کلیسا دربارهٔ حقِ آمرزش، رومی‌مذهب را به این احساس وا می‌دارد که در گناه کردن آزاد است؛ و آیینِ اعتراف، که بدون آن آمرزش از سوی کلیسا اعطا نمی‌شود، نیز به شرارت جواز می‌بخشد. هر که در برابر انسانِ سقوط‌کرده زانو می‌زند و در اعتراف، اندیشه‌ها و خیالاتِ پنهانِ دلِ خود را می‌گشاید، کرامتِ انسانیِ خود را فرو می‌کاهد و هر غریزهٔ شریفِ روحش را خوار می‌سازد. با بازگفتنِ گناهانِ زندگی‌اش نزد کشیشی — فانیِ خطاکار و گناه‌آلود، و اغلب آلوده به می و هرزگی — معیارِ شخصیتش پایین می‌آید و در پیِ آن آلوده می‌گردد. تصورِ او از خدا تا حدِ همانندی با انسانِ سقوط‌کرده تنزّل می‌یابد، زیرا کشیش به‌منزلهٔ نمایندهٔ خدا ایستاده است. این اعترافِ خفّت‌بارِ انسان نزد انسان، چشمهٔ پنهانی است که از آن بخشِ زیادی از شرّی که جهان را می‌آلاید و آن را برای نابودیِ نهایی آماده می‌سازد، جاری شده است. با این همه، برای کسی که لذت‌پرستی را دوست دارد، خوشایندتر است که نزد هم‌نوعی فانی اعتراف کند تا اینکه جانِ خود را به خدا بگشاید. برای طبعِ انسان گواراتر است که اعمالِ توبه بجا آورد تا آنکه از گناه دست بشوید؛ آسان‌تر است که تن را با پلاس و گزنه و زنجیرهای آزارنده بمیراند تا اینکه شهواتِ جسمانی را بر صلیب بکشد. یوغی که دلِ نفسانی حاضر است بر دوش کشد، سنگین است؛ ولی آن را بر سر فرود آوردن زیر یوغِ مسیح ترجیح می‌دهد.

> “There is a striking similarity between the Church of Rome and the Jewish Church at the time of Christ’s first advent. While the Jews secretly trampled upon every principle of the law of God, they were outwardly rigorous in the observance of its precepts, loading it down with exactions and traditions that made obedience painful and burdensome. As the Jews professed to revere the law, so do Romanists claim to reverence the cross. They exalt the symbol of Christ’s sufferings, while in their lives they deny Him whom it represents.

> شباهتی چشمگیر میان کلیسای روم و نهاد دینی یهود در زمان نخستین آمدن مسیح وجود دارد. در حالی که یهودیان در خفا هر اصلِ شریعتِ خدا را پایمال می‌کردند، در ظاهر در رعایت احکام آن سخت‌گیر بودند و آن را با اجبارات و سنّت‌هایی چنان سنگین می‌کردند که اطاعت را دردناک و طاقت‌فرسا می‌ساخت. همان‌گونه که یهودیان اظهار می‌داشتند به شریعت حرمت می‌گذارند، کاتولیک‌های رومی نیز ادعا می‌کنند به صلیب حرمت می‌نهند. آنان نماد رنج‌های مسیح را بزرگ می‌دارند، اما در زندگی خود همان کسی را که آن نماد به او اشاره دارد انکار می‌کنند.

> “Papists place crosses upon their churches, upon their altars, and upon their garments. Everywhere is seen the insignia of the cross. Everywhere it is outwardly honored and exalted. But the teachings of Christ are buried beneath a mass of senseless traditions, false interpretations, and rigorous exactions. The Saviour’s words concerning the bigoted Jews, apply with still greater force to the leaders of the Roman Catholic Church: ‘They bind heavy burdens and grievous to be borne, and lay them on men’s shoulders; but they themselves will not move them with one of their fingers.’ Matthew 23:4. Conscientious souls are kept in constant terror fearing the wrath of an offended God, while many of the dignitaries of the church are living in luxury and sensual pleasure.

> پاپی‌ها بر کلیساهایشان، بر مذبح‌هایشان و بر لباس‌هایشان صلیب می‌نهند. نشان صلیب همه‌جا دیده می‌شود. در همه‌جا به‌ظاهر مورد تکریم و تعظیم است. اما تعالیم مسیح زیر انبوهی از سنّت‌های بی‌معنا، تفسیرهای نادرست و الزامات سخت‌گیرانه مدفون شده است. سخنان نجات‌دهنده درباره یهودیان متعصب، با قوتی بیشتر بر رهبران کلیسای کاتولیک رومی صدق می‌کند: "بارهای سنگین و طاقت‌فرسا می‌بندند و آنها را بر دوش مردم می‌نهند؛ اما خودشان حاضر نیستند آنها را حتی با یکی از انگشتانشان حرکت دهند." متی ۲۳:۴. جان‌های باوجدان پیوسته از بیم خشم خدای آزرده در هراس نگاه داشته می‌شوند، در حالی که بسیاری از بزرگان کلیسا در تجمل و لذت‌های نفسانی به سر می‌برند.

> “The worship of images and relics, the invocation of saints, and the exaltation of the pope are devices of Satan to attract the minds of the people from God and from His Son. To accomplish their ruin, he endeavors to turn their attention from Him through whom alone they can find salvation. He will direct them to any object that can be substituted for the One who has said: ‘Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.’ Matthew 11:28.

> پرستش تصاویر و آثار متبرکه، استمداد از قدیسان، و تعظیم پاپ، حیله‌های شیطان‌اند تا اندیشه‌های مردم را از خدا و از پسرش منحرف سازند. برای نابودیِ آنان، می‌کوشد توجهشان را از او که تنها به‌واسطهٔ او می‌توانند نجات بیابند، برگرداند. او ایشان را به هر چیزی سوق می‌دهد که بتواند جایگزین آن یگانه شود که گفته است: «نزد من بیایید، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، و من به شما آرامی خواهم داد.» متی ۱۱:۲۸.

> “It is Satan’s constant effort to misrepresent the character of God, the nature of sin, and the real issues at stake in the great controversy. His sophistry lessens the obligation of the divine law and gives men license to sin. At the same time he causes them to cherish false conceptions of God so that they regard Him with fear and hate rather than with love. The cruelty inherent in his own character is attributed to the Creator; it is embodied in systems of religion and expressed in modes of worship. Thus the minds of men are blinded, and Satan secures them as his agents to war against God. By perverted conceptions of the divine attributes, heathen nations were led to believe human sacrifices necessary to secure the favor of Deity; and horrible cruelties have been perpetrated under the various forms of idolatry.

> کوشش مداوم شیطان این است که شخصیت خدا، ماهیت گناه و مسائل واقعی مطرح در نزاع عظیم را تحریف کند. سفسطه‌های او الزام قانون الهی را سست می‌کند و به انسان‌ها مجوز گناه می‌دهد. هم‌زمان، باعث می‌شود که تصورات نادرستی از خدا در دل بپرورانند تا به جای محبت، با ترس و نفرت به او بنگرند. قساوتی که در سرشت خود او نهفته است به آفریننده نسبت داده می‌شود؛ این قساوت در نظام‌های دینی تجسم می‌یابد و در شیوه‌های پرستش بروز می‌یابد. بدین‌سان ذهن‌های آدمیان کور می‌شوند و شیطان آنان را به عنوان عاملان خود برای جنگ با خدا به خدمت می‌گیرد. با برداشت‌های وارونه از صفات الهی، ملل بت‌پرست به این باور کشانده شدند که قربانی‌های انسانی برای جلب رضایت خدا لازم است؛ و قساوت‌های هولناکی در اشکال گوناگون بت‌پرستی صورت گرفته است.

> “The Roman Catholic Church, uniting the forms of paganism and Christianity, and, like paganism, misrepresenting the character of God, has resorted to practices no less cruel and revolting. In the days of Rome’s supremacy there were instruments of torture to compel assent to her doctrines. There was the stake for those who would not concede to her claims. There were massacres on a scale that will never be known until revealed in the judgment. Dignitaries of the church studied, under Satan their master, to invent means to cause the greatest possible torture and not end the life of the victim. In many cases the infernal process was repeated to the utmost limit of human endurance, until nature gave up the struggle, and the sufferer hailed death as a sweet release.

> کلیسای کاتولیک رومی، با درهم‌آمیختن شکل‌های بت‌پرستی و مسیحیت و نیز مانند بت‌پرستی با تحریف سرشت خدا، به اعمالی متوسل شده که از نظر بیرحمی و نفرت‌انگیزی چیزی کم ندارند. در روزگار سلطهٔ روم، ابزارهای شکنجه‌ای بود تا مردم را به پذیرش آموزه‌هایش وادارند. برای کسانی که به دعاوی‌اش تن نمی‌دادند، چوبهٔ آتش برپا بود. کشتارهایی در مقیاسی رخ داد که تا در روز داوری آشکار نشود هرگز دانسته نخواهد شد. بزرگان کلیسا، زیر فرمان شیطان، اربابشان، می‌کوشیدند تا راه‌هایی ابداع کنند که بیشترین شکنجهٔ ممکن را وارد آورند بی‌آنکه به زندگی قربانی پایان دهند. در بسیاری موارد این فرایند دوزخی تا نهایت طاقت انسان تکرار می‌شد، تا آنکه طبیعت از نبرد دست می‌کشید و رنج‌کشیده مرگ را رهاییِ شیرین می‌خواند.

> “Such was the fate of Rome’s opponents. For her adherents she had the discipline of the scourge, of famishing hunger, of bodily austerities in every conceivable, heart-sickening form. To secure the favor of Heaven, penitents violated the laws of God by violating the laws of nature. They were taught to sunder the ties which He has formed to bless and gladden man’s earthly sojourn. The churchyard contains millions of victims who spent their lives in vain endeavors to subdue their natural affections, to repress, as offensive to God, every thought and feeling of sympathy with their fellow creatures.

> چنین بود سرنوشتِ مخالفانِ روم. برای پیروانش نیز انضباطِ تازیانه، گرسنگیِ جانکاه، و ریاضت‌های بدنی در هر شکلِ قابلِ تصور و دل‌آزار را مقرر کرده بود. برای جلبِ لطفِ آسمان، توبه‌کاران با نقضِ قوانینِ طبیعت، قوانینِ خدا را نقض می‌کردند. به آنان آموخته می‌شد که پیوندهایی را بگسلند که او برای برکت بخشیدن و شاد کردنِ اقامتِ زمینیِ انسان پدید آورده است. گورستان‌های کلیسا در خود میلیون‌ها قربانی را جای داده‌اند که عمرشان را در تلاش‌های بیهوده برای فرو نشاندنِ عواطفِ طبیعی‌شان گذراندند، تا هر اندیشه و احساسِ همدلی با همنوعان را، چون مایهٔ رنجشِ خدا، سرکوب کنند.

> “If we desire to understand the determined cruelty of Satan, manifested for hundreds of years, not among those who never heard of God, but in the very heart and throughout the extent of Christendom, we have only to look at the history of Romanism. Through this mammoth system of deception the prince of evil achieves his purpose of bringing dishonor to God and wretchedness to man. And as we see how he succeeds in disguising himself and accomplishing his work through the leaders of the church, we may better understand why he has so great antipathy to the Bible. If that Book is read, the mercy and love of God will be revealed; it will be seen that He lays upon men none of these heavy burdens. All that He asks is a broken and contrite heart, a humble, obedient spirit.

> اگر بخواهیم بی‌رحمیِ سرسختانهٔ شیطان را، که طی صدها سال آشکار شده است—نه در میان کسانی که هرگز نام خدا را نشنیده‌اند، بلکه در خودِ قلب و سراسر گسترهٔ جهان مسیحیت—دریابیم، کافی است به تاریخ کاتولیسیسمِ رومی نگاه کنیم. از طریق این دستگاهِ غول‌آسای فریب، سرورِ شرارت به هدف خود، یعنی بی‌حرمت کردن خدا و بدبخت ساختن انسان، دست می‌یابد. و چون می‌بینیم چگونه در تغییر چهره دادن و به انجام رساندن کار خود از طریق رهبران کلیسا کامیاب می‌شود، بهتر درمی‌یابیم چرا نسبت به کتاب مقدس چنین دشمنیِ عمیقی دارد. اگر آن کتاب خوانده شود، رحمت و محبتِ خدا آشکار خواهد شد؛ و معلوم خواهد شد که او هیچ‌یک از این بارهای سنگین را بر دوش انسان نمی‌گذارد. تمام آنچه از انسان می‌خواهد، دلی شکسته و توبه‌کار و روحی فروتن و مطیع است.

> “Christ gives no example in His life for men and women to shut themselves in monasteries in order to become fitted for heaven. He has never taught that love and sympathy must be repressed. The Saviour’s heart overflowed with love. The nearer man approaches to moral perfection, the keener are his sensibilities, the more acute is his perception of sin, and the deeper his sympathy for the afflicted. The pope claims to be the vicar of Christ; but how does his character bear comparison with that of our Saviour? Was Christ ever known to consign men to the prison or the rack because they did not pay Him homage as the King of heaven? Was His voice heard condemning to death those who did not accept Him? When He was slighted by the people of a Samaritan village, the apostle John was filled with indignation, and inquired: ‘Lord, wilt Thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?’ Jesus looked with pity upon His disciple, and rebuked his harsh spirit, saying: ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:54, 56. How different from the spirit manifested by Christ is that of His professed vicar.

> مسیح در زندگی خود هیچ نمونه‌ای ارائه نکرده است که مردان و زنان برای اینکه برای آسمان آماده شوند، خود را در صومعه‌ها محبوس کنند. او هرگز تعلیم نداده است که محبت و همدردی باید سرکوب شود. دلِ نجات‌دهنده از محبت لبریز بود. هرچه انسان به کمال اخلاقی نزدیک‌تر می‌شود، حساسیت‌هایش تیزتر، درک او از گناه دقیق‌تر و همدردی‌اش با رنج‌دیدگان عمیق‌تر است. پاپ ادعا می‌کند جانشین مسیح است؛ اما شخصیت او تا چه اندازه با شخصیت نجات‌دهندهٔ ما قابل قیاس است؟ آیا هرگز شنیده شده که مسیح، چون کسی او را به‌عنوان پادشاه آسمان تکریم نکرد، او را به زندان یا شکنجه‌گاه بسپارد؟ آیا صدای او شنیده شد که کسانی را که او را نپذیرفتند به مرگ محکوم کند؟ هنگامی که مردم دهکده‌ای سامری او را خوار شمردند، رسول یوحنا از خشم پر شد و پرسید: «خداوندا، می‌خواهی فرمان دهیم آتشی از آسمان فرود آید و آنان را بسوزاند، چنان‌که ایلیا کرد؟» عیسی با ترحم بر شاگرد خود نگریست و روح خشن او را توبیخ کرد و فرمود: «پسرِ انسان نیامده تا جان‌های مردم را هلاک کند، بلکه تا آنان را نجات دهد.» لوقا ۹:۵۴، ۵۶. روحیهٔ کسی که خود را جانشین او می‌خواند، چه اندازه با روحی که مسیح آشکار ساخت، متفاوت است.

> “The Roman Church now presents a fair front to the world, covering with apologies her record of horrible cruelties. She has clothed herself in Christlike garments; but she is unchanged. Every principle of the papacy that existed in past ages exists today. The doctrines devised in the darkest ages are still held. Let none deceive themselves. The papacy that Protestants are now so ready to honor is the same that ruled the world in the days of the Reformation, when men of God stood up, at the peril of their lives, to expose her iniquity. She possesses the same pride and arrogant assumption that lorded it over kings and princes, and claimed the prerogatives of God. Her spirit is no less cruel and despotic now than when she crushed out human liberty and slew the saints of the Most High.

> کلیسای روم اکنون به جهان چهره‌ای خوشنما عرضه می‌کند و کارنامهٔ قساوت‌های هولناک خود را با عذر و توجیه می‌پوشاند. جامه‌های مسیح‌گونه بر تن کرده است؛ اما تغییر نکرده است. تمام اصول نهاد پاپی که در ادوار گذشته وجود داشت، امروز نیز برقرارند. آموزه‌هایی که در تاریک‌ترین اعصار ساخته و پرداخته شدند، هنوز هم پابرجا هستند. مبادا کسی خود را بفریبد. همان نهاد پاپی که پروتستان‌ها امروز چنین آماده‌اند آن را تکریم کنند، همان است که در روزگار اصلاح دینی بر جهان حکم می‌راند؛ آنگاه که مردان خدا با به خطر انداختن جان‌شان برخاستند تا بیداد او را برملا کنند. او همان غرور و دعاوی متکبرانه‌ای را دارد که بر پادشاهان و شاهزادگان حکم می‌راند و اختیارات الهی را برای خود ادعا می‌کرد. روحیه‌اش امروز کمتر از آن زمان سنگدل و مستبد نیست که آزادی انسانی را درهم کوبید و قدیسان خدای متعال را به قتل رساند.

> “The papacy is just what prophecy declared that she would be, the apostasy of the latter times. 2 Thessalonians 2:3, 4. It is a part of her policy to assume the character which will best accomplish her purpose; but beneath the variable appearance of the chameleon she conceals the invariable venom of the serpent. ‘Faith ought not to be kept with heretics, nor persons suspected of heresy’ (Lenfant, volume 1, page 516), she declares. Shall this power, whose record for a thousand years is written in the blood of the saints, be now acknowledged as a part of the church of Christ?

> نظام پاپی همان است که پیشگویی اعلام کرده بود که خواهد بود: ارتدادِ زمان‌های آخر. دوم تسالونیکیان ۲:۳، ۴. از سیاست اوست که چهره‌ای به خود بگیرد که بهترین وسیله برای تحقق مقصودش باشد؛ اما زیرِ ظاهرِ متغیرِ آفتاب‌پرست، زهرِ تغییرناپذیرِ مار را پنهان می‌کند. «وفای به عهد با بدعت‌گذاران، و با کسانی که مظنون به بدعت‌اند، لازم نیست» (لنفان، جلد ۱، صفحهٔ ۵۱۶)، او اعلام می‌کند. آیا این قدرت، که کارنامه‌اش در طول هزار سال با خونِ مقدسان نوشته شده است، اکنون باید به‌عنوان بخشی از کلیسای مسیح به‌رسمیت شناخته شود؟

> “It is not without reason that the claim has been put forth in Protestant countries that Catholicism differs less widely from Protestantism than in former times. There has been a change; but the change is not in the papacy. Catholicism indeed resembles much of the Protestantism that now exists, because Protestantism has so greatly degenerated since the days of the Reformers.

> بی‌دلیل نیست که در کشورهای پروتستان این ادعا مطرح شده است که کاتولیسیسم نسبت به گذشته کمتر از پروتستانتیسم تفاوت دارد. تغییری رخ داده است؛ اما این تغییر در پاپیّت نیست. در حقیقت، کاتولیسیسم به بخش زیادی از پروتستانتیسمِ کنونی شباهت دارد، زیرا پروتستانتیسم از روزگار اصلاح‌گران به‌شدت دچار انحطاط شده است.

> “As the Protestant churches have been seeking the favor of the world, false charity has blinded their eyes. They do not see but that it is right to believe good of all evil, and as the inevitable result they will finally believe evil of all good. Instead of standing in defense of the faith once delivered to the saints, they are now, as it were, apologizing to Rome for their uncharitable opinion of her, begging pardon for their bigotry.

> چون کلیساهای پروتستان در پی جلب رضایتِ دنیا بوده‌اند، محبتِ کاذب چشم‌هایشان را کور کرده است. حق می‌دانند که هر بدی را خوب بپندارند، و در نتیجهٔ اجتناب‌ناپذیرِ آن، سرانجام هر خوبی را بد خواهند پنداشت. به‌جای ایستادن در دفاع از ایمانی که یک‌بار به مقدسان سپرده شد، اکنون، گویی، از روم به‌خاطر نظرِ بی‌محبتانه‌ای که نسبت به او داشته‌اند عذر می‌خواهند و برای تعصّب خود طلب بخشش می‌کنند.

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> گروه بزرگی، حتی از میان کسانی که به کاتولیسیسم رومی نظر مساعدی ندارند، خطر چندانی از قدرت و نفوذ آن احساس نمی‌کنند. بسیاری استدلال می‌کنند که تاریکی فکری و اخلاقیِ حاکم در قرون وسطی گسترش عقاید جزمی، خرافات و ستمگریِ آن را تسهیل کرد و اینکه فرهیختگیِ بیشترِ روزگار نوین، گسترش عمومیِ دانش و رواداریِ فزاینده در امور دین، مجال احیای تعصب و استبداد را نمی‌دهد. صرفِ این اندیشه که چنین وضعی در این عصرِ روشن و آگاه وجود خواهد داشت به ریشخند گرفته می‌شود. درست است که نوری عظیم، هم فکری، هم اخلاقی و هم دینی، بر این نسل می‌تابد. در صفحاتِ گشودهٔ کلامِ مقدسِ خدا، نوری از آسمان بر جهان تابیده است. اما باید به یاد داشت که هرچه نورِ عطاشده بیشتر باشد، تاریکیِ آنان که آن را تحریف کرده و رد می‌کنند نیز عمیق‌تر است.

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> مطالعۀ کتاب مقدس همراه با دعا، ماهیتِ واقعیِ دستگاه پاپی را به پروتستان‌ها نشان می‌دهد و باعث می‌شود از آن بیزار شوند و از آن دوری جویند؛ اما بسیاری چنان در چشم خود دانایند که نیازی به طلبِ فروتنانهٔ خدا نمی‌بینند تا به حقیقت هدایت شوند. با آنکه به روشن‌اندیشی خود می‌بالند، هم از کتاب مقدس و هم از قدرتِ خدا ناآگاهند. آنان باید راهی برای آرام کردنِ وجدان‌های خود داشته باشند و در پی چیزی می‌گردند که کمترین جنبهٔ روحانی و فروتن‌کننده را داشته باشد. آنچه می‌خواهند روشی برای فراموش کردنِ خداست که به‌منزلۀ روشی برای به یاد آوردنِ او به شمار آید. دستگاهِ پاپی به‌خوبی پاسخ‌گوی خواسته‌های همۀ اینان است. این دستگاه برای دو گروه از آدمیان مهیاست که تقریباً سراسرِ جهان را دربر می‌گیرند: کسانی که می‌خواهند به‌واسطۀ شایستگی‌های خود نجات یابند، و کسانی که می‌خواهند در گناهانِ خود نجات یابند. این است رازِ قدرتِ آن.

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.

> ثابت شده است که دوره‌ای از تاریکی عظیم فکری برای کامیابی پاپیّت مساعد است. هنوز نیز نشان داده خواهد شد که دوره‌ای از روشنایی عظیم فکری به همان اندازه برای کامیابی آن مساعد است. در اعصار گذشته، زمانی که مردم از کلام خدا و از شناخت حقیقت بی‌بهره بودند، چشمانشان بسته بود و هزاران نفر به دام افتادند، بی‌آن‌که توری را که برای پایشان پهن شده بود ببینند. در این نسل، بسیاری هستند که چشمانشان با زرق‌وبرق حدس‌وگمان‌های بشری، «علمی که به ناحق علم نامیده می‌شود»، خیره می‌شود؛ دام را تشخیص نمی‌دهند و به همان آسانی در آن قدم می‌گذارند که گویی چشم‌بند بر چشم داشتند. خدا مقرر کرده بود که توانایی‌های عقلانی انسان به‌عنوان عطیه‌ای از آفریننده‌اش دانسته شود و در خدمت حقیقت و عدالت به کار رود؛ اما هنگامی که غرور و جاه‌طلبی پرورده می‌شود و آدمیان نظریه‌های خود را فراتر از کلام خدا می‌نشانند، آنگاه عقل می‌تواند زیانی بزرگ‌تر از جهل به بار آورد. بدین‌سان، علم کاذبِ امروز که ایمان به کتاب مقدس را تضعیف می‌کند، در آماده‌سازی راه برای پذیرش پاپیّت با صورت‌های دل‌پسندش، همان‌قدر کامیاب خواهد بود که محروم‌سازی از دانش در گشودن راه برای قدرت‌گیری آن در قرون تاریک موفق بود.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده برای تأمین حمایت دولت از نهادها و رسوم کلیسا در جریان‌اند، پروتستان‌ها پا جای پای پیروان پاپ می‌گذارند. بلکه فراتر از این، آنان راه را می‌گشایند تا نظام پاپی در آمریکای پروتستان برتری‌ای را که در جهان قدیم از دست داده است، بازبازیابد. و آنچه به این حرکت اهمیت بیشتری می‌بخشد، این واقعیت است که هدف اصلیِ مورد نظر، الزام به رعایت یکشنبه است؛ رسمی که از رُم سرچشمه گرفته و نظام پاپی آن را نشانۀ اقتدار خود می‌داند. این همان روح پاپی است، یعنی روحیه همنوایی با رسوم دنیوی، بزرگداشت سنت‌های بشری فراتر از فرمان‌های خدا، که در کلیساهای پروتستان رسوخ می‌کند و آنان را به انجام همان کارِ تعظیم یکشنبه وامی‌دارد که نظام پاپی پیش از آنان انجام داده است.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> اگر خواننده بخواهد عواملِ مورد استفاده در نبردی که به زودی فرا می‌رسد را درک کند، کافی است سوابقِ روش‌هایی را که روم در اعصار گذشته برای همان هدف به کار برده بود دنبال کند. اگر بخواهد بداند پاپیست‌ها و پروتستان‌ها هنگامی که متحد شوند با کسانی که جزمیات‌شان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، به روحیه‌ای بنگرد که روم در قبالِ سبت و مدافعان آن از خود نشان داد.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on “the venerable day of the sun,” but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.

> فرامین سلطنتی، شوراهای عمومی و مقررات کلیسایی که با پشتیبانی قدرت دنیوی همراه بودند، مراحلی بودند که به‌واسطه آنها جشن بت‌پرستانه در جهان مسیحی به جایگاه ارجمند خود دست یافت. نخستین اقدام عمومی برای الزام رعایت روز یکشنبه، قانونی بود که به‌دست کنستانتین وضع شد. (۳۲۱ میلادی) این فرمان شهرنشینان را ملزم می‌کرد که در «روز محترم خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد به فعالیت‌های کشاورزی خود ادامه دهند. با آنکه عملاً قانونی مشرکانه بود، پس از پذیرش ظاهری مسیحیت از سوی امپراتور به اجرا گذاشته شد.

> “The royal mandate not proving a sufficient substitute for divine authority, Eusebius, a bishop who sought the favor of princes, and who was the special friend and flatterer of Constantine, advanced the claim that Christ had transferred the Sabbath to Sunday. Not a single testimony of the Scriptures was produced in proof of the new doctrine. Eusebius himself unwittingly acknowledges its falsity and points to the real authors of the change. ‘All things,’ he says, ‘whatever that it was duty to do on the Sabbath, these we have transferred to the Lord’s Day.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. But the Sunday argument, groundless as it was, served to embolden men in trampling upon the Sabbath of the Lord. All who desired to be honored by the world accepted the popular festival.

> چون فرمان سلطنتی نتوانست جایگزینی کافی برای اقتدار الهی باشد، اوسبیوس، اسقفی که در پی جلبِ نظرِ شاهزادگان بود و دوستِ خاص و چاپلوسِ کنستانتین به‌شمار می‌رفت، ادعا کرد که مسیح سبت را به یکشنبه منتقل کرده است. هیچ گواهی از کتاب‌مقدس برای اثبات این آموزهٔ جدید ارائه نشد. خودِ اوسبیوس ندانسته به بطلانِ آن اذعان می‌کند و به بانیانِ واقعیِ این تغییر اشاره می‌کند: «هر آنچه انجامش در روزِ سبت وظیفه بود، همه را به روزِ خداوند منتقل کرده‌ایم.» — رابرت کاکس، قوانینِ سبت و وظایفِ سبت، صفحهٔ ۵۳۸. اما استدلال به نفعِ یکشنبه، با آنکه بی‌اساس بود، سبب شد مردم در پایمال کردنِ سبتِ خداوند جسور شوند. هر که خواهانِ احترامِ دنیا بود، آن جشنِ رایج را پذیرفت.

> “As the papacy became firmly established, the work of Sunday exaltation was continued. For a time the people engaged in agricultural labor when not attending church, and the seventh day was still regarded as the Sabbath. But steadily a change was effected. Those in holy office were forbidden to pass judgment in any civil controversy on the Sunday. Soon after, all persons, of whatever rank, were commanded to refrain from common labor on pain of a fine for freemen and stripes in the case of servants. Later it was decreed that rich men should be punished with the loss of half of their estates; and finally, that if still obstinate they should be made slaves. The lower classes were to suffer perpetual banishment.

> با استقرار قطعی نهاد پاپی، کارِ بزرگداشت روز یکشنبه ادامه یافت. تا مدتی، مردم در اوقاتی که به کلیسا نمی‌رفتند، به کارهای کشاورزی می‌پرداختند و روز هفتم همچنان سبت شمرده می‌شد. اما به‌تدریج دگرگونی‌ای رخ داد. صاحبان مناصب مقدس از داوری در هرگونه دعوای مدنی در روز یکشنبه منع شدند. اندکی بعد به همهٔ اشخاص، فارغ از مرتبه، فرمان داده شد از کارهای معمولی دست بکشند؛ در غیر این صورت، آزادان به جریمه و خدمتکاران به شلاق محکوم می‌شدند. بعدها مقرر شد ثروتمندان به کیفرِ از دست دادن نیمی از املاک خود دچار شوند؛ و سرانجام، اگر همچنان سرسختی می‌ورزیدند، به بردگی گرفته شوند. طبقات فرودست می‌بایست رنجِ تبعیدِ دائمی را تحمل کنند.

> “Miracles also were called into requisition. Among other wonders it was reported that as a husbandman who was about to plow his field on Sunday cleaned his plow with an iron, the iron stuck fast in his hand, and for two years he carried it about with him, ‘to his exceeding great pain and shame.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.

> به معجزات نیز متوسل شدند. از جمله شگفتی‌های دیگر گزارش شده بود که وقتی کشاورزی که قصد داشت روز یکشنبه زمینش را شخم بزند، گاوآهن خود را با قطعه‌ای آهن تمیز می‌کرد، آن آهن محکم به دستش چسبید و او به مدت دو سال آن را با خود می‌گرداند، «به رنج و شرمساریِ بسیارش».-فرانسیس وست، گفتار تاریخی و عملی درباره روز خداوند، صفحه ۱۷۴.

> “Later the pope gave directions that the parish priest should admonish the violators of Sunday and wish them to go to church and say their prayers, lest they bring some great calamity on themselves and neighbors. An ecclesiastical council brought forward the argument, since so widely employed, even by Protestants, that because persons had been struck by lightning while laboring on Sunday, it must be the Sabbath. ‘It is apparent,’ said the prelates, ‘how high the displeasure of God was upon their neglect of this day.’ An appeal was then made that priests and ministers, kings and princes, and all faithful people ‘use their utmost endeavors and care that the day be restored to its honor, and, for the credit of Christianity, more devoutly observed for the time to come.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

> بعدها پاپ دستور داد که کشیش کلیسای محل متخلفانِ روز یکشنبه را توبیخ کند و از آنان بخواهد به کلیسا بروند و دعاهای خود را به‌جا آورند، مبادا بلای بزرگی را بر سر خود و همسایگانشان بیاورند. یک شورای کلیسایی استدلالی را پیش کشید—استدلالی که به‌طور گسترده، حتی از سوی پروتستان‌ها، به کار رفته است—بدین مضمون که چون افرادی هنگام کار کردن در روز یکشنبه دچار صاعقه شده‌اند، پس این روز باید سبت باشد. «آشکار است»، اسقفان گفتند، «که ناخشنودی خدا تا چه اندازه به سبب بی‌اعتنایی آنان به این روز بر ایشان سنگینی می‌کرد.» سپس چنین درخواستی مطرح شد که کشیشان و واعظان، پادشاهان و شاهزادگان، و همهٔ مؤمنان «تمام تلاش و دقت خود را به کار بندند تا این روز به حرمت خود بازگردانده شود و، به اعتبار مسیحیت، از این پس با دینداری بیشتری رعایت گردد.» — توماس مورر، گفتاری در شش گفت‌وگو دربارهٔ نام، مفهوم و نگاهداریِ روز خداوند، صفحهٔ ۲۷۱.

> “The decrees of councils proving insufficient, the secular authorities were besought to issue an edict that would strike terror to the hearts of the people and force them to refrain from labor on the Sunday. At a synod held in Rome, all previous decisions were reaffirmed with greater force and solemnity. They were also incorporated into the ecclesiastical law and enforced by the civil authorities throughout nearly all Christendom. (See Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)

> با ناکافی بودن مصوبات شوراها، از مقامات عرفی خواسته شد فرمانی صادر کنند که رعب را در دل مردم اندازد و آنان را وادارد در روز یکشنبه از کار دست بکشند. در یک شورای کلیسایی که در رم برگزار شد، همه تصمیم‌های پیشین با شدت و تشریفات بیشتری دوباره تأیید شد. این مصوبات همچنین در قانون کلیسایی گنجانده شد و از سوی مقامات مدنی در تقریباً سراسر جهان مسیحیت به اجرا گذاشته شد. (نگاه کنید: Heylyn، History of the Sabbath، بخش ۲، فصل ۵، بند ۷.)

> “Still the absence of Scriptural authority for Sundaykeeping occasioned no little embarrassment. The people questioned the right of their teachers to set aside the positive declaration of Jehovah, ‘The seventh day is the Sabbath of the Lord thy God,’ in order to honor the day of the sun. To supply the lack of Bible testimony, other expedients were necessary. A zealous advocate of Sunday, who about the close of the twelfth century visited the churches of England, was resisted by faithful witnesses for the truth; and so fruitless were his efforts that he departed from the country for a season and cast about him for some means to enforce his teachings. When he returned, the lack was supplied, and in his after labors he met with greater success. He brought with him a roll purporting to be from God Himself, which contained the needed command for Sunday observance, with awful threats to terrify the disobedient. This precious document—as base a counterfeit as the institution it supported—was said to have fallen from heaven and to have been found in Jerusalem, upon the altar of St. Simeon, in Golgotha. But, in fact, the pontifical palace at Rome was the source whence it proceeded. Frauds and forgeries to advance the power and prosperity of the church have in all ages been esteemed lawful by the papal hierarchy.

> با این همه، نبودِ مرجعیتِ کتاب‌مقدسی برای پاس‌داشتِ یکشنبه سبب شرمساریِ فراوانی شد. مردم حقّ آموزگاران خود را برای کنار گذاشتنِ اعلامِ صریحِ یهوه، «روز هفتم سبتِ یهوه، خدای تو، است»، به‌منظورِ گرامی‌داشتِ روزِ خورشید، زیر سؤال بردند. برای جبرانِ فقدانِ شهادتِ کتاب‌مقدسی، راهکارهای دیگری لازم بود. حامیِ پرشورِ یکشنبه‌ای که نزدیکِ پایانِ قرنِ دوازدهم از کلیساهای انگلستان دیدار کرد، با مقاومتِ گواهانِ وفادارِ حقیقت روبه‌رو شد؛ و کوشش‌هایش چنان بی‌ثمر بود که برای مدتی از کشور بیرون رفت و به جست‌وجوی راهی برای تحمیلِ آموزه‌هایش پرداخت. هنگامی که بازگشت، این کمبود جبران شده بود و در فعالیت‌های بعدی‌اش توفیقِ بیشتری یافت. او طوماری با خود آورد که ادعا می‌شد از جانبِ خودِ خداست و فرمانِ لازم برای پاس‌داشتِ یکشنبه را، همراه با تهدیدهای دهشتناک برای ترساندنِ نافرمانان، دربرداشت. این سندِ به‌ظاهر گران‌بها—جعلِ فرومایه‌ای به همان پستیِ نهادی که از آن حمایت می‌کرد—گفته می‌شد از آسمان فرو افتاده و در اورشلیم، بر مذبحِ قدیس شمعون، در جلجتا، یافته شده است. اما در واقع، کاخِ پاپیِ رم منشأ آن بود. تقلب و جعل برای پیشبردِ قدرت و رونقِ کلیسا در همهٔ اعصار از سوی سلسله‌مراتبِ پاپی مجاز شمرده شده است.

> “The roll forbade labor from the ninth hour, three o’clock, on Saturday afternoon, till sunrise on Monday; and its authority was declared to be confirmed by many miracles. It was reported that persons laboring beyond the appointed hour were stricken with paralysis. A Miller who attempted to grind his corn, saw, instead of flour, a torrent of blood come forth, and the mill wheel stood still, notwithstanding the strong rush of water. A woman who placed dough in the oven found it raw when taken out, though the oven was very hot. Another who had dough prepared for baking at the ninth hour, but determined to set it aside till Monday, found, the next day, that it had been made into loaves and baked by divine power. A man who baked bread after the ninth hour on Saturday found, when he broke it the next morning, that blood started therefrom. By such absurd and superstitious fabrications did the advocates of Sunday endeavor to establish its sacredness. (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)

> طوماری کار کردن را از ساعت نهم، یعنی سه بعدازظهر، در روز شنبه تا طلوع آفتاب روز دوشنبه ممنوع کرده بود؛ و اعلام شده بود که اعتبار آن با معجزات فراوان تأیید شده بود. گزارش شده بود که کسانی که فراتر از ساعت مقرر کار می‌کردند دچار فلج می‌شدند. آسیابانی که کوشید گندمش را آسیاب کند، دید که به جای آرد، سیلابی از خون بیرون آمد و چرخ آسیاب، با وجود جریان شدید آب، از حرکت ایستاد. زنی که خمیر را در تنور گذاشته بود، با آنکه تنور بسیار داغ بود، هنگام بیرون آوردن دریافت که خام مانده است. دیگری که خمیر را در ساعت نهم برای پخت آماده کرده بود، اما تصمیم گرفت آن را تا دوشنبه کنار بگذارد، روز بعد دریافت که به قدرت الهی به قرص‌های نان تبدیل و پخته شده است. مردی که پس از ساعت نهمِ روز شنبه نان پخته بود، صبحِ روز بعد وقتی آن را شکست، دید که خون از آن بیرون زد. هواداران یکشنبه با چنین ساخته‌های پوچ و خرافی می‌کوشیدند تقدس آن را تثبیت کنند. (نگاه کنید به Roger de Hoveden، Annals، جلد ۲، صفحات ۵۲۶–۵۳۰.)

> “In Scotland, as in England, a greater regard for Sunday was secured by uniting with it a portion of the ancient Sabbath. But the time required to be kept holy varied. An edict from the king of Scotland declared that ‘Saturday from twelve at noon ought to be accounted holy,’ and that no man, from that time till Monday morning, should engage in worldly business.—Morer, pages 290, 291.

> در اسکاتلند، همانند انگلستان، با افزودن بخشی از سبتِ کهن به آن، حرمتِ بیشتری برای روز یکشنبه تثبیت شد. اما مدت زمانی که باید مقدس نگاه داشته می‌شد متفاوت بود. فرمانی از سوی پادشاه اسکاتلند اعلام کرد که «از ساعت دوازدهِ ظهرِ روز شنبه باید مقدس شمرده شود» و اینکه هیچ‌کس از آن زمان تا صبح دوشنبه نباید به امور دنیوی بپردازد. — مورر، صفحات ۲۹۰، ۲۹۱.

> “But notwithstanding all the efforts to establish Sunday sacredness, papists themselves publicly confessed the divine authority of the Sabbath and the human origin of the institution by which it had been supplanted. In the sixteenth century a papal council plainly declared: ‘Let all Christians remember that the seventh day was consecrated by God, and hath been received and observed, not only by the Jews, but by all others who pretend to worship God; though we Christians have changed their Sabbath into the Lord’s Day.’—Ibid., pages 281, 282. Those who were tampering with the divine law were not ignorant of the character of their work. They were deliberately setting themselves above God.

> امّا با وجود همهٔ تلاش‌ها برای تثبیت تقدّسِ یکشنبه، خود پاپیان علناً به اقتدار الهیِ سبت و منشأ انسانیِ آیینی که جای آن را گرفته بود اعتراف کردند. در قرن شانزدهم، شورایی پاپی صراحتاً اعلام کرد: «بگذار همهٔ مسیحیان به یاد داشته باشند که روز هفتم از سوی خدا تقدیس شده است و نه تنها از سوی یهودیان، بلکه از سوی همهٔ دیگرانی که مدّعی پرستش خدا هستند پذیرفته و رعایت شده است؛ هرچند ما مسیحیان، سبتِ ایشان را به روزِ خداوند تبدیل کرده‌ایم.»—همان، صفحات ۲۸۱، ۲۸۲. آنان که با شریعتِ الهی دست‌کاری می‌کردند از ماهیتِ کار خود ناآگاه نبودند. آنان عامدانه خود را فراتر از خدا قرار می‌دادند.

> “A striking illustration of Rome’s policy toward those who disagree with her was given in the long and bloody persecution of the Waldenses, some of whom were observers of the Sabbath. Others suffered in a similar manner for their fidelity to the fourth commandment. The history of the churches of Ethiopia and Abyssinia is especially significant. Amid the gloom of the Dark Ages, the Christians of Central Africa were lost sight of and forgotten by the world, and for many centuries they enjoyed freedom in the exercise of their faith. But at last Rome learned of their existence, and the emperor of Abyssinia was soon beguiled into an acknowledgment of the pope as the vicar of Christ. Other concessions followed.

> نمونه‌ای بارز از سیاست روم در برابر مخالفانش در آزار و شکنجه طولانی و خونین والدنسیان دیده شد؛ برخی از آنان رعایت‌کنندگان سبت بودند. دیگران نیز به سبب وفاداری‌شان به فرمان چهارم به گونه‌ای مشابه رنج کشیدند. تاریخ کلیساهای اتیوپی و حبشه به‌ویژه حائز اهمیت است. در میان تیرگی اعصار تاریک، مسیحیان آفریقای مرکزی از نظرها پنهان شدند و از یاد جهان رفتند و به مدت قرن‌ها در اجرای ایمان خود از آزادی برخوردار بودند. اما سرانجام روم از وجود آنان آگاه شد و امپراتور حبشه به زودی اغوا شد تا پاپ را به عنوان نایب مسیح به رسمیت بشناسد. امتیازهای دیگری نیز در پی آن داده شد.

> “An edict was issued forbidding the observance of the Sabbath under the severest penalties. (See Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312.) But papal tyranny soon became a yoke so galling that the Abyssinians determined to break it from their necks. After a terrible struggle the Romanists were banished from their dominions, and the ancient faith was restored. The churches rejoiced in their freedom, and they never forgot the lesson they had learned concerning the deception, the fanaticism, and the despotic power of Rome. Within their solitary realm they were content to remain, unknown to the rest of Christendom.

> فرمانی صادر شد که رعایت سبت را با شدیدترین مجازات‌ها منع می‌کرد. (نگاه کنید به: مایکل گدس، تاریخ کلیسای اتیوپی، صفحات ۳۱۱ و ۳۱۲.) اما استبداد پاپی به‌زودی به یوغی چنان آزاردهنده بدل شد که حبشیان مصمم شدند آن را از گردن خود بیفکنند. پس از نبردی هولناک، کاتولیک‌های رومی از سرزمین‌هایشان تبعید شدند و ایمان باستانی احیا گردید. کلیساها از آزادی خود شادمان شدند و هرگز درسی را که درباره فریب‌کاری، تعصب و قدرت استبدادی روم آموخته بودند، فراموش نکردند. آنان در قلمرو منزوی خویش به ماندن قانع بودند و نزد سایر جهان مسیحیت ناشناخته ماندند.

> “The churches of Africa held the Sabbath as it was held by the papal church before her complete apostasy. While they kept the seventh day in obedience to the commandment of God, they abstained from labor on the Sunday in conformity to the custom of the church. Upon obtaining supreme power, Rome had trampled upon the Sabbath of God to exalt her own; but the churches of Africa, hidden for nearly a thousand years, did not share in this apostasy. When brought under the sway of Rome, they were forced to set aside the true and exalt the false sabbath; but no sooner had they regained their independence than they returned to obedience to the fourth commandment.

> کلیساهای آفریقا سبت را همان‌گونه نگاه می‌داشتند که کلیسای پاپی پیش از ارتداد کاملش آن را نگاه می‌داشت. در حالی که روز هفتم را به اطاعت از فرمان خدا نگاه می‌داشتند، مطابق رسم کلیسا در روز یکشنبه از کار خودداری می‌کردند. پس از دستیابی به قدرت برتر، روم سبتِ خدا را پایمال کرد تا سبتِ خود را برتر بنشاند؛ اما کلیساهای آفریقا که نزدیک به هزار سال در خفا بودند، در این ارتداد شریک نشدند. هنگامی که زیر سلطهٔ روم درآمدند، وادار شدند که سبتِ حقیقی را کنار بگذارند و سبتِ جعلی را بزرگ بدارند؛ اما به‌محض آن‌که استقلال خود را باز یافتند، به اطاعت از فرمان چهارم بازگشتند.

> “These records of the past clearly reveal the enmity of Rome toward the true Sabbath and its defenders, and the means which she employs to honor the institution of her creating. The word of God teaches that these scenes are to be repeated as Roman Catholics and Protestants shall unite for the exaltation of the Sunday.

> این اسناد گذشته به‌روشنی دشمنیِ روم را نسبت به سبتِ حقیقی و مدافعان آن، و نیز وسایلی را که برای گرامی‌داشتِ آیینی که خود پدید آورده به کار می‌گیرد، آشکار می‌کنند. کلام خدا تعلیم می‌دهد که این صحنه‌ها بار دیگر تکرار خواهند شد، هنگامی که کاتولیک‌های رومی و پروتستان‌ها برای اعتلای روز یکشنبه متحد شوند.

> “The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ The beast with two horns is also to say ‘to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast;’ and, furthermore, it is to command all, ‘both small and great, rich and poor, free and bond,’ to receive the mark of the beast. Revelation 13:11–16. It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798. After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3–8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.

> نبوتِ مکاشفهٔ ۱۳ اعلام می‌کند که قدرتی که با وحشی با شاخ‌هایی چون بره نمایانده شده است، موجب خواهد شد که «زمین و ساکنانش» دستگاه پاپی را—که در آن‌جا با وحشی «شبیه به پلنگ» نمادین شده است—پرستش کنند. آن وحش دوشاخ نیز به «ساکنان زمین» خواهد گفت که «صورتی برای آن وحش بسازند»؛ و افزون بر این، به همه—«کوچک و بزرگ، غنی و فقیر، آزاد و برده»—امر خواهد کرد که نشانِ وحش را بپذیرند. مکاشفه ۱۳:‏۱۱‏-‏۱۶. نشان داده شده است که ایالات متحده همان قدرتی است که با آن وحشِ دارای شاخ‌هایی چون بره نمایانده شده، و این نبوت زمانی تحقق خواهد یافت که ایالات متحده رعایت روز یکشنبه را به اجرا بگذارد؛ امری که کلیسای روم آن را اذعان ویژه به سیادت خود می‌داند. اما در این ادای احترام به دستگاه پاپی، ایالات متحده تنها نخواهد بود. نفوذ روم در کشورهایی که زمانی سلطه‌اش را به رسمیت می‌شناختند، هنوز تا نابودی کامل فاصلهٔ بسیار دارد. و نبوت بازگشت قدرت او را پیش‌گویی می‌کند. «دیدم که یکی از سرهایش گویی به مرگ مجروح شده است؛ و زخم مرگبارش شفا یافت؛ و تمامی جهان در پیِ آن وحش حیران شدند.» آیهٔ ۳. وارد آمدن آن زخم مرگبار به سقوط دستگاه پاپی در سال ۱۷۹۸ اشاره دارد. پس از این، نبی می‌گوید: «زخم مرگبارش شفا یافت؛ و تمامی جهان در پیِ آن وحش شگفت‌زده شدند.» پولس به‌روشنی بیان می‌کند که «مرد گناه» تا ظهور دوم ادامه خواهد داشت. دوم تسالونیکیان ۲:‏۳‏-‏۸. او تا پایان زمان کارِ فریب را پیش خواهد برد. و مکاشفه‌گر نیز، با اشاره به دستگاه پاپی، اعلام می‌کند: «همهٔ ساکنان زمین، آنان که نام‌هایشان در کتاب حیات نوشته نشده است، او را پرستش خواهند کرد.» مکاشفه ۱۳:‏۸. در هر دو جهانِ قدیم و جدید، دستگاه پاپی در احترامی که به نهادِ یکشنبه گذاشته می‌شود—که منحصراً بر اقتدار کلیسای روم استوار است—مورد تکریم قرار خواهد گرفت.

> “Since the middle of the nineteenth century, students of prophecy in the United States have presented this testimony to the world. In the events now taking place is seen a rapid advance toward the fulfillment of the prediction. With Protestant teachers there is the same claim of divine authority for Sundaykeeping, and the same lack of Scriptural evidence, as with the papal leaders who fabricated miracles to supply the place of a command from God. The assertion that God’s judgments are visited upon men for their violation of the Sunday-sabbath, will be repeated; already it is beginning to be urged. And a movement to enforce Sunday observance is fast gaining ground.

> از میانهٔ قرن نوزدهم، پژوهشگرانِ نبوت در ایالات متحده این شهادت را به جهان عرضه کرده‌اند. در رویدادهایِ در حال وقوعِ کنونی، پیشرویِ شتابانی به سوی تحققِ آن پیشگویی دیده می‌شود. در میان آموزگارانِ پروتستان، همان ادعای اقتدارِ الهی برای پاسداشتِ یکشنبه و همان کمبودِ شواهدِ کتاب‌مقدسی به چشم می‌خورد که نزد رهبرانِ پاپی نیز بود؛ همانانی که معجزاتی ساختگی جعل کردند تا به جای فرمانی از جانبِ خدا بنشانند. این ادعا که داوری‌هایِ خدا به سببِ نقضِ سبتِ یکشنبه بر مردم نازل می‌شود، تکرار خواهد شد؛ هم‌اکنون نیز اصرار بر آن آغاز شده است. و جنبشی برای تحمیلِ رعایتِ یکشنبه به‌سرعت در حال گسترش است.

> “Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?

> کلیسای رومی در زیرکی و مکرِ خود شگفت‌انگیز است. او می‌تواند آنچه را که در پیش است بخواند. او صبر پیشه می‌کند، زیرا می‌بیند که کلیساهای پروتستان با پذیرشِ سبتِ دروغین به او ادای احترام می‌کنند و اینکه آنان در تدارک‌اند تا آن را با همان وسایلی که خود او در روزگاران گذشته به کار گرفته بود، تحمیل کنند. آنان که نورِ حقیقت را رد می‌کنند، باز هم در پیِ یاریِ این قدرتِ خودخواندهٔ خطاناپذیر برخواهند آمد تا نهادی را که از خودِ او سرچشمه گرفته است، اعتلا دهند. اینکه او با چه آسانی برای کمک به پروتستان‌ها در این کار خواهد آمد، حدس زدنش دشوار نیست. چه کسی بهتر از رهبرانِ پاپی می‌داند چگونه با کسانی که نسبت به کلیسا نافرمان‌اند، برخورد کند؟

> “The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.

> کلیسای کاتولیک رومی، با همه انشعابات خود در سراسر جهان، سازمانی یگانه و عظیم را شکل می‌دهد که زیر کنترل کرسی مقدس است و برای خدمت به منافع آن طراحی شده است. میلیون‌ها مؤمن آن در هر کشور جهان آموزش می‌بینند که خود را ملتزم به وفاداری به پاپ بدانند. هرچه ملیت یا دولت‌شان باشد، باید اقتدار کلیسا را برتر از هر اقتدار دیگری به شمار آورند. گرچه ممکن است سوگند وفاداری به دولت یاد کنند، اما در پسِ آن، پیمان اطاعت از رم نهفته است که آنان را از هر تعهدی که با منافع آن در تعارض باشد معاف می‌دارد.

> “History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

> تاریخ گواه تلاش‌های حیله‌گرانه و پیگیر او برای رخنه کردن در امور ملت‌هاست؛ و چون جای پایی به دست آورد، مقاصد خویش را پیش می‌برد، حتی به بهای تباهی شاهزادگان و مردم. در سال ۱۲۰۴، پاپ اینوسنت سوم، پیتر دوم، پادشاه آراگون، را واداشت که سوگند غیرمعمول زیر را یاد کند: «من، پیتر، پادشاه آراگونیان، اقرار و تعهد می‌کنم که همواره نسبت به سرورم، پاپ اینوسنت، به جانشینان کاتولیک او و کلیسای رومی، وفادار و فرمانبردار باشم، و به امانت پادشاهی خود را در اطاعت او حفظ کنم، از ایمان کاتولیک دفاع کنم و فساد بدعت‌آمیز را تعقیب نمایم.» — جان داولینگ، تاریخ رومانیزم، کتاب ۵، فصل ۶، بخش.

> “55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

> ۵۵. این با ادعاهایی دربارهٔ اقتدار پاپ رومی هماهنگ است: «این‌که رواست که او امپراتوران را از مقام عزل کند» و «این‌که می‌تواند رعایا را از تعهد وفاداری‌شان نسبت به حاکمان ناعادل آزاد سازد».-Mosheim، کتاب ۳، قرن ۱۱، قسمت ۲، فصل ۲، بند ۹، یادداشت ۱۷.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> و باید به یاد داشت، رم بدان می‌بالد که هرگز تغییر نمی‌کند. اصولِ گرگوری هفتم و اینوسنت سوم هنوز هم اصولِ کلیسای کاتولیکِ روم‌اند. و اگر تنها قدرتش را می‌داشت، امروز نیز همچون قرونِ گذشته آن‌ها را با همان شدت به اجرا می‌گذاشت. پروتستان‌ها اندک می‌دانند که چه می‌کنند وقتی در نظر دارند در کارِ تعظیمِ روزِ یکشنبه، یاریِ رم را بپذیرند. در حالی که آنان بر تحققِ مقصودِ خود مصمم‌اند، رم در پیِ احیای قدرتِ خویش و بازیابیِ برتریِ از‌دست‌رفته‌اش است. اگر روزی این اصل در ایالات متحده برقرار شود که کلیسا بتواند از قدرتِ دولت بهره گیرد یا آن را مهار کند، و آیین‌ها و مناسکِ دینی را بتوان با قوانینِ عرفی الزام کرد، به‌اختصار، اگر اقتدارِ کلیسا و دولت بر وجدان چیره شود، پیروزیِ رم در این کشور قطعی خواهد شد.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 563–581.

> کلام خدا دربارهٔ خطر قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده گرفته شود، جهانِ پروتستان تنها زمانی خواهد دانست که مقاصدِ واقعیِ روم چیست، آن هم وقتی که برای گریختن از دام بسیار دیر شده است. روم در سکوت در حال قدرت‌گیری است. آموزه‌های او در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها و در دل‌های مردم نفوذ خود را اعمال می‌کنند. او بناهای بلند و عظیم خود را برپا می‌کند که در زوایای پنهانِ آن‌ها آزار و جفای پیشینش تکرار خواهد شد. او دزدانه و بی‌آن‌که کسی به او ظنّی ببرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون هنگامِ ضربه زدن فرا رسد، مقاصدِ خویش را پیش ببرد. تمام آنچه می‌خواهد موضعی برتر است، و این از هم‌اکنون در اختیارش نهاده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصودِ عنصرِ رومی چیست. هر که به کلامِ خدا ایمان بیاورد و از آن اطاعت کند، بدین‌وسیله متحملِ سرزنش و جفا خواهد شد. مناقشه بزرگ، ۵۶۳–۵۸۱.

Back to Articles