Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

کتاب دانیال - شمارهٔ صد و سیزده

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

پرده‌برداری از کاربرد سه‌گانهٔ نبوت: درک اهمیت یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ در چارچوب کتاب‌مقدس

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

وقتی خداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ قوم آخرالزمانیِ خود را به «راه‌های کهنِ» ارمیا بازگرداند، او از پیش قاعدهٔ تطبیقِ سه‌گانهٔ نبوت را مشخص کرده بود.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و راه‌های دیرین را بجویید که راه نیکو کدام است، و در آن گام بردارید تا برای جان‌های شما آرامی بیابید. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. همچنین بر شما نگهبانانی گماشتم و گفتم: به آواز شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش فرا نخواهیم داد. ارمیا ۶:۱۶، ۱۷.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

هرگاه خداوند قومِ خود را به راه‌های کهن بازگرداند، آنان آرامش می‌یابند (بارانِ پسین)، و آنگاه به نگهبانان پیغامِ کرنا داده می‌شود. تمامِ انبیا به کامل‌ترین وجه پایانِ ایامِ آخر را مشخص می‌کنند، پس پیغامِ کرنای ایامِ آخر همان کرنای نهایی خواهد بود، که همان کرنای هفتم است، یعنی وایِ سوم.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

وقتی مردم او در روزهای آخر گام‌برداشتن در راه‌های قدیمی را آغاز کردند، روشن شد که ویژگی‌های وای اول یک رهبر تاریخیِ نمادینِ مشخص (محمد) را معرفی می‌کند و اینکه وای دوم نیز همین کار را می‌کند (عثمان). همچنین دریافت شد که هر یک از چهار شیپور نخست نیز برای شناسایی خود رهبرانِ نمادینِ مشخصی دارند، و سپس تشخیص داده شد که اسامه بن لادن رهبر نمادین وای سوم است.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

محمد با عربستان مرتبط بود و عثمان نماد امپراتوری عثمانی در ترکیه بود و اسامه بن‌لادن نماینده تروریسم اسلامیِ جهانی بود، هرچند او، مانند محمد، عرب بود.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

همچنین چنین شناخته شد که وای اول به ارتش‌های روم آسیب زد و وای دوم ارتش‌های روم را به هلاکت رساند. سپس ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌عنوان زمانی شناخته شد که اسلامِ وای سوم به ارتش روم (ایالات متحده) آسیب رساند، اما در هنگام قانون یکشنبه، ارتش روم را به هلاکت خواهد رساند، زیرا ایالات متحده به پایان خود به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس می‌رسد و حاکمیت ملی خود را به اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبی کاذب واگذار می‌کند.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

شناخته شد که ایالات متحده، وحشِ زمین با دو شاخِ قدرت بود. یکی از ویژگی‌های اصلیِ پیش‌گویی‌شده برای وحشِ زمین این است که از بره به اژدها تبدیل می‌شود. در زبانِ نبوت، شاخ‌ها نمایانگرِ قدرت‌اند، و قدرتِ وحشِ زمین جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم بود که به‌صورتِ دو شاخِ وحشِ زمین نمایانده می‌شد. اما اکنون در ایامِ آخر، دو نیروی وحشِ زمین به قدرتِ نظامی و اقتصادی بدل شده‌اند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اسلامِ وایِ سوم به زمین، که نمادِ وحشِ زمین بود، به پنتاگون، که نمادِ قدرتِ نظامیِ آن بود، و به برج‌های دوقلوی نیویورک، که نمادِ قدرتِ اقتصادیِ آن بود، ضربه زد.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

وقتی همچنین دریافته شد که آغاز دورهٔ وای نخست و پایان دورهٔ وای دوم هر دو نمونه‌ای از مهر شدن آن صد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر می‌کشیدند، روشن شد که با فرارسیدن وای سوم، زمانی که ساختمان‌های عظیم نیویورک فرو ریخته شدند، فرایند مهر شدن آن صد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شده بود.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

«ویرانی‌ای که در جهان است»، خصلت اسلام است، زیرا خصلت آن در باب نهم، آیهٔ یازدهمِ مکاشفه به صورتِ آپولّیون و اَبَدّون تصویر شده است.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> و بر ایشان پادشاهی بود که فرشتهٔ هاویه است؛ نام او به زبان عبری «اَبَدّون» و به زبان یونانی «آپولیون» است. مکاشفه ۹:۱۱ (نه یازده).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

معنای نام، یا سرشتِ پادشاهی که بر اسلام حکومت می‌کند، هم در عبری و هم در یونانی، چنان‌که با آن دو نام نمایانده شده، «مرگ» و «ویرانی» است؛ و این در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، هنگامی که ساختمان‌های بزرگ نیویورک به زیر افکنده شدند. در آن هنگام، فصل هجدهمِ مکاشفه، آیات یک تا سه، آغاز به تحقق یافتن کرد.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

شناخته شده بود که در نخستین اشاره به «مرد وحشیِ اسلام» در کتاب پیدایش، از واژهٔ عبریِ «خرِ وحشیِ عربی» استفاده شده بود که در آن آیه به «مرد وحشی» ترجمه شده بود. نماد اسلام خانوادهٔ اسب است، و در باب نهمِ کتابِ مکاشفه نیز به صورت اسبِ جنگی نمایانده شده بود. بر روی نمودارهای مقدسِ حبقوق، که به قومِ خدا گفته شده بود «نباید تغییر داده شوند»، اسلام نیز با اسب‌های جنگی نمایانده شده بود.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

نخستین اشاره به تولد اسماعیل با «خویشتن‌داری»، که به یک نماد اصلی مرتبط با اسلام تبدیل شد، همراه بود.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> اکنون سارای، زن ابرام، برای او فرزندی نزایید؛ و او کنیزی مصری داشت که نامش هاجر بود. و سارای به ابرام گفت: «اینک، خداوند مرا از زاییدن بازداشته است؛ از تو می‌خواهم نزد کنیزم برو؛ باشد که از او صاحب فرزند شوم.» و ابرام به سخن سارای گوش فرا داد. پیدایش ۱۶:۱، ۲.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

در همان نخستین اشاره به اسلام، که با تولد اسماعیل نمایان می‌شود، بر تسلیم تأکید شده است. مفهوم تسلیم در دین اسلام بنیادی است. واژه «اسلام» از دو واژه عربی «سلام» به معنای «صلح» و «اسلم» به معنای «تسلیم شدن» یا «گردن نهادن» مشتق شده است. اسلام می‌آموزد که مؤمنان باید اراده خود را در همه جنبه‌های زندگی به اراده الله (خدا) تسلیم کنند. هنگامی که ساره دریافت با تشویق ابراهیم به گرفتن هاجر و داشتنِ اسماعیل تصمیم نادرستی گرفته است، از ابراهیم اجازه گرفت با هاجر به تندی رفتار کند؛ و همین باعث شد هاجر از خانه ابراهیم بگریزد. در آنجا پیامی از فرشته دریافت کرد.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> اما ابرام به سارای گفت: اینک کنیزت در دست توست؛ با او هرچه خوشایندِ توست بکن. و چون سارای با او به سختی رفتار کرد، او از برابرِ او گریخت. و فرشتهٔ خداوند او را نزدِ چشمهٔ آبی در بیابان یافت، نزدِ چشمه‌ای در راهِ شور. و گفت: هاجر، کنیزِ سارای، از کجا آمده‌ای و به کجا می‌روی؟ گفت: از حضورِ بانوی خود، سارای، می‌گریزم. و فرشتهٔ خداوند به او گفت: به نزدِ بانویت بازگرد و خود را زیرِ دستِ او مطیع ساز. و فرشتهٔ خداوند به او گفت: نسلت را بسیار خواهم افزود، چنان‌که از فراوانی شمارش نتوانند. و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زاد و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنجِ تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستِ او بر ضدِ همه خواهد بود و دستِ همه بر ضدِ او؛ و در حضورِ همهٔ برادرانِ خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۶–۱۲.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

مهارِ اسلام، «تسلیم» که نمایانگر سرشتِ دین اسلام است، و نقشِ اسلام، همگی در نخستین اشاره به اسماعیل دیده می‌شوند و نمایانگرِ دی‌ان‌ایِ نبویِ اسلامی هستند که سه «وای»ِ کتاب مکاشفه آن را بازنمایی می‌کنند. وقتی خداوند قوم خود را به راه‌های کهنِ ارمیا آورد، آنان همچنین دریافتند که «چهار باد»ی که به‌دست چهار فرشتهٔ باب هفتمِ مکاشفه مهار می‌شوند، به‌طور مشخص همان چهار بادِ اسلام‌اند.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ این چهار باد به‌صورت اسبی خشمگین تصویر شده است که می‌کوشد از بند رها شود و بر روی تمام زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ به همراه دارد." انتشارهای نسخهٔ خطی، جلد ۲۰، ۲۱۷.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

"اسب خشمگین" اسلام که همچنین همان "چهار باد"ِ "مهار شده" است، در حالی که مهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به انجام می‌رسد، در "مسیر" خود "مرگ و نابودی" (ابدون و آپولیون) را به همراه دارند. همان‌گونه که مهاری که بر هاجر نهاده شد، آن ویژگیِ نبوی را در نمادِ اسلام قرار داد، "چهار باد" و "اسب خشمگین" هر دو مهار شده‌اند، و با در نظر گرفتنِ این واقعیت دریافته شد که آغاز "وایِ اول" نشان‌دهندهٔ مهاری بر اسلام است، چنان‌که در فرمان تاریخیِ ابوبکر نمود یافته است.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> و به آنان فرمان داده شد که نه به علفِ زمین و نه به هیچ گیاهِ سبز و نه به هیچ درختی آسیبی نرسانند، بلکه فقط به کسانی آسیب رسانند که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۴.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

سطر به سطر، آغازِ دومین وای، که در کاربردِ سه‌گانهٔ سه وای بر آغازِ وای نخست قرار داده می‌شود، آزاد شدنِ چهار فرشته را مشخص می‌کند، که در آیه نمایانگرِ آزاد شدنِ دومین جهادِ بزرگِ اسلام‌اند.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> به فرشتهٔ ششم که شیپور را داشت، گفت: چهار فرشته را که در رود بزرگ فرات بسته شده‌اند، رها کن. مکاشفه ۹:۱۴.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

بنابراین درک شد که در آغاز سومین وای، اسلام هم رها و هم مهار خواهد شد، و این عیناً همان شهادت خواهر وایت است.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

وقتی سابقه تاریخی اسلام بررسی شد، روشن شد که جنگ‌ها و دستاوردهای اسلامِ عربیِ «وای نخستین» در نگاه اسلام «جهاد بزرگ نخست» شمرده می‌شود، و اینکه جنگ‌های امپراتوری عثمانی که از هنگام رها شدن چهار فرشته آغاز شد، در اسلام «جهاد بزرگ دوم» دانسته می‌شود. بر اساس کاربست سه‌گانه، اسلام بر این باور است که جهاد بزرگ سوم و آخر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. چنان‌که ویلیام میلر زمانی نوشت: «تاریخ و نبوت با هم موافق‌اند.»

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

کاربرد «خط بر خط» در باب رهاسازی و مهارِ همزمان، چنان‌که با قرار دادن خط نبوتیِ آغازینِ «وای نخست» و «وای دوم» بر روی یکدیگر نشان داده می‌شود، به‌طور کامل به‌وسیلهٔ روح نبوّت تأیید شد؛ و بلافاصله پس از آنکه اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ضربه زد، رئیس‌جمهور جورج دبلیو. بوش با آغاز جنگ خود علیه ترور، مهاری جهانی بر اسلام نهاد. رهاسازی و مهارِ همزمانِ «اسب خشمگین» اسلام به‌وسیلهٔ کتاب‌مقدس، روح نبوّت و همچنین تاریخ تأیید شد.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

کسانی که «از بره پیروی می‌کنند» و به راه‌های کهنِ جنبش میلری بازمی‌گردند، «آرامش» را می‌یابند که همان بارانِ پسین است؛ به گفتهٔ خواهر وایت، آغاز آن هنگامی است که امّت‌ها خشمگین‌اند اما مهار شده‌اند، همان‌گونه که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بودند.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

کسانی که «از بره پیروی می‌کنند» و به راه‌های کهنِ میلریتی بازمی‌گردند، به «آرامش» دست می‌یابند که همان بارانِ دیرهنگام است و به گفتهٔ خواهر وایت، آغاز آن زمانی بود که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ باب هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

آن فرشتهٔ نیرومند هنگامی نازل شد که ساختمان‌های نیویورک فرو ریختند، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار آغاز شد و بارانِ آخر شروع به نم‌نم باریدن کرد. آنان که به راه‌های دیرینهٔ ارمیا بازگردانده شدند و «آرامی» را که همان بارانِ آخر است یافتند، سپس تشخیص دادند که «آرامی و تازگیِ» اشعیا نیز همان بارانِ آخر است، اما همچنین شناساییِ آزمونی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ پیشِ روی قوم خدا و به‌ویژه «مردانِ استهزاگر»ی که بر اورشلیم حکومت می‌کردند قرار گرفت. آنان دریافتند که آن آزمون دو بُعد داشت، زیرا نمایانگر پیام اسلامِ وایِ سوم بود و به همان اندازه مهم، نمایانگر روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی‌ای بود که پیامِ بارانِ آخر را تثبیت می‌کرد.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> به آنان گفت: این است آسایش که بدان می‌توانید خستگان را بیاسایانید؛ و این است تجدید نیرو؛ اما نخواستند بشنوند. لیک کلام خداوند برای ایشان چنین شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به قفا بیفتند و شکسته شوند و به دام افتاده، گرفته شوند. از این رو، ای مردان استهزاگر که بر این قومِ در اورشلیم حکومت می‌کنید، کلام خداوند را بشنوید. اشعیا ۲۸:۱۲-۱۴.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

سلوک در راه‌های کهن به قوم خدا در روزهای آخر امکان داد تا دریابند که مثل ده باکره، که «تجربه قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد»، باید «عیناً» در زمان مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تکرار شود. گواهیِ تاریخِ زمانی که آن مثل نخستین‌بار تحقق یافت نشان می‌داد که باب دومِ حبقوق به‌طور مستقیم با آن مثل مرتبط بود و بخشی از آن به شمار می‌آمد. بنابراین «مجادله»ی باب دومِ حبقوق نمایانگرِ آزمونِ آرامش و تجدیدی بود که مردانِ استهزاگر از شنیدن آن سر باز زدند. هنگامی که شاگردان وفادارِ کتاب‌مقدس به بررسی راه‌های کهن ادامه دادند، دریافتند که نه تنها مثلِ ده باکره و باب دومِ حبقوق یک نبوتِ واحد بودند، بلکه باب دوازدهمِ حزقیال نیز همان نبوت بود.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> بخشی از نبوت حزقیال نیز مایهٔ قوت و تسلّی برای ایمانداران بود: «کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، این چه ضرب‌المثلی است که در سرزمین اسرائیل دارید و می‌گویید: «روزها به درازا کشیده و هر رؤیا ناکام می‌شود»؟ پس به ایشان بگو: خداوندِ خدا چنین می‌گوید... روزها نزدیک است، و تحققِ هر رؤیا... من سخن خواهم گفت، و سخنی که بگویم به وقوع خواهد پیوست؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهلِ خاندانِ اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است و او از زمان‌های دور نبوت می‌کند. بنابراین به ایشان بگو: خداوندِ خدا چنین می‌گوید: دیگر هیچ‌یک از سخنانِ من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام به انجام خواهد رسید.» حزقیال ۱۲:۲۱-۲۵، ۲۷، ۲۸. جدال بزرگ، ۳۹۳.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، چنان‌که در جنبش ظهورِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نمایان شد، نمایانگر دوره‌ای از زمان در روزهای آخر است، زمانی که «اثر هر رؤیا» «به وقوع خواهد پیوست». تاریخ نبویِ وایِ نخست، وقتی بر تاریخ نبویِ وایِ دوم منطبق می‌شود، تاریخ نبویِ وایِ سوم را مشخص می‌کند؛ و آن، تاریخ نبویِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. این همچنین همان تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ است. این همچنین همان تاریخی است که در آن کارِ پیام‌آوری که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کند، به انجام می‌رسد. این همان تاریخی است که در آن دو شاخِ وحشِ زمین از ششم به سوی «هشتمی» که «از هفت است» گذار می‌کنند. این همان تاریخی است که در آن دو نبی در خیابان کشته می‌شوند، در فصل یازدهمِ مکاشفه.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

اما حقیقتی به همان اندازه مهم این است که، چون کلام خدا هرگز ناکام نمی‌ماند و در پیوند با این اصل که همهٔ پیامبران بیش از هر دورهٔ دیگری از ایام آخر سخن می‌گویند، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «روزهای نبوت فرا رسیده‌اند»، زمانی که «کلماتی که» خدا گفته است «به وقوع خواهد پیوست» و «دیگر به تأخیر نخواهد افتاد».

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

سرکشی سال ۱۸۶۳ ادونتیسم لاودیکیه‌ای را به سرگردانی در بیابان محکوم کرد تا هنگامی که همگی مردند. خداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به آن دوره تاریخی بازگشت، همان‌گونه که با اسرائیل باستان در قادش کرده بود.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

نخستین سفر به قادش به شورش ده جاسوس انجامید و دوران سرگردانی در بیابان را در پی داشت. در پایان چهل سال، آنان به قادش بازگشتند و همان‌جا بود که موسی بار دیگر به صخره زد و از ورود به سرزمین موعود بازداشته شد، اما آنان با یوشع وارد شدند. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آخرین نسل را مشخص می‌کند و خدا دیگر کلام خود را به تأخیر نخواهد انداخت.

We will address this fact in the next article.

ما در مقاله بعدی به این واقعیت خواهیم پرداخت.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> تاریخ زندگی اسرائیل در بیابان، برای منفعت اسرائیلِ خدا تا پایان زمان به ثبت رسیده است. رفتارهای خدا با سرگردانانِ بیابان، در همه رفت‌وآمدهایشان به این سو و آن سو، در مواجهه‌شان با گرسنگی، تشنگی و خستگی، و در نمودهای شگرف قدرتش برای رهایی آنان، تمثیلی الهی است آکنده از هشدار و تعلیم برای قوم او در همه اعصار. تجربه‌های گوناگون عبرانیان مکتبی برای آماده‌سازی ایشان برای خانهٔ موعودشان در کنعان بود. خدا می‌خواهد قومش در این روزهای پایانی، با دل‌هایی فروتن و روح‌هایی تعلیم‌پذیر، آزمون‌های آتشینی را که اسرائیل باستان از آنها گذشت مرور کنند تا در آمادگی‌شان برای کنعانِ آسمانی تعلیم یابند.

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> صخره‌ای که به فرمان خدا زده شد و آبِ حیات را روان ساخت، نمادی از مسیح بود؛ او نیز زده و مجروح شد تا به‌وسیلهٔ خونش چشمه‌ای برای نجاتِ انسانِ هلاک‌شونده مهیا گردد. چنان‌که آن صخره یک‌بار زده شده بود، مسیح نیز قرار بود «یک‌بار قربانی شود تا گناهانِ بسیاری را بر دوش گیرد». اما هنگامی که موسی در قادش شتاب‌زده صخره را زد، این نمادِ زیبا از مسیح خدشه‌دار شد. نجات‌دهندهٔ ما قرار نبود برای بار دوم قربانی شود. چون آن قربانیِ عظیم فقط یک‌بار انجام شد، برای کسانی که در پیِ برکاتِ فیض اویند همین بس که به نامِ عیسی درخواست کنند—خواسته‌های دل را در دعایی توبه‌آمیز بیان کنند. چنین دعایی زخم‌های عیسی را در برابرِ خداوندِ لشکرها می‌نهد، و آنگاه خونِ حیات‌بخش از نو جاری خواهد شد؛ همان که جاری‌شدنِ آبِ حیات برای اسرائیلِ تشنه نمادِ آن بود.

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> تنها با ایمانی زنده به خدا و فرمان‌بری فروتنانه از فرمان‌های اوست که انسان می‌تواند امید داشته باشد رضایت الهی را به دست آورد. در آن واقعهٔ معجزه‌آسای عظیم در قادش، موسی که از غرولند و عصیانِ پیوستهٔ قوم خسته شده بود، یاور قادر مطلق خود را از نظر گم کرد؛ به فرمان «با صخره سخن بگویید تا آب‌هایش را جاری سازد» اعتنا نکرد؛ و بی‌آنکه از قوت الهی برخوردار باشد، رها شد تا کارنامه‌اش را با نمایشی از غضب و ضعف انسانی لکه‌دار کند. مردی که می‌بایست و می‌توانست تا پایان کارش پاک، استوار و بی‌غرض بایستد، سرانجام مغلوب شد. خدا در برابر جماعت اسرائیل بی‌حرمت شد، آن‌گاه که می‌توانست حرمت یابد و نامش تمجید گردد.

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> حکمی که بی‌درنگ بر ضدّ موسی صادر شد، بسیار کوبنده و خفت‌بار بود: اینکه او، همراه با اسرائیلِ سرکش، باید پیش از عبور از اردن بمیرد. اما آیا انسان می‌تواند ادعا کند که خداوند به خاطر همان یک خطا با خادم خود به سختی رفتار کرد؟ خداوند موسی را چنان گرامی داشته بود که هیچ انسان زندهٔ دیگری را در آن زمان آن‌گونه گرامی نداشته بود. او بارها و بارها از حقّ او دفاع کرده بود. دعاهایش را شنیده و با او رو در رو سخن گفته بود، چنان‌که انسانی با دوست خود سخن می‌گوید. و درست به همان اندازه که موسی از نور و معرفت برخوردار بود، میزان تقصیر او سنگین‌تر می‌شد. علائم زمانه، ۷ اکتبر ۱۸۸۰.

Back to Articles