Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Seven

کتاب دانیال - شماره شصت‌وهفت

Prophetic Insights: Islam, September 11, 2001, and the Day of the East Wind

بینش‌های پیش‌گویانه: اسلام، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و روز باد شرقی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF
Word

Islam of the third woe arrived into prophetic history on September 11, 2001, and it was immediately restrained. At that time the latter rain began to fall, but it was “measured”.

اسلامِ وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ وارد صحنهٔ تاریخِ نبوت شد و بلافاصله مهار شد. در آن زمان بارانِ پسین شروع به باریدن کرد، اما «به اندازه» بود.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> به اندازه، چون بروید، با آن محاجه خواهی کرد؛ او بادِ سختِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس بدین‌سان گناهِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمامِ ثمرهٔ آن برداشته شدنِ گناهِ اوست: آنگاه که همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های آهکیِ خردشده سازد، درختستان‌ها و بت‌ها دیگر برپا نخواهند ماند. امّا شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، و مسکن متروک، و چون بیابان رها خواهد گشت؛ آنجا گوساله چرا خواهد کرد و همان‌جا خواهد آرمید و شاخه‌های آن را خواهد خورد. چون شاخه‌های آن پژمرده شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را به آتش می‌افکنند؛ زیرا قومی بی‌فهم‌اند؛ از این‌رو آن که ایشان را ساخت بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را شکل داد بر ایشان لطفی نشان نخواهد داد. و در آن روز چنین خواهد شد که خداوند از مجرای رود تا نهرِ مصر خواهد کوبید، و شما، ای بنی‌اسرائیل، یک به یک گردآوری خواهید شد. و در آن روز چنین خواهد شد که شیپورِ بزرگ نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور در آستانهٔ هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمینِ مصر خواهند آمد، و خداوند را بر کوهِ مقدّس در اورشلیم پرستش خواهند کرد. اشعیا ۲۷:۶-۱۳.

The “day of the east wind” identifies the arrival of the latter rain, and also Islam of the third woe. It also marks the beginning of the history where the “iniquity of Jacob is purged.” The day of the east wind arrived on September 11, 2001, and at that point the judgment of the living commenced. The judgment of the living is the closing work of the third angel, and it is there that the removal of the sins of the one hundred and forty-four thousand began. That is what Isaiah means when he wrote, “By this.”

«روزِ بادِ شرقی» فرا رسیدنِ بارانِ پسین را نشان می‌دهد و همچنین بر اسلامِ وایِ سوم دلالت می‌کند. همچنین آغازِ دوره‌ای از تاریخ را مشخص می‌کند که در آن «گناهِ یعقوب زدوده می‌شود». روزِ بادِ شرقی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید و در همان زمان داوریِ زندگان آغاز شد. داوریِ زندگان کارِ پایانیِ فرشتهٔ سوم است و همان‌جا بود که زدودنِ گناهانِ یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز شد. این همان چیزی است که اشعیا وقتی نوشت: «بدین.» منظور داشت.

The words leading up to, “By this,” are, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” “By this,” is identifying the specific testing truths that purge the sin from those represented as Jacob. Those truths include the event (9/11), which marks the arrival of the latter rain. Those truths include the definition of the latter rain as “a message,” and the “message” is Islam. It includes the truth that “the east wind” is Islam of the third Woe, and it includes the prophetic characteristic of Islam’s subsequent restraint (stayeth).

کلماتی که پیش از «به این» آمده‌اند این‌هاست: «به اندازه، وقتی که سر برمی‌آورد، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ سختِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد.» «به این» حقایقِ آزمایشیِ مشخصی را معیّن می‌کند که گناه را از کسانی که به‌عنوان «یعقوب» نمایانده شده‌اند پاک می‌کند. آن حقایق شامل واقعهٔ (۱۱ سپتامبر) است که نشانهٔ فرارسیدنِ بارانِ پسین است. آن حقایق همچنین تعریفِ بارانِ پسین به‌عنوان «یک پیام» را دربر می‌گیرد، و آن «پیام» اسلام است. همچنین این حقیقت را شامل می‌شود که «بادِ شرقی» اسلامِ وایِ سوم است، و ویژگیِ نبویِ مهارِ متعاقبِ اسلام (stayeth) را نیز شامل می‌شود.

The test itself is represented by the “debate,” which began on September 11, 2001. Jeremiah, when representing the first disappointment, was counseled to “return” unto God and separate the precious from the vile. The “fruit” of the testing message produces two classes of worshippers.

خودِ آزمون با «مناظره» نمایان می‌شود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. ارمیا، هنگامی که نماینده نخستین ناامیدی بود، نصیحت شد که به سوی خدا «بازگردد» و گران‌بها را از پست جدا کند. «میوه» پیام آزمایشی دو دسته پرستنده را پدید می‌آورد.

The judgment of the foolish is represented as “when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Isaiah is referencing the pronouncement against those who turn things upside down in chapters twenty-eight and twenty-nine. They are those who cannot understand the sealed book. The work (fruit) of the wicked is to be esteemed as potter’s clay.

حکم دربارهٔ نادانان چنین تصویر می‌شود: «وقتی او همه سنگ‌های قربانگاه را چون سنگ‌های گچیِ درهم‌کوبیده می‌گرداند، درختستان‌ها و بت‌ها برپا نخواهند ماند.» اشعیا در فصل‌های بیست‌وهشت و بیست‌ونه به این اعلان دربارهٔ کسانی اشاره می‌کند که همه چیز را وارونه می‌کنند. آنان همان کسانی‌اند که کتاب مُهرشده را نمی‌توانند بفهمند. کار (ثمر) شریران باید همچون گلِ کوزه‌گر شمرده شود.

> Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:14–16.

> پس اینک من در میان این قوم کاری شگفت به‌جا خواهم آورد، کاری شگرف و شگفت‌انگیز؛ زیرا حکمت حکیمانشان نابود خواهد شد و فهم خردمندانشان پنهان خواهد گشت. وای بر آنان که سخت می‌کوشند رای خود را از خداوند پنهان دارند و کارهایشان در تاریکی است و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی وارونه‌سازیِ شما همچون گل کوزه‌گر شمرده خواهد شد: آیا ساخته به سازندهٔ خود می‌گوید: مرا او نساخته است؟ یا آنچه شکل یافته است به آن که آن را شکل داد می‌گوید: او فهمی نداشت؟ اشعیا ۲۹:۱۴-۱۶.

The work of the wicked will be as potter’s clay, and in chapter twenty-seven their work is portrayed in a similar fashion, as chalkstones that are beaten asunder. Chalk or potter’s clay is easily beaten into powder, and the symbol of the work of making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” and including the work of tearing down “the groves and images,” so that they “shall not stand up,” is the work represented by the reformation of king Josiah. In the final revival and reformation, represented by the reformation of Josiah, the Adventist corporate structure will be desolate, for “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” All their works, meaning the thousands of churches, schools, colleges, universities, hospitals and office buildings around the world, will be prophetically beaten into worthless powder.

کار شریران همچون گلِ سفالگر خواهد بود، و در باب بیست‌وهفت نیز کارشان به‌گونه‌ای مشابه تصویر می‌شود: مانند سنگ‌های گچی که کوبیده و از هم پاشیده می‌گردند. گچ یا گلِ سفالگری به‌آسانی با کوبیدن به پودر تبدیل می‌شود، و نمادِ کاری که «تمام سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های گچی که خرد می‌شوند» می‌سازد و همچنین شامل ویران کردنِ «درختستان‌ها و تماثیل» است تا «برپا نمانند»، همان کاری است که اصلاحاتِ پادشاه یوشیا نمایانگر آن است. در بیداری و اصلاح نهایی، که اصلاحاتِ یوشیا نماد آن است، ساختارِ سازمانیِ ادونتیست متروک خواهد شد، زیرا «شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، و مسکن متروک گشته، مانند بیابان رها خواهد گردید.» تمامی کارهای ایشان، یعنی هزاران کلیسا، مدرسه، کالج، دانشگاه، بیمارستان و ساختمان اداری در سراسر جهان، بر حسب پیشگویی به پودرِ بی‌ارزش کوبیده خواهد شد.

The membership will also be desolate, for those “people of no understanding” will be as “withered” “boughs” that “shall be broken off” “and set on fire,” for “he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favor.”

جمعیت نیز متروک خواهد شد، زیرا آن «مردمِ بی‌فهم» چون «شاخه‌های» «خشکیده» خواهند بود که «بریده خواهند شد» «و به آتش افکنده خواهند شد»، زیرا «آن که ایشان را ساخت بر ایشان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت داد بدیشان لطفی نخواهد نمود».

When the separation that is accomplished by the testing message is complete, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon, for in that day “it shall come to pass” “that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem.”

هنگامی که جداسازی‌ای که به‌وسیلهٔ پیامِ آزمایشی به انجام می‌رسد کامل شود، ندای دومِ بابِ هجدهمِ کتابِ مکاشفه، گوسفندانِ دیگرِ خدا را از بابل فرامی‌خوانَد، زیرا در آن روز «چنین خواهد شد که کَرّنای بزرگ نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور در آستانهٔ هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمینِ مصر، خواهند آمد و در کوهِ مقدّس در اورشلیم، خداوند را پرستش خواهند کرد.»

The passage (Isaiah twenty-seven, verses eight through thirteen) we are considering, identifies the prophetic history that began on September 11, 2001, and illustrates the testing and purification of those who will ultimately call God’s other flock out of Babylon. The opening verses of the same chapter, identify a song that is to be sung during that very history.

بخشی که در حال بررسی آن هستیم (اشعیا باب ۲۷، آیات ۸ تا ۱۳)، تاریخِ پیشگویی‌شده‌ای را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد مشخص می‌کند و آزمون و پالایشِ کسانی را که سرانجام گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل بیرون می‌خوانند به تصویر می‌کشد. آیات آغازینِ همین باب، سرودی را معرفی می‌کنند که قرار است در همان دورهٔ تاریخی خوانده شود.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? Isaiah 27:2–7.

> در آن روز برای او بسرایید: «تاکستانِ شرابِ سرخ.» من، یهوه، نگهبانی‌اش می‌کنم؛ هر لحظه آن را آبیاری خواهم کرد؛ تا کسی به آن آسیبی نرساند، شب و روز از آن نگهبانی خواهم کرد. خشم در من نیست؛ کیست که در نبرد خارها و تیغ‌ها را بر ضد من برپا کند؟ از میانشان خواهم گذشت؛ همه‌شان را یکجا خواهم سوزاند. یا بگذار به قوّت من چنگ زند تا با من صلح کند؛ و او با من صلح خواهد کرد. او سبب خواهد شد که آنان که از یعقوب برمی‌آیند ریشه بدوانند؛ اسرائیل شکوفه خواهد داد و غنچه خواهد زد و روی جهان را از میوه پُر خواهد کرد. آیا او را چنان زده است که زنندگانش را زد؟ یا آیا او به‌سانِ کشتارِ آنان که به‌دستِ او کشته شدند، کشته شده است؟ اشعیا ۲۷: ۲-۷.

The song of the vineyard is the song that first identifies God’s people as a vineyard which He had loved and cared for. It then presents a promise of acceptance for any who would wish to take hold of Christ’s righteousness. It then identifies the promise of the outpouring of the Holy Spirit, represented by two phases of rain. The first phase of rain brings the blossoms and buds to life, and the second phase fills the earth with fruit.

سرود تاکستان سرودی است که نخست قوم خدا را چون تاکستانی معرفی می‌کند که او دوستش داشته و از آن مراقبت کرده است. سپس وعده پذیرفته‌شدن را برای هر که بخواهد به پارساییِ مسیح تمسک جوید مطرح می‌کند. آنگاه وعده فروباریدن روح‌القدس را بیان می‌کند که با دو مرحله باران نمایانده می‌شود. مرحله نخستِ باران شکوفه‌ها و غنچه‌ها را زنده می‌کند و مرحله دوم زمین را از میوه سرشار می‌سازد.

The song of the vineyard is the song that identifies the period of time when God is passing by a former chosen people, while entering into covenant with a new chosen people. Verses eight and onward, are simply repeating and enlarging upon the opening verses of the chapter. The first verse of the chapter identifies the same event that is identified as the “day of the east wind” in verse eight.

سرودِ تاکستان سرودی است که دورهٔ زمانی‌ای را مشخص می‌کند که در آن خدا از کنار قومِ برگزیدهٔ پیشین می‌گذرد و هم‌زمان با قومِ برگزیدهٔ جدیدی عهد می‌بندد. آیهٔ هشتم و آیاتِ پس از آن صرفاً تکرار و بسطِ آیاتِ آغازینِ باب‌اند. آیهٔ نخستِ باب همان واقعه‌ای را مشخص می‌کند که در آیهٔ هشتم «روزِ بادِ شرقی» نامیده شده است.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. Isaiah 27:1.

> در آن روز خداوند با شمشیر سخت و عظیم و نیرومند خویش، لویاتان، آن مار فرّار را مجازات خواهد کرد، یعنی لویاتان، آن مار پیچ‌خورنده را؛ و اژدهایی را که در دریاست خواهد کشت. اشعیا ۲۷:۱.

The dragon is Satan, but in a secondary sense it was pagan Rome.

اژدها همان شیطان است، اما در معنای ثانوی، رومِ بت‌پرست بود.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

The ten kings of pagan Rome, in chapter seven of Daniel, and in chapter twelve of Revelation represent the ten kings of Revelation seventeen–in the last days.

ده پادشاه روم بت‌پرست، در فصل هفتم دانیال و در فصل دوازدهم مکاشفه، نمایانگر ده پادشاه فصل هفدهم مکاشفه در ایام آخر هستند.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> "پادشاهان و حاکمان و والیان بر خود داغ ضد مسیح نهاده‌اند و چون آن اژدها تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان، با آنان که احکام خدا را حفظ می‌کنند و ایمان عیسی را دارند، جنگ کند." شهادت‌ها برای روحانیان، ۳۸.

Verse one of Isaiah 27 is identifying the beginning of the judgment of the dragon, which began at the day of the east wind, on September 11, 2001. The judgment of the kings of the earth, and their globalist merchant partners, is accomplished when the financial structure of the earth is destroyed by an “east wind”, in the midst of the “seas”.

آیهٔ نخستِ اشعیا ۲۷ آغازِ داوریِ اژدها را مشخص می‌کند؛ داوری‌ای که در روزِ بادِ شرقی، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. داوریِ پادشاهانِ زمین و شرکای بازرگانِ جهانی‌گرای آنان زمانی محقق می‌شود که ساختارِ مالیِ زمین به دستِ «باد شرقی»، در میانِ «دریاها» نابود شود.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> زیرا اینک پادشاهان گرد آمدند، با هم عبور کردند. آن را دیدند و شگفت‌زده شدند؛ پریشان شدند و شتابان گریختند. ترس در همان‌جا بر آنان چیره شد، و دردی همچون دردِ زنِ زائو. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی می‌شکنی. مزمور 48:4-7.

Isaiah chapter twenty-seven, verses one through seven, is repeated and enlarged upon in verses eight through thirteen. It identifies that in “the day of east wind” the kings and merchants of the earth are going to be confronted with fear, and their fear escalates through history from that point onward. That fear identifies the illogical and hasty movements of the progressive globalists of planet earth ever since September 11, 2001, as they push their agenda further and more aggressively, than what would be logically expected. Satan, and his representatives, for the merchants and kings of the earth (the globalists), as symbols of the dragon, know their time is short.

اشعیا باب بیست‌وهفتم، آیات یک تا هفت، در آیات هشت تا سیزده تکرار و بسط داده می‌شود. در آن مشخص می‌شود که در «روز باد شرقی» پادشاهان و بازرگانان زمین با ترس روبه‌رو خواهند شد و ترس آنان از آن نقطه به بعد در طول تاریخ تشدید می‌شود. این ترس، تحرکات غیرمنطقی و شتاب‌زدهٔ جهانی‌گرایان پیشروِ کرهٔ زمین را از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به این سو نشان می‌دهد، زیرا آنان دستورکار خود را فراتر و تهاجمی‌تر از آنچه به‌طور منطقی انتظار می‌رود پیش برده‌اند. شیطان و نمایندگان او، یعنی پادشاهان و بازرگانان زمین (جهانی‌گرایان)، که نمادهای اژدها هستند، می‌دانند که زمانشان کوتاه است.

> Therefore rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! for the devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time. Revelation 12:12.

> پس شاد باشید، ای آسمان‌ها و ای کسانی که در آن‌ها ساکنید. وای بر ساکنان زمین و دریا! زیرا ابلیس با خشم عظیم نزد شما فرود آمده است، چون می‌داند که زمانی اندک دارد. مکاشفه ۱۲:۱۲.

The day of the east wind, that produced the economic crisis in 2001, that has only gotten worse, no matter what the globalist media attempts to claim, is the issue that confronts the world at the point when the dragon knows his time is short. He then escalates his movements for control of the entire earth, and he does so when “Woe” (the third Woe) is brought upon “the inhabiters of the earth and sea.”

روز باد شرقی که بحران اقتصادی سال ۲۰۰۱ را پدید آورد، بحرانی که صرف‌نظر از آنچه رسانه‌های جهانی‌گرا می‌کوشند ادعا کنند فقط بدتر شده است، همان مسئله‌ای است که جهان در هنگامی که اژدها می‌داند زمان اندکی دارد با آن روبه‌رو است. سپس او تحرکات خود را برای کنترل سراسر زمین تشدید می‌کند و این را هنگامی انجام می‌دهد که «وای» (سومین وای) بر «ساکنان زمین و دریا» نازل می‌شود.

The arrival of Islam of the third Woe (the east wind), on September 11, 2001, produced an economic disaster that has forced the globalists to accelerate their efforts to force a one world government upon planet earth. Yet Islam continues to fulfill its role. Perhaps the most serious revelation of Islam as a symbol of Bible prophecy is found in the first reference to Islam.

ظهور اسلامِ «وای سوم» (باد شرقی) در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فاجعه‌ای اقتصادی پدید آورد که جهانی‌گرایان را واداشت تا تلاش‌های خود را برای تحمیل یک حکومت واحدِ جهانی بر سیارهٔ زمین شتاب دهند. با این حال، اسلام همچنان به ایفای نقش خود ادامه می‌دهد. شاید جدی‌ترین مکاشفهٔ اسلام به‌عنوان نمادی از پیشگویی کتاب مقدس در نخستین اشاره به اسلام یافت می‌شود.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

God’s Word never fails. As Islam continues to produce pain as a woman in travail, some who might even accept that Islam is identified in Bible prophecy, have not yet wrapped their mind around the obvious fact in the two verses. Some might understand that it is Islam that brings every man on planet earth together in order to oppose a common enemy, and this is of course true. Yet the last phrase in the verse is the more serious truth. The world was shaken by September 11, 2001, and it has recently been shaken again by this year’s October 7 attack of Hamas against Israel. But no one is willing to see that the spirit of warfare and sudden destruction is “in the presence of all” of Ishmael’s brethren.

کلام خدا هرگز باطل نمی‌شود. در حالی که اسلام همچون زنی در دردِ زایمان همچنان رنج می‌آفریند، برخی که حتی ممکن است بپذیرند که اسلام در نبوت‌های کتاب‌مقدس معرفی شده است، هنوز حقیقتِ آشکارِ آن دو آیه را درنیافته‌اند. برخی شاید دریابند که این اسلام است که همهٔ انسان‌های کرهٔ زمین را برای مقابله با دشمنیِ مشترک گرد هم می‌آورد، و این البته درست است. با این حال، عبارت پایانیِ آیه حقیقتی جدی‌تر است. جهان با ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تکان خورد، و به‌تازگی نیز با حملهٔ ۷ اکتبرِ امسالِ حماس علیه اسرائیل بار دیگر لرزید. اما هیچ‌کس حاضر نیست ببیند که روحِ جنگ و ویرانیِ ناگهانی «در حضورِ همهٔ» برادرانِ اسماعیل است.

What kind of destruction will be carried out when there is a surprise attack carried out by such Islamic nations as Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei and Bahrain? The spirit of Ishmael is in “all his brethren,” and the warfare that has so far been produced with the third Woe from countries such as Afghanistan or Iraq, will be quite different when the prophecy of Ishmael is fully fulfilled. How many nuclear bombs does Pakistan have?

اگر حملۀ غافلگیرانه‌ای از سوی کشورهای اسلامیِ چون عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، کویت، برونئی و بحرین انجام شود، چه نوع ویرانی‌ای صورت خواهد گرفت؟ روحِ اسماعیل در «همۀ برادرانش» است، و جنگی که تا کنون با «وای سوم» از سوی کشورهایی چون افغانستان یا عراق پدید آمده، وقتی که نبوتِ اسماعیل به‌طور کامل تحقق یابد، کاملاً متفاوت خواهد بود. پاکستان چند بمب هسته‌ای دارد؟

The prophetic characteristic of Islamic warfare as demonstrated in the first and second Islamic Woes is sudden, surprise attacks. Are there enough finances in the affluent Islamic nations to secretly secure or produce weaponry that would be more sophisticated, and lethal, than fuel laden jets, car bombs, burning tires, rape and knives? Is God’s Word to be believed?

ویژگی پیشگویانه جنگ‌ورزی اسلامی، همان‌گونه که در نخستین و دومین «وایِ اسلامی» نشان داده شده، حملات ناگهانی و غافلگیرانه است. آیا در کشورهای اسلامی ثروتمند منابع مالی کافی وجود دارد تا به‌طور پنهانی تسلیحاتی را تأمین یا تولید کنند که پیچیده‌تر و مرگبارتر از هواپیماهای جت پر از سوخت، خودروهای بمب‌گذاری‌شده، لاستیک‌های در حال سوختن، تجاوز و چاقو باشند؟ آیا باید کلام خدا را باور کرد؟

All the jewels of Miller’s dream become testing truths in the last days, if nothing more than the reality that those truths have been rejected and prophecy identifies they will be restored. But some of those jewels, such as the work of Christ in the heavenly sanctuary and Islam of the third Woe, identify predictions that are fulfilled only in the very last days. One represents the work of Christ in the Most Holy Place, certainly a present testing truth, and the other identifies the message of the Midnight Cry, which again is a present testing truth.

همهٔ گوهرهای رؤیای میلر در روزهای آخر به حقایق امتحانی بدل می‌شوند؛ حتی اگر فقط به این معنا باشد که آن حقایق رد شده‌اند و نبوّت نشان می‌دهد که احیا خواهند شد. اما برخی از آن گوهرها، مانند خدمت مسیح در قدس آسمانی و اسلامِ وایِ سوم، به پیشگویی‌هایی اشاره می‌کنند که تنها در آخرین ایام تحقق می‌یابند. یکی نمایانگر خدمت مسیح در قدس‌الاقداس است، که بی‌شک حقیقت امتحانیِ حاضر است، و دیگری پیام فریاد نیمه‌شب را مشخص می‌کند که آن نیز حقیقت امتحانیِ حاضر است.

The thread that weaves together the Millerite movement and the time of the end in 1989, which in turn introduces the movement of the one hundred and forty-four thousand, is the “seven times,” that was Miller’s first jewel and the first to be set aside as Adventism left the old paths. One hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, to the time of the end in 1989, represents the “seven times.” The twenty-five hundred and twenty was divided into two periods of twelve hundred and sixty, and a tenth or a tithe of twelve hundred and sixty, is one hundred and twenty-six. The stone the builders rejected is so long that it connects the first and last movements of the three angels. In so doing it identifies that the truth of the “seven times” is also a present testing truth, and that it is the truth that becomes no longer simply the foundation stone, but the head of the corner.

رشته‌ای که جنبش میلری و زمانِ پایان در ۱۹۸۹ را، که خود به نوبهٔ خود جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را معرفی می‌کند، به هم می‌بافد، «هفت زمان» است؛ نخستین گوهرِ میلر، و نخستین آموزه‌ای که هنگامی که ادونتیسم راه‌های کهن را ترک کرد کنار گذاشته شد. یکصد و بیست و شش سال از شورشِ ۱۸۶۳ تا زمانِ پایان در ۱۹۸۹، نمایانگرِ «هفت زمان» است. عددِ دوهزار و پانصد و بیست به دو دورهٔ هزار و دویست و شصت تقسیم شد، و یک‌دهم یا عشرِ هزار و دویست و شصت، یکصد و بیست و شش است. سنگی که بناها رد کردند آن‌قدر امتداد دارد که نخستین و آخرین جنبش‌های سه فرشته را به هم پیوند می‌دهد. بدین‌سان روشن می‌شود که حقیقتِ «هفت زمان» نیز حقیقتی آزمون‌گرِ کنونی است، و اینکه همان حقیقتی است که دیگر صرفاً سنگِ بنیاد نیست، بلکه سنگِ زاویه می‌شود.

We will now leave off our consideration of the increase of knowledge in the Millerite movement, represented by the Ulai River vision in the book of Daniel and turn our attention to the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge, in the movement of the one hundred and forty-four thousand.

اکنون بررسی خود را دربارهٔ افزایش دانش در جنبش میلری، که در کتاب دانیال با رؤیای رود اولای به تصویر کشیده شده است، کنار می‌گذاریم و توجه خود را به رؤیای رود هدّکل معطوف می‌کنیم؛ رؤیایی که نمایانگر افزایش دانش در جنبش یکصد و چهل و چهار هزار است.

We will begin next by considering the four generations of Adventism that span the one hundred and twenty-six years from 1863 to 1989.

سپس با بررسی چهار نسل ادونتیسم که صد و بیست و شش سال از 1863 تا 1989 را در بر می‌گیرند، آغاز خواهیم کرد.

We will start that study in the next article.

ما آن مطالعه را در مقاله بعدی آغاز خواهیم کرد.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall.

> و چنین شد که در سال ششم، در ماه ششم، در پنجمین روز ماه، هنگامی که در خانه‌ام نشسته بودم و مشایخ یهودا در برابرم نشسته بودند، دست خداوند خدا در آنجا بر من فرود آمد. آنگاه نگریستم، و اینک، پیکری به هیئت آتش: از کمرش به پایین، آتش؛ و از کمرش به بالا، همچون درخشندگی، به رنگ کهربا. و هیأتی چون دست پیش آورد و مرا از گیسوی سرم گرفت؛ و روح مرا میان زمین و آسمان بلند کرد و در رؤیاهای خدا مرا به اورشلیم برد، به درِ دروازهٔ داخلی که رو به شمال است؛ جایی که جایگاه تمثال غیرت بود، آن که حسد را برمی‌انگیزد. و اینک، جلال خدای اسرائیل در آنجا بود، مطابق رؤیایی که در دشت دیده بودم. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمانت را به سوی شمال برافراز. پس چشمانم را به سوی شمال بلند کردم، و اینک، در شمال، نزد دروازهٔ مذبح، این تمثال غیرت در مدخل بود. و باز به من گفت: ای پسر انسان، آیا می‌بینی چه می‌کنند؟ این اعمال نفرت‌انگیز بزرگی را که خاندان اسرائیل در اینجا مرتکب می‌شوند تا من از مقدسم دور شوم؟ اما باز برگرد، که امور نفرت‌انگیز بزرگ‌تری خواهی دید. و مرا به درِ صحن آورد؛ و چون نگریستم، اینک سوراخی در دیوار بود.

> Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz. Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:1–18.

> آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، اکنون در دیوار نقب بزن؛ و چون در دیوار نقب زدم، اینک دری بود. و به من گفت: داخل شو و ببین رجاسات شرارت را که در اینجا می‌کنند. پس داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه خزندگان و جانوران مکروه، و همهٔ بت‌های خاندان اسرائیل، بر دیوار گرداگرد نگاشته بود. و در برابر آنها هفتاد مرد از مشایخ خاندان اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یاعزنیا پسر شافان ایستاده بود، و هر مردی مجمرهٔ خود را در دست داشت؛ و ابری غلیظ از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، آیا دیدی مشایخ خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر کس در حجره‌های تصاویر خود؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. باز هم به من گفت: باز برگرد، و رجاسات بزرگ‌تری را که می‌کنند خواهی دید. آنگاه مرا به درِ دروازهٔ خانهٔ خداوند که رو به شمال بود آورد؛ و اینک زنانی آنجا نشسته بودند و برای تمّوز می‌گریستند. آنگاه به من گفت: آیا این را دیدی، ای پسر انسان؟ باز هم رو بگردان، و رجاسات بزرگ‌تر از اینها خواهی دید. و مرا به صحن درونی خانهٔ خداوند آورد، و اینک نزد درِ هیکل خداوند، میان ایوان و مذبح، قریب بیست و پنج مرد بودند، پشتشان به سوی هیکل خداوند و رویشان به سوی مشرق؛ و رو به مشرق خورشید را سجده می‌کردند. آنگاه به من گفت: آیا این را دیدی، ای پسر انسان؟ آیا برای خانهٔ یهودا امر کوچکی است که این رجاسات را که در اینجا به جا می‌آورند مرتکب شوند؟ زیرا زمین را از ظلم پر ساخته‌اند، و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک شاخه را به بینی خود می‌گذارند. از این رو من نیز به خشم رفتار خواهم کرد؛ چشمم ابقا نخواهد نمود و ترحم نخواهم کرد؛ و اگر با آوازی بلند در گوش من فریاد کنند، باز ایشان را نخواهم شنید. حزقیال ۸:۱-۱۸.

Back to Articles