Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Six

کتاب دانیال - شمارهٔ بیست‌وشش

Nebuchadnezzar’s Seven Times: A Prophetic Tapestry Unveiling Paganism, Papalism, and the United States

هفت زمانِ نبوکدنصر: فرشینه‌ای پیش‌گویانه که پرده از بت‌پرستی، پاپ‌گرایی و ایالات متحده برمی‌دارد

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2023

Formats

PDF
Word

The symbol of Nebuchadnezzar in chapter four is amazing. His “seven times,” typified the periods of time that paganism (the daily), and papalism (the transgression of desolation), trampled down the sanctuary and host.

نماد نبوکدنصر در فصل چهارم شگفت‌انگیز است. «هفت زمان» او نمادِ دوره‌های زمانی بود که در آن بت‌پرستی (روزانه) و پاپی‌گری (تخطیِ ویرانی) معبد و سپاه را پایمال کردند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

The trampling down of “both the sanctuary and the host,” noted in verse thirteen, represents the “seven times” that was the last of two of God’s indignations; and Nebuchadnezzar’s “seven times” is representing the “seven times” that was the first of God’s indignations, but both are represented as the same line prophetically.

پایمال شدنِ «هر دو، قدس و لشکر»، که در آیهٔ سیزده آمده، نمایانگر «هفت زمان»ی است که واپسینِ آن دو خشمِ خدا بود؛ و «هفت زمانِ» نبوکدنصر نمایانگر «هفت زمانِ» مربوط به نخستینِ آن دو خشمِ خداست، اما هر دو از نظر نبوتی به‌منزلهٔ یک خط واحد بازنمایی می‌شوند.

> And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. 2 Kings 21:13.

> و بر اورشلیم ریسمانِ سامره و شاقولِ خانهٔ اخاب را خواهم کشید؛ و اورشلیم را چنان‌که مردی ظرفی را پاک می‌کند، پاک کرده و واژگون خواهم ساخت. دوم پادشاهان ۲۱:۱۳.

Daniel chapter eight, and verse thirteen, is addressing the second line of God’s indignations, as brought upon the southern kingdom of Judah, beginning in 677 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times,” represents the line of God’s first indignation, as brought upon the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times” represents twelve hundred and sixty years that paganism trampled down the sanctuary and host, followed by the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down the sanctuary and host.

کتاب دانیال، باب هشتم، آیه سیزدهم، به دومین سلسله غضب‌های خدا اشاره دارد که بر پادشاهی جنوبی یهودا وارد آمد و از سال 677 پیش از میلاد آغاز شد. «هفت زمانِ نبوکدنصر» نمایانگر سلسله نخست غضب خداست که بر پادشاهی شمالی اسرائیل وارد آمد و از سال 723 پیش از میلاد آغاز گردید. «هفت زمانِ نبوکدنصر» نمایانگر 1260 سالی است که طی آن بت‌پرستی قدس و سپاه را پایمال کرد و پس از آن 1260 سالی که پاپی‌گری قدس و سپاه را پایمال نمود.

Papalism is simply paganism covered with the profession of Christianity. “Baptized paganism” as it were. There is nothing that represents Christ or Christianity in Catholicism. The world learned that fact in the history of the Dark Ages, but since 1798, the world has forgotten. The papacy has the same heart as paganism. The religion and the rites of the religions are identical. Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” consisted of him being given the heart of a beast. The beast’s heart he was given was the heart that represented the religion of paganism, whether it was outright paganism or cloaked paganism in the form of Catholicism. Sister White identifies that the dragon in Revelation twelve is Satan, but in a secondary sense it is pagan Rome.

پاپیسم صرفاً بت‌پرستی است که با تظاهر به مسیحیت پوشانده شده است. «بت‌پرستیِ تعمید‌یافته»، اگر بتوان چنین گفت. در کاتولیسیسم چیزی که نمایانگر مسیح یا مسیحیت باشد وجود ندارد. جهان این حقیقت را در تاریخ عصور تاریک آموخت، اما از سال ۱۷۹۸ به این سو آن را فراموش کرده است. نظام پاپی همان دلِ بت‌پرستی را دارد. دین و آیین‌های دینی یکسان‌اند. داوریِ «هفت زمان» دربارهٔ نبوکدنصر شامل این بود که به او دلِ حیوان داده شد. آن دلِ حیوانی که به او داده شد، دلی بود که نمایانگر دینِ بت‌پرستی بود، چه بت‌پرستیِ آشکار و چه بت‌پرستیِ پوشیده در قالب کاتولیسیسم. خواهر وایت تصریح می‌کند که اژدها در مکاشفهٔ دوازده شیطان است، اما در معنای ثانوی رومِ بت‌پرست است.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

The beast that Nebuchadnezzar represented for “seven times,” was the beast of the dragon for twelve hundred and sixty days, and then the beast of Catholicism for another twelve hundred and sixty days. At the end of those days Nebuchadnezzar is a symbol of the United States, which is ultimately the false prophet. Prophetically Nebuchadnezzar represented the dragon, the beast and the false prophet which are the three-fold powers that make up spiritual Babylon, and who lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar represents literal Babylon, and in so doing he was employed as a symbol of all three of the powers that make up spiritual Babylon of the last days.

وحشی که نبوکدنصر به مدت «هفت زمان» نمایندگی می‌کرد، به مدت هزار و دویست و شصت روز، وحشِ اژدها بود و سپس به مدت هزار و دویست و شصت روزِ دیگر، وحشِ کاتولیسیسم بود. در پایان آن روزها نبوکدنصر نماد ایالات متحدهٔ آمریکا است که در نهایت همان پیامبر دروغین است. به‌طور نبوی، نبوکدنصر نمایندهٔ اژدها، وحش و پیامبر دروغین بود؛ همان قدرت‌های سه‌گانه‌ای که بابلِ روحانی را تشکیل می‌دهند و جهان را به آرماگدون می‌کشانند. نبوکدنصر نمایندهٔ بابلِ تاریخی است و بدین‌سان به‌عنوان نمادِ هر سهِ آن قدرت‌ها به کار گرفته شد که بابلِ روحانیِ آخرالزمان را تشکیل می‌دهند.

In order to recognize the symbolism just identified it is important to first locate Nebuchadnezzar in 1798, when his kingdom is restored at the end of the “seven times.” We will establish this waymark in Daniel chapter four, before we begin to proceed through the chapter in a more systematic fashion.

برای شناخت نمادهایی که به‌تازگی شناسایی شده‌اند، مهم است که ابتدا جایگاه نبوکدنصر را در سال ۱۷۹۸ مشخص کنیم؛ زمانی که پادشاهی او در پایانِ «هفت زمان» بازگردانده می‌شود. این نشانهٔ راه را در باب چهارم دانیال تعیین خواهیم کرد، پیش از آن‌که بررسی نظام‌مند آن باب را آغاز کنیم.

At the “time of the end” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the book then fulfilled its purpose of presenting an increasing light that would test, purify and produce two classes of worshippers. The unsealing of the book of Daniel marks the beginning of the three-step testing process that is based upon the truths revealed at that time.

در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸، مهرِ کتاب دانیال گشوده شد و سپس آن کتاب هدف خود را محقق ساخت: ارائه نوری روزافزون که می‌بایست بیازماید، پاک‌سازی کند و دو گروه از پرستندگان را پدید آورد. گشوده شدن مهرِ کتاب دانیال آغازگرِ فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای است که بر حقایقِ آشکارشده در آن زمان استوار است.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

The prophetic purpose of the unsealing of the book that consists of the book of Daniel and the book of Revelation, is to test the generation that is alive during the history that the book is unsealed. In Daniel twelve, there are three time prophecies that are identified. The first is the twelve hundred and sixty years that the power of the holy people was to be scattered.

هدف نبویِ گشوده‌شدنِ مهرهای کتابی که از کتاب دانیال و کتاب مکاشفه تشکیل شده، آزمودنِ نسلی است که در دورهٔ تاریخیِ گشوده‌شدنِ آن کتاب زنده است. در فصل دوازدهمِ کتاب دانیال، سه پیشگوییِ زمانی مشخص شده است. نخستینِ آن‌ها دورهٔ هزار و دویست و شصت ساله‌ای است که در آن قدرتِ قومِ مقدس قرار بود پراکنده شود.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را نهان کن و کتاب را تا زمان پایان مهر و موم کن؛ زیرا بسیاری رفت و آمد خواهند کرد و دانش فزونی خواهد یافت. آنگاه من، دانیال، نگریستم و اینک دو تن دیگر ایستاده بودند: یکی در این سوی کرانۀ رود و دیگری در آن سوی کرانۀ رود. و یکی به آن مردی که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های رود بود گفت: پایان این شگفتی‌ها تا چه زمان خواهد بود؟ و من همان مردی را که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های رود بود شنیدم که، چون دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت، به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این برای یک زمان و دو زمان و نیم زمان خواهد بود؛ و چون قدرت قوم مقدس پراکنده شود، همۀ این امور به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۴-۷.

The other two prophetic periods in chapter twelve are twelve hundred and ninety days and thirteen hundred and thirty-five days.

دو دورهٔ نبویِ دیگر در فصل دوازدهم عبارت‌اند از هزار و دویست و نود روز و هزار و سیصد و سی و پنج روز.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:8–12.

> و شنیدم، اما نفهمیدم؛ پس گفتم: ای خداوندم، پایان این امور چه خواهد بود؟ او گفت: راه خود را برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمانِ پایان بسته و مُهر شده‌اند. بسیاری پاک و سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ ولی خردمندان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانی دائمی برداشته شود و آن پلیدیِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال کسی که انتظار می‌کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز می‌رسد. دانیال ۱۲:۸-۱۲.

In the verses the “time of the end,” is twice referenced and defined as the point when the words of Daniel would be unsealed. The words that are the subject of being unsealed at the “time of the end” are the three prophetic periods of twelve hundred and sixty (time, times, and a half), twelve hundred and ninety, and thirteen hundred and thirty-five. Two of the three periods are defined as “days.” Two of the three ended in 1798, and the third ended at the very end of 1843. It is at the very end of 1843, for the verse states, “blessed is he that waiteth, and cometh to…”

در این آیات، «زمانِ پایان» دو بار یاد شده و به‌عنوان مقطعی تعریف می‌شود که در آن سخنان دانیال مُهرگشایی می‌شود. سخنانی که موضوع گشوده‌شدن در «زمانِ پایان» هستند، سه دورهٔ نبویِ هزار و دویست و شصت (یک زمان، دو زمان و نیم زمان)، هزار و دویست و نود، و هزار و سیصد و سی‌وپنج‌اند. دو تا از این سه دوره به‌صورت «روز» تعریف شده‌اند. دو تای آن‌ها در 1798 پایان یافتند و سومی در خودِ پایانِ 1843 به پایان رسید. این در خودِ پایانِ 1843 است، زیرا آیه می‌گوید: «خوشا به حال کسی که منتظر می‌ماند و می‌رسد به...»

The word “cometh,” means touches. Blessed therefore is he who waits, and also touches the first day of 1844. The tarrying time of the parable of the ten virgins began at the first disappointment in Millerite history, and that disappointment arrived on the very last day of 1843, and the very last day of 1843, touches the very first day of 1844. The blessing of waiting began when the tarrying time began at the first disappointment.

واژه «cometh,» به معنای «لمس می‌کند» است. پس خوشا به حال کسی که انتظار می‌کشد و نیز روز نخستِ ۱۸۴۴ را لمس می‌کند. زمانِ تأخیرِ مثلِ ده باکره با نخستین ناکامی در تاریخِ میلریتی‌ها آغاز شد، و آن ناکامی در همان آخرین روزِ ۱۸۴۳ فرا رسید، و همان آخرین روزِ ۱۸۴۳، روزِ نخستِ ۱۸۴۴ را لمس می‌کند. برکتِ انتظار زمانی آغاز شد که زمانِ تأخیر در نخستین ناکامی آغاز شد.

There is a great deal more to address in these verses, but the point we are considering here is the prophetic role of Daniel. The purpose of the book of Daniel, which Daniel represents in the passage, is to produce a three-step testing process when the book is unsealed. Daniel was told to go his way until the time of the end when the book was to be unsealed. The conclusion of the chapter emphasizes what will happen when the time of the end arrives.

نکات بسیار بیشتری در این آیات هست که باید به آنها پرداخته شود، اما نکته‌ای که اینجا مد نظر داریم نقش نبویِ دانیال است. هدفِ کتابِ دانیال — که دانیال در این بخش نمایندهٔ آن است — این است که هنگامی که مهرِ کتاب گشوده شود، یک فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای پدید آورد. به دانیال گفته شد تا زمانِ پایان راهِ خود را پیش گیرد؛ زمانی که باید مهرِ کتاب گشوده شود. پایانِ فصل بر آنچه هنگامِ فرارسیدنِ زمانِ پایان رخ خواهد داد تأکید می‌کند.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> اما تو به راه خود برو تا پایان فرا رسد؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در نصیبِ خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۲:۱۳.

The book of Daniel was to stand in its lot at the end of the prophetic days of Daniel.

کتاب دانیال قرار بود در پایان ایامِ نبوتِ دانیال در قرعهٔ خود بایستد.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> وقتی خدا به کسی کاری ویژه برای انجام دادن می‌دهد، او باید همان‌گونه که دانیال ایستاد، در جایگاه خود بایستد، آماده برای پاسخ دادن به دعوت خدا، آماده برای به انجام رساندن مقصود او. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۶، ۱۰۸.

At the time of the end in 1798, Daniel stood in his lot, which is expressed in verse thirteen as “at the end of the days.” The end of Nebuchadnezzar’s banishment of “seven times” identifies 1798, for it concluded at “the end of the days.”

در زمانِ پایان، در سال ۱۷۹۸، دانیال در نصیبِ خود ایستاد. این مضمون در آیهٔ سیزده با عبارت «در پایانِ روزها» بیان شده است. پایانِ تبعیدِ «هفت زمان»ِ نبوکدنصر، سال ۱۷۹۸ را مشخص می‌کند، زیرا در «پایانِ روزها» خاتمه یافت.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth for ever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> و در پایان آن روزها، من، نبوکدنصر، چشمان خود را به سوی آسمان بلند کردم و خردم به من بازگشت؛ و خدای متعال را مبارک گفتم و او را که تا ابد زنده است ستودم و گرامی داشتم؛ زیرا فرمانرواییِ او فرمانروایی‌ای جاودانه است و پادشاهیِ او از نسل تا نسل برقرار است. و همۀ ساکنان زمین در نظر او هیچ شمرده می‌شوند، و او در لشکر آسمان و در میان ساکنان زمین مطابق ارادۀ خود عمل می‌کند؛ و هیچ‌کس نمی‌تواند دست او را بازدارد یا بدو بگوید: «چه می‌کنی؟» در همان وقت خرد من به من بازگشت؛ و برای شکوه پادشاهی‌ام، عزّت و جلالم به من بازآمد؛ و مشیران و سرورانم مرا طلب کردند؛ و در پادشاهی‌ام برقرار شدم و عظمت فزون‌تری بر من افزوده شد. اکنون من، نبوکدنصر، پادشاه آسمان را می‌ستایم و تمجید و تکریم می‌کنم؛ که همۀ کارهای او حق است و راه‌هایش داوری، و آنان که در تکبّر راه می‌روند، او تواناست که فروتنشان سازد. دانیال ۴:۳۴-۳۷.

The expression “end of the days” represents the time of the end in 1798. Nebuchadnezzar was then established in his kingdom, which was no longer the history of the beasts of paganism and papalism. At that point, Nebuchadnezzar represented a fully converted man, and in so doing represented the earth beast of Bible prophecy that began to reign in 1798, and it began as a lamb, though it was destined to eventually speak as a dragon. He represents the earth beast that would reign for seventy symbolic years in fulfillment of Isaiah twenty-three, just as his literal kingdom reigned for seventy literal years. The symbolism is “air tight.”

عبارت «پایانِ روزها» نمایانگر زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ است. نبوکدنصر در آن هنگام در پادشاهی خود تثبیت شده بود؛ پادشاهی او دیگر بخشی از تاریخِ وحوشِ بت‌پرستی و پاپی‌گری نبود. در آن مقطع، نبوکدنصر نمایانگر انسانی کاملاً تبدیل‌یافته بود و بدین‌سان نمایندهٔ وحشِ زمین در نبوتِ کتاب مقدس شد که در سال ۱۷۹۸ به سلطنت رسید و همچون برّه‌ای آغاز کرد، هرچند مقدر بود که سرانجام چون اژدها سخن بگوید. او نمایندهٔ وحشِ زمین است که برای هفتاد سالِ نمادین، در تحققِ اشعیا باب بیست‌وسوم، سلطنت خواهد کرد؛ همان‌گونه که پادشاهی واقعی او هفتاد سالِ واقعی سلطنت کرد. این نمادپردازی «بی‌نقص» است.

Nebuchadnezzar represents a prophetic link between the three powers represented in Revelation chapters twelve and thirteen. There they are identified as the dragon, the sea beast and the earth beast. In Revelation sixteen they are identified as the three powers that lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar’s “seven times,” ties together all three of those beasts, for literal Babylon illustrates spiritual Babylon, and the same line of prophecy that is located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, for the two books bring each other to perfection.

نبوکدنصر نمایانگر پیوندی نبوی میان سه قدرتی است که در باب‌های دوازده و سیزدهِ مکاشفه معرفی شده‌اند. در آنجا از آنان با عناوینِ اژدها، وحش از دریا و وحش از زمین یاد می‌شود. در باب شانزدهمِ مکاشفه، این سه به‌عنوان قدرت‌هایی معرفی می‌شوند که جهان را به سوی آرماگدون رهبری می‌کنند. «هفت زمان» نبوکدنصر هر سهٔ آن وحوش را به هم پیوند می‌دهد، زیرا بابل تاریخی نمونهٔ بابل روحانی است و همان خط نبوت که در کتاب دانیال وجود دارد در کتاب مکاشفه نیز دنبال می‌شود، زیرا این دو کتاب یکدیگر را تکمیل می‌کنند.

Nebuchadnezzar represents 1798 as a prophetic link between the dragon, the beast and the false prophet. 1798 was “the time of the end” for the message of the first angel and the Millerite history. William Miller was led to place all of his prophetic structure upon his recognition of the dragon of paganism and the beast of Catholicism, but he did not see the United States as the earth beast and false prophet. He could see the history prior to “the time of the end” in 1798, but the future was yet future. At “the time of the end” in 1989, all three powers would then be recognized.

نبوکدنصر، ۱۷۹۸ را به‌عنوان حلقه‌ای نبوی میان اژدها، وحش و نبی دروغین معرفی می‌کند. سال ۱۷۹۸ برای پیام فرشتهٔ اول و تاریخ جنبش میلری «زمانِ پایان» بود. ویلیام میلر رهنمون شد تا تمام ساختار نبوی خود را بر شناختِ اژدهای بت‌پرستی و وحشِ کاتولیسیسم بنا کند، اما او ایالات متحده را به‌عنوان وحشِ زمین و نبی دروغین نمی‌دید. او می‌توانست تاریخِ پیش از «زمانِ پایان» در ۱۷۹۸ را ببیند، اما آینده هنوز پیشِ رو بود. در «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹، آنگاه هر سه قدرت قرار بود شناخته شوند.

The unsealing of the prophetic recognition of the dragon and beast in 1798, is represented by the Ulai River of chapters seven, eight and nine. The unsealing of the prophetic recognition of the dragon, beast and false prophet in 1989, is represented by the Hiddekel River of chapters ten, eleven and twelve. Nebuchadnezzar represents the movement of the first angel that arrived in 1798, and he typifies Belshazzar who represents the movement of the third angel that arrived in 1989. For this reason, Nebuchadnezzar’s second dream, in chapter four, represents the message of the first angel.

گشوده شدنِ شناختِ نبوی از اژدها و وحش در سال ۱۷۹۸، با رودخانهٔ اولای در فصل‌های هفت، هشت و نه نشان داده شده است. گشوده شدنِ شناختِ نبوی از اژدها، وحش و نبیِ کاذب در سال ۱۹۸۹، با رودخانهٔ هیددکل در فصل‌های ده، یازده و دوازده نشان داده شده است. نبوکدنصر نمایانگرِ جنبشِ فرشتهٔ نخست است که در سال ۱۷۹۸ آمد، و او به‌منزلهٔ نمونه‌ای برای بلشصر است که نمایانگرِ جنبشِ فرشتهٔ سوم است که در سال ۱۹۸۹ آمد. از این رو، خوابِ دومِ نبوکدنصر در فصل چهارم، بیانگرِ پیامِ فرشتهٔ نخست است.

Nebuchadnezzar’s “seven times” concluded at “the time of the end” in 1798, with the arrival of the warning message of judgment to come. At the “end of the days,” he is a converted man, thus representing the Republican horn of the earth beast, when it was lamblike. He simultaneously represents the Philadelphian Protestant horn of the earth beast.

«هفت زمانِ» نبوکدنصر در «وقتِ آخر» در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، با رسیدن پیامِ هشدار دربارهٔ داوریِ در پیش رو. در «آخرِ ایام»، او مردی توبه‌کرده است و بدین‌سان نمایانگر شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین است، هنگامی که برّه‌گون بود. او هم‌زمان نمایانگر شاخِ پروتستانِ فیلادلفیاییِ وحشِ زمین نیز هست.

As the first king of Babylon, he typifies Belshazzar the last king of Babylon. His judgment was typified by the judgment of Nimrod, and in turn typified the judgment of Belshazzar. His judgment represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

او، به‌عنوان نخستین پادشاه بابل، نمادِ بلشصر، آخرین پادشاه بابل است. داوریِ او به‌وسیلهٔ داوریِ نمرود نمادین شده بود و به نوبهٔ خود نمادِ داوریِ بلشصر بود. داوریِ او بیانگر آغازِ داوریِ تفتیشی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود.

> Nebuchadnezzar the king, unto all people, nations, and languages, that dwell in all the earth; Peace be multiplied unto you. I thought it good to show the signs and wonders that the high God hath wrought toward me. How great are his signs! and how mighty are his wonders! his kingdom is an everlasting kingdom, and his dominion is from generation to generation. I Nebuchadnezzar was at rest in mine house, and flourishing in my palace: I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Daniel 4:1–5.

> نبوکدنصرِ پادشاه، به همهٔ مردمان، قوم‌ها و زبان‌هایی که در سراسر زمین ساکن‌اند: سلامتی بر شما افزون باد. صلاح دیدم آیات و عجایبی را که خدای متعال در حق من به‌جا آورده است، بیان کنم. چه عظیم‌اند آیات او! و چه توانمندند عجایب او! پادشاهی او پادشاهی جاودانه است و فرمانروایی او از نسلی به نسل دیگر برقرار است. من، نبوکدنصر، در خانه‌ام آسوده بودم و در کاخ خود کامیاب: خوابی دیدم که مرا ترساند، و اندیشه‌هایی که بر بسترم داشتم و رؤیاهای سرم مرا آشفته ساخت. دانیال ۴:۱-۵.

The dream made Nebuchadnezzar afraid, and the symbolism of the dream represents the everlasting gospel of the first angel, which commands men to “fear God.”

آن خواب نبوکدنصر را به وحشت انداخت، و نمادهای آن خواب نمایانگر انجیلِ جاودانیِ فرشتهٔ نخستین است که به مردمان فرمان می‌دهد: «از خدا بترسید.»

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.

> و دیدم فرشته‌ای دیگر در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد که انجیلِ جاودان را داشت تا به ساکنانِ زمین و به هر قوم و قبیله و زبان و ملت بشارت دهد؛ و با صدای بلند می‌گفت: از خدا بترسید و به او جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید. مکاشفه ۱۴:۶، ۷.

The everlasting gospel is a three-step message, the first step, as represented in the first angel, is to fear God, the second step is to give him glory and the third is represented by the hour of his judgment. “Glory” represents character, and the second “go to” in the story of Nimrod’s rebellion is where the character of the city and the tower was investigated. It was an investigative judgment. The combination of church and state is the image of the beast, and Nimrod’s second step was in manifesting the image of the beast, but the second step of the everlasting gospel produces a glorification of God’s character, not Nimrod’s.

انجیلِ ابدی پیامی سه‌مرحله‌ای است: گام نخست، چنان‌که در فرشتهٔ نخستین نمایان است، ترسیدن از خداست؛ گام دوم جلال دادن به اوست؛ و گام سوم با ساعتِ داوریِ او نمایانده می‌شود. «جلال» نمایانگر سرشت است، و دومین «بیایید» در داستانِ شورشِ نمرود همان‌جایی است که سرشتِ شهر و برج مورد بررسی قرار گرفت. آن یک داوریِ تحقیقی بود. ترکیبِ کلیسا و دولت تصویرِ وحش است، و گامِ دومِ نمرود در نمایاندنِ تصویرِ وحش بود، اما گامِ دومِ انجیلِ ابدی به جلال دادنِ سرشتِ خدا می‌انجامد، نه سرشتِ نمرود.

Nebuchadnezzar’s fear is a symbol of the first test, just as was Daniel’s choice to not eat Babylon’s diet, for Daniel feared God. The first angel arrived in history in 1798, and was thereafter empowered on August 11, 1840. Nebuchadnezzar’s dream locates the arrival of the first message at the time of the end in 1798.

ترس بخت‌نصر نماد نخستین آزمون است؛ همان‌گونه که تصمیم دانیال برای نخوردن خوراکِ بابِلی نیز چنین بود، زیرا دانیال از خدا می‌ترسید. فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ در تاریخ ظهور کرد و پس از آن در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قدرت یافت. خوابِ بخت‌نصر زمانِ فرارسیدنِ نخستین پیام را در زمانِ پایان، در سال ۱۷۹۸، مشخص می‌کند.

> I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Therefore made I a decree to bring in all the wise men of Babylon before me, that they might make known unto me the interpretation of the dream. Then came in the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers: and I told the dream before them; but they did not make known unto me the interpretation thereof. But at the last Daniel came in before me, whose name was Belteshazzar, according to the name of my god, and in whom is the spirit of the holy gods: and before him I told the dream, saying, O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Daniel 4:5–9.

> خوابی دیدم که مرا ترساند، و اندیشه‌هایی که بر بسترم داشتم و رؤیاهای ذهنم مرا مضطرب ساخت. پس فرمانی صادر کردم تا همهٔ حکیمان بابل را به حضورم بیاورند، تا تعبیر خواب را بر من آشکار سازند. آنگاه جادوگران، منجمان، کلدانیان و غیب‌گویان آمدند؛ و خواب را در برابرشان بازگفتم، اما تعبیر آن را به من آشکار نکردند. سرانجام دانیال، که به نام خدای من «بلطشاصر» نامیده می‌شد و روح خدایان مقدس در اوست، به حضورم آمد؛ و در حضور او خواب را بازگفتم و گفتم: ای بلطشاصر، سرور جادوگران، زیرا می‌دانم که روح خدایان مقدس در توست و هیچ سرّی بر تو دشوار نیست، رؤیاهای خوابی را که دیده‌ام، و تعبیر آن را، به من بگو. دانیال 4:5-9.

The arrival of the first message at the time of the end in 1798, that is represented by Nebuchadnezzar’s fear, marks the point when the book of Daniel was to be unsealed.

فرارسیدن پیام نخست در زمان پایان، در سال ۱۷۹۸، که ترس نبوکدنصر نمایانگر آن است، نشانگر زمانی است که کتاب دانیال قرار بود مهر و مومش برداشته شود.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. … And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان کن و کتاب را تا زمان پایان مهر و موم کن؛ بسیاری از این سو به آن سو خواهند دوید و دانش افزون خواهد شد. ... و گفت: برو به راه خود، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمان پایان بسته و مهر شده است. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۰.

When the book of Daniel was unsealed at “the time of the end”, men were called to come and investigate the increase of knowledge, and that call eventually produced two classes of worshippers. One class could not understand and the other class could. The wise men of Babylon, represented as “the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers” could not understand, but Daniel understood. The Babylonian “wise men” could not understand, and therefore represent the wicked. Daniel represented the wise.

وقتی کتاب دانیال در «زمانِ پایان» مُهرش گشوده شد، مردمان فراخوانده شدند تا بیایند و افزایش دانش را بررسی کنند، و آن فراخوان سرانجام دو دسته از پرستندگان پدید آورد. یک دسته نمی‌توانستند بفهمند و دستهٔ دیگر می‌توانستند. حکیمانِ بابل، که با عنوان «ساحران، منجمان، کلدانیان و فالگیران» معرفی شده‌اند، نتوانستند بفهمند، اما دانیال فهمید. «حکیمانِ» بابلی نتوانستند بفهمند و از این‌رو نمایندهٔ شریران‌اند. دانیال نمایندهٔ حکیمان بود.

We will continue Daniel chapter four in the next article.

ما باب چهارم دانیال را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.

> کسانی که نسبت به کار خدا امین نیستند، از اصول بی‌بهره‌اند؛ انگیزه‌هایشان چنان نیست که آنان را بر آن دارد در همهٔ اوضاع و احوال راه درست را برگزینند. خادمان خدا باید در همه حال احساس کنند که زیر نظرِ کارفرمای خویش‌اند. او که بر ضیافتِ کفرآمیزِ بلشصر نظاره می‌کرد، در همهٔ مؤسسات ما، در اتاقِ حساب‌وکتابِ تاجر، در کارگاهِ خصوصی، حاضر است؛ و همان دستِ بی‌تن به همان یقین کوتاهیِ شما را ثبت می‌کند که داوریِ هولناکِ آن پادشاهِ کفرگو را ثبت کرد. محکومیتِ بلشصر با کلماتِ آتشین نوشته شد: «تو در ترازو وزن شدی و ناقص یافت شدی»؛ و اگر از انجامِ وظایفِ خدا-دادهٔ خود کوتاهی کنید، محکومیتِ شما همان خواهد بود. پیام‌ها به جوانان، ۲۲۹.

Back to Articles