Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Nine

کتاب دانیال - شماره نود و نه

The Last Days and the Judgment of God: Unveiling Prophetic Insights

روزهای پایانی و داوری خداوند: پرده‌برداری از بینش‌های پیشگویانه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The “last days” represent the announcement of the opening of judgment in the movement of the first angel, and in the movement of the third angel, the close of judgment is announced. In the “last days” God’s people were, and are raised up to announce the judgment of God, but in order to be a messenger of God’s judgment, you must understand the judgment. A primary characteristic of Laodicean Adventism, both the learned class and the unlearned class, is that they do not know the judgment of God. All the prophets are more specifically addressing the last days, than the days in which they lived.

"ایام آخر" در جنبشِ فرشتهٔ اول، بیانگرِ اعلامِ آغازِ داوری است، و در جنبشِ فرشتهٔ سوم، پایانِ داوری اعلام می‌شود. در "ایام آخر"، قومِ خدا برانگیخته شده‌اند و می‌شوند تا داوریِ خدا را اعلام کنند؛ اما برای آنکه پیام‌آورِ داوریِ خدا باشید، باید داوری را درک کنید. یکی از ویژگی‌های اصلیِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای—چه در میانِ قشرِ تحصیل‌کرده و چه قشرِ بی‌سواد—این است که داوریِ خدا را نمی‌شناسند. همهٔ پیامبران، بیش از آنکه روزگارِ خود را مخاطب قرار دهند، به طور مشخص خطاب به "ایام آخر" سخن می‌گویند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11.” Selected Messages, book 3, 338.

> هر یک از پیامبران قدیم، بیش از آنکه برای زمان خود سخن گفته باشند، برای زمان ما سخن گفتند؛ از این رو پیشگویی‌های آنان برای ما برقرار است. «اکنون همهٔ این چیزها برای آنان به عنوان نمونه رخ داد، و برای اندرزِ ما نوشته شد، ما که پایان‌های جهان بر ما فرا رسیده است.» اول قرنتیان ۱۰:۱۱. پیام‌های برگزیده، کتاب ۳، ۳۳۸.

All the prophets agree with one another, so their prophecies are all presenting the same illustration, and that illustration is of the last days, which are the days of judgment.

همهٔ پیامبران با یکدیگر هم‌نظرند؛ بنابراین پیشگویی‌هایشان همگی تصویر واحدی را ترسیم می‌کنند و آن تصویر مربوط به روزهای آخر است که همان روزهای داوری‌اند.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> و ارواحِ انبیا مطیعِ انبیا هستند. زیرا خدا خدای آشفتگی نیست، بلکه خدای سلامتی است، چنان‌که در همهٔ کلیساهای مقدسان است. اول قرنتیان ۱۴:۳۲، ۳۳.

Jerusalem in Ezekiel’s vision that begins in chapter eight, is God’s church, which is the Laodicean Seventh-day Adventist church in the last days. Chapters eight and nine of Ezekiel, identify two classes of worshippers in the conclusion of the judgment of the house of God. One class is represented with the twenty-five ancient men bowing to the sun, but those who sigh and cry for the abominations done in the church and land, receive the seal of God. In chapter eleven, Ezekiel’s vision continues the illustration of the punishment of the twenty-five men that bow to the sun.

اورشلیم در رؤیای حزقیال که از فصل هشتم آغاز می‌شود، کلیسای خداست؛ یعنی کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای در ایام آخر. فصول هشتم و نهمِ حزقیال، در پایانِ داوریِ خانهٔ خدا، دو گروه از عبادت‌کنندگان را مشخص می‌کنند. یک گروه با بیست‌وپنج تن از بزرگان که به خورشید سجده می‌کنند نمایانده می‌شود، اما آنان که برای رجاساتِ انجام‌شده در کلیسا و سرزمین ناله و زاری می‌کنند، مُهر خدا را دریافت می‌کنند. در فصل یازدهم، رؤیای حزقیال به تصویرِ مجازاتِ آن بیست‌وپنج مردِ سجده‌کننده به خورشید ادامه می‌دهد.

> Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ezekiel 11:1–9.

> و افزون بر این، روح مرا برافراشت و مرا به دروازهٔ شرقی خانهٔ خداوند آورد، که رو به مشرق دارد؛ و اینک نزد درِ دروازه، بیست و پنج مرد بودند؛ و در میان ایشان یعزنیاه پسر آزور و پلاتیا پسر بنایا، از سران قوم، را دیدم. آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، اینان همان کسانی‌اند که شرارت را تدبیر می‌کنند و در این شهر مشورت شریرانه می‌دهند؛ که می‌گویند: «نزدیک نیست؛ بیایید خانه‌ها بنا کنیم؛ این شهر دیگ است و ما گوشت آنیم.» پس بر ضد آنان نبوت کن؛ نبوت کن، ای پسر انسان. و روح خداوند بر من فرود آمد و به من گفت: بگو: خداوند چنین می‌گوید: ای خاندان اسرائیل، شما چنین گفته‌اید، زیرا من هر آنچه در اندیشهٔ شما می‌گذرد، همه را می‌دانم. شما کشتگان خود را در این شهر بسیار کرده‌اید و کوچه‌های آن را از کشتگان پر ساخته‌اید. از این رو خداوند خدا چنین می‌گوید: کشتگان شما را که در میان آن نهاده‌اید، ایشان گوشت‌اند و این شهر دیگ است؛ اما من شما را از میان آن بیرون خواهم آورد. از شمشیر ترسیده‌اید؛ و من شمشیری بر شما خواهم آورد، می‌گوید خداوند خدا. و شما را از میان آن بیرون خواهم آورد و شما را به دست بیگانگان تسلیم خواهم کرد و در میان شما داوری‌ها را اجرا خواهم نمود. حزقیال ۱۱:۱-۹.

Jerusalem is identified as the “caldron,” and the people in Jerusalem are “the flesh” that is being cooked in the caldron, which is a pot. The judgment of the wicked that is accomplished by the angels with the destroying weapons in their hands, in the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand (for Sister White says the sealing of Ezekiel chapter nine is the same as the sealing of Revelation chapter seven), includes the truth that the wicked are removed from Jerusalem. At the soon-coming Sunday law, spiritual Jerusalem will be cleansed and lifted up as an ensign above all the mountains.

اورشلیم به‌عنوانِ «دیگ» شناسایی شده است و مردمِ اورشلیم «گوشت»ی هستند که در آن دیگ، یعنی همان ظرفِ پخت‌وپز، پخته می‌شوند. داوریِ شریران، که به‌دستِ فرشتگانی با سلاح‌های نابودکننده در دست، در زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر انجام می‌گیرد (زیرا خواهر وایت می‌گوید مُهرِ فصل نهمِ حزقیال همان مُهرِ فصل هفتمِ مکاشفه است)، این حقیقت را در بر دارد که شریران از اورشلیم بیرون رانده می‌شوند. با فرارسیدنِ قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، اورشلیمِ روحانی پاک خواهد شد و همچون بیرقی بر فراز همهٔ کوه‌ها برافراشته خواهد شد.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> و در ایام آخر چنین خواهد شد که کوهِ خانهٔ خداوند بر قلهٔ کوه‌ها استوار خواهد شد و از تپه‌ها بلندتر خواهد گردید؛ و همهٔ قوم‌ها به سوی آن سرازیر خواهند شد. و بسیاری از مردم خواهند رفت و خواهند گفت: بیایید تا به کوهِ خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، بالا رویم؛ و او راه‌های خود را به ما خواهد آموخت و ما در مسیرهای او گام خواهیم زد؛ زیرا از صهیون شریعت صادر خواهد شد و کلامِ خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۲، ۳.

The cleansing which is accomplished for Jerusalem at the Sunday law, is the removal of Laodicean Adventists, where only Philadelphian Adventists remain. The legal corporate structure is then finished, for the United States government is the controlling entity in the legal arrangement that was made in 1863, and when the government of the United States enforces Sunday observance upon the land, the corporate structure of the Seventh-day Adventist church is either legally dissolved, or perhaps its name is legally changed to something of the order of the Sunday Adventist church.

پاک‌سازی‌ای که در هنگام قانون یکشنبه برای اورشلیم انجام می‌شود، حذف ادونتیست‌های لاودکیه‌ای است، به‌گونه‌ای که تنها ادونتیست‌های فیلادلفیایی باقی می‌مانند. در آن زمان ساختار حقوقیِ شرکتی نیز خاتمه می‌یابد، زیرا دولت ایالات متحده نهادِ کنترل‌کننده در ترتیبات حقوقی‌ای است که در سال ۱۸۶۳ برقرار شد، و هنگامی که دولت ایالات متحده رعایتِ یکشنبه را در سراسر کشور به اجرا بگذارد، ساختار حقوقیِ شرکتیِ کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم یا از نظر قانونی منحل می‌شود، یا شاید نام آن از نظر قانونی به چیزی از سنخِ کلیسای ادونتیستِ یکشنبه تغییر یابد.

When the wicked in Jerusalem are removed from the caldron, by the destroying angels, the Laodicean Adventist church ends, and the Philadelphian movement becomes spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. Micah addresses the ancient men, that Isaiah calls the scornful men that call light darkness and darkness light, and through a question, identifies that the ancient men should have known “judgment.” They should have known the time of their visitation.

هنگامی که شریرانِ اورشلیم به‌دست فرشتگانِ هلاک‌کننده از دیگ بیرون برده شوند، کلیسای ادونتیستِ لائودکیه‌ای پایان می‌یابد و جنبش فیلادلفیایی به اورشلیمِ روحانی بدل می‌شود که چون رایت برافراشته می‌گردد. میکاه مردانِ کهن‌سال را خطاب قرار می‌دهد؛ همان کسانی که اشعیا آنان را مردانِ استهزاگر می‌نامد که نور را تاریکی و تاریکی را نور می‌خوانند، و با طرح پرسشی نشان می‌دهد که آن مردانِ کهن‌سال باید «داوری» را می‌شناختند. آنان باید زمانِ تفتیشِ خود را می‌دانستند.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Micah 3:1–3.

> و گفتم: بشنوید، خواهش می‌کنم، ای سران یعقوب و ای سروران خاندان اسرائیل! آیا بر عهدهٔ شما نیست که عدالت را بشناسید؟ شما که نیکو را دشمن می‌دارید و بد را دوست می‌دارید؛ که پوستشان را از آنان می‌کَنید و گوشتشان را از استخوان‌هایشان جدا می‌سازید؛ که گوشت قوم مرا نیز می‌خورید و پوستشان را از آنان می‌کَنید، و استخوان‌هایشان را می‌شکنید و ایشان را تکه‌تکه می‌کنید، برای دیگ، و چون گوشتی که در دیگِ بزرگ است. میخا ۳:۱‏-‏۳.

God intended, and still intends that His last day people “know judgment,” and judgment is not a singular concept. It is a progressive history, possessing several elements and specific waymarks. It is a prophetic period that began in 1798, and continues until the end of the millennium. It is both investigative and executive. It is accomplished upon every man who has ever lived upon planet earth, and also upon the angels that were expelled from heaven. The periods of judgment are an essential understanding, for God’s faithful in the last days, for the answer to Micah’s question is, “yes, Israel is to understand the judgment.”

خدا قصد داشت و هنوز هم قصد دارد که قوم آخرالزمانیِ او «داوری را بشناسند»، و داوری مفهومی یگانه نیست. داوری سیر تاریخیِ تدریجی‌ای است که دارای عناصر متعدد و نشانه‌های راهِ مشخص است. این دوره‌ای نبوی است که در سال ۱۷۹۸ آغاز شد و تا پایان هزاره ادامه دارد. این داوری هم تفتیشی است و هم اجرایی. این داوری بر هر انسانی که تاکنون بر سیارهٔ زمین زیسته است، و نیز بر فرشتگانی که از آسمان رانده شدند، اجرا می‌شود. دوره‌های داوری برای وفاداران خدا در روزهای آخر، فهمی اساسی است، زیرا پاسخ به پرسش میکاه این است: «آری، اسرائیل باید داوری را درک کند.»

Jeremiah identifies that the ancient men of Jerusalem in the last days represent the culmination of a “perpetual backsliding,” as represented by the four generations of escalating rebellion, symbolized by Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Jeremiah identifies that the ancient men are wrapped up in spiritualism, for they “worship” “the sun, the moon, and all the host of heaven.” He identifies they are to “fall, and not rise,” for “they have rejected the word of the Lord.” With these characteristics Jeremiah identifies that the “people know not the judgment of the Lord.”

ارمیا بیان می‌کند که مشایخ اورشلیم در ایام آخر، نمایانگر اوجِ یک «ارتداد دائمی» هستند؛ چنان‌که در چهار نسلِ شورشِ فزاینده نمود یافته و در چهار رجسِ رو به افزایشِ فصل هشتمِ حزقیال نمادین شده است. ارمیا تصریح می‌کند که این مشایخ در روح‌گرایی غرقه‌اند، زیرا «خورشید و ماه و همهٔ لشکر آسمان» را «پرستش» می‌کنند. او می‌گوید آنان «سقوط خواهند کرد و برنخواهند خاست»، چون «کلامِ خداوند را رد کرده‌اند». با این ویژگی‌ها، ارمیا اعلام می‌کند که «قوم، حکمِ خداوند را نمی‌دانند».

> At that time, saith the Lord, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves: And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth. And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the Lord of hosts. Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the Lord; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return? Why then is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return. I hearkened and heard, but they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle. Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:1–9.

> در آن زمان، خداوند می‌گوید، استخوان‌های پادشاهان یهودا، و استخوان‌های سرورانش، و استخوان‌های کاهنان، و استخوان‌های پیامبران، و استخوان‌های ساکنان اورشلیم را از گورهاشان بیرون خواهند آورد؛ و آنها را در برابر خورشید و ماه و تمامی لشکر آسمان خواهند گستراند؛ همان‌هایی که ایشان دوستشان داشتند و به آنان خدمت کردند و از پی‌شان راه رفتند و آنها را جستند و پرستیدند؛ نه گردآوری خواهند شد و نه دفن خواهند شد؛ بلکه بر روی زمین چون سرگین خواهند بود. و نزد همه بازماندگان این خاندان شریر که در هر جایی که ایشان را رانده‌ام باقی مانده‌اند، مرگ بر زندگی ترجیح داده خواهد شد، می‌گوید خداوند لشکرها. افزون بر این، به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند: آیا می‌افتند و برنمی‌خیزند؟ آیا رو برمی‌تابد و باز نمی‌گردد؟ پس چرا این قومِ اورشلیم به بازپس‌رفتِ دائمی پس‌نشسته‌اند؟ به فریب سخت چسبیده‌اند و از بازگشتن سرباز می‌زنند. گوش فرا دادم و شنیدم، اما درست سخن نگفتند؛ هیچ‌کس از شرارت خود توبه نکرد و نگفت: «چه کرده‌ام؟» هر کس به راه خود شتافت، همچون اسبی که به سوی جنگ می‌تازد. آری، لک‌لک در آسمان زمان‌های مقرّر خود را می‌داند؛ و قمری و درنا و پرستو زمان آمدن خود را نگاه می‌دارند؛ اما قوم من حکم خداوند را نمی‌شناسند. چگونه می‌گویید: «ما داناییم و شریعت خداوند نزد ماست»؟ اینک، به یقین آن را بیهوده ساخته‌اند؛ قلمِ کاتبان باطل است. دانایان شرمسار شده‌اند، هراسان گشته و گرفتار؛ اینک، کلام خداوند را رد کرده‌اند؛ پس چه حکمتی در ایشان است؟ ارمیا ۸:۱-۹.

In chapter five, Jeremiah identifies those who know not the Lord’s judgment are “foolish.”

در فصل پنجم، ارمیا کسانی را که داوریِ خداوند را نمی‌شناسند «نادان» می‌خواند.

> Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. Jeremiah 5:1–4.

> در کوچه‌های اورشلیم به این سو و آن سو بدوید، و اکنون بنگرید و بدانید، و در میدان‌های گستردهٔ آن بجویید که آیا می‌توانید مردی بیابید، آیا کسی هست که داوری را به‌جا آورد و در پیِ راستی باشد؛ آنگاه آن را خواهم آمرزید. و هرچند می‌گویند: «خداوند زنده است»، بی‌گمان به دروغ سوگند می‌خورند. ای خداوند، آیا چشمان تو بر راستی نیست؟ ایشان را زده‌ای، اما اندوهگین نشده‌اند؛ ایشان را نابود کرده‌ای، اما از پذیرفتن تأدیب سر باز زده‌اند؛ چهرهٔ خود را از صخره سخت‌تر کرده‌اند؛ از بازگشت امتناع کرده‌اند. از این‌رو گفتم: بی‌گمان اینان بی‌نوایان‌اند؛ نادان‌اند، زیرا نه راه خداوند را می‌شناسند و نه داوری خدای خویش را. ارمیا ۵:۱-۴.

In the last days Laodicean Adventism, those who are represented as the foolish virgins of the parable of the ten virgins, which Sister White identifies represents the “experience of the Adventist people,” “know not the way of the Lord, nor the judgment of their God.” In the next chapter Jeremiah identifies that “the way” of the Lord is the “old paths,” but the foolish Laodicean Adventists refuse to walk therein, or to hearken to the sound of the trumpet. The “trumpet” is a symbol of judgment, which of course, the foolish Laodicean Adventists do not know.

در روزهای آخرِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای، کسانی که در مثلِ ده باکره به‌عنوانِ باکره‌های نادان معرفی شده‌اند و به گفتهٔ خواهر وایت، این مثل «تجربهٔ قوم ادونتیست» را نشان می‌دهد، «راهِ خداوند را نمی‌دانند و داوریِ خدایِ خود را نمی‌شناسند.» در فصل بعد، ارمیا بیان می‌کند که «راه» خداوند همان «راه‌های قدیم» است، اما ادونتیست‌های لاودیکیه‌ایِ نادان از راه رفتن در آن سر باز می‌زنند و به صدای شیپور گوش نمی‌سپارند. «شیپور» نمادی از داوری است که البته ادونتیست‌های لاودیکیه‌ایِ نادان آن را نمی‌شناسند.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> چنین می‌گوید خداوند: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های دیرینه بپرسید که راه نیکو کدام است؛ در آن راه بروید و برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. و نیز بر شما نگهبانانی گماشتم که می‌گفتند: به صدای کرنا گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش نخواهیم سپرد. از این‌رو، ای امّت‌ها، بشنوید، و ای جماعت، بدانید آنچه در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک بلایی بر این قوم می‌آورم، یعنی ثمرۀ افکارشان را، زیرا به سخنان من گوش نسپرده‌اند و شریعت مرا نپذیرفته‌اند، بلکه آن را رد کرده‌اند. ارمیا ۶:۱۶-۱۹.

The “evil” that is brought upon the “congregation” that refused to “hearken to the sound of the trumpet,” and “walk” in “the old paths,” where the “rest” of the latter rain would be found, occurs when the “congregation” “rejects His law” at the soon coming Sunday law.

آن «شرّ»ی که بر «جماعت»ی که از «گوش سپردن به صدای شیپور» و «گام برداشتن» در «راه‌های کهن»، جایی که «آرامیِ» بارانِ پسین یافت می‌شود، خودداری کرد، آورده می‌شود هنگامی که همان «جماعت» در هنگام قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، «شریعتِ او را رد می‌کند».

The triple application of Elijah identifies the work of a messenger and movement in the time of the executive judgment, which begins at the soon-coming Sunday law. Closely related to the triple application of Elijah is the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant. The triple application of the messenger that prepares the way is identifying a work by a messenger and movement in the time of the investigative judgment. The messenger who prepares the way, and Elijah are closely related triple applications, as is the triple application of Rome with the triple application of Babylon’s fall, but they possess important distinctions that are associated with the judgment of God.

کاربرد سه‌گانهٔ الیاس کارِ یک پیام‌آور و یک جنبش را در زمان داوری اجرایی مشخص می‌کند؛ داوری‌ای که با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود. به‌طور نزدیک به کاربرد سه‌گانهٔ الیاس، کاربرد سه‌گانهٔ پیام‌آوری که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کند نیز مرتبط است. کاربرد سه‌گانهٔ پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند، کاری را از سوی یک پیام‌آور و جنبش در زمان داوری تحقیقی مشخص می‌کند. پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند و الیاس، کاربردهای سه‌گانه‌ای‌اند که ارتباط نزدیکی با هم دارند؛ همان‌گونه که کاربرد سه‌گانهٔ روم با کاربرد سه‌گانهٔ سقوط بابل نیز چنین است؛ با این حال، آنها تمایزات مهمی دارند که به داوری خدا مربوط می‌شود.

The triple applications of Elijah and the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant are associated with two distinct works of judgment which are accomplished by God, through His chosen messenger and the movement that joins to the message of the messenger. Those two works are associated with two distinct periods of judgment, although there is overlap between the symbols.

تطبیق‌های سه‌گانهٔ ایلیا و تطبیقِ سه‌گانهٔ آن فرستاده که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند، با دو کارِ متمایزِ داوری مرتبط‌اند؛ کارهایی که خدا آن‌ها را از طریقِ فرستادهٔ برگزیده‌اش و جنبشی که به پیامِ آن فرستاده می‌پیوندد، به انجام می‌رساند. این دو کار با دو دورهٔ متمایزِ داوری مرتبط‌اند، هرچند میان نمادها همپوشانی وجود دارد.

The work of the third and final Elijah is in relation to the executive judgment of the threefold union of modern Babylon, and the work of the messenger who prepares the way, is in relation to the investigative judgment and cleansing of God’s people. Malachi chapter three, is introduced with the last verse of chapter two.

کار ایلیای سوم و نهایی در ارتباط با داوری اجراییِ اتحاد سه‌گانهٔ بابلِ معاصر است، و کار پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند در ارتباط با داوریِ تحقیقی و تطهیر قومِ خداست. فصل سومِ ملاکی با آخرین آیهٔ فصل دوم آغاز می‌شود.

> Ye have wearied the Lord with your words. Yet ye say, Wherein have we wearied him? When ye say, Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment? Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 2:17–3:4.

> شما خداوند را با سخنان خود خسته کرده‌اید. و با این حال می‌گویید: در چه چیز او را خسته کرده‌ایم؟ وقتی می‌گویید: هر که بدی می‌کند در نظر خداوند نیکوست و او از آنان خشنود است؛ یا: خدای داوری کجاست؟ اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم و او راه را پیشِ روی من آماده خواهد کرد؛ و خداوند، که او را می‌جویید، ناگهان به معبد خود خواهد آمد، یعنی فرستادهٔ عهد که از او خشنودید؛ اینک، او خواهد آمد، خداوندِ لشکرها می‌گوید. اما روزِ آمدنِ او را چه کسی تاب خواهد آورد؟ و چون ظاهر شود چه کسی خواهد توانست بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالایشگر است و همچون صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست و فرزندانِ لاوی را پاک خواهد ساخت و آنان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد داد تا برای خداوند در عدالت قربانی تقدیم کنند. آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم برای خداوند خوشایند خواهد بود، چنان‌که در روزگاران گذشته و سال‌های پیشین. ملاکی ۲:۱۷ تا ۳:۴

In the last days, according to the testimony of Malachi, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1888. The rebellion of 1888, was typified by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, and the doctrinal argument of Korah’s rebellion was whether those who do evil, are still righteous in the sight of the Lord.

در ایام آخر، به‌گواهیِ ملاکی، خدا از ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای که به شورشِ ۱۸۸۸ چنگ زده است، به ستوه آمده است. شورشِ ۱۸۸۸، به‌صورت نمونه‌ای، در شورشِ قورح، داتان و ابیرام نشان داده شده بود، و بحثِ آموزه‌ایِ شورشِ قورح این بود که آیا کسانی که بدی می‌کنند، در نظرِ خداوند همچنان عادل‌اند.

> Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

> و اما قورح، پسر اصهار، پسر قهات، پسر لاوی، و داتان و ابیرام، پسران الیاب، و اون، پسر پلت، از پسران رئوبین، مردانی را با خود همراه کردند؛ و ایشان با برخی از بنی‌اسرائیل، یعنی دویست و پنجاه تن از سران جماعت، مشهور در مجمع، مردان نامدار، در برابر موسی برخاستند. و بر ضد موسی و بر ضد هارون گرد آمدند و به ایشان گفتند: شما بیش از اندازه بر خود می‌نهید، زیرا تمامی جماعت، هر یک از ایشان، مقدس‌اند و خداوند در میان ایشان است؛ پس چرا خود را برتر از جماعت خداوند می‌شمارید؟ اعداد ۱۶:۱‏-‏۳.

In the last days, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1957, which is simply the manifestation of the rebellion of 1888, placed into an official statement. The book, Questions on Doctrine enshrined the rebellion of 1888, which was a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, according to the testimony of the angel who instructed Sister White that she must stay at the conference of 1888, in order to record the repetition of history of Korah’s rebellion. Two-hundred and fifty men of renown gathered together with Korah, Dathan and Abiram, against Moses, God’s representative in the rebellion.

در ایام آخر، خدا از ادونتیسمِ لائودیکایی که به شورشِ ۱۹۵۷ چسبیده است، به ستوه آمده است؛ شورشی که صرفاً تجلّیِ شورشِ ۱۸۸۸ است که به صورت یک بیانیهٔ رسمی درآمده است. کتاب «Questions on Doctrine» شورشِ ۱۸۸۸ را نهادینه کرد؛ شورشی که بنا بر گواهیِ فرشته‌ای که به خواهر وایت دستور داده بود باید در کنفرانس ۱۸۸۸ بماند تا تکرار تاریخِ شورشِ قورح را ثبت کند، تکرار شورشِ قورح، داتان و ابیرام بود. دویست و پنجاه مرد نامدار به همراه قورح، داتان و ابیرام علیه موسی، نمایندهٔ خدا، در آن شورش گرد آمدند.

The twenty-five men that bow to the sun in Ezekiel chapter eight, represent a tithe, or a tenth of the two hundred and fifty men that offered incense in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which typified the leaders of the rebellion of 1888, whose doctrinal rebellion was formalized in 1957, with the publishing of the book Questions on Doctrine.

بیست‌وپنج مردی که در باب هشتم کتاب حزقیال به خورشید سجده می‌کنند، نمایانگر عُشر، یعنی یک‌دهمِ، دویست‌وپنجاه مردی هستند که در شورشِ قورح، داتان و ابیرام بخور سوزاندند؛ شورشی که نماد رهبران شورشِ سال ۱۸۸۸ بود و شورشِ عقیدتیِ آنان در سال ۱۹۵۷، با انتشار کتاب «Questions on Doctrine»، رسمیت یافت.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram rejected the “judgment” which God had rendered, pronouncing them to wander in the wilderness for forty years. Laodicean Adventism began to wander in the wilderness of Laodicea in 1863, after they rejected the Laodicean message which was presented in 1856, that produced the judgment of wandering in the wilderness for many more years, due to their lack of faith. In the rebellion of 1888, they were still unwilling to accept the Laodicean message which was brought by Elders Jones and Waggoner.

شورشِ قورح، داتان و ابیرام «داوری»ای را که خدا صادر کرده بود، که آنان را به سرگردانی در بیابان به مدت چهل سال محکوم می‌کرد، رد کرد. ادونتیسمِ لاودیکیه در سال ۱۸۶۳ سرگردانی در بیابانِ لاودیکیه را آغاز کرد، پس از آن‌که پیامِ لاودیکیه را که در سال ۱۸۵۶ ارائه شده بود رد کردند؛ امری که به سبب کم‌ایمانی‌شان، داوریِ سرگردانی در بیابان برای سال‌های بسیارِ دیگر را به بار آورد. در شورشِ ۱۸۸۸، آنان همچنان مایل نبودند پیامِ لاودیکیه را که کشیشان جونز و واگنر آورده بودند بپذیرند.

Those who rebelled in 1888, not only rejected the spiritual authority of Elders Jones and Waggoner, but the authority of the prophetess Ellen White and the authority of the Holy Spirit too, for they acted out the idea that the whole congregation was equally holy.

کسانی که در سال ۱۸۸۸ سرکشی کردند، نه تنها اقتدار روحانیِ مشایخ جونز و واگنر را رد کردند، بلکه اقتدار نبیّه الن وایت و اقتدار روح‌القدس را نیز رد کردند، زیرا آنان بر اساس این اندیشه عمل کردند که تمام جماعت به یک اندازه مقدس است.

In 1863, they had returned to eat with the lying prophet of Bethel, and in doing so they ultimately accepted the definition of salvation that was represented by the rebellion of Korah, and then officially enshrined the false doctrine in the book, Questions on Doctrine. That doctrine is a false definition of “justification by faith.”

در سال ۱۸۶۳، آنان بازگشته بودند تا با نبیِ دروغگوی بیت‌ئیل غذا بخورند و با این کار، در نهایت تعریفِ نجات را پذیرفتند که شورشِ قورح نمایانگر آن بود، و سپس آن آموزهٔ باطل را رسماً در کتاب «پرسش‌هایی دربارهٔ آموزه» تثبیت کردند. آن آموزه تعریفی نادرست از «عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان» است.

The rebellion of 1863 was the beginning of the rejection of Miller’s jewels that were reflected upon Habakkuk’s two tables. In Habakkuk chapter two, the “debate” of verse one ultimately produces two classes of worshippers who are manifested over their disagreement of the message that tarried.

شورش سال ۱۸۶۳ آغازِ ردّ گوهرهای میلر بود که بر دو لوحِ حبقوق منعکس شده بودند. در فصل دومِ حبقوق، «جدالِ» آیهٔ یک در نهایت دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد که در اختلاف‌شان دربارهٔ پیامی که به تأخیر افتاد آشکار می‌شوند.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> اینک، جانِ او که متکبر است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۴.

The “faith” of the “just” in the “debate” of Habakkuk chapter two, was based upon the “vision” that had been plainly written upon tables. In the rebellion of 1863, the first step to remove what was written on the tables was accomplished by those who no longer possessed the faith of the “just.” The rebellion of 1863, represented the first seed of the rebellion that would ultimately enshrine a false definition of the doctrine of justification by faith in 1957.

ایمانِ "عادلان" در "بحث" فصل دومِ کتاب حبقوق، بر "رؤیایی" استوار بود که به‌روشنی بر لوح‌ها نوشته شده بود. در شورش سال ۱۸۶۳، نخستین گام برای حذفِ آنچه بر لوح‌ها نوشته شده بود، توسط کسانی برداشته شد که دیگر ایمانِ "عادلان" را نداشتند. شورش ۱۸۶۳ نخستین بذرِ شورشی بود که سرانجام در سال ۱۹۵۷ تعریفی نادرست از آموزهٔ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان را نهادینه کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> خداوند در رحمت عظیم خود، از طریق مشایخ واگنر و جونز، پیامی بسیار گران‌بها برای قوم خود فرستاد. هدف این پیام آن بود که نجات‌دهندهٔ برافراشته، یعنی قربانیِ گناهانِ تمامی جهان، را برجسته‌تر پیشِ چشم جهان قرار دهد. این پیام، عادل‌شمرده شدن از راه ایمان به ضامن را ارائه می‌داد؛ و مردم را دعوت می‌کرد تا عدالتِ مسیح را بپذیرند، عدالتی که در اطاعت از تمام فرمان‌های خدا آشکار می‌گردد. بسیاری عیسی را از نظر از دست داده بودند. چشمانشان می‌بایست به سوی شخصِ الهی او، شایستگی‌های او، و محبت تغییرناپذیرش نسبت به خانوادهٔ بشری متوجه شود. تمام قدرت به دستان او سپرده شده است تا به انسان‌ها عطایای فراوان ببخشد و عطیهٔ بی‌قیمت عدالتِ خود را به انسانِ ناتوان ارزانی دارد. این همان پیامی است که خدا فرمان داد به جهان اعلام شود. این پیامِ فرشتهٔ سوم است که باید با صدای بلند اعلام شود و با افاضهٔ فراوان روح او همراه باشد. شهادات برای خادمان، 91.

> “The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

> حقیقتِ این زمان، پیام فرشته‌ی سوم، باید با صدای بلند اعلام شود، یعنی با قدرتی فزاینده، هرچه به آزمون بزرگ نهایی نزدیک‌تر می‌شویم. The 1888 Materials, 1710.

> “The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.

> "زمان آزمایش همین اکنون بر ماست، زیرا ندای بلندِ فرشتهٔ سوم در آشکار شدنِ عدالتِ مسیح، نجات‌دهندهٔ آمرزندهٔ گناه، از پیش آغاز شده است. این آغازِ نورِ آن فرشته‌ای است که جلالش سراسرِ زمین را پر خواهد کرد." پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۳۶۲.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

Back to Articles