Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Six

کتاب دانیال - شماره نود و شش

The Triple Application of Prophecy: Unlocking the Prophetic Framework for the Last Days

کاربرد سه‌گانهٔ پیشگویی: رمزگشایی از چارچوب پیشگویانه برای واپسین روزها

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The framework of William Miller’s prophetic message was the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the framework of Future for America’s prophetic message is the three desolating powers of paganism, followed by papalism, followed by apostate Protestantism, but all being concurrent at the end. A primary prophetic key for Miller’s prophetic understanding was that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, for it established the connection of the two desolating powers which became his framework of prophetic understanding. A primary prophetic key for Future for America’s prophetic understanding is also that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of paganism, for the historical fulfillment of paganism established the sequence of events in Daniel eleven verses forty and forty-one, which became the framework of Future for America’s prophetic understanding.

چارچوب پیام نبوی ویلیام میلر عبارت بود از دو قدرت ویرانگر: نخست بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی؛ و چارچوب پیام نبوی فیوچر فور آمریکا عبارت است از سه قدرت ویرانگر: بت‌پرستی، سپس پاپ‌گرایی، و سپس پروتستانتیسم مرتد؛ با این همه، در پایان همگی به‌طور هم‌زمان حضور دارند. کلید اصلیِ نبوی برای فهم نبویِ میلر این بود که «دائمی» در کتاب دانیال نمادی از بت‌پرستی است، زیرا این امر پیوند دو قدرت ویرانگر را برقرار می‌کرد که به چارچوب فهم نبوی او بدل شد. کلید اصلیِ نبوی برای فهم نبویِ فیوچر فور آمریکا نیز این است که «دائمی» در کتاب دانیال نمادی از بت‌پرستی است، زیرا تحقق تاریخیِ بت‌پرستی ترتیب رویدادها در دانیال باب یازدهم، آیات ۴۰ و ۴۱ را تثبیت کرد؛ امری که به چارچوب فهم نبویِ فیوچر فور آمریکا بدل شد.

As is always the case with new light, the advancement of the truth unsealed in 1989 at the collapse of the Soviet Union was warred against by many various voices. The resistance brought against the truth invariably produced a clearer understanding of the truth. In those early controversies against the truth found in the last six verses of Daniel eleven, several prophetic rules that are located in the Bible were recognized as essential proofs to support the increase of knowledge that took place when the book of Daniel was unsealed in 1989. We are currently considering one of those rules, which we call “a triple application of prophecy.”

همان‌گونه که همواره در مورد نور تازه صادق است، پیشرفتِ حقیقتی که در سال ۱۹۸۹، هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، از مُهر گشوده شد، با مخالفت‌های بسیاری از سوی صداهای گوناگون روبه‌رو شد. مقاومتی که در برابر حقیقت صورت گرفت، همواره به درک روشن‌تری از حقیقت انجامید. در آن مناقشات اولیه علیه حقیقتی که در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال یافت می‌شود، چندین قاعدهٔ نبویِ موجود در کتاب مقدس به‌عنوان شواهدِ اساسی برای پشتیبانی از افزایش معرفتی که هنگام گشوده شدن مهرِ کتاب دانیال در سال ۱۹۸۹ رخ داد، شناخته شدند. ما در حال حاضر یکی از آن قواعد را بررسی می‌کنیم که آن را «کاربردِ سه‌گانهٔ نبوّت» می‌نامیم.

We began by looking at two triple applications that at one level are the same line, but at another level they are different. The first two manifestations of Rome (pagan and papal), establish the third manifestation of Modern Rome. The first two manifestations of Babylon (Babel and Babylon), established the third manifestation of Modern Babylon. Modern Rome is the beast of Revelation seventeen that Modern Babylon rides upon and reigns over. They are as distinct as is a cowboy from his horse, but they also commit spiritual fornication with each other, so at that level they are one. There are two other triple applications of prophecy which possess a similar relationship.

ما با بررسی دو کاربرد سه‌گانه آغاز کردیم که در یک سطح همان خط‌اند، اما در سطحی دیگر متفاوت‌اند. دو تجلی نخستِ روم (بت‌پرست و پاپی)، تجلی سومِ رومِ مدرن را بنیان می‌گذارند. دو تجلی نخستِ بابل (بابل و بابل)، تجلی سومِ بابلِ مدرن را بنیان نهادند. رومِ مدرن همان وحشِ مکاشفهٔ فصل هفدهم است که بابلِ مدرن بر آن سوار می‌شود و بر آن سلطنت می‌کند. آن‌ها به همان اندازه از هم متمایزند که یک کابوی از اسبش، اما همچنین با یکدیگر مرتکب زنای روحانی می‌شوند، پس در آن سطح یکی‌اند. دو کاربرد سه‌گانهٔ دیگرِ نبوت وجود دارد که رابطه‌ای مشابه دارند.

The first two manifestations of Elijah (Elijah and John the Baptist), establish the third Elijah of the last days. Along with that the first two messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant (John the Baptist and William Miller), establish the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant in the last days. There are three important points to recognize with these two lines of triple applications of prophecy.

دو ظهور نخستِ ایلیا (ایلیا و یوحنا تعمیددهنده)، ایلیای سومِ ایام آخر را تثبیت می‌کنند. همچنین دو رسول نخست که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کنند (یوحنا تعمیددهنده و ویلیام میلر)، رسولی را که در ایام آخر راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند، تثبیت می‌کنند. در ارتباط با این دو رشته از کاربردهای سه‌گانهٔ نبوت، سه نکتهٔ مهم وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کرد.

A first point is that the actual historical representatives of the two lines of triple applications of prophecy are essentially the same historical figures, but their purpose in the two representations are distinctly different. The second point is recognizing what the distinction between the two closely related triple applications of prophecy is. The distinction is that Elijah represents an external work in the last days, and the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents an internal work in the last days.

نخستین نکته این است که نمایندگان تاریخیِ واقعیِ دو رشته از کاربردهای سه‌گانهٔ نبوت، در اصل همان شخصیت‌های تاریخی‌اند، اما هدف آنان در دو بازنمایی به‌روشنی متفاوت است. نکتهٔ دوم این است که دریابیم تمایز میان آن دو کاربردِ سه‌گانهٔ نزدیک به همِ نبوت چیست. این تمایز آن است که ایلیا نمایانگر کاری بیرونی در ایام آخر است و پیام‌آوری که راه را برای «فرستادهٔ عهد» آماده می‌سازد، نمایانگر کاری درونی در ایام آخر است.

The third point to take note of is that Jesus, as Alpha and Omega, identifies the third Elijah, and also the third messenger that prepares the way, with both a first and a last Elijah messenger, and a first and last messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The Elijah messenger of the first angel and the Elijah messenger of the third angel make up the third fulfillment of Elijah, and the messenger who prepares the way is represented as the messenger of the movements of both the first and third angels.

نکتهٔ سومِ قابل توجه این است که عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، ایلیای سوم و نیز سومین پیام‌آوری را که راه را آماده می‌کند، به‌منزلهٔ هم پیام‌آورِ ایلیاییِ نخست و هم پیام‌آورِ ایلیاییِ آخر، و نیز پیام‌آورِ نخست و آخرِ آماده‌کنندهٔ راه برای پیام‌آورِ عهد، معرفی می‌کند. پیام‌آورِ ایلیاییِ فرشتهٔ نخست و پیام‌آورِ ایلیاییِ فرشتهٔ سوم، تحققِ سومِ ایلیا را شکل می‌دهند، و پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند به‌عنوان پیام‌آورِ جنبش‌های هر دو فرشتهٔ نخست و سوم بازنمایی شده است.

Elijah the prophet provides an illustration of the last-day confrontation between God’s people and the threefold union of Modern Rome in the confrontation at Mount Carmel.

ایلیا نبی در رویاروییِ کوه کرمل، تصویری از رویارویی آخرالزمانی میان قوم خدا و اتحاد سه‌گانهٔ روم مدرن ارائه می‌کند.

Mount Carmel is located in northern Israel, near the Mediterranean coast. It runs roughly northwest to southeast and forms a prominent ridge that extends for about 39 miles (63 kilometers). The Valley of Megiddo, also known as the Jezreel Valley, is located to the southeast of Mount Carmel. Mount Carmel and the Valley of Megiddo are relatively close to each other in terms of distance. The distance between them, in a straight line (as the crow flies), is approximately 20 to 25 miles (32 to 40 kilometers). To the west of Mount Carmel lies the Mediterranean Sea, and to the east of the Valley of Megiddo and the Jezreel Valley lies the Sea of Galilee, also known as Lake Tiberias or the Lake of Kinneret.

کوه کرمل در شمال اسرائیل و نزدیک ساحل مدیترانه واقع شده است. این کوهستان تقریباً از شمال‌غرب به جنوب‌شرق امتداد می‌یابد و پشته‌ای شاخص را تشکیل می‌دهد که حدود ۳۹ مایل (۶۳ کیلومتر) طول دارد. درهٔ مجیدو که به درهٔ یزرعیل نیز شناخته می‌شود، در جنوب‌شرقی کوه کرمل قرار دارد. کوه کرمل و درهٔ مجیدو از نظر فاصله نسبتاً به هم نزدیک‌اند. فاصلهٔ میان آن دو، به‌صورت خط مستقیم (اصطلاحاً «پرواز کلاغ»)، حدود ۲۰ تا ۲۵ مایل (۳۲ تا ۴۰ کیلومتر) است. در غرب کوه کرمل دریای مدیترانه قرار دارد و در شرق درهٔ مجیدو و درهٔ یزرعیل، دریای جلیل واقع است که به دریاچهٔ طبریه یا دریاچهٔ کینرت نیز معروف است.

In the Revelation the battle of Armageddon is identifying the Valley of Megiddo, and inspiration did not want students of prophecy to believe that the book of Revelation was identifying its message in literal terms, so when it identified Armageddon (Megiddo) as Armageddon it used the word “har,” which means mountain to make it clear that the battle was a spiritual representation of the final battle which the dragon, beast and false prophet lead the world to.

در کتاب مکاشفه، نبرد هرمجدون به درهٔ مجدّو اشاره دارد، و الهام نمی‌خواست شاگردانِ نبوت باور کنند که کتاب مکاشفه پیام خود را به‌صورت تحت‌اللفظی بیان می‌کند؛ ازاین‌رو، وقتی هرمجدون (مجدّو) را هرمجدون خواند، از واژهٔ «هار» که به معنای «کوه» است استفاده کرد تا روشن شود که این نبرد بازنماییِ معنویِ نبرد نهایی است که اژدها، وحش و نبیِ دروغین جهان را به سوی آن رهبری می‌کنند.

By identifying Megiddo as Armageddon, John made sure it was not to be understood as a literal geographical location, for Megiddo is a valley and has no mountains. In close proximity is Mount Carmel where Elijah’s confrontation with Ahab and the prophets of Jezebel occurred, thus both Megiddo and Mount Carmel are both illustrations of the final battle of Armageddon.

یوحنا با نامیدن مگیدو به‌عنوان آرماگدون روشن ساخت که نباید آن را مکانی جغرافیاییِ واقعی فهمید، زیرا مگیدو دره‌ای است و هیچ کوهی ندارد. در نزدیکی آن، کوه کرمل قرار دارد؛ جایی که رویارویی ایلیا با اخاب و پیامبرانِ ایزابل رخ داد؛ از این‌رو، هم مگیدو و هم کوه کرمل تمثیل‌هایی از نبرد نهاییِ آرماگدون‌اند.

If you were to draw a triangle with Jerusalem, Mount Carmel, and the Valley of Megiddo, Jerusalem would be situated to the southeast corner of that triangle, with Mount Carmel to the northwest and the Valley of Megiddo to the northeast. The area that symbolically represents the battle of Armageddon is bordered by two seas, and the king of the north (the whore of Modern Babylon) comes to his end between the seas and the glorious holy mountain. And at that time human probation closes.

اگر با اورشلیم، کوه کرمل و درهٔ مگیدو مثلثی رسم کنید، اورشلیم در گوشهٔ جنوب‌شرقیِ آن مثلث قرار می‌گیرد، کوه کرمل در شمال‌غربی و درهٔ مگیدو در شمال‌شرقی. منطقه‌ای که به‌طور نمادین نمایانگر نبرد آرماگدون است به دو دریا محدود است، و پادشاهِ شمال (فاحشهٔ بابلِ مدرن) میان دریاها و کوهِ مقدسِ پرجلال به پایان خود می‌رسد. و در آن زمان، دورهٔ آزمایشِ انسان پایان می‌یابد.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:44–12:1.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهند ساخت؛ از این رو با خشم عظیم بیرون خواهد آمد تا نابود کند و بسیاری را به کلی از میان بردارد. و خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها، بر کوه مقدس و پرجلال، برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. و در آن زمان، میکائیل، آن سرور بزرگ که از فرزندان قوم تو حمایت می‌کند، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود چنان‌که از زمانی که امتی بوده تا همان وقت هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو نجات خواهند یافت، هر که در کتاب نوشته یافته شود. دانیال ۱۱:۴۴-۱۲:۱.

The triple application of Elijah represents the external confrontation of God’s people with the king of the north, who is the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet that leads the world to Armageddon. Elijah’s three enemies that typified the threefold union were Ahab, who was the king of the ten northern tribes representing the ten kings of Revelation seventeen, who commit fornication with the whore of Babylon, and who agree to give their kingdom to the whore for “one hour”, which is “the hour” of the Sunday law crisis. The whore of Babylon was represented by Jezebel, and Jezebel’s prophets of Baal and the priests of the grove represent the false prophet.

کاربرد سه‌گانهٔ ایلیا نمایانگر رویارویی بیرونی قوم خدا با پادشاه شمال است، که سرِ اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبی کاذب است و جهان را به سوی آرماگدون سوق می‌دهد. سه دشمن ایلیا که اتحاد سه‌گانه را نمونه‌وار می‌کردند عبارت بودند از آخاب، که پادشاه ده قبیلهٔ شمالی بود و نمایندهٔ ده پادشاهِ مکاشفهٔ باب هفده که با فاحشهٔ بابل زنا می‌کنند و موافقت می‌کنند که پادشاهی خود را برای "یک ساعت" به آن فاحشه بدهند، که همان "ساعت" بحران قانون یکشنبه است. فاحشهٔ بابل توسط ایزابل نمایانده می‌شد، و پیامبران بعلِ ایزابل و کاهنانِ بیشه، نبی کاذب را نمایندگی می‌کنند.

The Sunday law crisis begins with the soon-coming Sunday law in the United States and ends when Michael stands up. When that Sunday law arrives the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon. The period of time from the call out of Babylon until the close of probation is the period of the judgment of the whore of Babylon. It is also the period of time when the Holy Spirit is poured out without measure. It is the “hour,” that the ten kings agree to co-rule with the whore of Tyre, who is no longer forgotten. It is the “hour,” of the great “earthquake” of Revelation eleven, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

بحران قانون یکشنبه با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده می‌آید آغاز می‌شود و هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد پایان می‌یابد. وقتی آن قانون یکشنبه فرا برسد، صدای دومِ مکاشفه باب هجده، گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خواند. دورهٔ زمانی از این فراخوانِ خروج از بابل تا بسته‌شدنِ مهلت، دورهٔ داوریِ فاحشهٔ بابل است. همچنین دوره‌ای است که روح‌القدس بی‌پیمانه ریخته می‌شود. آن «ساعت»ی است که ده پادشاه موافقت می‌کنند که با فاحشهٔ صور به‌طور مشترک حکمرانی کنند، که دیگر فراموش‌شده نیست. آن «ساعت»، زمانِ «زلزلهٔ» عظیمِ مکاشفه باب یازدهم است، وقتی که صد و چهل و چهار هزار نفر همچون بیرقی برافراشته می‌شوند.

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:9, 10.

> و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، چون دود سوختن او را ببینند، بر او نوحه و ماتم خواهند کرد؛ از ترس عذابش از دور خواهند ایستاد و خواهند گفت: وای، وای بر آن شهر بزرگ بابل، آن شهر نیرومند! زیرا در یک ساعت داوری تو فرارسیده است. مکاشفه ۱۸:۹-۱۰

Just as John identified Megiddo as the mountain (“har”) of Megiddo to identify a spiritual and not a literal truth, the judgment of the whore of Babylon and Tyre is identified as occurring during the “hour,” and also in a “day.”

همان‌گونه که یوحنا مجدّو را به‌عنوان کوه («har») مجدّو معرفی کرد تا حقیقتی روحانی و نه حقیقتی تحت‌اللفظی را نشان دهد، داوریِ فاحشهٔ بابل و صور نیز به‌عنوان رخدادی که در «ساعت» و نیز در «روز» رخ می‌دهد شناخته شده است.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:8.

> از این رو، در یک روز بلایای او فرا خواهد رسید: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او کاملاً با آتش سوزانده خواهد شد، زیرا خداوند خدا که او را داوری می‌کند، نیرومند است. مکاشفهٔ یوحنا ۱۸:۸.

After October 22, 1844 prophetic time is no longer to be applied prophetically and the judgment of the papal power is therefore represented as occurring in an “hour,” and also as in a “day.” The “hour” of her judgment is the prophetic period from the Sunday law in the United States until probation closes. It is important to mark this period when considering the Elijah of the last days, for Elijah’s battle of Mount Carmel follows the internal testing of God’s people of the last days, and the testing period for both the church and the world contain the same prophetic beginnings and endings.

پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دیگر «زمانِ نبوی» نباید به‌طور نبوی به کار گرفته شود و ازاین‌رو داوریِ قدرتِ پاپی به‌عنوان رویدادی که در «ساعتی» و همچنین در «روزی» رخ می‌دهد، نمایانده شده است. «ساعتِ» داوریِ او دورهٔ نبوی‌ای است که از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و تا بسته شدنِ مهلت ادامه دارد. در هنگامِ بررسیِ ایلیای روزهای آخر، مشخص کردنِ این دوره اهمیت دارد، زیرا نبردِ ایلیا بر کوهِ کرمل پس از آزمونِ درونیِ قومِ خدا در روزهای آخر می‌آید، و دورهٔ آزمون، هم برای کلیسا و هم برای جهان، همان آغازها و پایان‌های نبوی را در بر دارد.

The two voices of Revelation eighteen, represent two distinct calls to two churches. The first church is the one hundred and forty-four thousand of Revelation chapter seven, and the second church that is called is the great multitude of Revelation chapter seven. The call to the one hundred and forty-four thousand is made while the Holy Spirit is being poured out in measure, and the call to the great multitude is made when the Holy Spirit is being poured out without measure.

دو ندای مکاشفهٔ باب هجده، نمایانگر دو دعوتِ متمایز به سوی دو کلیسا هستند. کلیسای نخست همان صد و چهل و چهار هزارِ باب هفتمِ مکاشفه است، و کلیسای دومی که فراخوانده می‌شود، جمعیت عظیمِ باب هفتمِ مکاشفه است. دعوت به سوی صد و چهل و چهار هزار هنگامی صورت می‌گیرد که روح‌القدس به‌طور محدود ریخته می‌شود، و دعوت به سوی جمعیت عظیم وقتی انجام می‌شود که روح‌القدس بی‌اندازه ریخته می‌شود.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils” (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, “teaching for doctrines the commandments of men” (Matthew 15:9).

> پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند و بلند فریاد کرد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین شده است» (مکاشفه 18:1، 2). این همان پیامی است که از سوی فرشتهٔ دوم داده شد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ قوم‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه 14:8). آن شراب چیست؟—تعالیمِ باطلِ او. او به جای سبتِ فرمانِ چهارم، سبتِ دروغینی را به جهان عرضه کرده است و همان دروغی را تکرار کرده که شیطان نخستین‌بار در عدن به حوا گفت—جاودانگیِ طبیعیِ روح. بسیاری از خطاهای هم‌سنخ را نیز در سراسر جهان گسترش داده است، «احکامِ انسان‌ها را به جای تعالیم تعلیم دادن» (متی 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

The mighty angel came down in fulfillment of Revelation chapter eighteen, when the great buildings of New York City were brought down on September 11, 2001, with the arrival of the “east wind” of Islam. He then cried “mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils.” And then in verse four another voice “is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Those two voices are “two distinct calls made to the churches.” The two distinct churches of God in the last days are identified as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude.

فرشتهٔ نیرومند در تحققِ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد، زمانی که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، با رسیدن «بادِ شرقیِ» اسلام، فرو ریختند. سپس او با صدایی بسیار قوی فریاد زد و گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و به مسکنِ شیاطین بدل شده است.» و آنگاه در آیهٔ چهار صدای دیگری «از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: ‹ای قوم من، از او بیرون آیید.›» آن دو صدا «دو دعوتِ متمایز خطاب به کلیساها» هستند. دو کلیسای متمایزِ خدا در روزهای آخر چنین شناخته می‌شوند: «صد و چهل و چهار هزار» و «جمعیت عظیم».

The testing period for the one hundred and forty-four thousand begins with Islam of the third Woe, which Isaiah identifies as the “day of the east wind.” That testing period ends with the soon-coming Sunday law in the United States and the enforcement of the mark of the beast. The beast is the counterfeit king of the north, the head of modern Babylon. Babylon is the lion in Daniel chapter seven, and the disobedient prophet from Judah, who represents Laodicean Adventism, that dies in the period that begins with the “ass” of Islam (September 11, 2001), and ends with the “lion,” (Modern Babylon).

دورهٔ آزمایشِ صد و چهل و چهار هزار با اسلامِ وایِ سوم آغاز می‌شود؛ همان‌که اشعیا آن را «روزِ بادِ شرقی» می‌نامد. آن دورهٔ آزمایش با قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده و اجرای اجباریِ علامتِ وحش پایان می‌یابد. وحش پادشاهِ جعلیِ شمال است، سرِ بابلِ مدرن. بابل همان شیر در بابِ هفتمِ دانیال است، و پیامبرِ نافرمان از یهودا، که نمایندهٔ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای است، در دوره‌ای می‌میرد که با «خرِ» اسلام (۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱) آغاز می‌شود و با «شیر» (بابلِ مدرن) پایان می‌یابد.

In the period of time represented as “the tomb” of the disobedient prophet of Laodicean Adventism, the latter rain is measured out, as a distinct call is made to the church of the one hundred and forty-four thousand. When that period ends, at the “hour” of the “great earthquake”, representing the Sunday law in the United States; the period of the second voice of Revelation eighteen, arrives with the implementation of the mark of the beast, which is the mark of the king of the north. At the same time Islam of the third Woe is used to bring a progressive escalating judgment upon an apostate world. The message proclaimed by the “ensign” of the one hundred and forty-four thousand during that second distinct call to the church of the “great multitude” identifies the “mark” of the “king of the north”, and the role of Islam of the third Woe, represented as the “children of the east”.

در دوره‌ای که به‌عنوان "قبر"ِ نبیِ نافرمانِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای نمایانده شده است، بارانِ دیرهنگام به اندازه تقسیم می‌گردد، زیرا دعوتی متمایز به کلیسای صد و چهل و چهار هزار انجام می‌شود. هنگامی که آن دوره پایان می‌یابد، در "ساعتِ" "زلزلهٔ عظیم"، که نمایانگر قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است؛ دورهٔ صدای دومِ مکاشفهٔ هجده، با اجرای نشانِ وحش فرا می‌رسد، که همان نشانِ پادشاهِ شمال است. در همان زمان، اسلامِ وایِ سوم به کار گرفته می‌شود تا داوری‌ای پیشرونده و فزاینده را بر جهانِ مرتد بیاورد. پیامی که توسط "بیرقِ" صد و چهل و چهار هزار در طی آن دعوتِ متمایزِ دوم به کلیسای "جماعتِ عظیم" اعلام می‌شود، "نشانِ" "پادشاهِ شمال" و نقشِ اسلامِ وایِ سوم را که به‌عنوان "فرزندانِ شرق" نمایانده شده است، مشخص می‌کند.

The message that enrages the papal power in verse forty-four of Daniel chapter eleven, and the message that initiates the final papal bloodbath, is represented as “tidings out of the east” (Islam) and “the north” (the mark of the beast). In that period, as with the previous period, Islam of the “east wind” brings judgment upon the United States to begin the period, and the period ends when the king of the north comes to his end, “between the seas and the glorious holy mountain”, in the valley of Megiddo and the Mount at Carmel.

پیامی که در آیهٔ چهل‌وچهارِ باب یازدهمِ دانیال قدرت پاپی را به خشم می‌آورد، و پیامی که آخرین حمام خون پاپی را آغاز می‌کند، به صورت «اخباری از مشرق» (اسلام) و «شمال» (نشانِ وحش) نشان داده شده است. در آن دوره، همچون دورهٔ پیشین، اسلامِ «بادِ شرقی» برای آغاز آن دوره داوری را بر ایالات متحده می‌آورد، و آن دوره هنگامی پایان می‌یابد که پادشاهِ شمال به پایان خود می‌رسد، «میانِ دریاها و کوهِ مقدسِ پرشکوه»، در درهٔ مجدّو و کوهِ کرمل.

The judgment period for modern Babylon that represents her deathbed (tomb), begins with the symbol of the east and ends with the symbol of the north, just as the deathbed for the disobedient Laodicean prophet ended in the first distinct call to the churches. The tomb (deathbed) that both the lying prophet of Bethel and the disobedient prophet of Judah are buried in is represented between an “ass” and a “lion”.

دورهٔ داوریِ بابلِ معاصر، که نمایانگر بسترِ مرگ (قبر) اوست، با نمادِ شرق آغاز می‌شود و با نمادِ شمال پایان می‌یابد؛ همان‌گونه که بسترِ مرگِ پیامبرِ لاودیکیه‌ایِ نافرمان در نخستین فراخوانِ متمایز به کلیساها پایان یافت. قبری (بسترِ مرگ) که هم پیامبرِ دروغینِ بیت‌ئیل و هم پیامبرِ نافرمانِ یهودا در آن دفن شده‌اند، میان «الاغ» و «شیر» نشان داده شده است.

Elijah represents God’s last day people who were confronted with a threefold enemy represented by Ahab, Jezebel and Jezebel’s prophets. Jezebel is the symbol of the papal power in the fourth church of Thyatira, and her prophets at Carmel were represented by the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal represents a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity, thus Jezebel’s false prophets consisted of male and female, representing the combination of Church and State that is represented by the image of the beast in the book of Revelation.

ایلیا نمایندهٔ قومِ خدا در روزهای آخر است؛ قومی که با دشمنی سه‌گانه‌ای روبه‌رو بودند که توسط اخاب، ایزابل و پیامبرانِ ایزابل نمایندگی می‌شد. ایزابل نمادِ قدرتِ پاپی در کلیسای چهارم، یعنی ثیاتیرَه، است و پیامبرانِ او در کرمل توسط پیامبرانِ بعل و کاهنانِ بیشه نمایانده شدند. بعل نمایانگرِ یک خدای مذکر است و کاهنانِ بیشه نمایندهٔ عشتاروت، یک الههٔ مؤنث؛ از این‌رو پیامبرانِ دروغینِ ایزابل از مذکر و مؤنث تشکیل می‌شدند و ترکیبِ کلیسا و دولت را نمایندگی می‌کردند؛ ترکیبی که در کتابِ مکاشفه با تمثالِ وحش نشان داده شده است.

It is the United States that first erects an image of the beast in the United States and thereafter in the world, and it is the United States that is the false prophet of the threefold union. Ahab, the king of the ten tribes, represents the ten kings of Revelation seventeen, that is the dragon, and Jezebel is the beast. Elijah was in confrontation with the threefold union of Modern Babylon, at Mount Carmel, where the whore of Babylon comes to her end with none to help. The triple application of Elijah represents the external confrontation which is brought against God’s last-day people, and Elijah represents the prophet that is in direct confrontation with those three powers.

این ایالات متحده است که نخست تصویرِ وحش را در ایالات متحده و سپس در جهان برپا می‌کند، و این ایالات متحده است که پیامبرِ کاذبِ اتحادِ سه‌گانه است. آخاب، پادشاهِ ده قبیله، نمایندهٔ ده پادشاهِ مکاشفهٔ باب هفده است، یعنی اژدها، و ایزابل همان وحش است. ایلیا در کوه کرمل با اتحادِ سه‌گانهٔ بابلِ مدرن رویارو بود؛ جایی که روسپیِ بابل به پایانِ خود می‌رسد و هیچ‌کس یاری‌اش نمی‌کند. کاربردِ سه‌گانهٔ ایلیا نمایانگرِ رویاروییِ بیرونی‌ای است که بر مردمِ خدا در روزهای آخر وارد می‌شود، و ایلیا نمایندهٔ پیامبری است که به‌طور مستقیم با آن سه قدرت در تقابل است.

An important element of Elijah’s story is the “rain,” which represents the latter rain that is poured out in the history of the confrontation. Leading up to the confrontation at Mount Carmel, Elijah has plainly stated that there would be no rain, except at his word. The period that leads up to the “hour” of Jezebel’s judgment is the period represented by the first distinct “voice” given to the churches. That “voice” arrived on September 11, 2001, and in that period the “rain” was only “measured”, and in that period, there were two competing latter rain messages that were involved with Habakkuk’s debate. One was the counterfeit message of weeping for Tammuz, that represented a “peace and safety message”, and the other was the true message of the third Woe of Islam.

یکی از عناصر مهمِ داستانِ ایلیا «باران» است که نمایانگرِ «بارانِ پسین»ی است که در تاریخِ آن رویارویی ریخته می‌شود. در دورهٔ منتهی به رویارویی بر کوهِ کرمل، ایلیا به‌صراحت اعلام کرده بود که جز به فرمانِ او بارانی نخواهد بارید. دوره‌ای که تا «ساعتِ» داوریِ ایزابل امتداد می‌یابد، همان دوره‌ای است که نخستین «صدای» متمایزِ داده‌شده به کلیساها آن را نمایندگی می‌کند. آن «صدا» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید و در آن دوره «باران» صرفاً «پیمانه‌شده» بود، و در همان دوره، دو پیامِ رقیبِ «بارانِ پسین» درگیرِ بحثِ حبقوق بودند. یکی پیامِ جعلیِ «گریه برای تموز» بود که نمایانگرِ پیامِ «صلح و امنیت» به‌شمار می‌رفت، و دیگری پیامِ حقیقیِ «وایِ سومِ اسلام» بود.

The true “latter rain” message was based upon the role of Islam of the third Woe. That message originated at one source (which was Future for America), and the two messages contended for supremacy until history confirmed the validity of the true message, and also confirmed the foolishness of a “peace and safety” message in such a time as this.

پیامِ راستینِ "باران پسین" بر اساس نقش اسلام در وای سوم استوار بود. آن پیام از یک منبع برخاست (که "Future for America" بود)، و آن دو پیام تا هنگامی که تاریخ درستیِ پیام راستین را تأیید کرد، برای برتری با یکدیگر کشمکش داشتند و همچنین حماقتِ پیامِ "صلح و امنیت" را در چنین زمانی تأیید کرد.

> “The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> نبوت‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند. آن‌ها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آن‌ها حقایقی را به جهان عرضه می‌کنند که هر کسی باید آن‌ها را بفهمد. این نبوت‌ها برای شهادت در جهان هستند. با تحقق آن‌ها در این ایام آخر، خودبه‌خود روشن خواهند شد. مجموعهٔ کرس، ۱۰۵.

The first fulfillment of Elijah in the triple application of Elijah, is confirmed by the second Elijah, who Jesus identified as John the Baptist. Together those two witnesses establish the third Elijah.

نخستین تحققِ ایلیا در کاربردِ سه‌گانهٔ ایلیا، توسط ایلیای دوم که عیسی او را یحییِ تعمیددهنده معرفی کرد، تأیید می‌شود. آن دو شاهد با هم، ایلیای سوم را پایه‌گذاری می‌کنند.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Verily I say unto you, Among them that are born of women there hath not risen a greater than John the Baptist: notwithstanding he that is least in the kingdom of heaven is greater than he. And from the days of John the Baptist until now the kingdom of heaven suffereth violence, and the violent take it by force. For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:7–15.

> و چون آنان رفتند، عیسی به سخن آمد و دربارهٔ یحیی به مردم گفت: برای دیدن چه به بیابان رفتید؟ نی‌ای که از باد می‌لرزد؟ اما برای دیدن چه بیرون رفتید؟ مردی با جامه‌های لطیف؟ اینک، آنان که لباس‌های لطیف می‌پوشند، در کاخ‌های پادشاهانند. پس برای دیدن چه بیرون رفتید؟ پیامبری؟ آری، به شما می‌گویم، و حتی فراتر از پیامبر. زیرا او همان است که درباره‌اش نوشته شده: اینک، فرستادهٔ خود را پیش روی تو می‌فرستم تا راه تو را پیش رویت آماده سازد. به راستی به شما می‌گویم، در میان آنان که از زن زاده شده‌اند، کسی بزرگ‌تر از یحییِ تعمیددهنده برنخاسته است؛ با این همه، کوچک‌ترین در پادشاهی آسمان از او بزرگ‌تر است. و از روزهای یحییِ تعمیددهنده تا کنون، پادشاهی آسمان آماج خشونت بوده و خشونت‌پیشگان آن را به زور می‌ربایند. زیرا همهٔ پیامبران و شریعت تا زمان یحیی نبوت کردند. و اگر بخواهید بپذیرید، او همان ایلیا است که می‌بایست بیاید. هر که گوش شنوا دارد، بشنود. متی ۱۱:۷-۱۵

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.

> امروز، در روح و قدرتِ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، فرستادگانِ منصوب از جانبِ خدا توجهِ جهانی را که در معرضِ داوری است به رویدادهای خطیری جلب می‌کنند که به‌زودی در ارتباط با ساعاتِ پایانیِ مهلت و ظهورِ عیسی مسیح به‌عنوان پادشاهِ پادشاهان و خداوندِ خداوندان رخ خواهد داد. به‌زودی هر انسان برای اعمالی که در جسم انجام داده است داوری خواهد شد. ساعتِ داوریِ خدا فرا رسیده است، و بر دوشِ اعضای کلیسای او بر روی زمین مسئولیتِ سنگینِ هشدار دادن به کسانی نهاده شده است که گویی بر لبهٔ پرتگاهِ هلاکتِ ابدی ایستاده‌اند. برای هر انسان در سراسرِ جهان که گوش فرا دهد باید اصولِ موردِ نزاع در مجادلهٔ عظیمی که در جریان است به‌روشنی بیان شود؛ اصولی که سرنوشتِ تمامیِ بشریت به آنها وابسته است.

> “In these final hours of probation for the sons of men, when the fate of every soul is so soon to be decided forever, the Lord of heaven and earth expects His church to arouse to action as never before. Those who have been made free in Christ through a knowledge of precious truth, are regarded by the Lord Jesus as His chosen ones, favored above all other people on the face of the earth; and He is counting on them to show forth the praises of Him who hath called them out of darkness into marvelous light. The blessings which are so liberally bestowed are to be communicated to others. The good news of salvation is to go to every nation, kindred, tongue, and people.

> در این ساعات واپسینِ دوران آزمایشِ بنی‌آدم، آنگاه که سرنوشتِ هر جان به‌زودی برای همیشه تعیین خواهد شد، خداوندِ آسمان و زمین انتظار دارد کلیسای او چون هرگز پیش از این بیدار شده و به عمل برخیزد. آنان که به واسطهٔ شناختِ حقیقتِ گران‌بها در مسیح آزاد شده‌اند، از نظرِ خداوندْ عیسی برگزیدگان او به شمار می‌آیند، که بر همهٔ مردمانِ روی زمین مورد عنایت‌اند؛ و او بر آنان حساب می‌کند تا ستایش‌های آن را آشکار سازند که ایشان را از تاریکی به نوری شگفت‌انگیز فراخوانده است. برکاتی که چنین سخاوتمندانه عطا شده‌اند باید به دیگران رسانده شوند. مژدهٔ نجات باید به هر امت و قبیله و زبان و قوم برسد.

> “In the visions of the prophets of old the Lord of glory was represented as bestowing special light upon His church in the days of darkness and unbelief preceding His second coming. As the Sun of Righteousness, He was to arise upon His church, ‘with healing in His wings.’ Malachi 4:2. And from every true disciple was to be diffused an influence for life, courage, helpfulness, and true healing.

> در رؤیاهای پیامبرانِ قدیم، خداوندِ جلال چنین ترسیم شده بود که در روزهای تاریکی و بی‌ایمانیِ پیش از بازگشتِ دومش، نوری ویژه بر کلیسای خود عطا کند. چون آفتاب عدالت، قرار بود بر کلیسای خود طلوع کند، «با شفا در بال‌هایش.» ملاکی ۴:۲. و از هر شاگردِ راستین می‌بایست تأثیری برای حیات، شجاعت، یاری‌رسانی و شفای حقیقی منتشر شود.

> “The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.” Prophets and Kings, 716, 717.

> "آمدنِ مسیح در تاریک‌ترین دورهٔ تاریخِ این زمین روی خواهد داد. روزهای نوح و لوط وضعیتِ جهان را درست پیش از آمدنِ پسرِ انسان به تصویر می‌کشند. کتابِ مقدّس، که به این زمان نظر دارد، اعلام می‌کند که شیطان با تمام قدرت و «با همهٔ فریبندگیِ ناراستی» عمل خواهد کرد. دوم تسالونیکیان ۲:۹، ۱۰. عملکردِ او به‌روشنی در تاریکیِ به‌سرعت فزاینده، خطاهای بی‌شمار، بدعت‌ها و گمراهی‌های این ایامِ آخر آشکار است. شیطان نه‌تنها جهان را اسیر می‌سازد، بلکه فریب‌های او همچون خمیرمایه در کلیساهای معترف به خداوندِ ما عیسی مسیح نفوذ می‌کند. ارتدادِ بزرگ به تاریکی‌ای به عمقِ نیمه‌شب خواهد انجامید. برای قومِ خدا، آن شبی خواهد بود از آزمون، شبی از گریه، شبی از جفا به‌خاطرِ حقیقت. اما از دلِ آن شبِ تاریکی، نورِ خدا خواهد درخشید." پیامبران و پادشاهان، ۷۱۶، ۷۱۷.

Back to Articles