Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Seven

کتاب دانیال - شمارهٔ سی‌وهفت

Restoring the Original Truths: Unveiling William Miller’s Dream and the Prophetic Resurgence in the Last Days

احیای حقایق اصیل: پرده‌برداری از رویای ویلیام میلر و خیزش دوبارهٔ نبوت در روزهای آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

January 1, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller’s dream was placed within the book Early Writings, and therefore subject to the same prophetic analysis and application that is required to be accomplished by a student who seeks to rightly divide the Word of truth. The dream has been presented many times through the years by Future for America, but here we are putting it into the study of the “increase of knowledge,” that was opened up at “the time of the end” in 1798. The dream addresses the history of the message that represented the knowledge that was increased. It illustrates a link between the movements of the first and third angel’s messages.

خوابِ ویلیام میلر در کتاب «نوشته‌های نخستین» گنجانده شده بود و ازاین‌رو باید تحت همان تحلیل و کاربردِ نبوی قرار گیرد که انجامش بر عهدهٔ دانشجویی است که می‌کوشد کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کند. این خواب طی سال‌ها بارها توسط «Future for America» ارائه شده است، اما در اینجا آن را در چارچوبِ مطالعهٔ «افزایشِ معرفت» قرار می‌دهیم که در «زمانِ پایان» در سال 1798 گشوده شد. این خواب به تاریخِ پیامی می‌پردازد که نمایانگرِ همان معرفتِ افزوده‌شده بود. همچنین پیوندی میان جنبش‌های پیامِ فرشتهٔ نخست و فرشتهٔ سوم را نشان می‌دهد.

William Miller’s dream identifies his work, and his work was typified by the work of Moses at the beginning of ancient Israel. The fulfillment of Miller’s dream in the last days, was typified by the work of Christ, in the last days of ancient Israel. The work that Christ accomplished at the end of ancient Israel, represented the work Christ accomplishes in the last days of spiritual Israel. In Miller’s dream the work accomplished in the last days is represented as being performed by the “Dirt Brush Man”. It is essential to recognize Miller’s dream as a prediction of the fulfillment of the Midnight Cry in the last days. It is also essential to recognize that the work of Christ for ancient Israel in their last days typified the work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream.

رؤیای ویلیام میلر کار او را مشخص می‌کند، و کار او در آغازِ اسرائیلِ باستان با کارِ موسی تمثیل شده بود. تحققِ رؤیای میلر در ایامِ آخر، با کارِ مسیح در ایامِ پایانیِ اسرائیلِ باستان تمثیل شده بود. کاری که مسیح در پایانِ اسرائیلِ باستان انجام داد، نمایانگرِ کاری است که مسیح در ایامِ آخرِ اسرائیلِ روحانی انجام می‌دهد. در رؤیای میلر، کاری که در ایامِ آخر انجام می‌شود، به‌صورت انجام شدن آن توسط «مردِ جاروی غبار» نمایانده شده است. ضروری است رؤیای میلر به‌عنوان پیشگوییِ تحققِ فریادِ نیمه‌شب در ایامِ آخر شناخته شود. همچنین ضروری است دریابیم که کارِ مسیح برای اسرائیلِ باستان در ایامِ پایانیِ آنان، نمونه‌ای از کارِ «مردِ جاروی غبار» در رؤیای میلر بود.

One element of the work of Christ that is important to note is that He not only unsealed the buried truths from the time of Moses, but Christ simultaneously magnified those original truths. In doing so, He set an example that when God’s people fulfill Miller’s dream in the last days, the truths established through the work of Miller, will be expanded beyond their original understanding.

یکی از جنبه‌های کارِ مسیح که توجه به آن مهم است این است که او نه تنها مهر و مومِ حقایقِ مدفون از زمانِ موسی را گشود، بلکه هم‌زمان همان حقایقِ اولیه را بزرگ داشت. با این کار، نمونه‌ای گذاشت که وقتی قومِ خدا در ایامِ آخر رؤیای میلر را تحقق بخشند، حقایقی که از طریقِ کارِ میلر تثبیت شد، فراتر از فهمِ اولیه‌شان بسط یابند.

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> در زمان نجات‌دهنده، یهودیان چنان گوهرهای گران‌بهای حقیقت را با خاشاکِ سنّت و افسانه پوشانده بودند که تمایز دادن راست از ناراست ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا خاشاکِ خرافه و خطاهای دیرینهٔ عزیزشمرده را بروبد و گوهرهای کلام خدا را در چارچوبِ حقیقت جای دهد. اگر نجات‌دهنده اکنون همان‌گونه که نزد یهودیان آمد نزد ما بیاید، چه خواهد کرد؟ او باید کاری مشابه انجام دهد و خاشاکِ سنّت و تشریفات را بزداید. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد، سخت برآشفته شدند. آنان حقیقت اصیلِ خدا را از نظر گم کرده بودند، اما مسیح بار دیگر آن را پیش چشم آورد. کارِ ما این است که حقایق گران‌بهای خدا را از خرافه و خطا برهانیم. چه کاری در انجیل به ما سپرده شده است! Review and Herald، ۴ ژوئن ۱۸۸۹.

Today the dirt brush man (Christ) is accomplishing “a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony” as did the Lion of the tribe of Judah (Christ) accomplish in the time of the Jews. In Miller’s dream, the precious jewels of truth that were perfectly arranged in the casket of God’s word, became covered with rubbish and counterfeit jewels. Those jewels were to be brought out from the rubbish and placed back into the larger casket of God’s Word during the period of the Midnight Cry of the last days, for it was when Miller looked upon the restored jewels in the larger casket that he “shouted with very joy, and that shout awoke” him. Miller’s dream occurred in 1847, three years after the Midnight Cry of the first angel, so his awakening in the dream is the Midnight Cry of the last days. That Midnight Cry is proclaimed by the two witnesses who had been slain by the beast that ascended out of the bottomless pit, and were dead in the street for three and a half days, until they were formed together and then brought to life in the valley of dead dry bones and then lifted up as an ensign. Miller’s dream is fulfilled on that street, and in the same valley that he identifies as “his room”.

امروز مردِ برسِ خاک‌روبی (مسیح) در حال انجام «کاری مشابه در پاک‌سازی زباله‌های سنّت و مراسم» است، چنان‌که شیرِ قبیلهٔ یهودا (مسیح) در زمان یهودیان انجام داد. در رؤیای میلر، جواهرات گران‌بهای حقیقت که در صندوقچهٔ کلام خدا به‌طور کامل چیده شده بودند، با زباله و جواهرات تقلبی پوشیده شدند. آن جواهرات می‌بایست از میان زباله بیرون آورده شوند و در دوران فریاد نیمه‌شبِ روزهای آخر دوباره در صندوقچهٔ بزرگ‌ترِ کلام خدا قرار گیرند، زیرا وقتی میلر به جواهرات بازآرسته در صندوقچهٔ بزرگ‌تر نگریست، «با شادی بسیار فریاد زد، و همان فریاد او را بیدار کرد». رؤیای میلر در سال ۱۸۴۷ رخ داد، سه سال پس از فریاد نیمه‌شبِ فرشتهٔ اول، پس بیدار شدن او در رؤیا همان فریاد نیمه‌شبِ روزهای آخر است. آن فریاد نیمه‌شب را دو شاهدی اعلام می‌کنند که به‌دست وحشی که از چاه بی‌انتها بالا آمد کشته شده بودند و سه روز و نیم در خیابان مرده بودند، تا آنکه با هم شکل گرفتند و سپس در درّهٔ استخوان‌های خشکِ مردگان زنده شدند و آنگاه چون عَلَمی برافراشته شدند. رؤیای میلر در همان خیابان، و در همان درّه‌ای که او آن را «اتاقش» می‌نامد، تحقق می‌یابد.

In the history of the Millerites, Miller was used by the Lord to establish the original truths of Adventism, but his dream identified that over time those truths would be buried. This phenomenon of clearing away the rubbish of tradition and custom is what Christ accomplished at the end of ancient Israel, and in so doing he typified the final fulfillment of William Miller’s dream.

در تاریخ پیروان میلر، خداوند میلر را به کار گرفت تا حقایق اولیهٔ ادونتیسم را بنیان نهد، اما رؤیای او نشان می‌داد که با گذشت زمان آن حقایق مدفون خواهند شد. این پدیدهٔ کنار زدن پیرایه‌های سنت و عادت همان کاری است که مسیح در پایان اسرائیل باستان انجام داد، و با این کار نمونه‌ای از تحقق نهایی رؤیای ویلیام میلر را نمودار ساخت.

The Jews had lost sight of “the original truth of God, but Christ brought it again to view,” and identified His work as “our work.” Our work is “to free the precious truths of God from superstition and error.” William Miller’s dream identifies the discovery, presentation and rejection, and restoration of the original truths. In order to accomplish the work of restoration, Christ placed the truth into “the framework of truth.” The “framework of truth” for William Miller was his understanding of the two desolating powers of paganism and papalism. In the last days the “framework of truth” is the three desolating powers of the dragon, the beast, and the false prophet.

یهودیان از «حقیقت نخستین خدا» غافل شده بودند، «اما مسیح آن را دوباره آشکار ساخت»، و مسیح کار خود را «کار ما» دانست. کار ما این است که «حقایق گران‌بهای خدا را از قید خرافه و خطا آزاد کنیم». رؤیای ویلیام میلر مراحل کشف، عرضه و رد شدن، و نیز احیای حقایق نخستین را نشان می‌دهد. برای به انجام رساندن کار احیا، مسیح حقیقت را در «چارچوب حقیقت» قرار داد. «چارچوب حقیقت» برای ویلیام میلر، فهم او از دو قدرت ویرانگر بت‌پرستی و پاپی‌گری بود. در روزهای آخر، «چارچوب حقیقت» عبارت است از سه قدرت ویرانگر اژدها، وحش و پیامبر کاذب.

> “When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

> «هنگامی که مسیح به جهان آمد تا دین راستین را عینیت بخشد و اصولی را که باید بر دل‌ها و اعمال انسان‌ها حکم‌فرما باشد برافرازد، باطل چنان بر کسانی که از چنان نوری عظیم برخوردار بودند چنگ انداخته بود که دیگر آن نور را درنمی‌یافتند و هیچ تمایلی نداشتند که سنت را به سود حقیقت واگذارند. آنان آموزگار آسمانی را رد کردند، خداوندِ جلال را مصلوب کردند تا بتوانند رسوم و ساخته‌های خود را حفظ کنند. همین روح امروز نیز در جهان آشکار است. آدمیان از کاوش در حقیقت بیزارند، مبادا سنت‌هایشان برهم خورد و نظمی نو پدید آید. در انسان همواره آمادگیِ لغزش وجود دارد، و انسان‌ها به طور طبیعی گرایش دارند که اندیشه‌ها و دانشِ بشری را بسیار برافرازند، در حالی که امرِ الهی و جاودانه نه شناخته می‌شود و نه قدر می‌بیند.» رهنمودها درباره کارِ مدرسهٔ سبت، ۴۷.

If Christ came into the world today He would find “the very same spirit” of exaltation of human ideas and knowledge, that placed tradition in place of truth. In Miller’s dream, in the last days, Christ comes as the dirt brush man to accomplish that identical work. When His work as the dirt brush man is accomplished, the original jewels will shine ten times brighter than the sun, as the two witnesses, represented by Miller, awake at the shout of the loud cry.

اگر مسیح امروز به جهان می‌آمد، «همان روح» بزرگ‌داشتِ اندیشه‌ها و دانشِ انسانی را می‌یافت که سنت را به جای حقیقت نشانده است. در خوابِ میلر، در روزهای آخر، مسیح در هیئتِ یک رفتگر می‌آید تا عیناً همان کار را به انجام رساند. وقتی کارِ او به‌عنوانِ رفتگر به انجام برسد، گوهرهای اصلی ده برابر خورشید خواهند درخشید، آنگاه که دو شاهد، که میلر نمایندهٔ آنان است، با بانگِ فریادِ بلند بیدار می‌شوند.

The framework of truth given to Miller was the prophetic structure of two desolating powers, and the framework of truth given to Future for America is the prophetic structure of three desolating powers. The “key” that was attached to the casket was the particular methodology that was unsealed and given to Miller, and thereafter to Future for America.

چارچوب حقیقتی که به میلر داده شد، ساختار نبویِ دو قدرت ویرانگر بود، و چارچوب حقیقتی که به فیوچر فور آمریکا داده شده، ساختار نبویِ سه قدرت ویرانگر است. «کلیدی» که به صندوقچه متصل شده بود، همان روش ویژه‌ای بود که مهر و موم آن گشوده شد و به میلر داده شد و پس از آن به فیوچر فور آمریکا داده شد.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> در روزگار مسیح، کلید معرفت را کسانی از میان برداشته بودند که می‌بایست آن را نگاه می‌داشتند تا خزانهٔ حکمتِ مندرج در کتبِ عهد عتیق را بگشایند. ربیان و آموزگاران عملاً درِ ملکوت آسمان را بر فقیران و رنج‌دیدگان بسته و آنان را واگذاشته بودند تا هلاک شوند. مسیح در گفتارهای خود، مطالب بسیار را یکباره پیش رویشان نمی‌نهاد تا مبادا ذهنشان دچار آشفتگی شود. او هر نکته‌ای را روشن و مشخص بیان می‌کرد. اگر تکرارِ حقایق کهن و آشنا در پیشگویی‌ها در خدمت هدفش برای القای اندیشه‌ها بود، از آن ابا نداشت.

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> مسیح سرچشمهٔ همهٔ گوهرهای کهنِ حقیقت بود. به‌واسطهٔ کارِ دشمن، این حقایق از جای خود جابه‌جا شده بودند؛ از جایگاه حقیقی خویش گسسته و در چارچوبِ خطا جای داده شده بودند. کارِ مسیح این بود که این گوهرهای گران‌بها را بازسامان دهد و در چارچوبِ حقیقت استوار سازد. اصولِ حقیقتی که خودِ او برای برکتِ جهان عطا کرده بود، به‌واسطهٔ دخالتِ شیطان مدفون شده و ظاهراً از میان رفته بودند. مسیح آنها را از خاکروبهٔ خطا بیرون کشید، به آنها نیرویی نو و حیاتی بخشید، و فرمان داد که چون جواهرات گران‌بها بدرخشند و تا ابد پایدار بمانند.

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> خودِ مسیح می‌توانست هر یک از این حقایق کهن را بی‌آنکه کوچک‌ترین ذره‌ای وام بگیرد به کار گیرد، زیرا او همهٔ آنها را پدید آورده بود. او آنها را در ذهن‌ها و اندیشه‌های هر نسل افکنده بود، و هنگامی که به جهان ما آمد، حقایقی را که به مردگی گراییده بودند دوباره سامان داد و به آنها جان تازه بخشید، و برای منفعتِ نسل‌های آینده آنها را نافذتر ساخت. این عیسی مسیح بود که قدرتِ رهانیدنِ حقایق از زیر خاکروبه را داشت و بار دیگر آنها را با طراوت و قدرتی بیش از حالتِ نخستین‌شان به جهان عرضه کرد. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۳، ۲۴۰، ۲۴۱.

It is interesting to note in the last passage that the key that Christ employed at the end of ancient Israel was to open the Old Testament. The key of Miller’s methodology opened the casket of the Old and New Testaments, but in the last days, at the conclusion of his dream, the casket is larger. The key of methodology in the last days opens not only the Old and New Testaments, but also the Spirit of Prophecy. The unsealing of the Revelation of Jesus Christ, just before the close of probation is accomplished by the Lion of the tribe of Judah, who in Miller’s dream is represented as the dirt brush man. Sister White identifies that the work of the dirt brush man occurs just before the close of probation.

در فراز پایانی جالب است که توجه کنیم کلیدی که مسیح در پایان دورهٔ اسرائیل باستان به کار برد، برای گشودن عهد عتیق بود. کلیدِ روش‌شناسیِ میلر صندوقچهٔ عهد عتیق و عهد جدید را گشود، اما در ایام آخر، در پایان رؤیای او، صندوقچه بزرگ‌تر است. کلیدِ روش‌شناسی در ایام آخر نه تنها عهد عتیق و عهد جدید، بلکه روح نبوت را نیز می‌گشاید. مهرگشاییِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، درست پیش از پایان مهلت فیض، به دست شیرِ قبیلهٔ یهودا انجام می‌شود؛ همان که در رؤیای میلر به صورت مردی با جاروی خاک‌روبی نمایانده شده است. خواهر وایت تصریح می‌کند که کارِ آن مردِ جاروی خاک‌روبی درست پیش از پایان مهلت فیض رخ می‌دهد.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> خداوند در بیست‌وششم ژانویه مکاشفه‌ای به من داد که آن را بازگو می‌کنم. دیدم که برخی از قوم خدا نادان و خفته بودند؛ تنها نیمه‌بیدار بودند و درک نمی‌کردند در چه زمانی زندگی می‌کنیم؛ و اینکه «مرد» با «جاروی خاکروبه» داخل شده بود و بعضی در خطرِ روبیده شدن بودند. از عیسی تمنا کردم که نجاتشان دهد، اندکی دیگر به آنان مهلت دهد، و بگذارد خطر هولناک‌شان را ببینند تا پیش از آنکه برای همیشه دیر شود، آماده شوند. فرشته گفت: «هلاکت همچون گردبادی نیرومند می‌آید.» از فرشته تمنا کردم بر آنان که این جهان را دوست می‌دارند و به دارایی‌های خود دل‌بسته‌اند و نمی‌خواهند از آنها دست بکشند و آنها را قربانی کنند تا پیام‌آوران را در راهشان شتاب بخشند، تا گوسفندانِ گرسنه‌ای را که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن‌اند، خوراک دهند، رحم آورد و نجاتشان دهد.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> «وقتی دیدم جان‌های بیچاره‌ای از فقدانِ حقیقتِ حاضر در حال جان دادن‌اند، و برخی که مدعیِ ایمان به حقیقت بودند با دریغ کردنِ وسایلِ لازم برای پیشبردِ کارِ خدا آنان را وا‌می‌گذاشتند تا بمیرند، آن منظره بیش از حد دردناک بود و از فرشته التماس کردم آن را از نظرم بردارد. دیدم که وقتی کارِ خدا از آنان بخشی از دارایی‌شان را می‌طلبید، مانند جوانی که نزد عیسی آمد [متی ۱۹:۱۶–۲۲.]، غمگین کنار می‌کشیدند؛ و اینکه به‌زودی تازیانهٔ فراگیر می‌گذرد و همهٔ دارایی‌هایشان را می‌روبد، و آن‌گاه دیگر برای فدا کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان دیر خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۱ آوریل ۱۸۵۰.

The “overflowing scourge” is a symbol of the soon-coming Sunday law, and the work of the dirt brush man in Miller’s dream, takes place just before probation closes. It is when He has cleaned the room that He then casts the jewels back into the larger casket, and they then shine ten times brighter than the sun. Daniel and the three worthies were found ten times better than the others.

«تازیانه‌ی فراگیر» نمادی از قانون یکشنبه‌ای است که به زودی فرا می‌رسد، و کارِ مردِ جاروی گرد و خاک در خوابِ میلر، درست پیش از بسته‌شدنِ مهلت صورت می‌گیرد. هنگامی که او اتاق را پاک کرده است، آنگاه گوهرها را دوباره به صندوقچهٔ بزرگ‌تر بازمی‌افکند، و آن‌گاه آن‌ها ده برابر درخشان‌تر از خورشید می‌درخشند. دانیال و آن سه تنِ شایسته ده برابر بهتر از دیگران یافت شدند.

> Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

> و چون روزهایی که پادشاه مقرر کرده بود تا آنان را به حضور بیاورند، به پایان رسید، سرورِ خواجه‌سرایان ایشان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان گفتگو کرد؛ و در میان همگان، هیچ‌کس مانند دانیال و حننیا و میشائیل و عزریا یافت نشد؛ از این‌رو ایشان در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امرِ حکمت و فهم که پادشاه از ایشان می‌پرسید، ایشان را ده برابر بهتر از همۀ ساحران و منجمانِ سراسر قلمرو او یافت. دانیال ۱:۱۸-۲۰.

The “end of the days,” for Daniel represented the litmus test where Nebuchadnezzar passed judgment, and that test typifies the Sunday law in the last days. The original and foundational truths will shine ten times brighter when restored in the last days, than when they were first recognized. The truths, and the wise who understand those truths in the last days will shine ten times brighter during the latter rain, which is the repetition of the Midnight Cry.

"پایان روزها" برای دانیال همان سنگ محکی بود که در آن نبوکدنصر داوری کرد، و آن آزمون نماد قانون یکشنبه در آخرالایام است. حقایق اصیل و بنیادین، هنگامی که در آخرالایام احیا شوند، ده برابر درخشان‌تر از زمانی خواهند درخشید که نخستین بار شناخته شدند. حقایق و خردمندانی که آن حقایق را در آخرالایام درمی‌یابند، در دوران باران آخر که تکرار فریاد نیمه‌شب است، ده برابر درخشان‌تر خواهند درخشید.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> شما آمدنِ خداوند را بیش از حد دور می‌انگارید. من دیدم که بارانِ آخر [به همان ناگهانی که] فریادِ نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت می‌آید. اسپالدینگ و مگن، ۵.

The restoration of the original truths is accomplished by the application of the latter rain methodology of “line upon line.” Once restored, the original truths shine “ten times” brighter than they did when Miller first looked upon them. The wise who employ the key of methodology to restore the original truths, obtain an experience that is “ten times” better than those who eat the methodology of Babylon. Those that are swept away by the dirt brush man, are those who have become attached to the traditions and customs that have covered up the original truth, and who are purged out with the errors of tradition and customs they have become attached to.

احیای حقایق اصیل از طریق به‌کارگیری روشِ بارانِ آخرِ «خط بر خط» تحقق می‌یابد. پس از احیا، این حقایق اصیل «ده برابر» درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که میلر نخستین بار به آن‌ها نگریست. خردمندانی که برای احیای حقایق اصیل از کلیدِ روش‌شناسی استفاده می‌کنند، تجربه‌ای «ده برابر» بهتر از کسانی به دست می‌آورند که از روش‌شناسیِ بابل تغذیه می‌کنند. کسانی که به‌وسیلهٔ مردِ جاروی خاک جاروب می‌شوند، همان‌هایی‌اند که به سنّت‌ها و رسومی دل بسته‌اند که حقیقتِ اصلی را پوشانده‌اند، و با خطاهای همان سنّت‌ها و رسومی که به آن‌ها دل بسته‌اند، پاک‌سازی و بیرون رانده می‌شوند.

A false doctrine is an idol.

آموزهٔ باطل بت است.

> “In rejecting the truth, men reject its Author. In trampling upon the law of God, they deny the authority of the Law-giver. It is as easy to make an idol of false doctrines and theories as to fashion an idol of wood or stone.” The Great Controversy, 584.

> "با ردّ حقیقت، مردم پدیدآورندهٔ آن را رد می‌کنند. با پایمال کردن قانون خدا، اقتدار قانون‌گذار را انکار می‌کنند. بت ساختن از آموزه‌ها و نظریه‌های باطل به همان اندازه آسان است که بت ساختن از چوب یا سنگ." مناقشهٔ بزرگ، ۵۸۴.

The pronouncement upon Ephraim that marked the close of probation for Ephraim, emphasizes the truth of what the dirt brush man accomplishes when he sweeps the floor.

حکمی که دربارهٔ افرایم صادر شد و پایان زمان مهلت افرایم را رقم زد، درستیِ کاری را که رفتگر هنگام جارو کردن زمین انجام می‌دهد برجسته می‌کند.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> افرایم به بت‌ها پیوسته است؛ او را به حال خود بگذارید. هوشع ۴:۱۷.

You are what you eat, as demonstrated by Daniel and the three worthies. Sister White’s anxiety over those who were “stupid and dormant” was in relation to their lack of preparation, and their lack of discernment over the importance of “present truth.” Her anxiety was an expression of Christ’s concern for the quibbling Jews of his day and age, who had completely lost sight of the original truths. Miller’s dream identifies the end of modern spiritual Israel, which has been typified by ancient literal Israel.

تو همان چیزی هستی که می‌خوری، چنان‌که دانیال و سه مرد شایسته نشان دادند. دلواپسیِ خواهر وایت درباره کسانی که «احمق و خفته» بودند، به کمبود آمادگیِ آنان و ناتوانی‌شان در تشخیص اهمیت «حقیقت حاضر» مربوط می‌شد. این دلواپسی بازتابِ نگرانیِ مسیح درباره یهودیان خرده‌گیرِ روزگار خودش بود که به‌کلی از حقایق اصیل غافل شده بودند. رویای میلر پایانِ اسرائیلِ روحانیِ معاصر را مشخص می‌کند؛ چیزی که نمونه‌اش در اسرائیلِ جسمانیِ باستان نمود یافته است.

> “The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

> کاتبان و فریسیان مدعی بودند که کتاب مقدس را تفسیر می‌کنند، اما آن را مطابق با اندیشه‌ها و سنت‌های خود تفسیر می‌کردند. رسوم و اصولشان بیش‌ازپیش سخت‌گیرانه شد. در معنای روحانی‌اش، کلام مقدس برای مردم همچون کتابی مهر و موم‌شده شد که بر درک آنان بسته بود. نشانه‌های زمان، ۱۷ مهٔ ۱۹۰۵.

A progressive darkness has settled upon Laodicean Adventism since 1863, and the Bible and the Spirit of Prophecy has become to them as a book that is sealed. Just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and it produces a three-step testing process that ends with those who refuse to relinquish their idols of custom and tradition being swept away at the soon-coming Sunday law.

از سال ۱۸۶۳، تاریکی فزاینده‌ای بر ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای سایه افکنده است و کتاب مقدس و روح نبوت برای آنان همچون کتابی مهرشده درآمده است. اندکی پیش از بسته شدن مهلتِ فیض، مکاشفهٔ عیسی مسیح مهرش گشوده می‌شود و فرایندِ آزمایشیِ سه‌مرحله‌ای را پدید می‌آورد که در نهایت، کسانی که از رها کردن بت‌های رسوم و سنتِ خویش امتناع می‌ورزند، با برقراریِ قریب‌الوقوعِ قانونِ یکشنبه از میان روبیده می‌شوند.

> “We have an infinite Redeemer, and how precious are the gems of truth that testify to this in God’s word. But these precious jewels have been buried beneath a mass of rubbish, of tradition, of heresies, which Satan himself has originated. His schemes are working with a strange power upon human minds to eclipse the value of Christ to those who believe in him. The enemy of God and man has cast a spell over those who profess to be the followers of Christ, until of many it can be said, They know not the time of their visitation.” Review and Herald, August 16, 1898.

> ما نجات‌دهنده‌ای نامتناهی داریم، و چه گرانبها هستند گوهرهای حقیقتی که در کلام خدا بر این امر شهادت می‌دهند. اما این جواهر گرانبها زیر انبوهی از زباله‌ها و سنت‌ها و بدعت‌ها، که خودِ شیطان آنها را پدید آورده است، مدفون شده‌اند. نقشه‌های او با نیرویی عجیب بر اذهان انسان‌ها کار می‌کنند تا ارزش مسیح را برای کسانی که به او ایمان دارند تیره سازند. دشمنِ خدا و انسان بر کسانی که مدعی پیروی از مسیح‌اند افسون افکنده است، تا آنجا که دربارهٔ بسیاری می‌توان گفت: «زمانِ تفتیشِ خود را نمی‌شناسند.» Review and Herald، ۱۶ اوت ۱۸۹۸.

Miller’s dream illustrates the history of the establishment of the “original truths,” their subsequent rejection, and then their ultimate restoration. Just before the close of probation the “Dirt Brush Man” enters into the scenario and re-establishes the original truths, and makes them “ten times” brighter. This takes place during the history of the Midnight Cry, which precedes the Loud Cry of the third angel at the Sunday law. The Midnight Cry awakens and separates the virgins in advance of the Sunday law, as did the Midnight Cry precede the opening of the investigative judgment in Millerite history. When the jewels are cast back into the larger, restored casket, it is too late, for that event takes place “after” the floor has been swept clean.

رویای میلر تاریخِ استقرارِ «حقایق اصلی»، ردّ متعاقبِ آنها، و سپس اعادهٔ نهایی‌شان را به تصویر می‌کشد. درست پیش از پایان مهلت، «مردِ جاروی خاک» وارد صحنه می‌شود و حقایق اصلی را دوباره برقرار می‌کند و آنها را «ده برابر» درخشان‌تر می‌سازد. این امر در جریان تاریخِ ندای نیمه‌شب رخ می‌دهد؛ ندایی که بر ندای بلندِ فرشتهٔ سوم در هنگام قانون یکشنبه مقدم است. ندای نیمه‌شب دوشیزگان را پیشاپیشِ قانون یکشنبه بیدار و جدا می‌کند؛ همان‌گونه که در تاریخ جنبش میلر، ندای نیمه‌شب بر گشایشِ داوری تفتیشی مقدم بود. هنگامی که جواهرات دوباره به صندوقچهٔ بزرگ‌ترِ بازسازی‌شده افکنده می‌شوند، دیگر دیر شده است، زیرا آن رویداد «پس از» آن رخ می‌دهد که کف اتاق کاملاً جارو شده است.

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> گرد و غبار و خاشاکِ خطا گوهرهای گران‌بهای حقیقت را به خاک سپرده‌اند، اما خادمانِ خداوند می‌توانند این گنج‌ها را آشکار سازند تا هزاران تن با شادمانی و حیرت بر آنها نظر افکنند. فرشتگانِ خدا در کنارِ خادمِ فروتن خواهند بود و فیض و روشناییِ الهی عطا خواهند کرد، و هزاران نفر برانگیخته خواهند شد تا با داود چنین دعا کنند: «چشمانم را بگشا تا عجایبِ شریعتت را ببینم.» حقایقی که طی قرن‌ها نادیده و موردِ بی‌اعتنایی بوده‌اند، از صفحاتِ نورانیِ کلامِ مقدسِ خدا شعله‌ور خواهند شد. کلیساها، به طور کلی، که حقیقت را شنیده، رد کرده و آن را پایمال نموده‌اند، شریرانه‌تر عمل خواهند کرد؛ اما «خردمندان»، یعنی آنان که صادق‌اند، خواهند فهمید. کتاب گشوده است، و سخنانِ خدا به دل‌های آنان که خواهانِ دانستنِ ارادهٔ او هستند می‌رسد. با فریادِ بلندِ آن فرشتهٔ آسمانی که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، هزاران نفر از رخوتی که قرن‌ها جهان را در چنگ خود داشته است بیدار خواهند شد و زیبایی و ارزشِ حقیقت را خواهند دید. ریویو اند هرالد، ۱۵ دسامبر ۱۸۸۵.

The “thousands” that then awake, represent God’s other flock that are still in Babylon, for the “loud cry” begins at the Sunday law. The work of the “Dirt Brush Man” has been under way since September 11, 2001, and even more so since July of 2023.

«هزاران نفری» که سپس بیدار می‌شوند، نمایندهٔ گلهٔ دیگر خدا هستند که هنوز در بابل‌اند، زیرا «فریاد بلند» از هنگام قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود. کارِ «مردِ جاروی خاک» از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در جریان بوده است و از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به این سو حتی بیشتر هم شده است.

> “The apostle says, ‘All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: that the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works.’ The Bible is its own expositor. One passage will prove to be a key that will unlock other passages, and in this way light will be shed upon the hidden meaning of the word. By comparing different texts treating on the same subject, viewing their bearing on every side, the true meaning of the Scriptures will be made evident.

> رسول می‌گوید: «تمامی کتاب مقدس از الهام خداست و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، و برای تربیت در عدالت سودمند است، تا مرد خدا کامل باشد و برای هر کار نیکو به‌کلی مجهز.» کتاب مقدس خود مفسر خویش است. یک آیه به کلیدی بدل خواهد شد که آیات دیگر را بگشاید و به این ترتیب نوری بر معنای نهفتهٔ کلام افکنده خواهد شد. با مقایسهٔ متن‌های گوناگون که به یک موضوع می‌پردازند و نگریستن به ارتباطشان از هر سو، معنای حقیقی کتب مقدس آشکار خواهد شد.

> “Many think that they must consult commentaries on the Scriptures in order to understand the meaning of the word of God, and we would not take the position that commentaries should not be studied; but it will take much discernment to discover the truth of God under the mass of the words of men. How little has been done by the church, as a body professing to believe the Bible, to gather up the scattered jewels of God’s word into one perfect chain of truth! T he jewels of truth do not lie upon the surface, as many suppose. The master mind in the confederacy of evil is ever at work to keep the truth out of sight, and to bring into full view the opinions of great men. The enemy is doing all in his power to obscure heaven’s light through educational processes; for he does not mean that men shall hear the voice of the Lord, saying, ‘This is the way, walk ye in it.’

> بسیاری می‌پندارند که برای فهم معنای کلام خدا باید به تفاسیر کتاب‌مقدس رجوع کنند، و ما نیز بر این موضع نیستیم که نباید تفاسیر مطالعه شوند؛ اما تشخیص فراوان لازم است تا زیر انبوه سخنان آدمیان، حقیقت خدا کشف شود. چقدر اندک کار از سوی کلیسا، به‌عنوان پیکره‌ای که مدعی ایمان به کتاب‌مقدس است، برای گردآوردن جواهرات پراکندۀ کلام خدا در یک زنجیرۀ کاملِ حقیقت انجام شده است! گوهرهای حقیقت، برخلاف پندار بسیاری، بر سطح قرار ندارند. طراحِ اصلی در هم‌پیمانیِ شر پیوسته در کار است تا حقیقت را از نظر پنهان نگه دارد و دیدگاه‌های مردان بزرگ را به‌تمامی در برابر دیدگان بنهد. دشمن با تمام توان می‌کوشد تا از طریق فرایندهای آموزشی نور آسمان را تیره و تار سازد؛ زیرا نمی‌خواهد که انسان‌ها آوازِ خداوند را بشنوند که می‌گوید: «این است راه، در آن گام بردارید.»

> “The jewels of truth lie scattered over the field of revelation; but they have been buried beneath human traditions, beneath the sayings and commandments of men, and the wisdom from heaven has been practically ignored; for Satan has succeeded in making the world believe that the words and achievements of men are of great consequence. The Lord God, the Creator of the worlds, at infinite cost has given the gospel to the world. Through this divine agent, glad, refreshing springs of heavenly comfort and abiding consolation have been opened for those who will come to the fountain of life. There are veins of truth yet to be discovered; but spiritual things are spiritually discerned. Minds beclouded with evil cannot appreciate the value of the truth as it is in Jesus.” Review and Herald, December 1, 1891.

> گوهرهای حقیقت بر عرصهٔ وحی پراکنده افتاده‌اند؛ اما زیر سنت‌های بشری، زیر اقوال و فرامین انسان‌ها مدفون شده‌اند، و حکمتِ آسمانی عملاً نادیده گرفته شده است؛ زیرا شیطان توانسته است جهان را به این باور برساند که سخنان و دستاوردهای انسان‌ها از اهمیتِ بسزایی برخوردارند. خداوندِ خدا، آفرینندهٔ جهان‌ها، به بهایی بی‌نهایت، انجیل را به جهان عطا کرده است. به‌واسطهٔ این وسیلهٔ الهی، چشمه‌های شادی‌بخش و جان‌فزای تسلیِ آسمانی و دل‌داریِ ماندگار برای کسانی که به سرچشمهٔ حیات می‌آیند گشوده شده است. هنوز رگه‌هایی از حقیقت برای کشف شدن باقی مانده است؛ اما امورِ روحانی به‌گونه‌ای روحانی تشخیص داده می‌شوند. ذهن‌هایی که با شر تیره شده‌اند، نمی‌توانند ارزشِ حقیقت را، چنان‌که در عیسی است، دریابند. ریویو اند هرالد، اول دسامبر ۱۸۹۱.

The work of Christ as represented in Miller’s dream as the dirt brush man is two-fold. It is to remove the error, and to restore the original truths. The removal of error is also two-fold, for when the error is swept out the window, the error takes those who choose to remain attached to the errors with it. The work of separation accomplished by the dirt brush man is also addressed by Jeremiah, and his testimony agrees with Sister White, when she stated that, “the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.”

کارِ مسیح، همان‌گونه که در رؤیای میلر به‌صورت «مردِ جاروی خاک» به تصویر کشیده شده، دو وجه دارد: زدودنِ خطا و بازگرداندنِ حقایقِ اصیل. زدودنِ خطا نیز خود دو وجه دارد، زیرا وقتی خطا از پنجره بیرون جارو می‌شود، کسانی را که انتخاب کرده‌اند به آن خطاها وابسته بمانند نیز با خود می‌برد. کارِ جداسازی‌ای که به دستِ مردِ جاروی خاک صورت می‌گیرد، موضوعی است که ارمیا نیز بدان پرداخته است، و شهادت او با گفتهٔ خواهر وایت هم‌خوانی دارد، آن‌گاه که او گفت: «کارکنانِ خداوند می‌توانند این گنج‌ها را آشکار کنند تا هزاران تن با شادمانی و شگفتی به آنها بنگرند.»

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر نفیس را از پست بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. ارمیا ۱۵:۱۹.

The context of the passage in Jeremiah is addressing those who have experienced the first disappointment of July 18, 2020. It is not simply the dirt brush man that separates the precious from the vile, but it is also the work of those represented by Jeremiah, who are represented as making a decision of whether they will return to the Lord or not return. They have obviously not been with the Lord, for if they had been walking with him, there would be no reason for them to return. When they do return and stand before the Lord, and thereafter become His mouthpiece, they will have accomplished a work of separating the precious from the vile. The work of the “Dirt Brush Man”, requires the participation of the wise. The work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream is also illustrated when Christ purges His floor through a refining process.

زمینهٔ این بخش در کتاب ارمیا خطاب به کسانی است که نخستین سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را تجربه کرده‌اند. این تنها مردِ جاروی خاک نیست که نفیس را از پست جدا می‌کند، بلکه همچنین کارِ کسانی است که ارمیا نمایندهٔ آنان است؛ کسانی که چنین تصویر شده‌اند که تصمیم می‌گیرند آیا به سوی خداوند بازگردند یا بازنگردند. آنان آشکارا با خداوند نبوده‌اند، زیرا اگر با او راه می‌رفتند، دلیلی برای بازگشت وجود نداشت. وقتی بازگردند و در حضور خداوند بایستند و پس از آن سخنگوی او شوند، کاری را به انجام رسانده‌اند که نفیس را از پست جدا می‌کند. کار «مردِ جاروی خاک» به مشارکت حکیمان نیاز دارد. کار «مردِ جاروی خاک» در خواب میلر نیز هنگامی تصویر می‌شود که مسیح خرمنگاه خود را از راه فرایند پالایش پاک می‌کند.

> “Just how soon this refining process will begin I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in His hand will cleanse His temple of its moral defilement. He will thoroughly purge His floor.” Testimonies to Ministers, 372, 373.

> «نمی‌توانم بگویم این فرایند پالایش دقیقاً چه زمانی آغاز خواهد شد، اما چندان به تعویق نخواهد افتاد. آن‌که بادزن در دست دارد، هیکل خود را از ناپاکی اخلاقی پاک خواهد کرد. او خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد.» شهادات برای خادمان، 372، 373.

The final “refining process” began in July of 2023, and it is the refining process of Malachi chapter three.

"فرایند پالایش" نهایی در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد و این فرایند پالایشِ باب سومِ ملاکی است.

> “Malachi 3:1–4 quoted.

> ملاکی ۳:۱–۴ نقل شده است.

> “A refining, purifying process is going on among the people of God, and the Lord of hosts has set his hand to this work. This process is most trying to the soul, but it is necessary in order that defilement may be removed. Trials are essential in order that we may be brought close to our heavenly Father, in submission to his will, that we may offer unto the Lord an offering in righteousness. God’s work of refining and purifying the soul must go on until his servants are so humbled, so dead to self, that when called into active service, they may have an eye single to the glory of God.” Review and Herald, April 10, 1894.

> «فرایند پالایش و تطهیر در میان قوم خدا در جریان است، و خداوندِ لشکرها دست خود را بر این کار نهاده است. این فرایند برای جان بسیار آزماینده است، اما لازم است تا ناپاکی زدوده شود. آزمایش‌ها ضروری‌اند تا ما، در تسلیم به ارادهٔ او، به پدر آسمانیِ خود نزدیک شویم، تا بتوانیم برای خداوند قربانی‌ای در عدالت تقدیم کنیم. کار خدا در پالایش و تطهیر جان باید ادامه یابد تا خادمان او چنان فروتن، چنان نسبت به نفسِ خود مرده شوند که چون به خدمتِ فعال فراخوانده شوند، نگاهشان تنها معطوف به جلال خدا باشد.» Review and Herald، ۱۰ آوریل ۱۸۹۴.

Miller’s second dream identifies the restoration of the original truths, and the simultaneous restoration of a people who have been scattered. Nebuchadnezzar’s second dream identifies the restoration of his kingdom. Miller’s dream addresses the burying up of the original truths in the terms of those truths being “scattered.” The word “scattered” is a symbol of the “seven times.” Nebuchadnezzar’s dream is about the “scattering” of the “seven times.” Nebuchadnezzar is placed at the time of the end in 1798, and is there representing a converted man. Miller is the symbol of “the wise” in 1798.

رویای دوم میلر بازگردانیِ حقایقِ اولیه و نیز بازگردانیِ هم‌زمانِ قومی را که پراکنده شده‌اند نشان می‌دهد. رویای دوم نبوکدنصر بازگردانیِ پادشاهیِ او را نشان می‌دهد. رویای میلر به مدفون شدنِ حقایقِ اولیه می‌پردازد و آن را با این تعبیر بیان می‌کند که آن حقایق "پراکنده" شده‌اند. واژهٔ "پراکنده" نمادی از "هفت زمان" است. رویای نبوکدنصر دربارهٔ "پراکندگیِ" "هفت زمان" است. نبوکدنصر در سال 1798 در زمانِ پایان قرار داده می‌شود و در آنجا نمایانگرِ مردی توبه‌کرده است. میلر نماد "خردمندان" در سال 1798 است.

We will continue Miller’s dream in the next article.

ما رویای میلر را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “When we are called upon to differ with others, or others express their difference from our opinion, we should manifest a Christian spirit, and keep this fact prominent that we can afford to be quiet and fair; for the truth will bear investigation. The more it is studied, the more will its light shine forth. The Lord frowns upon everything that savors of harshness and severity, and puts his rebuke upon those who cast contempt and reproach upon those who differ with them in opinion, placing them in the worst possible light. All Heaven looks upon those who do this as Heaven looked upon the Pharisees, and pronounces them as ignorant both of the Scriptures and the power of God. The enemies of truth cannot make truth error. They may trample upon the truth, and think that because they have cast it down, and covered it with rubbish, it is overcome; but God will move upon some of his faithful ones to do as Christ did when he was upon earth,—brush away the rubbish, and restore the truth to its appropriate setting in the framework of truth.

> وقتی در موضع اختلاف با دیگران قرار می‌گیریم، یا دیگران اختلاف خود را با نظر ما ابراز می‌کنند، باید روحیه‌ای مسیحی نشان دهیم و این حقیقت را برجسته بداریم که می‌توانیم آرام و منصف باشیم؛ زیرا حقیقت تابِ بررسی را دارد. هرچه بیشتر مطالعه شود، نورش درخشان‌تر خواهد تابید. خداوند از هر آنچه رنگِ تندی و خشونت دارد ناخشنود است و سرزنش خود را متوجه کسانی می‌کند که بر آنان که با ایشان اختلاف رأی دارند، تحقیر و ملامت روا می‌دارند و ایشان را در بدترین نور ممکن جلوه می‌دهند. تمام آسمان به چنین کسانی همان‌گونه می‌نگرد که به فریسیان می‌نگریست، و ایشان را ناآگاه از کتاب مقدس و قدرت خدا اعلام می‌کند. دشمنان حقیقت نمی‌توانند حقیقت را به خطا بدل کنند. ممکن است بر حقیقت لگدمال کنند و بیندیشند چون آن را به زمین افکنده و با خاکروبه پوشانده‌اند، مغلوب شده است؛ اما خدا برخی از وفاداران خود را برمی‌انگیزد تا چنان که مسیح هنگامی که بر زمین بود کرد، خاکروبه را کنار بزنند و حقیقت را به جایگاه شایسته‌اش در چارچوب حقیقت بازگردانند.

> “In companies where the truth is a matter of discussion, there will be those who will oppose everything that they have not held as truth; and while they flatter themselves that they are only battling with error, they have need to hear with unprejudiced ears, that they may understand what is truth, and not misrepresent and misinterpret that which is spoken. They have the example of the men in all ages who have fought against truth, and who in so doing, have rejected the council (sic) of God against themselves. Heavy will be the responsibility that will rest upon men who have had great light, and great opportunities, and who have yet failed to be wholly on the Lord’s side. Should they venture to be wholly on the Lord’s side, they would be preserved in integrity, even when they were called upon to stand alone. He would enable them to stand courageously, in purity and fairness, contending for uncorrupted principles of righteousness. He would sustain them in battling for the right because it is right, though justice were fallen in the street, and equity could not enter. They would understand what would be pure and undefiled, and in accordance with the life of Christ, and would not turn from the purest principles of Christianity in spirit, word, or action, even though they stood in opposition not only to ignorance, but to those who were cultivated and experienced, and who used the weapons of sophistry to silence them. Through all this strife of error against truth, they would be preserved, and enabled to keep such a course that their enemies could not gainsay or resist them. They would stand as a rock to principle, refusing to compromise with any man, and yet preserving the spirit that would characterize every Christian.

> در محافلی که حقیقت موضوع گفت‌وگو است، کسانی خواهند بود که با هر آنچه آن را حقیقت نشمرده‌اند مخالفت کنند؛ و در حالی که به خود می‌بالند که تنها با خطا می‌جنگند، نیاز دارند با گوش‌های بی‌تعصب بشنوند تا دریابند حقیقت چیست و آنچه گفته می‌شود را تحریف و سوءتعبیر نکنند. پیشِ چشم آنان نمونهٔ مردمانی در همهٔ اعصار هست که با حقیقت جنگیده‌اند و با این کار، شورا (sic)ی خدا را بر ضد خود رد کرده‌اند. مسئولیتی سنگین بر دوش مردانی خواهد بود که نورِ بسیار و فرصت‌های بزرگ داشته‌اند، و با این همه از آن‌که یک‌سره در جانبِ خداوند باشند فرو مانده‌اند. اگر جسارت می‌کردند که تماماً در جانبِ خداوند باشند، در درستکاری محفوظ می‌ماندند، حتی آنگاه که فراخوانده می‌شدند تنها بایستند. او آنان را توانا می‌ساخت که با دلاوری، در پاکی و انصاف، برای اصولِ دست‌نخوردهٔ راستی پیکار کنند. او ایشان را در نبرد برای حق، به‌خاطر آن‌که حق است، پایدار می‌داشت، هرچند عدالت در خیابان فرو افتاده باشد و انصاف نتواند داخل شود. آنان درمی‌یافتند چه چیز پاک و بی‌آلایش و مطابق با حیاتِ مسیح است، و در روح، کلام یا عمل از پاک‌ترین اصولِ مسیحیت روی برنمی‌تافتند، هرچند نه فقط در برابرِ نادانی، بلکه در برابرِ کسانی که پرورده و باتجربه بودند و برای خاموش کردنشان از سلاح‌های سفسطه بهره می‌گرفتند، ایستادگی می‌کردند. در تمام این کشاکشِ خطا با حقیقت، محفوظ می‌ماندند و توانا می‌شدند چنان سلوکی را نگاه دارند که دشمنانشان نتوانند انکارشان کنند یا در برابرشان مقاومت ورزند. آنان همچون صخره‌ای بر سرِ اصل می‌ایستادند، از سازش با هیچ‌کس تن نمی‌دادند، و با این همه روحیه‌ای را که باید در هر مسیحی باشد، حفظ می‌کردند.

> “He who is a follower of Christ will distinguish between the sacred and the common, and will cling to the true evidence of a man’s character and work, for Christ has said, ‘By their fruits ye shall know them.’ The Christian will move forward amid all manner of opposition. He will despise flattery because it is born of Satan. He will detest accusation because it is the weapon of the evil one. They will not cherish envy or indulge in self-exaltation because these are the characteristics of the adversary of God and man. They will not be found as spies; for Satan used the despised Jews in doing this work against Jesus. They will not follow their brethren with a flood of questions as the Jews followed Christ for the purpose of entangling him in his words, and provoking him to speak of many things in order that they might make him an offender for a word.” Home Missionary, September 1, 1894.

> «هر که پیرو مسیح است، میان مقدّس و عادی تمییز خواهد داد و به شواهد راستینِ منش و کار انسان تمسّک خواهد جست، زیرا مسیح گفته است: «از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت.» مسیحی در میان هرگونه مخالفت به پیش خواهد رفت. او چاپلوسی را خوار خواهد شمرد، زیرا از شیطان سرچشمه می‌گیرد. او از اتهام‌زنی بیزار خواهد بود، زیرا سلاح آن شریر است. آنان حسد را در دل نخواهند پروراند و در خودبزرگ‌بینی غرق نخواهند شد، زیرا این‌ها ویژگی‌های دشمنِ خدا و انسان است. آنان در مقام جاسوس یافت نخواهند شد؛ زیرا شیطان برای انجام این کار بر ضدّ عیسی از یهودیان تحقیرشده استفاده کرد. آنان برادران خود را با سیلی از پرسش‌ها دنبال نخواهند کرد، همان‌گونه که یهودیان مسیح را دنبال کردند تا او را در سخنانش گرفتار سازند و برانگیزند که از امور بسیار سخن بگوید، تا مگر او را به‌خاطر یک کلمه مجرم سازند.» مبلّغ خانگی، ۱ سپتامبر ۱۸۹۴.

Back to Articles