Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

کتاب دانیال - شماره یکصد و شصت و سه

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

پرده‌برداری از نبوت: بررسی باب یازدهم دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

اکنون بررسی فصل یازدهم کتاب دانیال را آغاز می‌کنیم.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> و من نیز، در سال نخستِ داریوشِ مادی، خود ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد: اینک، هنوز سه پادشاه در فارس برخواهند خاست، و چهارمی از همهٔ ایشان به‌مراتب ثروتمندتر خواهد بود؛ و به نیرویی که از ثروتش می‌یابد، همه را بر ضد مملکتِ یونان برخواهد شورانید. و پادشاهی نیرومند برخواهد خاست که با اقتداری عظیم فرمان خواهد راند و مطابق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد. اما چون برخیزد، پادشاهی‌اش درهم شکسته خواهد شد و به چهار بادِ آسمان تقسیم خواهد گردید؛ نه برای نسلِ او، و نه به اقتدارِ سلطنتی که او داشت؛ زیرا پادشاهی او برکنده خواهد شد و نصیبِ کسانی جز آنان خواهد گردید. دانیال ۱۱:‏۱–۴.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

جبرئیل ابتدا به دانیال اطلاع می‌دهد که او نیز در سال نخستِ پادشاهی داریوش با وی همکاری کرده است؛ همان سالی که برادرزادهٔ داریوش، که سردارش بود، بابل را فتح کرد و بلشاصر را کشت. دانیال بنا بر آیهٔ نخستِ باب دهم، این رؤیا را در سال سومِ کوروش دریافت می‌کند؛ پس جبرئیل هر دو، داریوش و کوروش، را به‌عنوان نمادهایی نمایانگرِ «وقتِ آخر» مشخص می‌کند. بلشاصر و بابل در سال ۵۳۸ پیش از میلاد مغلوب امپراتوری مادی-پارسی شدند.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> «کوروش بابل را محاصره کرد، و آن را در سال ۵۳۸ پیش از میلاد با حیله گشود؛ و با مرگ بِلشَصَّر، که پارسیان او را کشتند، پادشاهی بابل از هستی ساقط شد.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

در سال ۵۳۸ پیش از میلاد، دانیال فصل نهم را نگاشت.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «رؤیایی که در فصل پیشین [فصل هشت] ثبت شده است، در سال سوم بلشصر، ۵۳۸ پیش از میلاد، داده شد. در همان سال، که همچنین سال نخست داریوش بود، وقایعی که در این فصل [فصل نهم] روایت شده‌اند، رخ دادند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

در ۵۳۸ پیش از میلاد، در سال نخستِ داریوش که سومین و آخرین سالِ بلشاصر بود، خداوند سرزمینِ کلدانیان را کیفر داد و آن را ویرانه ساخت.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> و این تمامی زمین به ویرانی و مایهٔ حیرت بدل خواهد شد؛ و این ملت‌ها به مدت هفتاد سال پادشاه بابل را خدمت خواهند کرد. و چون هفتاد سال به پایان رسد، چنین خواهد شد که من پادشاه بابل و آن قوم را، به سبب گناهشان، مجازات خواهم کرد، خداوند می‌گوید، و نیز سرزمین کلدانیان را مجازات خواهم کرد و آن را به ویرانی همیشگی مبدل خواهم ساخت. ارمیا ۲۵:‏۱۱، ۱۲.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

در آیهٔ دهم، خداوند واژهٔ «بعد» را به کار می‌برد، آنگاه که به مجازات بابل می‌پردازد. «بعد» از آنکه بابل ویران و متروک گردد، خداوند کار نیکوی خویش را برای قوم خدا به انجام خواهد رساند.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> زیرا خداوند چنین می‌گوید: پس از آنکه هفتاد سال در بابل به پایان رسد، به شما توجه خواهم کرد و کلام نیکوی خود را دربارهٔ شما به انجام خواهم رساند و شما را به این مکان بازخواهم آورد. ارمیا 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

اسارت هفتاد ساله در سال ۶۰۶ پیش از میلاد آغاز شد.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> «با آغاز یافتنِ هفتاد سال در ۶۰۶ ق.م.، دانیال دریافت که اکنون آن سال‌ها به پایان خود نزدیک می‌شوند.» یوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

اسارت هفتادساله در سال ۶۰۶ پیش از میلاد آغاز شد و در سال ۵۳۶ پیش از میلاد پایان یافت، که دو سال پس از مرگ بلشصر و ویرانی بابل در سال ۵۳۸ پیش از میلاد بود. آن، سال سوم کورش بود. جبرائیل نبوتِ نهر حدّاقل را در سال سوم کورش قرار می‌دهد، و روایت باب یازدهم را با اشاره به سال اول داریوش آغاز می‌کند، و بدین‌سان دو سال مشخص را معین می‌سازد. سال‌های ۵۳۸ پیش از میلاد و ۵۳۶ پیش از میلاد هر دو اوقاتِ معین بودند؛ ۵۳۸ پیش از میلاد وقتِ معین برای به پایان رسیدن نبوتِ هفتاد سال بود، و ۵۳۶ پیش از میلاد زمانِ نبویِ معینی بود که «پس از» ۵۳۸ پیش از میلاد، خداوند کار نیکوی خویش را برای قوم خود به‌جا آورد.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

۵۳۸ پیش از میلاد و ۵۳۶ پیش از میلاد هر دو "زمانِ مقرر" هستند و دو شخصیت تاریخی نمایندهٔ آنها هستند: یکی نخستین پادشاه ماد و دیگری نخستین پادشاه پارس. پایان هفتاد سال اسارت اسرائیلِ قومی در بابلِ تاریخی، نمایانگرِ هزار و دویست و شصت سالِ اسارتِ اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی (از سال ۵۳۸ میلادی تا ۱۷۹۸) بود. سال ۱۷۹۸ یک "زمانِ مقرر" بود و سپس دوره‌ای که در نبوت به‌عنوان "زمانِ پایان" شناخته می‌شود آغاز شد. ۵۳۸ پیش از میلاد و ۵۳۶ پیش از میلاد که به‌عنوان "زمانِ مقرر" معرفی شده‌اند، همچنین آغاز دوره‌ای را نشان می‌دهند که به‌عنوان "زمانِ پایان" معرفی شده است.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> «کلیسای خدا بر زمین، در طی این دوران طولانیِ آزارِ بی‌امان، به همان‌سان به‌راستی در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل در اسارت نگاه داشته شده بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

تمامِ نبوت‌ها بیش از ایامی که نخستین‌بار در آنها تحقق یافتند، به‌طور خاص‌تر متوجه ایام آخر هستند؛ ازاین‌رو، 538 ق.م. و پادشاه داریوش، همراه با 536 ق.م. و پادشاه کوروش، «زمانِ آخر» را در 1989 نمایندگی می‌کنند، و آن دو پادشاه، رئیس‌جمهور ریگان و رئیس‌جمهور بوشِ پدر را نمونه‌وار مجسم می‌سازند. 538 ق.م. و 536 ق.م. یک نشانِ راه را بازنمایی می‌کنند که در تحقق آن، هر دو تاریخ نمایندهٔ همان یک نشانِ راه دانسته می‌شوند. نشانِ راهِ «زمانِ آخر» از دو نماد تشکیل شده است، و گاه، چنان‌که در مورد ریگان و بوشِ پدر، هر دو نماد در همان یک سال تحقق می‌یابند. اما این استثنا بر قاعده است، زیرا نشانِ راهِ «زمانِ آخر» در زمان موسی، تولد هر دو، یعنی هارون و موسی، بود که سه سال از یکدیگر جدا بودند. در تاریخ مسیح، این تولدِ یحیای تعمیددهنده و مسیح بود که شش ماه از یکدیگر فاصله داشت.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

در پیوند با «زمانِ پایان»، در تاریخِ ضدمسیح، این زمان ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹ بود. انقلاب فرانسه موضوعِ پیشگویی است و در سال ۱۷۸۹ آغاز شد و ده سال ادامه یافت و در ۱۷۹۹، در زمانِ مقررِ خود، پایان گرفت؛ همان‌گونه که ۱۷۹۸ نیز زمانی مقرر بود. این دو با هم زخمِ مهلکی را که به وحش وارد شد شناسایی می‌کنند، و نیز زنی را که بر وحش سوار بود و بر آن فرمان می‌راند. داریوش پادشاهی بود که دشمنش را با فرستادن سپاهش از طریق «دیوار» شکست داد، و او نمایانگرِ ریگان است؛ کسی که با فرو ریختن دیوارِ «پردهٔ آهنین» دشمنش را شکست داد. کوروش نمایانگرِ بوشِ اوّل است، زیرا کوروش به کوروشِ بزرگ شهرت دارد، و جورج بوشِ اوّل بوشِ بزرگ‌تر است، و بوشِ آخر بوشِ کوچک‌تر.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

زیرا این دو پادشاه و دو تاریخی که نمایندگی می‌کنند، در واقع یک نماد واحدند. یکی نشانگر هفتاد سال فرمانروایی بابل است. آن دورهٔ هفتادساله در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به موعد مقرر خود رسید و داریوش نمایندهٔ آن است. پایان اسارت هفتادساله در سال ۵۳۶ پیش از میلاد به موعد مقرر خود رسید و کوروش نمایندهٔ آن است. آنها با هم «زمان پایان» را نمایندگی می‌کنند؛ زمانی که مهر از نور نبوت برداشته می‌شود. در سال ۱۷۹۸، فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ چهارده به «زمان پایان» رسید، و خواهر وایت می‌گوید آن فرشته «شخصیتی کمتر از عیسی مسیح نبود.»

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

در سال سوم پادشاهی کوروش، میکائیل، سرور قوم خدا و فرشته‌مقرب و رئیس فرشتگان، فرود آمد تا نزد کوروش آید و نوری را تأیید کند که کوروش را بر آن داشت نخستینِ سه فرمانی را صادر کند که به قوم خدا اجازه می‌داد به اورشلیم بازگردند و شهر، معبد، و خیابان‌ها و دیوارها را بازسازی کنند. آن کار نماد کار فرشتهٔ نخست و دوم بود که در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ آغاز شد.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

نزولِ میکائیل در «وقتِ پایان»، در روزگارِ داریوش و کوروش، نمایانگرِ آمدنِ فرشتهٔ نخستین در ۱۷۹۸ بود، و این هر دو با هم، آمدنِ همان فرشته را در «وقتِ پایان» در ۱۹۸۹ نشان می‌دهند. ۱۹۸۹ آغازگرِ دورهٔ «وقتِ پایان» بود و نیز «وقتِ مقرّر» به‌شمار می‌رفت. «وقتِ مقرّر» پایانِ یک دورهٔ زمانیِ نبوی را مشخص می‌کند. شورشِ ۱۸۶۳، در نخستین «قادش» برای اسرائیلِ روحانیِ مدرن، آغازِ دوره‌ای صد و بیست و شش‌ساله بود که در «وقتِ مقرّر» در ۱۹۸۹ پایان یافت. ۱۲۶ عُشر (یک‌دهمِ) ۱۲۶۰ است، و در پایانِ ۱۲۶۰ سال، در ۱۷۹۸، جنبشِ فرشتهٔ نخستین واردِ تاریخ شد. در پایانِ ۱۲۶ سال، در ۱۹۸۹، جنبشِ فرشتهٔ سوم واردِ تاریخ شد.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

در آیهٔ یکِ فصل یازدهمِ دانیال، جبرئیل با دقت و صراحت مشخص می‌کند که تاریخِ مطرح‌شده از کوروش آغاز می‌شود، در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹. کوروشِ بزرگ در آنجا نمایندهٔ بوشِ بزرگ‌تر است که پس از او سه پادشاه خواهند آمد و سپس پادشاه چهارمی که بسیار ثروتمندتر از همهٔ آنان خواهد بود. بنابراین، آن پادشاهِ چهارمِ ثروتمند که تمامِ یونان را برمی‌انگیزد، ششمین رئیس‌جمهور از سال ۱۹۸۹ است.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

در رویدادهای فصل ده، دانیال در حال سوگواری به تصویر کشیده می‌شود، و در تجربهٔ سوگواری‌اش، هنگامی که رؤیا را می‌بیند، به صورت مسیح دگرگون می‌شود. دورهٔ بیست‌ویک‌روزهٔ سوگواری نمایانگر دوره‌ای از مرگ است که با رستاخیز پایان می‌یابد. در فصل ده، میکائیل از آسمان فرود آمده است، و در یهودا هفت، وقتی او فرود می‌آید، موسی را زنده می‌کند. در مکاشفه فصل یازده، موسی (و الیاس) کشته شده‌اند و به‌مدت سه‌ونیم روز نمادین در خیابان مرده‌اند. سپس موسی، (به‌همراه الیاس) به‌وسیلهٔ "صدایی عظیم" زنده می‌شوند.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ بزرگی بر کسانی که آنان را دیدند افتاد. و صدای بلندی از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا بیایید. و در میان ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان آنان را می‌نگریستند. مکاشفه ۱۱:۱۱، ۱۲.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

آن «صدای عظیم» که زنده می‌کند، صدای رئیسِ فرشتگان است، و آن رئیسِ فرشتگان میکائیل است.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> زیرا خودِ خداوند با فریاد، با صدای رئیسِ فرشتگان و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگانِ در مسیح نخست برخواهند خاست. اول تسالونیکیان ۴:۱۶.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

تاریخی که در آن موسی و ایلیا کشته می‌شوند و سپس قیام می‌کنند، تاریخِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن است. آن تاریخ در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با «صدای نخست»ِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده آغاز شد؛ صدایی که خواهر وایت آن را در زمانی می‌شناسد که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو افکنده شدند. «صدای دوم»ِ باب هجدهمِ مکاشفه در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، به صدا درمی‌آید؛ هنگامی که گلهٔ دیگرِ خدا از بابل فراخوانده می‌شود. این همان تاریخ است، تاریخِ مُهر شدن، که در آن دانیال به‌صورت کسی نمایانده می‌شود که با نگریستن به رؤیای «marah» به صورت مسیح دگرگون می‌گردد؛ رؤیایی که صورت مؤنثِ رؤیای «mareh» است. این همان رؤیای «سببی» است که «سبب می‌شود» تصویری که دیده می‌شود، در کسانی که به آن می‌نگرند، بازتولید گردد.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

آن تاریخِ مهر و موم شدن و دگرگونیِ دانیال در باب دهم، نزولِ میکائیل را نیز در بر می‌گیرد؛ زمانی که او کسانی را که موسی، ایلیا و دانیال نماینده‌شان هستند، از مرگ برمی‌خیزاند و دگرگون می‌کند. او رستاخیز را با «بانگِ عظیمِ» رئیسِ فرشتگان به انجام می‌رساند و بدین‌سان یک «صدا»ی سوم پدید می‌آورد، در میانهٔ صدای نخست و صدای آخر که هر دو یکسان‌اند، زیرا هر دو صدای باب هجدهمِ مکاشفه‌اند. آن صدای میانی جایی است که عصیان نمایانده می‌شود، زیرا هنگامی که میکائیل موسی را زنده کرد، با شیطان مجادله نکرد، هرچند شیطان، بانیِ عصیان، برای اعتراض آنجا حضور داشت.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> با این حال میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس دربارهٔ جسد موسی مجادله می‌کرد، جرئت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز مطرح کند، بلکه گفت: «خداوند تو را توبیخ کند.» یهودا ۷.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

آغازِ زمانِ مُهرگذاری، که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد پایان می‌یابد، با امضای «حقیقت» مشخص گردیده است؛ زیرا در میانهٔ آن دوره، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آوازِ عظیمِ رئیس‌فرشته کارِ برانگیختنِ مردگانِ در مسیح را آغاز کرد؛ آنان که برمی‌گزینند آوازِ میانیِ او را بشنوند. توجه کنید که ۲۰۲۳، بیست‌ودو سال پس از ۲۰۰۱ فرا می‌رسد، و بیست‌ودو یک‌دهمِ دویست‌وبیست است، که نمادِ پیوند میان الوهیت و انسانیت است، و نیز نمادی از اعاده می‌باشد.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آن فرشتهٔ نیرومند که کسی جز خودِ عیسی مسیح نیست، و که حق است، و که همچنین میکائیل است، و که آلفا و امگا است، در حالی نازل می‌شود که پیامی در دست خود دارد. آن کتاب کوچک در دست او همان بخشی از دانیال است که تا ایام آخر مُهر شده بود.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و خاتمه می‌یابند. در این‌جا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان دار و کتاب را مهر و موم کن تا زمانِ پایان.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۵.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

آن بخش از نبوت دانیال که به ایام آخر مربوط می‌شود، فصل یازدهم است. این بخش عبارت است از شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهم؛ اما دقیق‌تر بگوییم، شامل وقایع تاریخی‌ای است که در سراسر فصل آمده و در آن شش آیهٔ پایانی تکرار می‌شوند.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "ما وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگار پرآشوبی پیشِ رویمان است. جهان با روح جنگ به تلاطم افتاده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن سخن گفته شده، رخ خواهد داد. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحققِ کاملِ خود رسیده است. بخشِ زیادی از آنچه برای تحققِ این نبوت در تاریخ رخ داده است، تکرار خواهد شد." منتشرات دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۹۴.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

آیهٔ شانزدهمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال تاریخی را نشان می‌دهد که در آیهٔ چهل‌ویکم تکرار می‌شود، زیرا در آن آیه پادشاهِ شمال در سرزمینِ باشکوه می‌ایستد. تاریخِ آیهٔ شانزدهم زمانی را مشخص می‌کند که سردارِ رومی، پومپه، یهودا و اورشلیم را به اسارت درآورد.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> اما آن که بر ضد او برمی‌آید، هر چه بخواهد خواهد کرد و هیچ‌کس در برابر او نخواهد ایستاد؛ و او در سرزمینِ باشکوه خواهد ایستاد، که به دست او نابود خواهد شد. دانیال ۱۱:۱۶.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

من قصد دارم این آیه را به‌عنوان لنگرِ ملاحظۀ ما دربارهٔ آیاتی که پیش از این آیه آمده‌اند به کار برم؛ ازاین‌رو، نخست این فهم را برقرار می‌کنم. مقصود ما آن است که نشان دهیم تاریخی که در آیات سه و چهار در پی فروپاشی پادشاهی اسکندر کبیر می‌آید، از سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود و سپس جنگ کنونی اوکراین، پیروزی پوتین بر نیروهای غرب، و شکست متعاقب پوتین را مشخص می‌سازد؛ شکستی که به آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شود.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> «اگرچه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان، که اکنون بر ضد او آمده بودند، پایدار بماند. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به صعود مقاومت کند. سوریه مغلوب شد و به امپراتوری روم افزوده گردید، هنگامی که پومپه، در سال ۶۵ ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.»

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> «همان قدرت همچنین می‌بایست در سرزمین مقدس بایستد و آن را فروبَلعد. روم در سال 161 ق.م. از طریق اتحاد، با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت؛ و از همان تاریخ است که در تقویم نبوی جایگاهی برجسته می‌یابد. با این حال، تا سال 63 ق.م. از راه فتح واقعی، اقتدار قضایی بر یهودیه به دست نیاورد؛ و آنگاه به شیوهٔ زیر.»

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> با بازگشت پومپیوس از لشکرکشی‌اش بر ضد میتریدات، شاه پونتوس، دو رقیب، هیرکانوس و آریستوبولوس، برای تاج‌وتخت یهودیه در ستیز بودند. کارشان به داوری پومپیوس کشیده شد؛ او به‌زودی ناعادلانه بودن دعاوی آریستوبولوس را دریافت، اما خواست تصمیم‌گیری در این باره را تا پس از لشکرکشی دیرآرزویش به عربستان به تأخیر اندازد و وعده داد بازخواهد گشت و کارشان را چنان‌که عادلانه و شایسته باشد فیصله خواهد داد. آریستوبولوس که به نیات واقعی پومپیوس پی برده بود، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایایش را مسلح کرد و خود را برای دفاعی سخت آماده ساخت و مصمم شد به هر قیمتی تاج را نگاه دارد؛ تاجی که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد. پومپیوس نیز او را از نزدیک تعقیب کرد. چون به اورشلیم نزدیک شد، آریستوبولوس که از رفتارش پشیمان شده بود، به استقبالش آمد و کوشید با وعدهٔ تسلیم کامل و پرداخت مبالغ هنگفت پول کار را به سازش بکشاند. پومپیوس با پذیرفتن این پیشنهاد، گابینیوس را در رأس دسته‌ای از سربازان برای دریافت پول فرستاد. اما چون آن فرمانده به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را بر روی خود بسته یافت و از فراز باروها به او گفتند که شهر به آن توافق پایبند نخواهد بود.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> پومپی، که نمی‌خواست این فریب بی‌مجازات بماند، اریستوبولوسی را که همراه خود نگاه داشته بود در زنجیر کرد و بی‌درنگ با تمام سپاهش به سوی اورشلیم حرکت کرد. هواداران اریستوبولوس طرفدار دفاع از شهر بودند؛ پیروان هیرکانوس خواهان گشودن دروازه‌ها. چون گروه دوم اکثریت داشتند و غلبه یافتند، پومپی آزادانه به شهر راه یافت. آنگاه طرفداران اریستوبولوس به کوه معبد عقب نشستند؛ چنان مصمم به دفاع از آنجا بودند که پومپی به تسخیرش بود. پس از سه ماه، شکافی در دیوار پدید آمد که برای یورش کافی بود و آن مکان با تیغ شمشیر گرفته شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. به گفتهٔ مورخ، منظره‌ای تکان‌دهنده بود: کاهنانی که در آن هنگام به خدمت‌های دینی مشغول بودند، با دستی آرام و عزمی استوار کار معمول خود را پی می‌گرفتند، گویی از آن هیاهوی وحشیانه پیرامونشان بی‌خبرند؛ با آن‌که در اطرافشان دوستانشان به قتل می‌رسیدند و چه‌بسا خون خودشان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> پس از پایان دادن به جنگ، پومپه دیوارهای اورشلیم را ویران کرد، چند شهر را از قلمرو یهودیه به قلمرو سوریه منتقل کرد، و بر یهودیان خراج بست. بدین‌سان برای نخستین بار، اورشلیم بر اثر فتح به دست آن قدرتی افتاد که قرار بود «سرزمینِ جلال» را در چنگ آهنین خود نگاه دارد تا آن را به‌کلی نابود سازد. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۵۹، ۲۶۰.

We will continue this study in our next article.

ما این مطالعه را در مقاله‌ی بعدی‌مان ادامه خواهیم داد.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جنجال یا التهابی نیست، نباید دلیل قاطعی شمرده شود بر اینکه آنان محکم به تعالیم صحیح چنگ زده‌اند. جای نگرانی هست که شاید میان حق و باطل به روشنی تمایز قائل نمی‌شوند. وقتی از پژوهش در کتاب‌مقدس پرسش‌های تازه‌ای برنمی‌خیزد، وقتی اختلاف‌نظری پدید نمی‌آید که مردم را برانگیزد تا شخصاً کتاب‌مقدس را بجویند تا مطمئن شوند حقیقت را یافته‌اند، اکنون نیز، همچون روزگاران کهن، بسیاری خواهند بود که به سنت‌ها می‌چسبند و چیزی را پرستش می‌کنند که نمی‌دانند چیست.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> به من نشان داده شده است که بسیاری از کسانی که ادعا می‌کنند شناختی از حقیقتِ حاضر دارند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. دلایلِ ایمانِ خود را درک نمی‌کنند. برای کارِ زمانِ حاضر ارزیابیِ درست و بجایی ندارند. وقتی زمانِ آزمایش فرا برسد، کسانی که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، با بررسیِ مواضعی که دارند، خواهند یافت که برای بسیاری چیزها دلیلِ قانع‌کننده‌ای نمی‌توانند بیاورند. تا زمانی که چنین آزموده نشوند، از نادانیِ بزرگ خود آگاه نیستند. و بسیاری در کلیسا هستند که بدیهی می‌پندارند آنچه را که باور دارند می‌فهمند؛ اما تا هنگامی که مناقشه‌ای پدید نیاید، از ضعفِ خود آگاه نمی‌شوند. وقتی از هم‌کیشانِ خود جدا شوند و ناچار باشند تنها و به‌تنهایی برای باورِ خود دلیل بیاورند، شگفت‌زده خواهند شد که ببینند اندیشه‌هایشان دربارهٔ آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند تا چه اندازه آشفته است. بی‌تردید در میان ما روی‌گردانی از خدایِ زنده و رو آوردن به انسان رخ داده است، و حکمتِ انسانی به جایِ حکمتِ الهی قرار گرفته است.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ اگر راه‌های دیگر ناکام بمانند، بدعت‌ها در میانشان راه خواهد یافت تا ایشان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همه کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گرانبها آمده است، درخورِ این زمان. این حقیقتِ کتاب مقدس است که خطراتی را که همین اکنون بر ماست نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای کوشایانه در کتاب مقدس و سنجشی بس انتقادی از مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد همه جوانب و مواضعِ حقیقت با دعا و روزه به‌طور کامل و پیگیرانه جست‌وجو شوند. مؤمنان نباید به حدس‌وگمان‌ها و اندیشه‌های ناروشن درباره اینکه حقیقت چیست بسنده کنند. ایمانشان باید محکم بر کلام خدا بنا شود تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی درباره ایمانشان به شوراها احضار شوند، بتوانند با فروتنی و ترس، دلیلی برای امیدی که در آنان است ارائه کنند.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> برانگیزانید، برانگیزانید، برانگیزانید. موضوعاتی که به جهان عرضه می‌کنیم باید برای خودِ ما واقعیتی زنده باشند. مهم است که هنگام دفاع از تعالیمی که آنها را اصول بنیادی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که کاملاً استوار نیستند. شاید این‌ها بتوانند مخالفی را ساکت کنند، اما به حقیقت احترام نمی‌گذارند. ما باید استدلال‌های محکم عرضه کنیم؛ استدلال‌هایی که نه‌تنها مخالفان را ساکت کند، بلکه تابِ موشکافانه‌ترین و دقیق‌ترین بررسی‌ها را هم بیاورد. دربارهٔ کسانی که خود را به‌عنوان مناظره‌گر پرورده‌اند، خطر بزرگی هست که با کلام خدا منصفانه برخورد نکنند. در مواجهه با مخالف باید کوشش جدی ما این باشد که موضوعات را به‌گونه‌ای عرضه کنیم که او را قانع کند، نه اینکه صرفاً در پی اطمینان‌بخشی به مؤمن باشیم.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> هر اندازه که انسان از نظر عقلانی پیشرفت کرده باشد، نباید حتی لحظه‌ای گمان کند که نیازی به کاوش ژرف و پیوسته در کتاب مقدس برای دستیابی به نور بیشتر نیست. ما به‌عنوان یک قوم، هر یک از ما فراخوانده شده‌ایم که دانش‌پژوهِ نبوت‌ها باشیم. باید با جدیت هوشیار باشیم تا بتوانیم هر پرتوی نوری را که خدا پیشِ رویمان می‌نهد، تشخیص دهیم. باید نخستین پرتوهای حقیقت را دریابیم؛ و از راه مطالعۀ همراه با دعا می‌توان به نوری روشن‌تر دست یافت که بتوان آن را پیشِ روی دیگران آورد.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> وقتی قوم خدا آسوده و از روشنایی کنونی خود خرسند باشند، می‌توانیم مطمئن باشیم که او به آنان نظر لطفی نخواهد داشت. ارادهٔ او این است که آنان پیوسته به پیش بروند تا نورِ افزون و همواره فزاینده‌ای را که برایشان می‌تابد دریافت کنند. وضع کنونی کلیسا نزد خدا پسندیده نیست. نوعی خوداطمینانی راه یافته که آنان را به این احساس رسانده است که نیازی به حقیقتِ بیشتر و نورِ عظیم‌تر ندارند. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که شیطان از راست و از چپ، پیشاپیش و پشتِ سرِ ما مشغول کار است؛ و با این حال، به‌عنوان یک قوم، در خوابیم. خدا می‌خواهد صدایی شنیده شود که قوم او را به عمل برانگیزد. گواهی‌ها، جلد ۵، صفحات ۷۰۷، ۷۰۸.

Back to Articles