Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Eight

کتاب دانیال - شماره صد و شصت و هشت

Unveiling Prophetic Truth: The Second Battle of the proxy wars and the Sealing of the 144,000

مکشوف ساختن حقیقت نبوی: دومین نبردِ جنگ‌های نیابتی و مُهر و مومِ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر

Author

Jeff Pippenger

Published

March 30, 2024

Formats

PDF
Word

We are now addressing the second battle of the proxy wars, as illustrated in Daniel chapter eleven, verses eleven and twelve. The second battle in those verses identify the war in the Ukraine, between the atheistic power of Russia, and the nation of Ukraine. In the verses, Putin is victorious, as was Ptolemy IV, but after his victory he will be lifted up in his own heart, and his narcissistic self-exaltation will become the means of his Waterloo. The historical representation of this current history is only beneficial to those who understand what the current history represents spiritually.

اکنون به دومین نبرد از جنگ‌های نیابتی می‌پردازیم، چنان‌که در دانیال، باب یازدهم، آیات یازده و دوازده، به تصویر کشیده شده است. دومین نبرد در آن آیات، جنگ در اوکراین را، میان قدرتِ بی‌خدای روسیه و ملت اوکراین، مشخص می‌سازد. در آن آیات، پوتین پیروز است، همان‌گونه که بطلمیوس چهارم پیروز بود؛ اما پس از پیروزی‌اش، در دل خود برافراشته خواهد شد، و خودبزرگ‌بینیِ خودشیفته‌وارِ او به وسیلهٔ واترلوِ او بدل خواهد گشت. بازنماییِ تاریخیِ این تاریخِ جاری، تنها برای کسانی سودمند است که دریابند این تاریخِ جاری از لحاظ روحانی نمایانگر چیست.

In verse one, of chapter ten, Daniel, who represents God’s last day people, is identified as understanding both the “vision” and the “thing”. The vision and the thing are repeatedly represented together, but distinct from one another as one line of truth. They are the Ulai and Hiddekel Rivers. They are the “mareh” and “chazon” visions. They are the prophecy of the twenty-five hundred and twenty years in connection with the prophecy of the twenty-three hundred years. They are the internal and external testimony of God’s people. The Lord does not repeat things that are unimportant. The rule of first mention identifies that because the first thing we are told of Daniel, in his final vision, is that he represents God’s last-day people who understand both the “chazon,” and the “mareh”. Therefore the vision and thing are vital to see, if the prophetic history of verses eleven and twelve are to be correctly understood.

در آیهٔ یک از باب دهم، دانیال، که نمایندهٔ قوم خدا در روزهای آخر است، به‌عنوان کسی معرفی می‌شود که هم "رؤیا" و هم "امر" را می‌فهمد. رؤیا و امر بارها با هم ارائه می‌شوند، اما در عین حال، در قالب یک خط حقیقت، از یکدیگر متمایز هستند. آنها رودخانه‌های اولای و هیدکل هستند. آنها رؤیاهای "ماره" و "خازون" هستند. آنها نبوتِ دوهزار و پانصد و بیست ساله در پیوند با نبوتِ دوهزار و سیصد ساله هستند. آنها شهادتِ درونی و بیرونیِ قومِ خدا هستند. خداوند امورِ بی‌اهمیت را تکرار نمی‌کند. قاعدهٔ "ذکر نخستین" نشان می‌دهد که چون نخستین چیزی که دربارهٔ دانیال در رؤیای نهایی‌اش به ما گفته می‌شود این است که او نمایندهٔ قومِ آخرالزمانیِ خداست که هر دو، "خازون" و "ماره"، را می‌فهمند. بنابراین، اگر قرار است تاریخِ نبویِ آیاتِ یازده و دوازده به‌درستی فهمیده شود، درکِ رؤیا و امر حیاتی است.

Daniel represents the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter eleven, who have perfectly repeated the parable of the ten virgins, that was fulfilled in the history of the Millerites. They, as with the Millerites, suffered a first disappointment, that in Revelation chapter eleven is represented as being slain by the atheistic “woke” beast from the bottomless pit, and who then lie dead in the street of the great city of Egypt and Sodom, where also Christ was crucified. Their death produced “rejoicing” for the followers of the dragon, but it produced mourning in Daniel.

دانیال نمایندهٔ آن صد و چهل و چهار هزار نفری است در مکاشفهٔ باب یازدهم که مثلِ ده باکره را، چنان‌که در تاریخ میلریتی‌ها تحقق یافته بود، به‌کمال تکرار کرده‌اند. آنان، همانند میلریتی‌ها، نخستین سرخوردگی را تجربه کردند؛ سرخوردگی‌ای که در مکاشفهٔ باب یازدهم به صورت کشته‌شدن به دستِ وحشِ بی‌خدای "woke" که از هاویه برمی‌آید، به تصویر کشیده شده است؛ و سپس در خیابانِ شهرِ بزرگِ مصر و سدوم، همان‌جا که مسیح نیز مصلوب شد، مرده افتادند. مرگِ آنان برای پیروانِ اژدها "شادمانی" به بار آورد، اما در دانیال ماتم پدید آورد.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand was also represented by the resurrection of Lazarus, whose resurrection was identified as the sealing act of Christ’s work, and who, as a symbol of those whom Christ seals, led the triumphal entry into Jerusalem, which typified the movement of the Midnight Cry in the Millerite history, and also in the history of the one hundred and forty-four thousand. The resurrection of Lazarus occurred while his sisters, Mary and Martha were in mourning, as was Daniel during the twenty-one days in chapter ten. In chapter ten, Daniel’s mourning ends with the descent of Michael, the very personage whose “voice” brought Lazarus and Moses back to life. The resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven is represented by Daniel being transformed by the causative vision of the “marah.”

تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، همچنین به‌واسطۀ رستاخیزِ ایلعازر نیز بازنمایی شد؛ رستاخیزی که به‌عنوان عملِ مُهرگذارندۀ کارِ مسیح شناخته شد، و او، به‌منزلۀ نمادِ کسانی که مسیح ایشان را مُهر می‌نهد، پیشاپیشِ ورودِ ظفرمندانۀ به اورشلیم حرکت کرد؛ ورودی که نمونۀ حرکتِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری، و نیز در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر بود. رستاخیزِ ایلعازر هنگامی رخ داد که خواهرانش، مریم و مارتا، در سوگواری بودند؛ همان‌گونه که دانیال نیز در باب دهم، در طولِ بیست و یک روز، در ماتم بود. در باب دهم، ماتمِ دانیال با نزولِ میکائیل پایان می‌پذیرد؛ همان شخصیتِ والایی که «صدا»ی او ایلعازر و موسی را به حیات بازگرداند. رستاخیزِ آن دو شاهد در باب یازدهمِ مکاشفه، به‌وسیلۀ دانیال که به‌سببِ رؤیای علّیِ «marah» دگرگون شد، بازنمایی می‌شود.

In chapter ten, Daniel is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is also represented in chapter eleven of Revelation. In the chapter, Gabriel plainly states that he had come to Daniel to make Daniel understand what should befall God’s last-day people. The message of what will befall God’s people in the last days, is prophetically set within the context of a message that is confirmed by the methodology of laying prophetic line upon prophetic line. Within that application the rule of first mention demonstrates that the correct understanding will only be seen by those who see both the internal and external truths within the lines that are brought together. They are those who understand the “vision” and the “thing”.

در باب دهم، دانیال نمایانگر مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در باب یازدهمِ مکاشفه نیز به تصویر کشیده شده‌اند. در این باب، جبرئیل به‌صراحت بیان می‌کند که نزد دانیال آمده است تا او را بفهماند که چه بر قوم خدا در ایام آخر خواهد آمد. پیامِ آنچه در روزهای آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد، از لحاظ نبوی در چارچوب پیامی قرار داده شده است که به‌وسیلهٔ روشِ نهادنِ خطِ نبوی بر خطِ نبوی تأیید می‌شود. در درونِ آن کاربرد، قاعدهٔ نخستین اشاره نشان می‌دهد که فهمِ درست تنها به‌وسیلهٔ کسانی دیده خواهد شد که هم حقایقِ درونی و هم حقایقِ بیرونیِ نهفته در خطوطی را که به هم آورده می‌شوند، می‌بینند. ایشان کسانی‌اند که «رؤیا» و «امر» را درمی‌یابند.

The one hundred and forty-four thousand will understand the prophetic message, but they will also experience the message, for the message and the experience cannot be separated. It is the message that sanctifies, for the message is God’s Word, and Christ is the Word of God, and the Word of God is Truth. His message is confirmed as the Truth, because it is represented through the principles of prophetic application that are nothing more or less than the principles of who and what He is. He is Palmoni, the Wonderful Numberer, the Numberer of Secrets. He is the Wonderful Linguist, the beginning and the ending, the first and the last, the Alpha and Omega. It is these elements of who He is, that define the prophetic rules which establish the message of prophecy, and produce the experience of prophecy.

صد و چهل و چهار هزار پیام نبوتی را درک خواهند کرد، اما آنان پیام را نیز تجربه خواهند کرد، زیرا پیام و تجربه از هم جدایی‌پذیر نیستند. این خود پیام است که تقدیس می‌کند، زیرا پیام کلام خداست، و مسیح کلام خداست، و کلام خدا حقیقت است. پیام او به عنوان حقیقت تأیید می‌شود، زیرا از طریق اصول کاربست نبوتی نمود می‌یابد؛ اصولی که چیزی جز اصول هویت و ماهیت او نیستند. او پلمونی است، شمارنده شگفت‌انگیز، شمارنده اسرار. او زبان‌شناس شگفت‌انگیز است، آغاز و انجام، اول و آخر، آلفا و امگا. همین عناصر وجود او قواعد نبوتی را تعریف می‌کنند؛ قواعدی که پیام نبوت را استوار می‌سازند و تجربه نبوت را پدید می‌آورند.

Before the Ulai and Hiddekel, two great rivers of Shinar, reach the Persian Gulf they form a marshy area near their confluence called the Shatt al-Arab, but they do not merge into a single river. The Shatt al-Arab is a river delta formed by the convergence of the Euphrates and Tigris rivers, as well as several smaller rivers and streams. However, even within the delta region, the Euphrates and Tigris maintain their separate identities and flow into the Persian Gulf as distinct rivers. The internal and external messages of prophecy maintain their distinct relationship, but as they reach their conclusion (in the last days), they produce a delta with several contributing rivers and streams. Jesus illustrates the spiritual with the natural, and in the last days the effect of every vision forms a delta flood land, though the two great rivers maintain their distinct roles.

پیش از آنکه اولای و حدّاقل، دو رود بزرگ شِنْعار، به خلیج فارس برسند، در نزدیکی محل تلاقی خود ناحیه‌ای باتلاقی پدید می‌آورند که شطّ العرب نامیده می‌شود، اما در یک رود واحد ادغام نمی‌شوند. شطّ العرب یک دلتای رودخانه‌ای است که از همگرایی رودهای فرات و دجله، و نیز چندین رود و جویبار کوچک‌تر، شکل گرفته است. با این همه، حتی در درون منطقهٔ دلتا نیز فرات و دجله هویت‌های جداگانهٔ خود را حفظ می‌کنند و به‌صورت رودهایی متمایز به خلیج فارس می‌ریزند. پیام‌های درونی و بیرونیِ نبوت رابطهٔ متمایز خود را حفظ می‌کنند، اما هنگامی که به فرجام خود می‌رسند (در ایام آخر)، دلتایی با چندین رود و جویبارِ مشارکت‌کننده پدید می‌آورند. عیسی امر روحانی را با امر طبیعی به تصویر می‌کشد، و در ایام آخر، اثر هر رؤیا سرزمینِ سیلابیِ دلتاگونه‌ای را تشکیل می‌دهد، هرچند آن دو رود بزرگ نقش‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند.

The period of twenty-one days of mourning aligns with the time the two witnesses are dead in the street, and that period of time begins with the first disappointment, and the tarrying time. That period of time occurs within the larger period of time, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished. The sealing did not begin at the time of the end in 1989, it began when Christ, as the third angel, descended on September 11, 2001. He brought His people to their second visit at Kadesh, and this time the few who are ready will go into the promised land. The experience of God’s people from the time of the end in 1989 up until September 11, 2001, did not seal them. The sealing began when Christ descended and sounded the first note of the seventh trumpet of the third woe.

دورهٔ بیست‌ویک‌روزهٔ ماتم با مدتی که دو شاهد در کوچه افتاده و مرده‌اند منطبق است، و آن بازهٔ زمانی با نخستین نومیدی و زمانِ تأخیر آغاز می‌شود. آن بازهٔ زمانی در درونِ بازهٔ زمانی بزرگ‌تری واقع می‌شود که در آن، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن به انجام می‌رسد. مُهر شدن در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، آغاز نشد؛ بلکه هنگامی آغاز شد که مسیح، به‌عنوان فرشتهٔ سوم، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد. او قوم خود را به دومین دیدارشان از قادِش آورد، و این بار آن اندک‌شماری که آماده‌اند به سرزمینِ موعود داخل خواهند شد. تجربهٔ قومِ خدا از زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آنان را مُهر نکرد. مُهر شدن هنگامی آغاز شد که مسیح نازل گردید و نخستین نغمهٔ شیپور هفتمِ وایِ سوم را به صدا درآورد.

The sounding of the seventh trumpet is where the mystery of God is finished, and that mystery represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place during the sounding of that trumpet. That trumpet hits three notes, for it is Truth. The first note was September 11, 2001, the second note was October 7, 2023, and the third of the three notes is at the soon coming Sunday law. Those three notes, are the three steps that always exist in truth. Daniel’s three touches in chapter ten connected his experience to the period of history that is represented by the three notes of the seventh trumpet.

به صدا درآمدنِ شیپور هفتم همان‌جاست که راز خدا به کمال می‌رسد، و آن راز مُهر شدنِ آن یک‌صد و چهل و چهار هزار تن را نمایندگی می‌کند؛ امری که در هنگام نواخته شدنِ آن شیپور واقع می‌شود. آن شیپور سه نغمه دارد، زیرا حقیقت است. نغمهٔ نخست ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، نغمهٔ دوم ۷ اکتبر ۲۰۲۳، و سومینِ آن سه نغمه در قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد. آن سه نغمه، همان سه گامی هستند که همواره در حقیقت وجود دارند. سه لمسِ دانیال در باب دهم، تجربهٔ او را به دوره‌ای از تاریخ پیوند داد که با سه نغمهٔ شیپور هفتم نمایانده شده است.

The prophetic message that produces the effect of being transformed into the image of Christ, which Daniel illustrates in chapter ten, is the message of what befalls God’s people in the last days, but not the last days in a general sense. It is the message that God’s people understand and experience during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

پیام نبوی‌ای که اثرِ تبدیل شدن به صورت مسیح را پدید می‌آورد و دانیال آن را در باب دهم ترسیم می‌کند، پیامِ آن چیزی است که در ایام آخر بر سر قوم خدا می‌آید، اما نه ایام آخر به‌طور کلی. این همان پیامی است که قوم خدا در زمان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار آن را درک و تجربه می‌کنند.

As Gabriel begins to present the prophetic history represented in chapter eleven, he presents specific lines of prophecy. The first two verses begin with Cyrus (as Bush the first), at the time of the end in 1989, and go forward until the history of Donald Trump as the forty fifth president (the sixth), and there the prophetic history ceases, until the history of the United Nations (Alexander the Great), as the seventh kingdom is addressed in verses three and four. The message of Donald Trump as the rich sixth president that stirs up the globalists, is therefore a truth that is fulfilled in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. It is therefore, present truth.

آنگاه که جبرائیل آغاز می‌کند به عرضه داشتن تاریخ نبوّتیِ بازنمایی‌شده در باب یازدهم، خطوط مشخصی از نبوّت را ارائه می‌نماید. دو آیهٔ نخست با کوروش (چون بوشِ اوّل)، در زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹، آغاز می‌شوند و تا تاریخِ دونالد ترامپ به‌عنوان چهل و پنجمین رئیس‌جمهور (ششمین) پیش می‌روند؛ و در آنجا تاریخ نبوّتی متوقف می‌شود، تا آنکه در آیات سه و چهار به تاریخِ سازمان ملل متحد (اسکندر کبیر)، به‌عنوان پادشاهی هفتم، پرداخته شود. ازاین‌رو، پیامِ دونالد ترامپ به‌عنوان ششمین رئیس‌جمهورِ ثروتمند که جهانی‌گرایان را برمی‌انگیزاند، حقیقتی است که در زمانِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار به انجام می‌رسد. بنابراین، این حقیقتِ حاضر است.

In verses five through nine, the history of the papacy being established upon the throne, in 538 through to the deadly wound and the time of the end in 1798, is set forth. It is of course essential and important truth for it upholds and confirms verse forty, but it provides no specific prophetic narrative that occurs in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse ten, like verses five through nine, confirms the validity of verse forty, but does not address the prophetic history that is fulfilled during the sealing time. It does however, mark 1989, and therefore establishes by omission a silent period from 1989, unto the Sunday law in verse forty-one.

در آیات پنج تا نه، تاریخِ استقرار پاپیّت بر سریر سلطنت، از سال ۵۳۸ تا وارد آمدنِ زخمِ مهلک و زمانِ آخر در ۱۷۹۸، بیان شده است. البته این حقیقتی اساسی و مهم است، زیرا آیهٔ چهل را تأیید و تثبیت می‌کند، اما هیچ روایتِ نبویِ مشخصی را که در دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار رخ می‌دهد، عرضه نمی‌دارد. آیهٔ ده، همچون آیات پنج تا نه، اعتبار آیهٔ چهل را تأیید می‌کند، اما به تاریخِ نبوی‌ای که در زمانِ مُهر شدن تحقق می‌یابد، نمی‌پردازد. با این همه، سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌سازد، و از این‌رو، به طریقِ حذف، دوره‌ای خاموش را از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل و یک برقرار می‌سازد.

Verses eleven through fifteen identify history that is fulfilled in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those verses fit within the hidden history between verses two and three, and between 1989 in verse forty unto the Sunday law in verse forty-one. Those verses are very much present truth, and must be recognized as such if we are to reap the intended benefits of understanding the verses.

آیات یازده تا پانزده، تاریخی را مشخص می‌سازند که در دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تحقق می‌یابد. این آیات در چارچوبِ تاریخِ پنهانِ میان آیات دو و سه، و نیز میان سال ۱۹۸۹ در آیهٔ چهل تا قانون یکشنبه در آیهٔ چهل و یک جای می‌گیرند. این آیات به‌راستی حقیقتِ حاضر هستند، و اگر بخواهیم ثمراتِ مقصودِ فهمِ این آیات را درو کنیم، باید به همین عنوان شناخته شوند.

The intended benefits are two-fold, for it represents the understanding of the prophetic history represented therein, and also the experience that is produced by the understanding of the truths of that message. The understanding of the message, a final increase of knowledge, which is being fulfilled in the period of the sealing, is what sanctifies those who are to be among the one hundred and forty-four thousand. For this reason, it is important to consider the verses from the perspective of internal and external.

فواید مورد نظر دوگانه است؛ زیرا از یک سو بیانگر فهمِ تاریخِ نبویِ منعکس در آن است و از سوی دیگر بیانگر تجربه‌ای است که از فهمِ حقایقِ آن پیام پدید می‌آید. فهمِ آن پیام، که همان افزایشِ نهاییِ معرفت است و در دورۀ مهر شدن در حال تحقق است، همان چیزی است که کسانی را که قرار است در زمرۀ یکصد و چهل و چهار هزار نفر باشند تقدیس می‌کند. از این رو، مهم است که آیات را از منظرِ درونی و بیرونی در نظر بگیریم.

The “seven times” of Leviticus twenty-six is absolutely part of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for Daniel’s two prayers, represented in chapter two and nine, represent a twofold prayer to understand the prophetic history represented by the image of the beast, and also to receive the experience that is produced by those who fulfill the Leviticus twenty-six prayer of forgiveness of their sins and the sins of their fathers. The external prayer identifies the image of the beast, and the internal prayer produces the image of Christ.

«هفت زمان» لاویان بیست‌وشش به‌طور قطع بخشی از زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر است، زیرا دو دعای دانیال که در باب‌های دو و نه نمایانده شده‌اند، بیانگر دعایی دوگانه‌اند: برای فهم تاریخِ نبوی‌ای که به‌وسیلهٔ صورتِ وحش بازنمایی شده است، و نیز برای دریافتِ آن تجربه‌ای که در کسانی پدید می‌آید که دعای لاویان بیست‌وشش را برای آمرزشِ گناهانِ خود و گناهانِ پدرانشان به‌جا می‌آورند. دعای بیرونی، صورتِ وحش را مشخص می‌سازد، و دعای درونی، صورتِ مسیح را پدید می‌آورد.

Understanding the history represented in the various passages in Daniel eleven, that specifically address history that is fulfilled within the sealing time, is represented by Daniel’s prayer in chapter two. He and the three worthies sought to understand the secret message of Nebuchadnezzar’s dream of the image of the metals. When the correct understanding of the prophetic history represented in Nebuchadnezzar’s hidden dream is recognized, the understanding identifies to those who understand, that they are without hope, unless they personally accomplish the experience of complete repentance represented by Daniel’s prayer in chapter nine.

فهمِ تاریخی که در فقرات مختلف باب یازدهمِ دانیال بازنمایی شده و به‌طور خاص به تاریخی می‌پردازد که در زمان مُهر شدن تحقق می‌یابد، در دعای دانیال در باب دوم بازنمایی شده است. او و آن سه مرد شایسته کوشیدند پیام نهانی خواب نبوکدنصر دربارهٔ پیکرهٔ فلزها را درک کنند. هنگامی که فهم درستِ تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده در خواب پنهانِ نبوکدنصر شناخته شود، این فهم به اهلِ فهم نشان می‌دهد که آنان بی‌امیدند، مگر آن‌که شخصاً تجربهٔ توبهٔ کامل را که در دعای دانیال در باب نهم بازنمایی شده است، به انجام رسانند.

To separate the experience represented by Daniel in chapter ten, from the prophetic narrative of end time events in chapter eleven, is to fail as a student of prophecy. In Daniel chapter eleven, verses eleven and twelve, the war of the borderline, the Battle of Raphia and the victory of the southern king, represents the second of the three proxy wars which are marked in God’s prophetic Word. The key that brings this revelation of truth into view is the Wonderful Linguist’s use of the king of the north overflowing and passing over, up to the fortress (the neck), in verse ten. He provided two other verses that address the overflowing and passing over, and in so doing He brings together the prophetic narrative of events and the experience the understanding of those events is to produce.

جدا ساختن تجربه‌ای که دانیال در باب دهم نمایندگی می‌کند از روایتِ نبویِ وقایعِ زمانِ آخر در باب یازدهم، شکست خوردن به‌عنوانِ دانشجوی نبوت است. در دانیال باب یازدهم، آیات یازده و دوازده، جنگِ مرزی، نبردِ رافیا و پیروزیِ پادشاهِ جنوب، نمایانگرِ دومینِ سه جنگِ نیابتی‌ای است که در کلامِ نبویِ خدا مشخص شده‌اند. کلیدی که این مکاشفهٔ حقیقت را در معرضِ دید قرار می‌دهد، کاربردِ زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز از این تعبیر است که پادشاهِ شمال در آیهٔ ده سرریز می‌شود و درمی‌گذرد، تا قلعه (گردن). او دو آیهٔ دیگر نیز فراهم آورده است که به این سرریز شدن و درگذشتن می‌پردازند، و بدین‌سان روایتِ نبویِ وقایع و تجربه‌ای را که فهمِ آن وقایع باید پدید آورد، به یکدیگر پیوند می‌دهد.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:10–12.

> اما پسرانش برانگیخته خواهند شد و انبوهی از لشکرهای عظیم گرد خواهند آورد؛ و یکی بی‌گمان خواهد آمد و سیلاب‌وار خواهد گذشت و عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت و برانگیخته خواهد شد، حتی تا دژ او. و پادشاه جنوب به خشم خواهد آمد و بیرون خواهد آمد و با او، یعنی با پادشاه شمال، خواهد جنگید؛ و او انبوهی عظیم را به میدان خواهد آورد، لیکن آن انبوه به دست او سپرده خواهد شد. و چون آن انبوه را از میان بردارد، دلش بلند خواهد شد، و ده‌ها هزار را فرو خواهد افکند؛ لیکن از آن نیرومند نخواهد شد. دانیال ۱۱:۱۰-۱۲.

In 2014, Putin began a war in the Ukraine, and in order to recognize this truth as represented in verse eleven of chapter eleven, a student of prophecy must first be able to see that verse ten represents a history that illustrates the second part of verse forty of Daniel chapter eleven. When they recognize that, they then see that what verse ten adds to verse forty, is that when the Soviet Union was swept away in 1989, that the king of the north only went up to his fortress (the “neck”). But a student of prophecy would not know what that indicated, until he saw Isaiah chapter eight verse eight. Then he would have the prophetic authority to identify that all three verses are tied together by an expression that is only employed three times in the Bible.

در سال ۲۰۱۴، پوتین جنگی را در اوکراین آغاز کرد، و برای آن‌که این حقیقت، همان‌گونه که در آیهٔ یازدهمِ باب یازدهم نمایانده شده است، تشخیص داده شود، دانشجوی نبوت باید نخست بتواند ببیند که آیهٔ دهم تاریخی را نمایندگی می‌کند که بخش دومِ آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ دانیال را به تصویر می‌کشد. هنگامی که این را تشخیص دهند، آنگاه می‌بینند که آنچه آیهٔ دهم به آیهٔ چهلم می‌افزاید این است که، هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ جاروب شد و از میان رفت، پادشاه شمال فقط تا دژ خود («گردن») بالا آمد. اما دانشجوی نبوت نمی‌دانست که این بر چه دلالت دارد، مگر آن‌که اشعیا باب ۸ آیهٔ ۸ را می‌دید. آنگاه او اختیار نبوی می‌داشت تا تشخیص دهد که هر سه آیه به‌وسیلهٔ عبارتی به یکدیگر پیوند خورده‌اند که در تمام کتاب‌مقدس تنها سه بار به‌کار رفته است.

The student would then need a second witness that the three times the expression “overflow and pass over” occur in the Bible, is a purposeful repetition. The second witness to this fact is established because all three verses (witnesses), identify a king of the north attacking a southern king. Together the three witnesses, that are confirmed as the same symbolic history by two types of internal witnesses, lead the student of prophecy to then lay all three verses upon each other, in a line upon line fashion. That application expands the content of the verses, which portray the battle between a king of the north and the king of the south.

آنگاه محصّل نیاز خواهد داشت به شاهدی دوم که ثابت کند آن سه باری که عبارت «overflow and pass over» در کتاب‌مقدّس آمده است، تکراری هدفمند است. شاهد دوم بر این حقیقت از آن‌رو برقرار می‌گردد که هر سه آیه (شاهد)، هجومِ پادشاهی از شمال را به پادشاهی جنوبی شناسایی می‌کنند. این سه شاهد، هنگامی که به‌وسیلهٔ دو گونه شاهدان درونی به‌عنوان یک تاریخ نمادینِ واحد تأیید می‌شوند، دانشجوی نبوت را رهنمون می‌سازند که هر سه آیه را به شیوهٔ «line upon line» بر روی یکدیگر قرار دهد. این کاربرد، محتوای آیات را بسط می‌دهد؛ آیاتی که نبرد میان پادشاه شمال و پادشاه جنوب را به تصویر می‌کشند.

Isaiah chapter seven, verses eight and nine, provide the key to solving the riddle of what the “fortress” in verse ten represents, for the Hebrew word for “fortress” is also the “fortress” that the king of the south entered into in verse seven of chapter eleven. “Fortress” is also translated as “strength” in the expression “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven. Thus, the two verses (seven and thirty-one), provide two witnesses that the “fortress” is the capital of a kingdom or a king. With that fact established upon two witnesses (both in chapter eleven), then what Isaiah identifies in his cryptic passage in chapter seven, verses eight and nine, when he establishes with two internal witnesses that the fortress is the capital of a kingdom, or the king of the kingdom, establishes that prior to 1989, the Soviet Union, the capital of which was Russia, with its capital city of Moscow, had a head that was Mikal Gorbachev. It is not an accident that the visual characteristic of Gorbachev was his forehead.

اشعیا باب هفت، آیات هشت و نه، کلیدِ حلّ معمای اینکه «قلعه» در آیهٔ ده نمایانگر چه چیزی است را فراهم می‌کنند، زیرا واژهٔ عبریِ «قلعه» همان «قلعه»ای است که پادشاهِ جنوب در آیهٔ هفتِ باب یازده به آن وارد شد. «قلعه» همچنین در عبارت «قدسِ قوّت» در آیهٔ سی‌ویکِ باب یازدهمِ دانیال، به «قوّت» ترجمه شده است. بنابراین، این دو آیه (هفت و سی‌ویک) دو شاهد ارائه می‌دهند که «قلعه» پایتختِ یک پادشاهی یا خودِ پادشاه است. با تثبیت شدن این واقعیت بر پایهٔ دو شاهد (هر دو در باب یازده)، آنگاه آنچه اشعیا در بخشِ رمزآلودِ خود در باب هفت، آیات هشت و نه، مشخص می‌کند—وقتی که با دو شاهدِ درونی ثابت می‌کند که «قلعه» پایتختِ یک پادشاهی، یا پادشاهِ آن پادشاهی است—ثابت می‌کند که پیش از سال ۱۹۸۹، اتحاد جماهیر شوروی، که پایتختِ آن روسیه بود و شهرِ پایتختش مسکو، رئیسی داشت به نام میکال گورباچف. تصادفی نیست که ویژگیِ ظاهریِ گورباچف پیشانیِ او بود.

Line upon line, the conclusion of this application emphasizes its importance when it states, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” Jesus said, “O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken.” [See Luke 24:25] Ezra wrote, “And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.” [See 2 Chronicles 20:20] Seven times in the book of Revelation the command is given to hear. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

سطر به سطر، نتیجه‌گیری این کاربرد بر اهمیت آن تأکید می‌کند، وقتی می‌گوید: «اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید شد.» عیسی گفت: «ای بی‌خردان و کُنددل در ایمان آوردن به همه آنچه پیامبران گفته‌اند.» [نگاه کنید: لوقا 24:25] عزرا نوشت: «و بامدادان برخاستند و به سوی بیابان تقوع روانه شدند؛ و چون روانه شدند، یهوشافاط ایستاد و گفت: مرا بشنوید، ای یهودا و ای ساکنان اورشلیم؛ به یهوه خدای خود ایمان آورید تا استوار شوید؛ به پیامبران او ایمان آورید تا کامیاب شوید.» [نگاه کنید: دوم تواریخ 20:20] در کتاب مکاشفه، هفت بار فرمان شنیدن داده شده است. «آن‌که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید.»

To be established, is to be among the wise virgins, for fools are slow of heart to believe the prophets. The wise believe what God has spoken through His prophets, and they are established and prosper, for they hear what the Spirit saith to the churches. The identification of Russia, and the war it began in 2014 against the Ukraine, is what establishes those who are the wise students of prophecy in the period when Christ unseals that very truth.

استوار شدن یعنی در شمارِ باکره‌های خردمند بودن؛ زیرا نادانان در ایمان آوردن به آنچه انبیا گفته‌اند، کنددل‌اند. خردمندان آنچه را خدا از طریق انبیای خود گفته است باور می‌کنند و استوار می‌گردند و کامیاب می‌شوند، زیرا می‌شنوند که روح به کلیساها چه می‌گوید. شناسایی روسیه و جنگی که در سال ۲۰۱۴ علیه اوکراین آغاز کرد، همان چیزی است که در دورانی که مسیح همان حقیقت را مهر می‌گشاید، شاگردانِ خردمندِ نبوت را استوار می‌سازد.

That truth arrived in history in 2014, which is after 2001, and therefore is located within the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The next year, 2015, the richest president, who is the sixth president from the time of the end in 1989, began to stir up the globalists. Verse ten identifies the history of 1989, but it also establishes Russia as the “fortress,” and in the next two verses, Russia would begin the second battle of the proxy wars, and Putin will win that battle. The truth of the verses is unsealed when the history it represents is fulfilled.

آن حقیقت در سال ۲۰۱۴ وارد تاریخ شد، که پس از ۲۰۰۱ است، و بنابراین در درون زمان مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار قرار می‌گیرد. سال بعد، ۲۰۱۵، ثروتمندترین رئیس‌جمهور، که از زمانِ پایان در ۱۹۸۹ ششمین رئیس‌جمهور است، آغاز به تحریک جهانی‌گرایان کرد. آیهٔ ده تاریخِ ۱۹۸۹ را شناسایی می‌کند، اما همچنین روسیه را به‌عنوان «دژ» برقرار می‌سازد، و در دو آیهٔ بعد، روسیه جنگ دومِ جنگ‌های نیابتی را آغاز خواهد کرد، و پوتین در آن نبرد پیروز خواهد شد. حقیقتِ این آیات هنگامی از مُهر گشوده می‌شود که تاریخی که نمایندگی می‌کند، تحقق یابد.

> “Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfilment in these last days, they will explain themselves.” The Kress Collection, 105.

> دانیال در نصیب خود و در جای خود ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنا باید درک شوند. آنها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آنها به جهان حقایقی می‌دهند که هر کس باید آنها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت دهند. با تحققشان در این ایام آخر، خود را توضیح خواهند داد. مجموعهٔ کِرس، ۱۰۵.

The prophecy of verses eleven and twelve, are unsealed through their historical fulfillment in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but “line upon line,” there is another important fact connected with these verses. In order for the student of prophecy to bring the three passages of the “overflowing, and passing over” together, the student must also bring the prophecy of the sixty-five years into the prophetic line. The sixty-five year prophecy marks the beginning of the two twenty-five hundred and twenty year prophecies, and it identifies that they begin forty-six years apart from one another. In identifying the sixty-five years in the beginning, it also identifies that Alpha and Omega would produce sixty-five years at the ending.

نبوتِ آیات یازده و دوازده، از طریق تحقق تاریخیِ آن در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، از مُهر گشوده می‌شود؛ اما «حُکم بر حُکم»، واقعیتِ مهمِ دیگری نیز با این آیات مرتبط است. برای آن‌که دانشجوی نبوت بتواند سه فرازِ مربوط به «طغیان کردن و گذشتن» را در کنار یکدیگر قرار دهد، باید نبوتِ شصت و پنج سال را نیز در خطِ نبوی وارد سازد. نبوتِ شصت و پنج سال، آغازِ دو نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست ساله را مشخص می‌سازد، و معیّن می‌کند که آن دو با فاصلهٔ چهل و شش سال از یکدیگر آغاز می‌شوند. این نبوت، با مشخص ساختنِ شصت و پنج سال در آغاز، همچنین معیّن می‌سازد که آلفا و اُمگا در پایان نیز شصت و پنج سال پدید خواهند آورد.

The sixty-five years at both the beginning and ending, each possess the signature of three waymarks. The first was 742 BC, then nineteen years later 723 BC, then forty-six years later 677 BC. Those three waymarks are represented at the end with 1798, 1844, and 1863. The period of forty-six years in the beginning (Alpha), represent the trampling down of the temple and host, and the forty-six years at the ending (Omega), represent the restoration of the sanctuary and host, when the Messenger of the Covenant (who is also Alpha and Omega), would suddenly enter into the temple He had raised up in the forty-six years from 1798 to 1844.

شصت‌وپنج سالِ هم در آغاز و هم در پایان، هر یک مُهرِ سه نشانه را در خود دارند. نخستینِ آن‌ها 742 ق.م. بود، سپس نوزده سال بعد 723 ق.م.، و آنگاه چهل‌وشش سال بعد 677 ق.م. این سه نشانه در پایان با 1798، 1844، و 1863 بازنموده می‌شوند. دورهٔ چهل‌وشش‌ساله در آغاز (آلفا)، پایمال شدنِ هیکل و لشکر را نشان می‌دهد، و چهل‌وشش سال در پایان (اُمگا)، بازسازیِ قُدس و لشکر را نمایندگی می‌کند، هنگامی که فرشتهٔ عهد (که خود نیز آلفا و اُمگا است)، ناگهان به هیکلی که آن را در طی چهل‌وشش سالِ 1798 تا 1844 برپا کرده بود، وارد می‌شد.

The forty-six years that are preceded by nineteen years in the time when Isaiah set forth the prophecy in the year 742 BC, represent forty-six years at their conclusion, that are then followed by nineteen years in a chiastic pattern. The nineteen years from 1844 to 1863 provide an illustration of Christ’s intentions for the one hundred and forty-four thousand that was left unfulfilled due to the rebellion that occurred in that history. The work that is required of a student of prophecy to rightly divide the word of truth concerning verses ten through twelve of Daniel chapter eleven, not only establishes (if you believe) that Russia would initiate a war in the Ukraine in 2014, but that the war would be initiated in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. As important as the prophetic history represented in the verses is, the history where the truth of that very history is unsealed, is also represented by the history of the nineteen years from 1844 to 1863.

چهل‌وشش سالی که در زمان اعلان نبوت توسط اشعیا در سال ۷۴۲ پیش از میلاد، نوزده سال بر آن مقدّم بود، در پایان خود نمایانگر چهل‌وشش سال است و سپس در الگویی کیاسمی نوزده سال دیگر در پی می‌آید. نوزده سالِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمونه‌ای از مقاصد مسیح برای آن صد و چهل‌وچهار هزار را ارائه می‌کند که به سبب عصیانی که در آن تاریخ رخ داد، بی‌تحقق ماند. کاری که از یک دانش‌پژوهِ نبوت خواسته می‌شود تا دربارهٔ آیات ده تا دوازدهِ فصل یازدهمِ دانیال کلامِ حقیقت را به‌درستی تقسیم کند، نه‌تنها ثابت می‌کند (اگر باور کنید) که روسیه در سال ۲۰۱۴ جنگی را در اوکراین آغاز خواهد کرد، بلکه این را نیز که آن جنگ در زمان مُهر شدنِ آن صد و چهل‌وچهار هزار آغاز خواهد شد. همان‌قدر که تاریخِ نبویِ مندرج در آن آیات مهم است، تاریخی که در آن حقیقتِ همان تاریخ مُهرگشایی می‌شود نیز، به‌وسیلهٔ تاریخِ نوزده‌سالهٔ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ بازنمایی شده است.

1844 identifies the arrival of the third angel, and it typifies the arrival of the third angel on September 11, 2001. 1863 represents the rebellion symbolized by the rebuilding of Jericho. The waymark of 1863 also typifies the obedience of the one hundred and forty-four thousand who are used to “bring down the walls of Jericho”, at the soon coming Sunday law. In the verses we are considering, verse sixteen represents the Sunday law in the United States. Verse eleven marks from 2014 to Putin’s ultimate victory. The verses identify the beginning of the second proxy war that is followed by the third proxy war, as represented in verses thirteen to fifteen.

۱۸۴۴ رسیدنِ فرشتهٔ سوم را مشخص می‌کند، و همچنین نمونه‌ای است از رسیدنِ فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱. ۱۸۶۳ نمایانگر آن شورشی است که به‌وسیلهٔ بازسازی اَریحا نمادین شده است. راه‌نشانِ ۱۸۶۳ همچنین نمونه‌ای است از اطاعتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری که به کار گرفته می‌شوند تا در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، «دیوارهای اَریحا را فرو ریزند». در آیاتی که در نظر داریم، آیهٔ شانزده نمایانگر قانونِ یکشنبه‌ای در ایالات متحده است. آیهٔ یازده از ۲۰۱۴ تا پیروزیِ نهاییِ پوتین را نشانه‌گذاری می‌کند. این آیات آغازِ دومین جنگِ نیابتی را مشخص می‌سازند، جنگی که در پیِ آن سومین جنگِ نیابتی می‌آید، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزده بازنمایی شده است.

Bringing verse two together with verses eleven and twelve, we identify the Ukrainian war beginning in 2014, which was then followed by the US Presidential campaign of 2015, and the subsequent election of the richest president in 2016. Verse twelve is followed by the retaliation of the last president before the Sunday law, in the third proxy war. The second proxy war, which is the battle of the borderline, began just before the election of the sixth and richest president.

با در کنار هم نهادنِ آیهٔ دو با آیات یازده و دوازده، جنگ اوکراین را که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد شناسایی می‌کنیم؛ جنگی که سپس با کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۱۵، و پس از آن با انتخاب ثروتمندترین رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۶ دنبال شد. در پیِ آیهٔ دوازده، اقدام تلافی‌جویانهٔ آخرین رئیس‌جمهور پیش از قانون یکشنبه، در سومین جنگ نیابتی می‌آید. دومین جنگ نیابتی، که همان نبردِ مرزی است، اندکی پیش از انتخاب ششمین و ثروتمندترین رئیس‌جمهور آغاز شد.

In the history of 1844 to 1863, the two sticks of Ezekiel were to be joined. Their joining represented the combination of divinity and humanity, which is the work of sealing the one hundred and forty-four thousand. In 1844 the third angel arrived and unsealed the light associated with the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, and the third angel. In 1849 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the scattered flock that had suffered a scattering at the great disappointment. In 1850 He led His people to prepare Habakkuk’s second chart, to graphically illustrate the message His people were to proclaim as He led them to “bring down the walls of Jericho”. That chart included the “seven times” as did the “old chart”.

در تاریخِ سال‌های ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، دو چوبِ حزقیال قرار بود به هم پیوسته شوند. پیوستنِ آن‌ها نمایانگرِ ترکیبِ الوهیت و انسانیت بود که همان کارِ مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار است. در ۱۸۴۴ فرشتهٔ سوم رسید و مُهر از نورِ مربوط به قدسِ آسمانی، شریعتِ خدا، سبت، و فرشتهٔ سوم برداشت. در ۱۸۴۹ خداوند برای بار دوم دستِ خود را دراز کرد تا گلهٔ پراکنده را که در یأسِ بزرگ دچار پراکندگی شده بود، گرد آورد. در ۱۸۵۰ او قومِ خود را رهبری کرد تا نمودارِ دومِ حبقوق را آماده کنند تا پیامى را که قومش می‌بایست اعلام کنند به‌صورت تصویری نشان دهند، چنان‌که آنان را رهبری کرد تا «دیوارهای اریحا» را فرو افکنند. آن نمودار، همچون «نمودارِ قدیم»، «هفت زمان» را دربر داشت.

In 1856, He unsealed the light that was to seal His people in advance of the “Battle of Jericho”. That light was an increase of the first light that Alpha and Omega had revealed to William Miller. It was the light of the “seven times,” as repeatedly represented in the ancient Battle of Jericho. The light that was to seal His people, was also the Laodicean message that was to awaken them, and transition them back again to the experience of Philadelphia. That last light was an increase of the first light, but His people neglected the light and by default chose to wander in the wilderness of Laodicea. 1844, 1849, 1850, 1856 and 1863 represent five waymarks that are represented in the history of September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law.

در سال ۱۸۵۶، او نوری را از مُهر گشود که قرار بود قومش را پیشاپیش «نبرد اریحا» مُهر کند. آن نور، افزایشی از نور نخستین بود که آلفا و اُمگا به ویلیام میلر آشکار کرده بود. آن، نورِ «هفت زمان» بود، چنان‌که بارها در نبرد باستانی اریحا بازنمایی شده بود. نوری که می‌بایست قومش را مُهر کند، همچنین پیام لائودیکیه بود که باید آنان را بیدار می‌کرد و دوباره به تجربهٔ فیلادلفیا بازمی‌گرداند. آن آخرین نور افزایشی از نور نخستین بود، اما قوم او آن نور را نادیده گرفتند و عملاً برگزیدند که در بیابانِ لائودیکیه سرگردان باشند. سال‌های ۱۸۴۴، ۱۸۴۹، ۱۸۵۰، ۱۸۵۶ و ۱۸۶۳ نمایانگر پنج نشانهٔ راه‌اند که در تاریخِ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه بازنمایی می‌شوند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> Now Jericho was straitly shut up because of the children of Israel: none went out, and none came in. And the Lord said unto Joshua, See, I have given into thine hand Jericho, and the king thereof, and the mighty men of valour. And ye shall compass the city, all ye men of war, and go round about the city once. Thus shalt thou do six days. And seven priests shall bear before the ark seven trumpets of rams’ horns: and the seventh day ye shall compass the city seven times, and the priests shall blow with the trumpets. And it shall come to pass, that when they make a long blast with the ram’s horn, and when ye hear the sound of the trumpet, all the people shall shout with a great shout; and the wall of the city shall fall down flat, and the people shall ascend up every man straight before him. And Joshua the son of Nun called the priests, and said unto them, Take up the ark of the covenant, and let seven priests bear seven trumpets of rams’ horns before the ark of the Lord. And he said unto the people, Pass on, and compass the city, and let him that is armed pass on before the ark of the Lord. And it came to pass, when Joshua had spoken unto the people, that the seven priests bearing the seven trumpets of rams’ horns passed on before the Lord, and blew with the trumpets: and the ark of the covenant of the Lord followed them. And the armed men went before the priests that blew with the trumpets, and the rereward came after the ark, the priests going on, and blowing with the trumpets. And Joshua had commanded the people, saying, Ye shall not shout, nor make any noise with your voice, neither shall any word proceed out of your mouth, until the day I bid you shout; then shall ye shout.

> و اریحا به‌سبب بنی‌اسرائیل سخت بسته شده بود؛ نه کسی بیرون می‌رفت و نه کسی به درون می‌آمد. و خداوند به یوشع گفت: «بنگر، اریحا و پادشاهش و مردان زورآور آن را به دست تو سپرده‌ام. و شما، ای همه مردان جنگی، شهر را دور بزنید و یک بار گرد شهر بگردید. چنین را شش روز به‌جا آور. و هفت کاهن، پیشاپیش تابوت، هفت کرنا از شاخ قوچ بردارند؛ و در روز هفتم شهر را هفت بار دور بزنید، و کاهنان در کرناها بدمند. و واقع خواهد شد که چون با شاخ قوچ آوایی ممتد برآورند، و شما صدای کرنا را بشنوید، تمامی قوم به بانگی عظیم فریاد برآورند؛ و حصار شهر فروخواهد ریخت، و قوم، هر کس مستقیم از پیش روی خود، بالا خواهد رفت.» پس یوشع بن نون کاهنان را فراخواند و به ایشان گفت: «تابوت عهد را بردارید، و هفت کاهن هفت کرنا از شاخ قوچ را پیشاپیش تابوت خداوند حمل کنند.» و به قوم گفت: «پیش بروید و گرد شهر بگردید، و مسلحان پیشاپیش تابوت خداوند عبور کنند.» و چون یوشع این سخنان را به قوم گفت، آن هفت کاهن که هفت کرنا از شاخ قوچ را برمی‌داشتند، از حضور خداوند پیش رفتند و در کرناها دمیدند؛ و تابوت عهد خداوند در پی ایشان می‌آمد. و مردان مسلح پیشاپیش کاهنانی که در کرناها می‌دمیدند می‌رفتند، و ساقه لشکر از عقبِ تابوت می‌آمد، و کاهنان پیوسته می‌رفتند و در کرناها می‌دمیدند. و یوشع قوم را امر فرموده بود و گفته بود: «فریاد برمیاورید، و آواز خویش را بلند مکنید، و کلمه‌ای از دهان شما بیرون نیاید، تا روزی که به شما بگویم فریاد برآورید؛ آنگاه فریاد برآورید.»

> So the ark of the Lord compassed the city, going about it once: and they came into the camp, and lodged in the camp. And Joshua rose early in the morning, and the priests took up the ark of the Lord. And seven priests bearing seven trumpets of rams’ horns before the ark of the Lord went on continually, and blew with the trumpets: and the armed men went before them; but the rereward came after the ark of the Lord, the priests going on, and blowing with the trumpets. And the second day they compassed the city once, and returned into the camp: so they did six days. And it came to pass on the seventh day, that they rose early about the dawning of the day, and compassed the city after the same manner seven times: only on that day they compassed the city seven times. And it came to pass at the seventh time, when the priests blew with the trumpets, Joshua said unto the people, Shout; for the Lord hath given you the city.

> پس صندوقِ خداوند شهر را دور زد و یک بار بر گرد آن گشت؛ سپس به اردوگاه آمدند و در اردوگاه شب را به سر بردند. و یوشع بامدادان برخاست، و کاهنان صندوقِ خداوند را برگرفتند. و هفت کاهن که هفت کَرِنایِ شاخِ قوچ را پیشاپیشِ صندوقِ خداوند حمل می‌کردند، پیوسته می‌رفتند و در کَرِناها می‌دمیدند؛ و مردانِ مسلح پیشاپیشِ ایشان می‌رفتند؛ اما ساقهٔ لشکر از پسِ صندوقِ خداوند می‌آمد، در حالی که کاهنان می‌رفتند و در کَرِناها می‌دمیدند. و در روز دوم نیز یک بار شهر را دور زدند و به اردوگاه بازگشتند؛ و شش روز چنین کردند. و واقع شد که در روز هفتم، نزدیک به دمیدنِ سپیده‌دم، بامدادان برخاستند و به همان شیوه هفت بار شهر را دور زدند؛ تنها در آن روز بود که شهر را هفت بار دور زدند. و واقع شد که در بار هفتم، هنگامی که کاهنان در کَرِناها دمیدند، یوشع به قوم گفت: «بانگ برآورید، زیرا خداوند شهر را به شما داده است.»

> And the city shall be accursed, even it, and all that are therein, to the Lord: only Rahab the harlot shall live, she and all that are with her in the house, because she hid the messengers that we sent. And ye, in any wise keep yourselves from the accursed thing, lest ye make yourselves accursed, when ye take of the accursed thing, and make the camp of Israel a curse, and trouble it. But all the silver, and gold, and vessels of brass and iron, are consecrated unto the Lord: they shall come into the treasury of the Lord. So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city.

> و آن شهر، خودِ آن و هر آنچه در آن است، برای خداوند حَرَم و محکوم به هلاکت خواهد بود؛ تنها راحابِ فاحشه، او و هر که با او در خانه باشد، زنده خواهند ماند، زیرا او رسولانی را که فرستاده بودیم پنهان کرد. و شما، به هر حال، خویشتن را از چیزِ حَرَم نگاه دارید، مبادا چون از چیزِ حَرَم برگیر��د، خود را محکوم به هلاکت سازید و اردوی اسرائیل را حَرَم و گرفتار آشفتگی کنید. اما تمامی نقره و طلا و ظروفِ برنجین و آهنین، برای خداوند تقدیس شده‌اند؛ آنها به خزانهٔ خداوند درخواهند آمد. پس قوم، هنگامی که کاهنان در کرناها دمیدند، فریاد برآوردند؛ و واقع شد چون قوم آوازِ کرنا را شنیدند و قوم به فریادی عظیم ندا دردادند، دیوار از هم فروریخت، به‌گونه‌ای که قوم، هر یک مستقیم از پیشِ روی خود، به شهر برآمدند و شهر را گرفتند.

> And they utterly destroyed all that was in the city, both man and woman, young and old, and ox, and sheep, and ass, with the edge of the sword. But Joshua had said unto the two men that had spied out the country, Go into the harlot’s house, and bring out thence the woman, and all that she hath, as ye sware unto her. And the young men that were spies went in, and brought out Rahab, and her father, and her mother, and her brethren, and all that she had; and they brought out all her kindred, and left them without the camp of Israel. And they burnt the city with fire, and all that was therein: only the silver, and the gold, and the vessels of brass and of iron, they put into the treasury of the house of the Lord. And Joshua saved Rahab the harlot alive, and her father’s household, and all that she had; and she dwelleth in Israel even unto this day; because she hid the messengers, which Joshua sent to spy out Jericho. And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. So the Lord was with Joshua; and his fame was noised throughout all the country. Joshua 6:1–27.

> و هر آنچه را در شهر بود، از مرد و زن، جوان و پیر، و گاو و گوسفند و الاغ، به دمِ شمشیر بالکلیه هلاک کردند. اما یوشع به آن دو مردی که زمین را جاسوسی کرده بودند، گفته بود: «به خانهٔ آن زنِ فاحشه بروید و آن زن و هرچه دارد از آنجا بیرون آورید، چنان‌که برای او سوگند خورده‌اید.» پس آن جوانانی که جاسوس بودند، داخل شده، راحاب و پدرش و مادرش و برادرانش و هرچه داشت بیرون آوردند؛ و تمامی خویشانش را نیز بیرون آورده، ایشان را بیرون از اردوگاه اسرائیل جای دادند. و شهر و هرچه در آن بود به آتش سوزانیدند؛ اما نقره و طلا و ظروف برنجین و آهنین را در خزانهٔ خانهٔ خداوند گذاشتند. و یوشع، راحابِ فاحشه و خاندانِ پدرش و هرچه داشت زنده نگاه داشت؛ و او تا به امروز در میان اسرائیل ساکن است، زیرا رسولانی را که یوشع برای جاسوسی اریحا فرستاده بود، پنهان کرده بود. و یوشع در آن وقت ایشان را قسم داده، گفت: «ملعون باد در حضور خداوند آن مردی که برخیزد و این شهر، یعنی اریحا، را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد، و دروازه‌هایش را بر پسر کهینِ خود برپا خواهد کرد.» پس خداوند با یوشع بود، و آوازه‌اش در تمامی آن سرزمین منتشر شد. یوشع ۶:‏۱–۲۷.

Back to Articles