Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Sixteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره شانزده

Number Sixteen

شماره شانزده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2025

Formats

PDF
Word

My apologies for so many words in advance of taking up the primary topic. I wish to place certain prophetic lines in place, that are important pieces of the logic I intend to employ when we directly consider the book of Joel. I have previously mentioned that the Hebrew word that is translated as “cut off” in the book of Joel, finds its roots in the sacrificial method of ratifying a covenant in the days of Abraham.

پیشاپیش بابت این‌همه سخن‌گویی پیش از ورود به موضوع اصلی عذر می‌خواهم. می‌خواهم چند خط سیر نبوی را ترسیم کنم؛ این‌ها اجزای مهم منطقی هستند که قصد دارم هنگام پرداختن مستقیم به کتاب یوئیل به کار ببرم. پیش‌تر اشاره کرده‌ام که واژهٔ عبری‌ای که در کتاب یوئیل به «قطع شدن» ترجمه شده است، ریشه‌اش به شیوهٔ قربانیِ بستن عهد در روزگار ابراهیم بازمی‌گردد.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> بیدار شوید، ای مست‌ها، و گریه کنید؛ و شیون کنید، ای همهٔ شراب‌نوشان، به سبب شراب تازه؛ زیرا از دهان شما گرفته شده است. یوئیل ۱:۵.

The Hebrew word “cut off” is H3772, and it is a primitive root meaning ‘to cut (off, down or asunder); by implication to destroy or consume; specifically to covenant (that is, make an alliance or bargain, originally by cutting flesh and passing between the pieces).’

واژهٔ عبری‌ای که به «قطع کردن» ترجمه می‌شود، H3772 است و ریشه‌ای ابتدایی به معنای «بریدن (قطع کردن، از پا انداختن یا دو نیم کردن)؛ و به‌طور ضمنی نابود کردن یا از میان بردن؛ و به‌طور خاص عهد بستن (یعنی برقراری اتحاد یا معامله، که در اصل با بریدن گوشت و گذشتن از میان قطعات انجام می‌شد)» است.

I realize that the Strong’s definition of “cut off,” calls it a “primitive root,” in the grammatical sense. That being said, the cutting associated with the covenant and Abraham, identifies that the light of the covenant is attached to the word, and that light is set forth at its primitive historical root. “Cut” in terms of covenant history; is a prophetic symbol based upon its primitive roots, and it is also grammatically identified as a primitive root.

متوجه‌ام که تعریف استرانگ از «قطع کردن»، آن را در معنای دستوری «ریشهٔ اولیه» می‌خواند. با این حال، قطع کردنی که با عهد و ابراهیم پیوند دارد نشان می‌دهد که نورِ عهد به واژه پیوسته است و آن نور در ریشهٔ تاریخیِ اولیه‌اش نمود یافته است. «قطع کردن» از منظر تاریخِ عهد، نمادی پیامبرانه بر پایهٔ ریشه‌های اولیهٔ خود است و همچنین از نظر دستوری به‌عنوان یک ریشهٔ اولیه شناخته می‌شود.

The pronouncement in verse five, is not only identifying that they do not have the message of the latter rain, as represented by the “new wine,” but also that they are ‘then and there’ rejected as God’s covenant people, a covenant people who trace their “primitive roots” back to Abraham.

بیانِ آیهٔ پنج نه تنها نشان می‌دهد که آنان پیامِ بارانِ پسین را، چنان‌که با «شرابِ نو» نمایانده شده است، در اختیار ندارند، بلکه همچنین اعلام می‌کند که آنان «در همان‌جا و همان‌دم» به‌عنوان قومِ عهدِ خدا رد می‌شوند؛ قومی عهدبسته که ریشه‌های «نخستین» خود را به ابراهیم می‌رسانند.

The generation that died in the wilderness over forty years, traced their primitive roots back to Abraham, meaning the father of many nations. The generation who entered the Promised Land with Joshua, traced their primitive roots back to Abraham. The Jews who crucified Christ traced their primitive roots back to Abraham. The Protestants who came out of the Dark Ages, and who were then tested and passed by as God’s chosen covenant people in 1844, traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Philadelphian movement that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844 traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Laodicean movement that rebuilt Jericho in 1863, traced their primitive roots back to Abraham. The Laodicean Seventh-day Adventist church that is spewed out of the mouth of the Lord at the soon-coming Sunday law traced their primitive roots back to Abraham. All of those generations have, or will fulfill the parable of the vineyard.

نسلی که طی چهل سال در بیابان جان سپرد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم، یعنی پدرِ بسیاری از ملت‌ها، نسبت می‌داد. نسلی که همراه با یوشع وارد سرزمین موعود شد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم نسبت می‌داد. یهودیانی که مسیح را مصلوب کردند، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم نسبت می‌دادند. پروتستان‌هایی که از قرون تاریک بیرون آمدند و سپس در سال ۱۸۴۴ آزموده و به‌عنوان قومِ عهدِ برگزیدهٔ خدا پذیرفته شدند، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم نسبت می‌دادند. جنبش فیلادلفیاییِ پیروانِ میلر که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد قدس‌الاقداس شد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم نسبت می‌داد. جنبش لائودکیاییِ پیروانِ میلر که در سال ۱۸۶۳ اریحا را بازبنا کرد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم نسبت می‌داد. کلیسای لائودکیاییِ ادونتیست‌های روز هفتم که در قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع از دهانِ خداوند قی خواهد شد، ریشه‌های نخستین خود را به ابراهیم نسبت می‌داد. همهٔ آن نسل‌ها مثل تاکستان را تحقق بخشیده‌اند یا خواهند بخشید.

The drunkards in Joel awake to find they have been rejected as God’s people, and that they do not have the message of the latter rain. The inverse is then true. Those who Joel identifies as wearing “crowns of glory,” then enter into covenant, are sealed and lifted up as an offering. The very first ratified covenant between God and a chosen people began with the same “cutting” that is represented at the final sacrifice of God’s people, which begins at the Sunday law. The cutting is the separation of wheat and tares. The tares are rejected and cast into the fire and the wheat is bundled together as the Pentecostal first fruit wheat offering, that is then lifted up, “as in former years.”

مست‌ها در یوئیل بیدار می‌شوند تا دریابند که به‌عنوان قوم خدا رد شده‌اند و اینکه پیام بارانِ آخر را ندارند. پس معکوس آن درست است: آنان که یوئیل ایشان را کسانی می‌خواند که «تاج‌های جلال» بر سر دارند، سپس وارد عهد می‌شوند، مُهر می‌گردند و به‌عنوان قربانی افراشته می‌شوند. نخستین عهدی که میان خدا و قومی برگزیده به تأیید رسید، با همان «قطع» آغاز شد که در قربانیِ نهاییِ قوم خدا نمایانده می‌شود؛ قربانی‌ای که با قانون یکشنبه آغاز می‌شود. این قطع، جداییِ گندم از زوان است. زوان‌ها رد می‌شوند و به آتش افکنده می‌گردند و گندم همچون قربانیِ نوبرِ گندمِ پنتیکاست گرد هم بسته می‌شود و سپس «چنان‌که در سال‌های پیشین» افراشته می‌شود.

There are four places that are typically pointed out to represent Abraham’s covenant. In Genesis twelve Abraham is ‘called’ and given the promise to make him a great nation. This is not part of the covenant, but it is the calling of a promise. At that point his name is Abram, for one of the symbols of a covenant relationship is a name-change. Abram’s name is changed in the third of the four steps of the covenant.

چهار جا هست که معمولاً برای نشان دادن عهد ابراهیم به آنها اشاره می‌شود. در پیدایش دوازده ابراهیم «خوانده» می‌شود و وعده‌ای به او داده می‌شود که از او قومی بزرگ بسازد. این بخشی از عهد نیست، بلکه خوانده شدن برای یک وعده است. در آن زمان نام او ابرام است، زیرا یکی از نمادهای رابطهٔ عهدی، تغییر نام است. نام ابرام در سومین مرحله از چهار مرحلهٔ عهد تغییر می‌کند.

> For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself, Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath: That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:13–20.

> زیرا هنگامی که خدا به ابراهیم وعده داد، چون به بزرگ‌تر از خود نتوانست سوگند بخورد، به خود سوگند یاد کرد و گفت: «بی‌گمان تو را برکت خواهم داد و بسیار تکثیرت خواهم کرد.» و بدین‌سان، پس از آنکه شکیبایی ورزید، وعده را به‌دست آورد. زیرا مردم به بزرگ‌تر سوگند می‌خورند و سوگندی برای تأیید، برای آنان پایان هر نزاعی است. ازاین‌رو خدا، چون می‌خواست برای وارثانِ وعده، تغییرناپذیریِ قصد خود را آشکارتر سازد، آن را با سوگند استوار کرد، تا به‌وسیلهٔ دو چیزِ تغییرناپذیر که در آنها محال است خدا دروغ بگوید، ما که برای پناه یافتن گریخته‌ایم تسلّی‌ای نیرومند داشته باشیم تا به امیدی که پیشِ رویمان نهاده شده است دست یابیم؛ امیدی که آن را همچون لنگرِ جان داریم، هم محکم و هم استوار، و به درونِ پرده وارد می‌شود؛ جایی که پیشرو به‌خاطر ما وارد شده است، یعنی عیسی، که برحسب ترتیبِ ملکیصادق، برای همیشه کاهنِ اعظم گردیده است. عبرانیان ۶:۱۳-۲۰

The calling was God’s promise to Abram, and He provided a second witness with the “oath” that followed. The “oath” that followed was threefold. After the calling of a promise, which was the first step, the second, third and fourth steps are the actual threefold covenant, by God, with a chosen people. In Genesis fifteen God formally “cuts” (establishes) the covenant through a dramatic ritual where God alone passes between divided animals, unconditionally promising land to Abraham’s descendants. The Promised Land was represented as a land between two rivers; the river of Egypt and the river Euphrates. The first step of the threefold covenant includes a direct reference of the prophetic symbolism of two rivers, and all that is attached to that symbol. When inspiration points to the Ulai and Hiddekel rivers as events that are now in the process of fulfillment, those two rivers were typified in Abram’s prophecy. The setting is between Abram’s two rivers, which when brought together with Daniel’s two rivers makes four rivers, for the voice of Christ is the voice of many waters.

دعوت، وعدهٔ خدا به ابرام بود، و او با «سوگندی» که در پی آمد شاهد دومی فراهم کرد. آن «سوگند»ی که در پی آمد، سه‌گانه بود. پس از آن دعوتِ وعده‌آمیز که گام نخست بود، گام‌های دوم، سوم و چهارم، عهدِ سه‌گانهٔ واقعیِ خدا با قومی برگزیده است. در پیدایشِ پانزده خدا رسماً عهد را «قطع» (برپا) می‌کند، از خلال آیینی چشمگیر که در آن تنها خدا از میان حیوانات دوپاره‌شده می‌گذرد و بی‌قید و شرط سرزمین را به نسل‌های ابراهیم وعده می‌دهد. سرزمینِ موعود به‌صورت سرزمینی میان دو رود نمایانده شد: رودِ مصر و رودِ فرات. گام نخستِ عهدِ سه‌گانه دربردارندهٔ اشاره‌ای مستقیم به نمادپردازیِ نبویِ دو رود است، و هرآنچه به آن نماد پیوسته است. هرگاه الهام به رودهای اولای و حدّقل به‌عنوان رویدادهایی که اکنون در روند تحقق‌اند اشاره می‌کند، آن دو رود در نبوتِ ابرام نمونه‌وار شده بودند. زمینه میان دو رودِ ابرام است؛ که چون با دو رودِ دانیال در کنار هم نهاده شود، چهار رود می‌گردد، زیرا آوای مسیح آوای آب‌های بسیار است.

> In the same day the Lord made a covenant with Abram, saying, Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates: The Kenites, and the Kenizzites, and the Kadmonites, And the Hittites, and the Perizzites, and the Rephaims, And the Amorites, and the Canaanites, and the Girgashites, and the Jebusites. Genesis 15:18–21.

> در همان روز، خداوند با اَبرام عهد بست و گفت: این سرزمین را به نسل تو داده‌ام، از رود مصر تا رود بزرگ، یعنی فرات: قینیان، قنزیان، قدمونیان، حِتّیان، فِرِزّیان، رفائیان، اَموریان، کنعانیان، جرجاشیان و یبوسیان. پیدایش 15:18-21.

The land promised to Abram was the entire world which is represented by ten kings in the last days, whereas in the first days of the covenant it was listed as ten tribes, not kings. The one hundred and forty-four thousand will be in conflict with the entire world. The world will then be involved with the testing process of Sunday worship enforcement by a one-world government under the direction of the scarlet-colored whore of Revelation seventeen, who reigns over the ten kings of the earth. With Abram the church and state symbol of the image of the beast is represented by the river of Egypt, a symbol of statecraft and the river of Babylon, a symbol of churchcraft.

سرزمینی که به ابرام وعده داده شده بود، تمام جهان بود که در روزهای آخر به‌صورت ده پادشاه نمایانده می‌شود، حال آنکه در روزهای نخستِ عهد، به‌شکل ده قبیله، و نه پادشاه، ذکر شده بود. یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر با تمام جهان در ستیز خواهند بود. سپس جهان درگیر فرایندِ آزمونِ تحمیلِ پرستشِ یکشنبه به‌دستِ یک دولتِ واحدِ جهانی خواهد شد، زیرِ هدایتِ روسپیِ ارغوان‌پوشِ مکاشفهٔ هفده که بر ده پادشاهِ زمین سلطنت می‌کند. در مورد ابرام، نمادِ اتحادِ کلیسا و دولتِ تصویرِ وحش با رودِ مصر (نمادی از کشورداری) و رودِ بابل (نمادی از امورِ کلیسایی) نشان داده می‌شود.

> After these things the word of the Lord came unto Abram in a vision, saying,

> پس از این وقایع، کلام خداوند در رؤیا به ابرام رسید و گفت:

> Fear not, Abram: I am thy shield, and thy exceeding great reward.

> مترس، ای ابرام: من سپر تو و پاداش بسیار عظیم تو هستم.

> And Abram said, Lord God, what wilt thou give me, seeing I go childless, and the steward of my house is this Eliezer of Damascus? And Abram said, Behold, to me thou hast given no seed: and, lo, one born in my house is mine heir. And, behold, the word of the Lord came unto him, saying,

> و ابرام گفت: ای خداوند خدا، چه به من خواهی داد، در حالی که بی‌فرزندم و سرپرستِ خانه‌ام این الیعازرِ دمشقی است؟ و ابرام گفت: اینک به من نسلی نداده‌ای؛ و اینک، کسی که در خانه‌ام زاده شده، وارث من است. و اینک، کلام خداوند به او رسید که می‌گفت:

> This shall not be thine heir; but he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir. And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.

> این وارث تو نخواهد بود؛ بلکه آن‌که از صُلب تو بیرون آید، وارث تو خواهد بود. و او را بیرون برد و گفت: اکنون به سوی آسمان بنگر و ستارگان را بشمار، اگر بتوانی آن‌ها را بشماری؛ و به او گفت: نسل تو چنین خواهد بود.

> And he believed in the Lord; and he counted it to him for righteousness. And he said unto him,

> و او به خداوند ایمان آورد؛ و آن را برای او عدالت محسوب کرد. و به او گفت،

> I am the Lord that brought thee out of Ur of the Chaldees, to give thee this land to inherit it.

> من خداوند هستم که تو را از اورِ کلدانیان بیرون آوردم تا این سرزمین را به تو بدهم تا آن را به میراث ببری.

> And he said, Lord God, whereby shall I know that I shall inherit it? And he said unto him,

> و گفت: ای خداوند خدا، از چه بدانم که آن را به میراث خواهم برد؟ و او به وی گفت:

> Take me an heifer of three years old, and a she goat of three years old, and a ram of three years old, and a turtledove, and a young pigeon.

> برای من یک گوسالهٔ مادهٔ سه‌ساله، یک بزِ مادهٔ سه‌ساله، یک قوچِ سه‌ساله، یک قمری و یک جوجهٔ کبوتر بیاور.

> And he took unto him all these, and divided them in the midst, and laid each piece one against another: but the birds divided he not. And when the fowls came down upon the carcases, Abram drove them away. And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him. And he said unto Abram,

> و او همهٔ آنها را برگرفت و از میان دو نیمشان کرد و هر پاره را روبه‌روی دیگری نهاد؛ اما پرندگان را دو نیم نکرد. و چون پرندگان بر لاشه‌ها فرود آمدند، ابرام آنها را دور راند. و چون آفتاب رو به غروب می‌رفت، خوابی ژرف بر ابرام افتاد؛ و اینک، هولِ تاریکیِ عظیمی بر او فرود آمد. و او به ابرام گفت:

> Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance.

> بدان به یقین که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست بیگانه خواهد بود و به آنان خدمت خواهد کرد؛ و آنان ایشان را چهارصد سال رنج خواهند داد. و نیز آن قوم را که ایشان به آن خدمت خواهند کرد، من داوری خواهم کرد؛ و آنگاه با اموال بسیار بیرون خواهند آمد.

> And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age.

> و تو به سلامتی نزد پدرانت خواهی رفت؛ در پیری نیکو به خاک سپرده خواهی شد.

> But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.

> اما در نسل چهارم، آنان بار دیگر به اینجا خواهند آمد، زیرا گناه اموریان هنوز به کمال نرسیده است.

> And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:1–17.

> و چنین شد که چون آفتاب غروب کرد و تاریکی فرارسید، اینک کوره‌ای دودکنان و چراغی افروخته از میان آن قطعات گذشت. پیدایش ۱۵:۱-۱۷.

The One who would guide Moses and the children of Israel as a pillar of fire by night and a cloud by day passed between those “cut” pieces as a smoking furnace and burning lamp.

همان کسی که موسی و بنی‌اسرائیل را شب‌ها به صورت ستونی از آتش و روزها به صورت ابری هدایت می‌کرد، میان آن قطعات «بُریده» چون تنوری دودزا و مشعلی آتشین گذشت.

> And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night: He took not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people. Exodus 13:21, 22.

> و خداوند در روز در ستونی از ابر پیشاپیش ایشان می‌رفت تا ایشان را در راه هدایت کند؛ و در شب در ستونی از آتش تا به ایشان روشنایی دهد، تا روز و شب حرکت کنند. ستونِ ابر را در روز و ستونِ آتش را در شب از پیشِ قوم برنیاورد. خروج ۱۳:۲۱، ۲۲.

The burning lamp and smoking furnace typified the pillar of cloud or fire and represents an prophetic element of the first step, of the three steps involved with God establishing the covenant with Abram. The chapter begins with the words, “Fear not,” for the message of the first angel is fear God, and those who like Abram fear God, will not need to fear God. There are two types of fear, because there are two classes of people.

مشعلِ افروخته و کورهٔ دودزا نماد ستونِ ابر یا آتش‌اند و عنصرِ نبویِ گام نخست از سه گامی را که در برقراری عهدِ خدا با ابرام دخیل‌اند، نشان می‌دهند. این فصل با عبارت «نترس» آغاز می‌شود، زیرا پیامِ فرشتهٔ نخست این است که از خدا بترسید، و کسانی که مانند ابرام از خدا می‌ترسند، دیگر نیازی ندارند از خدا بترسند. دو نوع ترس وجود دارد، زیرا دو دستهٔ مردم وجود دارند.

Further into the covenant passage Abram believes God and it was counted unto him as righteousness. The three angels parallel the work of the Holy Spirit as set forth by John who teaches the Holy Spirit convicts of three things; sin, righteousness and judgment. Those characteristics align with the three angels, so after the fear of God is set forth in the covenant passage, then the second step of righteousness is identified, only to be followed by the pronouncement of judgment, which is the third work of the Holy Spirit, and the message of the third angel. The first step of the covenant typified the first angel’s message, which is always a fractal of all three messages. The three steps of the covenant process, represent the three angels of Revelation fourteen.

در ادامهٔ بخش عهد، ابرام به خدا ایمان آورد و این برای او به عدالت محسوب شد. سه فرشته با کار روح‌القدس موازی‌اند، چنان‌که یوحنا بیان می‌کند که روح‌القدس از سه چیز ملزم می‌سازد؛ گناه، عدالت و داوری. این ویژگی‌ها با سه فرشته هم‌راستا هستند؛ ازاین‌رو، پس از آنکه ترس از خدا در بخش عهد مطرح می‌شود، آنگاه گام دومِ عدالت مشخص می‌گردد و سپس اعلام داوری می‌آید که سومین کار روح‌القدس و پیام فرشتهٔ سوم است. گام نخستِ عهد، نمونهٔ پیام فرشتهٔ نخست بود که همواره فراکتالی از هر سه پیام است. سه گامِ فرایندِ عهد، نمایانگرِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهارده هستند.

After Abram is counted as righteous marking the second angel, he prepares an offering, for the offering is prepared just before the third step of judgment. That offering represents the offering of the Levites of Malachi three that is lifted up as an ensign. Just as the three periods of forty years in the life of Moses represents the three angels’ messages, the first forty years of Moses has all three steps of the three angels’ message.

پس از اینکه ابرام عادل شمرده می‌شود، که نشان‌دهندهٔ فرشتهٔ دوم است، او قربانی‌ای مهیا می‌کند، زیرا قربانی درست پیش از سومین گامِ داوری مهیا می‌شود. آن قربانی نمایانگرِ قربانیِ لاویان در ملاکی باب سوم است که چون پرچمی برافراشته می‌شود. همان‌گونه که سه دورهٔ چهل‌ساله در زندگی موسی نمایانگرِ پیام‌های سه فرشته است، چهل سال نخستِ موسی هر سه گامِ پیامِ سه فرشته را در بر دارد.

Where Moses’ testimony begins is with his parents fearing God, (the first step), followed by a visual test. The second step includes a visual test, as was the case in Daniel chapter one, when Daniel first fears God and refused to eat the Babylonian diet, and then is tested based upon his physical appearance. Then for Daniel it was the third test three years later by king Nebuchadnezzar, a symbol of the king of the north and the Sunday law, which is the third angels’ message.

شهادت موسی از جایی آغاز می‌شود که والدین او از خدا می‌ترسیدند (گام نخست)، و در پی آن آزمونی ظاهری می‌آید. گام دوم نیز شامل آزمونی ظاهری است، همان‌گونه که در فصلِ یکمِ دانیال رخ داد: دانیال نخست از خدا ترسید و از خوردن رژیم بابلی خودداری کرد، و سپس بر پایه‌ی ظاهرِ جسمانی‌اش آزموده شد. سپس برای دانیال، آزمونِ سوم سه سال بعد از سوی پادشاه نبوکدنصر بود؛ نمادی از پادشاهِ شمال و قانونِ یکشنبه که همان پیامِ فرشتهٔ سوم است.

Moses’ parents fear God, put him into an ark in the water and Pharaoh’s daughter was led to see the situation, and then passed judgment in favor of saving the child. The beginning of Moses life was an illustration of the covenant that God made with mankind, and then through Moses, God also made a covenant with a chosen nation selected from mankind. Noah’s covenant with mankind represents the great multitude and Moses covenant with a chosen people is the one-hundred and forty-four thousand. The offering that Abram was to make to ratify the covenant bore the emblem of the covenant of Noah, just as did Moses who fulfilled Abram’s prophecy centuries later.

پدر و مادر موسی از خدا ترسیدند، او را در سبدی بر آب نهادند، و دختر فرعون به دیدن آن ماجرا هدایت شد و سپس حکم به نجات کودک داد. آغاز زندگی موسی نمونه‌ای از عهدی بود که خدا با نوع بشر بست؛ و سپس خدا از طریق موسی با قومی برگزیده از میان انسان‌ها نیز عهد بست. عهد نوح با نوع بشر نماینده جمعیت عظیم است و عهد موسی با قوم برگزیده همان صد و چهل و چهار هزار است. قربانی‌ای که ابرام می‌بایست برای تثبیت آن عهد تقدیم کند، مهرِ عهد نوح را بر خود داشت؛ همان‌گونه که موسی نیز، که قرن‌ها بعد پیشگویی ابرام را تحقق بخشید، همین مهر را بر خود داشت.

The offering consisted of five various animals; a three-year-old heifer, a three-year-old she goat, a three-year-old ram, a turtledove and a young pigeon. The birds were left whole, and the heifer, ram and she goat were “cut” in halves. The offering typifies the lifting up of an ensign in the last days as a visual test for mankind. The visual sign for Pharaoh’s daughter was the baby Moses in the ark. The ark is symbolized by the eight souls on the ark. The number “eight” is established as one of the prophetic characteristics of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. When you consider the five animal offerings and divide three in half, then your offering is made up of eight pieces, as typified by Noah, and then confirmed in Abram’s offering.

قربانی از پنج حیوان گوناگون تشکیل می‌شد: یک گوسالهٔ مادهٔ سه‌ساله، یک بز مادهٔ سه‌ساله، یک قوچِ سه‌ساله، یک قمری و یک جوجه‌کبوتر. پرندگان را دست‌نخورده گذاشتند و گوساله، قوچ و بز ماده را به «دو نیم» بریدند. این قربانی، برافراشتن عَلَمی در ایام آخر را به‌عنوان آزمونی دیداری برای بشر نمونه‌وار می‌نمایاند. نشانهٔ دیداری برای دخترِ فرعون، نوزادِ موسی در صندوقچه بود. نمادِ کشتی، همان هشت نفری است که بر آن بودند. عددِ «هشت» به‌عنوان یکی از ویژگی‌های نبوی عَلَمِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تثبیت شده است. وقتی پنج قربانیِ حیوانی را در نظر بگیرید و سه‌تای آن‌ها را به دو نیم تقسیم کنید، آنگاه قربانی شما از هشت قطعه تشکیل می‌شود؛ چنان‌که نمونه‌اش در نوح دیده می‌شود و سپس در قربانیِ ابرام تأیید می‌گردد.

Those five animals, when divided as directed by God, represent the number “eight,” and in so doing, they represent those souls at the end of the world that were typified by the “eight” souls upon the ark. The sign of circumcision, which is the second step in Abram’s threefold covenant was to be carried out on the “eighth” day after birth, and the rite was replaced by baptism, which typifies the resurrection of Christ which took place on the “eighth” day. The number “eight” is an established characteristic of the covenants of both Noah and Moses, and they typify the one hundred and forty-four thousand who will be lifted up as an ensign offering, and who are the “eighth” that is of the seven.

آن پنج حیوان، وقتی طبق فرمان خدا به دو نیم شوند، نمایانگرِ عدد «هشت»اند و بدین‌سان نمایندهٔ آن نفوسی در پایان جهان‌اند که نمونه‌شان همان «هشت» نفسِ بر کشتی بود. نشانهٔ ختنه، که گام دوم در پیمان سه‌گانهٔ ابرام بود، باید در «روز هشتم» پس از تولد به‌جا آورده می‌شد و این آیین با تعمید جایگزین شد؛ تعمیدی که نماد رستاخیزِ مسیح است که در «روز هشتم» رخ داد. عدد «هشت» یکی از ویژگی‌های تثبیت‌شدهٔ هر دو پیمانِ نوح و موسی است و آنان نمایانگرِ آن صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که به‌عنوان رایتِ تقدیمی برافراشته خواهند شد و «هشتم»اند؛ یعنی از آنِ هفت.

Those five animals represent the five wise virgins, who are typified by the “eight” on the ark, will pass from an old world to a new world—without seeing death.

آن پنج حیوان نمادِ پنج باکرهٔ دانا هستند که نمونهٔ آنان «هشت تنِ» در کشتی است و از جهانی کهنه به جهانی نو خواهند گذشت—بی‌آن‌که مرگ را ببینند.

Abram’s offering was a pure offering, for all the animals in the offering were clean animals, and together they represent the primary animals used for whole burnt offerings. The first angel’s message includes the command to worship the Creator, and the primary sacrificial animals of the sanctuary service that was to be instituted when Abram’s prophecy was fulfilled in the time of Moses are set forth as the offerings of worship, while also typifying the first angel’s call to worship the Creator.

قربانی ابرام قربانی پاکی بود، زیرا همهٔ حیواناتِ آن حیواناتِ پاک بودند و در کنار هم نمایانگر حیواناتِ اصلیِ مورد استفاده برای قربانی‌های تمام‌سوز بودند. پیام فرشتهٔ نخست شامل فرمان به پرستشِ آفریننده است، و حیواناتِ قربانیِ اصلیِ خدمتِ مقدسی که بنا بود با تحقق یافتنِ نبوتِ ابرام در زمانِ موسی برقرار گردد، به‌عنوان قربانی‌های پرستش معرفی می‌شوند و در عین حال نمادِ دعوتِ فرشتهٔ نخست به پرستشِ آفریننده نیز هستند.

Verse eighteen explicitly states, “On that day the Lord made a covenant with Abram.” That marks the first of three steps that typify the three angels of Revelation fourteen. The covenant step in Genesis fifteen represents the first angel’s message of Revelation fourteen, which is followed by a second angel, who was typified by the second step of Abram’s covenant found in Genesis seventeen.

آیهٔ هجدهم صراحتاً می‌گوید: «در آن روز خداوند با ابرام پیمان بست.» این، نخستین گام از سه گامی را نشان می‌دهد که نمایانگر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل چهارده‌اند. مرحلهٔ پیمان در پیدایشِ فصل پانزده نمایانگر پیام فرشتهٔ نخست در مکاشفهٔ فصل چهارده است؛ و پس از آن، فرشتهٔ دومی می‌آید که با گام دومِ پیمانِ ابرام در پیدایشِ فصل هفده تمثیل شده است.

In step number two, Abram’s name is changed to Abraham. Abram means ‘the father is exalted,’ and Abraham means ‘the father of many nations.’ In the calling of Abram, the promise of becoming a great nation was given, but the promise was not ratified until Abram’s name was changed. Then he became the first father of a chosen covenant people. The next step typified the third angel’s message as Abraham is tested upon sacrificing Isaac, which typified the cross, which typified October 22, 1844, which typifies the Sunday law—which is the third angel’s message. That third covenant step was fulfilled on the twenty-second of October in 1844, and it is set forth in Genesis twenty-two.

در گام دوم، نام ابرام به ابراهیم تغییر یافت. ابرام به معنای «پدر والامقام است»، و ابراهیم به معنای «پدرِ امت‌های بسیار» است. در دعوت ابرام، وعدهٔ تبدیل‌شدن به امتی بزرگ داده شد، اما آن وعده تا زمانی که نام ابرام تغییر نکرد، تثبیت نشد. سپس او نخستین پدرِ قومِ عهدیِ برگزیده شد. گام بعدی نمونه‌ای از پیام فرشتهٔ سوم بود، زیرا ابراهیم در قربانی‌کردن اسحاق مورد آزمایش قرار می‌گیرد؛ که آن نمادِ صلیب بود، و صلیب نمادِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، و آن نیز نمادِ قانون یکشنبه است—که همان پیام فرشتهٔ سوم است. آن گام سومِ عهد در بیست‌ودوم اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، و در پیدایشِ باب بیست‌ودوم بیان شده است.

In the second step, which is the second angel’s message, where Abram’s name is changed, the rite of circumcision is established as the “sign” of a covenant people and their relation to God. It is in the history of the second angel’s message, that God’s people are sealed. They are lifted up as an ensign at the third angel’s message represented by the Sunday law, but they are sealed in the period just before the Sunday law, which in Millerite history would be, just before the door closed on October 22, 1844.

در گام دوم، که همان پیام فرشتهٔ دوم است و در آن نام ابرام تغییر می‌کند، آیین ختنه به‌عنوان "نشانه" قوم عهد و رابطۀ آنان با خدا برقرار می‌شود. در تاریخ پیام فرشتهٔ دوم است که قوم خدا مُهر می‌شوند. آنان در هنگام پیام فرشتهٔ سوم، که قانون یکشنبه نمایانگر آن است، چون عَلَمی برافراشته می‌شوند، اما در دوره‌ای درست پیش از قانون یکشنبه مُهر می‌شوند؛ دوره‌ای که در تاریخ میلریتی‌ها مصادف است با درست پیش از بسته شدن در، به تاریخ 22 اکتبر 1844.

The same is true with the three decrees to come out of Babylon that started the 2300-year prophecy, which ended at the third angel’s arrival on October 22, 1844. The temple was finished during the history of the second decree, after the first, but before the third. The foundations were laid during the first decree and the temple building finished in the history of the second decree. The third decree in 457 BC started the 2300 years, while the decree itself returned national sovereignty to the Jews. At the third waymark a kingdom is set up, as represented by the restoration of national sovereignty at the third decree and the lifting up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law.

همین امر دربارهٔ سه فرمانی که از بابل صادر شدند نیز صادق است؛ همان‌ها نبوت ۲۳۰۰ ساله‌ای را آغاز کردند که با رسیدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. هیکل در دورهٔ فرمان دوم، پس از اولی اما پیش از سومی، تکمیل شد. پی‌ریزی در دورهٔ فرمان نخست انجام شد و بنای هیکل در دورهٔ فرمان دوم به پایان رسید. فرمان سوم در سال ۴۵۷ پیش از میلاد ۲۳۰۰ سال را آغاز کرد، و خود آن فرمان حاکمیت ملی را به یهودیان بازگرداند. در نقطهٔ عطف سوم پادشاهی برپا می‌شود؛ چنان‌که بازگرداندن حاکمیت ملی در فرمان سوم و برافراشته شدن کلیسای پیروزمند به‌عنوان عَلَمی در هنگام قانون یکشنبه نمایانگر آن است.

The third decree typified the third angel’s arrival to the marriage on October 22, 1844. The bride makes herself ready, before the marriage, not at the marriage. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished just before the Sunday law in the period of time prophetically represented as the image of the beast test. We are informed that the image of the beast test is the test we must pass before probation closes.

فرمان سوم نمادِ آمدن فرشتهٔ سوم به مراسم عروسی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود. عروس خود را پیش از عروسی آماده می‌کند، نه در هنگام عروسی. مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار نفر درست پیش از قانون یکشنبه، در دوره‌ای که در نبوت به‌صورت آزمون «تصویر وحش» نشان داده شده است، تحقق می‌یابد. به ما گفته شده است که آزمونِ تصویر وحش همان آزمونی است که باید پیش از بسته شدن مهلت از آن بگذرانیم.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

The door closed on October 22, 1844, typifying the closed door at the Sunday law. Sister White states that the image of the beast test is the test we must pass “before” probation closes, and she also states that the test is where our eternal destiny is decided. Before the Sunday law, the bride makes herself ready, and this requires having the proper wedding garment, a garment that is to be purified by the refining fires of the Messenger of the Covenant. The seal is placed before the wedding, and then the wedding takes place at the Sunday law.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در بسته شد و نمونه‌ای از درِ بسته در هنگام قانون یکشنبه بود. خواهر وایت می‌گوید که آزمون تصویرِ وحش آزمونی است که باید «پیش از» بسته‌شدن مهلت از آن بگذریم، و نیز تصریح می‌کند که در همین آزمون سرنوشت ابدی ما تعیین می‌شود. پیش از قانون یکشنبه، عروس خود را آماده می‌کند، و این مستلزم داشتن جامهٔ عروسیِ مناسب است؛ جامه‌ای که باید به‌وسیلهٔ آتش‌های پالایندهٔ فرستادهٔ عهد پالایش یابد. مهر پیش از عروسی نهاده می‌شود و سپس عروسی در هنگام قانون یکشنبه برگزار می‌شود.

Sister White identifies that the sealing is a settling into the truth both intellectually and spiritually. She further identifies that ‘when’ God’s people are sealed, ‘then’ the shaking of God’s judgments will come. The shaking is the judgments that begin at the earthquake of Revelation eleven, which is the Sunday law in the United States.

خواهر وایت بیان می‌کند که مهر شدن به معنای استوار شدن در حقیقت، هم از نظر عقلی و هم از نظر روحانی است. او همچنین تصریح می‌کند که «وقتی» قوم خدا مهر می‌شوند، «آنگاه» لرزشِ داوری‌های خدا فرا خواهد آمد. این لرزش همان داوری‌هایی است که از زلزلهٔ باب یازدهمِ مکاشفه آغاز می‌شود، که همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است.

The Millerite temple was finished at the Midnight Cry, identifying that the seal is placed before the third waymark of judgment. In Abraham’s covenant the third step of judgment was Isaac on Mount Moriah, typifying not only Christ upon the cross, but also the offering of the Levites in Malachi three.

هیکل میلریتی در هنگام فریاد نیمه‌شب کامل شد و این امر نشان می‌دهد که مهر پیش از سومین نشانۀ راهِ داوری نهاده می‌شود. در عهدِ ابراهیم، سومین گامِ داوری، اسحاق بر کوه موریا بود که نه تنها نمادِ مسیح بر صلیب، بلکه همچنین نمادِ قربانیِ لاویان در ملاکی باب سه بود.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.

> و او چون گدازنده و پالایندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد کرد تا در راستی قربانی‌ای نزد خداوند تقدیم کنند. آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم نزد خداوند خوشایند خواهد بود، چنان‌که در روزگار کهن و در سال‌های پیشین.

> And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:3–5.

> و برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و به‌سرعت بر ضدّ جادوگران، زناکاران، آنان که به دروغ سوگند می‌خورند، و کسانی که مزدور را از مزدش محروم می‌کنند، و بر بیوه‌زن و یتیم ستم می‌کنند، غریب را از حقش بازمی‌دارند و از من نمی‌ترسند، گواهی خواهم داد، می‌گوید خداوند لشکرها. ملاکی ۳:۳‏-۵.

After the purification process, the offering will ‘then’ be as in days of old, and the offering is prepared during the final act of judgment, for it is then that the Levites who have been purified and prepared as an offering, are contrasted with the foolish virgins who Christ is to be a “swift witness against.” The “swift witness” is the “faithful witness to the Laodicean church,” who cast Shebna as a ball into a far field, and who projectile vomits the Laodiceans out of His mouth. The separation of the wheat and tares will be swift, for the final movements are rapid ones. That swift messenger is He who suddenly comes to His temple in Malachi three.

پس از فرایند تطهیر، قربانی «آنگاه» همانند ایام قدیم خواهد بود، و قربانی در خلال عمل نهایی داوری آماده می‌شود، زیرا در همان زمان است که لاویانی که تطهیر شده و چون قربانی مهیا گشته‌اند، در برابر باکره‌های نادان قرار داده می‌شوند؛ آنان که مسیح قرار است «شاهدی سریع بر ضد»شان باشد. «شاهدِ سریع» همان «شاهدِ امینِ کلیسای لائودکیه» است، که شبنه را چون گوی به میدانی دور می‌افکند و لائودکیان را با شدت از دهان خود قی می‌کند. جدایی گندم و زَوان سریع خواهد بود، زیرا حرکات نهایی شتابان‌اند. آن پیام‌آور شتابان همان کسی است که در ملاکی باب سه ناگهان به هیکل خود می‌آید.

The lifting up of the offering in Malachi “as in days of old,” is the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand; it was the lifting up of the two Pentecostal wave loaves offering; it was the lifting up of the serpent on the pole in the wilderness; it was the lifting up of Christ on the cross and it was the lifting up of Shadrach, Meshack and Abednego in the fiery furnace with Christ while all the world marveled and wondered; it was the publication of the 1843 chart, and the intended purpose for the 1850 chart.

برافراشتنِ قربانی در کتاب ملاکی «چنان‌که در ایام قدیم»، همان برافراشتنِ علمِ یکصد و چهل و چهار هزار است؛ همان برافراشتنِ قربانیِ دو قرصِ نانِ تکان‌دادنیِ عید پنتیکاست بود؛ همان برافراشتنِ مار بر تیرک در بیابان بود؛ همان برافراشتنِ مسیح بر صلیب بود، و همان برافراشتنِ شدرک، میشک و عبدنغو در کورهٔ آتشین به همراهِ مسیح بود، آنگاه که تمام جهان به حیرت و شگفتی افتاد؛ و همان انتشارِ نمودارِ ۱۸۴۳، و نیز هدفِ موردِ نظر از نمودارِ ۱۸۵۰ بود.

It was in the second step of Abraham’s covenant that the rite of circumcision was enacted and enforced, thus becoming the sign of the covenant. Abraham, unlike Moses, immediately circumcised Isaac, so when he lifted him up as an offering in the third step, Isaac would represent the sign. That sign would later be replaced by baptism, which together provide two witnesses to the sign of the cross.

در مرحلهٔ دوم عهد ابراهیم بود که آیین ختنه مقرر و لازم‌الاجرا شد و بدین‌سان به نشانهٔ عهد تبدیل شد. ابراهیم، برخلاف موسی، بی‌درنگ اسحاق را ختنه کرد تا وقتی در مرحلهٔ سوم او را به‌عنوان قربانی بالا برد، اسحاق نمایانگر آن نشانه باشد. آن نشانه بعدها با تعمید جایگزین شد؛ که این دو در کنار هم دو شاهد بر نشانهٔ صلیب به‌شمار می‌آیند.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Release, number 21, 51.

> مُهر خدای زنده چیست که بر پیشانی‌های قوم او نهاده می‌شود؟ آن نشانه‌ای است که فرشتگان می‌توانند بخوانند، اما چشمان انسان نه؛ زیرا فرشتهٔ هلاک‌کننده باید این نشانِ رستگاری را ببیند. ذهنِ خردمند، نشانِ صلیبِ جلجتا را در پسران و دخترانِ به فرزندی پذیرفتهٔ خداوند دیده است. گناهِ تعدّیِ شریعتِ خدا برداشته شده است. آنان لباس عروسی بر تن دارند و به همهٔ فرمان‌های خدا مطیع و وفادارند. انتشار دست‌نوشته، شماره ۲۱، ۵۱.

In the first step of the covenant in Genesis fifteen, a time prophecy of 400 years in bondage is identified, and Paul identifies the same period as 430 years. Paul’s calculation begins with the calling in Exodus twelve, for he includes Abram’s time of sojourning. When closely considered the four hundred years in relation to thirty years is one symbol set forth by Paul, and four hundred years set forth by Abram is another symbol. So, what does the four-hundred-year period represent, and what does the four-hundred and thirty year period represent, and what does the thirty years represent?

در نخستین مرحلهٔ عهد در پیدایش باب پانزدهم، نبوتی زمانی دربارهٔ چهارصد سال اسارت مطرح می‌شود، و پولس همان دوره را چهارصد و سی سال تعیین می‌کند. محاسبهٔ پولس از دعوتِ مذکور در خروج باب دوازده آغاز می‌شود، زیرا او دوران غربتِ ابرام را نیز به حساب می‌آورد. اگر با دقت بنگریم، چهارصد سال در نسبت با سی سال نمادی است که پولس طرح کرده، و چهارصد سالِ مطرح‌شده از سوی ابرام نمادی دیگر. پس دورهٔ چهارصدساله چه را نشان می‌دهد، دورهٔ چهارصد و سی‌ساله چه را، و آن سی سال چه را؟

The scholars have aptly demonstrated that the four hundred and thirty years can be divided into two periods of two hundred and fifteen years, the first period free of bondage and slavery, the second is slavery.

دانشمندان به‌درستی نشان داده‌اند که چهارصد و سی سال را می‌توان به دو دورهٔ دویست و پانزده‌ساله تقسیم کرد: دورهٔ نخست فارغ از اسارت و بردگی، و دورهٔ دوم دورهٔ بردگی است.

Abraham entered Canaan at the age of 75, and Isaac was born when Abraham was 100 years old (25 years later). Jacob was born when Isaac was 60 years old, and Jacob entered Egypt when he was 130 years old. This totals 215 years in Canaan and 215 years in Egypt, for a total of 430 years. For a student of prophecy this provides two testimonies, from two covenant symbols, for Paul, as with Abram had his name changed. Paul identifies 430 and Abram 400. The line upon line fulfillment of two related time prophecies is associated with the first covenant period that led to the establishment of God’s chosen people.

ابراهیم در سن ۷۵ سالگی وارد کنعان شد و اسحاق زمانی به دنیا آمد که ابراهیم ۱۰۰ ساله بود (۲۵ سال بعد). یعقوب زمانی متولد شد که اسحاق ۶۰ ساله بود و یعقوب در ۱۳۰ سالگی وارد مصر شد. این‌ها در مجموع ۲۱۵ سال در کنعان و ۲۱۵ سال در مصر می‌شود که در کل ۴۳۰ سال است. برای دانش‌پژوهِ نبوت، این امر دو شهادت از دو نمادِ عهد فراهم می‌کند. پولس نیز، همچون ابرام، نامش تغییر یافت. پولس ۴۳۰ سال را ذکر می‌کند و ابرام ۴۰۰ سال را. تحقق خط بر خطِ دو نبوتِ زمانیِ مرتبط، با دورهٔ نخستِ عهد پیوند دارد؛ دوره‌ای که به برپایی قومِ برگزیدهٔ خدا انجامید.

When Christ came into history to confirm the covenant with many for one week, that week represented two interrelated time prophecies. The four-hundred and thirty year prophecy of Paul can be divided into two equal parts, as with the week of Christ. 215 years in Canaan followed by the 215 years in Egypt, typifying the testimony of Christ in person for 1260 days, followed by 1260 days of Christ’s testimony in the person of His disciples. The 2520 days Christ confirmed the covenant also represents the seven times that are the “quarrel of His covenant.”

وقتی مسیح به عرصهٔ تاریخ آمد تا به‌مدت یک هفته عهد را با بسیاری تأیید کند، آن هفته نمایانگر دو نبوت زمانیِ مرتبط به‌هم بود. نبوت چهارصد و سی‌سالهٔ پولس، همچون هفتهٔ مسیح، می‌تواند به دو بخش مساوی تقسیم شود: ۲۱۵ سال در کنعان و سپس ۲۱۵ سال در مصر؛ این تقسیم نمودارِ شهادتِ مسیح به‌صورت شخصی به‌مدت ۱۲۶۰ روز است، و پس از آن ۱۲۶۰ روزِ شهادتِ مسیح در شخصِ شاگردانش. ۲۵۲۰ روزی که مسیح عهد را تأیید کرد، همچنین نمایانگر هفت زمان است، یعنی همان «نزاعِ عهد او».

From 723 BC unto 1798 is 2520 years, and those years are divided into two periods of 1260 years, representing paganism trampling down the sanctuary and host for 1260 years, followed by papalism trampling down the sanctuary and host for 1260 years. The middle of Christ’s week was the cross, and the middle of the week (538) produces 1260 years of pagan testimony followed by 1260 years of pagan testimony from the papal disciple of paganism. When Christ’s kingdom of grace was empowered at the cross it typified 538, when the antichrist’s kingdom was empowered. At the cross, literal Israel was passed by and spiritual Israel began. In 538, literal paganism was passed by, and spiritual paganism began.

از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸، ۲۵۲۰ سال است، و این سال‌ها به دو دورهٔ ۱۲۶۰ ساله تقسیم می‌شوند که نمایانگر این است: بت‌پرستی ۱۲۶۰ سال قدس و لشکر را پایمال می‌کند، و سپس پاپیسم ۱۲۶۰ سال قدس و لشکر را پایمال می‌کند. میانهٔ هفتهٔ مسیح صلیب بود، و میانهٔ آن هفته (۵۳۸) ۱۲۶۰ سال شهادتِ بت‌پرستانه پدید می‌آورد و پس از آن ۱۲۶۰ سال شهادتِ بت‌پرستانه از شاگردِ پاپیِ بت‌پرستی. هنگامی که پادشاهیِ فیضِ مسیح بر صلیب اقتدار یافت، نمادِ ۵۳۸ بود، زمانی که پادشاهیِ دجال اقتدار یافت. بر صلیب، اسرائیلِ جسمانی کنار گذاشته شد و اسرائیلِ روحانی آغاز شد. در ۵۳۸، بت‌پرستیِ جسمانی کنار گذاشته شد و بت‌پرستیِ روحانی آغاز شد.

Abram’s prophecy of four hundred years, is also four hundred and thirty years. It is the same prophecy, but set forth by two covenant symbols. Those two related time prophecies were identifying the bondage and deliverance of God’s people that would be fulfilled at the beginning of ancient Israel’s covenant history. At the end of ancient Israel’s covenant history, there is one time prophecy that aligns with another, in a day for a year relationship, thus identifying two time-prophecies emphasizing deliverance and bondage.

نبوتِ چهارصدسالهٔ ابرام، نیز چهارصد و سی سال است. این همان نبوت است، اما با دو نمادِ عهد بیان شده است. آن دو نبوتِ زمانیِ مرتبط، اسارت و رهاییِ قومِ خدا را نشان می‌داد که قرار بود در آغازِ تاریخِ عهدیِ اسرائیلِ باستان تحقق یابد. در پایانِ تاریخِ عهدیِ اسرائیلِ باستان، یک نبوتِ زمانی با نبوتی دیگر در رابطهٔ «یک روز به ازای یک سال» مطابقت دارد و بدین‌سان دو نبوتِ زمانی را که بر رهایی و اسارت تأکید دارند، مشخص می‌کند.

In the middle history of the beginning and ending of ancient Israel we find Daniel in the captivity of Babylon. From that covenant history, which identifies bondage and a promise of delivery; the prophecy which ties ancient Israel covenant history together with modern Israel’s covenant history is set forth. In the book of Daniel, two time-prophecies are identified. The “oath” of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six is identified in Daniel 9/11, as well as verse thirteen’s question in Daniel eight, that leads to the answer of verse fourteen, that identifies the prophecy of 2300 years. The “oath,” which if broken, is the “curse of Moses” in Daniel nine eleven, when carried out in 677 BC against the southern kingdom and it concluded on October 22, 1844, as did the 2300 years. Both 2520 scatterings are located in the question of verse thirteen, and verse fourteen’s answer is the 2300.

در میانهٔ تاریخِ آغاز و پایانِ اسرائیلِ باستانی، دانیال را در اسارتِ بابل می‌یابیم. از آن تاریخِ عهد، که بندگی و وعدهٔ رهایی را مشخص می‌کند، پیشگویی‌ای بیان می‌شود که تاریخِ عهدِ اسرائیلِ باستان را با تاریخِ عهدِ اسرائیلِ معاصر به هم پیوند می‌دهد. در کتابِ دانیال، دو پیشگوییِ زمانی شناسایی می‌شود. «سوگندِ» «هفت بارِ» موسی در لاویان بیست‌وشش در دانیال ۹:۱۱ شناسایی می‌شود، همچنین پرسشِ آیهٔ سیزدهمِ دانیال ۸ که به پاسخِ آیهٔ چهاردهم می‌انجامد و پیشگوییِ ۲۳۰۰ سال را مشخص می‌کند. این «سوگند» که اگر شکسته شود «لعنتِ موسی» است، در دانیال ۹:۱۱، وقتی در سال ۶۷۷ پیش از میلاد علیه پادشاهیِ جنوبی به اجرا درآمد، و همچون ۲۳۰۰ سال، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. هر دو پراکندگیِ ۲۵۲۰ در پرسشِ آیهٔ سیزدهم جای دارند و پاسخِ آیهٔ چهاردهم همان ۲۳۰۰ است.

As with Moses, the alpha of ancient Israel’s covenant history, and as with Christ, the omega of ancient Israel’s covenant history, the beginning alpha history of modern Israel included two interrelated time prophecies. One represented bondage and slavery and the other deliverance. The division of 430 years into two equal periods in the alpha history of ancient Israel typified, the prophetic division that was repeated in the week Christ confirmed the covenant, and the interrelated period of judgment for breaking the covenant which was divided into two equal periods, sets forth two witnesses; that the alpha history of modern Israel would have a similar prophetic anchor. The 2520 years and 2300 years ending together provide the third witness of two interrelated time-prophecies, which possess a prophecy that is divided equally in the middle.

چنان‌که موسی آلفای تاریخ عهدِ اسرائیلِ باستان بود، و چنان‌که مسیح اُمگای تاریخ عهدِ اسرائیلِ باستان بود، آغازِ تاریخ آلفای اسرائیلِ معاصر نیز دو نبوتِ زمانیِ به‌هم‌مرتبط را دربر داشت. یکی نمایانگر اسارت و بردگی بود و دیگری رهایی. تقسیمِ ۴۳۰ سال در تاریخ آلفای اسرائیلِ باستان به دو دورهٔ برابر، نمونه‌ای بود از تقسیمِ نبوی‌ای که در هفته‌ای که مسیح عهد را تأیید کرد تکرار شد، و نیز از دورهٔ به‌هم‌مرتبطِ داوری به‌سببِ شکستنِ عهد که به دو دورهٔ برابر تقسیم گردید؛ و این دو، دو شاهد ارائه می‌کنند مبنی بر اینکه تاریخ آلفای اسرائیلِ معاصر نیز تکیه‌گاهِ نبویِ مشابهی خواهد داشت. پایانِ هم‌زمانِ ۲۵۲۰ سال و ۲۳۰۰ سال، شاهدِ سومی بر دو نبوتِ زمانیِ به‌هم‌مرتبط فراهم می‌آورد؛ الگویی که نبوتی را دربر می‌گیرد که در میانه به‌طور برابر تقسیم می‌شود.

Three witnesses would lead a soul to expect that when the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand in the omega history of modern Israel, that there would be two related prophecies of prophetic time, and a period connected that is divided into two equal parts, but this cannot be so, for when the Lord entered into covenant with modern Israel, He raised His hand to heaven and proclaimed that time would be no longer.

سه شاهد موجب می‌شوند که کسی انتظار داشته باشد که وقتی خداوند در تاریخ امگای اسرائیلِ معاصر با آن صد و چهل و چهار هزار نفر عهد می‌بندد، دو پیشگوییِ زمانیِ مرتبط و یک دورهٔ مرتبط که به دو بخش مساوی تقسیم شده است وجود داشته باشد، اما چنین نمی‌تواند باشد، زیرا هنگامی که خداوند با اسرائیلِ معاصر عهد بست، دست خود را به سوی آسمان برافراشت و اعلام کرد که دیگر زمانی نخواهد بود.

The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented by two wave loaves of the first fruit wheat offering. The prophetic structure of three witnesses, followed by a twofold witness that lacks the distinction of prophetic time, is found in Abram’s offering of a heifer (that was divided equally), a she goat (that was divided equally), and a ram (that was divided equally), followed by a turtledove and a pigeon.

عهدِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌وسیلهٔ دو قرص نانِ تکان‌دادنی از قربانیِ نوبرِ گندم نمایانده می‌شود. ساختارِ نبوتیِ سه شاهد، و پس از آن شاهدی دوگانه که فاقد تمایزِ زمانِ نبوتی است، در قربانیِ ابرام دیده می‌شود: یک گوسالهٔ ماده (که به‌طور مساوی به دو نیم تقسیم شد)، یک بزِ ماده (که به‌طور مساوی به دو نیم تقسیم شد)، و یک قوچ (که به‌طور مساوی به دو نیم تقسیم شد)، و سپس یک قمری و یک کبوتر.

The first three offerings all had three years attached to their symbolism, identifying they represent three offerings which possessed prophetic time. Not only did the three offerings all possess prophetic time, they each had prophetic time that was equally divided into two periods. The turtledove and the pigeon have no age attached, they simply needed to be young, for they represent the last generation of covenant people, who is represented by two birds, or two flocks.

سه قربانیِ نخست همگی در نمادپردازیِ خود سه سال را به همراه داشتند؛ این امر نشان می‌داد که آنان نمایندهٔ سه قربانی‌ای هستند که دارای زمانِ نبوتی بودند. نه‌تنها هر سه قربانی زمانِ نبوتی داشتند، بلکه هر یک زمانی نبوتی داشت که به‌طور مساوی به دو دوره تقسیم شده بود. برای قمری و کبوتر سنّی تعیین نشده بود؛ آن‌ها فقط باید جوان می‌بودند، زیرا نمایندهٔ آخرین نسلِ قومِ عهدند، نسلی که با دو پرنده، یا دو گله، نمایانده می‌شود.

The two flocks represent the great multitude and the one hundred and forty-four thousand, but the two birds hold a secondary meaning. The pigeon is one of the offerings for the sanctuary, and when you look up the identification of the pigeon as an offering, more times than not it means a type of dove; whereas the pigeon in Abram’s offering is identifying a bird that is so young it has no feathers, or worse yet, a bird whose feathers have been plucked off. At this prophetic level the two birds are the wheat and tares.

آن دو گله نمایانگرِ جمعیتِ عظیم و یکصد و چهل و چهار هزار نفرند، اما آن دو پرنده معنایی ثانوی دارند. کبوتر یکی از قربانی‌هایی است که برای معبد تقدیم می‌شود، و وقتی بررسی می‌کنید که کبوتر به‌عنوانِ قربانی چگونه تعریف شده است، اغلب منظور نوعی قمری است؛ در حالی که کبوتر در قربانیِ ابرام به پرنده‌ای اشاره دارد که آن‌قدر کم‌سن است که هنوز پر ندارد، یا بدتر از آن، پرنده‌ای که پرهایش را کَنده‌اند. در این سطحِ نبوی، آن دو پرنده نمادِ گندم و زوان‌اند.

In the last days the ensign will be lifted up to the heavens as a bird, and it will do so at the very time that two unclean birds are going to lift up wickedness and place her on her throne in Shinar.

در ایام آخر، علم همچون پرنده‌ای به سوی آسمان‌ها برافراشته خواهد شد، و این درست در همان زمانی خواهد بود که دو پرندهٔ ناپاک درصددند شرارت را برکشند و او را بر تختش در شنعار بنشانند.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah.

> سپس فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت پیش آمد و به من گفت: اکنون چشمانت را بالا ببر و ببین این چیست که بیرون می‌رود. و من گفتم: این چیست؟ او گفت: این یک ایفه است که بیرون می‌رود. باز گفت: این شباهتِ ایشان در سراسر زمین است. و اینک، وزنه‌ای از سرب بالا برده شد؛ و این زنی است که در میان ایفه نشسته است.

> And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.

> و گفت: این شرارت است. و آن را در میان ایفه افکند؛ و وزنهٔ سربی را بر دهانهٔ آن افکند.

> Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> آنگاه چشمان خود را بلند کرده نگریستم، و اینک دو زن بیرون آمدند، و باد در بال‌هایشان بود؛ زیرا بال‌هایی مانند بال‌های لک‌لک داشتند؛ و ایفه را میان زمین و آسمان بلند کردند. آنگاه به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت گفتم: اینها ایفه را به کجا می‌برند؟ او به من گفت: تا برای آن در سرزمین شِنعار خانه‌ای بنا کنند؛ و آن در آنجا برقرار شود و بر پایۀ خود قرار گیرد. زکریا ۵:۵-۱۱.

The papacy, represented as “wickedness,” or by Paul as “that wicked,” received its deadly wound in 1798, when a talent of lead was placed over the basket she sits in. Thereafter spiritualism and apostate Protestantism are going lift her up and build her a house in Shinar, at the same point that God has finished building the house that He is going to lift up as an ensign. In Zechariah the counterfeit ensign is the woman of wickedness and the ensign are represented as doves. The world with then be choosing between Rome, which is the cage of every unclean and hateful bird, or the dove, a symbol of God’s covenant with mankind.

دستگاه پاپی، که به‌عنوان «شرارت» و به بیان پولس «آن شریر» معرفی شده است، در سال ۱۷۹۸ زخمِ مرگبار خود را دریافت کرد، وقتی که یک وزنه‌ی سربی بر روی سبدی که او در آن نشسته است نهاده شد. پس از آن، روح‌گرایی و پروتستانتیسمِ مرتد او را برافراشته خواهند کرد و برایش در شِنعار خانه‌ای خواهند ساخت، در همان هنگامی که خدا ساختن خانه‌ای را که می‌خواهد آن را چون عَلَمی برافرازد، به پایان رسانده است. در کتاب زکریا، عَلَمِ جعلی همان زنِ شرارت است و عَلَم به صورت کبوتران نمایانده شده است. آنگاه جهان میان روم، که قفسِ هر پرنده‌ی ناپاک و نفرت‌انگیز است، و کبوتر، نمادِ عهدِ خدا با نوع بشر، دست به انتخاب خواهد زد.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> و با صدایی نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده است، و زندانِ هر روحِ پلید، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز. مکاشفه ۱۸:۲.

Christ stated in connection with His death and resurrection, ‘destroy this temple, and I will raise it up in three days.’ Those three days represent a prophetic period when a temple is raised up, as was the case with Moses, with Christ and with the Millerites. The three-year-old requirement for Abram’s offering of a heifer, she goat and ram represent that within each of the three covenant histories we are now considering, a temple would be erected. The final covenant temple of the one hundred and forty-four thousand is the ensign is to be lifted up as a crown unto heaven. For this reason; the heifer, she goat and ram are earth beasts, thus making the distinction with the birds that fly in the heavens. The covenant temple that is erected in the last days is when Jerusalem is lifted up above all the hills and mountains.

مسیح در ارتباط با مرگ و رستاخیز خود فرمود: «این هیکل را ویران کنید و من آن را در سه روز برپا می‌کنم.» آن سه روز نمایانگر دوره‌ای نبوی است که در آن هیکلی برپا می‌شود، چنان‌که در مورد موسی، مسیح و پیروان میلر چنین بود. شرط سه‌ساله بودن برای قربانیِ ابرام—گوسالهٔ ماده، بزِ ماده و قوچ—نشان می‌دهد که در هر یک از سه تاریخِ عهدی که اکنون در نظر داریم، هیکلی بنا خواهد شد. هیکلِ عهدِ نهاییِ آن صد و چهل و چهار هزار، همان عَلَمی است که باید چون تاجی به سوی آسمان برافراشته شود. از همین رو، گوسالهٔ ماده، بزِ ماده و قوچ حیواناتِ زمینی‌اند و بدین‌سان از پرندگانی که در آسمان پرواز می‌کنند متمایز می‌شوند. هیکلِ عهدی که در روزهای آخر برپا می‌شود، همان زمانی است که اورشلیم بر فراز همهٔ تپه‌ها و کوه‌ها برافراشته می‌گردد.

Though I have not yet identified every element of Abram’s first of three covenant steps, so far, every element we have considered has a counterpart in the beginning and ending of ancient literal Israel, and in the beginning of modern Israel. We have shown the three steps of the angels of Revelation fourteen in Abram’s first covenant step. The fractal of the three angels that is in the first covenant step of Abram, will be even more clearly upheld when we consider Abram’s second and third covenant steps.

هرچند هنوز همهٔ عناصرِ نخستین گام از سه گامِ عهدِ ابرام را شناسایی نکرده‌ام، تا اینجا هر عنصری که بررسی کرده‌ایم، همتایی در آغاز و پایانِ اسرائیلِ جسمانیِ باستان، و نیز در آغازِ اسرائیلِ معاصر دارد. ما سه گامِ فرشتگانِ مکاشفهٔ باب چهاردهم را در نخستین گامِ عهدِ ابرام نشان داده‌ایم. فرکتالِ سه فرشته‌ای که در نخستین گامِ عهدِ ابرام قرار دارد، هنگامی که گام‌های دوم و سومِ عهدِ ابرام را بررسی کنیم، به‌مراتب روشن‌تر تأیید خواهد شد.

Abram’s “eight” offerings represent not only offerings that would become part of Moses’ sanctuary rituals, but they identify and confirm the role of prophetic time in the story of God’s covenant people. They confirm the beginning and endings of Israel as God’s chosen people, whether literal or spiritual.

قربانی‌های «هشت‌گانه» ابرام نه‌تنها نمایانگر قربانی‌هایی هستند که بعدها بخشی از آیین‌های مقدسگاهِ موسی شدند، بلکه نقش زمانِ نبوی را در داستانِ قومِ عهدِ خدا شناسایی و تأیید می‌کنند. آنها آغازها و پایان‌های اسرائیل را به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا، خواه جسمانی خواه روحانی، تأیید می‌کنند.

Paul’s 430 years, is a prophetic period that cannot be logically separated from Abram’s 400 years. When laid over the top of one another they produce a thirty-year period, followed by four hundred years. This is where we will continue the next article.

۴۳۰ سالِ پولس، دوره‌ای پیش‌گویی‌شده است که از نظر منطقی نمی‌توان آن را از ۴۰۰ سالِ ابرام جدا کرد. وقتی این دو را بر هم منطبق کنیم، حاصلْ یک دورهٔ سی‌ساله است و پس از آن چهارصد سال. از همین‌جا در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The prophecies recorded in the Old Testament are the word of the Lord for the last days, and will be fulfilled as surely as we have seen the desolation of San Francisco.” Letter 154, May 26, 1906.

> پیشگویی‌های مکتوب در عهد عتیق کلام خداوند برای ایام آخر است و بی‌تردید، همان‌گونه که ویرانی سان‌فرانسیسکو را دیده‌ایم، تحقق خواهند یافت. نامه ۱۵۴، ۲۶ مه ۱۹۰۶.

Back to Articles