Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Five

کتاب یوئیل و کلیسای لاودیقیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم - شماره سی‌وپنج

Number Thirty-Five

شمارهٔ سی‌وپنج

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word

On page 81 of Early Writings (and “81” is a symbol of one divine High Priest and eighty priests), William Miller’s second dream is recorded. Like unto Nebuchadnezzar, William Miller had two dreams. Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, is set within the context of Moses’ “seven times” of Leviticus 26. Miller employed Daniel chapter four to illustrate Leviticus twenty-six’s “seven times” when he taught the 2,520, though he called it the “seven times.” Miller did not recognize that he had been typified by Nebuchadnezzar, but Nebuchadnezzar’s 2,520 days in chapter four, is represented by both the word “scatter” and the fact that it occurs ‘seven times,’ before the dirt brush man arrived in Miller’s dream.

در صفحهٔ ۸۱ کتاب «نوشته‌های نخستین» (و «۸۱» نماد یک کاهن اعظمِ الهی و هشتاد کاهن است)، رؤیای دوم ویلیام میلر ثبت شده است. همچون نبوکدنصر، ویلیام میلر دو رؤیا داشت. رؤیای دوم نبوکدنصر در فصل چهارم دانیال، در چارچوب «هفت زمانِ» موسی در لاویان ۲۶ قرار داده شده است. میلر، هنگامی که ۲۵۲۰ را تعلیم می‌داد، از فصل چهارم دانیال برای تبیین «هفت زمانِ» لاویان ۲۶ بهره گرفت، هرچند آن را «هفت زمان» می‌نامید. میلر تشخیص نداد که نبوکدنصر نمونهٔ او بود، اما ۲۵۲۰ روزِ نبوکدنصر در فصل چهارم، در رؤیای میلر، پیش از آمدن مردِ جاروی خاک، هم به‌وسیلهٔ واژهٔ «پراکنده ساختن» و هم به‌وسیلهٔ این حقیقت که «هفت زمان» رخ می‌دهد، بازنمایی شده است.

Miller is called “Father Miller” by Sister White, but not in the pagan way as Catholics do, but in a patriarchal way, like unto father Abraham. Miller is a symbol, he is a covenant man, representing the chain of biblical symbols along the path to the final covenant with the one hundred and forty-four thousand. Joel informs us that in the last days, the old men would dream dreams, and William Miller is the old man of our history, and also the farmer that fulfilled William Tyndale’s prophecy that states, “If God spare my life, ere many years I will cause a boy that driveth the plough shall know more of the Scripture than thou dost.”

میلر از سوی خواهر وایت «پدر میلر» نامیده می‌شود، اما نه به شیوهٔ بت‌پرستانه چنان‌که کاتولیک‌ها می‌کنند، بلکه به‌گونه‌ای پدرسالارانه، همچون ابراهیم، آن پدرسالار. میلر نماد است؛ او مردِ عهد است و نمایانگر زنجیرهٔ نمادهای کتاب‌مقدسی در مسیرِ عهدِ نهایی با یکصد و چهل و چهار هزار. یوئیل به ما خبر می‌دهد که در ایام آخر، پیران خواب‌ها خواهند دید، و ویلیام میلر پیرِ تاریخِ ماست، و نیز همان کشاورزی است که پیشگوییِ ویلیام تیندیل را تحقق بخشید که می‌گوید: «اگر خدا جانم را محفوظ بدارد، پیش از آن‌که سالیان بسیار بگذرد، چنان خواهم کرد که پسرکی که گاوآهن می‌راند، از تو کتاب‌مقدس را بیشتر بداند.»

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «خدا فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب مقدس ایمان نداشت اثر بگذارد، تا او را برانگیزد که نبوت‌ها را جست‌وجو کند. فرشتگان خدا بارها و بارها به دیدار آن برگزیده آمدند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک بود بر فهم او بگشایند. آغاز زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهنمون شد تا حلقه به حلقه در پی آن بگردد، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آنجا زنجیره‌ای کامل از حقیقت دید. همان کلامی که آن را بی‌الهام می‌پنداشت، اکنون در جمال و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. دید که بخشی از کتاب مقدس بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و هرگاه عبارتی بر فهمش بسته بود، در بخش دیگری از کلام آنچه آن را توضیح می‌داد می‌یافت. او به کلام مقدس خدا با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۰.

Miller was the farmer who fulfilled Tyndale’s prophecy, and his first publication of the prophetic knowledge he had assembled from the unsealing of Daniel 8:14 was in 1831, two hundred and twenty years after the publication of the King James Version of the Bible. John Wycliff, William Tyndale and the publication of the King James Bible in 1611, represent three waymarks that begins the two-hundred-and-twenty-year prophecy that ends when Tyndale’s plow boy would open God’s Word to the first angel’s message, that was to be followed by two other angels. That first angel arrived in 1798 and the third in 1844. Wycliff, Tyndale and King James connect to the farmer who would fulfill Tyndale’s prediction, and who would symbolize the history of three angels from 1798 unto 1844.

میلر همان کشاورزی بود که نبوتِ تیندیل را تحقق بخشید، و نخستین انتشارِ معرفتِ نبوتی‌ای که او از گشوده‌شدن مُهرِ دانیال ۸:۱۴ گرد آورده بود، در سال ۱۸۳۱ صورت گرفت؛ دویست‌وبیست سال پس از انتشارِ ترجمۀ کینگ جیمز از کتاب مقدّس. جان ویکلیف، ویلیام تیندیل و انتشارِ ترجمۀ کینگ جیمز از کتاب مقدّس در ۱۶۱۱، سه نشانۀ راه را تشکیل می‌دهند که نبوتی دویست‌وبیست‌ساله را آغاز می‌کنند؛ نبوتی که آنگاه پایان می‌یابد که پسرِ شخم‌زنِ تیندیل کلامِ خدا را به روی پیامِ فرشتۀ اوّل بگشاید، پیامی که می‌بایست دو فرشتۀ دیگر آن را دنبال کنند. آن فرشتۀ اوّل در ۱۷۹۸ ظاهر شد و سوّمی در ۱۸۴۴. ویکلیف، تیندیل و کینگ جیمز با آن کشاورزی پیوند می‌یابند که می‌بایست پیشگوییِ تیندیل را تحقق بخشد و نمادِ تاریخِ سه فرشته از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ باشد.

William Miller’s alpha discovery was the 2,520 years of Leviticus twenty-six and his omega discovery was the 2,300 years of Daniel 8:14. The 2,520 scattering of Judah began in 677 BC and ended in 1844. The 2,300 years of Daniel 8:14 ended in 1844. Both ended together in 1844, and the starting point of the alpha and omega discoveries of William Miller were separated by two hundred and twenty years. “Two hundred and twenty” is a symbol of William Miller, upon two witnesses. The alpha and omega discoveries of Miller are represented by 1798 and 1844. The 2,520 scattering against the northern kingdom ended in 1798, and forty-six years later in 1844 the 2,300 years ended.

اکتشاف آلفای ویلیام میلر، ۲۵۲۰ سالِ مذکور در لاویانِ باب بیست‌وششم بود و اکتشاف امگای او، ۲۳۰۰ سالِ دانیال ۸:۱۴ بود. پراکندگیِ ۲۵۲۰ سالهٔ یهودا از ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۸۴۴ میلادی پایان یافت. ۲۳۰۰ سالِ دانیال ۸:۱۴ نیز در ۱۸۴۴ میلادی به پایان رسید. هر دو با هم در ۱۸۴۴ میلادی خاتمه یافتند و نقطهٔ آغاز اکتشافات آلفا و امگای ویلیام میلر با یکدیگر دویست‌وبیست سال فاصله داشت. «دویست‌وبیست» نماد ویلیام میلر است، بر پایهٔ شهادتِ دو شاهد. اکتشافات آلفا و امگای میلر با سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ نشان داده می‌شوند. پراکندگیِ ۲۵۲۰ ساله علیه پادشاهیِ شمالی در ۱۷۹۸ خاتمه یافت و چهل‌وشش سال بعد، در ۱۸۴۴، ۲۳۰۰ سال به پایان رسید.

The 2,520 years that ended in 1798, marks that date and the 2,520 years against Judah, which ended in 1844 produces a two-hundred-and-twenty-year period. This means the 2,520 against Israel produces the prophetic period of forty-six years, and the 2,520 against Judah produces the prophetic period of two hundred and twenty years. The alpha of that period is 677 BC and the omega is 457 BC, which means the alpha of the forty-six-year period and of the two-hundred-and-twenty-year period is represented by the 2,520, and the omega of both of the lines is the 2,300. The two “scatterings” of 2,520 years provide two witnesses of a period that begins with the 2,520 and ends with the 2,300. Both of those lines identify the alpha and omega discoveries of William Miller.

دورهٔ 2,520 ساله‌ای که در 1798 پایان یافت، آن تاریخ را مشخص می‌کند، و 2,520 سالِ علیه یهودا که در 1844 خاتمه یافت، دوره‌ای دویست و بیست ساله پدید می‌آورد. این بدان معناست که 2,520 علیه اسرائیل، مدتِ نبویِ چهل و شش ساله را پدید می‌آورد، و 2,520 علیه یهودا، مدتِ نبویِ دویست و بیست ساله را. آلفای آن دوره 677 قبل از میلاد و امگای آن 457 قبل از میلاد است، که بدین معناست که آلفای دورهٔ چهل و شش ساله و دورهٔ دویست و بیست ساله به‌وسیلهٔ 2,520 نمایانده می‌شود، و امگای هر دو خط، 2,300 است. دو «پراکندگیِ» 2,520 ساله، دو شاهد برای دوره‌ای فراهم می‌آورند که با 2,520 آغاز می‌شود و با 2,300 پایان می‌یابد. هر دوی آن خطوط، اکتشافات آلفا و امگای ویلیام میلر را مشخص می‌کنند.

> “William Miller’s Dream

> رؤیای ویلیام میلر

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> در خواب دیدم که خداوند به دستی نادیدنی برایم صندوقچه‌ای به‌طرزی شگفت‌انگیز ساخته‌شده فرستاد؛ به طولی حدود ده اینچ و با قاعده‌ای مربع به ضلع شش اینچ، از آبنوس ساخته و با مرواریدها به‌طرزی شگفت‌انگیز معرق‌کاری شده بود. به صندوقچه کلیدی پیوسته بود. بی‌درنگ کلید را برداشتم و صندوقچه را گشودم؛ آنگاه، به شگفتی و حیرتم، دیدم که آن از هر گونه و هر اندازه جواهر، الماس‌ها، سنگ‌های قیمتی، و سکه‌های طلا و نقره با هر اندازه و ارزشی آکنده بود، که به‌زیبایی هر یک در جای خود در صندوقچه چیده شده بودند؛ و بدین‌گونه چیده شده، نور و شکوهی بازمی‌تاباندند که تنها با خورشید برابری می‌کرد.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> روا نمی‌دانستم تنها خود از این منظرهٔ شگفت‌انگیز لذت ببرم، هرچند دلم از درخشش، زیبایی و ارزش محتویاتش سرشار از شادی بود. از این‌رو آن را روی میز وسط اتاقم گذاشتم و اعلام کردم که هر کس میل دارد بیاید و باشکوه‌ترین و درخشان‌ترین منظره‌ای را که تاکنون بشر در این دنیا دیده است، ببیند.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table.

> مردم آمدن گرفتند؛ در آغاز شمارشان اندک بود، ولی رفته‌رفته به جمعیتی انبوه بدل شد. چون نخستین بار درون صندوقچه را می‌نگریستند، در شگفت می‌شدند و از شادی بانگ برمی‌آوردند. اما هرچه شمار تماشاگران فزونی می‌گرفت، هر کس به آشفته کردن جواهر می‌پرداخت، آنها را از صندوقچه بیرون می‌آورد و بر میز می‌پراکند.

> “I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> در اندیشه افتادم که مالک بار دیگر صندوقچه و جواهرات را از دست من مطالبه خواهد کرد؛ و اگر می‌گذاشتم که پراکنده شوند، هرگز نمی‌توانستم آنها را چون پیش در جای خود در صندوقچه بگذارم؛ و احساس می‌کردم هرگز از عهدهٔ پاسخ‌گویی برنخواهم آمد، زیرا بس عظیم می‌بود. آنگاه از مردم التماس کردم که به آنها دست نزنند و آنها را از صندوقچه بیرون نیاورند؛ اما هرچه بیشتر التماس می‌کردم، بیشتر جواهرات را پراکنده می‌ساختند؛ و اکنون چنان می‌نمود که آنها را در سراسر اتاق پراکنده می‌کنند، بر کف زمین و بر هر قطعه‌ای از اثاث اتاق.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> سپس دیدم که در میان جواهرات و سکه‌های اصیل، مقدار بی‌شماری جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی پراکنده کرده بودند. از رفتار پست و ناسپاسی‌شان سخت خشمگین شدم و به سبب آن سرزنش و ملامتشان کردم؛ اما هرچه بیشتر سرزنش می‌کردم، بیشتر جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی را در میان جواهرات و سکه‌های اصیل می‌پراکندند.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> آنگاه در نفس جسمانی‌ام برآشفته شدم و به به‌کارگیری قوهٔ جسمانی پرداختم تا آن‌ها را از اتاق بیرون برانم؛ اما در حالی که یکی را بیرون می‌راند‌م، سه تای دیگر وارد می‌شدند و خاک و تراشه و شن و هرگونه زباله‌ای با خود می‌آوردند، تا آن‌که تک‌تک جواهرات راستین، الماس‌ها و سکه‌ها را پوشاندند و همه از نظر پنهان شدند. همچنین صندوقچه‌ام را پاره‌پاره کردند و آن را میان زباله‌ها پراکندند. با خود پنداشتم هیچ‌کس به اندوه یا خشم من اعتنایی ندارد. به کلی دلسرد و دل‌شکسته شدم و نشستم و گریستم.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help.

> چون چنین می‌گریستم و بر خسران عظیم و مؤاخذهٔ خویش ماتم می‌گرفتم، خدا را به یاد آوردم و با تضرع دعا کردم تا یاری‌ای از جانب خویش برایم بفرستد.

> “Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> بی‌درنگ در گشوده شد، و مردی به اتاق درآمد، همان‌گاه که همهٔ مردم از آن بیرون رفتند؛ و او که جاروی خاکروبه‌ای در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به روبیدن خاک و زباله از اتاق.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> به او فریاد زدم که دست نگه دارد، زیرا چند جواهر گران‌بها لابه‌لای زباله‌ها پراکنده بودند.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them’.

> او به من گفت: 'مترس'، زیرا که او 'از ایشان مراقبت' خواهد کرد.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> سپس، وقتی او خاک و زباله، جواهرات بدلی و سکه‌های تقلبی را جارو می‌کرد، همه چون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند و باد آن‌ها را با خود برد. در آن هیاهو برای لحظه‌ای چشم‌هایم را بستم؛ وقتی بازشان کردم، همه زباله‌ها ناپدید شده بود. جواهرات گران‌بها، الماس‌ها، و سکه‌های طلا و نقره، به‌وفور در سراسر اتاق پراکنده شده بودند.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> سپس صندوقچه‌ای، بسیار بزرگ‌تر و زیباتر از قبلی، روی میز گذاشت و جواهرات، الماس‌ها و سکه‌ها را مشت‌مشت جمع کرد و در صندوقچه ریخت، تا هیچ‌کدام باقی نماند، هرچند بعضی از الماس‌ها از نوک سوزن هم بزرگ‌تر نبودند.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> سپس مرا فراخواند و گفت: «بیا و ببین.»

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> به درون صندوقچه نگاه کردم، اما چشم‌هایم از دیدن آن خیره شد. آنها با ده برابر شکوهِ پیشین خود می‌درخشیدند. پنداشتم زیر پای آن اشخاص شریری که آنها را پراکنده کرده و در خاک لگدمالشان کرده بودند، در شن ساییده شده‌اند. آنها با نظمی زیبا در صندوقچه چیده شده بودند، هر یک در جای خود، بی‌آنکه هیچ نشانی از زحمتِ مردی که آنها را در آن افکنده بود به چشم آید. از فرطِ شادی فریاد زدم و همان فریاد مرا بیدار کرد. نوشته‌های نخستین، ۸۱–۸۳.

Beginning on page “81,” a symbol of the priests, the dream identifies the history of the Laodicean Seventh-day Adventist church’s work of destroying the foundational truths assembled by Divinity through the humanity of William Miller. The history ends when Miller “shouted with very joy” and the shout “awoke” him. The history represented in the dream concludes at the loud cry of the third angel, which is the climax of the Midnight Cry. The historical narrative of Miller’s dream also represents the waymarks of the Millerite history, and it therefore also represents the parallel history of the movement of the one hundred and forty-four thousand. Just as significant is that the dream’s historical representation also contains a prophetic fractal of the history that began to repeat in 2023.

رؤیا، که از صفحهٔ «۸۱» ــ نمادِ کاهنان ــ آغاز می‌شود، تاریخِ کارِ کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای را در از میان بردنِ حقایقِ بنیادینی که الوهیت به‌واسطهٔ انسانیتِ ویلیام میلر گرد آورده بود، معیّن می‌سازد. این تاریخ آنگاه پایان می‌یابد که میلر «با شادیِ بسیار فریاد زد» و آن فریاد «او را بیدار کرد». تاریخی که در رؤیا بازنمایی شده است، در «فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم» ــ که اوجِ «فریادِ نیمه‌شب» است ــ به فرجام می‌رسد. روایتِ تاریخیِ رؤیای میلر همچنین نشانه‌های راهِ تاریخِ میلریتی را نیز نمایان می‌کند و ازاین‌رو تاریخِ موازیِ جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را هم بازمی‌نماید. به همان اندازه مهم آن است که بازنماییِ تاریخیِ رؤیا حاویِ فراکتالی نبوی از تاریخی است که در سال ۲۰۲۳ آغاز به تکرار شد.

The jewels of truth that were recognized in the history of the one hundred and forty-four thousand were placed into the public record in 2004 and then again in 2012, when the presentation of Habakkuk’s Tables gathered a group that was destined to be scattered. Those truths were set upon the table in 2004, with the first presentation of the truths which had been unsealed in 1989. A “few” considered the message then, but in 2012, the series of 95 presentations titled Habakkuk’s Tables brought in a crowd, for the “people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.”

گوهرهای حقیقتی که در تاریخِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر شناخته شده بودند، در سال ۲۰۰۴ در سجلّ عمومی به ثبت رسیدند و سپس بار دیگر در سال ۲۰۱۲، هنگامی که ارائهٔ «جداولِ حبقوق» گروهی را که مقدّر بود پراکنده گردد، گرد آورد. آن حقایق در سال ۲۰۰۴، با نخستین ارائهٔ حقایقی که در سال ۱۹۸۹ از مُهر گشوده شده بودند، بر میز نهاده شدند. در آن هنگام تنها «اندکی» آن پیام را مورد توجه قرار دادند، اما در سال ۲۰۱۲، سلسله‌ای ۹۵گانه از ارائه‌ها با عنوان «جداولِ حبقوق» انبوهی را جذب کرد، زیرا «مردم آغاز کردند به وارد شدن؛ در ابتدا اندک‌شمار، اما رو به فزونی تا آنکه به انبوهی بدل شدند».

From 2012 unto July 18, 2020 those truths were progressively scattered and covered with rubbish. On July 18, 2020, the proponents of the message of Habakkuk’s Tables were scattered for a period of three and a half days.

از سال ۲۰۱۲ تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آن حقایق به‌تدریج پراکنده و زیر خاشاک پوشیده شدند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، طرفداران پیامِ لوح‌های حبقوق به‌مدت سه روز و نیم پراکنده شدند.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:7–10.

> و چون شهادت خود را به پایان رسانند، وحشی که از ورطهٔ بی‌انتها برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد و بر ایشان غالب خواهد آمد و ایشان را خواهد کشت. و اجساد ایشان در خیابانِ آن شهرِ بزرگ خواهند ماند، که از نظر روحانی «سدوم» و «مصر» خوانده می‌شود، جایی که نیز خداوندِ ما مصلوب شد. و مردمانی از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و امّت‌ها سه روز و نیم اجساد ایشان را خواهند دید و نخواهند گذاشت اجسادشان به گورها سپرده شود. و ساکنانِ زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و شادمانی خواهند نمود و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد، زیرا این دو نبی ساکنانِ زمین را معذّب کرده بودند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۱:۷–۱۰.

On Sabbath, December 30, 2023 Future for America joined a zoom meeting for its first public meeting since July 18, 2020. December 30, 2023 is 1,260 days after July 18, 2020, or “three days and an half.” While Elijah and Moses were dead in the street, the other class is “rejoicing.” Future for America had returned to publishing the prophetic message in July of 2023, for the message that was then to go to the entire earth, would of prophetic necessity need to come from the “wilderness.” Three and a half days, or 1,260 days are a wilderness.

در روز سبت، ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، فیوچر فور آمریکا در یک جلسهٔ زوم شرکت کرد که نخستین نشست عمومیِ آن از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به این‌سو بود. ۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ۱٬۲۶۰ روز پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است، یعنی «سه روز و نیم». در حالی که ایلیا و موسی در خیابان مرده بودند، طبقهٔ دیگر در حال «شادمانی» است. فیوچر فور آمریکا در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به نشر پیام نبوی بازگشته بود، زیرا آن پیام که آنگاه می‌بایست به تمامی زمین برسد، به ضرورتِ نبوی می‌بایست از «بیابان» برآید. سه روز و نیم، یا ۱٬۲۶۰ روز، همان بیابان است.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> و زن به بیابان گریخت، جایی که مکانی از جانب خدا برای او آماده شده است، تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۶

The “wilderness” is “a thousand two hundred and threescore days,” which is 1,260 days, which is also “three days and a half,” and is represented in Revelation 12:6, and “126” is a tithe of 1,260. One of the amazing truths that was then unsealed was the need of repentance in fulfillment of the prayer of the “seven times” in Leviticus twenty-six.

«بیابان» عبارت است از «هزار و دویست و شصت روز»، یعنی ۱٬۲۶۰ روز، که همچنین «سه روز و نیم» است، و در مکاشفه ۱۲:۶ بازنمایی شده است، و «۱۲۶» عُشرِ ۱٬۲۶۰ است. یکی از حقایق شگفت‌انگیزی که آنگاه مُهرش برداشته شد، ضرورتِ توبه بود، در تحققِ دعای «هفت بار» در لاویان بیست‌وشش.

1,260 days is also a symbol of 2,520 days. The “seven times” against the northern kingdom began in 723 BC and ended in 1798. The midpoint is 538, thus creating 1,260 years that paganism trampled down the sanctuary and host followed by 1,260 that papalism trampled down the sanctuary and host. This prophetic structure is aligned with the 1,260 days from Christ’s baptism to the cross, that is followed by 1,260 prophetic days unto 34 AD, when the gospel went to the Gentiles. Thus, upon two witnesses 1,260 is part of 2,520 days, or Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six.

۱٬۲۶۰ روز همچنین نمادی از ۲٬۵۲۰ روز است. «هفت بار» بر ضد پادشاهیِ شمالی در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ میلادی پایان یافت. نقطهٔ میانی آن ۵۳۸ میلادی است، و بدین‌سان ۱٬۲۶۰ سال پدید می‌آید که طی آن وثن‌پرستی قدس و لشکر را پایمال ساخت، و پس از آن ۱٬۲۶۰ سالِ دیگر که پاپی‌گری قدس و لشکر را پایمال نمود. این ساختار نبوی با ۱٬۲۶۰ روز از تعمید مسیح تا صلیب هم‌راستا است، و به دنبال آن ۱٬۲۶۰ روزِ نبوی تا سال ۳۴ میلادی، هنگامی که انجیل به سوی غیریهودیان رفت. بنابراین، بر حسب شهادت دو شاهد، ۱٬۲۶۰ جزئی از ۲٬۵۲۰ روز است، یا همان «هفت بار»ِ موسی در لاویان فصل بیست‌وشش.

The voice in the wilderness period beginning on Sabbath, July 18, 2020 unto Sabbath, December 30, 2023 began to cry in July of 2023, and when the “wilderness” period ended on Sabbath, December 30, 2023 the resurrection of Moses and Elijah arrived. The message of the voice identified that the waymark of the parallel first disappointments in every reform movement explained the false prediction of July 18, 2020, in the context of the parable of the ten virgins. It called men and women to the repentance represented by the Leviticus twenty-six prayer. Miller’s dream represents that very repentance when he records, “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help.”

آن «صدا در بیابان»، که دورۀ آن از روز سبتِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا روز سبتِ ۳۰ دسامبرِ ۲۰۲۳ امتداد داشت، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به فریاد درآمد؛ و چون دورۀ «بیابان» در روز سبتِ ۳۰ دسامبرِ ۲۰۲۳ پایان یافت، رستاخیزِ موسی و ایلیا فرا رسید. پیامِ آن صدا روشن ساخت که نشانۀ راهِ نخستین نومیدی‌های موازی در هر جنبشِ اصلاحی، پیشگویی نادرستِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را در سیاقِ مَثَلِ ده باکره تبیین می‌کند. آن مردان و زنان را به توبه‌ای فراخواند که در دعای باب بیست‌وششمِ لاویان مجسّم است. رؤیای میلر همان توبه را بازمی‌نماید، آنگاه که چنین می‌نویسد: "در حالی که بدین‌گونه برای خسارتِ بزرگ و مسؤولیتِ سنگینم می‌گریستم و ماتم می‌گرفتم، خدا را به یاد آوردم و به جد دعا کردم که برایم یاری بفرستد."

## Come and See

بیایید و ببینید

Miller’s dream is divided by two expressions of “come and see.” The first time Miller invites people to “come and see,” and the second time the “dirt brush man” invites Miller to come and see. “Come and see” is a prophetic symbol that identifies a prophetic truth that is unsealed. The first four seals each contain the command to “come and see.”

رویای میلر با دو بار به‌کار رفتنِ عبارت «بیا و ببین» به دو بخش تقسیم می‌شود. بار نخست، میلر مردم را به «بیا و ببین» دعوت می‌کند و بار دوم، «مردِ جاروی خاک» خودِ میلر را به «بیا و ببین» فرامی‌خوانَد. «بیا و ببین» نمادی نبوتی است که حقیقتی نبوتی را که مُهر آن گشوده شده است مشخص می‌سازد. چهار مُهر نخست هر یک متضمنِ فرمانِ «بیا و ببین» هستند.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. … And when he had opened the second seal, I heard the second beast say, Come and see. … And when he had opened the third seal, I heard the third beast say, Come and see. … And when he had opened the fourth seal, I heard the voice of the fourth beast say, Come and see. Revelation 6:1, 3, 5, 7.

> و دیدم که چون برّه یکی از مُهرها را گشود، آوازی شنیدم چون آوای رعد، که یکی از چهار حیوان می‌گفت: بیا و بنگر. ... و چون مُهر دوم را گشود، شنیدم حیوانِ دوم می‌گوید: بیا و بنگر. ... و چون مُهر سوم را گشود، شنیدم حیوانِ سوم می‌گوید: بیا و بنگر. ... و چون مُهر چهارم را گشود، آوازِ حیوانِ چهارم را شنیدم که می‌گفت: بیا و بنگر. مکاشفه ۶:۱، ۳، ۵، ۷.

The “come and see” in the beginning of Miller’s dream is the alpha and the ending “come and see” is the omega. The dream identifies the unsealing in the beginning of the dream as jewels that when “arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” When Christ invited Miller to “come and see” the omega, Miller says, “my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory.” The alpha light was as the sun and the omega light was ten times the sun.

«بیا و ببین» در آغازِ رؤیای میلر الفا است و «بیا و ببین» در پایان امگا است. این رؤیا گشودنِ مُهر در آغازِ رؤیا را جواهر معرفی می‌کند؛ جواهری که وقتی «مرتب شدند، نوری و جلالی بازتاباندند که تنها با خورشید برابری می‌کرد.» هنگامی که مسیح میلر را فراخواند که امگا را «بیا و ببین»، میلر می‌گوید: «چشمانم از آن منظر خیره شد. آنها با ده برابرِ جلالِ پیشینِ خود می‌درخشیدند.» نورِ الفا همچون خورشید بود و نورِ امگا ده برابرِ خورشید بود.

## Scatter

پراکندن

Miller’s mourning and repentance is represented at the end of the period that began with the first “come and see,” and the last “come and see.” In the period which begins with Miller’s unsealing a message to the people and then ends with Christ unsealing a message to Miller, the word “scatter” is represented “seven times.” Miller will use the word again, but between the first and last unsealing, “scatter” is expressed “seven times.” The Bible identifies the judgment of the “seven times” with the word, “scatter.”

سوگواری و توبهٔ میلر در پایانِ دوره‌ای بازنمایی می‌شود که با نخستین «بیا و ببین» آغاز می‌شود و با آخرین «بیا و ببین» پایان می‌یابد. در دوره‌ای که با گشودن مُهرِ پیامی برای مردم از سوی میلر آغاز می‌شود و سپس با گشودن مُهرِ پیامی برای میلر از سوی مسیح پایان می‌یابد، واژهٔ «پراکنده ساختن» «هفت بار» بازنمایی می‌شود. میلر بار دیگر آن واژه را به کار خواهد برد، امّا در فاصلهٔ میان نخستین و آخرین گشایش مُهر، «پراکنده ساختن» «هفت بار» بیان می‌شود. کتاب‌مقدّس داوریِ «هفت زمان» را با واژهٔ «پراکنده ساختن» می‌شناسانَد.

> And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Leviticus 26:33.

> و شما را در میان امّت‌ها پراکنده خواهم ساخت، و شمشیری را در پیِ شما از نیام بیرون خواهم کشید؛ و زمینِ شما قفر خواهد شد و شهرهایتان ویران خواهند شد. لاویان ۲۶:۳۳.

The very first truth Miller discovered was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and in his dream the period between Miller’s message being published and Christ’s message being published, all the foundational truths represented by the work of William Miller were to be covered with the rubbish and counterfeit coins of the theologians of Laodicean Seventh-day Adventism. That rejection of the foundational truths is represented as seven scatterings within the history between the alpha and omega. The “seven times” is a symbol of the work of William Miller, which in turn are the foundations of Seventh-day Adventism, of which; the 2,300 days of Daniel 8:14 are the central pillar of that very foundation. What this identifies is that the 2,520 years of scattering that was the first, or alpha discovery of William Miller marks the beginning of a period, that ended with the omega discovery of William Miller, which was the 2,300 days.

نخستین حقیقتی که میلر کشف کرد، «هفت بارِ» لاویانِ بابِ بیست‌وشش بود؛ و در رؤیای او، در فاصلهٔ میان انتشارِ پیامِ میلر و انتشارِ پیامِ مسیح، همهٔ حقایقِ بنیانی که کارِ ویلیام میلر نمایندگی می‌کرد، می‌بایست با خاشاک و سکه‌های جعلیِ الاهی‌دانانِ ادونتیسمِ روزِ هفتمِ لائودکیایی پوشانده شوند. آن ردّ حقایقِ بنیانی، به‌منزلهٔ هفت پراکندگی در تاریخِ میانِ آلفا و امگا تصویر شده است. «هفت بار» نمادِ کارِ ویلیام میلر است؛ کاری که خودْ بنیان‌های ادونتیسمِ روزِ هفتم را تشکیل می‌دهد و از میانِ آن‌ها، ۲٬۳۰۰ روزِ دانیال ۸:۱۴ ستونِ مرکزیِ همان بنیان است. آنچه این امر نشان می‌دهد این است که ۲٬۵۲۰ سالِ پراکندگی ـ که نخستین، یا کشفِ آلفای ویلیام میلر بود ـ نشان‌گذارِ آغازِ دوره‌ای است که با کشفِ امگای ویلیام میلر، یعنی ۲٬۳۰۰ روز، به پایان رسید.

When Laodicean Seventh-day Adventism set aside the “seven times” in 1863, they set aside William Miller’s first discovery, which would be his alpha discovery and his foundational discovery. The last of Miller’s discoveries was the 2,300 days, which was his omega discovery and his capstone discovery. The “seven times” that concluded in 1798 marked the 2,520 and the 2,300 days were marked in 1844.

آنگاه که ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای در 1863 «هفت زمان» را کنار نهاد، نخستین کشفِ ویلیام میلر را ــ که کشفِ آلفای او و کشفِ بنیادینِ او بود ــ کنار نهاد. آخرینِ کشفِ میلر، 2,300 روز بود، که کشفِ اُمگای او و کشفِ اختتامیِ او به شمار می‌آمد. «هفت زمان» که در 1798 خاتمه یافت، 2,520 را مشخص کرد، و 2,300 روز در 1844 مشخص شد.

It is the dirt brush man who assembles the jewels after they are scattered for seven times. Then the casket is larger and more beautiful and shines ten times brighter than the sun. Ten is a symbol of a test, and those jewels therefore shine at the test over the day of the sun, so Miller’s dream begins in 1798 and ends at the loud cry of the third angel at the Sunday law.

این مردِ جاروی خاک است که جواهرات را پس از آن‌که برای هفت بار پراکنده شدند، گرد می‌آورد. سپس صندوقچه بزرگ‌تر و زیباتر می‌شود و ده برابر درخشان‌تر از خورشید می‌درخشد. ده نمادِ آزمون است، و ازاین‌رو آن جواهرات در آزمونی که بر سرِ روزِ خورشید است می‌درخشند؛ پس رؤیای میلر در سال 1798 آغاز می‌شود و در ندای بلندِ فرشتهٔ سوم در زمانِ قانونِ یکشنبه به پایان می‌رسد.

The history of the Millerites from 1798 unto 1863 is also the history from 1798 until the soon-coming Sunday law. The history represented in William Miller’s dream that occurs between Miller saying “come and see” unto the Dirt Brush man saying “come and see,” is both the period of 1798 unto 1863, and also the period of 1798 unto the Sunday law. The line that ends in 1863 is a prophetic fractal of the line that begins in 1798 and ends at the Sunday law. Both those lines are represented in Miller’s dream.

تاریخ پیروان میلر از 1798 تا 1863، همان تاریخ از 1798 تا قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه نیز هست. تاریخی که در رؤیای ویلیام میلر بازنمایی شده و میان گفتنِ «بیا و ببین» از سوی میلر تا گفتنِ «بیا و ببین» از سوی مردِ جاروی خاک رخ می‌دهد، هم دورهٔ 1798 تا 1863 است و هم دورهٔ 1798 تا قانون یکشنبه. خطی که در 1863 پایان می‌یابد، فراکتالی نبوی از خطی است که در 1798 آغاز می‌شود و در قانون یکشنبه پایان می‌پذیرد. هر دو آن خطوط در رؤیای میلر بازنمایی شده‌اند.

The closed door on October 22, 1844 typifies the closed door at the Sunday law. The prophecy of 2,300 years that was fulfilled in 1844, typifies the Sunday law.

درِ بستهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پیش‌نمونهٔ درِ بسته در هنگام قانون یکشنبه است. نبوتِ ۲۳۰۰ ساله که در ۱۸۴۴ تحقق یافت، پیش‌نمونهٔ قانون یکشنبه است.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

## Lines

خطوط

The omega of Miller’s discoveries was the 2,300-year prophecy, so both 1844 and the Sunday law are represented by the 2,300 years. This means that the 2,520 is the alpha and the 2,300 is the omega of both lines; one line concludes in 1863, and the other line concludes at the Sunday law. On both lines the 2,520 prophecy is the alpha, and or the foundation stone. The fractal of 1798 unto 1863 in the foundational history of the Millerites, also aligns with another fractal in the omega, capstone history of the one hundred and forty-four thousand.

اُمگای کشفیات میلر نبوّتِ ۲۳۰۰ ساله بود؛ ازاین‌رو هم ۱۸۴۴ و هم قانونِ یکشنبه به‌وسیلهٔ همان ۲۳۰۰ سال بازنمایی می‌شوند. بدین معنا که ۲۵۲۰ آلفا و ۲۳۰۰ اُمگای هر دو خط است؛ یکی از خطوط در ۱۸۶۳ به انجام می‌رسد و خطِ دیگر در قانونِ یکشنبه خاتمه می‌یابد. در هر دو خط، نبوّتِ ۲۵۲۰ آلفا و یا سنگِ بنیاد است. فراکتالِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳ در تاریخِ بنیادینِ میلری‌ها همچنین با فراکتالِ دیگری در تاریخِ اُمگایِ سنگِ رأسِ یکصد و چهل و چهار هزار منطبق است.

At 9/11 God called His people to return to Jeremiah’s old paths, which are the foundations, which are in turn represented by the messenger of the foundational history, who is in turn represented by his foundational alpha discovery of the “seven times.” The “seven times” is the symbol of the foundations of the one hundred and forty-four thousand, and at 9/11 the sealing of that group began with the testing message of the foundations, represented by the very first foundational truth of William Miller and Adventism. At 9/11 the sealing time began and at the soon-coming Sunday law the sealing time of the one hundred and forty-four thousand concludes.

در یازده سپتامبر، خدا قوم خود را فراخواند تا به راه‌های قدیمهٔ ارمیا بازگردند؛ این راه‌ها همان بنیادها هستند. این بنیادها به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ پیام‌آورِ تاریخِ بنیادین نمایانده می‌شوند، و آن پیام‌آور نیز به‌نوبهٔ خود با کشفِ آلفای بنیادینش دربارهٔ «هفت زمان» نمایانده می‌شود. «هفت زمان» نمادِ بنیادهایِ صد و چهل و چهار هزار است، و در یازده سپتامبر مُهرگذاریِ آن گروه با پیامِ امتحانیِ بنیادها آغاز شد؛ پیامی که به‌وسیلهٔ نخستین حقیقتِ بنیادینِ ویلیام میلر و ادونتیسم نمایانده می‌شود. در یازده سپتامبر زمانِ مُهرگذاری آغاز شد و در قانونِ قریب‌الوقوعِ یک‌شنبه، زمانِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار به پایان می‌رسد.

That history is a fractal that begins with 2,520 and ends with 2,300, and that history is therefore the third line of prophetic history represented in William Miller’s dream. The 2,520 was fulfilled in 1798 and the 2,300 in 1844. The work represented by the two lines is the work of Christ in combining His divinity with our humanity. It is the work of changing a sinner into a saint, restoring the higher nature to its rightful throne over the lower nature. For this reason, the human body takes 2,520 days to totally reproduce every cell in the body, and that very same body is based upon 23 male chromosomes combined with 23 female chromosomes. Together they produce a living temple, which is represented as the number “46,” which is the period of 1798 to 1844, which is the period of William Miller’s dream from the 2,520 in 1798 unto the 2,300 in 1844.

آن تاریخ فراکتالی است که با 2,520 آغاز می‌شود و با 2,300 پایان می‌یابد، و از این‌رو آن تاریخ خط سومِ تاریخِ نبوتی است که در رؤیای ویلیام میلر نمایانده شده است. 2,520 در سال 1798 تحقق یافت و 2,300 در سال 1844. کاری که دو خط مذکور نمایان می‌کنند، کارِ مسیح است در پیوند دادنِ الوهیتِ خویش با انسانیتِ ما. این، کارِ تبدیلِ گناهکار به قدیس است، بازنشاندنِ سرشتِ برتر بر تختِ شایستهٔ خود در سیادت بر سرشتِ فروتر. از همین رو، بدنِ انسان برای بازتولیدِ کاملِ همهٔ سلول‌های خویش 2,520 روز زمان می‌برد، و همین بدن بر بنیانِ ترکیبِ 23 کروموزومِ نرینه با 23 کروموزومِ مادینه استوار است. این دو در کنار هم هیکلی زنده پدید می‌آورند که با عدد «46» نمایانده می‌شود؛ عددی که نمایانگرِ بازهٔ زمانیِ 1798 تا 1844 است؛ همان دوره‌ای که در رؤیای ویلیام میلر، از 2,520 در 1798 تا 2,300 در 1844 امتداد می‌یابد.

William Miller’s dream also contains another fractal of note. From 9/11 unto the Sunday law is a fractal of 1798 unto the Sunday law, as in 1798 unto 1863. 2023 unto the Sunday law is a fractal of 9/11 unto the Sunday law, and this is the history that all of the lines within Miller’s dream point to as the omega of them all. This is the period where the original truths are magnified ten times the sun.

رؤیای ویلیام میلر همچنین فراکتالِ درخورِ توجهِ دیگری را در بر دارد. بازهٔ ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، فراکتالی از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه است، چنان‌که ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳ نیز چنین بود. ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه، فراکتالی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است؛ و این همان دورهٔ تاریخی است که همهٔ خطوطِ درونِ رؤیای میلر بدان به‌منزلهٔ امگایِ همهٔ آن‌ها اشاره می‌کنند. این همان دوره‌ای است که در آن حقایقِ نخستین به عظمتِ ده‌برابرِ خورشید می‌رسند.

## The Two Bustles

دو هیاهو

In the 1840’s, the word “bustle” (as a noun) commonly meant energetic, busy, or noisy activity—often with a sense of fuss, excitement, hurry, or agitation. It referred to lively movement, commotion, or bustling about, whether in a crowd, a household, a marketplace, or during a particular event. The “bustle” of Miller’s dream would thus describe the immediate flurry of activity, excitement, or urgent business happening right then—the transient stir or commotion of the present situation or occasion.

در دهۀ ۱۸۴۰، واژۀ «bustle» (به‌عنوان اسم) معمولاً به معنای فعالیتی پرانرژی، پرتکاپو یا پرسروصدا بود—غالباً با دلالتی از قیل‌وقال، هیجان، شتاب یا آشفتگی. این واژه به حرکتِ پرنشاط، هیاهو، یا رفت‌وآمد و تکاپوی پیوسته اشاره داشت؛ خواه در میانِ جمعیت، در یک خانوار، در بازار، یا هنگامِ رویدادی خاص. بدین‌سان، «bustleِ» خوابِ میلر وصف‌کنندۀ هجومِ فوریِ فعالیت، هیجان، یا کارِ فوری‌ای است که همان دم در جریان بود—جنب‌وجوش یا غوغای گذرای وضعیت یا موقعیتِ حاضر.

Miller states, “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone.”

میلر می‌گوید: «آنگاه، هنگامی که او خاک و خاشاک، جواهرات جعلی و سکه‌های تقلبی را می‌روبید، همه چون ابری برخاستند و از پنجره بیرون رفتند و باد آنها را با خود برد. در آن غوغا لحظه‌ای چشم‌هایم را بستم؛ چون چشم‌هایم را گشودم، همهٔ خاشاک از میان رفته بود.»

The “bustle” identifies two points in Miller’s dream; The first when the crowd is scattering the jewels, and then when the dirt brush man opens the windows and begins to sweep out the false jewels. The first and alpha bustle is the covering up of the jewels and the second and omega bustle is the restoration of the jewels. During the bustle, Miller closed his eyes. Miller was laid to rest in 1849, the very point that Christ was stretching forth His hand a second time to gather the remnant of His people. Miller then closed his eyes, and in 1850 his truths were again placed upon a table in fulfillment of Habakkuk’s command to write the vision and make it plain. That bustle period, Miller closes his eyes and when he awakes the jewels are in the process of being restored.

«هیاهو» در رویای میلر دو نقطه را مشخص می‌کند: نخست، آن‌گاه که جمعیت در حال پراکندن جواهرات است؛ و سپس، هنگامی که مردِ جارو به دست پنجره‌ها را می‌گشاید و آغاز به بیرون روبیدنِ جواهراتِ جعلی می‌کند. هیاهوی نخست، که آلفاست، عبارت است از پوشانده‌شدنِ جواهرات؛ و هیاهوی دوم، که اومگاست، عبارت است از اعاده‌ی جواهرات. در خلال آن هیاهو، میلر چشمانش را بست. میلر در سال ۱۸۴۹ به خاک سپرده شد، درست در همان مقطعی که مسیح دست خویش را برای بار دوم دراز می‌کرد تا بقیّتِ قوم خود را گرد آورد. آنگاه میلر چشمانش را بست، و در ۱۸۵۰ حقایق او بار دیگر بر میزی نهاده شد تا فرمانِ حبقوق برای نوشتنِ رؤیا و روشن ساختنِ آن تحقق یابد. در آن دوره‌ی هیاهو، میلر چشمانش را می‌بندد، و چون بیدار می‌شود، جواهرات در فرایندِ اعاده قرار دارند.

The second bustle in his dream takes place when the ensign of the one hundred and forty-four thousand is being resurrected, purged and purified as the ensign which Zechariah identifies as jewels upon a crown.

دومین تکاپو در رؤیایش زمانی رخ می‌دهد که رایتِ آن صد و چهل و چهار هزار، که زکریا آن را «جواهر بر تاج» می‌خوانَد، احیا، تزکیه و تطهیر می‌گردد.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because there was no shepherd. Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the Lord of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. Zechariah 9:16–10:3.

> و خداوند، خدای ایشان، ایشان را در آن روز، چون گلهٔ قوم خویش، نجات خواهد داد؛ زیرا آنان چون سنگ‌های تاج خواهند بود که بر زمین او چون عَلَمی برافراشته خواهند شد. زیرا چه عظیم است نیکویی او و چه عظیم است زیبایی او! غله جوانان را شادمان خواهد ساخت، و شراب تازه نیز دوشیزگان را. از خداوند باران بخواهید در هنگام بارانِ پسین؛ پس خداوند ابرهای درخشان پدید خواهد آورد و به ایشان رگبارهای باران عطا خواهد کرد، و به هر یک، سبزه‌ای در مزرعه. زیرا بت‌ها باطل سخن گفته‌اند، و غیب‌گویان دروغ دیده‌اند و خواب‌های دروغین گفته‌اند؛ به باطل تسلّی می‌دهند. از این‌رو چون گله‌ای راه خود گرفتند و پریشان گشتند، زیرا شبانی نبود. خشم من بر شبانان افروخته شد، و بُزهای نر را مجازات کردم؛ زیرا خداوندِ لشکرها گلهٔ خویش، خاندانِ یهودا، را تفقّد کرده است، و ایشان را چون اسبِ فاخرِ خویش در جنگ ساخته است. زکریا ۹:۱۶ تا ۱۰:۳

The “flock of His people” are both an ensign and stones (jewels) upon a crown. The flock of His people are identified during the latter rain, for the command is to ask for the latter rain in the time of the latter rain. The flock is contrasted with the “flock” that went their own way, rather than the way of Jeremiah’s old paths. In the time of the latter rain the jewels that are His flock will be His goodly horse in the battle. That “goodly horse” is the church triumphant, represented in the first Christian bride, symbolized by Peter who, as a white horse in the period of the first seal went forth conquering and to conquer.

«رمهٔ قومِ او» هم بیرق و هم سنگ‌های (گوهرهای) تاج‌اند. رمهٔ قومِ او در زمانِ بارانِ پسین شناسایی می‌شوند، زیرا فرمان آن است که در زمانِ بارانِ پسین، بارانِ پسین طلبیده شود. این رمه در تقابل است با آن «رمه»ای که به راهِ خود رفتند، نه به «راه‌های دیرینه»ی ارمیا. در زمانِ بارانِ پسین، گوهرهایی که رمهٔ اویند، اسبِ نجیبِ او در جنگ خواهند بود. آن «اسبِ نجیب» همان کلیسای پیروزمند است، که در عروسِ مسیحیِ نخستین متمثّل شد و در پطرس نماد یافت؛ او که، چون اسبی سپید در دورهٔ مُهرِ نخستین، بیرون رفت، در حالِ غلبه و برای آن‌که غلبه کند.

> And I saw when the Lamb opened one of the seals, and I heard, as it were the noise of thunder, one of the four beasts saying, Come and see. And I saw, and behold a white horse: and he that sat on him had a bow; and a crown was given unto him: and he went forth conquering, and to conquer. Revelation 6:1, 2.

> و چون برّه یکی از مهرها را گشود، دیدم؛ و شنیدم یکی از آن چهار موجود زنده را که با آوازی همچون آوای رعد می‌گفت: «بیا و بنگر.» و دیدم، و اینک اسبی سپید؛ و آن که بر آن نشسته بود، کمانی داشت، و افسری بدو داده شد؛ و او بیرون آمد فتح‌کنان، تا فتح کند. مکاشفه ۶:۱، ۲.

Peter therefore is the symbol of the first Christian church of the apostles during the Pentecostal outpouring of the rain, and the symbol of the last Christian church during the latter rain, that was typified by the Pentecostal outpouring.

ازاین‌رو، پطرس نمادِ نخستین کلیسای مسیحیِ رسولان در هنگامِ افاضهٔ پنتیکاستیِ باران است، و نیز نمادِ آخرین کلیسای مسیحی در زمانِ بارانِ پسین، که افاضهٔ پنتیکاستی نمونهٔ آن بود.

> And I saw heaven opened, and behold a white horse; and he that sat upon him was called Faithful and True, and in righteousness he doth judge and make war. His eyes were as a flame of fire, and on his head were many crowns; and he had a name written, that no man knew, but he himself. And he was clothed with a vesture dipped in blood: and his name is called The Word of God. And the armies which were in heaven followed him upon white horses, clothed in fine linen, white and clean. Revelation 19:11–14.

> و دیدم آسمان گشوده شد، و اینک اسبی سفید؛ و آن که بر آن نشسته بود «وفادار و حقیقی» خوانده می‌شد، و به عدالت داوری می‌کند و جنگ می‌کند. چشمان او چون شعله‌ای از آتش بود، و بر سر او تاج‌های بسیار بود؛ و نامی مکتوب داشت که جز خود او هیچ‌کس آن را نمی‌دانست. و جامه‌ای آغشته به خون در بر داشت؛ و نام او «کلام خدا» خوانده می‌شود. و لشکرهایی که در آسمان بودند، بر اسبان سفید او را پیروی می‌کردند، و به کتان نازک، سفید و پاک ملبس بودند. مکاشفه 19:11-14.

The white horses represent Christ’s army that are resurrected in Ezekiel 37, and they are the church triumphant, and they are stones in a crown, for Christ establishes His kingdom of glory in the time of the latter rain. As representatives of His kingdom the one hundred and forty-four thousand are jewels upon the crown which is the symbol of the kingdom he receives at the conclusion of the 2,300 days, which was both October 22, 1844 and will be again at the Sunday law. That kingdom of white horses is raised up during the latter rain, when the windows of heaven are opened, for John saw the white horse when heaven was opened.

اسبان سفید نمایانگر سپاه مسیح‌اند که در حزقیال ۳۷ رستاخیز می‌یابند، و آنان همان کلیسای ظفرمند هستند و چون سنگ‌هایی در تاج‌اند؛ زیرا مسیح در زمان باران آخر، ملکوت جلال خویش را برقرار می‌سازد. به‌منزله نمایندگان ملکوت او، یکصد و چهل و چهار هزار، جواهراتی بر آن تاج‌اند که نماد ملکوتی است که او در پایان دو هزار و سیصد روز دریافت می‌کند؛ که هم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود و بار دیگر در هنگام قانون یکشنبه خواهد بود. آن ملکوت اسبان سفید در دوران باران آخر برپا می‌گردد، آنگاه که روزن‌های آسمان گشوده می‌شوند؛ زیرا یوحنا، هنگامی که آسمان گشوده شد، اسب سفید را دید.

In the alpha bustle of 1849, Miller closed his eyes in death, for a little moment. Miller was Elijah, and Elijah died on July 18, 2020, and he laid in the street for 1,260 days until he reached the omega bustle and was then awakened. His awakening is marked as arriving when the dirt brush man opened the window of heaven to sweep out the rubbish. The army of white horses is raised when heaven’s window is opened, and when that occurs a separation of true and false is identified. That separation is also identified in the book of Malachi.

در هیاهوی آلفای سال ۱۸۴۹، میلر برای لحظه‌ای کوتاه چشم‌هایش را در مرگ فروبست. میلر الیاس بود، و الیاس در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ درگذشت، و او به مدت 1,260 روز در خیابان افتاده بود تا به هیاهوی اُمگا رسید و آنگاه بیدار گردید. بیداریِ او مقارن با گشودنِ پنجرۀ آسمان به‌دستِ مردِ جاروی خاک برای بیرون روبیدنِ خاکروبه دانسته می‌شود. سپاهِ اسبانِ سفید هنگامی برپا می‌گردد که پنجرۀ آسمان گشوده می‌شود، و چون آن رخ دهد، تمایزِ حق و باطل تشخیص داده می‌شود. آن جدایی نیز در کتابِ ملاکی شناسایی می‌شود.

> Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it. Malachi 3:10.

> همهٔ عشورها را به خانهٔ خزانه بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد، و مرا اکنون در این امر بیازمایید، می‌گوید خداوند لشکرها، که آیا پنجره‌های آسمان را برای شما نخواهم گشود و برکتی بر شما نخواهم ریخت، تا آن‌جا که جای کافی برای دریافت آن نباشد. ملاکی ۳:۱۰.

The spirits of the prophets are subject unto the prophets, and John in Revelation, Miller’s dream and Malachi provide three witnesses of the time when the windows of heaven are opened. In Miller’s dream it is at the omega of the call to “come and see.” The bustle in the alpha was when the scattering began, and the omega is when the gathering begins.

ارواحِ انبیا تابعِ انبیا هستند، و یوحنا در مکاشفه، رؤیای میلر و ملاکی، سه شاهد برای زمانی هستند که روزنه‌های آسمان گشوده می‌شود. در رؤیای میلر، این در امگای دعوتِ «بیایید و ببینید» است. هیاهو در آلفا زمانی بود که پراکندگی آغاز شد، و امگا زمانی است که گردآوری آغاز می‌شود.

Before we proceed further into Miller’s dream we want to include James White’s commentary on the dream. James White identifies the true jewels as God’s true people and the counterfeit jewels as the wicked. I identify the jewels as truths contrasted with error. The jewels and the counterfeit jewels are both the message and the messengers contrasted with error and false messengers.

پیش از آن‌که بیشتر به رؤیای میلر بپردازیم، می‌خواهیم شرحِ جیمز وایت بر آن رؤیا را نیز در اینجا نقل کنیم. جیمز وایت جواهرِ حقیقی را قومِ حقیقیِ خدا و جواهرِ بدلی را شریران می‌شمارد. من جواهر را حقایقی می‌دانم که در تقابل با خطا قرار دارند. جواهر و جواهرِ بدلی هر دو، هم پیام و هم پیام‌آوران‌اند، در تقابل با خطا و پیام‌آورانِ دروغین.

> “BROTHER MILLER’S DREAM

> رؤیای برادر میلر

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> رؤیای زیر بیش از دو سال پیش در نشریهٔ ادونت هرالد منتشر شد. آنگاه دیدم که آن به‌روشنی تجربهٔ گذشتهٔ ما دربارهٔ ظهورِ ثانی را نشان می‌داد، و اینکه خدا آن رؤیا را برای منفعتِ گلهٔ پراکنده عطا کرد.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> از جمله نشانه‌های نزدیک شدن روز بزرگ و هولناک خداوند، این است که خدا خواب‌ها را قرار داده است. بنگرید به یوئیل ۲:۲۸-۳۱؛ اعمال رسولان ۲:۱۷-۲۰. خواب‌ها ممکن است به سه طریق بیایند؛ نخست، «از کثرت مشغله». بنگرید به جامعه ۵:۳. دوم، آنان که زیر نفوذ روح ناپاک و فریب شیطان‌اند، ممکن است به واسطه تأثیر او خواب‌هایی ببینند. بنگرید به تثنیه ۸:۱-۵؛ ارمیا ۲۳:۲۵-۲۸؛ ۲۷:۹؛ ۲۹:۸؛ زکریا ۱۰:۲؛ یهودا ۸. و سوم، خدا همواره و هنوز نیز تا حدی قوم خود را به واسطه خواب‌ها تعلیم داده و می‌دهد؛ خواب‌هایی که از طریق وساطت فرشتگان و روح القدس می‌آیند. کسانی که در نور روشن حقیقت می‌ایستند خواهند دانست که چه هنگام خدا به آنان خوابی می‌دهد؛ و چنین کسانی با خواب‌های دروغین فریب نخواهند خورد و از راه منحرف نخواهند شد.

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9,] and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:55. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> «و گفت: اکنون سخنان مرا بشنوید؛ اگر در میان شما نبی‌ای باشد، من، خداوند، خود را در رؤیا بر او آشکار خواهم ساخت و در خواب با او سخن خواهم گفت.» اعداد 12:6. یعقوب گفت: «فرشتۀ خداوند در خواب با من سخن گفت.» پیدایش 31:2. «و خدا در خوابِ شبانه نزد لابانِ آرامی آمد.» پیدایش 31:24. خواب‌های یوسف را بخوانید، [پیدایش 37:5-9,] و سپس داستان جالبِ تحقق آنها در مصر. «در جبعون، خداوند در خوابِ شبانه بر سلیمان ظاهر شد.» اول پادشاهان 3:55. تمثالِ عظیم و مهمِ فصل دومِ دانیال در خواب عطا شد، همچنین چهار حیوان و غیره در فصل هفتم. چون هیرودِس در پی هلاک کردنِ نجات‌دهندۀ نوزاد بود، به یوسف در خواب هشدار داده شد که به مصر بگریزد. متی 2:13.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> «و خواهد شد که در ایام آخر، خدا می‌گوید: از روح خود بر تمام بشر فرو خواهم ریخت؛ و پسران شما و دخترانتان نبوت خواهند کرد، و جوانان شما رویاها خواهند دید، و پیران شما خواب‌ها خواهند دید.» اعمال رسولان ۲:۱۷.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> عطیهٔ نبوّت، به‌وسیلهٔ خواب‌ها و رؤیاها، در اینجا ثمرهٔ روح‌القدس است و در روزهای آخر آن‌چنان آشکار خواهد شد که نشانه‌ای به شمار آید. این یکی از عطایای کلیسای انجیلی است.

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11, 12.

> و او بعضی را رسولان، و بعضی را انبیا، و بعضی را مبشران، و بعضی را شبانان و معلمان مقرر فرمود؛ برای تکمیل قدیسان، برای کار خدمت، برای بنای بدن مسیح. افسسیان ۴:۱۱، ۱۲.

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I can not have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> «و خدا بعضی را در کلیسا گماشت، نخست رسولان، دوم انبیا»، و غیره. اول قرنتیان 12:28. «نبوّت‌ها را خفیف مشمارید.» اول تسالونیکیان 5:20. همچنین بنگرید به اعمال رسولان 13:1؛ 21:9؛ رومیان 7:6؛ اول قرنتیان 14:1، 24، 39. انبیا یا نبوّت‌ها برای بنای کلیسای مسیح مقرّر شده‌اند؛ و هیچ دلیلی که بتوان از کلام خدا اقامه کرد وجود ندارد که دلالت کند بر لزومِ انقطاعِ ایشان پیش از انقطاعِ مبشّران و شبانان و معلّمان. امّا معترض می‌گوید: «آن‌قدر رؤیاها و خواب‌های کاذب بوده است که نمی‌توانم به هیچ‌یک از این‌گونه امور اعتماد کنم.» این حقیقت دارد که شیطان بدلِ جعلیِ خود را دارد. او همواره انبیای کذّاب داشته است و یقیناً اکنون نیز، در این واپسین ساعتِ فریب و ظفرِ او، باید انتظارشان را داشت. آنان که چنین مکاشفاتِ خاص را به سببِ وجودِ بدلِ جعلی طرد می‌کنند، به همان درجهٔ وجاهت می‌توانند یک گام فراتر روند و انکار کنند که خدا هرگز خود را در خوابی یا رؤیایی بر انسان مکشوف ساخته است؛ زیرا بدلِ جعلی همواره وجود داشته است.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> رؤیاها و مکاشفات وسیله‌ای هستند که خدا از طریق آنها خود را بر انسان آشکار کرده است. از همین طریق با پیامبران سخن گفت؛ او موهبت نبوت را در شمار موهبت‌های کلیسای انجیلی قرار داده است و رؤیاها و مکاشفات را در زمرهٔ دیگر نشانه‌های «ایام آخر» به شمار آورده است. آمین.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.

> مقصودِ من در ملاحظاتِ فوق این بوده است که اشکالات را به نحوی مطابق با نصوصِ کتاب مقدّس رفع کنم و ذهنِ خواننده را برای آنچه در پی می‌آید آماده سازم.

> “WM. MILLER,

> دبلیو. ام. میلر،

> “Low Hampton, N. Y. Dec. 3, 1847.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–6.

> "لو همپتون، نیویورک. ۳ دسامبر ۱۸۴۷." جیمز وایت، رؤیای برادر میلر، ۱-۶.

> “1. The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> 1. «صندوقچه» نمایانگرِ حقایق عظیمِ کتاب‌مقدس مربوط به مجیءِ ثانیِ خداوندِ ما عیسی‌مسیح است؛ حقایقی که به برادر میلر داده شد تا آن‌ها را در جهان منتشر سازد.

> “2. The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> ۲. «کلیدِ پیوسته» همان شیوهٔ او در تفسیر کلام نبوّتی بود—سنجیدنِ کتاب‌مقدّس با کتاب‌مقدّس—کتاب‌مقدّس خود مُفسّر خویش است. با این کلید، برادر میلر آن «صندوقچه»، یا همان حقیقتِ عظیمِ ظهور را به روی جهان گشود.

> “3. The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6,7,] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> 3. «جواهر، الماس‌ها و غیره»ی «از هر گونه و اندازه‌ای» که «به‌زیبایی در جایگاه‌های خود در صندوقچه» مرتب شده‌اند، نمایانگر فرزندان خدا [ملاکی ۳:۱۷،] از همهٔ کلیساها، و از تقریباً هر طبقه و موقعیت زندگی هستند؛ آنان که ایمان به ظهور را پذیرفتند و دیده می‌شد که هر یک در مواضع خویش، در امر مقدّسِ حق، موضعی جسورانه اتخاذ می‌کردند. در حالی که در این نظم حرکت می‌کردند، هر یک به وظیفهٔ خویش می‌پرداخت و متواضعانه در حضور خدا سلوک می‌نمود، «نور و جلالی را بازمی‌تاباندند» بر جهان، که تنها کلیسا در ایام رسولان با آن برابری داشت. پیام [مکاشفه ۱۴:۶،۷،] چنان‌که گویی بر بال‌های باد می‌رفت، و دعوتِ «بیایید، زیرا اکنون همه چیز مهیّا است» [لوقا ۱۴:۱۷.] با قوّت و اثر به هر سو انتشار یافت.

> “4. ‘The people began to come in, at first few in number, but increased to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> ۴. «مردم آمدن را آغاز کردند؛ نخست شمارشان اندک بود، اما شمارشان فزونی گرفت تا به جماعتی انبوه برسد.» هنگامی که تعلیمِ ظهورِ ثانی نخستین‌بار به‌وسیلهٔ برادر میلر و عده‌ای بسیار اندکِ دیگر موعظه شد، تأثیر اندکی داشت و تنها عده‌ای بسیار اندک به‌واسطهٔ آن بیدار شدند؛ اما از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، هرجا که این تعلیم موعظه می‌شد، تمام جامعه برانگیخته می‌شد.

> “5. When the flying angel [Revelation 14:6–7] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced.

> 5. هنگامی که فرشتهٔ در حال پرواز [مکاشفه 14:6-7] نخست آغاز کرد به اعلامِ بشارتِ جاودان، «از خدا بترسید و به او جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است»، بسیاری به امیدِ آمدنِ عیسی و اعاده، از شادی فریاد برآوردند؛ و همانان بعدها با حقیقتی که اندک زمانی پیش ایشان را پر از شادی کرده بود مخالفت ورزیدند و آن را به استهزا و تمسخر گرفتند. آنان آشفتگی پدید آوردند و گوهرها را پراکندند. این ما را به پاییزِ 1844 می‌رساند، زمانی که دورهٔ پراکندگی آغاز شد.

> “Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfillment of prophecy in our past advent experience.

> این را به یاد داشته باشید: آنان که روزگاری «از شادی فریاد برآوردند»، همان کسانی بودند که گوهرها را آشفته و پراکنده ساختند. و از سال ۱۸۴۴ بدین‌سو، هیچ‌کس به اندازهٔ کسانی که زمانی حق را موعظه می‌کردند و در آن شادمان بودند، رمه را چنین مؤثرانه پراکنده نساخته و به گمراهی نکشانده است؛ اما از آن پس کار خدا و تحقق نبوت را در تجربهٔ ظهور پیشین ما انکار کرده‌اند.

> “6. The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7] since the door was shut in 1844.

> 6. «گوهرهای بدلی و سکه‌های جعلی» که در میان اشیای اصیل پراکنده شده بودند، به‌روشنی نمایانگر گرویدگانِ دروغین، یا «فرزندانِ بیگانه» [هوشع ۵:۷]، از آن هنگام که باب در سال ۱۸۴۴ بسته شد.

> “7. The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> ۷. «خاک و تراشه‌ها، شن و هرگونه زباله»، نمایانگرِ خطاهای گوناگون و عدیده‌ای است که از پاییز سال ۱۸۴۴ در میان مؤمنانِ ظهور ثانی راه یافته‌اند. در اینجا به چندی از آنها اشاره خواهم کرد.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight-Cry, then published in New York City. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry, have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil was in the days of our Savior, blasphemy, and it is blasphemy now. 2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement. 3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’ 4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet.’ This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> 1. موضعی که برخی از «شبانان» بلافاصله پس از اعلان فریاد نیمه‌شب با جسارت اتخاذ کردند، این بود که قدرتِ مهيبِ دل‌گدازِ روح‌القدس که جنبش ماه هفتم را همراهی می‌کرد، نفوذی مسمری بوده است. جرج استورز از نخستین کسانی بود که چنین موضعی گرفت. به نوشته‌های او در اواخر سال 1844 در نشریه «Midnight-Cry» که در آن زمان در شهر نیویورک منتشر می‌شد مراجعه کنید. جی. وی. هایمز در کنفرانس آلبانی در بهار 1845 گفت که جنبش ماه هفتم، مسمریسمی به عمق هفت پا پدید آورد. این را کسی که حاضر بود و آن سخن را شنید به من گفته است. دیگرانی که در فریاد ماه هفتم نقش فعالی داشتند، از آن پس آن جنبش را کار ابلیس اعلام کرده‌اند. نسبت دادن کار مسیح و روح‌القدس به ابلیس در ایام نجات‌دهندهٔ ما کفرگویی بود، و اکنون نیز کفرگویی است. 2. آزمون‌گری‌های بسیار دربارهٔ زمان معیّن. از آن‌گاه که دو هزار و سیصد روز در سال 1844 به پایان رسید، افراد گوناگونی چندین وقت برای پایان آن معیّن کرده‌اند. ایشان با این کار، «نشانه‌های مرزی» را برداشته، و ظلمت و تردید را بر سراسر جنبش ظهور افکنده‌اند. 3. احضار ارواح با همه خیال‌بافی‌ها و افراط‌کاری‌هایش. این نیرنگِ ابلیس که کار هولناکِ مرگ را به انجام رسانده است، به‌راستی به‌جا با «تراشه‌ها» و «هرگونه زوائد» نمایانده شده است. بسیاری از آنان که زهر احضار ارواح را فرو بردند، به صدق تجربهٔ گذشتهٔ ما در باب ظهور اذعان کردند، و از همین واقعیت، بسیاری بدین باور کشانده شده‌اند که احضار ارواح ثمرهٔ طبیعیِ ایمان به این است که خدا جنبش‌های عظیمِ ظهور در 1843 و 1844 را رهبری کرد. پطرس، در سخن گفتن از آنان که «بدعت‌های هلاکت‌بار را داخل خواهند کرد، حتی انکار کردنِ آن خداوند که ایشان را خریده است»، می‌گوید: «به سبب ایشان، راهِ حقیقت بدنام خواهد شد.» 4. اس. اس. اسنو که مدعی است «ایلیا نبی» است. این مرد در سیرِ غریب و افسارگسیختهٔ خود، در این کارِ مرگ‌آفرین نیز نقش خود را ایفا کرده است، و مسیر او گرایشی داشته است که موضع حقیقیِ مقدسانِ منتظر را در نظر بسیاری نفوس صادق بی‌اعتبار سازد.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, etc. etc. These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—‘And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ etc. etc. See Isaiah 56:14.

> به این فهرست خطاها می‌توانم بسیاری دیگر را نیز بیفزایم، مانند قرار دادن «هزار سال»ِ مکاشفهٔ ۲۰:۴، ۷ در گذشته؛ یکصد و چهل و چهار هزارِ مکاشفهٔ ۷:۴؛ ۱۴:۱؛ آنان که پس از رستاخیز مسیح «برخاستند و از قبور بیرون آمدند»؛ آموزهٔ نفیِ اعمال؛ آموزهٔ هلاکتِ اطفال؛ و غیره و غیره. این خطاها چنان با جدّیت ترویج می‌شد و بر گلهٔ منتظر تحمیل می‌گردید که، در زمانی که برادر میلر آن رؤیا را دید، گوهرهای حقیقی «از نظرها کنار گذاشته شده بودند»، و کلام نبی مصداق داشت: «و داوری به عقب رانده شده، و عدالت از دور ایستاده است»، و غیره و غیره. رجوع کنید به اشعیا ۵۶:۱۴.

> “At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The ‘Day-Dawn,’ was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Brother Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> در آن زمان در این سرزمین هیچ نشریهٔ ظهور وجود نداشت که مدافعِ امرِ حقیقتِ حاضر باشد. «Day-Dawn» آخرین نشریه‌ای بود که از موضعِ راستینِ گلهٔ کوچک دفاع می‌کرد؛ اما چند ماهی پیش از آن‌که خداوند این رؤیا را به برادر میلر عطا کند، از میان رفت؛ و در واپسین تقلاهای احتضارش، سال ۱۸۷۷ ــ که آن زمان سی سال در آینده بود ــ را به‌عنوان زمانِ رهاییِ نهاییِ ایشان پیشِ رویِ قدیسانِ خسته و آه‌زنان نهاد. افسوس! افسوس! جای شگفتی نیست که برادر میلر در رؤیای خود بر این وضعِ اسف‌انگیزِ امور «نشست و گریست».

> “8. The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. Matthew 25:1–11. First the time, 1843, second, the tarrying time, third the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the Second Advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> 8. صندوقچه نمایانگرِ حقیقتِ ظهورِ ثانی است که برادر میلر آن را به جهان اعلان کرد، چنان‌که در مَثَلِ ده باکره مشخص شده است. متی 25:1-11. نخست، زمان، 1843؛ دوم، زمانِ تأخیر؛ سوم، فریادِ نیمه‌شب، در ماهِ هفتمِ 1844؛ و چهارم، درِ بسته. هیچ‌کس که از سال 1843 به این‌سو جرایدِ ظهورِ ثانی را خوانده باشد، انکار نخواهد کرد که برادر میلر از این چهار نکتهٔ مهم در تاریخِ ظهورِ ثانی حمایت کرده است. این نظامِ هماهنگِ حقیقت، یا «صندوقچه»، به دست کسانی که تجربهٔ خود را طرد کرده‌اند و همان حقایقی را که خودِ ایشان، به‌همراهِ برادر میلر، بی‌باکانه به جهان موعظه کردند، انکار نموده‌اند، پاره‌پاره شده و در میان خاشاک پراکنده گشته است.

> “9. The man with the ‘dirt-brush’ represents the clear light of present truth, as brought to view by the third angel’s message, [Revelation 14:9–12,] which is now purging the errors away from the remnant. The cause of present truth began to revive in the spring of 1848, and has been rising and gaining strength from that time to the present. The ‘dirt-brush’ has been moving, and the errors have been passing away before the clear light of truth, and some of the precious jewels, who but a short time since were covered up and excluded from sight by darkness and error, now stand in the clear light of present truth.

> ۹. مردِ دارای «برسِ خاک‌روب» نمایانگرِ نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر است، چنان‌که به‌وسیلهٔ پیامِ فرشتهٔ سوم [مکاشفه ۱۴:۹–۱۲،] آشکار ساخته شده است؛ پیامی که اکنون خطاها را از باقیّت تطهیر می‌کند. امرِ حقیقتِ حاضر در بهارِ ۱۸۴۸ رو به احیا نهاد و از آن زمان تا کنون رو به عروج و قوت‌یابی بوده است. «برسِ خاک‌روب» در حرکت بوده و خطاها در برابرِ نورِ روشنِ حقیقت رو به زوال بوده‌اند، و برخی از جواهرِ گران‌بها که تا اندک زمانی پیش به‌سببِ تاریکی و خطا پوشیده و از دید پنهان بودند، اکنون در نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر ایستاده‌اند.

> “This work of bringing out the jewels, and purging away error is fast increasing, and is destined to move on with increasing power, until the saints are all searched out, and receive the seal of the living God. Compare this with the thirty-fourth chapter of Ezekiel, and you will see that God has promised to gather his flock that have been scattered in this dark and cloudy day, since 1844. Before Jesus comes, the ‘little flock’ will be gathered into the ‘unity of the faith.’ Jesus is now purifying ‘unto himself a peculiar people, zealous of good works,’ and when he comes he will find his ‘church not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ ‘Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner, etc.’ Matthew 3:12.

> این کارِ آشکار ساختن گوهرها و زدودن خطا، به‌سرعت رو به افزایش است، و مقدر است که با نیرویی فزاینده پیش رود، تا آن‌گاه که همهٔ قدیسان جسته و یافته شوند و مُهر خدای زنده را دریافت کنند. این را با باب سی‌وچهارم حزقیال مقایسه کنید، و خواهید دید که خدا وعده داده است گلهٔ خود را که از سال ۱۸۴۴ در این روز تیره و ابری پراکنده شده‌اند، گرد آورد. پیش از آن‌که عیسی بیاید، «گلهٔ کوچک» در «وحدت ایمان» گرد آورده خواهد شد. عیسی اکنون «برای خویش قومی خاص، غیور در اعمال نیک» را تطهیر می‌کند، و چون بیاید، کلیسای خویش را خواهد یافت که «نه لکه‌ای دارد و نه چروکی و نه چیزی همانند این‌ها». «بیل بادزن در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خویش را به انبار گرد خواهد آورد، و غیره.» متی ۳:۱۲.

> “10. The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds’ and coins were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are not bigger than the point of a pin, they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.” James White, Footnotes to Brother Miller’s Dream.

> ۱۰. صندوقچهٔ دوم، «به‌مراتب بزرگ‌تر و زیباتر از پیشین»، که در آن «جواهرات»، «الماس‌ها» و سکه‌های پراکنده گردآوری شدند، نمایانگر عرصهٔ گستردهٔ حقیقت زندهٔ حاضر است که گلهٔ پراکنده در آن گرد خواهند آمد؛ یعنی همان ۱۴۴٬۰۰۰ تن که همگی مهر خدای زنده را دارند. هیچ‌یک از الماس‌های گران‌بها در تاریکی باقی نخواهد ماند. هرچند برخی از آنها از نوک سوزن بزرگ‌تر نیستند، در این روز که خدا جواهرات خود را فراهم می‌آورد، از نظر دور نخواهند ماند و کنار گذاشته نخواهند شد. [ملاکی ۳:۱۶–۱۸] او می‌تواند فرشتگان خود را بفرستد و آنان را به شتاب بیرون بیاورد، چنان‌که لوط را از سدوم بیرون آورد. «کاری کوتاه را خداوند بر زمین خواهد کرد.» «و آن را در عدالت کوتاه خواهد ساخت.» بنگرید به رومیان ۹:۲۸. جیمز وایت، پاورقی‌هایی بر رؤیای برادر میلر.

Back to Articles