Article

# Rome Establishes the Vision - Number Fourteen

روم رؤیا را تثبیت می‌کند - شمارهٔ چهارده

Reflections of Christ and the Formation of the Image of the Beast: A Prophetic Parallel in the Last Days

بازتاب‌های مسیح و شکل‌گیری تصویرِ وحش: قرینه‌ای نبوی در ایامِ آخر

Author

Jeff Pippenger

Published

September 2, 2024

Formats

PDF
Word

The line of prophecy identifying when the United States forms an image to and of the beast occurs when the horn of Protestantism is forming the image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the causative looking-glass “marah,” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. The one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten, form the image of Christ within, only as they behold His character. By beholding they become changed.

خطّ نبوتی که مشخص می‌کند چه زمانی ایالات متحده تصویری برای و به شبهِ وحش پدید می‌آورد، همان هنگام است که شاخِ پروتستانتیسم در حال شکل دادنِ صورتِ مسیح است. آن شکل‌گیری به‌طور خاص در فصل دهمِ دانیال تعیین شده است، زمانی که دانیال بینشِ آینه‌گونِ سبب‌سازِ «marah» را مشاهده می‌کند. دانیال نماینده‌ی کسانی است که به مسیح می‌نگرند و بدین‌سان منشِ مسیح را بازمی‌تابانند. آن صد و چهل و چهار هزار نفری که در فصل دهم به‌وسیله‌ی دانیال نمایانده می‌شوند، تنها هنگامی که به منشِ او می‌نگرند، صورتِ مسیح را در درون شکل می‌دهند. با نگریستن دگرگون می‌شوند.

The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church and state system that identifies the structure of control which the papal power employed before the political support was removed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last day people. Yet, there were those that were with Daniel who saw not the vision, for they fled from the vision. They failed the test of the formation of the image of the beast, by refusing to allow the image of Christ to be formed within them during the testing time.

تصویرِ وحش بازتابِ خودِ وحش است و شکل‌گیریِ تصویرِ وحش آزمونِ بزرگی برای قومِ خداست که به‌واسطۀ آن سرنوشتِ ابدیِ ایشان تعیین خواهد شد. وقتی کلیساهای پروتستان زمامِ حکومتِ ایالاتِ متحده را به دست گیرند، تصویری از نظامِ اتحادِ کلیسا و دولت شکل داده خواهند بود که نمایانگرِ ساختارِ کنترلی است که قدرتِ پاپی پیش از آن‌که حمایتِ سیاسی از آن سلب شود، به کار می‌گرفت. در همان بازۀ زمانی، تصویرِ مسیح در قومِ روزهای آخرِ او پدید خواهد آمد. بااین‌حال، کسانی بودند که با دانیال بودند اما رؤیا را ندیدند، زیرا از رؤیا گریختند. آنان در آزمونِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش مردود شدند، زیرا در زمانِ امتحان نپذیرفتند که تصویرِ مسیح در درونشان شکل بگیرد.

The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity. A literal mirror reflects the image of the man who looks at the mirror, but the spiritual application of the principle has variables associated with the mirror. Those who are simply a “hearer of the word, and not a doer,” “beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.” They look to the mirror and only see humanity.

اصل روحانیِ انعکاس با نگریستن در آینه‌ای تحقق می‌یابد که نمایانگر مسیح است و چون بینش «marah» بینشی علّی است، تصویر مسیح در آینه، تصویر مسیح را در انسانیت پدید می‌آورد. آینه‌ای واقعی تصویرِ کسی را که به آن می‌نگرد بازمی‌تاباند، اما کاربرد روحانیِ این اصل، متغیرهایی مرتبط با آینه دارد. کسانی که صرفاً «شنوندهٔ کلام‌اند و عمل‌کننده نیستند»، «به خود می‌نگرند و به راه خود می‌روند و بی‌درنگ فراموش می‌کنند چه‌گونه انسانی بودند». آن‌ها به آینه می‌نگرند و تنها انسانیت را می‌بینند.

The other class who are “not a forgetful hearer, but a doer of the work” see the law of God, they see Christ in the mirror. The work is to understand that the principle of reflection has a “natural” reality and a spiritual reality. Daniel illustrates those who did the “work,” for in chapters nine and ten he illustrates the work that produces the spiritual principle of reflection.

گروهِ دیگر، همان کسانی‌اند که «شنونده‌ای فراموش‌کار نیستند، بلکه انجام‌دهندهٔ کارند»؛ آنان شریعتِ خدا را می‌بینند و مسیح را در آینه می‌نگرند. کار این است که بفهمیم اصلِ انعکاس، واقعیتی «طبیعی» و واقعیتی روحانی دارد. دانیال کسانی را که این «کار» را انجام دادند به تصویر می‌کشد، زیرا در باب‌های نهم و دهم کاری را نشان می‌دهد که اصلِ روحانیِ انعکاس را پدید می‌آورد.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. Daniel 10:1, 2.

> در آن روزها، من، دانیال، سه هفته تمام سوگوار بودم. نانِ لذیذ نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و به هیچ‌وجه خود را تدهین نکردم، تا سه هفته تمام به پایان رسید. دانیال ۱۰:۱، ۲.

Gabriel had given a partial interpretation of the vision of chapter eight to Daniel, but Daniel had not understood it all.

جبرئیل بخشی از تعبیر رؤیای فصل هشتم را به دانیال داده بود، اما دانیال همهٔ آن را نفهمیده بود.

> And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:27.

> و من، دانیال، بیهوش شدم و چند روزی بیمار بودم؛ سپس برخاستم و به کارهای پادشاه پرداختم؛ و از آن رؤیا در شگفت ماندم، اما هیچ‌کس آن را نفهمید. دانیال ۸:۲۷.

Sister White informs us that Daniel was seeking to understand the interpretation of the message of Daniel chapter eight which Gabriel had brought to Daniel in chapter nine.

خواهر وایت به ما می‌گوید که دانیال در پی درک تعبیرِ پیامِ باب هشتمِ دانیال بود؛ پیامی که جبرئیل آن را در باب نهم نزد دانیال آورده بود.

> “With a new and deeper earnestness, Miller continued the examination of the prophecies, whole nights as well as days being devoted to the study of what now appeared of such stupendous importance and all-absorbing interest. In the eighth chapter of Daniel he could find no clue to the starting point of the 2300 days; the angel Gabriel, though commanded to make Daniel understand the vision, gave him only a partial explanation. As the terrible persecution to befall the church was unfolded to the prophet’s vision, physical strength gave way. He could endure no more, and the angel left him for a time. Daniel ‘fainted, and was sick certain days.’ ‘And I was astonished at the vision,’ he says, ‘but none understood it.’

> میلر با جدیتی نو و عمیق‌تر به بررسی نبوت‌ها ادامه داد؛ شب‌ها همچون روزها به مطالعه چیزی می‌پرداخت که اکنون از چنان اهمیت شگرف و دل‌مشغولیِ تمام‌گیر برخوردار می‌نمود. در باب هشتم کتاب دانیال هیچ سرنخی برای نقطه آغاز دو هزار و سیصد روز نمی‌یافت؛ فرشته جبرئیل، هرچند مأمور شده بود دانیال را از رؤیا آگاه سازد، تنها توضیحی جزئی به او داد. چون آزار هولناکی که می‌بایست بر کلیسا فرود آید در برابر دید پیامبر آشکار شد، قوای جسمانی‌اش فرو ریخت. دیگر تاب نیاورد، و فرشته برای مدتی از او دور شد. دانیال «بیهوش شد و چندی بیمار بود». او می‌گوید: «و من از رؤیا در شگفت ماندم، اما هیچ‌کس آن را درنیافت.»

> “Yet God had bidden His messenger: ‘Make this man to understand the vision.’ That commission must be fulfilled. In obedience to it, the angel, sometime afterward, returned to Daniel, saying: ‘I am now come forth to give thee skill and understanding;’ ‘therefore understand the matter, and consider the vision.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. There was one important point in the vision of chapter 8 which had been left unexplained, namely, that relating to time—the period of the 2300 days; therefore the angel, in resuming his explanation, dwells chiefly upon the subject of time.” The Great Controversy, 325.

> بااین‌همه خدا به فرستادهٔ خود فرمان داده بود: «این مرد را از معنای رؤیا آگاه ساز.» آن مأموریت باید انجام می‌شد. در اطاعت از آن، فرشته، اندکی بعد، نزد دانیال بازگشت و گفت: «اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم؛» «پس امر را بفهم و رؤیا را ملاحظه کن.» دانیال ۸:۲۷، ۱۶؛ ۹:۲۲، ۲۳، ۲۵-۲۷. در رؤیای باب هشتم یک نکتهٔ مهم بود که بی‌توضیح مانده بود، یعنی آنچه به زمان مربوط می‌شد—دورهٔ ۲۳۰۰ روز؛ ازاین‌رو فرشته، وقتی توضیح خود را از سر می‌گیرد، عمدتاً به موضوع زمان می‌پردازد. مناقشهٔ عظیم، ۳۲۵.

In chapter ten we are informed that Daniel had understanding of the “vision” and the “thing,” but Daniel wanted more light, so he set his heart to find that understanding and he fasted for twenty-one days. In so doing he represents those of the last days who understand the spiritual principle of reflection that is typified by the natural principle of reflection. That understanding is illustrated by their works, and their works are represented by Daniel as seeking a correct understanding of God’s prophetic word. The obvious contrast of those who fled from the vision, is that they were not seeking for a correct understanding of God’s prophetic word.

در باب دهم به ما خبر داده می‌شود که دانیال از «رؤیا» و «امر» درک داشت، اما دانیال خواهان نور بیشتری بود؛ ازاین‌رو دل خود را بر آن نهاد که آن درک را بیابد و بیست‌ویک روز روزه گرفت. با این کار، او نمایندهٔ کسانی در ایام آخر است که اصل روحانیِ انعکاس را که اصل طبیعیِ انعکاس نمونهٔ آن است، درمی‌یابند. آن درک در اعمال آنان نمود پیدا می‌کند، و اعمالشان به‌نمایندگیِ دانیال، جست‌وجوی درکِ درست از کلام نبویِ خداست. تضاد آشکار با کسانی که از رؤیا گریختند این است که آنان در پیِ درکِ صحیح از کلام نبویِ خدا نبودند.

The truth of God’s prophetic word that Daniel is represented as hungering to understand is the light of the last days, for Daniel typifies the one hundred and forty-four thousand. Daniel is therefore representing a class who are seeking to understand the light of God’s prophetic word that is represented as the final test before probation closes. In this regard, it is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, but it is also the test that is represented as the formation of the image of the beast.

حقیقتِ کلامِ نبوتیِ خدا که دانیال به‌عنوان کسی که برای فهم آن تشنه است به تصویر کشیده شده است، نورِ ایامِ آخر است، زیرا دانیال نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. از این‌رو، دانیال نمایندۀ گروهی است که در پیِ فهمِ نورِ کلامِ نبوتیِ خدا هستند؛ نوری که به‌عنوان آزمونِ نهایی پیش از پایان‌یافتنِ مهلت معرفی شده است. در این راستا، همین مکاشفۀ عیسی مسیح است که درست پیش از پایانِ مهلت مُهرگشایی می‌شود، و نیز همان آزمونی است که به‌صورتِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش به تصویر کشیده شده است.

The formation of the image of the beast is directly identifying the process of how the image of the beast is developed. That reality cannot be correctly determined without first identifying the primary subject of the test, the beast. It is the beast that establishes and identifies how the image is formed.

شکل‌گیری تصویرِ وحش، مستقیماً فرایندِ چگونگی پدید آمدن آن تصویر را مشخص می‌کند. این واقعیت بدون آن‌که نخست موضوع اصلی آزمون، یعنی وحش، شناسایی شود، به‌درستی قابل تعیین نیست. این خودِ وحش است که چگونگی شکل‌گیری تصویر را تعیین و مشخص می‌کند.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> اما «تصویر برای وحش» چیست؟ و چگونه باید شکل بگیرد؟ این تصویر به‌دست وحشِ دوشاخ ساخته می‌شود و تصویری برای آن وحش است. همچنین «تصویرِ وحش» نیز خوانده می‌شود. پس برای اینکه بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید شکل بگیرد، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش، یعنی پاپیّت، را مطالعه کنیم.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> وقتی کلیسای اولیه با دور شدن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای کنترل وجدان‌های مردم، در پی حمایت قدرت دنیوی برآمد. نتیجه آن نظام پاپی بود: کلیسایی که قدرت دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبرد مقاصد خود، به‌ویژه برای مجازات «بدعت»، به کار برد. برای آن‌که ایالات متحده تصویری از وحش پدید آورد، قدرت دینی باید چنان بر حکومت مدنی مسلط شود که اقتدار دولت نیز به دست کلیسا برای تحقق مقاصد خود او به کار گرفته شود. مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

In order “to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.” It is the beast that establishes the vision that is the test of the last days that is brought about just before probation closes. Daniel understood the vision and the thing.

برای اینکه «بدانیم تصویر چگونه است و چگونه باید شکل بگیرد، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش—یعنی نظام پاپی—را مطالعه کنیم.» این همان وحش است که آن رؤیایی را برپا می‌کند؛ رؤیایی که آزمون روزهای واپسین است و درست پیش از بسته شدن مهلت پدید می‌آید. دانیال رؤیا و امر را فهمید.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

The vision is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. The “thing” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word.” The same word (“dabar”) which is translated as “thing” in verse one is translated as “matter” in chapter nine verse twenty-three.

این رؤیا همان رؤیای «mareh» مربوط به دو هزار و سیصد سال است. «thing» همان واژهٔ عبری «dabar» است به معنای «word». همان واژه («dabar») که در آیهٔ ۱ به «thing» ترجمه شده، در فصل ۹ آیهٔ ۲۳ به «matter» ترجمه شده است.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> آری، هنگامی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که در آغازِ رؤیا او را دیده بودم، در حالی که به شتاب پرواز می‌کرد، در وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. در آغازِ تضرعاتت فرمان صادر شد و من آمده‌ام تا تو را آگاه سازم؛ زیرا بسیار محبوبی. پس این امر را بفهم و رؤیا را در نظر آور. دانیال ۹:۲۱‏–۲۳.

Gabriel comes to Daniel in response to Daniel’s prayer, which is associated with the enlightenment Daniel had received when he had understood that he was in a captivity represented by the scattering of Leviticus twenty-six.

جبرئیل در پاسخ به دعای دانیال نزد او می‌آید؛ دعایی که با بینشی مرتبط است که دانیال هنگامی یافته بود که دریافته بود در اسارتی قرار دارد که پراکندگیِ فصل بیست‌وششمِ سفر لاویان آن را نشان می‌دهد.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> در سال نخست سلطنت او، من، دانیال، از روی کتاب‌ها شمارِ سال‌هایی را دریافتم که کلامِ خداوند دربارهٔ آنها به ارمیا نبی رسیده بود، که خرابی‌های اورشلیم هفتاد سال به درازا خواهد کشید. دانیال ۹:۲.

The captivity identified by Jeremiah led Daniel to the captivity of the “seven times” recorded by Moses, which was both an “oath” and a “curse.”

اسارتی که ارمیا مشخص کرده بود، دانیال را به اسارتِ «هفت بار» که توسط موسی ثبت شده بود رساند؛ اسارتی که هم «سوگند» بود و هم «لعنت».

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> آری، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده و حتی روی برتافته‌اند تا به آواز تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت بر ما فرو ریخته است و سوگندی که در شریعت موسی، خدمتگزار خدا، نوشته شده، بر ما جاری گشته است، زیرا که به او گناه کرده‌ایم. و او کلام خود را، که بر ضد ما و بر ضد داورانی که ما را داوری می‌کردند گفته بود، با آوردن بلایی عظیم بر ما تحقق بخشید؛ زیرا زیر تمامی آسمان، چیزی مانند آنچه بر اورشلیم شده است انجام نگرفته است. چنان‌که در شریعت موسی نوشته شده، همه این بلاها بر ما آمده است؛ اما نزد خداوند، خدای خود، دعا نکردیم تا از گناهان خود بازگردیم و راستی تو را دریابیم. دانیال ۹:۱۱-۱۳.

Upon the two witnesses of Jeremiah and Moses, Daniel understood the desolation which had been brought upon Jerusalem was “the curse” “of Moses” that had been “poured upon” ancient Israel. Sister White refers to Jeremiah’s witness as “testimonies to the church,” and in this regard it is identifying Jeremiah as the Spirit of Prophecy of the last days, for the “testimonies to the church” in the last days is this very thing. Jeremiah represents the Spirit of Prophecy and Moses represents the Bible.

با استناد به دو شاهدِ ارمیا و موسی، دانیال دریافت که ویرانی‌ای که بر اورشلیم وارد آمده بود همان «لعنتِ» «موسی» بود که بر اسرائیلِ باستان «ریخته شده» بود. خواهر وایت از گواهیِ ارمیا با عنوان «شهادات برای کلیسا» یاد می‌کند، و از این حیث ارمیا را به‌عنوان روح نبوتِ ایام آخر شناسایی می‌کند، زیرا «شهادات برای کلیسا» در ایام آخر همین امر است. ارمیا نمایندهٔ روح نبوت است و موسی نمایندهٔ کتاب‌مقدس.

Daniel represents those of the last days that understand from those two witnesses that they have been scattered, and that understand from the Bible and Spirit of Prophecy that they have been awakened, as was Daniel to the fact that he (they) had been in captivity, and that the captivity was represented in God’s prophetic word.

دانیال نمایندهٔ کسانی در ایام آخر است که از آن دو شاهد درمی‌یابند که پراکنده شده‌اند، و از کتاب‌مقدس و روح نبوت درمی‌یابند که بیدار شده‌اند؛ همان‌گونه که دانیال به این حقیقت بیدار شد که در اسارت بوده است، و اینکه آن اسارت در کلام نبوی خدا بیان شده بود.

The experience of God’s last-day people is the experience of the ten virgins.

تجربهٔ قوم خدا در آخرالزمان، تجربهٔ ده باکره است.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

The tarrying time of the parable of the ten virgins represents the same awakening of Daniel in chapter nine. Based upon the two sanctified witnesses Daniel realized that his entire life was a fulfillment of a specific prophecy within God’s Word. That prophecy directed Daniel to the remedy that was needed if Daniel was to be prepared for what was going to happen to him in the very next chapter. So too, when the Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, they also had to be awakened to the fact that the first disappointment and delay had led them to fall asleep. All the prophets represent the last days.

زمان درنگِ مَثَلِ ده باکره نمایانگر همان بیداری‌ای است که دانیال در باب نهم تجربه کرد. بر اساس دو شاهد مقدس، دانیال دریافت که تمام زندگی‌اش تحققِ نبوتی معیّن در کلام خدا بوده است. آن نبوت دانیال را به راه‌حلی که برای آمادگی او در برابر آنچه قرار بود در بابِ بلافاصلهٔ بعد بر او واقع شود لازم بود، رهنمون کرد. همچنین، وقتی پیروان میلر مَثَلِ ده باکره را تحقق بخشیدند، لازم بود بیدار شوند و دریابند که ناامیدی و تأخیر نخستین ایشان را به خواب برده بود. تمامی انبیا نمایانگر ایام آخرند.

The awakening of Daniel and the Millerites are two witnesses of an awakening of the one hundred and forty-four thousand in the last days.

بیداری دانیال و پیروان میلر دو شاهد بر بیداریِ صد و چهل و چهار هزار نفر در روزهای آخر هستند.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236.

> عیسی و تمام لشکر آسمانی با همدردی و محبت بر کسانی نگریستند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار آن کسی بودند که جان‌هایشان دوستش می‌داشت. فرشتگان گرداگرد آنان در پرواز بودند تا در ساعت آزمایش‌شان ایشان را نگه دارند. کسانی که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت کرده بودند، در تاریکی رها شدند، و خشم خدا بر ضدشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود بپذیرند. آن وفادارانِ نومید که نمی‌توانستند بفهمند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی رها نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌هایشان هدایت شدند تا ادوار نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی اعداد برداشته شد و خطا روشن گردید. دیدند که ادوار نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد و همان شواهدی که برای نشان دادن پایان یافتن ادوار نبوی در ۱۸۴۳ عرضه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن ادوار در ۱۸۴۴ خاتمه خواهند یافت. نوری از کلام خدا بر موضعشان تابید و زمانِ درنگ را کشف کردند— «اگرچه [رؤیا] درنگ کند، منتظرش بمان.» در محبتشان به آمدن فوری مسیح، درنگِ رؤیا را که مقرر بود منتظرانِ حقیقی را آشکار کند، از نظر انداخته بودند. باز زمانی معین داشتند. با این همه، دیدم که بسیاری از ایشان نتوانستند بر نومیدی شدید خود فائق آیند تا به آن اندازه از غیرت و نیرو دست یابند که در ۱۸۴۳ ایمانشان را مشخص ساخته بود. نوشته‌های اولیه، ۲۳۶.

In fulfillment of the parable, the Millerites “had overlooked the tarrying of the vision,” but they were “again” “led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained.” Daniel was led to the Bible and the “hand of the Lord” was removed from “the prophetic periods,” and when Daniel as a doer, not simply a hearer, by active faith proved that he understood the message of Jeremiah and Moses by fulfilling the directions given in Leviticus twenty-six as well as the remedy and resolution of the scattered condition of God’s people, then the “explanation,” was given to Daniel.

در تحقق آن مثل، پیروان میلر «تأخیرِ رویا را نادیده گرفته بودند»، اما آنان «دوباره» «به کتاب‌مقدس‌شان رهنمون شدند تا دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دستِ خداوند از روی اعداد برداشته شد و اشتباه توضیح داده شد.» دانیال به کتاب‌مقدس رهنمون شد و «دستِ خداوند» از روی «دوره‌های نبوی» برداشته شد، و هنگامی که دانیال به‌عنوان عمل‌کننده، نه صرفاً شنونده، با ایمانی فعال و از طریق به‌جا آوردن دستورهایی که در لاویانِ فصلِ بیست‌وشش آمده است، و نیز چاره‌جویی و حلّ وضعیتِ پراکندگی قومِ خدا، ثابت کرد که پیامِ ارمیا و موسی را فهمیده است، آنگاه «توضیح» به دانیال داده شد.

When the one hundred and forty-four thousand fulfill the tarrying time of the parable in its final and most perfect fulfillment in the last days, they will do so in a period of time when the “formation of the image of the beast” is their great test.

هنگامی که صد و چهل و چهار هزار نفر، مدتِ انتظارِ آن مَثل را در تحقق نهایی و کامل‌ترین صورتِ آن در روزهای آخر به پایان برسانند، این کار را در دوره‌ای انجام خواهند داد که "تشکیلِ تمثالِ وحش" آزمونِ بزرگِ آنان است.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons 69.

> «چون میوه به بار آید، بی‌درنگ داس در آن می‌زند، زیرا موسمِ درو فرا رسیده است.» مسیح با اشتیاقی سوزان در انتظار تجلیِ خود در کلیسای خویش است. وقتی که شخصیت مسیح به‌طور کامل در قوم او بازتولید شود، آنگاه خواهد آمد تا آنان را به‌عنوان از آنِ خود تصاحب کند. درس‌های تمثیلیِ مسیح، صفحه ۶۹.

> “It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.

> این تاریکیِ سوء‌فهم نسبت به خداست که جهان را در بر گرفته است. مردمان شناخت خود از شخصیت او را از دست می‌دهند. آن به‌اشتباه فهمیده و نادرست تفسیر شده است. در این زمان باید پیامی از جانب خدا اعلام شود؛ پیامی که در اثرگذاری‌اش روشنگر و در قدرتش نجات‌بخش است. شخصیت او باید شناسانده شود. بر تاریکیِ جهان باید نورِ جلال او، نورِ نیکویی، رحمت و حقیقت او بتابد.

> “This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.” Isaiah 40:9, 10.

> این همان کاری است که پیامبر اشعیا با این کلمات بیان کرده است: «ای اورشلیمِ بشارت‌آور، آوازت را به قوت بلند کن؛ آن را بلند کن، مترس؛ به شهرهای یهودا بگو: اینک خدای شما! اینک، خداوند خدا با دستی نیرومند خواهد آمد و بازوی او برای او سلطنت خواهد کرد؛ اینک، پاداش او با اوست و کار او پیش روی اوست.» اشعیا ۴۰:۹، ۱۰.

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.

> «آنان که در انتظار آمدن داماد هستند باید به مردم بگویند: "اینک خدای شما." آخرین پرتوهای نورِ رحمت، آخرین پیامِ رحمت که باید به جهان داده شود، آشکار شدنِ سرشتِ محبت‌آمیزِ اوست. فرزندانِ خدا باید جلالِ او را آشکار کنند. آنان باید در زندگی و شخصیتِ خود نشان دهند که فیضِ خدا برایشان چه کرده است.» درس‌های تمثیلی مسیح، ۴۱۵.

Back to Articles