Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

کتاب یوئیل و کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم - شمارهٔ هشت

Number Eight

شمارهٔ هشت

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> او دانش را به چه کسانی تعلیم دهد؟ و آموزه را به چه کسانی بفهماند؟ به آنان که از شیر گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> زیرا باید دستور بر دستور، دستور بر دستور؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا باشد. زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامشی که با آن می‌توانید خستگان را آرام دهید؛ و این است تجدید قوا؛ اما آنان گوش فرا ندادند.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> اما کلام خداوند برای ایشان چنین بود: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به قفا بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و اسیر گردند.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> پس، ای مردان استهزاگر که بر این قومِ ساکن اورشلیم حکم می‌رانید، کلام خداوند را بشنوید. زیرا گفته‌اید: با مرگ پیمان بسته‌ایم، و با هاویه توافق کرده‌ایم؛ هرگاه تازیانهٔ سیلاب‌آسا بگذرد، به ما نخواهد رسید؛ زیرا دروغ را پناهگاه خود ساخته‌ایم و زیر پردهٔ دروغ پنهان شده‌ایم. از این رو خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک در صهیون سنگی برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، سنگ زاویه‌ای گرانبها، بنیانی استوار؛ هر که ایمان آورد، شتاب نخواهد کرد. داوری را نیز به ریسمان اندازه‌گیری خواهم نهاد و عدالت را به شاقول؛ و تگرگ پناهگاه دروغ را خواهد روبید، و آب‌ها نهانگاه را فراخواهد گرفت. و پیمان شما با مرگ باطل خواهد شد، و توافق شما با هاویه برپا نخواهد ماند؛ هرگاه تازیانهٔ سیلاب‌آسا بگذرد، آنگاه زیر پای آن لگدمال خواهید شد. اشعیا ۲۸:۹-۱۸.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

مردانِ استهزاگری که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، رهبرانِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودکیه‌ای هستند؛ همانانی که اشعیا چند آیه پیش‌تر آنان را «مستانِ افرایم» و «تاجِ غرور» نامیده بود. در روز پنطیکاست، پطرس به کسانی پاسخ داد که ادعا می‌کردند این پیام را مردانی مست اعلام می‌کنند. دورانِ بارانِ پسین مربوط به پیامِ حقیقی و پیامِ کاذبِ بارانِ پسین است. پیامی از جانبِ خداوند همواره دو طبقهٔ پرستنده پدید می‌آورد، و هر دو طبقه شراب می‌نوشند. پیامِ مقدس، یا شرابِ مقدس، همان چیزی است که در کتابِ یوئیل از دهانِ بی‌وفایان گرفته می‌شود.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> بیدار شوید، ای مست‌ها، و گریه کنید؛ و شیون کنید، ای همهٔ شراب‌نوشان، به سبب شراب تازه؛ زیرا از دهان شما گرفته شده است. یوئیل ۱:۵.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

در باب اول کتاب یوئیل، باغبانانِ شریرِ تاکستان که نمایندهٔ کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای هستند، به سبب "قطع شدن" "شراب نو" از دهانشان محکوم و مورد داوری قرار می‌گیرند. خدا افاضهٔ روح خود در بارانِ پسین را (که "تقدیمه‌های آردی و نوشیدنی" نماد آن است) از باغبانانِ شریرِ مست قطع یا دریغ کرده است.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> تقدیمهٔ آردی و تقدیمهٔ ریختنی از خانهٔ خداوند قطع شده است؛ کاهنان، خادمان خداوند، ماتم گرفته‌اند. کشتزار ویران است، زمین می‌نالد؛ زیرا غله تباه شده است؛ شراب تازه خشکیده است، روغن نیز از رمق افتاده است. خجل شوید ای کشاورزان؛ شیون کنید ای باغبانان تاکستان، برای گندم و برای جو؛ زیرا محصول کشتزار نابود شده است. درخت انگور خشکیده است و درخت انجیر پژمرده؛ درخت انار، و نیز درخت نخل و درخت سیب، بلکه همهٔ درختان کشتزار، خشکیده‌اند؛ زیرا شادی از فرزندان انسان رخت بربسته است. ای کاهنان، کمر ببندید و نوحه کنید؛ ای خادمان مذبح، شیون کنید؛ بیایید، ای خادمان خدای من، تمام شب را در پلاس به سر ببرید؛ زیرا تقدیمهٔ آردی و تقدیمهٔ ریختنی از خانهٔ خدای شما بازداشته شده است. روزه‌ای مقدس اعلام کنید، اجتماع مقدسی فراخوانید، مشایخ و همهٔ ساکنان سرزمین را در خانهٔ خداوند، خدای خود، گرد آورید و نزد خداوند فریاد برآورید: آه از آن روز! زیرا روز خداوند نزدیک است، و چون هلاکتی از جانب قادر مطلق خواهد آمد. آیا خوراک در برابر چشمان ما از میان نرفته است؟ بلی، شادی و شادمانی نیز از خانهٔ خدای ما رخت بربسته است. یوئیل ۱:۹-۱۶.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

وقتی «مستانِ افرایمِ» اشعیا در یوئیل «بیدار» می‌شوند، شرایطی که با آن روبه‌رو می‌شوند پیامِ بارانِ پسین است که با «شرابِ نو» نمایانده شده است. این پیام از قومِ برگزیدهٔ عهدِ خدا بازداشته شده است. «Corn» در این بخش واژه‌ای عام برای غله است، و کلامِ خدا نانِ آسمان است و در این بخش «به هدر رفته» است.

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

"شرابِ تازه" همان پیامِ حقیقتِ زمانِ حاضر است که در یازدهم سپتامبر رسید. عبارات "شرابِ تازه خشک شده است" و "شرابِ تازه قطع شده است" را تنها کسانی بازمی‌شناسند که به "راه‌های قدیمِ" ارمیا بازمی‌گردند، زیرا پیام "نو" همواره با پیام "کهن" همخوان است. واژه‌ای که به‌صورت "خشک شده" ترجمه شده، در عبری به معنای "شرمنده شدن" است.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

کسانی که «شرمسارند»، یکی از موضوعات محوریِ یوئیل و پیامبران‌اند. مستانِ افرایم از پیامِ جعلیِ بارانِ پسینِ خود شرمسارند؛ پیامی که غالباً «صلح و امنیت» نامیده می‌شود. سه نمادِ غله، شرابِ تازه و روغن نمایانگرِ پیامِ بارانِ پسین‌اند. بارانِ پسین همچنین به‌عنوان ریزشِ روح‌القدس نیز معرفی می‌شود.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

کار روح‌القدس این است که نسبت به گناه، عدالت و داوری ملزم سازد، و آن هم دقیقاً به همین ترتیب. کلام خدا انسان را نسبت به گناه ملزم می‌سازد و نماد آن «گندم» است. داشتن «شراب تازه» کسانی را که روح‌القدس را دارند مشخص می‌کند؛ روح‌القدس نمادش «باران» و نیز «شراب» است، زیرا هر دو، «باران» و «شراب»، به‌سادگی می‌توانند به‌عنوان پیام یا تعلیم نشان داده شوند.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> با این همه، حقیقت را به شما می‌گویم: برای شما سودمند است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ اما اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و هنگامی که او بیاید، جهان را دربارهٔ گناه و پارسایی و داوری ملزم خواهد ساخت: دربارهٔ گناه، چرا که به من ایمان نمی‌آورند؛ دربارهٔ پارسایی، زیرا نزد پدر خود می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و دربارهٔ داوری، چون که سرور این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهای بسیار برای گفتن به شما دارم، اما اکنون توان تحمل آنها را ندارید. اما چون او، یعنی روحِ حقیقت، بیاید، شما را به تمامی حقیقت هدایت خواهد کرد؛ زیرا او از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هر آنچه بشنود، همان را خواهد گفت، و آنچه را در پیش است به شما نشان خواهد داد. یوحنا ۱۶:‏۷–۱۳

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

«غله» یوئیل کلامِ خداست که در بارهٔ «گناه» ملزم می‌سازد. «عدالت» در کسانی آشکار می‌شود که انسانیتِ خود را با الوهیت پیوند داده‌اند، از طریقِ پیامِ حقیقتِ حاضر که به‌صورتِ «شرابِ تازه» نمایانده شده است—«تازه» (حقیقتِ حاضر) و «شراب» (پیام). «روغن» نمادِ «داوری» است، زیرا «داوری» مبتنی بر این است که آیا کسانی که داوری می‌شوند «روغن» دارند یا نه. غله و شرابِ تازه و روغنِ یوئیل همان الزام در بارهٔ گناه و عدالت و داوری است. همهٔ عناصرِ کارِ روح‌القدس در ارتباط با ریزشِ بارانِ پسین، حقایقی را تشکیل می‌دهند که بناست ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای را—از ۱۱ سپتامبر، وقتی که یوئیل به آنان فرمان می‌دهد: «بیدار شوید!»—بیازمایند.

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

سه نمادِ پیامِ بارانِ پسین با پیام‌های سه فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل چهارده هم‌راستا هستند، و «کشاورزان» باید «شرمسار شوند» و «تاک‌بانان» باید «ناله کنند». در یوئیل، قومِ خدا هرگز نباید شرمسار شوند.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> و خواهید دانست که من در میان اسرائیل هستم، و اینکه من خداوند، خدای شما، هستم و جز من دیگری نیست؛ و قوم من هرگز شرمسار نخواهد شد. یوئیل ۲:۲۷.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

دهقانان و تاک‌کاران شرمسار شده‌اند و شیون می‌کنند، زیرا پیامِ جعلیِ بارانِ پسینی که عرضه می‌کنند، ناتوان از پدید آوردنِ حیات در تاکستانی است که نگهداری از آن به ایشان سپرده شده بود. ادونتیسم از نبیّهٔ خود می‌داند که آنان فراخوانده شده‌اند تا تجربهٔ بارانِ پسین را تحقق بخشند، اما محصولاتِ کشتزارها خشکیده‌اند. آنان شرمسارند و می‌گریند، به‌ویژه «برای گندم و برای جو». قربانیِ نوبرِ «جو» در روزِ رستاخیزِ مسیح فصلِ پنطیکاست را آغاز کرد که در پنطیکاست با قربانیِ نوبرِ «گندمِ» پنطیکاست پایان یافت. مست‌های افرایم شرمسارند، زیرا در سوی نادرستِ فصلِ پنطیکاست قرار دارند؛ فصلی که از ۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه تکرار می‌شود، هنگامی که بارانِ پسین در حال باریدن است.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> بسیاری تا حد زیادی در دریافت باران نخستین ناکام مانده‌اند. آنان همهٔ برکاتی را که خدا بدین‌سان برایشان فراهم کرده است به دست نیاورده‌اند. انتظار دارند که این کمبود با باران پسین جبران شود. وقتی فراوان‌ترین فیض عطا شود، قصد دارند دل‌های خود را بگشایند تا آن را دریافت کنند. آنان دچار اشتباهی هولناک‌اند. کاری که خدا در بخشیدن نور و معرفت خود در دل انسان آغاز کرده است باید پیوسته پیش برود. هر فرد باید نیاز خود را دریابد. دل باید از هر آلودگی خالی شود و برای سکونت روح پاک گردد. شاگردان نخستین به‌وسیلهٔ اعتراف و ترک گناه، با دعای جدی و وقف کردن خود به خدا، برای فرو‌ریختن روح‌القدس در روز پنتیکاست مهیا شدند. همان کار، اما در درجه‌ای بالاتر، اکنون باید انجام شود. آنگاه عامل انسانی فقط باید برکت را درخواست می‌کرد و منتظر می‌ماند تا خداوند کار مربوط به او را کامل کند. این خداست که کار را آغاز کرده، و او کار خود را به انجام خواهد رساند و انسان را در عیسی مسیح کامل خواهد ساخت. اما نباید از فیضی که باران نخستین نمایانگر آن است غفلت شود. تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر هر روز در به‌کاربستنِ فضایل فعال مسیحی پیش نرویم، ظهورات روح‌القدس را در باران پسین بازنخواهیم شناخت. ممکن است بر دل‌های پیرامون ما فروبریزد، اما آن را نه تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد. شهادات برای خادمان، ۵۰۶، ۵۰۷.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

در زمینهٔ خطی که خواهر وایت آن را «فصل پنتیکاستی» می‌نامد، «باران پیشین» دمیدنِ مسیح بر شاگردان بود، هنگامی‌که پس از رستاخیزش از ملاقات آسمانی‌اش بازگشت. «باران پسین» در این زمینه پنتیکاست بود. در آلفای فصل پنتیکاستی چند قطره بر شاگردان دمیده شد و در امگای آن، شاگردانی که بر آنان دمیده شده بود با زبان‌های آتش به سراسر جهان سخن می‌گفتند. تجلیِ روح‌القدس در آغاز و در پایان. در آغاز، الوهیت از طریق پیامی روح‌القدس را به انسانیت می‌رساند و در پایان، الوهیت و انسانیتِ درهم‌آمیخته که به‌وسیلهٔ زبان‌ها (نمادِ انسانیت) و آتش (نمادِ الوهیت) نمایانده می‌شوند، از طریق پیامی روح‌القدس را به انسانیت می‌رسانند. تقدیم نوبرِ جو در آغاز با رستاخیز مسیح هماهنگ است و دو قرص نانِ گندم در تقدیم نوبرِ پنتیکاست با پنتیکاست هماهنگ است.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

آن دو قرص نان تنها قربانی‌ای بودند که در آن خمیرمایه، نماد گناه، به‌کار رفته بود. قرص‌ها پخته شده بودند و بدین‌سان نشانگر زدوده شدن گناه بودند، اما در عین حال این حقیقت را حفظ می‌کردند که آن دو قرص نانِ تکان‌دادنی که نمایندۀ یکصد و چهل و چهار هزار بودند، مردان و زنانی بودند گناهکار که به‌دست فرستادۀ عهد در ملاکی باب سوم از آن گناهان تطهیر شده بودند. بدین‌سان، آلفای فصل پنطیکاست نان آسمانی را که به شاگردانش تعلیم می‌داد نمایندگی می‌کرد و اومگای آن فصل، همان شاگردان را به صورت دو قرص نان که به آسمان افراشته می‌شدند نمادین ساخته بود. بنابراین، نمادِ الوهیت و انسانیتِ زبان‌های آتشین و افراشتنِ هدیهٔ تکان‌دادنی که نمادِ بردن پیام به جهان از سوی شاگردان بود، در هم می‌آمیزند تا نشان دهند که یکصد و چهل و چهار هزار باید همچون قربانی‌ای افراشته شوند که عیسی مسیح را به‌گونه‌ای کامل نمایانگر است؛ و عیسی مسیح نشان می‌دهد که الوهیتِ درآمیخته با انسانیت گناه نمی‌کند.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

این‌که کسی «بارانِ پیشین را دریافت نکند» و در عین حال انتظار داشته باشد که «کمبودِ» «تمام برکاتی که خدا» با «بارانِ پیشین» «فراهم کرده بود» توسط «بارانِ پسین» «جبران شود»، «اشتباهی وحشتناک» است. بارانِ پیشین همان «راه‌های کهنِ» ارمیا است؛ راه‌هایی که در یازده سپتامبر به‌عنوان راهی که باید در آن گام برداشت، شناخته شدند. این یک «اشتباه وحشتناک» و نیز فریبی نیرومند است که مردم را به این گمان می‌کشاند که پیامی از بارانِ پسین دارند که بر صخره بنا شده است، اما در نهایت درمی‌یابند که پیامشان بر شن بنا شده بود.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

پطرس در ارائهٔ خود از یکصد و چهل و چهار هزار نفر در دورهٔ بارانِ آخر، از اینکه به‌صراحت توضیح دهد چه کسی مست بود و چه کسی نبود، ابایی نداشت. تمام انبیا از روزهای آخر سخن می‌گویند و یوئیل «مستانِ افرایم» را در حال بیدار شدن و مواجهه با شواهدی روشن معرفی می‌کند که نشان می‌دهد امتیازِ اینکه قومِ اعلان‌کنندهٔ فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم تحت قدرتِ بارانِ آخر باشند، برای همیشه از آنان سلب شده است. یکصد و چهل و چهار هزار نفر در دورهٔ بارانِ آخر، از 9/11 تا قانونِ یکشنبه، پرورش می‌یابند و مُهر می‌شوند. آنان کسانی‌اند که بره را هر جا که برود، متابعت می‌کنند.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

پطرس در پنتیکاست نمایندهٔ کسانی است که پیامِ بارانِ پسین را اعلام می‌کنند؛ پیامی که بنیادش را بر کتابِ یوئیل می‌نهد. به یهودیانی که در سراسر تاریخ‌شان مسئولیت برگزاریِ عیدِ پنتیکاست به آنان سپرده شده بود، پطرس خبر می‌داد که آن پنتیکاستی که همهٔ پنتیکاست‌های پیشین به سوی آن اشاره داشتند، اکنون در حال تحقق است. یهودیان، همچون مستانِ افرایم، آن‌قدر از شرابِ بابل مست بودند که پطرس و آن یازده تن را، هنگامی که پیامِ بارانِ پسین را در چارچوبِ کتابِ یوئیل ارائه می‌کردند، به مستی متهم کردند. وقتی مستانِ افرایم در آیهٔ پنجِ بابِ نخستِ یوئیل «بیدار» می‌شوند، با فرایندِ آزمایشیِ بارانِ پسین روبه‌رو می‌شوند که در آن دو دسته پدید می‌آید. در این فرایندِ آزمون، یک دسته پیامِ بارانِ پسین را تشخیص می‌دهد و دستهٔ دیگر آن را تشخیص نمی‌دهد.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> نباید منتظر بارانِ پسین بمانیم. آن بر همهٔ کسانی فرو خواهد آمد که شبنم و رگبارهایِ فیض را که بر ما می‌بارند می‌شناسند و از آنها بهره‌مند می‌شوند. وقتی خرده‌های نور را گرد می‌آوریم، وقتی قدرِ رحمت‌های ثابتِ خدا را، که دوست دارد ما به او توکل کنیم، می‌دانیم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. "زیرا چنان‌که زمین جوانهٔ خود را می‌رویاند و چنان‌که باغ آنچه را که در آن کاشته شده است می‌رویاند، به همان‌سان خداوند خدا عدالت و ستایش را در برابر همهٔ امّت‌ها خواهد رویانید." اشعیا ۶۱:۱۱. تمام زمین باید از جلال خدا پر شود. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۸۴.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

"شناختن" به معنای "به یاد آوردن یا بازیافتن معرفت" است، زیرا پیامِ بارانِ پسین به‌واسطهٔ تاریخ‌های مقدسِ گذشته‌ای که تاریخِ بارانِ پسین را به تصویر می‌کشند "شناخته می‌شود". تاریخِ پطرس در روزِ پنجاهه در چارچوبِ تاریخی‌ای که یوئیل ترسیم کرده بود قرار داشت. چارچوبِ یوئیل در کنار تحققِ آن به‌دستِ پطرس، دو شاهد برای تاریخِ فریادِ نیمه‌شبِ ۱۸۴۴ فراهم می‌آورد. آن سه شاهد (و دیگران) باید به‌عنوان نمونه‌هایی از تاریخ، چارچوب و پیامِ بارانِ پسین "شناخته شوند".

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

وقتی مسیح پس از آنکه صعود کرد و سپس بازگشت بر شاگردان دمید، این همچون «چند قطره» پیش از افاضهٔ عظیم در پنطیکاست بود. در آغاز و در پایان، تجلّیِ ریختنِ روح‌القدس دیده شد. آن چند قطره‌ای که مسیح به شاگردانش بخشید، آلفای دورهٔ پنطیکاست به شمار می‌آید که با امگا و با ریخته‌شدنِ پیام از سوی شاگردان به جهان پایان می‌یابد. آلفا با هدیهٔ نوبرِ جو مشخص می‌شود و با هدیهٔ نوبرِ گندم پایان می‌پذیرد. آغازِ بارانِ دیرهنگام با فروریختنِ ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک در ۱۱ سپتامبر مشخص شد. این نشانهٔ آغازِ تاریخی است که به قانونِ یکشنبه منتهی می‌شود. ۱۱ سپتامبر با هدیهٔ نوبرِ جو نمایان می‌شود و قانونِ یکشنبه، هدیهٔ نوبرِ گندم است.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

میگسارانِ افرایم به این واقعیت آگاه می‌شوند که پادشاهی‌شان از آنان گرفته خواهد شد و به قومی داده خواهد شد که میوه‌های شایسته بیاورند. یوئیل نافرمانیِ میگساران را با این بیان آشکار می‌کند که قربانی‌های «خوراک» و «نوشیدنی» از خانهٔ خداوند «قطع» شده‌اند و «شرابِ نو» از دهانِ آنان «قطع» شده است. «شرابِ نو» در عبری آبِ تازه‌فشرده است، اما «شراب»ی که میگساران در آیهٔ پنج می‌نوشند، آبِ میوهٔ تخمیرشده است. دو نوع شراب نمایانگرِ تعلیمی هستند، و در سیاقِ یوئیل، آن تعلیم پیامِ بارانِ پسین است. میگسارانِ افرایم آبِ میوهٔ تخمیرشده می‌نوشیده‌اند و از آبِ «نو»، یعنی آبِ تازه‌فشرده، «قطع» شده‌اند. دو نوع شراب نمایانگرِ دو پیامِ بارانِ پسین‌اند، و میگساران از پیامِ ناب «قطع» شده‌اند. واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «قطع شدن» بر پایهٔ رسمِ عهدِ باستانیِ بریدنِ حیوانات و عبور از میانِ پاره‌هاست. «قطع شدن» یعنی مردود شدن به‌عنوان قومِ عهدِ خدا.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

کتاب یوئیل قوم خدا را در ایام آخر شناسایی می‌کند؛ از پیروان میلر آغاز می‌شود که در نتیجه برداشته شدن مُهر از کتاب دانیال در سال ۱۷۹۸ پدید آمدند، و با صد و چهل و چهار هزار نفر پایان می‌یابد که در نتیجه برداشته شدن مُهر از کتاب دانیال در سال ۱۹۸۹ پدید می‌آیند. در آغاز، افاضهٔ روح‌القدس در قالب دورهٔ زمانی از اجتماع اردوگاهی اکستر تا ناامیدی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمود یافت. آن تاریخ، مثلِ ده باکره در متی باب بیست‌وپنجم را تحقق بخشید که مو به مو در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفر تکرار می‌شود.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> جهانی در شرارت، در فریب و گمراهی، در خودِ سایهٔ مرگ آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی رنجِ جان می‌کشند تا آنان را بیدار کنند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ اندیشه‌ام به آینده می‌رود، هنگامی که علامت داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید.» اما برخی در تهیهٔ روغنِ لازم برای پر کردن چراغ‌هایشان درنگ خواهند کرد، و دیرهنگام خواهند فهمید که منشی که آن روغن نمایانگرِ آن است، قابل انتقال نیست. آن روغن پارساییِ مسیح است. آن نمایانگرِ منش است، و منش قابل انتقال نیست. هیچ‌کس نمی‌تواند آن را برای دیگری تأمین کند. هر کس باید برای خود منشی پالوده از هر لکهٔ گناه به‌دست آورد. Bible Echo، 4 مه 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

چه کسانی "رنجِ جان را برای بیدار کردن" "جهانی که در شرارت آرمیده است" احساس می‌کنند؟ یوئیل به این پرسش پاسخ می‌دهد:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> و چنین خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت؛ زیرا در کوه صهیون و در اورشلیم نجات خواهد بود، چنان‌که خداوند گفته است، و در بازماندگانی که خداوند فرا خواهد خواند. یوئیل ۲:۳۲.

We will continue these things in the following article.

این مطالب را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> دیرهنگامِ بعدازظهرِ روزِ رستاخیز، دو تن از شاگردان در راه عمواس بودند، شهرکی کوچک در هشت مایلیِ اورشلیم. این شاگردان در کارِ مسیح نقشی برجسته نداشتند، اما از دل و جان به او ایمان داشتند. آنان برای برگزاریِ فصح به شهر آمده بودند و از رویدادهایی که به‌تازگی رخ داده بود سخت سرگشته بودند. خبرِ صبح را دربارهٔ برداشته شدنِ پیکرِ مسیح از قبر شنیده بودند، و نیز گزارشِ زنانی را که فرشتگان را دیده و با عیسی ملاقات کرده بودند. اکنون برای اندیشه و دعا به خانه‌های خود بازمی‌گشتند. اندوهگین، راهِ عصرگاهیِ خویش را پی می‌گرفتند و از صحنه‌های محاکمه و مصلوب شدن سخن می‌گفتند. هرگز پیش‌تر تا این اندازه به کلی دلسرد نشده بودند. بی‌امید و بی‌ایمان، در سایهٔ صلیب گام برمی‌داشتند.

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> هنوز چندان از سفرشان پیش نرفته بودند که غریبه‌ای به آنان پیوست؛ اما آن‌قدر در اندوه و نومیدی خود فرو رفته بودند که به او توجه چندانی نکردند. گفت‌وگویشان را ادامه دادند و آنچه در دل داشتند بر زبان می‌آوردند. درباره درس‌هایی که مسیح داده بود به استدلال می‌پرداختند، درس‌هایی که گویا از فهمشان برنمی‌آمد. هنگامی که از رویدادهای رخ‌داده سخن می‌گفتند، عیسی مشتاق بود آنان را تسلی دهد. او اندوهشان را دیده بود؛ اندیشه‌های متعارض و سردرگم‌کننده‌ای را که این فکر را به ذهنشان می‌آورد ـ آیا این مرد که اجازه داد خود تا این اندازه تحقیر شود، می‌تواند مسیح باشد؟ ـ می‌فهمید. نتوانستند اندوه خود را فروخورند و گریستند. عیسی می‌دانست که دل‌هایشان در محبت به او گره خورده است و مشتاق بود اشک‌هایشان را بزداید و آنان را از شادی و سرور لبریز کند. اما نخست باید درس‌هایی به آنان می‌داد که هرگز فراموش نکنند.

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> «او به ایشان گفت: «این چه گفتگوهایی است که در راه با یکدیگر می‌کنید و اندوهگین هستید؟» و یکی از آنان، که نامش کلئوپاس بود، در پاسخ به او گفت: «آیا تنها تو در اورشلیم بیگانه‌ای و از آنچه در این روزها در آنجا رخ داده است خبر نداری؟»» آنان از ناامیدی خود دربارهٔ استادشان با او سخن گفتند، «که پیامبری نیرومند در عمل و کلام در حضور خدا و همهٔ مردم بود»؛ اما «رؤسای کاهنان و حاکمان ما»، به گفتهٔ ایشان، «او را سپردند تا به مرگ محکوم شود و او را مصلوب کردند.» با دل‌هایی آزرده از ناامیدی و با لبانی لرزان افزودند: «امید بسته بودیم که او همان کسی باشد که اسرائیل را رهایی بخشد؛ و علاوه بر همهٔ اینها، امروز سومین روز است از زمانی که این امور رخ داده است.»

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> شگفت آنکه شاگردان سخنان مسیح را به یاد نیاوردند و درنیافتند که او رویدادهایی را که رخ داده بود از پیش خبر داده بود! درنیافتند که بخش پایانیِ بیان او به همان اندازه که بخش نخست تحقق یافته بود، به‌راستی تحقق خواهد یافت؛ یعنی در روز سوم دوباره برخواهد خاست. این همان بخشی بود که باید به یاد می‌داشتند. کاهنان و حاکمان این را فراموش نکردند. در فردای روز تدارک، سران کاهنان و فریسیان نزد پیلاطس گرد آمدند و گفتند: ای آقا، به یاد داریم که آن فریبکار، وقتی هنوز زنده بود، گفت: پس از سه روز باز برخواهم خاست. متی ۲۷:۶۲، ۶۳. اما شاگردان این سخنان را به یاد نیاوردند.

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> «آن‌گاه به آنان گفت: ای بی‌خردان و کُنددل در باور کردنِ همه آنچه پیامبران گفته‌اند! آیا لازم نبود که مسیح این رنج‌ها را متحمّل شود و به جلالِ خویش داخل گردد؟» شاگردان در شگفت بودند که این غریبه کیست که می‌تواند تا ژرفای جانشان نفوذ کند و با چنین جدیتی، مهربانی و همدلی، و با چنین امیدبخشی سخن بگوید. برای نخستین بار از زمانی که به مسیح خیانت شد، احساس امیدواری کردند. بارها با دقت به همراه خود می‌نگریستند و می‌اندیشیدند که سخنان او همان سخنانی است که مسیح بر زبان می‌راند. آنان آکنده از شگفتی شدند و دل‌هایشان با انتظاری شادی‌بخش به تپش افتاد.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> از موسی، که خود سرآغاز تاریخ کتاب مقدس است، آغاز کرد و مسیح در همهٔ کتب مقدس آنچه را دربارهٔ خود بود، شرح داد. اگر او نخست خود را بر ایشان شناسانده بود، دل‌هایشان قانع می‌شد؛ در کمال شادی‌شان دیگر تمنای هیچ چیز دیگری نمی‌داشتند. اما لازم بود شهادتی را که نمونه‌ها و نبوت‌های عهد عتیق دربارهٔ او می‌دادند، دریابند؛ ایمانشان باید بر این‌ها استوار می‌شد. مسیح برای متقاعد کردنشان هیچ معجزه‌ای انجام نداد، بلکه نخستین کار او توضیحِ کتب مقدس بود. آنان مرگ او را نابودیِ همهٔ امیدهای خود تلقی کرده بودند؛ اکنون او بر پایهٔ نوشته‌های پیامبران نشان داد که همین، استوارترین دلیل برای ایمانشان بود.

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> در تعلیم این شاگردان، عیسی اهمیت عهد عتیق را به‌عنوان گواه رسالت خویش نشان داد. بسیاری از کسانی که خود را مسیحی می‌دانند اکنون عهد عتیق را کنار می‌گذارند و می‌گویند که دیگر به کار نمی‌آید. اما تعلیم مسیح چنین نیست. او چنان برای آن ارزش قائل بود که زمانی گفت: «اگر موسی و پیامبران را نشنوند، حتی اگر کسی از مردگان هم برخیزد، باز متقاعد نخواهند شد.» لوقا ۱۶:۳۱.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> این صدای مسیح است که از میان پدران و انبیا سخن می‌گوید، از ایام آدم تا صحنه‌های پایانی زمان. نجات‌دهنده در عهد عتیق به همان وضوحی آشکار می‌شود که در عهد جدید. این نورِ برخاسته از گذشتهٔ نبوی است که زندگی مسیح و تعالیم عهد جدید را با روشنی و زیبایی آشکار می‌سازد. معجزات مسیح بر الوهیت او گواهی می‌دهند؛ اما دلیل محکم‌تری بر اینکه او رهایی‌بخش جهان است، در مقایسهٔ نبوت‌های عهد عتیق با تاریخ عهد جدید یافت می‌شود.

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> بر پایهٔ نبوت‌ها، مسیح به شاگردان خود تصوری درست از آنچه قرار بود در مقام انسانیت باشد، داد. انتظار آنان از مسیحایی که قرار بود بر تخت بنشیند و قدرت پادشاهی را مطابق خواسته‌های مردم به دست گیرد، گمراه‌کننده بود. این انتظار مزاحم درکِ درست از فرود آمدنِ او از والاترین به پایین‌ترین مقامی می‌شد که ممکن بود کسی در آن قرار گیرد. مسیح می‌خواست اندیشه‌های شاگردانش از هر جهت پاک و راستین باشد. لازم بود تا حد امکان دربارهٔ جام رنجی که برای او مقرر شده بود، درک کنند. او به آنان نشان داد که آن نبرد هولناکی که هنوز نمی‌توانستند درک کنند، تحققِ همان عهدی است که پیش از نهادن بنیاد جهان بسته شده بود. مسیح باید بمیرد، همان‌گونه که هر متعدیِ شریعت، اگر در گناه ادامه دهد، باید بمیرد. همهٔ این‌ها باید رخ می‌داد، اما قرار نبود به شکست پایان یابد، بلکه به پیروزیِ پرشکوه و جاودانه. عیسی به آنان گفت که باید هر تلاشی برای نجات جهان از گناه انجام گیرد. پیروانش باید همان‌گونه که او زیست، زندگی کنند و همان‌گونه که او کار کرد، کار کنند، با تلاشی شدید و پیگیرانه.

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> پس مسیح با شاگردانش سخن می‌گفت و ذهن‌هایشان را می‌گشود تا کتب مقدس را درک کنند. شاگردان خسته بودند، اما گفت‌وگو از تب‌وتاب نیفتاد. سخنان زندگی‌بخش و اطمینان‌بخش از لبان نجات‌دهنده جاری می‌شد. اما هنوز چشم‌هایشان بازداشته شده بود. وقتی او از ویرانی اورشلیم برایشان می‌گفت، آنان با گریه به آن شهر محکوم به نابودی می‌نگریستند. اما هنوز کمترین حدسی دربارهٔ اینکه همسفرشان چه کسی بود، نداشتند. به ذهنشان خطور نمی‌کرد که موضوع گفت‌وگویشان در کنارشان راه می‌رود؛ زیرا مسیح از خود چنان سخن می‌گفت که گویی شخص دیگری است. می‌پنداشتند او یکی از کسانی است که در آن عید بزرگ شرکت کرده و اکنون به خانه‌اش بازمی‌گردد. او همانند آنان با احتیاط بر سنگ‌های ناهموار گام برمی‌داشت و گهگاه همراه ایشان برای اندکی استراحت می‌ایستاد. بدین‌سان در آن راه کوهستانی پیش می‌رفتند و در همین حال، آن که به‌زودی در جانب راست خدا جای خواهد گرفت و می‌توانست بگوید: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من داده شده است»، در کنارشان راه می‌رفت. متی ۲۸:۱۸.

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> در طول سفر خورشید غروب کرده بود، و پیش از آن‌که مسافران به جای استراحتِ خود برسند، کارگرانِ مزارع کارِ خود را رها کرده بودند. وقتی شاگردان در آستانهٔ ورود به خانهٔ خود بودند، آن غریبه چنان می‌نمود که می‌خواهد به سفر خود ادامه دهد. اما شاگردان احساس کردند به سوی او کشیده می‌شوند. جان‌هایشان برای شنیدنِ بیشتر از او گرسنه بود. گفتند: «با ما بمان.» او گویی دعوت را نمی‌پذیرفت، اما آنان با اصرار گفتند: «رو به شامگاه است و روز بسیار سپری شده است.» مسیح به این خواهش تن داد و «به درون رفت تا نزدشان درنگ کند».

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> اگر شاگردان بر دعوت خود پافشاری نکرده بودند، نمی‌دانستند که همسفرشان خداوندِ قیام‌کرده است. مسیح هرگز همراهیِ خود را بر کسی تحمیل نمی‌کند. او دل‌مشغولِ کسانی است که به او نیاز دارند. با کمال میل به محقرترین خانه وارد می‌شود و فروتن‌ترین دل را تسلی می‌بخشد. اما اگر مردم آن‌قدر بی‌اعتنا باشند که به آن مهمانِ آسمانی نیندیشند یا از او نخواهند که نزدشان بماند، او می‌گذرد. بدین‌سان بسیاری دچار زیان بزرگی می‌شوند. آنان مسیح را بیش از آنچه شاگردان در آن هنگام که او در راه با ایشان راه می‌رفت می‌شناختند، نمی‌شناسند.

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> شام ساده‌ای از نان به‌زودی آماده می‌شود. آن را پیشِ روی مهمان می‌گذارند که در صدرِ میز نشسته است. اکنون او دست‌هایش را برای برکت دادنِ غذا دراز می‌کند. شاگردان از حیرت عقب می‌کشند. همراهشان دست‌های خود را دقیقاً به همان شیوه‌ای باز می‌کند که استادشان می‌کرد. دوباره می‌نگرند، و اینک، در دستان او اثرِ میخ‌ها را می‌بینند. هر دو یک‌صدا فریاد می‌زنند: این است خداوند عیسی! او از میانِ مردگان برخاسته است!

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> برمی‌خیزند تا خود را بر پاهای او بیفکنند و او را پرستش کنند، اما او از نظرشان ناپدید شده است. به جایگاهی می‌نگرند که پیش‌تر از آنِ کسی بود که پیکرش اندکی پیش در قبر آرمیده بود، و به یکدیگر می‌گویند: «آیا دل ما در درون‌مان نمی‌سوخت، هنگامی که در راه با ما سخن می‌گفت و هنگامی که کتاب‌های مقدس را برای ما می‌گشود؟»

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> اما با این خبر بزرگ که باید برسانند، نمی‌توانند بنشینند و حرف بزنند. خستگی و گرسنگی‌شان از میان رفته است. غذایشان را چشیده‌نشده رها می‌کنند و لبریز از شادی، بی‌درنگ در همان راهی که آمده بودند، شتابان دوباره به راه می‌افتند تا مژده را به شاگردان در شهر برسانند. راه در برخی جاها امن نیست، اما از جاهای پرشیب بالا می‌روند و روی سنگ‌های صاف می‌لغزند. نمی‌بینند، نمی‌دانند که زیر حمایت اویی هستند که این راه را با آنان پیموده است. با عصای زائر در دست، پیش می‌روند و آرزو دارند تندتر از آنچه جرئت می‌کنند بروند. راهشان را گم می‌کنند، اما دوباره می‌یابند. گاه دوان‌دوان، گاه سکندری‌خوران، پیش می‌روند و همراه نادیدنی‌شان تمام راه در کنارشان است.

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> شب تاریک است، اما خورشید عدالت بر آنان می‌تابد. دل‌هایشان از شادی می‌جهد. به نظر می‌رسد در جهانی تازه‌اند. مسیح نجات‌دهنده‌ای زنده است. دیگر برای او چون مرده‌ای سوگواری نمی‌کنند. مسیح برخاسته است—و بارها و بارها این را تکرار می‌کنند. این پیامی است که برای اندوهگینان می‌برند. باید داستان شگفت‌انگیز راه عمواس را برایشان بازگو کنند. باید بگویند چه کسی در راه به آنان پیوست. آنان عظیم‌ترین پیامی را که تاکنون به جهان داده شده، با خود می‌برند؛ پیامی بشارت‌آمیز که امیدهای خانوادهٔ بشری برای زمان و برای ابدیت بر آن استوار است. آرزوی اعصار، 795-801.

Back to Articles