Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Six

کتاب دانیال - شماره یکصد و نود و شش

Prophetic Parallels and Divine Disappointment: The Revelatory Journey of God’s Last Day People in Revelation 10

شباهت‌های نبوی و ناامیدی الهی: سفر وحیانی قومِ روزهای آخرِ خدا در مکاشفه ۱۰

Author

Jeff Pippenger

Published

April 27, 2024

Formats

PDF
Word

In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

در فصل دهم کتاب مکاشفه، که در آن تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به تصویر کشیده شده است، به یوحنا، به‌عنوان نمادی از قوم خدا در روزهای آخر، از پیش گفته شد که در تاریخی که او به‌طور نمادین آن را نمایندگی می‌کرد، سرخوردگی‌ای رخ خواهد داد؛ و آن سرخوردگی همان عنصری از تاریخ فرشتگان اول و دوم بود که برای فهمِ پیروانِ میلر مهر و موم شده بود تا ایمان‌شان آزموده شود.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

> و آن صدایی که از آسمان شنیده بودم، بار دیگر به من گفت: برو و آن کتابچۀ گشوده را که در دست فرشته‌ای است که بر دریا و بر زمین ایستاده، بگیر. پس نزد آن فرشته رفتم و به او گفتم: کتابچه را به من بده. او به من گفت: آن را بگیر و بخورش؛ که شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت شیرین چون عسل خواهد بود. پس کتابچه را از دست فرشته گرفتم و خوردم؛ و در دهانم شیرین چون عسل بود، اما همین که آن را خوردم، شکمم تلخ شد. مکاشفه ۱۰:۸-۱۰.

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

در آیهٔ ده، یوحنا تاریخ را از ۱۱ اوت ۱۸۴۰، زمانی که فرشته‌ای نیرومند با کتابچه‌ای کوچک در دست فرود آمد، تا ناامیدی بزرگ در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به تصویر می‌کشد. پیش از آنکه او آن تاریخ را به‌طور نمادین بازنمایی کند، «آن صدایی که» او «از آسمان شنیده بود» به او خبر می‌دهد که وقتی کتابچهٔ کوچک را بخورد، «شکم تو را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت شیرین چون عسل خواهد بود.» آن ناامیدی تلخ همان چیزی بود که ایمان میلریت‌ها را آزمود، و بهتر نبود که آنان پیش از رسیدنش از آن ناامیدی آگاه باشند؛ اما یوحنا نمایندهٔ مردمان ایام آخر است که ملزم‌اند واقعیت‌های مربوط به ترسیم توالی رویدادها را، که همان تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم است، بدانند.

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the Seven Thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

تاریخ مقدس نشان می‌دهد که بر قوم روزهای آخر آزمونی آورده خواهد شد، و آن آزمون بر چیزی استوار خواهد بود که به صلاح نبود آن را پیش از آزمون درک کنند؛ با این حال، آن تجربهٔ یکسانِ پیروان میلر نبود، هرچند کاملاً با ترسیم رویدادهایی که توسط فرشتهٔ اول و دوم به تصویر کشیده شده‌اند هم‌راستا بود، زیرا هفت رعد نیز «رویدادهای آینده که به ترتیب خود آشکار خواهند شد» را نمایندگی می‌کنند.

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

هرچند شناخت تاریخ بنیادینِ پیروان میلر لازم است، قوم آخرالزمانیِ خدا همان الگوی رویدادها را مانند پیروان میلر طی خواهند کرد؛ اما آنچه پیروان میلر را آزمود—و بهتر بود از پیش از آن آگاه نباشند—برای آنان آزمونی متفاوت خواهد بود؛ آزمونی که به‌وسیلهٔ عنصری پدید می‌آید که تا زمانی که وقت آن فرا رسد که شیرِ قبیلهٔ یهودا مُهرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح را بگشاید، مهر و موم شده بود، و این گشودن در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال رخ می‌دهد.

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the Seven Thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

آنچه مهر و موم شده بود، برای آزمودن قوم خدا در روزهای آخر طراحی شده بود، و آن آزمون با نشانِ راهی که میلریتی‌ها در آن آزموده شدند منطبق می‌شد؛ زیرا چه در تحقق نخستین در تاریخ میلریتی و چه در تحقق نهاییِ روزهای آخر، هفت رعد «ترسیمی از رویدادها» بود «که به ترتیب خود آشکار می‌شدند».

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

آنچه به‌طور گسترده نادیده گرفته شده این است که همان‌گونه که یوحنا تاریخِ نزولِ مسیح با کتابچهٔ کوچک را از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا یأسِ بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بازنمایی می‌کند، همان تاریخ نیز با نزولِ فرشتهٔ دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ بازنمایی شد. نخستین سرخوردگی را می‌توان سرخوردگیِ یوحنا دانست؛ او که پس از خوردنِ کتابچهٔ کوچک در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ با سرخوردگی روبه‌رو شد. وقتی آن سرخوردگی فرا رسید، فرشتهٔ دوم با «نوشته‌ای» در دستِ خود فرود آمد.

> “Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

> «فرشته نیرومند دیگری مأمور شد که به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای را در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، فریاد زد: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.» سپس دیدم ناامیدشدگان بار دیگر چشمان خود را به آسمان بلند کردند و با ایمان و امید چشم‌به‌راه ظهور خداوندشان بودند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالت کرختی، گویی در خواب، مانده‌اند؛ با این حال می‌توانستم اثر اندوهی عمیق را بر چهره‌هایشان ببینم. ناامیدشدگان از کتاب‌مقدس دریافتند که در زمان تأخیر به سر می‌برند و باید شکیباکانه در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را بر آن داشت تا در سال ۱۸۴۳ در پی خداوندشان باشند، ایشان را بر آن داشت تا در سال ۱۸۴۴ نیز انتظار او را بکشند. با این همه دیدم که اکثریت آن نیرویی را که ایمان‌شان را در سال ۱۸۴۳ مشخص می‌کرد، دیگر در اختیار ندارند. ناامیدی‌شان ایمان‌شان را سست کرده بود.» آثار نخستین، ۲۴۷.

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

تاریخ جنبش میلری‌ها که یوحنا در فصل دهم به تصویر می‌کشد، تاریخ فرشتهٔ نخست و نیز فرشتهٔ دوم است. نزولِ فرشتهٔ نخست با پیامی و نزولِ فرشتهٔ دوم با پیامی، نشانگر آغاز تاریخ‌های مربوط به خود هستند که هر دو با نومیدی پایان یافتند، هرچند یوحنا به‌طور مستقیم‌تر کل تاریخ هر دو فرشته را ترسیم می‌کند. حتی پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، زمانی که فرشتهٔ سوم با پیامی رسید، نومیدیِ ناشی از شورش ۱۸۶۳، شاهد سومی است بر دوره‌ای که با پیامی آغاز می‌شود و با نومیدی پایان می‌یابد.

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

نخستین نومیدیِ جنبشِ فرشتهٔ سوم در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، همتای نخستین نومیدیِ پیروان میلر بود. حقیقتی مهر و موم شده بود، همان‌گونه که حقیقتِ سال ۱۸۴۴ به سبب آنکه خداوند دست خود را بر اشتباهی در برخی از ارقام نهاده بود، مهر و موم شده بود؛ اشتباهی که نخستین نومیدیِ پیروان میلر را به بار آورد. وقتی آن اشتباه پس از آن درک شد، مهر از آن برداشته شده بود، زیرا شیرِ قبیلهٔ یهودا دست خود را برداشته بود. خطای ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ برآمده از امتناع از اذعان به این بود که او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگام اعلام اینکه «دیگر زمانی نخواهد بود»، دست خود را بلند کرده بود.

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

چه این ناامیدیِ نخستِ فرشتهٔ اول در جنبش فیلادلفیایی باشد، و چه ناامیدیِ نخستِ فرشتهٔ سوم در جنبش لاودیقیه‌ای، دستِ او نمایانگرِ نشانهٔ راه است. در 19 آوریل 1844 و در 18 ژوئیه 2020، آن ناامیدی دوره‌ای از پراکندگی پدید آورد. کسانی که یا در 11 اوت 1840 یا در 11 سپتامبر 2001 گرد آمده بودند، پراکنده شدند و از آن پس، مسیح گردآوریِ قومِ خود را برای بارِ دوم آغاز کرد.

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

او از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ گردآوری قومی را آغاز کرده بود، زیرا همان‌گونه که تعمیدِ مسیح نشان می‌دهد، زمانی که نماد الهی نازل می‌شود او گردآوری شاگردانش را آغاز می‌کند، نه پیش از آن. سپس، پس از پراکندگی، مسیح قوم خود را برای بار دوم گرد می‌آورد. مسیح از زمان تعمیدش شاگردان خود را گرد آورد، و پس از پراکندگی‌ای که به‌واسطهٔ صلیب پدید آمد، او بار دوم گردآوری شاگردانش را آغاز کرد. واقعیتِ نبویِ گردآوریِ دومی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد، بخشی از آنچه در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مهر و موم شده بود، به‌شمار می‌رفت، هرچند به‌وضوح عنصری از تاریخ میلریتی‌ها بود.

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of His gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

در آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال، وحشِ برآمده از هاویه برخاست و در سال 2020 هر دو شاخِ وحشِ زمین را کُشت. در ژوئیهٔ 2023، خداوند برای بار دوم گردآوردن قومِ آخرالایامِ خود را آغاز کرد. روندِ گردآوری در تاریخِ مقدسِ جنبشِ میلری نمایانده شده است، و در آن تاریخ، دو شاهدِ تاریخی از اینکه او بار دیگر قومِ خود را گرد می‌آورد، وجود دارد. روندِ گردآوری عنصری نبوی بود که تا ژوئیهٔ 2023 مهر و موم شده بود. کارِ گردآوردنِ قومِ او برای بار دوم در خلالِ تاریخِ جنگِ اوکراین تحقق می‌یابد، اندکی پیش از انتخابِ دوبارهٔ هشتمین رئیس‌جمهور، که از آن هفت است.

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

در یازدهم اوت ۱۸۴۰، خداوند جنبش میلریتی را گرد آورد و این گردآوری را با معرفی نمودار ۱۸۴۳ مشخص کرد؛ نموداری که در مهٔ ۱۸۴۲ منتشر شده بود. آن نمودار پیام بنیادین را بازنمایی می‌کرد، زیرا او در آن زمان در حال نهادنِ بنیانِ معبدِ میلریتی بود. فرودِ فرشتهٔ باب دهمِ مکاشفه، در یازدهم اوت ۱۸۴۰، با تعمیدِ مسیح همانندی دارد؛ تعمیدی که، در کنارِ امورِ دیگر، آغازِ برگزیدنِ شاگردانش از سویِ مسیح را نشان داد.

> “With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

> با دعوتِ یوحنا و اندریاس و شمعون، و نیز فیلیپ و نتنائیل، پی‌ریزی کلیسای مسیحی آغاز شد. یوحنا دو تن از شاگردان خود را به سوی مسیح راهنمایی کرد. سپس یکی از این دو، اندریاس، برادر خود را یافت و او را نزد نجات‌دهنده دعوت کرد. آنگاه فیلیپ دعوت شد و به جست‌وجوی نتنائیل رفت. اشتیاق اعصار، ۱۴۱.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the Seven Thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

کارِ ویلیام میلر از زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ تا ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمایانگرِ کارِ یوحنا تعمیددهنده بود، اما هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ باب ده فرود آمد، چنان‌که نزولِ روح‌القدس در هنگامِ تعمیدِ مسیح نمونه‌اش بود، خداوند شاگردانِ بنیادینِ خود را «گرد آورد». این دو شاهد نشان می‌دهند که مسیح در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده فرود آمد، قومِ آخرزمانیِ خود را گرد آورد؛ اما همان‌گونه که برای میلری‌ها بود، آنان می‌بایست به‌وسیلهٔ یکی از جنبه‌های «هفت رعد» که مهر و موم شده بود آزموده شوند، و سپس خداوند بارِ دوم قومِ خود را گرد خواهد آورد.

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

دومین گردآوری قوم خدا در ایام آخر، در مقطع تاریخی که دقیقاً در پایان آیهٔ یازدهِ باب یازدهمِ دانیال به تصویر کشیده شده آغاز شد؛ اندکی پیش از پیروزی پوتین بر اوکراین، و اندکی پیش از آیهٔ دوازده که در آن شهادت نبویِ روسیه و پوتین پایان می‌یابد. بنابراین، دانیال باب یازدهم آیهٔ یازدهم با مکاشفه باب یازدهم آیهٔ یازدهم هم‌راستا است، زیرا در آنجاست که دو شاهد دوباره به زندگی بازگردانده می‌شوند.

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

در تاریخ مقدسِ پیروان میلر، خداوند پس از ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، برای بار دوم به گردآوردنِ قومِ خود پرداخت، و آنچه او در آن زمان برای گردآوری قومش به کار گرفت، این تشخیص بود که آنان در حال طی کردنِ زمانِ درنگِ مَثَلِ ده باکره در بابِ بیست‌وپنجمِ انجیل متی، و نیز بابِ دومِ حبقوق بودند. برای آن‌که پیروان میلر وضعیت خود را بشناسند و بازگردند، لازم بود خود را همان‌گونه که در کلامِ نبویِ خدا معرفی شده‌اند، بشناسند. آنان می‌بایست دریابند که قوم خدا هستند، در تقابل با کسانی که تنها ادعای قومِ او بودن را داشتند. در گردآوردنِ قومِ نومیدِ خود، او نمونه‌ای از رایتی را ارائه می‌کرد که برای امت‌ها برافراشته می‌شود، و بدین‌سان بر تمایز میان قومِ راستین اما نومیدِ او و کسانی که صرفاً مدعیِ قومِ او بودن بودند تأکید می‌نهاد.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی خواهد بود که به‌منزلۀ عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد شد؛ امّت‌ها در پیِ او خواهند بود و جایگاهِ آرامشِ او پرجلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بارِ دوم، دست خود را دراز کند تا بازماندۀ قومِ خویش را که باقی مانده‌اند بازآورد: از آشور و از مصر و از پاتروس و از کوش و از عِلام و از شِنعار و از حَمات و از جزایرِ دریا. و او برای امّت‌ها عَلَمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشۀ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا ۱۱:۱۰‏-‏۱۲.

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

هنگامی که پیامبر ارمیا نمایندهٔ کسانی است که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ ناامید شدند، او اعلام می‌کند که دیگر با «مجمع استهزاگران» معاشرتی ندارد؛ همان‌هایی که پیشگوییِ ناکامِ سال ۱۸۴۳ را به‌عنوان دلیلی بر این می‌آوردند که کسانی که ارمیا نمایندگی‌شان می‌کرد پیامبرانِ دروغین‌اند.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> من در مجمع استهزاکنندگان ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم پر کرده‌ای. ارمیا ۱۵:۱۷.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

«مجمع استهزاگران» کسانی را که ارمیا نمایندگی می‌کرد، طرد کرده بود.

> “Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

> بسیاری از سوی برادران بی‌ایمان خود مورد جفا قرار گرفتند. برای حفظ جایگاه خود در کلیسا، برخی پذیرفتند دربارهٔ امیدشان سکوت کنند؛ اما برخی دیگر احساس کردند که وفاداری به خدا آنان را از آن بازمی‌دارد که حقایقی را که او به امانت به ایشان سپرده بود، بدین‌گونه پنهان کنند. کم نبودند کسانی که به هیچ دلیل دیگری جز ابراز ایمانشان به آمدن مسیح از مشارکت کلیسا محروم شدند. برای کسانی که این آزمون ایمان را تحمل می‌کردند، سخنان نبی بسیار گران‌بها بود: «برادرانتان که از شما نفرت داشتند و به خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: خداوند تمجید شود! اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند شد.» اشعیا ۶۶:۵. مناقشه بزرگ، ۳۷۲.

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

هنگامی که خداوند برای غیریهودیان عَلَمی برافرازد، این زمانی خواهد بود که بار دیگر دست خود را دراز کرده باشد تا بازماندگان قوم خویش را، که مطرودان اسرائیل‌اند، گرد آورد. آنان کسانی‌اند که دیگر در «مجمع استهزاکنندگان» نمی‌نشینند.

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

«ریشهٔ یسّی» نمادِ دو تبارِ خونی است: یکی از درونِ یهودیت و دیگری از بیرونِ یهودیت که با هم ترکیب شده‌اند؛ و نه تنها نمایانگرِ نسبِ عیسی است، بلکه نمادِ ترکیبِ الوهیت با انسانیت نیز هست، زیرا علمِ برافراشته نمایانگرِ قومی است که تا ابد در وضعیت و تجربهٔ ترکیبِ الوهیت با انسانیت مُهر شده‌اند؛ و این امر در آیهٔ دهِ بابِ یازدهمِ دانیال نیز با نمادِ «دژ» نمایانده شده است. در آیهٔ ده، زمانِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر از رهگذرِ فهمِ نبویِ دژ ــ که همان سر است ــ استنباط می‌شود. در تاریخِ آیهٔ یازده و جنگِ اوکراین، خداوند برای بارِ دوم دستِ خود را دراز می‌کند تا مطرودانِ نومید را گرد آورد.

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining Church and State. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the Seven Thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

بنابراین، با گواهی فصل یازدهم دانیال به‌عنوان چارچوب، ما نفوذ نهاد پاپی را به تاریخ نبوی، درست پیش از قانون روز یکشنبه، شناسایی کرده‌ایم. کارِ شاخ جمهوری‌خواه، که نماینده‌اش ترامپ است، هنگامی دیده می‌شود که او «هشتمی که از آن هفت است» می‌گردد و کارِ درآمیختن کلیسا و دولت را آغاز می‌کند. ما خط شاخِ مرتدِ پروتستانیسم را نیز داریم، چنان‌که به‌وسیلهٔ مکابیان نمایانده شده است. در همان تاریخی که آن آیات ترسیم می‌کنند، ما خط هفت رعد را به‌کار می‌بریم که همان خط مثل ده باکره نیز هست و تجربهٔ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد، و نیز خط سه فرشته را که کارِ شاخِ حقیقیِ پروتستان را ترسیم می‌کند. یکی از رویدادها برای شاخِ حقیقیِ پروتستان در آن تاریخ، دومین گردآوری است.

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

دومین گردآوری در تاریخ پیام فرشتهٔ دوم رخ داد و همچنین در تاریخ پیام فرشتهٔ سوم از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ اتفاق افتاد، و بدین‌سان دو شاهد از تاریخ جنبش میلری تثبیت شدند مبنی بر اینکه خداوند برای گرد آوردن گلهٔ پراکندهٔ خود بار دیگر دست خویش را دراز کرد.

> “September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

> «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که بارِ دوم دست خود را دراز کرده تا باقیماندهٔ قوم خویش را بازپس گیرد، و اینکه در این زمانِ گردآوری باید تلاش‌ها دوچندان شود. در دوران پراکندگی، اسرائیل زخم‌خورده و دریده شد، اما اکنون در زمان گردآوری خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌هایشان را خواهد بست. در دوران پراکندگی، تلاش‌هایی که برای گسترش حقیقت صورت می‌گرفت اثر اندکی داشت و حاصل اندکی یا هیچ به بار می‌آورد؛ اما در زمان گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قومش دراز کرده است، تلاش‌ها برای گسترش حقیقت اثر مورد نظر را خواهد داشت. همه باید در این کار متحد و غیور باشند. دیدم که نادرست است اگر کسی برای یافتن نمونه‌هایی که اکنون در دوران گردآوری ما را راهبری کند، به دوران پراکندگی رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون برای ما بیش از آنچه آن زمان کرد کاری نکند، اسرائیل هرگز گرد هم نخواهد آمد.» نوشته‌های نخستین، ۷۴.

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

در پیوستِ کتاب «نوشته‌های نخستین»، خواهر وایت اظهارنظرِ تازه‌نقل‌شده را توضیح می‌دهد:

> “3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> «۳. این نظر که خداوند 'برای بار دوم دست خود را دراز کرده بود تا باقی‌ماندۀ قوم خود را بازپس گیرد'، در صفحهٔ ۷۴، صرفاً به اتحاد و قوتی اشاره دارد که زمانی در میان کسانی که در انتظار مسیح بودند وجود داشت، و نیز به این واقعیت که او آغاز کرده بود تا قوم خود را بار دیگر متحد سازد و برپا دارد.» نوشته‌های اولیه، ۸۶.

The sacred history of the Seven Thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

تاریخ مقدسِ هفت رعد که نمایانگر ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، نمادِ تاریخ مقدسِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا شورش ۱۸۶۳ بود. خط بر خط، تاریخ نخست نمونه‌ای از دوشیزگان دانا را نشان می‌داد و خط دوم نیز نمونه‌ای از دوشیزگان نادان را نشان می‌داد. هر دو تاریخ از زمانی آغاز شدند که فرشته‌ای با پیامی که باید خورده می‌شد، فرود آمد. آمدن فرشته در هر دو تاریخ فرایند آزمایشی را آغاز کرد که به پراکندگی انجامید، و تا سال ۱۸۴۹، به خواهر وایت نشان داده می‌شد که خداوند بار دیگر، برای بار دوم، دست خود را دراز می‌کند؛ این‌بار برای گردآوردن کسانی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پراکنده شده بودند.

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

آنان به‌سبب ناامیدی بزرگ پراکنده شده بودند، چنان‌که خردمندان در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ به‌سبب نخستین ناامیدی‌شان پراکنده شده بودند. گردهمایی دوم نشان داد که خداوند «آغاز کرده بود که قوم خود را بار دیگر متحد کند و برپا دارد». در گردهمایی دوم، کار خداوند شامل برافراشتن بیرقی است که اعضایش بر اساس پیام با یکدیگر متحدند و انسانیت‌شان با الوهیت او متحد است. هدف آن بیرق این است که رمهٔ دیگر خدا را از بابل بیرون بخواند، و این با دیدن آن بیرق از سوی مردان و زنان تحقق می‌یابد.

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s divinity in advance of the Sunday law.

آن عَلم، سپاهِ کسانی است که در زمانِ آزمایشِ قانونِ یکشنبه، انسانیتِ خود را با الوهیتِ مسیح متحد کرده‌اند. پس، در گردآوریِ دوم، «ریشهٔ یسّی» برافراشته خواهد شد و نمادپردازیِ نبویِ دوگانهٔ روت را حمل خواهد کرد؛ زنی غیریهودی که به‌وسیلهٔ آن عَلم گردآوری می‌شود و با بوعز پیوند می‌یابد، بوعز که نمادِ صد و چهل و چهار هزار نفر است و نیز نمادِ فادی که بهای روت را پرداخت و خویشاوندِ نزدیکِ او بود. در تجسّدِ طبیعتِ الهیِ مسیح با جسمِ سقوط‌کردهٔ طبیعتِ انسانی، او خویشاوندِ نزدیکِ ما شد. آن عَلمی که برافراشته می‌شود همان کسانی‌اند که به‌واسطهٔ پیام متحد شده‌اند و پیش از قانونِ یکشنبه، کارِ پیوند دادنِ انسانیتِ خود با الوهیتِ مسیح را نهایی می‌کنند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

> قدرشناسی نسبت به کتاب مقدس با مطالعهٔ آن افزایش می‌یابد. به هر سو که دانش‌پژوه رو کند، حکمت و محبت بی‌کران خدا را نمایان خواهد یافت.

> “The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

> اهمیت نظام دینی یهود هنوز به‌طور کامل درک نشده است. حقایق عظیم و ژرف در آیین‌ها و نمادهای آن به‌گونه‌ای سایه‌وار نمایانده شده‌اند. انجیل کلیدی است که رازهای آن را می‌گشاید. از راه شناخت طرح رستگاری، حقایق آن بر فهم گشوده می‌شود. به مراتب بیش از آنچه اکنون می‌کنیم، این امتیاز نصیب ماست که این موضوعات شگفت‌انگیز را درک کنیم. ما باید امور عمیق خدا را دریابیم. فرشتگان مشتاق‌اند به حقایقی بنگرند که بر مردمی آشکار می‌شود که با دل‌های شکسته کلام خدا را می‌جویند و برای طول و عرض و عمق و ارتفاعِ بیشترِ آن معرفتی که تنها او می‌تواند عطا کند دعا می‌کنند.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

> هرچه به پایان تاریخ این جهان نزدیک‌تر می‌شویم، نبوت‌های مربوط به روزهای آخر به‌ویژه نیازمند مطالعهٔ ما هستند. آخرین کتابِ نوشته‌های عهد جدید سرشار از حقایقی است که باید آنها را درک کنیم. شیطان ذهن بسیاری را کور کرده است، چنان‌که برای نپرداختن به مطالعهٔ مکاشفه از هر بهانه‌ای استقبال کرده‌اند. اما مسیح به‌واسطهٔ خدمتگزارش، یوحنا، در اینجا اعلام کرده است که در روزهای آخر چه خواهد شد، و می‌گوید: «خوشا به حال کسی که می‌خوانَد، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند.» مکاشفه ۱:۳.

> “‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

> «این است حیات جاودان»، مسیح فرمود: «که تو را، خدای حقیقیِ یگانه، و عیسی مسیح را که فرستادی، بشناسند.» یوحنا ۱۷:۳. چرا ارزش این شناخت را درنمی‌یابیم؟ چرا این حقایقِ پرشکوه در دل‌هایمان نمی‌درخشند، بر لب‌هایمان نمی‌لرزند و سراسر وجودمان را فرا نمی‌گیرند؟

> “In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

> با عطای کلام خود به ما، خدا هر حقیقتی را که برای نجات ما ضروری است در اختیارمان نهاده است. هزاران نفر از این چشمه‌های حیات آب برگرفته‌اند، و با این حال از فراوانی آن چیزی کاسته نشده است. هزاران نفر خداوند را پیش روی خود نهاده‌اند و با نظاره کردن، به همان صورت دگرگون شده‌اند. هنگامی که از شخصیت او سخن می‌گویند، بیان می‌کنند که مسیح برای آنان چیست و آنان برای مسیح چه هستند، روحشان در درونشان می‌سوزد. اما این جست‌وجوگران این مضامین عظیم و مقدّس را به پایان نرسانده‌اند. هزاران نفر دیگر نیز می‌توانند به کار پژوهش در رازهای نجات بپردازند. هرچه دربارهٔ زندگی مسیح و ماهیت رسالت او بیشتر تأمل شود، در هر تلاش برای کشف حقیقت، پرتوهای نور آشکارتر خواهد درخشید. هر جست‌وجوی تازه چیزی را آشکار خواهد کرد که از آنچه تاکنون گشوده شده، ژرف‌تر و دل‌انگیزتر است. این موضوع پایان‌ناپذیر است. مطالعهٔ تجسّد مسیح، قربانی کفّاره‌ای او و کار شفاعتی‌اش، تا وقتی که زمان برقرار است ذهن دانش‌پژوه کوشا را به خود مشغول خواهد داشت؛ و او با نظر به آسمان با سالیان بی‌شمارش ندا درخواهد داد: «عظیم است سرّ دینداری».

> “In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

> "در ابدیت خواهیم آموخت آنچه را که اگر روشنایی‌ای را که ممکن بود در اینجا به دست آوریم پذیرفته بودیم، درک ما را می‌گشود. موضوعات رستگاری دل‌ها و ذهن‌ها و زبان‌های رستگیدگان را در سراسر اعصار جاودان به خود مشغول خواهد داشت. آنان حقایقی را خواهند فهمید که مسیح مشتاق بود بر شاگردان خود آشکار کند، اما آنان ایمانی برای دریافتشان نداشتند. تا ابدالآباد جنبه‌های تازه‌ای از کمال و جلال مسیح آشکار خواهد شد. در طول اعصار بی‌پایان، صاحب‌خانهٔ امین از خزانهٔ خود چیزهای نو و کهنه بیرون خواهد آورد." درس‌های تمثیلی مسیح، 132-134.

Back to Articles