Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Five

کتاب دانیال - شماره هشتاد و پنج

Unveiling the Prophetic Journey: The Divine Connection of Historical Milestones

پرده‌برداری از سفر پیش‌گویانه: پیوند الهی میان نقاط عطف تاریخی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2024

Formats

PDF
Word

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, in 1989 the last six verses of Daniel eleven were unsealed. The knowledge that was first unsealed that year was the recognition of the reform lines of sacred history, and the revelation that they all paralleled one another. Then in 1992, the light of the last six verses began to unfold. The first public presentations of these truths was in 1994, and the subject was the reform lines. In 1996, a magazine was published titled The Time of the End¸ which identified the last six verses of Daniel eleven.

یکصد و بیست و شش سال پس از شورشِ ۱۸۶۳، در ۱۹۸۹ مهر از شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال برداشته شد. دانشی که در آن سال نخستین بار از آن مهر برداشته شد، شناختِ خطوطِ اصلاح در تاریخ مقدس و آشکار شدن این حقیقت بود که همگی با یکدیگر موازی‌اند. سپس در ۱۹۹۲، نورِ آن شش آیهٔ پایانی آغاز به آشکار شدن کرد. نخستین ارائه‌های عمومیِ این حقایق در ۱۹۹۴ انجام شد و موضوع آن خطوطِ اصلاح بود. در ۱۹۹۶، مجله‌ای با عنوان «زمانِ پایان» منتشر شد که شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال را مشخص می‌کرد.

1996 was the year that the message was formalized, which is a waymark that parallels the formalization of William Miller’s message in 1831. Miller’s message was the announcement of the opening of the judgment, and the last six verses of Daniel eleven was the announcement of the close of judgment. The subject of Miller’s message was prophetic time as revealed in the Bible. The subject of the last six verses of Daniel eleven was modern Rome (the counterfeit king of the north). The methodology revealed to Miller was his 14 Rules of Prophetic Interpretation. The methodology revealed in 1989, was the “line upon line” of the reform movements.

سال ۱۹۹۶ سالی بود که آن پیام رسمیت یافت؛ نشانهٔ راهی که با رسمیت‌یافتن پیام ویلیام میلر در سال ۱۸۳۱ موازی است. پیام میلر اعلام آغاز داوری بود، و شش آیهٔ پایانی باب یازدهم کتاب دانیال اعلام پایان داوری بود. موضوع پیام میلر زمان نبوی بود چنان‌که در کتاب مقدس آشکار شده است. موضوع شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال، رومِ مدرن (پادشاهِ جعلیِ شمال) بود. روش‌شناسی‌ای که بر میلر مکشوف شد، «۱۴ قاعدهٔ تفسیر نبوی» او بود. روش‌شناسی‌ای که در سال ۱۹۸۹ مکشوف شد، «خط بر خطِ» جنبش‌های اصلاحی بود.

Miller’s work included the establishment of the Word of God as authoritative, in contrast with the papal traditions and customs that had been in force in the world for twelve-hundred and sixty years. For this reason, Miller’s message was first published in 1831 (thus formalizing Miller’s message), exactly two hundred and twenty years after the production of the King James Bible. The work of Future for America was the identification of the role of the United States in healing the deadly wound of the papacy at the soon-coming Sunday law. For this reason, The Time of the End magazine was published in 1996 (thus formalizing the message), exactly two hundred and twenty years after the beginning of the United States in 1776.

کار میلر شامل تثبیت مرجعیت کلام خدا بود، در تقابل با سنت‌ها و رسوم پاپی که به‌مدت هزار و دویست و شصت سال بر جهان حاکم بود. از این رو، پیام میلر نخستین‌بار در سال ۱۸۳۱ منتشر شد (و بدین‌ترتیب پیام او رسمیت یافت)، دقیقاً دویست و بیست سال پس از تدوین کتاب مقدس کینگ جیمز. کار فیوچر فور آمریکا شناسایی نقش ایالات متحده در التیام زخم مهلک نهاد پاپی در زمان قانون یکشنبه‌ای بود که به‌زودی فرا می‌رسد. از این رو، مجله The Time of the End در سال ۱۹۹۶ منتشر شد (و بدین‌ترتیب پیام رسمیت یافت)، دقیقاً دویست و بیست سال پس از آغاز ایالات متحده در سال ۱۷۷۶.

The recognition of the two hundred and twenty years that tied the theme of each reform movement together with a historical point of reference was not recognized until well after September 11, 2001, for it was not until the third woe arrived at that date that the Lord led his people back to the old paths of Jeremiah chapter six, verse sixteen and seventeen. It was there that the light of the “seven times,” was rediscovered, and as that light developed it became apparent that two hundred and twenty is the number that connects Daniel eight, verses thirteen and fourteen together. In verse thirteen the “chazon” vision of prophetic history is identified, and in verse fourteen the “mareh” vision of “the appearance” is identified. The connection between those two verses is what Gabriel came to teach to Daniel, and Daniel represents the people of God in the last days that come to understand the connection between those two visions.

تشخیصِ دورهٔ دویست و بیست‌ساله‌ای که مضمونِ هر جنبشِ اصلاحی را با یک نقطهٔ ارجاعِ تاریخی به هم گره می‌زد، تا مدت‌ها پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ حاصل نشد؛ زیرا تا زمانی که «وایِ سوم» در همان تاریخ فرا نرسید، خداوند قومِ خود را به «راه‌های کهنِ» ارمیا، باب شش، آیات ۱۶ و ۱۷ بازنگردانید. در همان‌جا بود که نورِ «هفت زمان» دوباره کشف شد، و با رشد آن نور آشکار گردید که «دویست و بیست» عددی است که دانیال، باب هشت، آیات ۱۳ و ۱۴ را به هم پیوند می‌دهد. در آیهٔ ۱۳ رؤیای «chazon» مربوط به تاریخِ نبوی شناسایی می‌شود، و در آیهٔ ۱۴ رؤیای «mareh»ِ «ظهور» مشخص می‌گردد. پیوند میانِ آن دو آیه همان چیزی است که جبرئیل برای تعلیمِ آن نزدِ دانیال آمد، و دانیال نمایندهٔ قومِ خدا در ایامِ آخر است؛ قومی که به فهمِ ارتباطِ میانِ آن دو رؤیا دست می‌یابند.

Verse thirteen’s vision represents the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years), and verse fourteen’s vision represents the twenty-three hundred days (years). The “seven times” against the southern kingdom of Judah, which represents Judah, Jerusalem and the sanctuary, began in 677 BC, and the twenty-three hundred years identifying the restoration of Jerusalem and the sanctuary began in 457 BC.

رؤیای آیهٔ سیزدهم نمایانگر «هفت زمان» (دو هزار و پانصد و بیست سال) است و رؤیای آیهٔ چهاردهم نمایانگر دو هزار و سیصد روز (سال) است. «هفت زمان» بر ضد پادشاهی جنوبی یهودا، که نمایندهٔ یهودا، اورشلیم و قدسگاه است، در سال 677 قبل از میلاد آغاز شد و دو هزار و سیصد سال که بازسازیِ اورشلیم و قدسگاه را مشخص می‌کند، در سال 457 قبل از میلاد آغاز شد.

Two hundred and twenty years ties these two visions together, and the number two hundred and twenty was recognized to be a symbol of the connection between the trampling down of the host and sanctuary, by the desolating powers of paganism and papalism, that is represented as a scattering and God’s indignation. The two hundred and twenty years tied the vision of the satanic work of trampling down the sanctuary together with the vision of the godly work of restoring the same temple. The two hundred and twenty years therefore is a symbol that represents a sacred connection.

دویست و بیست سال این دو رؤیا را به هم پیوند می‌دهد، و عدد دویست و بیست به‌عنوان نمادی از پیوند میان پایمال شدن لشکر و مقدس‌گاه به دست قدرت‌های ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی شناخته شد؛ امری که به‌صورت پراکندگی و خشم خداوند تصویر شده است. این دویست و بیست سال، رؤیای کارِ شیطانیِ پایمال کردن مقدس‌گاه را با رؤیای کارِ الهیِ بازسازی همان معبد به هم پیوند داد. بنابراین، این دویست و بیست سال نمادی است که پیوندی مقدس را نشان می‌دهد.

Just as the Millerite movement ended at the rebellion of 1863, and then one hundred and twenty six years later the movement of the third angel arrived, thus emphasizing that the two movements were connected by the symbolism of the “seven times” (one hundred and twenty-six), the two hundred and twenty years connected Miller’s establishment of the Bible message in 1831, with the production of the King James Bible in 1611, so too the same period of time connected Future for America with the beginning of America, as it identified the end of America.

همان‌گونه که جنبش میلری با شورش ۱۸۶۳ پایان یافت و سپس صد و بیست و شش سال بعد جنبش فرشتهٔ سوم فرا رسید و بدین‌سان تأکید شد که این دو جنبش با نماد «هفت بار» (صد و بیست و شش) به هم پیوند خورده‌اند، آن فاصلهٔ دویست و بیست ساله نیز بنیان‌گذاری پیام کتاب‌مقدسی به دست میلر در ۱۸۳۱ را به انتشار کتاب مقدس کینگ جیمز در ۱۶۱۱ متصل کرد؛ و به همین ترتیب، همان دوره فیوچر فور آمریکا را با آغاز آمریکا پیوند داد، زیرا پایان آمریکا را نیز مشخص می‌کرد.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had raised up in forty-six years from 1798, the end of the first indignation, until 1844, the end of the last indignation. His entrance into the temple had been preceded by the outpouring of the Holy Spirit in the movement of the Midnight Cry, which had been prefigured by the triumphal entry of Christ into Jerusalem. Those two witnesses establish that when the Midnight Cry movement is repeated in the last days, Christ will have raised up the temple of the one hundred and forty-four thousand. The two movements where the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is fulfilled are parallel to each other.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکلی آمد که در طول چهل‌وشش سال، از ۱۷۹۸، پایان نخستین غضب، تا ۱۸۴۴، پایان آخرین غضب، برپا کرده بود. پیش از ورود او به هیکل، ریزش روح‌القدس در جنبش «فریاد نیمه‌شب» رخ داده بود؛ جنبشی که پیش‌نمونه‌اش ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم بود. آن دو شاهد ثابت می‌کنند که هرگاه جنبش «فریاد نیمه‌شب» در ایام آخر تکرار شود، مسیح هیکلِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار را برپا کرده خواهد بود. آن دو جنبشی که در آنها «فریاد نیمه‌شبِ» مَثَلِ ده باکره تحقق می‌یابد، با یکدیگر موازی‌اند.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The history of the Millerites (the movement of the first angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1798. The power increased when the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840. Then the first disappointment of April 19, 1844 arrived, and ultimately led to the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting beginning on August 12, 1844 and continued to spread like a tidal wave over the land until October 22, 1844.

تاریخچهٔ پیروان میلر (جنبش فرشتهٔ نخستین)، نمایانگر تجلّی فزایندهٔ قدرت خداست که از زمانی آغاز شد که مُهر کتاب دانیال در سال ۱۷۹۸ گشوده شد. این قدرت هنگامی افزایش یافت که فرشتهٔ باب دهمِ مکاشفه در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل شد. سپس نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ فرا رسید، و در نهایت به ریزش روح‌القدس در گردهمایی اردوگاهیِ اکستر که از ۱۲ اوت ۱۸۴۴ آغاز شد انجامید و تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ همچون موجی سهمگین در سراسر سرزمین به گسترش خود ادامه داد.

The history of Future for America (the movement of the third angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1989. The power increased when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Then the first disappointment of July 18, 2020 arrived, which will ultimately lead to the outpouring of the Holy Spirit which will continue to spread like wildfire over the earth until Michael stands up and human probation closes.

تاریخِ فیوچر فور آمریکا (جنبشِ فرشتهٔ سوم)، نمایانگرِ تجلیِ فزایندهٔ قدرتِ خداست که از زمانی آغاز شد که کتابِ دانیال در سال ۱۹۸۹ مُهر آن گشوده شد. این قدرت هنگامی افزایش یافت که فرشتهٔ بابِ هجدهمِ مکاشفه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد. سپس نخستین ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، رخدادی که در نهایت به ریزشِ روح‌القدس خواهد انجامید و همچون آتشی مهارناپذیر در سراسرِ زمین گسترش خواهد یافت تا زمانی که میکائیل برخیزد و مهلتِ بشر بسته شود.

On October 22, 1844, several prophecies were fulfilled, thus identifying that at the soon-coming Sunday law, several prophecies will again be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identified the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

در 22 اکتبر 1844 چندین نبوت تحقق یافت و این امر نشان می‌دهد که با فرا رسیدن قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، چندین نبوت دیگر نیز دوباره تحقق خواهد یافت. یکی از آن نبوت‌ها، درنگِ رؤیاست که در فصلِ دومِ حبقوق به تصویر کشیده شده است. فصلِ دومِ حبقوق تجربهٔ هر دو جنبشِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم را مشخص می‌کند. هر دو جنبش با مناظره‌ای دربارهٔ روش‌شناسیِ درستِ کتاب‌مقدسی روبه‌رو هستند؛ مناظره‌ای که میانِ نمایندگانِ آن جنبش‌ها و قومِ برگزیدهٔ پیشین، که در جریانِ این مناظره در حال کنار گذاشته شدن‌اند، صورت می‌گیرد.

The message that was to be defended by the watchmen of the first angel’s history was the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there would be a disappointment that marked a separation from the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful.

پیامی که نگهبانان تاریخ فرشتهٔ نخست باید از آن دفاع می‌کردند، شناساییِ حقایق (جواهراتِ میلر) بود که سرانجام بر دو نمودارِ مقدسِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ به تصویر کشیده شد. در جریانِ مباحثه، ناامیدی‌ای پدید آمد که جدایی از دو گروهِ متخاصم را رقم زد و وفاداران را به تقدیسِ عمیق‌تر فراخواند.

Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which included the debate between the two classes that fell silent on October 22, 1844, ended right where Habakkuk chapter two ended.

سپس حبقوق تمایز میان دو طبقهٔ درگیر در فرایند آزمونِ حقایق بنیادین را مشخص می‌کند. آن فرایندِ آزمون که شامل مناظرهٔ میان آن دو طبقه بود و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ خاموش شد، درست همان‌جا به پایان رسید که باب دومِ حبقوق به پایان رسید.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکل مقدس خود است: تمام زمین در حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

The Lord suddenly entered His Millerite temple, and all the earth was then to keep silence, for the antitypical Day of Atonement had arrived and the judgment of the dead had begun. The prophetic history of Habakkuk chapter two ended on October 22, 1844, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The beginning of the two visions of twenty-five hundred and twenty years of trampling down the sanctuary and host, and the vision of the restoration of the sanctuary and host, began together, but separated by two hundred and twenty years, and when they ended, they were identified as ended, in Habakkuk chapter TWO verse TWENTY.

خداوند ناگهان به هیکلِ میلریتیِ خود داخل شد، و آنگاه تمام زمین می‌بایست خاموش می‌مانْد، زیرا روز کفارهٔ ضدنمونه‌ای فرا رسیده بود و داوریِ مردگان آغاز شده بود. تاریخ نبویِ باب دومِ حبقوق در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت، و عیسی همواره پایان چیزی را با آغاز چیزی یکی می‌گیرد. آغازِ دو رؤیا—یکی رؤیای دو هزار و پانصد و بیست سالِ پایمال شدنِ قدس و لشکر، و دیگری رؤیای اعادهٔ قدس و لشکر—به‌طور هم‌زمان آغاز شد، امّا با فاصلهٔ دویست‌وبیست سال از هم جدا شدند؛ و چون به پایان رسیدند، پایان‌یافتنِ آنها در حبقوق باب دوم، آیهٔ بیست، مشخص گردید.

At the soon-coming Sunday law, several prophecies will be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identifies the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

با فرا رسیدن قانون روز یکشنبه که به زودی خواهد آمد، چندین نبوت تحقق خواهند یافت. یکی از آن نبوت‌ها درنگِ رؤیاست، چنان‌که در باب دوم حبقوق آمده است. باب دوم حبقوق تجربهٔ هر دو جنبشِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم را تبیین می‌کند. هر دو جنبش با مناظره‌ای دربارهٔ روش درستِ کتاب‌مقدسی روبه‌رو می‌شوند؛ مناظره‌ای که میان نمایندگان جنبش و قومِ برگزیدهٔ پیشین که در جریان این مناظره کنار گذاشته می‌شوند صورت می‌گیرد.

The message that is to be defended by the watchmen of the third angel’s history is the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there was a disappointment that marked a separation between the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful. Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which was represented by the debate between the two classes, will fully end at the soon-coming Sunday law, right where Habakkuk chapter two ended.

پیامی که پاسداران تاریخ فرشته سوم باید از آن دفاع کنند، شناساییِ حقایق (جواهرات میلر) است که نهایتاً بر روی دو نمودار مقدس ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ به تصویر کشیده شدند. در جریان آن مجادله، سرخوردگی‌ای رخ داد که جدایی میان دو طبقه متخاصم را رقم زد و نیز دعوتی به تقدیس عمیق‌تر خطاب به وفاداران مطرح شد. سپس حبقوق تمایز میان دو طبقه‌ای را که در فرایند آزمونِ حقایق بنیادین درگیر بودند، مشخص می‌کند. آن فرایند آزمون که با مجادله میان آن دو طبقه نمایانده شده بود، در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به زودی فرا می‌رسد، به‌طور کامل پایان خواهد یافت؛ درست جایی که فصل دوم حبقوق پایان می‌یابد.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> اما خداوند در هیکل مقدس خود است: تمام زمین در حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

The Lord will suddenly enter the temple of the one hundred and forty-four thousand, and all the earth will then keep silence, for the antitypical Day of Atonement will reach the judgment of the living. The prophetic history of Habakkuk chapter two ends at the soon coming Sunday law, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing.

خداوند ناگهان به هیکلِ صد و چهل و چهار هزار وارد خواهد شد، و آنگاه تمامی زمین سکوت خواهد کرد، زیرا روزِ کفّارهٔ ضدنمونه‌ای به داوریِ زندگان خواهد رسید. تاریخِ نبویِ بابِ دومِ حبقوق در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد پایان می‌یابد، و عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ آن یکی می‌گیرد.

The judgment of the living began on September 11, 2001, but the judgment is a process. That process begins with the house of God, and then reaches a point where judgment comes upon those outside of the house of God. When the great buildings of New York City were brought down the judgment represented by the sealing angel going through Jerusalem and placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done in the church, and also the abominations done in the land began. At the soon coming Sunday law Christ will have finished the work of erecting the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the destroying angels will bring judgment upon Jerusalem.

داوریِ زندگان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، اما داوری یک روند است. این روند از خانهٔ خدا آغاز می‌شود و سپس به نقطه‌ای می‌رسد که داوری بر کسانی که بیرون از خانهٔ خدا هستند فرود می‌آید. وقتی ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریختند، داوری‌ای که نماد آن فرشتهٔ مُهرکننده‌ای است که از میان اورشلیم می‌گذرد و بر آنان که برای رجاساتِ انجام‌شده در کلیسا و نیز رجاساتِ انجام‌شده در سرزمین آه می‌کشند و می‌گریند مُهر می‌نهد، آغاز شد. با فرارسیدنِ قانونِ یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، مسیح کارِ برپاییِ هیکلِ صد و چهل و چهار هزار را به پایان رسانده خواهد بود و فرشتگانِ هلاک‌کننده داوری را بر اورشلیم فرو خواهند آورد.

The one hundred and forty-four thousand are then lifted up as an ensign, and the judgment of the living commences for the other flock, represented by Edom, Moab and the chief of the children of Ammon in Daniel chapter eleven, verse forty-one.

سپس صد و چهل و چهار هزار چون عَلَمی برافراشته می‌شوند و داوری زندگان برای گلهٔ دیگر آغاز می‌شود؛ گله‌ای که در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل‌ویک، با ادوم و موآب و سرورِ بنی‌عمون نمایانده شده است.

Whether considering the Millerite movement of the first angel or the mighty movement of the third angel, the complete history of the reformatory movement represents an escalating revelation of truth, which culminates with the outpouring of the Holy Spirit. The outpouring of the Holy Spirit is the focus of the prophecies of the last days. This is why the foolish virgins have no oil and the wise do. The oil is the rain.

چه جنبشِ میلریِ فرشتهٔ اوّل را در نظر بگیریم و چه جنبشِ نیرومندِ فرشتهٔ سوم، تمامِ تاریخِ جنبشِ اصلاحی نمایانگرِ مکاشفه‌ای فزاینده از حقیقت است که با ریزشِ روح‌القدس به اوج می‌رسد. ریزشِ روح‌القدس محورِ نبوت‌های ایامِ آخر است. از این‌روست که باکره‌های نادان روغن ندارند و باکره‌های دانا دارند. روغن همان باران است.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth? Jeremiah 3:1–4.

> می‌گویند: اگر مردی زن خود را طلاق دهد و آن زن از او جدا شود و زنِ مردی دیگر شود، آیا او بار دیگر نزد وی بازخواهد گشت؟ آیا آن سرزمین سخت آلوده نخواهد شد؟ اما تو با عاشقان بسیار زنا کرده‌ای؛ با این همه نزد من بازگرد، خداوند می‌گوید. چشمانت را به بلندی‌ها بردار و ببین کجاست که با تو همبستر نشده‌اند. در راه‌ها برایشان چون عربی در بیابان به کمین نشسته‌ای؛ و سرزمین را با روسپی‌گری‌ها و شرارت‌هایت آلوده کرده‌ای. از این رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نیامده است؛ و تو پیشانیِ روسپی داشته‌ای، و نخواسته‌ای که شرمنده شوی. آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو راهنمای جوانی منی؟ ارمیا ۳:۱-۴

In the passage (and all the prophets speak of the last days), God identifies that His people have played the harlot, to the point that they have a whore’s forehead. The whore of the last days is the papal power, and the forehead represents a purposeful decision. God’s people of the last days are wicked, but God is offering a final call, though they have reached a point where they have come to the same decision as the whore. They have developed a character represented by the fourth generation, where they are prepared to worship the sun as represented in the fourth generation of Ezekiel chapter eight.

در این بخش (و همهٔ انبیا از روزهای آخر سخن می‌گویند)، خدا نشان می‌دهد که قوم او مرتکب زناکاری شده‌اند، تا آنجا که پیشانیِ فاحشه دارند. فاحشهٔ روزهای آخر قدرت پاپی است و پیشانی نمایانگر تصمیمی عامدانه است. قوم خدا در روزهای آخر شریرند، اما خدا فراخوانی نهایی می‌دهد، هرچند به جایی رسیده‌اند که همان تصمیمی را گرفته‌اند که فاحشه گرفته است. آنان شخصیتی را پرورده‌اند که با نسل چهارم نمایانده می‌شود، جایی که آمادهٔ پرستشِ خورشید شده‌اند، چنان‌که در نسل چهارمِ باب هشتمِ حزقیال نشان داده شده است.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> زمان آن فرا رسیده است که نور حقیقی در میان تاریکی اخلاقی بتابد. پیام فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است تا به مردم هشدار دهد که نشانِ وحش یا نشانِ تمثالِ او را بر پیشانی‌ها یا دست‌هایشان نپذیرند. پذیرفتنِ این نشان یعنی به همان تصمیمی برسند که وحش گرفته است و همان اندیشه‌ها را ترویج کنند، در مخالفتی مستقیم با کلامِ خدا. خدا دربارهٔ هر که این نشان را بپذیرد می‌گوید: «او از شرابِ خشمِ خدا خواهد نوشید، شرابی که بی‌اختلاط در جامِ غضبِ او ریخته شده است؛ و او در حضورِ فرشتگانِ مقدس و در حضورِ برّه، با آتش و گوگرد معذّب خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days as already possessing the whore’s forehead. They are on the verge of receiving the mark of the beast for they are “wicked.” In the passage just cited Sister White continues:

ارمیا قوم خدا در ایام آخر را چنین شناسایی می‌کند که آنان از پیش پیشانی فاحشه را دارند. آنان در آستانه دریافت نشان وحش‌اند، زیرا «شریر» هستند. در قطعه‌ای که همین‌اکنون نقل شد، خواهر وایت ادامه می‌دهد:

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false Sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.

> اگر نور حقیقت بر شما عرضه شده باشد که سبتِ فرمان چهارم را آشکار می‌سازد و نشان می‌دهد که در کلام خدا هیچ مبنایی برای نگاه داشتن یکشنبه وجود ندارد، و با این حال هنوز به سبتِ دروغین می‌چسبید و از مقدس نگاه داشتن سبتی که خدا آن را «روز مقدس من» می‌نامد سر باز می‌زنید، نشانِ وحش را دریافت می‌کنید. این چه زمانی رخ می‌دهد؟-وقتی که از فرمانی اطاعت می‌کنید که به شما امر می‌کند در روز یکشنبه از کار دست بکشید و خدا را پرستش کنید، در حالی که می‌دانید در کتاب مقدس حتی یک کلمه نیست که نشان دهد یکشنبه چیزی جز یک روز عادیِ کاری است، بدین‌سان به دریافت نشانِ وحش رضایت می‌دهید و مهرِ خدا را رد می‌کنید. اگر این نشان را بر پیشانی‌ها یا بر دست‌های خود دریافت کنیم، داوری‌هایی که علیه نافرمانان اعلام شده است بر ما فرود خواهد آمد. اما مهر خدای زنده بر کسانی نهاده می‌شود که از روی وجدان سبتِ خداوند را نگاه می‌دارند.

> “‘And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually…. The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence…. And God said unto Noah, The end of all flesh is come before me; for the earth is filled with violence through them; and, behold, I will destroy them with the earth.’ They were to be cut off because they had polluted the earth which God created to be enjoyed by a righteous people.

> «و خدا دید که شرارت انسان در زمین بسیار است و هر خیال از اندیشه‌های دل او دائماً جز بدی نیست... زمین نیز در نظر خدا تباه شده بود و زمین از خشونت پر گشته بود... و خدا به نوح گفت: پایان همهٔ بشر در برابر من آمده است، زیرا زمین به‌سبب ایشان از خشونت پر شده است؛ و اینک، ایشان را با زمین نابود خواهم کرد.» آنان می‌بایست ریشه‌کن شوند، زیرا زمینی را که خدا آفریده بود تا قوم پارسا از آن بهره‌مند شوند، آلوده کرده بودند.

> “‘As it was in the days of Noah,’ declared Christ, ‘so shall it be also in the days of the Son of Man.’ And is it not so? Anyone who will look into the daily papers may see a long list of crimes—drunkenness, theft, robbery, embezzlement, murder. Sometimes whole families are murdered, that man’s desires to possess money or goods that do not belong to him may be gratified. The world is indeed becoming as it was in the days of Noah, because men openly disregard God’s commands.” Review and Herald, July 13, 1897.

> مسیح اعلام کرد: «چنان‌که در روزهای نوح بود، در روزهای پسر انسان نیز چنین خواهد بود.» و آیا چنین نیست؟ هر کس که به روزنامه‌های روزانه نگاه کند، می‌تواند فهرستی بلند از جرایم ببیند: مستی، سرقت، راهزنی، اختلاس، قتل. گاهی خانواده‌هایی به‌طور کامل به قتل می‌رسند تا تمایلات کسی برای تصاحب پول یا اموالی که به او تعلق ندارد برآورده شود. جهان واقعاً دارد مانند روزهای نوح می‌شود، زیرا مردم آشکارا فرمان‌های خدا را نادیده می‌گیرند. Review and Herald, July 13, 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days that are about to bow down to the sun, and when he does so he identifies that “the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed.” The “wicked” of God’s people in the last days are receiving no latter rain, and they refuse to be ashamed, for their thoughts have become continually evil, as represented by the history of Noah, and also by the chambers of imagery in the second abomination of Ezekiel chapter eight.

ارمیا، قومِ خدا در ایامِ آخر را که در آستانهٔ سجده در برابر خورشیدند شناسایی می‌کند، و هنگامی که چنین می‌کند اعلام می‌کند: «باران‌ها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نیامده است؛ و تو پیشانیِ روسپی داشتی، از شرمیدن ابا کردی.» «شریرانِ» قومِ خدا در ایامِ آخر هیچ بارانِ پسینی دریافت نمی‌کنند و از شرمیدن سر باز می‌زنند، زیرا اندیشه‌هایشان پیوسته شرور گشته است؛ چنان‌که تاریخِ نوح و نیز حجره‌های تصاویر در دومین رجاستِ بابِ هشتمِ حزقیال نشان می‌دهند.

Jeremiah points the unashamed wicked of God’s people in the last days to “cry” “from” that “time” to “the guide of” their “youth.” The guide of the youth of Adventism was the two tables of Habakkuk and the jewels represented thereon. The only hope for breaking out of the wickedness that is about to bring eternal death upon the wicked of God’s people in the last days is to cry unto the God who was the guide at the beginning, which arrived at “the time of the end” in 1798.

ارمیا شرورانِ بی‌شرمِ قومِ خدا در روزهای آخر را بر آن می‌دارد که «فریاد» «از» آن «زمان» به «راهنمایِ» «جوانیِ» خود کنند. راهنمای دوران جوانیِ ادونتیسم، دو لوحِ حبقوق و جواهرِ نمایانده‌شده بر آن‌ها بود. تنها امید برای رهایی از شرارتی که در شُرُف فرود آوردنِ مرگِ ابدی بر شرورانِ قومِ خدا در روزهای آخر است، این است که به سوی خدایی فریاد کنند که در آغاز راهنما بود، یعنی با فرا رسیدنِ «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸.

The issue in the history of the first or third angel is whether you receive or do not receive the latter rain. The latter rain began when the nations were angered on September 11, 2001.

مسئله در تاریخ فرشتهٔ اول یا سوم این است که آیا بارانِ پسین را دریافت می‌کنید یا نمی‌کنید. بارانِ پسین زمانی آغاز شد که امّت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خشمناک شدند.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

The “latter rain,” which is also identified as “the refreshing,” began when the nations were angered, and at that time “the work of salvation” began to close. The four angels of Revelation seven hold the four winds in check while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, and in Ezekiel chapter nine, that work is represented by angels placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations done in Jerusalem. On September 11, 2001 the angels began the closing work of placing a mark upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand.

«بارانِ پسین»، که از آن با عنوان «تازه‌سازی» نیز یاد می‌شود، هنگامی آغاز شد که ملّت‌ها به خشم آمدند، و در همان زمان «کار نجات» رو به پایان رفت. چهار فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هفتم چهار باد را مهار می‌کنند تا مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار به انجام برسد، و در حزقیالِ باب نهم، آن کار بدین‌گونه به تصویر کشیده می‌شود که فرشتگان نشانی بر کسانی می‌نهند که برای رجاساتِ انجام‌شده در اورشلیم آه و ناله می‌کنند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرشتگان کار پایانیِ نهادنِ نشانی بر پیشانیِ یکصد و چهل و چهار هزار را آغاز کردند.

The closing work of the third angel is accomplished during the outpouring of the latter rain, which is also “the refreshing”, which is a message.

کار پایانیِ فرشتهٔ سوم در هنگام ریزشِ بارانِ واپسین به انجام می‌رسد، که همچنین «تازگی‌بخشی» است، که یک پیام است.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. Isaiah 28:12.

> به آنان گفت: این است آرامش که به وسیلهٔ آن می‌توانید خستگان را بیارامانید؛ و این است تجدید قوا؛ لیکن نخواستند بشنوند. اشعیا ۲۸:۱۲.

The message they refuse to hear in Isaiah is the message that is delivered by stammering tongues, and is the testing message that represents the methodology of “line upon line.”

پیامی که آنان در کتاب اشعیا از شنیدن آن امتناع می‌کنند، همان پیامی است که با زبان‌های لکنت‌آلود ابلاغ می‌شود و پیامی آزمون‌گر است که نمایانگر روش «خط بر خط» است.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:13–15.

> اما کلام خداوند برای ایشان چنین بود: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفته شوند. پس، ای مردان استهزاگر که بر این قوم که در اورشلیم است حکومت می‌کنید، کلام خداوند را بشنوید. زیرا گفته‌اید: با مرگ عهد بسته‌ایم و با هاویه به توافق رسیده‌ایم؛ هنگامی که آن تازیانهٔ فراگیر عبور کند، به ما نخواهد رسید، زیرا دروغ را پناهگاه خود ساخته‌ایم و زیر ناراستی پنهان شده‌ایم. اشعیا ۲۸: ۱۳-۱۵

The Word of the Lord, which is the message of the rest and refreshing (the latter rain), that causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken,” is given to “the scornful men, which rule this people which is in Jerusalem.” Jerusalem is where the angels mark those who sigh and cry, and the ancient men who have betrayed their trust are the first to fall.

کلام خداوند، که همان پیام آرامش و تازگی (بارانِ پسین) است و موجب می‌شود آنان «بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و اسیر شوند»، به «مردان استهزاگر که بر این قومِ ساکن در اورشلیم حکومت می‌کنند» داده می‌شود. اورشلیم جایی است که فرشتگان بر کسانی که ناله و زاری می‌کنند نشان می‌نهند، و مشایخی که به امانت خود خیانت کرده‌اند نخستین کسانی‌اند که می‌افتند.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> "نشانِ رهایی بر آنان نهاده شده است که 'برای همهٔ رجاساتی که انجام می‌شود ناله می‌کنند و فریاد برمی‌آورند.' اکنون فرشتهٔ مرگ روانه می‌شود؛ در رؤیای حزقیال این فرشته به‌صورتِ مردانی با سلاح‌های کشتار مجسّم شده است، و به آنان فرمان داده می‌شود: 'پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ مردی که آن نشان بر اوست نزدیک نشوید؛ و از مقدسگاهِ من آغاز کنید.' پیامبر می‌گوید: 'آنان از مردان سالخورده‌ای که در برابر خانه بودند آغاز کردند.' حزقیال 9:1-6. کارِ نابودی از میان کسانی آغاز می‌شود که ادعا کرده‌اند نگهبانان روحانی مردم‌اند. دیده‌بانانِ دروغین نخستین کسانی‌اند که فرو می‌افتند. نه دلسوزی هست و نه امانی. مردان، زنان، دوشیزگان و کودکان خردسال با هم هلاک می‌شوند." مناقشهٔ عظیم، 656.

We will continue to address the increase of knowledge that arrived in 1989, in the next article.

در مقاله بعدی، بررسی افزایش دانشی که در سال ۱۹۸۹ پدید آمد را ادامه خواهیم داد.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> کسی که فراتر از ظاهر را می‌بیند و دل‌های همۀ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ آنان که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند، چنین می‌گوید: «آن‌ها به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش اندوهگین و حیران نمی‌شوند. آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌یابد. من نیز فریب‌های ایشان را اختیار خواهم کرد و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه مورد خشنودی من نبود برگزیدند.» «خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، «بلکه در ناراستی لذت بردند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> معلم آسمانی پرسید: «چه فریب نیرومندتری می‌تواند ذهن را بفریبد از این پندار که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع بسیاری امور را مطابق سیاست دنیوی پیش می‌برید و در برابر یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای دل‌فریب که بر اذهان چیره می‌شود، هنگامی که کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ وقتی می‌پندارند که توانگرند و بی‌نیاز از هر چیز، در حالی که در حقیقت به همه چیز نیازمندند.» گواهی‌ها، جلد ۸، ۲۴۹، ۲۵۰.

Back to Articles