Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Four

کتاب دانیال - شماره نود و چهار

Unveiling the Prophetic Framework: Understanding the Threefold Powers Leading to Armageddon

پرده‌برداری از چارچوب پیشگویانه: شناخت قدرت‌های سه‌گانه‌ی منتهی به آرماگدون

Author

Jeff Pippenger

Published

February 27, 2024

Formats

PDF
Word

The prophetic framework applied by William Miller was the structure of the two desolating powers of pagan Rome followed by papal Rome. The prophetic framework applied by Future for America is the structure of the three desolating powers of pagan Rome followed by papal Rome and then apostate Protestantism. The three manifestations of Rome are those three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet. That framework was recognized in a large part by the resistance brought against the light of the last six verses of Daniel chapter eleven, that was unsealed at the time of the end in 1989.

چارچوب نبوتی‌ای که ویلیام میلر به‌کار گرفت، مبتنی بود بر ساختارِ دو قدرتِ ویرانگر: نخست رومِ بت‌پرست و سپس رومِ پاپی. چارچوب نبوتی‌ای که فیوچر فور آمریکا به‌کار می‌برد، ساختارِ سه قدرتِ ویرانگر است: نخست رومِ بت‌پرست، سپس رومِ پاپی و آنگاه پروتستانتیسمِ مرتد. این سه تجلیِ روم همان سه قدرتِ ویرانگرِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب‌اند. آن چارچوب تا حد زیادی به‌واسطهٔ مقاومتی که علیه نورِ شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال، که در زمانِ پایان در سالِ ۱۹۸۹ مُهرش گشوده شد، برپا شد، شناخته شد.

The first two manifestations of Rome identify the prophetic makeup of modern Rome, the third and last manifestation of Rome. Modern Rome identifies the structure of the final threefold persecuting power of the last days. Closely related, but distinctly different is the three manifestations of Babylon. The first was Nimrod’s Babel. The second was Nebuchadnezzar and Belshazzar’s Babylon. Together those two prophetic witnesses identify the prophetic characteristics of modern Babylon. Though at one level modern Rome and modern Babylon are the same entity, the three manifestations of Babylon are identifying the final fall of Babylon, and the arrogance of the man of sin.

دو ظهور نخستِ روم، ماهیتِ نبویِ رومِ معاصر — سومین و آخرین ظهورِ روم — را مشخص می‌کنند. رومِ معاصر ساختارِ قدرتِ جفاگرِ سه‌گانهٔ نهاییِ ایامِ آخر را مشخص می‌کند. موضوعی نزدیک و مرتبط، اما به‌روشنی متفاوت، سه ظهورِ بابل است. نخستین، بابلِ نمرود بود. دومین، بابلِ بخت‌نصر و بلشصر بود. این دو شاهدِ نبوی در کنار هم ویژگی‌های نبویِ بابلِ معاصر را مشخص می‌کنند. هرچند در یک سطح، رومِ معاصر و بابلِ معاصر یک موجودیت‌اند، سه ظهورِ بابل نشان‌دهندهٔ سقوطِ نهاییِ بابل و تکبّرِ مردِ گناه‌اند.

The fall of Babylon is a large and specific subject in Bible prophecy, as is the arrogance of the pope of Rome. In Revelation chapter seventeen, one of the angels who pours out the seven last plagues comes to specifically identify the judgment of Babylon, which is another expression of her fall.

سقوط بابل در نبوت‌های کتاب مقدس موضوعی گسترده و خاص است؛ همان‌گونه که تکبّرِ پاپِ رم نیز چنین است. در باب هفدهم مکاشفه، یکی از آن فرشتگانی که هفت بلای آخر را فرو می‌ریزند می‌آید تا داوریِ بابل را به‌طور مشخص نشان دهد، که آن نیز بیان دیگری از سقوط اوست.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:1–3.

> و یکی از آن هفت فرشته که هفت کاسه را داشت نزد من آمد و با من سخن گفت و گفت: بیا اینجا؛ داوریِ فاحشهٔ بزرگ را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ همان که پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنانِ زمین از شرابِ زناکاریِ او مست شده‌اند. آنگاه مرا در روح به بیابان برد؛ و دیدم زنی بر وحشِ ارغوانی‌رنگی نشسته بود که از نام‌های کفرآمیز پر بود و هفت سر و ده شاخ داشت. مکاشفه ۱۷:۱-۳.

The work of the angel is to show John the judgment of the woman who has “MYSTERY BABYLON” written upon her forehead.

کار فرشته این است که به یوحنا داوریِ آن زنی را نشان دهد که بر پیشانی‌اش عبارت «بابلِ رازآمیز» نوشته شده است.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:4–6.

> و آن زن لباس ارغوانی و سرخ بر تن داشت و به زر و سنگ‌های گران‌بها و مرواریدها آراسته بود، و جامی زرّین در دست داشت که از رجاسات و ناپاکی‌های زناکاریِ او پر بود. و بر پیشانی‌اش نامی نوشته بود: «سرّ، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها و رجاساتِ زمین». و دیدم آن زن از خون مقدسان و از خون شهیدانِ عیسی مست بود؛ و چون او را دیدم، به شگفتیِ عظیم دچار شدم. مکاشفهٔ یوحنا ۱۷:۴–۶

The geopolitical apparatus which the papacy employs in the last days to persecute those she deems are heretics is represented by “a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns.” The fact that she is riding upon the beast shows that she is in control of the beast, as is a rider upon a horse.

دستگاه ژئوپولیتیکی‌ای که نهاد پاپی در ایام آخر برای تعقیب و آزار کسانی که آن‌ها را بدعت‌گذار می‌پندارد به کار می‌گیرد، با «وحشی ارغوانی‌رنگ، آکنده از نام‌های کفرآمیز، با هفت سر و ده شاخ» به تصویر کشیده شده است. اینکه او بر آن وحش سوار است نشان می‌دهد که بر آن مسلط است؛ همان‌گونه که سوار بر اسب مسلط است.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:8.

> و آن زنی که دیدی، همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷:۸.

The “scarlet colored beast with seven heads and ten horns” is modern Rome, and represents the geopolitical structure the woman employs as she persecutes God’s faithful in the last days. The woman is modern Babylon, the great city that commits fornication and rules over the kings of the earth. The first two manifestations of Babylon represented by Babel in Genesis chapter eleven, and Babylon in Daniel chapters four and five, describe the arrogance and the fall of modern Babylon in the last days. The woman who is judged in Revelation chapter seventeen, is modern Babylon, and the beast she reigns over is modern Rome. She has committed fornication with the kings, and together they are one flesh.

«وحشِ ارغوانی با هفت سر و ده شاخ» رومِ معاصر است و نمایانگر ساختارِ ژئوپولیتیکی است که زن، در حالی که وفادارانِ خدا را در ایامِ آخر آزار می‌دهد، از آن بهره می‌گیرد. آن زن بابلِ معاصر است، شهرِ عظیمی که زنا می‌ورزد و بر پادشاهانِ زمین سلطنت می‌کند. دو ظهورِ نخستِ بابل، یعنی بابلِ بابِ یازدهمِ پیدایش و بابلِ ابوابِ چهارم و پنجمِ دانیال، تکبّر و سقوطِ بابلِ معاصر را در ایامِ آخر توصیف می‌کنند. آن زن که در بابِ هفدهمِ مکاشفه داوری می‌شود، بابلِ معاصر است، و وحشی که بر آن سلطنت می‌کند، رومِ معاصر است. او با پادشاهان زنا کرده است و با هم یک تن‌اند.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> بنابراین، مرد پدر و مادر خود را ترک می‌کند و به زن خود می‌پیوندد، و آن دو یک تن می‌شوند. پیدایش ۲:۲۴

Though they are one, certain prophetic elements of modern Rome and modern Babylon are isolated in God’s Word. The story of modern Babylon, as established by the two witnesses of Babel and Babylon is about her arrogance, and her final fall. In the last six verses of Daniel eleven, the king of the north is used to represent the papacy. The pope of Rome is Satan’s earthly representative.

گرچه یکی‌اند، برخی عناصر نبویِ رمِ مدرن و بابلِ مدرن در کلام خدا به‌صورت جداگانه بیان شده‌اند. داستانِ بابلِ مدرن، بنا بر شهادتِ دو شاهدِ برجِ بابل و بابل، دربارهٔ غرور او و سقوط نهایی‌اش است. در شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال، پادشاهِ شمال به‌عنوانِ نمادِ پاپیّت به‌کار رفته است. پاپِ رم نمایندهٔ زمینیِ شیطان است.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> برای تضمین منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا بر آن داشته شد که در پی جلب لطف و حمایت بزرگان زمین برآید؛ و چون بدین‌سان مسیح را رد کرد، واداشته شد که وفاداری خود را به نماینده‌ی شیطان—اسقف رم—اعلام کند. مناقشه‌ی بزرگ، ۵۰.

Satan wished to be God, and his desire was to take God’s political and religious thrones.

شیطان آرزو داشت که خدا بشود، و آرزوی او این بود که تخت‌های سیاسی و مذهبیِ خدا را تصاحب کند.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Isaiah 14:12–14.

> چگونه از آسمان فرو افتاده‌ای، ای لوسیفر، پسرِ صبح! چگونه به زمین سرنگون شده‌ای، تو که امّت‌ها را ضعیف می‌کردی! زیرا در دلِ خود گفتی: به آسمان صعود خواهم کرد؛ تختِ خود را بالاتر از ستارگانِ خدا خواهم افراشت؛ بر کوهِ اجتماع، در جانب‌های شمال، نیز خواهم نشست؛ بر فرازِ اوجِ ابرها صعود خواهم کرد؛ همچون خدای متعال خواهم شد. اشعیا ۱۴:۱۲-۱۴.

Satan desired to exalt his throne (which is a symbol of kingly rule), “above the stars of God.” The stars of God are the angels, and represent the machinery of God’s government. Satan desired to “also” be seated “upon the mount of the congregation, in the sides of the north.” The congregation is the Church, and it is located in Jerusalem, which is in the sides of the north. To be seated upon a throne in “sides of the north,” is to be king of the north. Christ is the true King of the North, who also is King over the government of God. Satan desired to “be like the most High.”

شیطان آرزو داشت تخت خود را (که نماد فرمانروایی پادشاهانه است) «بر فراز ستارگان خدا» برافرازد. ستارگان خدا همان فرشتگان‌اند و سازوکار حکومت خدا را نمایندگی می‌کنند. شیطان «همچنین» می‌خواست «بر کوه جماعت، در کناره‌های شمال» بنشیند. جماعت همان کلیسا است و در اورشلیم قرار دارد که در کناره‌های شمال است. نشستن بر تختی در «کناره‌های شمال» یعنی پادشاه شمال بودن. مسیح پادشاه حقیقی شمال است که همچنین بر حکومت خدا پادشاهی می‌کند. شیطان می‌خواست «مانند خدای متعال» باشد.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalm 48:1–3.

> سرود و مزموری برای فرزندانِ قورح. خداوند عظیم است و در شهرِ خدای ما، بر کوهِ قدسِ او، بسیار شایستهٔ ستایش است. کوهِ صهیون، زیبا به سببِ بلندی‌اش، شادیِ تمامِ زمین است؛ در پهلوهای شمالی، شهرِ پادشاهِ بزرگ. خدا در کاخ‌هایش به‌عنوانِ پناهگاه شناخته می‌شود. مزمور ۴۸:۱-۳.

The earthly representative of Satan is the bishop of Rome (the pope). In the last six verses of Daniel eleven, the final rise and fall of the pope of Rome is portrayed, and the pope is there represented as the king of the north. He is the head of the Catholic church, and the word “catholic” means universal. In order for Satan to counterfeit Christ’s two thrones (political and religious), Satan created the Catholic church for the purpose of having a worldwide religious system when he begins his personation of Christ in the last days.

نمایندهٔ زمینیِ شیطان، اسقفِ روم (پاپ) است. در شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ کتاب دانیال، اوج‌گیری و سقوط نهاییِ پاپِ روم به تصویر کشیده شده و در آنجا پاپ به‌عنوان «پادشاهِ شمال» معرفی شده است. او رهبر کلیسای کاتولیک است و واژهٔ «کاتولیک» به معنای «جهانی» است. برای آن‌که شیطان بدلی برای دو تختِ مسیح (سیاسی و مذهبی) فراهم کند، کلیسای کاتولیک را پدید آورد تا وقتی در روزهای آخر خود را به جای مسیح جا می‌زند، یک نظام دینیِ جهانی در اختیار داشته باشد.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به شکل‌گیریِ «مرد گناه» انجامید؛ همان‌که در نبوت پیشگویی شده بود که با خدا مخالفت می‌کند و خود را برتر از خدا می‌افرازد. آن نظام عظیمِ دینِ کاذب شاهکارِ قدرتِ شیطان است - یادمانی از تلاش‌های او برای نشستن بر تخت تا بر زمین مطابق اراده‌اش حکومت کند. مناقشه بزرگ، ۵۰.

Satan constructed a worldwide religious system and also a worldwide political structure, for the purpose of counterfeiting the two thrones of authority that the true King of the North is seated upon. The ten kings of Revelation seventeen, with whom the whore commits fornication and rules over in the last days, represents the beast with seven heads and ten horns, that is reigned over by the woman who has BABYLON written on her forehead. In chapter seventeen the ten kings “hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.” Thus, her judgment is portrayed. The three manifestations of Babylon are identifying the final fall of Babylon. The three manifestations of Rome are identifying the political structure she reigns over.

شیطان یک نظام دینیِ سراسری و نیز یک ساختار سیاسیِ جهانی برپا کرد، به قصد جعلِ دو تختِ اقتداری که پادشاهِ حقیقیِ شمال بر آن‌ها نشسته است. ده پادشاهِ مکاشفهٔ باب هفده که روسپی در روزهای آخر با آنان زنا می‌ورزد و بر آنان سلطه دارد، نمایانگر همان حیوانِ دارای هفت سر و ده شاخ‌اند که زنی با نوشتهٔ «بابل» بر پیشانی‌اش بر آن حکومت می‌کند. در باب هفدهم، ده پادشاه «از روسپی نفرت دارند و او را ویران و عریان خواهند کرد، و گوشت او را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند.» بدین‌سان داوریِ او به تصویر کشیده می‌شود. سه نمودِ بابل، سقوط نهاییِ بابل را مشخص می‌کنند. سه نمودِ روم، ساختار سیاسی‌ای را که او بر آن حکومت می‌کند، مشخص می‌کنند.

The three angels’ messages of Revelation chapter fourteen address the final fall of modern Babylon, as does Daniel chapter eleven, verses forty-four and forty-five. Her final fall is referenced in chapter seventeen of Revelation, but it is even more specifically detailed in chapter eighteen. Daniel eleven’s portrayal of modern Babylon’s final fall, accompanied with the illustration of chapter fourteen’s three angels, and chapters seventeen and eighteen’s description of the final fall, are to be brought together, line upon line. In Daniel eleven, modern Babylon’s final fall is identified as occurring with her receiving no help.

پیام‌های سه فرشته در فصل چهاردهِ مکاشفه به سقوط نهاییِ بابلِ مدرن می‌پردازند، همان‌گونه که فصل یازدهمِ دانیال، آیات ۴۴ و ۴۵ نیز چنین می‌کند. به سقوط نهاییِ او در فصل هفدهمِ مکاشفه اشاره شده، اما در فصل هجدهم با جزئیات مشخص‌تری شرح داده شده است. تصویرِ فصل یازدهمِ دانیال از سقوط نهاییِ بابلِ مدرن، به‌همراه تصویرِ سه فرشته در فصل چهارده و شرحِ سقوط نهایی در فصل‌های هفده و هجده، باید در کنار هم نهاده شوند، سطر بر سطر. در دانیال یازده، سقوط نهاییِ بابلِ مدرن به‌عنوان رخدادی معرفی می‌شود که در آن، او هیچ یاری‌ای نمی‌یابد.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:45.

> و خیمه‌های قصر خود را میان دریاها بر کوه مقدسِ مجید برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۵

In the next verse Michael stands up and human probation closes. The verse begins by stating, “And at that time.” When modern Babylon falls, human probation closes, and she dies alone. The third angel identifies the close of probation because it identifies that the world has been divided into two classes of people, those who have the mark of the beast and those who have the seal of God. At that time, God’s wrath is poured out upon modern Babylon, and those who have accepted the mark of her authority.

در آیهٔ بعدی، میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر به پایان می‌رسد. آیه با این عبارت آغاز می‌شود: «و در آن زمان». هنگامی که بابلِ مدرن سقوط کند، مهلت بشر بسته می‌شود و او تنها می‌میرد. فرشتهٔ سوم پایانِ مهلت را مشخص می‌کند، زیرا نشان می‌دهد که جهان به دو دسته از مردم تقسیم شده است: آنان که نشانِ وحش را دارند و آنان که مهرِ خدا را دارند. در آن زمان، خشمِ خدا بر بابلِ مدرن و بر کسانی که نشانِ اقتدارِ او را پذیرفته‌اند فرو ریخته می‌شود.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:9–12.

> و فرشتهٔ سوم از پی ایشان آمد و با آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و تمثال او را بپرستد و نشان او را بر پیشانی یا بر دست خود بپذیرد، همان از شرابِ خشمِ خدا خواهد نوشید که بی‌اختلاط در پیالهٔ غضبِ او ریخته شده است؛ و در حضورِ فرشتگانِ مقدس و در حضورِ برّه به آتش و گوگرد معذب خواهد شد. و دودِ عذابِ ایشان تا ابدالآباد برمی‌آید؛ و آرامی ندارند روز و شب، آنان که وحش و تمثالِ او را می‌پرستند و هر که نشانِ نامِ او را می‌پذیرد. در اینجاست صبرِ مقدسین؛ آنان‌اند که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۴:۹‏–‏۱۲.

In Revelation chapter eighteen, the judgment of the great whore is represented as a progressive judgment that begins at the soon-coming Sunday law, when the second voice calls God’s other flock out of Babylon. By verse twenty-one, the close of probation is marked, thus identifying a period from the soon-coming Sunday law in the United States until Michael stands up is a period of time that modern Babylon’s judgment is brought about, during a time of great persecution.

در باب هجدهمِ کتاب مکاشفه، داوریِ روسپیِ بزرگ به‌صورت داوری‌ای تدریجی ترسیم شده است که از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی برقرار می‌شود آغاز می‌گردد؛ زمانی که ندای دوم، گوسفندانِ دیگرِ خدا را از بابل فرامی‌خوانَد. تا آیهٔ بیست‌ویکم، پایانِ زمانِ فیض مشخص می‌شود؛ و بدین‌سان دوره‌ای معرفی می‌گردد که از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار می‌شود آغاز می‌شود و تا هنگامی که میکائیل به‌پا می‌خیزد ادامه می‌یابد؛ دوره‌ای که در آن داوریِ بابلِ امروزی به اجرا درمی‌آید، در زمانی آکنده از آزار و جفای عظیم.

> And a mighty angel took up a stone like a great millstone, and cast it into the sea, saying, Thus with violence shall that great city Babylon be thrown down, and shall be found no more at all. And the voice of harpers, and musicians, and of pipers, and trumpeters, shall be heard no more at all in thee; and no craftsman, of whatsoever craft he be, shall be found any more in thee; and the sound of a millstone shall be heard no more at all in thee; And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth. Revelation 18:21–24.

> و فرشته‌ای نیرومند سنگی را همچون سنگِ آسیابِ بزرگی برگرفت و آن را به دریا افکند و گفت: «بدین‌گونه، با شدّت، آن شهر بزرگ، بابل، به زیر افکنده خواهد شد و دیگر هرگز یافت نخواهد شد. و آوای چنگ‌نوازان و نوازندگان و نی‌نوازان و شیپورنوازان در تو دیگر هرگز شنیده نخواهد شد؛ و هیچ پیشه‌وری، از هر گونه پیشه که باشد، دیگر هرگز در تو یافت نخواهد شد؛ و صدای سنگِ آسیاب در تو دیگر هرگز شنیده نخواهد شد؛ و نور چراغی در تو دیگر هرگز نخواهد درخشید؛ و آواز داماد و عروس در تو دیگر هرگز شنیده نخواهد شد؛ زیرا تاجران تو بزرگان زمین بودند، زیرا به‌سبب جادوگری‌هایت همهٔ قوم‌ها فریب خوردند. و در او خون پیامبران و مقدّسان، و همهٔ کسانی که بر زمین کشته شدند، یافت شد.» مکاشفه 18:21‏–‏24.

The casting down of the stone, the silencing of the musicians and workers, the extinguishing of the candle, the silencing of the voices of the bride and bridegroom are all expressions taken from the Old Testament that represent the close of probation.

فرو افکندن سنگ، سکوت نوازندگان و کارگران، خاموش کردن شمع، و خاموش شدن صدای عروس و داماد، همگی تعابیری برگرفته از عهد عتیق‌اند که نشان‌دهنده پایان دوره مهلت‌اند.

When Daniel chapter eleven, is prophetically laid upon Revelation chapters thirteen and fourteen, and then those two passages are laid upon chapters seventeen and eighteen of Revelation we find three lines of prophecy that, among other truths, represent the final fall of modern Babylon. Each of the three lines represent one of the threefold powers that lead the world to Armageddon. Daniel chapter eleven is identifying the beast (the papacy). Revelation chapters thirteen and fourteen, present the same history, but from the perspective of the false prophet (the United States). Revelation chapters seventeen and eighteen, identify the same prophetic line, but the history there represented is focused upon the dragon (the United Nations).

وقتی فصل یازدهم دانیال، به‌صورت نبوی بر فصل‌های سیزدهم و چهاردهم مکاشفه منطبق شود، و سپس آن دو بخش بر فصل‌های هفدهم و هجدهم مکاشفه نهاده شوند، درمی‌یابیم که سه خط نبوت وجود دارد که، در کنار دیگر حقایق، نمایانگر سقوط نهایی بابلِ مدرن‌اند. هر یک از این سه خط، یکی از قدرت‌های سه‌گانه‌ای را بازمی‌نماید که جهان را به آرماگدون می‌کشانند. فصل یازدهم دانیال، وحش (نهاد پاپی) را شناسایی می‌کند. فصل‌های سیزدهم و چهاردهم مکاشفه، همان تاریخ را ارائه می‌کنند، اما از منظر نبیِ کاذب (ایالات متحده). فصل‌های هفدهم و هجدهم مکاشفه، همان خط نبوی را معرفی می‌کنند، اما تاریخِ ارائه‌شده در آنجا بر اژدها (سازمان ملل متحد) متمرکز است.

Each of the three lines begin at the time of the end in 1798. Verse forty of Daniel chapter eleven begins with the words, “And at the time of the end.” The “time of the end” in the beginning of the verse is 1798, and when the verse was fulfilled in 1989, it was also the “time of the end,” for Jesus illustrates the end with the beginning when He wishes to place His signature upon an important fact. Sister White informs us that chapter thirteen of Revelation also begins in 1798.

هر یک از سه خط از «وقتِ انتها» در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود. آیهٔ چهلم فصل یازدهم دانیال با این کلمات آغاز می‌شود: «و در وقتِ انتها». «وقتِ انتها» در ابتدای آیه به سال ۱۷۹۸ اشاره دارد، و هنگامی که این آیه در سال ۱۹۸۹ تحقق یافت، در آن هنگام نیز «وقتِ انتها» بود، زیرا عیسی هنگامی که می‌خواهد امضای خود را بر یک حقیقت مهم بگذارد، پایان را با آغاز نشان می‌دهد. خواهر وایت به ما می‌گوید که فصل سیزدهم مکاشفهٔ یوحنا نیز در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> "و چون دستگاه پاپی، که از قدرت خود تهی شده بود، ناگزیر شد از آزار و اذیت دست بکشد، یوحنا دید که قدرتی نو سر برآورد تا پژواک صدای اژدها باشد و همان کار ظالمانه و کفرآمیز را ادامه دهد. این قدرت، آخرین قدرتی که قرار است بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ کند، نمادش وحشی‌ای با شاخ‌های بره‌گون بود." نشانه‌های زمانه، ۱ نوامبر ۱۸۹۹.

The line of prophecy that begins in verse forty of Daniel eleven in 1798, continues until human probation closes when Michael stands up. The line of prophecy that begins in 1798, “when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution,” and it ends with God’s wrath being poured upon those who have accepted the “mark” of papal authority. In Revelation chapter seventeen, when the angel comes to John to show him the judgment of the papal whore, John is carried to the very end of the “wilderness,” that represents the history of the year 538 unto 1798. Spiritually placed in 1798, John records the judgment of modern Babylon, that begins with the second voice of Revelation eighteen, which announces that the papacy has filled the cup of her probationary time, and her judgment then continues until probation closes as the millstone is cast into the sea.

رشتهٔ نبوتی که در آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال، در سال ۱۷۹۸، آغاز می‌شود، تا هنگامی ادامه می‌یابد که با برخاستنِ میکائیل، فرصتِ آزمونِ بشر پایان می‌گیرد. رشتهٔ نبوتی که در ۱۷۹۸ آغاز می‌شود — «وقتی که نهادِ پاپی، قدرتش از او گرفته شده بود و ناچار شد از آزار و تعقیب دست بردارد» — با فرو ریختنِ خشمِ خدا بر کسانی که «علامتِ» اقتدارِ پاپی را پذیرفته‌اند پایان می‌یابد. در باب هفدهمِ مکاشفه، هنگامی که فرشته نزد یوحنا می‌آید تا داوریِ فاحشهٔ پاپی را به او نشان دهد، یوحنا به انتهای همان «بیابان» برده می‌شود؛ بیابانی که نمایندهٔ تاریخِ سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است. یوحنا، که به‌طور روحانی در ۱۷۹۸ قرار داده شده است, داوریِ بابلِ معاصر را ثبت می‌کند؛ داوری‌ای که با صدای دومِ باب هجدهِ مکاشفه آغاز می‌شود، صدایی که اعلام می‌کند نهادِ پاپی جامِ دورهٔ مهلتِ خود را پُر کرده است، و داوریِ او سپس ادامه می‌یابد تا زمانی که مهلت بسته می‌شود، آنگاه که سنگِ آسیاب به دریا افکنده می‌شود.

Line upon line, these three lines identify the final fall of modern Babylon, who has committed fornication with the kings of modern Rome. Daniel eleven is a witness of the papacy, represented as the king of the north. Revelation thirteen and fourteen is a witness of the false prophet, and chapters seventeen and eighteen witness to the role of the dragon (the ten kings). The prophetic framework employed by Future for America is based upon the three powers that lead the world to Armageddon.

سطر بر سطر، این سه سطر سقوط نهایی بابلِ مدرن را که با پادشاهانِ رومِ مدرن زنا کرده است، مشخص می‌کنند. باب یازدهمِ دانیال شاهدِ نظامِ پاپی است که به‌عنوان پادشاهِ شمال نمایانده شده است. باب‌های سیزدهم و چهاردهمِ مکاشفه از نبیِ کاذب شهادت می‌دهند، و باب‌های هفدهم و هجدهم به نقشِ اژدها (ده پادشاه) شهادت می‌دهند. چارچوبِ نبویِ به‌کارگرفته‌شده از سوی فیوچر فور آمریکا بر سه قدرتی استوار است که جهان را به آرماگدون سوق می‌دهند.

The two witnesses of Babel and Babylon identify the prophetic characteristics of modern Babylon. Those two witnesses speak of the arrogance of a papal leader, who professes to be Christian and seats himself in the temple of God, and proclaims himself to be God. Those two witnesses also identify his final fall. The pope’s self-exaltation and final fall as represented in the three manifestations of Babylon are what establishes the vision of prophetic history.

دو شاهدِ بابِل و بابل، ویژگی‌های نبوّتیِ بابلِ امروزی را مشخص می‌کنند. آن دو شاهد از تکبّرِ یک رهبرِ پاپی سخن می‌گویند؛ کسی که ادعای مسیحی بودن دارد، خود را در هیکلِ خدا می‌نشاند و خود را خدا می‌خواند. آن دو شاهد همچنین سقوطِ نهاییِ او را نیز آشکار می‌سازند. خودبزرگ‌بینیِ پاپ و سقوطِ نهاییِ او ـ چنان‌که در سه تجلّیِ بابل نمایان شده است ـ همان چیزی است که بینشِ تاریخِ نبوّتی را بنیان می‌نهد.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

We will continue our consideration of the three manifestations of Babylon in the next article.

ما بررسیِ سه نمودِ بابل را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. Revelation 18:4–8.

> و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: از او بیرون آیید، ای قوم من، تا شریک گناهانش نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است. همان‌گونه که به شما جزا داد، به او جزا دهید؛ و مطابق اعمالش دوچندان به او بازگردانید؛ در جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. هرقدر خود را تمجید کرده و در ناز و نعمت زیسته است، به همان اندازه عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: من چونان ملکه‌ای نشسته‌ام، بیوه نیستم و اندوهی نخواهم دید. از این‌رو بلاهایش در یک روز خواهند آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به تمامی با آتش سوزانده خواهد شد، زیرا نیرومند است خداوندِ خدایی که بر او داوری می‌کند. مکاشفه ۱۸:۴-۸.

Back to Articles