Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

کتاب دانیال - شماره پنجاه‌وپنج

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

رازگشایی از بافته‌ی پیشگویی‌ها: مکاشفه‌ی جبرئیل به دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

جبرئیل پس از آنکه دانیال به هفتاد سال اسارت مطابقِ نبوتِ ارمیا و نیز به سوگند و لعنتِ موسی پی برده بود، نزد او آمد.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> در سال نخستِ پادشاهی او، من، دانیال، از کتاب‌ها دریافتم شمارِ سال‌هایی را که کلامِ خداوند به ارمیا نبی آمده بود، یعنی اینکه ویرانی‌های اورشلیم هفتاد سال به درازا خواهد کشید. ... بلی، تمامی اسرائیل از شریعتِ تو سرپیچی کرده و روی برتافته‌اند تا به آوازت فرمان نبرند؛ از این‌رو لعنت، و نیز سوگندی که در شریعتِ موسی، خادمِ خدا، نوشته شده، بر ما فرو ریخته است، زیرا بر او گناه ورزیده‌ایم. و او کلامِ خود را که بر ضدِ ما و بر ضدِ داورانی که بر ما داوری می‌کردند گفته بود، با آوردنِ بلایی بزرگ بر ما استوار ساخت؛ زیرا زیرِ تمامِ آسمان کاری چون آنچه بر اورشلیم شده است، انجام نگرفته است. چنان‌که در شریعتِ موسی نوشته شده، این همه بلا بر ما آمده است؛ با این همه، ما در حضورِ خداوند خدای خود دعا نکردیم تا از گناهانِ خویش بازگردیم و حقیقتِ تو را درک کنیم. از این‌رو خداوند مراقبِ این بلا بود و آن را بر ما فرو آورد؛ زیرا خداوند خدای ما در همهٔ کارهایی که می‌کند عادل است، چون ما به آوازِ او گوش نسپردیم. دانیال ۹:۲، ۱۱-۱۴.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

واژه‌ای که دانیال به کار برده و به «قسم» ترجمه شده است، همان واژه‌ای است که موسی به کار برده و در باب بیست‌وششم کتاب لاویان به «هفت بار» ترجمه شده است. خواهر وایت به ما می‌گوید که دانیال در باب نهم در پی آن بود که رابطهٔ دورهٔ هفتادسالهٔ ارمیا با دورهٔ دوهزار و سیصد ساله را بفهمد. در باب هشتم به جبرئیل فرمان داده شده بود که معنای رؤیای دوهزار و سیصد روز را به دانیال بفهماند، و هنگامی که او در باب نهم بازمی‌گردد و کار خود را به پایان می‌رساند، به دانیال می‌گوید که در ذهن خود آن دو رؤیا را که موضوع باب‌های هفت، هشت و نیز نه بوده‌اند از هم جدا کند. آن دو رؤیا موضوع «افزایش معرفت» هستند که مُهر آن در سال 1798 گشوده شد.

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

«هفتاد سالِ ارمیا» و «لعنتِ» موسی هر دو نمادِ «هفت زمان» هستند، آن‌گونه که در «سوگندِ» موسی نمایان می‌شود؛ اما جبرئیل قرار است تقسیم‌بندیِ دورهٔ دو هزار و سیصد ساله را ارائه کند. این دوره تنها زمانی به‌درستی تقسیم می‌شود که رابطهٔ میان رویای «chazon»ِ پایمال‌کردن و رویای «mareh»ِ ظهور به‌درستی تفکیک شود. جبرئیل نخست روشن ساخت که برای یهودیان مهلتی چهارصد و نود ساله مقرر شده بود. آن دوره همان دورهٔ چهارصد و نود سالهٔ سرکشی بود که هفتاد سال اسارت را به بار آورده بود.

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

واژه «determined» در آیهٔ بیست‌وچهار به دوره‌ای اشاره دارد که از صدور فرمان سوم در 457 پیش از میلاد آغاز می‌شود و تا سنگسار استفان در 34 میلادی ادامه می‌یابد، اما واژه «determined» در آیات بیست‌وشش و بیست‌وهفت قدرت‌های ویرانگر بت‌پرستی و پاپی‌گری را مشخص می‌کند.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، اما نه برای خود: و قومِ شاهزاده‌ای که خواهد آمد، شهر و مقدس‌گاه را ویران خواهند کرد؛ و پایان آن با سیل خواهد بود، و تا پایان جنگ، ویرانی‌ها مقرر شده است. و او عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار خواهد کرد: و در نیمهٔ هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد ساخت، و به سبب گسترشِ رجاسات آن را ویران خواهد کرد، تا آنکه کار به انجام رسد، و آنچه مقرر است بر ویران‌شده فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۶، ۲۷.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

جبرئیل به دانیال خبر می‌دهد که پس از آنکه «مسیح» «منقطع شد»، «قومِ آن شهزاده‌ای که خواهد آمد، شهر و مقدّس را ویران خواهند ساخت.» رومِ بت‌پرست در محاصره‌ای که دقیقاً سه سال و نیم، از سال ۶۶ تا ۷۰ میلادی، به طول انجامید، «شهر و مقدس» را نابود کرد. جبرئیل تصریح می‌کند که «پایان جنگ» «با سیل» خواهد بود و اینکه جنگ مشتمل بر «ویرانی‌ها» خواهد بود. جنگی که بر ضد اورشلیم و مقدس به انجام رسید، همان پایمال‌سازی‌ای بود که به‌دست بت‌پرستی و پاپیسم صورت گرفت. قدرت بت‌پرستی که در آغاز می‌خواست اورشلیم را نابود کند بابل بود، اما قدرت بت‌پرستی که پس از مصلوب شدن مسیح آن را نابود کرد رومِ بت‌پرست بود. امّا جنگ بر ضد قدس و لشکر به‌وسیله دو قدرت ویرانگر انجام شد، و دومینِ آن دو قدرت ویرانگر در کتاب مقدس، نظامِ پاپی است.

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

دستگاه پاپ همان قدرتی است که به‌عنوان «تازیانهٔ سیل‌آسا» نمایانده شده؛ همان قدرتی که در آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال «طغیان می‌کند و درمی‌گذرد». پایمال شدن اورشلیم که با بابل آغاز شد و با آن قومِ آهنینی ادامه یافت که موسی در تثنیه آن را «گویندهٔ سخنانِ مبهم» وصف کرده است، با دستگاه پاپ دنبال شد. تا پایان این پایمالی، «ویرانی‌ها» «مقرر شده بود». در آیهٔ بیست‌وهفت، مسیح برای یک هفته عهد را با بسیاری استوار می‌کند. در میانهٔ همان هفته، نظام قربانیِ زمینی پایان می‌یابد، زیرا مسیح خدمت کاهن‌اعظم خود را در قدسِ آسمانی آغاز می‌کند. به سبب نافرمانی یهودیان در دورهٔ مهلتی که برای آنان مقرر شده بود، قدس و شهر بار دیگر ویران می‌شوند.

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

آیه می‌گوید: «به سبب گسترش رجاسات، آن را ویران خواهد کرد، تا فرجام؛ و آنچه مقرر شده است بر ویران‌شده فرو ریخته خواهد شد.» وقتی یهودیان سرانجام جامِ دورهٔ مهلت خود را تا لبه پر کردند، شهر و مقدس‌گاه قرار بود تا پایان جنگ ویران بماند. در «فرجامِ» پایمال شدن در سال 1798، «مقرر شده بود» که پاپیّت زخمی مرگبار دریافت کند. سپس شهر و مقدس‌گاه باید مرمت و از نو ساخته می‌شد، چنان‌که نمونه‌اش زمانی بود که یهودیان تحت سه فرمان از بابلِ واقعی بیرون آمدند.

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

تا به انجام رسیدن آن جنگ، اورشلیم به‌وسیلهٔ قدرت پاپی پایمال می‌شد. دوره‌های نبوی‌ای که دوره‌های متمایز درون آن دوهزار و سیصد سال را شکل می‌دهند، تنها زمانی به‌درستی فهمیده می‌شوند که رابطهٔ رؤیای پایمال‌شدنِ هفتاد سال با رؤیای اعادهٔ قدس و لشکر درک شود. رد کردن رؤیای پراکندگیِ ناشی از لعنت موسی، به‌معنای رد کردن رؤیای گردآوری است. رؤیای هفتاد سال، رؤیای پراکندگی است. رؤیای دوهزار و سیصد سال، رؤیای گردآوری است. رؤیای هفتاد سال، رؤیای "chazon"ِ پراکندگی است و رؤیای دوهزار و سیصد سال، رؤیای "mareh"ِ گردآوری است.

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> پس آنچه خدا به هم پیوسته است، انسان آن را از هم جدا نسازد. مرقس ۱۰:۹.

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

این دو رؤیا به‌گونه‌ای نبوی به هم پیوند خورده‌اند، و ردّ یکی به معنای ردّ هر دو است. این حقیقت نشان می‌دهد که با وجود آنکه ادونتیسم ادعا می‌کند به نبوت ۲۳۰۰ ساله پایبند است، آنان ستون مرکزی ادونتیسم را رد کرده‌اند، به همان قطعیتی که در سال ۱۸۶۳ «هفت بار» را رد کردند. مگر یهودیان مدعی نگه‌داشتن شریعت خدا نبودند؟ مگر اسرائیل باستان مدعی انتظار برای مسیحا نبود؟ ادعا اگر پایبند به کلام خدا نباشد بی‌معناست.

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

میلاریت‌ها سرانجام ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را پایان دورهٔ دو هزار و سیصد روزه دانستند، اما درکشان محدود بود. تنها پس از ناامیدی بزرگ بود که دربارهٔ قدس آسمانی و ظهور مسیح در قدس‌الاقداس در آن تاریخ نور آشکار شد. تنها پس از آن تاریخ بود که آنان پیام فرشتهٔ سوم و شریعت خدا را دریافتند.

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

خداوند قصد داشت نورِ نبوتِ مرتبط با دو هزار و سیصد سال را افزایش دهد، و در سال ۱۸۵۶ درِ نورِ بیشتری را گشود، و طی هفت سال بعد، ادونتیسم آن در را بست. تازه پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود که خداوند شاگردانِ نبوت را بار دیگر به مقالاتِ هایرم ادسون هدایت کرد، و نورِ «هفت زمان» بار دیگر رو به افزایش گذاشت.

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

با نادیده گرفتن پیوند میان پیشگوییِ دوهزار و سیصد ساله و پیشگوییِ دوهزار و پانصد و بیست ساله، ادونتیسم به درکی رشدنیافته و ناقص از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید.

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

به محض اینکه S. S. Snow تاریخ مصلوب شدن را قطعی کرد، تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مشخص شد.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> پس بدان و بفهم که از زمان صدور فرمان برای بازسازی و بنا کردن اورشلیم تا مسیحِ سرور، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ خیابان و دیوار دوباره ساخته خواهند شد، حتی در زمان‌های پرمشقت. و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، اما نه برای خود؛ و قومِ آن سروری که خواهد آمد، شهر و معبد را ویران خواهند کرد؛ و پایان آن با سیل خواهد بود، و تا پایان جنگ، ویرانی‌ها مقرر شده است. و او برای یک هفته، پیمان را با بسیاری استوار خواهد کرد؛ و در میانهٔ آن هفته، قربانی و تقدمه را متوقف خواهد کرد؛ و به سبب گسترش رجاسات، آن را ویران خواهد ساخت، تا فرجام؛ و آنچه مقرر شده است بر ویران‌شده فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۵-۲۷.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

پیروان میلر تاریخ درستِ مصلوب شدن را تشخیص دادند و سپس پایان دورهٔ دوهزار و سیصد ساله مشخص شد. «قطع شدنِ مسیح» در «نیمهٔ هفته» ــ زمانی که مسیح «عهد» را تأیید کرد ــ به سبب اینکه یهودیان پیمانهٔ دورانِ آزمایشیِ خود را تا لبریز پر کرده بودند، چنان‌که با «فراگیریِ رجاسات» نشان داده شده است، نیز مشخص شد. صلیب به نشانهٔ راه تاریخی تبدیل شد که برای تشخیص پیامِ فریادِ نیمه‌شب ضروری بود.

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

با وجود نوری که در آن آیات نهفته بود و چنان تجلی نیرومندی از قدرت خدا پدید آورد، پیروان میلر هرگز به فهمی از آن آیات دست نیافتند؛ فهمی که اشتیاق دانیال برای درک رابطهٔ میان دو رؤیا آن را نمایندگی می‌کرد. هفته‌ای که در آن مسیح عهد را تأیید کرد به دو دوره تقسیم شد؛ دو دوره‌ای که خواهر وایت بعدها آن‌ها را چنین دانست: دورهٔ نخست، نمایانگر خدمت شخصیِ سه‌ونیم‌سالهٔ مسیح؛ و پس از آن، خدمت او که به‌وسیلهٔ شاگردان نمایانده شد. آنان دریافتند که نشانهٔ راهِ تاریخیِ صلیب به تکیه‌گاهی برای تعیین تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بدل شد، اما ندیدند که آن همچنین نقطهٔ میانیِ دو دورهٔ یکسانِ سه‌ونیم‌ساله را نشان می‌داد، و بدین‌سان نمایانگر «هفت زمان» بود؛ همان چیزی که خدا به‌وسیلهٔ موسی آن را «نزاعِ عهدِ خود» نامید.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز بر خلاف شما رفتار خواهم کرد و به‌سبب گناهانتان شما را هفت بار دیگر تنبیه خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد تا به‌سبب نقض پیمان من انتقام گیرد؛ و چون در میان شهرهایتان گرد آیید، طاعون را در میان شما می‌فرستم و به دست دشمن سپرده خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

وقتی مسیح عهد را با بسیاری استوار می‌کرد، همان عهدی بود که او بر سر آن با یهودیان نافرمان نزاع داشت. «نزاعِ عهدِ او» در سال ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که آشوریان پادشاهیِ شمالی را به اسارت بردند؛ و سپس به مدت هزار و دویست و شصت روزِ نبوی، بت‌پرستی اسرائیلِ جسمانی را پایمال کرد. آن پایمال‌شدن آنگاه با هزار و دویست و شصت روزِ نبویِ دیگری دنبال شد که در آن نظامِ پاپی اسرائیلِ روحانی را پایمال می‌کرد.

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

هفتهٔ نبوتی که در آن مسیح عهد را استوار کرد، در تحققِ رؤیای دو هزار و سیصد ساله، همچنین نمایانگرِ رؤیای دو هزار و پانصد و بیست ساله بود. پیروان میلر آن‌قدر از نبوّتِ دو هزار و سیصد ساله را دریافتند که بتوانند پیامِ فریادِ نیمه‌شب را به‌درستی اعلام کنند، اما تصمیم گرفتند بخشی از نوری را که تفسیرِ جبرئیل در فصل نهم قرار بود منتقل کند، رد کنند.

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

جبرئیل به دانیال تعلیم داده بود که آن دو رؤیا را به‌درستی تفکیک کند (از نظر ذهنی از هم جدا سازد)، که با عناوین «امر» و «رؤیا» بیان شده بودند، و در پی اجرای آن رهنمود، خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که این همان دغدغهٔ اصلی دانیال بود، هنگامی که می‌کوشید رابطهٔ میان هفتاد هفته (نمادی از «هفت بار») و دو هزار و سیصد سال را درک کند.

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

ردّ «هفت زمان» از سوی ادونتیسم، آنان را در موقعیتی قرار داد که نتوانستند درک کنند که دورهٔ نخستِ چهارصد و نود ساله، که از دو هزار و سیصد سال جدا شده بود، نمایانگر سرکشی نسبت به عهدی بود که موسی آن را «نزاعِ عهد او» می‌نامد.

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

آن‌ها همچنین از درک این نکته بازماندند که مصلوبیت در نیمهٔ هفته بیش از آن بود که صرفاً تاریخ را مشخص کند، زیرا هستهٔ اصلیِ نزاعِ مسیح با نافرمانیِ اسرائیل را به‌وسیلهٔ خونِ عهد نشان می‌داد. آن‌ها نسبت به این حقیقت کور بودند که خونی که بر صلیب برای بسیاری ریخته شد و عهد او را تأیید می‌کرد، همچنین عهدِ بیان‌شده در لاویانِ باب‌های ۲۵ و ۲۶ را نیز تأیید می‌کرد.

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

قومِ اسرائیلِ باستان بر خود عهدی نهادند و آن را با این اعلام تعریف کردند: «هرآنچه خداوند گفته است، انجام خواهیم داد»، بی‌آنکه بدانند که عهدی که مسیح عرضه می‌کرد مستلزم آن بود که شریعت او بر دل نوشته شود. تعریف فریسی‌مآبانهٔ آنان از شروط عهد، آنان را از فهم و پذیرش عهد حقیقی بازداشت.

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

اسرائیلِ معاصر خونِ صلیب را در میانهٔ هفته با تعابیری تعریف کرده است که همان کوری را برای اسرائیلِ معاصر پدید می‌آورد که بر اسرائیلِ باستان بود، هنگامی که مسیح را رد کردند و اعلام کردند جز قیصر پادشاهی ندارند.

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

اسرائیلِ معاصر نسبت به این واقعیت کور است که تاریخی که جبرئیل برای دانیال ترسیم کرد نه تنها تأیید عهد را در بر می‌گیرد، بلکه پراکندگی‌ای را نیز شامل می‌شود که بر کسانی که آن عهد را رد می‌کنند نازل می‌گردد؛ زیرا آیات نشان می‌دهند که رومِ بت‌پرست (آن شاهزاده‌ای که قرار بود بیاید) شهر و معبد را ویران خواهد کرد، و اینکه تا پایان جنگ (که معبد و لشکر را پایمال کرد)، «ویرانی‌ها»، به صورت جمع، مقدر شده بود.

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

در آن تاریخی که مسیح خون خود را ریخت تا عهد را با بسیاری استوار سازد، دو قدرت ویرانگرِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی به‌طور مشخص شناسایی شده‌اند. خونی که بر صلیب ریخته شد همان است که مسیح به قدس آسمانی می‌آورد و نمادی است از کار او که با رؤیای «mareh»ِ دوهزار و سیصد ساله نمایانده شده است. آن تاریخ با تاریخ رؤیای «chazon»ِ دوهزار و پانصد و بیست ساله در هم تنیده است، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو قدرت ویرانگر که قدس و لشکر را پایمال می‌کردند، نمایانده شده است.

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

حقایقی که در خوابِ میلر به‌صورت جواهر نمایانده شده بودند، چون خورشید می‌درخشیدند، اما ناقص بودند. در ایام آخر، هنگامی که فریادِ نیمه‌شب عیناً به‌تمام معنیِ کلمه تکرار شود، همان جواهر به‌دست «مردِ جاروی خاک» در صندوقچه‌ای تازه و بزرگ‌تر افکنده خواهند شد و آنگاه ده برابر از آنچه در آغاز بودند، درخشان‌تر خواهند شد. آنها محکِ پیام نهاییِ فریادِ نیمه‌شب می‌شوند. آن جواهر، طبق پیشگوییِ حبقوق، توسط دو شاهد، به‌صورت لوح‌ها، به‌طور مشخص معیّن شدند. وقتی دو لوحِ نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ «خط بر خط» بر روی هم نهاده شوند، جواهرِ میلر به‌طور مشخص شناسایی می‌شوند و بدین‌سان آن جواهر نمایندهٔ پیامِ نهاییِ فریادِ نیمه‌شب می‌گردند.

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

بیشترِ حقایقی که بر روی آن دو نمودار آمده، نبوت‌هایی را نشان می‌دهد که پیش از سال ۱۸۴۴ تحقق یافتند؛ مانند شناساییِ وحوشِ دانیالِ باب‌های هفتم و هشتم. تمثالِ بابِ دومِ دانیال به تصویر کشیده شده است. بحث بر سر این‌که مصداقِ رؤیا روم است یا آنتیوخوس اپیفانس نیز آن‌جاست. اولین ناامیدی و زمانِ تأخیرِ حبقوق و ده باکره نیز آن‌جاست. آمدنِ فرشتهٔ سوم آن‌جاست، چنان‌که قدسِ آسمانی نیز هست. «دائمی» به‌عنوان نمادِ بت‌پرستی نیز آن‌جاست. و البته، سه وایِ اسلام هم آن‌جاست. وقتی کنار هم آورده شوند، این نمودارها نمونه‌ای از «افزایشِ معرفت» را به نمایش می‌گذارند که زمانی رخ می‌دهد که شیرِ سبطِ یهودا مُهرِ حقیقتی نبوی را می‌گشاید.

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

در حالی که بررسیِ خود را دربارهٔ رؤیای رودِ اولای، به‌عنوان نمادِ دانشِ نبوی که در سال ۱۷۹۸، در زمانِ پایان، مُهرش برداشته شد و فزونی گرفت تا گوهرهای صندوقچهٔ جدید و بزرگ‌ترِ رؤیای ویلیام میلر را شکل دهد، رو به پایان می‌بریم، به حقایقِ پیروانِ میلر که در تاریخِ خود ناقص بودند بازخواهیم گشت. برخی به‌سبب دورهٔ تاریخی‌ای که پیروانِ میلر در آن می‌زیستند ناقص ماندند، و برخی دیگر به‌سبب نافرمانیِ کسانی که از همگام شدن با نورِ پیش‌روندهٔ فرشتهٔ سوم سر باز زدند، ناقص ماندند.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> آنان که خدا با پیامی فرستاده است، تنها انسان‌اند؛ اما ماهیت پیامی که حامل آن‌اند چیست؟ آیا جرأت می‌کنید، چون خدا نظر شما را دربارهٔ آنچه باید ترجیح داده شود نپرسیده است، از هشدارها روی بگردانید یا آن‌ها را سبک بشمارید؟ خدا کسانی را می‌خوانَد که سخن بگویند، با صدای بلند فریاد کنند و دریغ نورزند. خدا پیام‌آوران خود را برخیزانده است تا برای این زمان کار او را انجام دهند. برخی از پیام پارساییِ مسیح روی گردانده‌اند تا به مردان و نقص‌هایشان خرده بگیرند، چون آنان پیام حقیقت را با همهٔ لطف و آراستگیِ مطلوب بر زبان نمی‌آورند. زیاده از حد غیورند، بیش از اندازه جدی‌اند، با قطعیتِ بسیار سخن می‌گویند؛ و پیامی که می‌توانست برای بسیاری از جان‌های خسته و ستمدیده شفا و حیات و تسلّی بیاورد، تا حدی کنار گذاشته می‌شود؛ زیرا درست به همان اندازه که مردان صاحب نفوذ دل‌های خود را می‌بندند و ارادهٔ خویش را در مخالفت با آنچه خدا گفته است برپا می‌دارند، خواهند کوشید پرتو نور را از کسانی بگیرند که مشتاق نور و قدرت حیات‌بخش بوده و برای آن دعا کرده‌اند. مسیح همهٔ سخنان تند، متکبّرانه و تمسخرآمیزی را که بر ضد خادمانش گفته شده، همچون بر ضد خودِ او ثبت کرده است.

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> پیام فرشتهٔ سوم درک نخواهد شد؛ نوری که زمین را با جلال خود روشن خواهد ساخت، از سوی کسانی که از گام برداشتن در جلالِ فزایندهٔ آن سر باز می‌زنند، نورِ کاذب خوانده خواهد شد. کاری که می‌توانست انجام گیرد، به سبب بی‌ایمانیِ ردکنندگانِ حقیقت، انجام‌نشده باقی خواهد ماند. از شما که با نورِ حقیقت مخالفت می‌کنید، درخواست می‌کنیم از سرِ راهِ قومِ خدا کنار بروید. بگذارید نورِ فرستاده از آسمان با پرتوهایی روشن و پایدار بر آنان بتابد. خدا شما را، که این نور به شما رسیده است، در قبالِ نحوهٔ به‌کارگیریِ آن مسئول می‌داند. آنان که گوش نمی‌سپارند، مسئول شناخته خواهند شد؛ زیرا حقیقت در دسترسِ ایشان آورده شده، اما فرصت‌ها و امتیازات خود را خوار شمردند. پیام‌هایی حاملِ گواهیِ الهی برای قومِ خدا فرستاده شده است؛ جلال و شکوه و عدالتِ مسیح، سرشار از نیکی و حقیقت، معرفی شده است؛ پُریِ الوهیت در عیسی مسیح با زیبایی و دل‌انگیزی در میانِ ما به نمایش گذاشته شده است تا همهٔ کسانی را که دل‌هایشان با تعصب بسته نشده بود، مجذوب سازد. ما می‌دانیم که خدا در میانِ ما عمل کرده است. دیده‌ایم که نفوس از گناه به عدالت بازگشته‌اند. دیده‌ایم که ایمان در دل‌های توبه‌کاران زنده شده است. آیا مانند آن جذامیانی خواهیم بود که پاک شدند و به راهِ خود رفتند، و تنها یکی بازگشت تا به خدا جلال دهد؟ پس بهتر آن است که از نیکوییِ او بگوییم و خدا را با دل و قلم و زبان ستایش کنیم. ریویو اند هرالد، ۲۷ مه ۱۸۹۰.

Back to Articles