Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Four

کتاب دانیال - شماره چهل‌وچهار

Unveiling the Lost Foundations: William Miller’s Prophetic Truths and the Last Days of Adventism

پرده‌برداری از بنیان‌های گمشده: حقایق پیشگویانهٔ ویلیام میلر و واپسین روزهای ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

January 8, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller’s foundational truths were covered up over the four generations of Adventism. The restoration of those foundational truths are set forth in his second dream, and repeatedly identified in the Bible and Spirit of Prophecy as the work God’s last day people are to accomplish. Miller’s dream identifies that when the dirt brush man restores the jewels, they will shine ten times brighter than the sun.

حقایق بنیادینِ ویلیام میلر در طول چهار نسلِ ادونتیسم پوشانده شدند. اعادهٔ آن حقایق بنیادین در خواب دوم او ترسیم شده و در کتاب مقدس و روح نبوت بارها به‌عنوان کاری که قومِ روزهای آخرِ خدا باید به انجام برسانند معرفی شده است. خوابِ میلر بیان می‌کند که وقتی مردِ جاروب‌به‌دست جواهرات را بازگرداند، آن‌ها ده برابر روشن‌تر از خورشید خواهند درخشید.

Miller’s framework was based upon recognizing the two desolating powers of paganism followed by papalism, and the apostle Paul’s testimony in chapter two of Thessalonians, provided Miller with the anchor for his framework. There Paul identifies that pagan Rome had restrained the papacy from rising to power, until pagan Rome was taken away. In 2 Thessalonians, Paul also provided the anchor for the framework of Future for America, when Paul identified that the “man of sin” in the chapter was also represented as the king that exalted himself, in Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

چارچوب میلر بر شناسایی دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و پس از آن پاپی‌گری استوار بود، و شهادت رسول پولس در باب دومِ تسالونیکیان تکیه‌گاه آن چارچوب را برای میلر فراهم آورد. در آن‌جا پولس بیان می‌کند که رومِ بت‌پرست تا زمانی که برچیده شد، مانعِ برآمدنِ پاپی‌گری به قدرت بود. در دوم تسالونیکیان، پولس همچنین تکیه‌گاهِ چارچوبِ Future for America را فراهم کرد، وقتی نشان داد که «مردِ گناه» در آن باب همان پادشاهی نیز هست که در دانیال، باب یازدهم، آیه سی‌وشش، خود را بلند می‌سازد.

It is essential to see that the increase of knowledge in the movement of both the first and third angels, was directly connected with Paul’s testimony in chapter two of Thessalonians. At the time of the end in 1798, and also in 1989, the book of Daniel was unsealed, thus initiating a three-step testing process. The testing process always produces two classes of worshippers in the history where the book of Daniel is unsealed. It is essential to see Paul’s writings in connection with the increase of knowledge at the time of the end, for it is in that very chapter where Paul warns that those who do not receive the “love of the truth,” will receive strong delusion from God. The strong delusion is what is brought upon the wicked in Daniel chapter twelve, who reject the increase of knowledge. In both histories the strong delusion is most directly referring to Adventism.

ضروری است بدانیم که افزایشِ معرفت در جنبشِ هر دو فرشتۀ اول و سوم، مستقیماً با شهادتِ پولس در بابِ دومِ تسالونیکیان پیوند داشت. در زمانِ پایان، در سال‌های 1798 و نیز 1989، مهرِ کتابِ دانیال گشوده شد و بدین ترتیب فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای آغاز گردید. این فرایندِ آزمون، همواره در تاریخی که مهرِ کتابِ دانیال گشوده می‌شود، دو گروهِ پرستندگان پدید می‌آورد. لازم است نوشته‌های پولس را در پیوند با افزایشِ معرفت در زمانِ پایان ببینیم، زیرا درست در همان باب است که پولس هشدار می‌دهد کسانی که «محبتِ حقیقت» را نمی‌پذیرند، از سوی خدا دچار گمراهیِ قوی می‌شوند. این گمراهیِ قوی همان چیزی است که در بابِ دوازدهمِ دانیال بر شریرانی که افزایشِ معرفت را رد می‌کنند، نازل می‌شود. در هر دو تاریخ، این گمراهیِ قوی بیش از همه مستقیماً به ادونتیسم اشاره دارد.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> کسی که فراتر از ظاهر را می‌بیند و دل‌های همۀ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ آنان که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند، چنین می‌گوید: «آن‌ها به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش اندوهگین و حیران نمی‌شوند. آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌یابد. من نیز فریب‌های ایشان را اختیار خواهم کرد و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه مورد خشنودی من نبود برگزیدند.» «خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، «بلکه در ناراستی لذت بردند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> معلم آسمانی پرسید: «کدام گمراهی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در حقیقت بسیاری امور را بر وفق سیاستِ دنیوی پیش می‌برید و در برابر یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای فریبا که بر اذهان چیره می‌شود، آنگاه که مردمانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ آنگاه که می‌پندارند ثروتمند و در دارایی فزون شده‌اند و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آنکه در واقع به همه چیز نیازمندند.»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> خدا نسبت به بندگان وفادارش که جامه‌های خود را پاک و بی‌لکّه نگاه می‌دارند، تغییر نکرده است. اما بسیاری فریاد می‌زنند: «سلامتی و امنیت»، در حالی که هلاکت ناگهانی بر آنان فرود می‌آید. مگر آنکه توبه‌ای کامل صورت گیرد، مگر آنکه انسان‌ها با اعتراف، دل‌های خود را فروتن سازند و حقیقت را همان‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز وارد آسمان نخواهند شد. هنگامی که پاک‌سازی در صفوف ما صورت گیرد، دیگر آسوده نخواهیم نشست و به ثروتمندی و فزونی دارایی‌ها فخر نخواهیم کرد، گویی به هیچ چیز نیاز نداریم.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> "چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: 'طلای ما در آتش آزموده شده است؛ جامه‌های ما به‌وسیلهٔ دنیا لکه‌دار نشده است'؟ من دیدم که معلم ما به جامه‌های به‌اصطلاح راستکاری اشاره می‌کرد. با برکندن آن‌ها، پلیدیِ زیرشان را آشکار ساخت. سپس به من گفت: 'آیا نمی‌بینی چگونه به‌ریا پلیدی و پوسیدگیِ منش خود را پوشانده‌اند؟ "چگونه شهر امین فاحشه شده است!" خانهٔ پدرم به خانهٔ تجارت بدل شده است، جایی که از آن حضور و جلالِ الهی رخت بربسته است! از این رو سستی هست و قوتی در میان نیست.'" شهادت‌ها، جلد 8، 249، 250.

Adventism was “the faithful city” when it proclaimed the Midnight Cry in 1844. By 1863, it began the process of rejecting the “foundations” that were established through the ministry of William Miller. When they began to set aside the foundational truths, thus covering them with counterfeit jewels and coins, they were building a new foundation. Those that began, carried out and continue that work, are represented in the writing of the Spirit of Prophecy as “those who have had great light.”

ادونتیسم هنگامی که در سال ۱۸۴۴ فریاد نیمه‌شب را اعلام کرد، «شهر وفادار» بود. در سال ۱۸۶۳، فرایند رد کردنِ «بنیان‌هایی» را که از طریق خدمت ویلیام میلر برقرار شده بود، آغاز کرد. وقتی آنان آغاز به کنار گذاشتنِ حقایق بنیادی کردند و بدین‌سان آن‌ها را با جواهرات بدلی و سکه‌های تقلبی پوشاندند، در واقع داشتند بنیانی تازه می‌ساختند. کسانی که آن کار را آغاز کردند، پیش بردند و همچنان ادامه می‌دهند، در نوشته‌های روح نبوت به‌صورت «کسانی که نور عظیم داشته‌اند» معرفی شده‌اند.

The “great light” they once had, was represented in Miller’s dream as the jewels in the casket, which Miller placed upon a table in the center of his room, that shone brighter than “the sun.” In the passage just cited Sister White identifies, “those who have had great light,” but who “have chosen their own ways.”

«نور عظیمی» که روزی داشتند، در خواب میلر به‌صورت جواهراتِ درون صندوقچه‌ای بازنمایی شد؛ صندوقچه‌ای که میلر آن را روی میزی در مرکز اتاقش گذاشت و آن جواهرات فروغی درخشان‌تر از «خورشید» داشتند. در بخشی که همین‌اکنون نقل شد، خواهر وایت «آنانی را که نور عظیم داشته‌اند» اما «راه‌های خود را برگزیده‌اند» مشخص می‌کند.

They chose a new way in 1863. She says it is “a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.”

آنها در سال ۱۸۶۳ راه تازه‌ای برگزیدند. او می‌گوید این «توهم فریبنده‌ای است که بر ذهن‌ها چیره می‌شود، زمانی که کسانی که روزی حقیقت را شناخته‌اند، ظاهر دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ وقتی می‌پندارند که ثروتمند و برخوردار از نعمت‌ها هستند و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آنکه در واقع به همه چیز نیازمندند».

She is identifying the Laodicean condition, which she and her husband identified occurred in 1856. They were then tested for seven years, but failed the test in 1863, and began erecting the false foundation that brings the strong delusion of Paul’s warning message in Thessalonians. Paul’s warning in Thessalonians is an anchor for both the movement at the beginning and ending of Adventism, and aligns perfectly with Miller’s dream, which addresses both the beginning and ending of Adventism. His dream identifies that when the work of restoring the original jewels of truth is accomplished, those truths will shine ten times brighter than when they first shone at the Midnight Cry in the beginning of Adventism. How is it that Miller’s understanding shines any brighter now, than when he first recognized the truth?

او دارد وضعیت لاودیکیایی را شناسایی می‌کند، وضعیتی که او و همسرش تشخیص داده بودند در سال ۱۸۵۶ رخ داده است. سپس به مدت هفت سال آزموده شدند، اما در سال ۱۸۶۳ در آزمون مردود شدند و شروع کردند به برپا کردن بنیادی کاذب که همان گمراهیِ شدیدِ پیام هشدارآمیز پولس در تسالونیکیان را به همراه می‌آورد. هشدار پولس در تسالونیکیان لنگری برای حرکت هم در آغاز و هم در پایان ادونتیسم است و کاملاً با رؤیای میلر همخوانی دارد، که هر دو، آغاز و پایان ادونتیسم را مورد خطاب قرار می‌دهد. رؤیای او بیان می‌کند که هنگامی که کار بازگرداندن گوهرهای اصیلِ حقیقت به انجام برسد، آن حقایق ده برابر درخشان‌تر از زمانی خواهند درخشید که نخستین‌بار در «فریاد نیمه‌شب» در آغاز ادونتیسم درخشیدند. چگونه است که فهم میلر اکنون روشن‌تر از زمانی می‌درخشد که او نخستین‌بار حقیقت را شناخت؟

There are several truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk chapter two. Those truths were represented in Miller’s dream as jewels that would ultimately be restored in the last days, just before the Midnight Cry. The counterfeit jewels that are carried out of the window in Miller’s dream represent both the false doctrines that were brought into Adventism to create a false foundation, and also to hide the true foundation; but they also represent those who refuse to turn loose of the false doctrines that make up the false foundation. “The daily” was the anchor for William Miller’s framework of truth that established the original foundation, and in the last days “the daily,” symbolizes not only paganism, as Miller correctly identified, but it is the symbol of the rebellion that produced the false foundation.

چندین حقیقت بر دو جدول مقدسِ باب دومِ حبقوق به تصویر کشیده شده‌اند. آن حقایق در رؤیای میلر به صورت جواهراتی نمایانده شده بودند که سرانجام در ایام آخر، درست پیش از «فریاد نیمه‌شب»، احیا خواهند شد. جواهرات تقلبی‌ای که در رؤیای میلر از پنجره بیرون برده می‌شوند، هم نمایانگر تعالیم کاذبی هستند که برای ایجادِ بنیاد دروغین و نیز برای پنهان کردنِ بنیاد حقیقی به ادونتیسم وارد شدند، و هم نمایانگر کسانی که حاضر نیستند از تعالیم غلطی که بنیاد دروغین را می‌سازند دست بردارند. «دائمی» تکیه‌گاهِ چارچوب حقیقتِ ویلیام میلر بود که بنیاد نخستین را برپا کرد، و در ایام آخر، «دائمی» نه تنها نمادِ بت‌پرستی است، چنان‌که میلر به‌درستی تشخیص داده بود، بلکه نمادِ تمرّدی است که بنیاد دروغین را پدید آورد.

The Bible, the Spirit of Prophecy and history all testify that the judgment-hour cry of 1798 through 1844, was the proclamation of the message discovered and presented by William Miller. This is why the movement is called the Millerite movement. Logically to reject that movement, is to reject the light that was produced in 1798, that Daniel identified as an increase of knowledge.

کتاب مقدس، روح نبوت و تاریخ همگی گواهی می‌دهند که فریاد ساعت داوری از 1798 تا 1844، اعلامِ پیامی بود که ویلیام میلر آن را کشف و ارائه کرد. از این‌رو آن جنبش جنبش میلری نامیده می‌شود. به‌طور منطقی، رد کردن آن جنبش به معنای رد کردن نوری است که در 1798 پدید آمد؛ نوری که دانیال آن را افزایش معرفت دانست.

Isaiah speaks of the drunkards of Ephraim, and identifies those drunkards as the scornful men that rule the people of Jerusalem. Isaiah identifies that they are not drunk with literal wine, they are drunk with spiritual wine. Spiritual wine in the Bible is either true or false doctrine, depending upon the context. The drunkards of Ephraim are drunk on false doctrine, which is the wine of Babylon, as represented by the whore of Tyre in chapter seventeen, of Revelation and by Belshazzar in his last night of partying.

اشعیا از مست‌های افرایم سخن می‌گوید و آن مست‌ها را همان مردان استهزاگری می‌شناساند که بر مردم اورشلیم حکومت می‌کنند. اشعیا تصریح می‌کند که آنان با شرابِ واقعی مست نیستند، بلکه با شرابِ روحانی مست‌اند. شرابِ روحانی در کتاب‌مقدس، بسته به سیاق، یا تعلیمِ راستین است یا تعلیمِ باطل. مست‌های افرایم از تعلیمِ باطل مست‌اند؛ همان شرابِ بابل، چنان‌که در فصل هفدهمِ مکاشفه به‌وسیلهٔ فاحشهٔ صور و نیز به‌وسیلهٔ بلشصر در آخرین شب عیش‌ونوشش نمایانده شده است.

Isaiah identified the effects of the spiritual drunkenness that comes upon the scornful men that rule the people of Jerusalem.

اشعیا پیامدهای مستی معنوی‌ای را که بر مردان استهزاگرِ حاکم بر مردم اورشلیم عارض می‌شود، شناسایی کرد.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> درنگ کنید و در شگفت شوید؛ فریاد برآورید و فریاد بزنید: آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کنندهٔ قوی. زیرا خداوند بر شما روحِ خوابی عمیق ریخته و چشمانتان را بسته است؛ پیامبران و حاکمانتان، یعنی بینایان را پوشانده است. و تمامِ رؤیا برای شما همچون سخنانِ کتابی مهر و موم‌شده گشته است که آن را به شخصی دانش‌آموخته می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهم این را بخوانی؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مهر و موم شده است. و کتاب را به کسی که بی‌سواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهم این را بخوانی؛ و او می‌گوید: من باسواد نیستم. بنابراین خداوند گفت: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌هایشان مرا حرمت می‌نهند، اما دل خود را از من دور ساخته‌اند، و ترسشان از من بر وفقِ تعلیماتِ آدمیان آموخته شده است، ازاین‌رو، اینک در میان این قوم کاری شگرف انجام خواهم داد، کاری شگرف و شگفتی؛ زیرا حکمتِ حکیمانشان نابود خواهد شد و فهمِ خردمندانشان پنهان خواهد گشت. وای بر آنان که در ژرفا می‌کوشند رأی خود را از خداوند پنهان کنند و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ بی‌گمان وارونگیِ شما همچون گلِ کوزه‌گر انگاشته خواهد شد؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود می‌گوید: او مرا نساخته است؟ یا آیا آنچه سرشته شده است دربارهٔ صورتگرِ خود می‌گوید: او فهم ندارد؟ اشعیا ۲۹:‏۹‏–‏۱۶.

Sister White quotes these verses and then adds:

خواهر وایت این آیات را نقل می‌کند و سپس می‌افزاید:

> “Every word of this will be fulfilled. There are those who do not humble their hearts before God, and who will not walk uprightly. They hide their true purposes, and keep in fellowship with the fallen angel, who loveth and maketh a lie. The enemy puts his spirit upon the men whom he can use to deceive those who are partially in the dark. Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable. At this stage of the earth’s history, many act like drunken men. ‘Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry; they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes. The prophets and your rulers, the seers hath he covered.’ A spiritual drunkenness is upon many who suppose they are the people who shall be exalted. Their religious faith is just as is represented in this Scripture. Under its influence, they cannot walk straight. They make crooked paths in their course of action. One and then another, they reel to and fro. They are looked upon by the Lord with great pity. The way of truth they have not known. They are scientific schemers, and those who could and should have helped, because of a clear spiritual eyesight, are themselves deceived, and are sustaining an evil work.

> هر کلمه از این سخن تحقق خواهد یافت. هستند کسانی که دل‌های خود را نزد خدا فروتن نمی‌کنند و راستکارانه گام برنمی‌دارند. مقاصد حقیقی خود را پنهان می‌سازند و در رفاقت با فرشتهٔ سقوط‌کرده—که دروغ را دوست می‌دارد و به‌جا می‌آورد—باقی می‌مانند. دشمن روح خود را بر کسانی می‌نهد که می‌تواند از آنان برای فریفتنِ آنان که تا حدی در تاریکی‌اند، استفاده کند. برخی آغشته به تاریکیِ حاکم می‌شوند و حقیقت را کنار گذاشته، خطا را برمی‌گزینند. روزی که نبوت بدان اشاره کرده بود فرا رسیده است. عیسی مسیح فهمیده نمی‌شود. عیسی مسیح برای آنان افسانه‌ای بیش نیست. در این مرحله از تاریخ زمین، بسیاری چون مستان رفتار می‌کنند. ‘درنگ کنید و شگفت‌زده شوید؛ فریاد برآورید و فریاد کنید؛ آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کننده. زیرا خداوند روح خوابِ عمیق بر شما ریخته و چشمانتان را بسته است. او پیامبران و حاکمان شما، یعنی بینایان را، پوشانیده است.’ مستیِ روحانی دامنگیر بسیاری شده که می‌پندارند همان مردمی‌اند که سرافراز خواهند شد. ایمان دینیِ آنان درست همان است که این آیه وصف می‌کند. زیر نفوذ آن، نمی‌توانند راست راه بروند. در مسیر عملشان راه‌های کج می‌سازند. یکی و دیگری پی‌درپی، به این سو و آن سو تلوتلو می‌خورند. خداوند با شفقتِ بسیار بر آنان می‌نگرد. راهِ حقیقت را نشناخته‌اند. آنان حیله‌گرانِ علم‌پیشه‌اند، و کسانی که می‌توانستند و می‌بایست به سبب بیناییِ روشنِ روحانی یاری دهند، خود فریب خورده‌اند و کاری شریرانه را پشتیبانی می‌کنند.

> “The developments of these last days will soon become decided. When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.

> تکلیف تحولات این روزهای واپسین به‌زودی روشن خواهد شد. هنگامی که آشکار شود که این فریب‌های روح‌گرایانه در حقیقت همان اعمال پنهانیِ ارواح شریرند، کسانی که در آن‌ها نقشی داشته‌اند مانند کسانی خواهند شد که عقل خود را از دست داده‌اند.

> “‘Wherefore the Lord saith, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honor me, but have removed their hearts far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men therefore, behold I will proceed to do a marvelous work among this people, even a marvelous work and a wonder for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, who seeth us, and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’

> از این رو خداوند می‌فرماید: چون این قوم با دهان به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا حرمت می‌نهند، اما دل‌هایشان را بسیار از من دور ساخته‌اند، و ترسشان از من بر حسب تعالیم انسانی آموخته شده است؛ بنابراین، اینک من در میان این قوم کاری شگرف به‌جا خواهم آورد، آری کاری شگفت و اعجاب‌انگیز؛ زیرا حکمت دانایانشان نابود خواهد شد و فهم خردمندانشان پنهان خواهد شد. وای بر آنان که عمیقاً در پیِ پنهان ساختن تدبیر خود از خداوندند، و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند، و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی وارونه‌کاری شما همچون گلِ کوزه‌گر شمرده خواهد شد؛ زیرا آیا ساخته می‌تواند دربارهٔ سازندهٔ خود بگوید: او مرا نساخت؟ یا آیا آنچه صورت یافته است می‌تواند دربارهٔ صورت‌دهنده‌اش بگوید: او هیچ فهمی نداشت؟

> “It is presented to me that in our experience we have been and are meeting this very condition of things. Men who have had great light and wonderful privileges have taken the word of leaders who think themselves wise, who have been greatly favored and blessed by the Lord, but who have taken themselves out of the hands of God and placed themselves in the ranks of the enemy. The world is to be flooded with specious fallacies. One human mind, accepting these fallacies, will work upon other human minds, who have been turning the precious evidence of God’s truth into a lie. These men will be deceived by fallen angels, when they should have stood as faithful guardians, watching for souls, as they that must give an account. They have laid down the weapons of their warfare, and have given heed to seducing spirits. They make of no effect the counsel of God and set aside his warnings and reproofs, and are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.

> بر من آشکار شده است که در تجربهٔ خود، با همین وضعیت روبه‌رو بوده‌ایم و هستیم. کسانی که نور عظیم و امتیازات شگفتی داشته‌اند، سخنِ رهبرانی را پذیرفته‌اند که خود را دانا می‌پندارند، که بسیار مورد لطف و برکتِ خداوند بوده‌اند، اما خود را از دستِ خدا بیرون کشیده و در صفوفِ دشمن قرار داده‌اند. جهان با مغالطاتِ موجه‌نما غرق خواهد شد. ذهنی انسانی، با پذیرفتن این مغالطات، بر ذهن‌های انسانی دیگر اثر خواهد گذاشت؛ بر کسانی که شواهدِ گران‌بهای حقیقتِ خدا را به دروغ می‌گردانند. این مردان به‌دستِ فرشتگانِ سقوط‌کرده فریب خواهند خورد، در حالی که می‌بایست چون پاسدارانِ وفادار بایستند و از جان‌ها نگهبانی کنند، چون آنان که باید حساب پس بدهند. سلاح‌های پیکار خود را بر زمین نهاده‌اند و به ارواحِ فریبنده گوش سپرده‌اند. آنان مشورتِ خداوند را بی‌اثر می‌سازند و هشدارها و توبیخ‌های او را کنار می‌گذارند، و بی‌تردید در جانبِ شیطان‌اند، گوش سپرده به ارواحِ فریبنده و تعالیمِ شیاطین.

> “Spiritual drunkenness is now upon men who ought not to be staggering as men under the influence of strong drink. Crimes and irregularities, fraud, deceit, and unfair dealing fill the world, in accordance with the teaching of the leader who rebelled in the heavenly courts.

> مستیِ روحانی اکنون دامنگیرِ مردمی شده است که نباید چون کسانی که تحتِ تأثیرِ شرابِ قوی‌اند تلوتلو بخورند. جرایم و ناهنجاری‌ها، تقلب، فریب و معاملاتِ ناعادلانه جهان را پر کرده‌اند، مطابقِ آموزه‌های آن پیشوایی که در بارگاه‌های آسمانی سر به شورش برداشت.

> “History is to be repeated. I could specify what will be in the near future, but the time is not yet. The forms of the dead will appear, through the cunning device of Satan, and many will link up with the one who loveth and maketh a lie. I warn our people that right among us some will turn away from the faith, and give heed to seducing spirits and doctrines of devils, and by them the truth will be evil spoken of.” Battle Creek Letters, 123–125.

> "تاریخ تکرار خواهد شد. می‌توانم مشخص کنم که در آینده‌ی نزدیک چه رخ خواهد داد، اما هنوز وقتش نرسیده است. شمایل‌های مردگان از طریق تدبیر مکارانه‌ی شیطان پدیدار خواهند شد، و بسیاری به آن‌که دروغ را دوست می‌دارد و می‌سازد خواهند پیوست. به مردم‌مان هشدار می‌دهم که درست در میان خود ما، برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد و به ارواح فریبنده و تعالیم شیاطین گوش خواهند سپرد، و به‌سبب آنان از حقیقت بدگویی خواهد شد." نامه‌های بتل کریک، 123-125.

All the prophets, including Isaiah and Sister White are identifying the last days. In these days the leaders of Adventism “are positively on Satan’s side, giving heed to seducing spirits and doctrines of devils.” Sister White sets forth a prediction when she says, “When these spiritualistic deceptions are revealed to be what they really are,—the secret workings of evil spirits,—those who have acted a part in them will become as men who have lost their minds.” The leadership of Adventism will become as men who have lost their minds, at the point in the history of the last days when their drunkenness is revealed to be “the secret workings of evil spirits.”

همهٔ پیامبران، از جمله اشعیا و خواهر وایت، روزهای آخر را شناسایی می‌کنند. در این روزها رهبران ادونتیسم «قطعاً در صفِ شیطان قرار دارند و به ارواح فریبنده و تعالیم شیاطین گوش می‌سپارند.» خواهر وایت با این سخن پیشگویی‌ای مطرح می‌کند: «وقتی این فریب‌های روح‌گرایانه آشکار شود که در حقیقت چه هستند—یعنی فعالیت‌های پنهانی ارواح شریر—کسانی که در آنها نقش داشته‌اند مانند انسان‌هایی خواهند شد که عقل خود را از دست داده‌اند.» رهبری ادونتیسم در آن برهه از تاریخِ روزهای آخر، وقتی مستیِ آنان آشکار شود که «فعالیت‌های پنهانی ارواح شریر» است، مانند کسانی خواهند شد که عقل خود را از دست داده‌اند.

There is an unsealing of the work of the scornful men that rule the people in Jerusalem in the last days. That unsealing was illustrated in Miller’s dream, when Miller prayed and then there was a door opened. It takes place just before he closed his eyes for a moment, identifying the very end of the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. The opening of a door identifies a change of dispensations, and at that point the Laodicean movement of the third angel transitions into the Philadelphian movement of the third angel.

در روزهای آخر، مُهرِ کارِ مردانِ استهزاگری که بر مردمِ اورشلیم حکومت می‌کنند گشوده می‌شود. آن مُهرگشایی در رؤیای میلر به تصویر کشیده شد؛ زمانی که میلر دعا کرد و سپس دری گشوده شد. این درست اندکی پیش از آن رخ می‌دهد که او برای لحظه‌ای چشمانش را بست، و پایانِ فرایند مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌کند. گشوده شدن یک در نشان‌دهندهٔ دگرگونیِ دوران‌های تدبیر الهی است، و در آن نقطه، جنبشِ لاودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم گذر می‌کند.

In the passage in Isaiah, there is a summary of the evil work of the drunkards of Ephraim, who are the men who “should have stood as faithful guardians.” The summary is expressed as, “‘Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’”

در فرازی از کتاب اشعیا، خلاصه‌ای از کردارِ شریرانهٔ می‌گسارانِ افرایم آمده است؛ همان مردانی که «می‌بایست همچون نگهبانانِ وفادار ایستادگی می‌کردند.» این خلاصه چنین بیان شده است: «بی‌گمان وارونه‌کردنِ امور از سوی شما به‌منزلهٔ گلِ کوزه‌گر شمرده خواهد شد؛ زیرا آیا ساخته از سازندهٔ خویش می‌گوید: مرا او نساخت؟ یا آیا آنچه صورت داده شده است دربارهٔ آن که آن را صورت داد می‌گوید: او فهم نداشت؟»

Miller’s identification of “the daily,” as either the religion of paganism or pagan Rome is ultimately a symbol of Satan, for Satan and pagan Rome are both represented as the dragon.

شناساییِ میلر از «روزانه» به‌عنوانِ دینِ بت‌پرستی یا رومِ بت‌پرست، در نهایت نمادی از شیطان است، زیرا شیطان و رومِ بت‌پرست هر دو به‌صورتِ اژدها تصویر می‌شوند.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

Speaking of the men who rule Jerusalem in the last days, Sister White states: “Some are becoming imbued with the darkness that prevails, and are setting the truth aside for error. The day pointed out by prophecy is come. Jesus Christ is not understood. Jesus Christ is to them a fable.” In 1901, a leader of Adventism from Germany began to introduce apostate Protestantism’s false view of “the daily” in the book of Daniel. That view identifies that “the daily” represents Christ’s sanctuary work, or some variation of that thought. I say some variation for there have been different emphasis placed upon the falsehood through the history that followed 1901, but those false views always manifest a conclusion that “the daily” represents some type of Christ’s work.

دربارهٔ مردانی که در روزهای آخر بر اورشلیم حکومت می‌کنند، خواهر وایت می‌گوید: «برخی دارند از تاریکیِ غالب سرشار می‌شوند و حقیقت را کنار می‌گذارند و به جای آن خطا را می‌پذیرند. روزی که نبوت بدان اشاره کرده بود، فرا رسیده است. عیسی مسیح را درک نمی‌کنند. عیسی مسیح برای آنان افسانه‌ای بیش نیست.» در سال ۱۹۰۱، یکی از رهبران ادونتیسم از آلمان، شروع به ترویج دیدگاه نادرستِ پروتستانتیسمِ مرتد دربارهٔ «روزانه» در کتاب دانیال کرد. آن دیدگاه «روزانه» را نمایانگر کارِ عیسی مسیح در مقدسگاه می‌داند، یا گونه‌ای از همان اندیشه. می‌گویم «گونه‌ای»، زیرا در تاریخِ پس از ۱۹۰۱ تأکیدهای متفاوتی بر آن ناراستی گذاشته شده است، اما آن دیدگاه‌های نادرست همیشه به این نتیجه می‌انجامند که «روزانه» نمایانگر نوعی از کارِ عیسی مسیح است.

The jewel that was the doctrine of “the daily,” which Miller identified as a satanic symbol, in the Adventism of the last days, is a symbol of Christ. When introduced in 1901, very few accepted the view that “the daily” was a symbol of Christ, and not a symbol of Satan, but by the 1930’s the jewel of the doctrine of “the daily,” which Miller had dug out of the vein of truth found in 2 Thessalonians, chapter two, was rejected as had the “seven times” of Leviticus twenty-six been rejected in 1863. Somewhere in the history of 1863 unto the 1930’s Adventism had changed leaders, without recognizing it.

آن گوهر، یعنی آموزهٔ «the daily» که میلر آن را نمادی شیطانی دانسته بود، در ادونتیسمِ روزهای واپسین، نمادِ مسیح است. وقتی این دیدگاه در سال ۱۹۰۱ مطرح شد، بسیار اندک بودند کسانی که پذیرفتند «the daily» نمادِ مسیح است، نه نمادِ شیطان؛ اما تا دههٔ ۱۹۳۰، آن گوهرِ آموزهٔ «the daily» — که میلر آن را از رگهٔ حقیقتِ موجود در دوم تسالونیکیان، فصل دوم، بیرون کشیده بود — رد شد، همان‌گونه که «هفت بارِ» لاویانِ فصل ۲۶ در سال ۱۸۶۳ رد شده بود. در جایی از فاصلهٔ میان ۱۸۶۳ تا دههٔ ۱۹۳۰، ادونتیسم، بی‌آنکه متوجه شود، رهبران خود را عوض کرده بود.

> “Brethren, I see your peril, and again I ask, Do you who err make any effort to correct the wrong? Souls may be stumbling along, walking in darkness, because you have not made straight paths for your feet. If you are in positions of trust, I appeal the more earnestly to you, for your own souls’ sake and for the sake of those who look to you as guides, repent before God for every mistake made, and confess your error.

> ای برادران، خطری را که شما را تهدید می‌کند می‌بینم و باز می‌پرسم: آیا شما که دچار خطا شده‌اید، هیچ تلاشی برای اصلاح آن می‌کنید؟ ممکن است نفوس بلغزند و در تاریکی راه روند، زیرا برای گام‌های خود راه‌های راست را هموار نکرده‌اید. اگر در جایگاه‌های مورد اعتماد هستید، با اصرار بیشتری از شما می‌خواهم که به خاطر جان‌های خود و به خاطر کسانی که شما را راهنما می‌دانند، برای هر خطایی که رخ داده است در برابر خدا توبه کنید و خطای خود را اعتراف نمایید.

> “If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

> اگر لجاجت دل را در خود بپرورانید و از سرِ غرور و خودحق‌پنداری خطاهای خود را اعتراف نکنید، در معرض وسوسه‌های شیطان واگذار خواهید شد. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌کند توبه نکنید یا اعتراف نیاورید، مشیت او شما را بارها و بارها از همان مسیر خواهد گذراند. واگذاشته می‌شوید تا خطاهایی از همان سنخ مرتکب شوید، همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را راستکاری و راستکاری را گناه خواهید نامید. انبوه فریب‌هایی که در این روزهای آخر غالب خواهند شد شما را در بر خواهد گرفت، و رهبران خود را عوض خواهید کرد، و نخواهید دانست که چنین کرده‌اید. ریویو اند هرالد، ۱۶ دسامبر ۱۸۹۰.

The scornful men that rule over the people of Jerusalem, who are men “in positions of trust,” will “call sin righteousness and righteousness sin,” and “Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay; for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it. He had no understanding?’” In the progressive rebellion over the four generations of Adventism, those who are positions of trust change leaders, and don’t know it. They do not know it, for they progressively and consistently rejected evidence of their errors. In that progressive rebellion “the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid.”

مردان استهزاگری که بر مردم اورشلیم حکومت می‌کنند، که همان مردانی‌اند که «در مناصب مورد اعتماد» هستند، «گناه را پارسایی و پارسایی را گناه» خواهند خواند، و «بی‌گمان وارونه کردنِ کارهایتان همچون گلِ کوزه‌گر محسوب خواهد شد؛ آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود می‌گوید: او مرا نساخته است؟ یا آنچه صورت‌بندی شده دربارهٔ صورت‌بندِ خود می‌گوید: او فهمی نداشت؟» در شورشِ تدریجی طی چهار نسلِ ادونتیسم، آنان که در مناصبِ مورد اعتمادند، رهبران را تغییر می‌دهند و خود از آن آگاه نیستند. آنان این را نمی‌دانند، زیرا به‌تدریج و پیوسته شواهدِ خطاهای خویش را رد کرده‌اند. در آن شورشِ تدریجی «حکمتِ حکیمانشان نابود خواهد شد و فهمِ خردمندانشان پنهان خواهد گشت.»

They will turn things upside down, and call sin righteousness and righteousness sin. The symbol of this rebellion is the doctrine of “the daily,” which for Miller was a satanic symbol, and which Adventism today identifies as a symbol of Christ. What once was the anchor that established the framework of William Miller’s prophetic applications, is now become a symbol of the drunkenness of the scornful men that rule over the people of Jerusalem. The symbolism associated with “the daily,” in the book of Daniel shone bright as the sun when recognized in Miller’s casket at the beginning of Adventism, but in the last days that truth shines ten times brighter, for the number ten is a symbol of a test, and for ancient Israel the tenth test was the final test.

آنها همه‌چیز را وارونه خواهند کرد و گناه را راستکاری و راستکاری را گناه خواهند خواند. نمادِ این شورش تعلیمِ «روزانه» است؛ چیزی که برای میلر نمادی شیطانی بود و ادونتیسمِ امروز آن را نمادِ مسیح می‌شمارد. آنچه زمانی لنگری بود که چارچوبِ کاربردهای نبویِ ویلیام میلر را استوار می‌ساخت، اکنون به نمادِ مستیِ مردانِ استهزاگری بدل شده است که بر مردمِ اورشلیم حکم می‌رانند. نمادپردازیِ مرتبط با «روزانه» در کتابِ دانیال، هنگامی که در آغازِ ادونتیسم در صندوقچهٔ میلر شناخته شد، چون خورشید می‌درخشید؛ اما در روزهای آخر آن حقیقت ده برابر درخشان‌تر می‌درخشد، زیرا عددِ ده نمادِ یک آزمون است و برای اسرائیلِ باستان، آزمونِ دهم آزمونِ نهایی بود.

Modern Pharisees have “attributed” “the works of Christ” “to satanic agencies” identifying paganism as “the holy power of God.”

فریسیان امروزی "اعمال مسیح" را "به عوامل شیطانی" "نسبت داده‌اند" و وثن‌پرستی را "قدرت مقدس خدا" معرفی کرده‌اند.

> “The Pharisees sinned against the Holy Ghost. Their talent of speech was used to abuse the world’s Redeemer, and the recording angel wrote their words in the books of heaven. They attributed to satanic agencies the holy power of God, manifested in the works of Christ. They could not evade His wonderful works, or attribute them to natural causes, so they said, ‘They are the works of the devil.’ In unbelief they spoke of the Son of God as a human being. The works of healing done before them, works which no man had done or could do, were a manifestation of the power of God, but they charged Christ with being in league with hell. Stubborn, sullen, ironhearted, they determined to close their eyes to all evidence, and thus they committed the unpardonable sin.” Manuscript Releases, volume 4, 360.

> فریسیان بر ضد روح‌القدس گناه کردند. هنر سخنوری‌شان برای اهانت به نجات‌دهندهٔ جهان به کار گرفته شد، و فرشتهٔ ثبت‌کننده سخنانشان را در کتاب‌های آسمانی نوشت. قدرت مقدس خدا را که در کارهای مسیح ظاهر شده بود به عوامل شیطانی نسبت دادند. آنان نمی‌توانستند کارهای شگفت‌انگیز او را انکار کنند یا آنها را به علل طبیعی نسبت دهند، پس گفتند: «اینها کارهای شیطان است.» در بی‌ایمانی، از پسر خدا همچون صرفاً یک انسان سخن گفتند. کارهای شفابخشی که پیش چشمشان انجام شد—کارهایی که هیچ انسانی نکرده بود و نمی‌توانست بکند—تجلّی قدرت خدا بود؛ اما آنان مسیح را به هم‌دستی با جهنم متهم کردند. لجوج، عبوس و سنگ‌دل، تصمیم گرفتند چشمان خود را بر هرگونه دلیل ببندند، و بدین‌سان مرتکب گناه نابخشودنی شدند. انتشارهای دست‌نوشته، جلد ۴، صفحهٔ ۳۶۰.

We will continue our consideration of the increase of knowledge, that was unsealed in the movement of the first angel, in the next article.

ما بررسیِ خود را دربارهٔ افزایش دانش، که مُهرِ آن در جنبش فرشتهٔ نخستین گشوده شد، در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles