Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Eight

کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و هشتاد و هشت

From Raphia to Panium: Unveiling the Prophetic Significance of Ancient Battles

از رافیا تا پانیوم: پرده‌برداری از اهمیت پیش‌گویانه نبردهای باستانی

Author

Jeff Pippenger

Published

April 18, 2024

Formats

PDF
Word

The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

نبرد رافیا و نبرد پانیوم دو رویداد تاریخیِ مجزا هستند که در دوره‌ها و زمینه‌های متفاوتی رخ داده‌اند، اما هر دو در تاریخ یهودیهٔ باستان و مناطق پیرامونی آن اهمیت دارند. نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد رخ داد. نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد میان پادشاهی سلوکی (پادشاه شمال) و پادشاهی بطلمیوسی (پادشاه جنوب) رخ داد. این دو نبرد در آیات یازده تا پانزدهِ باب یازدهمِ کتاب دانیال شناسایی می‌شوند. این دو نبرد پیش از شورش مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد رخ دادند.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

نبرد پانیوم نام خود را از ویژگی جغرافیاییِ نزدیک، کوه پانیوم، که نبرد در آن روی داد، گرفته است. نام پانیوم از خدای یونانی پان گرفته شده است، که در آن‌جا معبدی به او اختصاص داشت. این مکان به سبب پیوندش با پرستش پان به نام پانیوم شناخته می‌شد. مجموعهٔ معبدیِ آن غالباً «پرستشگاه پان» خوانده می‌شد و بر نقش آن به‌عنوان جایگاه نیایش و پرستشی که به خدای پان اختصاص داشت تأکید می‌کرد. اصطلاح «نیمفیوم» به بنای یادبود یا نیایشگاهی اطلاق می‌شود که در دین یونانی و رومی باستان به نیمف‌های آب اختصاص دارد. مجموعهٔ معبدیِ پانیوم شامل غاری و چشمه‌ای طبیعی بود که باور می‌رفت نیمف‌ها در آن سکونت دارند، و از این‌رو گاه «نیمفیومِ پانیوم» نامیده می‌شد.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

پس از آن‌که شهر به دست هیرودیس فیلیپ، پسر هیرودیس بزرگ، بازسازی و گسترش یافت، به افتخار امپراتور رومی سزار آگوستوس و خودِ هیرودیس فیلیپ، قیصریهٔ فیلیپی نام گرفت. مجتمع معبدی، مرکز مذهبی مهمی در این شهر بود.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

در دوران سلطنت امپراتور آگوستوس، این معبد بار دیگر وقف شد یا به افتخار آگوستوس تغییر نام یافت؛ اقدامی که بازتاب‌دهندهٔ کیش امپراتوری و ادغام آیین‌های دینی رومی در بافت دینی محلی بود. منطقهٔ نزدیک به شهر باستانی قیصریه فیلیپی، جایی که معبد پان در آن قرار داشت، گاهی «دروازه‌های جهنم» یا «دروازه‌های هادس» نامیده می‌شد.

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest are represented that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

در آیات ۱۶ تا ۱۹ فصل یازدهم دانیال، سه منطقهٔ جغرافیاییِ فتوحات معرفی می‌شود که رومِ بت‌پرست می‌بایست بر آنها غلبه کند تا به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس و «پادشاه شمال» در این فصل استقرار یابد. در آیهٔ ۱۶، ژنرال رومی پومپه، فاتحِ سوریه در سال ۶۵ پیش از میلاد و سپس اورشلیم در سال ۶۳ پیش از میلاد، معرفی می‌شود. آیات ۱۷ تا ۱۹ به فتحِ مصر به‌دستِ ژولیوس سزار اشاره می‌کنند که سومینِ آن سه مانع بود. نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، آغازِ دورهٔ سیصد و شصت‌ساله‌ای را نشان می‌دهد که طی آن رومِ بت‌پرست، در تحققِ آیهٔ ۲۴ فصل یازدهمِ دانیال، به‌طور بلامنازع حکومت کرد.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

در آیهٔ بیستم، دوران سلطنتِ آگوستوس قیصر مشخص می‌شود و در همان دوره عیسی زاده شد. سپس در آیات بیست‌ویکم و بیست‌ودوم، دوران سلطنتِ تیبریوسِ شریر، قیصر، مشخص می‌گردد و بدین‌سان به صلیب کشیده شدنِ مسیح نیز مشخص می‌شود. در آیهٔ بیست‌وسوم، پیمانی که یهودیانِ مکابی با رومِ بت‌پرست بستند مشخص می‌شود و بدین‌سان روند تاریخی که در آیهٔ یازدهم آغاز شده بود متوقف می‌شود و روایت تاریخی به دورهٔ ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد بازمی‌گردد.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

آیهٔ بیست‌وسه نمایانگر سلسلهٔ مکابیان است و هرچند همهٔ جزئیاتِ توالیِ پیشگویی‌شدهٔ آنان را ارائه نمی‌کند، تاریخِ مکتوب آن جزئیات را در بر دارد. در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، نبرد رافیا رخ داد و در پی آن، پادشاهی خردسال مصر را آسیب‌پذیر گذاشت. در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، هنگامی که پادشاهان سلوقی و یونانی برای مقابله با آن پادشاه خردسال برنامه‌ریزی می‌کردند، روم خود را وارد تاریخ کرد و به مدافعِ پادشاه خردسالِ مصری تبدیل شد. در همان سال، نبرد پانیوم رخ داد. سپس در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، مبارزات چریکیِ مکابیان آغاز شد.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the Temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

قیام مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودیعین آغاز شد، و مکابیان نه تنها با امپراتوری سلوکی به نبرد پرداختند، بلکه با یهودیانی که آنان را هم‌پیمانِ سلوکیان تشخیص داده بودند نیز درگیر شدند. این قیام انگیزه‌ای دینی داشت و علیه دشمنان داخلی و خارجی صورت گرفت. در سال ۱۶۴ پیش از میلاد مکابیان معبد را از نو تقدیس کردند و این رویداد با جشن یهودیِ حانوکا گرامی داشته می‌شود. در همان سال آنتیوخوس اپیفانسِ بدنام درگذشت. سپس از ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد، "پیمان" آیه بیست‌وسه با روم منعقد شد.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

تنها اشارهٔ مستقیم به مکابیان، قیامشان و اتحادشان با روم در آیهٔ بیست‌وسوم یافت می‌شود، اما تاریخ آن دودمان که سلسلهٔ حسمونیان نامیده می‌شود، در سال ۱۶۷ پیش از میلاد در مودیعین آغاز شد و تا زمان به صلیب کشیده شدن ادامه یافت. آخرین نمایندگان سلسلهٔ حسمونیان، فریسیانِ دورهٔ مسیح بودند. ازاین‌رو، خطی نبوی در تاریخِ یهودیتِ مرتد، چنان‌که توسطِ مکابیان نمایانده می‌شود، وجود دارد که در ۱۶۷ پیش از میلاد، با قیامِ مودیعین، آغاز شد و در آیاتِ بیست‌ویک و بیست‌ودو، هنگامی که عیسی مصلوب شد، پایان می‌یابد.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

تاریخ آنان در آیهٔ شانزدهم به نقطهٔ عطفی رسید، وقتی که روم برای نخستین بار به‌دست پومپه اورشلیم را فتح کرد. انگیزهٔ اصلی او برای وارد آوردن ویرانی بر اورشلیم در آن زمان، نزاعی میان دو جناح از دودمان هَسمونی بود. از آن زمان (۶۳ پیش از میلاد)، یهودا تحت حاکمیت روم بود. سلسلهٔ هَسمونیِ مکابیان به‌طور نبوی در نبردِ مودین در ۱۶۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود و سپس در ۶۳ پیش از میلاد تحت تسلط روم قرار می‌گیرد. اندکی پس از آغاز آن تاریخ، مکابیان از ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد پیمانی با روم برقرار کردند. آنان از ۶۳ پیش از میلاد تا زمان صلیب و ویرانی نهایی اورشلیم در سال ۷۰، تحت سلطهٔ روم بودند.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

خط پیش‌گویانهٔ مکابیان، خطِ یهودیتِ مرتد است و ازاین‌رو نمادِ خطِ پروتستانیسمِ مرتد به‌شمار می‌رود. از نبردِ پانیوم تا قانونِ یکشنبهِ آیهٔ شانزدهم، رویدادهای پیش‌گویانهٔ سال‌های ۲۰۰ قبل از میلاد، ۱۶۷ قبل از میلاد، ۱۶۴ قبل از میلاد و نیز پیمانِ میانِ ۱۶۱ تا ۱۵۸ قبل از میلاد در تاریخِ پروتستانیسمِ مرتد تکرار خواهد شد. این نقاطِ عطف پیش از قانونِ یکشنبه، در تاریخِ هشتمین رئیس‌جمهور که از همان هفت تن است رخ خواهند داد. سالِ ۲۰۰ قبل از میلاد نمایانگرِ خطِ بیرونیِ شاخِ جمهوری‌خواه است، در نسبت با سالِ ۱۶۷ قبل از میلاد که نمایانگرِ خطِ درونیِ شاخِ پروتستانِ مرتد است.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

این نشانه‌های راه اساساً در خط سیر تاریخی سلسلهٔ حَسمونیان پنهان‌اند، اما با این حال بخشی از تاریخ پنهان آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال را تشکیل می‌دهند. این خط سیر بخشی از «آن بخش از نبوتِ دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شود» است.

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

این‌که یهودیت به یاد شورش مکابیان حانوکا را جشن می‌گیرد، به معنای پارسا بودن مکابیان نیست. به سبب عصیان، شخینا هرگز به هیکلی که پس از اسارت هفتادساله بازسازی شد بازنگشت. آخرین پیام نبوی تقریباً دو قرن پیش از مکابیان، از طریق ملاکی آمد. تاریخِ مکابیان نشان می‌دهد که آنان به رهبران سیاسی خود اجازه دادند هم‌زمان نقش کاهنِ اعظم را نیز ایفا کنند؛ همان گناهی که بطلمیوسِ مصری در پی آن بود و پادشاه عزیا نیز بدان دست یازید. بنابر سنت، خدا مداخله کرد تا بطلمیوس را از آن عمل نامقدس بازدارد، و کلامِ خدا تصریح می‌کند که وقتی پادشاه عزیا کوشید کارِ کاهن و پادشاه را انجام دهد، خدا مداخله کرد. آخرین ثمرهٔ دودمانشان فریسیان بود. با وجود ارج و احترامی تاریخی که یهودیانِ امروز در سنتِ یهودیت برای آنان قائل‌اند، هیچ دلیلی برای نتیجه‌گیریِ نمادِ پارسایی بودنِ مکابیان وجود ندارد.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants, it was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

نهضت اصلاح دینیِ پروتستان در زمانِ لوتر آغاز شد و حرکتی تدریجی و پیش‌رونده بود. این یک سنت تازه نبود، زیرا عیسی و شاگردانش پروتستان بودند؛ این بیداری‌ای بود نسبت به تاریکی‌های تاریخ که در آن لوتر و دیگر مصلحان بیدار شدند. اوجِ آن اصلاح پیش‌رونده، جنبش میلری بود. خدا نه‌تنها لازم دید که مصلحان نخستین را نسبت به گناهان بابل بیدار کند، بلکه قصد داشت آنان را به فهمِ کاملِ شریعتِ خود و کارش در قدسِ آسمانی برساند. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، پروتستان‌ها نورِ فزایندهٔ اصلاح را رد کردند و به پروتستانیسمِ مرتد تبدیل شدند.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

میلریتی‌های وفادار در آن زمان «ردا» به آنان داده شد و به سوی قدس‌الاقداس هدایت شدند تا کار را به پایان رسانند و به مسیحیان پروتستان بالغ تبدیل شوند. در سال ۱۸۶۳، کسانی که ردا به آنان داده شده بود، به‌سبب نافرمانی، ردای پروتستانتیسم را کنار گذاشتند و ردای لاودیکیه را بر تن کردند. در دوره نهایی مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، که بیست‌ودو سال پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، یعنی در سال ۲۰۲۳، آغاز شد، شیرِ سبطِ یهودا در حال مُهرگشایی از حقایقی است که تاریخ پنهانِ آیه ۴۰ از باب یازدهم کتاب دانیال را تکمیل می‌کنند؛ یعنی تاریخی که از فروپاشی اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه‌ای که به زودی فرا می‌رسد امتداد دارد. با این کار، او تاریخ یهودیتِ مرتد را به‌عنوان نمادی از پروتستانتیسمِ مرتد مُهرگشایی کرده است.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

هر دو خطِ قومِ مرتدِ خدا، چه مربوط به یهودای تاریخی باشد و چه به یهودای روحانی (هر دو سرزمینِ جلال)، به فتح اورشلیم ختم می‌شوند: اولی در ۶۳ پیش از میلاد و دومی در هنگام قانون نزدیک‌الوقوع یکشنبه. هر دو خط نمایانگر جنگی هستند که با باورهای دینیِ گمراهانه برانگیخته می‌شود. هر دو خط نمایانگر جنگی علیه فلسفه‌های دینیِ یونان‌اند، و هر دو در نهایت به این می‌انجامند که مرتدان زیر سلطهٔ روم قرار گیرند. من سه نبردِ آیهٔ چهل را چنین شناسایی می‌کنم: فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۸۹، جنگ اوکراین، و پانیوم در هنگام قانون یکشنبه، به‌منظور مشخص کردن تمایز میان آن سه نبرد و سه جنگ جهانی.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> کلام خدا از خطر قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده انگاشته شود، جهان پروتستان تنها زمانی درخواهد یافت که مقاصد واقعی روم چیست که برای گریختن از دام، دیگر دیر شده باشد. او بی‌سروصدا در حال قدرت‌گیری است. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کند. او بناهای رفیع و عظیم خود را برمی‌افرازد که در زوایای پنهان آنها جفاهای پیشینش تکرار خواهد شد. پنهانی و بی‌آنکه کسی به او ظن ببرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمان ضربه فرا رسد، مقاصد خویش را پیش ببرد. تمام آنچه می‌خواهد جایگاهی برتر است، و این هم‌اکنون دارد به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصود عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین وسیله مورد سرزنش و جفا قرار خواهد گرفت. نبرد بزرگ، ۵۸۱.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

از آیه دهم، که فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ را نشان می‌دهد، تا نبرد پانیوم در آیه پانزدهم، نهاد پاپی «در حال تقویت نیروهای خود برای پیشبرد مقاصد خویش بوده است تا وقتی زمان ضربه زدن فرا رسد». این آیات شرایط پیشگویانه‌ای را مشخص می‌کنند که «دامی» است که از سوی نهاد پاپی آماده شده و گریختن از آن «ناممکن» خواهد بود. در رویارویی نهایی، که نبرد پانیوم نماد آن است، تصویر وحش در ایالات متحده شکل خواهد گرفت. شکل‌گیری آن تصویر، آخرین آزمون برای قوم خدا در ایام آخر است.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> "خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که تصویر وحش پیش از بسته شدن دوران مهلت تشکیل خواهد شد؛ زیرا این آزمون بزرگ برای قوم خدا خواهد بود که به‌واسطهٔ آن سرنوشت جاودانی‌شان تعیین خواهد شد. ... در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۷، نقل‌شده]."

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

شکل‌گیری تصویرِ وحش با دوره‌ای که پیمانِ روم بسته شد نشان داده می‌شود. شاخِ پروتستانِ ایالات متحده در سال ۱۸۴۴ به دخترانِ روم تبدیل شد و آغازِ تاریخِ آنان در پایانِ تاریخ‌شان تکرار می‌شود، وقتی که بار دیگر تصمیم می‌گیرند از مادرِ خود تقلید کنند.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

> دیدم که وحشِ دوشاخ دهانی چون دهانِ اژدها داشت، و قدرتش در سرش بود، و حکم از دهانش صادر می‌شد. سپس مادرِ روسپیان را دیدم؛ مادر همان دختران نبود، بلکه از آنان جدا و متمایز بود. او روزِ خود را داشته و آن گذشته است، و دخترانش، فرقه‌های پروتستان، بعدی بودند که به صحنه آمدند و همان ذهنیتی را به اجرا گذاشتند که مادر هنگام آزار دادن مقدسان داشت. دیدم که در حالی که مادر از نظر قدرت رو به افول بوده است، دختران رشد کرده‌اند، و به‌زودی همان قدرتی را اعمال خواهند کرد که روزگاری مادر اعمال می‌کرد.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

> دیدم که کلیسای اسمی و ادونتیست‌های اسمی، مانند یهودا، برای به‌دست آوردن نفوذ کاتولیک‌ها جهت مخالفت با حقیقت، به ما خیانت کرده و ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد. آنگاه قدیسان قومی گمنام خواهند بود و نزد کاتولیک‌ها چندان شناخته‌شده نخواهند بود؛ اما کلیساها و ادونتیست‌های اسمی که از ایمان و رسوم ما آگاه‌اند (زیرا به خاطر سبت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند) به قدیسان خیانت کرده و آنان را به کاتولیک‌ها گزارش خواهند داد، به‌عنوان کسانی که سنن مردم را نادیده می‌گیرند؛ یعنی سبت را رعایت می‌کنند و یکشنبه را نادیده می‌گیرند.

> “Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

> آنگاه کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان می‌دهند که پیش بروند و فرمانی صادر کنند که همهٔ کسانی که روز نخست هفته را، به جای روز هفتم، نگاه نمی‌دارند، کشته شوند. و کاتولیک‌ها که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به تمثالِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه که مادرشان پیش از آنان عمل کرد، برای نابود کردن مقدسان عمل خواهند کرد. اما پیش از آن‌که فرمانشان ثمر آورد یا به بار بنشیند، مقدسان به صوتِ خدا رهایی خواهند یافت. اسپالدینگ و مگن، ۱، ۲.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

در این فراز دو گروهِ «اسمی»، یعنی «فقط در نام»، وجود دارند که وفاداران خدا را به کاتولیک‌ها تسلیم می‌کنند. برداشتِ الن وایت از کلیساهای اسمی و ادونتیست‌های اسمی با آنچه آنان در روزهای آخر واقعاً نمایندگی می‌کنند متفاوت است، زیرا از دید او «ادونتیستِ اسمی» به مسیحی اطلاق می‌شد که اظهار می‌کرد به بازگشت مسیح ایمان دارد. اما پیامبران بیش از آنکه برای روزگار خود سخن گفته باشند، برای روزهای آخر سخن می‌گویند، و «ادونتیستِ اسمی» در روزهای آخر نمایندهٔ کلیسای لائودکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم است، و کلیساهای اسمی، نوادگان کسانی هستند که در سال ۱۸۴۴ به «دخترانِ رم» تبدیل شدند.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundation truth they rejected in 1863.

ادونتیست‌های روز هفتم از «مردمِ گمنام»، که نمایندگان حقیقی خدا هستند، نفرت خواهند داشت؛ زیرا آنان «نمی‌توانند حقیقتِ سبت را رد کنند»، حقیقتی که نمایانگر سبتِ زمین، یعنی استراحتِ زمین، است. کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم مدعی است که روز هفتم را به‌عنوان روز عبادت نگاه می‌دارد، اما در ایام آخر سبتی که نمی‌توانند آن را رد کنند «هفت بارِ» لاویان فصل بیست‌وشش است، که نخستین حقیقتِ بنیادینی بود که در سال ۱۸۶۳ آن را رد کردند.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

بخشی که اکنون به آن می‌پردازیم در پی شناسایی پویایی‌های نبویِ مرتبط با دوره‌ای است که با قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود، اما دورهٔ آزمونِ نهایی که پس از قانونِ یکشنبه می‌آید نخست در ایالات متحده تحقق می‌یابد. در زمانِ قانونِ یکشنبه، ایالات متحده سراسر جهان را وادار خواهد کرد تا تمثالی برای وحش برپا کنند، اما پیش از آنکه آن کار را به انجام برسانند، آنان تمثالِ وحش را در ایالات متحده برپا کرده خواهند بود.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> "وقتی آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت در اعمال اجبار بر وجدان و واداشتن مردم به حرمت نهادن به سبتِ دروغین متحد شود، مردم هر کشور در سراسر جهان سوق داده خواهند شد تا از الگوی او پیروی کنند." شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۸.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "کشورهای خارجی از الگوی ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام است، اما همان بحران دامنگیر مردم ما در همه نقاط جهان خواهد شد." گواهی‌ها، جلد ۶، ۳۹۵.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of Church and State, with the Church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

آزمون بزرگ برای قوم خدا پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد، زیرا در هنگام قانون یکشنبه دورهٔ آزمایش برای ادونتیست‌های روز هفتم خاتمه می‌یابد. این آزمون به صورتِ شکل‌گیریِ تمثالِ وحش نمایانده می‌شود، و تمثالِ وحش اتحادِ کلیسا و دولت است، با کلیسا که کنترلِ این رابطه را در دست دارد. همان‌گونه که پروتستان‌ها در سال ۱۸۴۴ دخترِ رم شدند، و دختر تصویرِ مادرِ خود است، پروتستان‌های مرتد در ایامِ آخر کاری مشابه را به انجام خواهند رساند، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن نشان می‌دهد.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

تاریخی که با «پیمانِ» آیهٔ بیست‌وسومِ باب یازدهمِ دانیال به تصویر کشیده شده، بیانگر قومِ مرتدی از سرزمینِ مجید است که برای تشکیل اتحادی با روم دست یازیدند. سال‌های ۱۶۱ تا ۱۵۸ پیش از میلاد نمایانگر شکل‌گیری تمثالِ وحش است که در «قانون یکشنبه» به اوج می‌رسد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> اما «تصویر برای وحش» چیست؟ و چگونه باید شکل بگیرد؟ این تصویر به‌دست وحشِ دوشاخ ساخته می‌شود و تصویری برای آن وحش است. همچنین «تصویرِ وحش» نیز خوانده می‌شود. پس برای اینکه بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید شکل بگیرد، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش، یعنی پاپیّت، را مطالعه کنیم.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> وقتی کلیسای اولیه با دور شدن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای کنترل وجدان‌های مردم، در پی حمایت قدرت دنیوی برآمد. نتیجه آن نظام پاپی بود: کلیسایی که قدرت دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبرد مقاصد خود، به‌ویژه برای مجازات «بدعت»، به کار برد. برای آن‌که ایالات متحده تصویری از وحش پدید آورد، قدرت دینی باید چنان بر حکومت مدنی مسلط شود که اقتدار دولت نیز به دست کلیسا برای تحقق مقاصد خود او به کار گرفته شود. مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

Back to Articles