Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eight

روم رؤیا را تثبیت می‌کند - شمارهٔ هشت

Foundations of Sand: The Rejection of Prophetic Truth in Laodicean Adventism

بنیان‌های شنی: رد حقیقت پیشگویانه در ادونتیسم لائودکی

Author

Jeff Pippenger

Published

August 18, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we referenced the following words of Jesus.

در مقالهٔ قبلی به سخنان زیر از عیسی اشاره کردیم.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.

> از پیامبران دروغین برحذر باشید که با لباس میش نزد شما می‌آیند، اما در باطن گرگان درنده‌اند. ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. آیا از خار انگور می‌چینند یا از بوته‌های تیغ انجیر؟ همچنین هر درخت نیکو میوه نیکو می‌دهد، اما درخت فاسد میوه بد می‌آورد. درخت نیکو نمی‌تواند میوه بد بیاورد و درخت فاسد نیز نمی‌تواند میوه نیکو بیاورد. هر درختی که میوه نیکو ندهد بریده و در آتش افکنده می‌شود. پس از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت. نه هر که به من گوید: «خداوندا، خداوندا»، به ملکوت آسمان درخواهد آمد؛ بلکه آن که اراده پدر مرا که در آسمان است به جا آورد. در آن روز بسیاری به من خواهند گفت: «خداوندا، خداوندا، آیا به نام تو نبوت نکردیم؟ و به نام تو شیاطین را بیرون نکردیم؟ و به نام تو کارهای شگفت‌انگیز بسیار انجام ندادیم؟» آنگاه به ایشان خواهم گفت: «هرگز شما را نشناختم؛ از من دور شوید ای بدکاران.» پس هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل کند، او را به مردی خردمند مانند می‌کنم که خانه‌اش را بر صخره بنا کرد؛ و باران فرو ریخت و سیلاب‌ها آمد و بادها وزید و بر آن خانه تاخت، اما فرو نریخت، زیرا بنیادش بر صخره بود. و هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل نکند، به مردی نادان مانند خواهد شد که خانه‌اش را بر شن بنا کرد؛ و باران فرو ریخت و سیلاب‌ها آمد و بادها وزید و بر آن خانه تاخت، و فرو ریخت؛ و خرابیِ آن عظیم بود. متی ۷:۱۵-۲۷.

The rebellion of 1863 marks the beginning of Laodicean Seventh-day Adventism building a false foundation upon the sand. Sand represents the satanic principle of pluralism, in contrast with the Rock of absolute truth. Absolute truth is established upon two witnesses, and the truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk, which Adventism has progressively set aside, are derived from the Bible and confirmed by the Spirit of Prophecy. Those truths are absolute.

شورش سال ۱۸۶۳ نشانگر آغازِ بنا نهادنِ بنیانی دروغین بر شن از سوی ادونتیسم روز هفتمِ لاودیکیه‌ای است. شن نمایانگر اصلِ شیطانیِ کثرت‌گرایی است، در برابر صخرهٔ حقیقت مطلق. حقیقت مطلق بر پایهٔ دو شاهد استوار است، و حقایقی که بر دو نمودار مقدسِ حبقوق به تصویر کشیده شده‌اند، که ادونتیسم آن‌ها را به‌تدریج کنار گذاشته است، از کتاب مقدس اخذ شده و به‌وسیلهٔ روحِ نبوت تأیید شده‌اند. آن حقایق مطلق‌اند.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]

> دشمن در پی آن است که ذهن‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده‌ساختن قومی که در این روزهای آخر بایستند، منحرف کند. سفسطه‌های او چنان طرح شده‌اند که اذهان را از خطرات و وظایفِ این زمان دور سازند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا برای قوم خویش به یوحنا عطا کند، ناچیز می‌انگارند. تعلیم می‌دهند که رویدادهای پیشِ روی ما آن‌قدر اهمیت ندارد که شایستهٔ توجه ویژه باشد. حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌کنند و قوم خدا را از تجربهٔ گذشته‌شان محروم می‌سازند و به‌جای آن، علمی کاذب به آنان می‌دهند. «خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید و برای راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه گام بردارید.» [ارمیا ۶:۱۶.]

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296–297.

> مگذارید هیچ‌کس در پی برکندن بنیادهای ایمان ما باشد—بنیادهایی که در آغاز کارمان، از طریق مطالعهٔ دعاگونهٔ کلام و به‌وسیلهٔ وحی نهاده شد. بر این بنیادها بیش از پنجاه سال است که بنا می‌کنیم. ممکن است کسانی بپندارند راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیادی استوارتر از آنچه نهاده شده است بگذارند؛ اما این فریبی بزرگ است. «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد.» [اول قرنتیان ۳:۱۱.] در گذشته، بسیاری کوشیدند ایمانی نو بنا کنند و اصولی تازه برقرار سازند؛ اما ساختمانشان چه مدت پابرجا ماند؟ دیری نپایید که فرو ریخت؛ زیرا بر صخره بنا نشده بود. شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶–۲۹۷.

When September 11, 2001 arrived so did the rains of the Holy Spirit.

وقتی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، باران‌های روح‌القدس نیز از راه رسیدند.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

When the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God, the latter rain began to sprinkle. When September 11, 2001 arrived the floodgates of papal principles was released.

وقتی ساختمان‌های عظیمِ شهرِ نیویورک با یک اشاره از سوی خدا فرو ریختند، بارانِ آخر نم‌نم شروع به باریدن کرد. وقتی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، دروازه‌های سیلِ اصولِ پاپی گشوده شدند.

> “In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.

> در این زمانِ غلبهٔ شرارت، کلیساهای پروتستان که «چنین می‌گوید خداوند» را رد کرده‌اند، به مرحله‌ای عجیب خواهند رسید. آنان با دنیا هم‌رنگ خواهند شد. در جدایی‌شان از خدا، خواهند کوشید که دروغ و ارتداد از خدا را قانونِ کشور سازند. بر حاکمانِ سرزمین اثر خواهند گذاشت تا قوانینی وضع کنند که چیرگیِ از دست‌رفتهٔ مردِ گناه را که در هیکلِ خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند، بازگردانند. اصولِ کاتولیکِ رومی تحتِ حمایتِ دولت قرار خواهند گرفت. اعتراضِ حقیقتِ کتاب‌مقدس دیگر از سوی کسانی که شریعتِ خدا را قانونِ زندگیِ خود نساخته‌اند تحمل نخواهد شد. Review and Herald، ۲۱ دسامبر ۱۸۹۷.

The Patriot Act marks the beginning of the protection of Roman Catholic principles, that progressively leads to the soon-coming Sunday law. On September 11, 2001 the four winds that represent Islam of the third woe, began to blow.

قانون پاتریوت نشانگر آغازِ حمایت از اصول کاتولیک رومی است که به‌تدریج به قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع منتهی می‌شود. در 11 سپتامبر 2001، چهار باد که نمایانگر اسلامِ وایِ سوم‌اند، وزیدن را آغاز کردند.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا ما درست بر آستانهٔ جهان جاودانی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خویش بایستند و حیات یابند. ما نیاز داریم دریابیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از این دروازهٔ تنگ بگذریم، فراخیِ آن بی‌حدّ و مرز است.» Manuscript Releases, جلد 20، 217.

The rain, wind, and flood arrived on September 11, 2001 and the Laodicean Seventh-day Adventist church was tested as were the Jews at the baptism of Christ, and as were the Protestants beginning on August 11, 1840. From that point until the rebellious prediction of July 18, 2020, the Laodicean Seventh-day Adventist house progressively fell, just as certainly as the Jew’s temple was pronounced desolate before the cross, and just as the Protestants transitioned unto apostate Protestantism at the first disappointment of April 19, 1844.

باران، باد و سیل در 11 سپتامبر 2001 فرا رسید و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکی آزموده شد، همان‌گونه که یهودیان در تعمید مسیح آزموده شدند و همان‌گونه که پروتستان‌ها از 11 اوت 1840 آزموده شدند. از آن مقطع تا پیشگویی یاغیانهٔ 18 ژوئیهٔ 2020، خانهٔ ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکی به‌تدریج فرو ریخت، همان‌قدر مسلم که معبد یهودیان پیش از صلیب متروک خوانده شد، و همان‌گونه که پروتستان‌ها در ناامیدی نخستینِ 19 آوریل 1844 به پروتستانیسمِ مرتد گذر کردند.

The Laodicean movement of the third angel then entered into its final testing process, and as with the testing that began on September 11, 2001 the virgins were called to return to the old paths, which were the foundational truths of not only the Millerite movement of the first and second angels, but also the foundational truths of the movement of the third angel.

جنبش لاودیقیاییِ فرشتهٔ سوم سپس وارد فرایند آزمایش نهایی خود شد، و همانند آزمایشی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، دوشیزگان فراخوانده شدند تا به راه‌های دیرین بازگردند؛ راه‌هایی که نه‌تنها حقایق بنیادینِ جنبش میلریِ فرشتهٔ اول و دوم، بلکه همچنین حقایق بنیادینِ جنبش فرشتهٔ سوم را تشکیل می‌دادند.

The symbol of the rejection of those foundational truths in the context of the strong delusion is the message Paul recorded in Second Thessalonians. That message is symbolized by “the daily” in the book of Daniel, for it was in the passage of Thessalonians that William Miller came to understand that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome.

نمادِ ردِ آن حقایق بنیادین در زمینهٔ فریب نیرومند، همان پیامی است که پولس در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان ثبت کرد. نماد آن پیام در کتاب دانیال «دائمی» است، زیرا در بخش تسالونیکیان بود که ویلیام میلر دریافت که «دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر روم بت‌پرست است.

There have been books penned that address the definition of “the daily” in the book of Daniel. Most are erroneous, though if you wish to review a paper from an Adventist theologian that gets it right, you could locate, The Mystery of the Daily, by John W. Peters. I do not intend to address that element of “the daily,” in this article. There are also other books that cover the history of the “who, what and why” that the false view of “the daily” was ultimately established within Laodicean Seventh-day Adventism.

کتاب‌هایی نوشته شده‌اند که به تعریف "دائمی" در کتاب دانیال پرداخته‌اند. بیشترشان نادرست‌اند، هرچند اگر بخواهید مقاله‌ای از یک الهی‌دان ادونتیست را که آن را به‌درستی توضیح می‌دهد مرور کنید، می‌توانید مقالهٔ The Mystery of the Daily نوشتهٔ John W. Peters را بیابید. قصد ندارم در این مقاله به آن بُعد از "دائمی" بپردازم. کتاب‌های دیگری نیز هستند که به تاریخچهٔ این می‌پردازند که چه کسانی، چه چیزی و چرا باعث شدند دیدگاه نادرست دربارهٔ "دائمی" در نهایت درون ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودیکیایی تثبیت شود.

The definition of the Hebrew word translated as “the daily”, and the history of rebellion against the foundational truth of “the daily” that began in earnest in 1901, has been repeatedly set forth in Habakkuk’s Tables and also in the recent articles on the book of Daniel.

تعریفِ واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «the daily» و تاریخِ شورش علیه حقیقتِ بنیادیِ «the daily» که از سال ۱۹۰۱ به‌طور جدّی آغاز شد، بارها در جداولِ حبقوق و نیز در مقالاتِ اخیر دربارهٔ کتابِ دانیال تبیین شده است.

I intend to keep the focus of “the daily” in this article on the prophetic characteristics associated with the symbol of Rome being rejected. Any who genuinely accept the authority of the writings of Ellen White simply need to read the following to know what is the correct understanding of “the daily.”

من قصد دارم در این مقاله، تمرکز بحث درباره «the daily» را بر ویژگی‌های نبویِ مرتبط با رد شدن نماد روم حفظ کنم. هر کسی که واقعاً مرجعیت نوشته‌های الن وایت را می‌پذیرد، کافی است مطالب زیر را بخواند تا بداند برداشت درست از «the daily» چیست.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «سپس دیدم که در ارتباط با «دائمی»، واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ خرد انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. زمانی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه دربارهٔ دیدگاه درستِ «دائمی» هم‌نظر بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به بعد، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

To reject William Miller’s understanding of “the daily” is to simultaneously reject the authority of the writings of Ellen White, for she saw “that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” She was also shown that the other views of “the daily” produced “darkness and confusion,” which are not attributes of Christ. Miller recognized “the daily” as pagan Rome when he studied Second Thessalonians.

رد کردن برداشت ویلیام میلر از «the daily»، هم‌زمان به معنای رد کردن مرجعیت نوشته‌های الن وایت است، زیرا او دید «که خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی بخشید که فریاد ساعت داوری را سردادند.» همچنین به او نشان داده شد که دیدگاه‌های دیگر دربارهٔ «the daily» «تاریکی و سردرگمی» به بار می‌آوردند، که از اوصاف مسیح نیستند. میلر هنگام مطالعهٔ رسالهٔ دوم به تسالونیکیان، «the daily» را روم بت‌پرست دانست.

> “I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.

> من به خواندن ادامه دادم و نتوانستم مورد دیگری بیابم که در آن [«هرروزه»] یافت شود، جز در دانیال. سپس [به یاری یک فهرست‌واژه] آن کلماتی را که با آن پیوند داشتند برداشتم: «برداشتن»؛ «او آن هرروزه را برخواهد داشت»؛ «از زمانی که آن هرروزه برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم و پنداشتم که نوری بر این متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷، ۸ رسیدم: «زیرا رازِ بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون مانع می‌شود، مانع خواهد شد تا وقتی که از سرِ راه برداشته شود، و آنگاه آن شریر مکشوف خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال آشکار شد! همان است! این همان «هرروزه» است! خب، اکنون پولس از «آن که اکنون مانع می‌شود»، یا بازدارنده، چه منظوری دارد؟ منظور از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپیسم است. خب، چه چیزی مانع می‌شود که پاپیسم مکشوف شود؟ البته بت‌پرستی است؛ پس «هرروزه» باید به معنای بت‌پرستی باشد.» — ویلیام میلر، راهنمای ظهور دوم، صفحهٔ ۶۶. Advent Review and Sabbath Herald، ۶ ژانویهٔ ۱۸۵۳.

Ultimately, Laodicean Adventism set aside the correct understanding which was given to Miller and those who gave the judgment hour cry, for apostate Protestantism’s erroneous idea that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That understanding is absurd on many levels, but more than being fallacious, it claims that a satanic symbol is a symbol of Christ.

سرانجام، ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای برداشتِ درست را که به میلر و کسانی که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند اعطا شده بود، کنار گذاشت و به جای آن، اندیشهٔ نادرستِ پروتستانتیسمِ مرتد را پذیرفت که «روزانه» را نمایانگر خدمتِ مسیح در مقدس‌گاه می‌دانست. آن برداشت از بسیاری جهات پوچ است، اما فراتر از باطل بودن، ادعا می‌کند که یک نمادِ شیطانی نمادِ مسیح است.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

Miller identified “the daily” as pagan Rome, the dragon, but Laodicean Adventism took the idea from fallen Protestantism that it represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The rejection of Miller’s identification of “the daily” as pagan Rome represents a rejection of a truth which is represented upon both the sacred charts that were a fulfillment of Habakkuk chapter two. It is therefore a rejection of a foundational truth, just as was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six.

میلر «دائمی» را رومِ بت‌پرست، یعنی اژدها، شناسایی کرد، اما ادونتیسمِ لائودکیایی این اندیشه را از پروتستانتیسمِ سقوط‌یافته گرفت که آن نمایانگر خدمتِ مسیح در قدسِ آسمانی است. ردِ شناساییِ میلر از «دائمی» به‌عنوان رومِ بت‌پرست، به‌معنای ردِ حقیقتی است که بر هر دو نمودارِ مقدسی که تحققِ بابِ دومِ حبقوق بودند، منعکس شده بود. بنابراین، این رد، ردِ یک حقیقتِ بنیادین است؛ همان‌گونه که ردِ «هفت زمانِ» بابِ بیست‌وششِ لاویان چنین بود.

To reject the truth that “the daily,” represents pagan Rome, is to reject the foundations of Adventism and the authority of the Spirit of Prophecy. Identifying a symbol of Satan as a symbol of Christ is parallel to identifying the work of Christ as the work of Satan.

رد کردن حقیقت اینکه «the daily» نمایانگر روم بت‌پرست است، به معنای رد کردن بنیان‌های ادونتیسم و مرجعیت روح نبوت است. شناسایی نمادی از شیطان به‌عنوان نمادی از مسیح، در حکمِ شناسایی کار مسیح به‌عنوان کار شیطان است.

> “In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away from Christ. So long as one does this, he can find no hope or pardon, and he will finally lose all desire to be reconciled to God.” The Desire of Ages, 324.

> یهودیان با رد کردن مسیح، گناهِ نابخشودنی را مرتکب شدند؛ و ما نیز با رد کردن دعوتِ رحمت، ممکن است همان خطا را مرتکب شویم. ما به سرورِ حیات اهانت می‌کنیم و او را در برابر کنیسهٔ شیطان و در برابر جهانِ آسمانی شرمسار می‌سازیم، هنگامی که از شنیدنِ پیام‌آورانِ مأذونِ او سر باز می‌زنیم و به‌جای آن به عواملِ شیطان گوش می‌دهیم، که می‌کوشند جان را از مسیح دور کنند. تا زمانی که کسی چنین کند، هیچ امید یا آمرزشی نمی‌یابد، و سرانجام همهٔ اشتیاقِ خود را برای آشتی با خدا از دست خواهد داد. آرزوهای اعصار، ۳۲۴.

When Laodicean Adventism rejected the foundational understanding of “the daily” and the seven times, they not only rejected the authority of the Spirit of Prophecy, and the foundations, but they rejected the work of William Miller, who had been led to his understandings by the angel Gabriel and other angels.

وقتی ادونتیسمِ لاودیکیایی فهمِ بنیادینِ «روزانه» و «هفت زمان» را رد کرد، نه تنها مرجعیتِ روحِ نبوت و آن بنیان‌ها را رد کرد، بلکه کارِ ویلیام میلر را نیز رد کرد؛ کسی که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ جبرئیل و دیگر فرشتگان به برداشت‌های خود هدایت شده بود.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> «خدا فرشتهٔ خود را فرستاد تا بر دلِ کشاورزی که به کتاب مقدس ایمان نداشت اثر بگذارد، تا او را برانگیزد که نبوت‌ها را جست‌وجو کند. فرشتگان خدا بارها و بارها به دیدار آن برگزیده آمدند تا ذهن او را هدایت کنند و نبوت‌هایی را که همواره برای قوم خدا تاریک بود بر فهم او بگشایند. آغاز زنجیرهٔ حقیقت به او داده شد، و او رهنمون شد تا حلقه به حلقه در پی آن بگردد، تا آن‌که با شگفتی و تحسین به کلام خدا نگریست. او در آنجا زنجیره‌ای کامل از حقیقت دید. همان کلامی که آن را بی‌الهام می‌پنداشت، اکنون در جمال و جلالش در برابر دیدگانش گشوده شد. دید که بخشی از کتاب مقدس بخش دیگر را توضیح می‌دهد، و هرگاه عبارتی بر فهمش بسته بود، در بخش دیگری از کلام آنچه آن را توضیح می‌داد می‌یافت. او به کلام مقدس خدا با شادی و با عمیق‌ترین احترام و هیبت می‌نگریست.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۰.

“His angel” is an expression that identifies the angel Gabriel.

«فرشتهٔ او» عبارتی است که به فرشتهٔ جبرئیل اشاره دارد.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> سخنان فرشته، «من جبرائیلم که در حضور خدا می‌ایستم»، نشان می‌دهد که او در دربارهای آسمانی از شأن و مقامی بس والا برخوردار است. وقتی با پیغامی نزد دانیال آمد، گفت: «در این امور هیچ‌کس مرا یاری نمی‌کند جز میکائیل [مسیح]، سردار شما.» دانیال 10:21. دربارهٔ جبرائیل، نجات‌دهنده در مکاشفه سخن می‌گوید و می‌فرماید که «آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود نزد بنده‌اش یوحنا فرستاد و آن را اعلام نمود.» مکاشفه 1:1. اشتیاق اعصار، 99.

The identification of a satanic symbol as a symbol of Christ is not only a parallel to the unpardonable sin, but the unpardonable sin is also associated with the rejection of the messengers who Christ sends. “The daily” then becomes the symbol of the unpardonable sin, and when it is understood that the “chosen one,” William Miller was led to the correct understanding of that truth, and when it was thereafter rejected, it fits directly into Second Thessalonians, which is the very passage of Scripture where Miller made his discovery. To reject that truth, is evidence of not loving the truth, and that rebellion produces a removal of the Holy Spirit and the delivery of the unholy spirit of Satan, which Paul identifies as strong delusion.

شناساییِ یک نماد شیطانی به‌عنوان نماد مسیح، نه‌تنها با گناه نابخشودنی موازی است، بلکه خودِ گناه نابخشودنی نیز با ردِ فرستادگانی که مسیح می‌فرستد پیوند دارد. در نتیجه «the daily» به نمادِ گناه نابخشودنی بدل می‌شود، و وقتی فهمیده شود که «برگزیده»، ویلیام میلر، به درکِ درستِ آن حقیقت هدایت شد، و آن حقیقت پس از آن رد شد، این امر به‌طور مستقیم با رسالهٔ دوم به تسالونیکیان سازگار است؛ همان بخشی از کتاب‌مقدس که میلر همان‌جا به کشف خود دست یافت. رد کردنِ آن حقیقت، نشانهٔ دوست نداشتنِ حقیقت است، و آن عصیان به برداشته شدنِ روح‌القدس و سپردنِ انسان به روحِ ناپاکِ شیطان می‌انجامد؛ چیزی که پولس آن را «گمراهیِ نیرومند» می‌نامد.

Just as “the robbers of thy people”, who “establish the vision”, “the daily” is a symbol of pagan Rome. In the context of Second Thessalonians, Paul teaches that the rejection of the message of chapter two is evidence that those who do so, do not love the truth. Because they do not love the truth represented in the chapter, they receive strong delusion.

همان‌گونه که «غارتگران قوم تو» که «رویا را تحقق می‌بخشند» نمادی از روم بت‌پرست‌اند، «روزانه» نیز نمادی از روم بت‌پرست است. در سیاق دوم تسالونیکیان، پولس تعلیم می‌دهد که رد کردن پیام فصل دوم نشانهٔ آن است که کسانی که چنین می‌کنند، حقیقت را دوست ندارند. زیرا چون حقیقتِ بیان‌شده در آن فصل را دوست نمی‌دارند، دچار گمراهیِ شدید می‌شوند.

All the prophets are addressing the last days, and previous inspired passages in this article identify that the strong delusion arrives upon those who do not love the truth during the outpouring of the Holy Spirit. One class is receiving the oil, and the other class is receiving strong delusion.

همهٔ پیامبران به ایام آخر می‌پردازند، و فقرات الهامیِ پیشین در این مقاله نشان می‌دهند که گمراهیِ شدید در هنگام ریزش روح‌القدس دامنگیرِ کسانی می‌شود که حقیقت را دوست ندارند. یک گروه روغن را دریافت می‌کند و گروه دیگر دچار گمراهیِ شدید می‌شود.

The Holy Spirit is poured out during the history when the Holy Spirit is being removed from those who reject the increase of knowledge that is opened up during the two testing periods of the sealing time from September 11, 2001 to the soon-coming Sunday law. Repeating a prior passage:

روح‌القدس در همان دوره‌ای از تاریخ افاضه می‌شود که هم‌زمان از کسانی که افزایش معرفتی را که در طول دو دوره‌ی آزمایشیِ دوران مهر شدن، از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ی قریب‌الوقوع گشوده می‌شود، رد می‌کنند، برداشته می‌شود. تکرار بخشی پیشین:

> “Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.

> «با نگاهی به روزهای آخر، همان قدرت بی‌پایان دربارهٔ کسانی که "محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند"، چنین اعلام می‌کند: "از این جهت خدا برایشان گمراهی‌ای شدید خواهد فرستاد تا دروغی را باور کنند، تا همهٔ آنان که به حقیقت ایمان نیاوردند، بلکه در ناراستی خوشنود بودند، محکوم شوند." و چون تعالیم کلام او را رد می‌کنند، خدا روحِ خود را بازمی‌گیرد و آنان را به فریب‌هایی که دوست دارند وا می‌گذارد.» نوشته‌های نخستین، ۴۶.

Line upon line, Daniel teaches that in the last days, it is the robbers of thy people, (a symbol of Rome) that establishes the vision. The robbers are also represented as “the daily.” Solomon teaches that in the last days those who do not have the vision, perish, which is to be naked. To be made naked is to be a Laodicean, and a Laodicean is a foolish virgin.

سطر بر سطر، دانیال تعلیم می‌دهد که در روزهای آخر، این راهزنان قوم تو هستند (نمادی از روم) که رویا را تثبیت می‌کنند. راهزنان همچنین به‌عنوان «امر دائمی» معرفی می‌شوند. سلیمان تعلیم می‌دهد که در روزهای آخر کسانی که رویا ندارند هلاک می‌شوند، که یعنی برهنه بودن. برهنه شدن یعنی لائودیکیه‌ای بودن، و لائودیکیه‌ای یک باکرهٔ نادان است.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "وضعیت کلیسا که با دوشیزگان نادان نشان داده شده، همچنین از آن با عنوان وضعیت لاودیکیه‌ای یاد می‌شود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

To be a foolish virgin when the message of the Midnight Cry arrives is to manifest what John records in Revelation chapter sixteen as, “the shame of thy nakedness.” John’s warning in the sixth plague is in relation to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet who, since 1989, are in the process of leading the world to Armageddon.

این‌که با رسیدن پیامِ فریادِ نیمه‌شب، باکره‌ای نادان باشی، یعنی آنچه یوحنا در مکاشفه، فصل شانزدهم، به‌عنوان «ننگِ عریانیِ تو» ثبت کرده است، نمایان شود. هشدار یوحنا در بلای ششم مربوط به اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب است که از سال ۱۹۸۹ در روندِ سوق دادنِ جهان به‌سوی آرماگدون قرار دارند.

Paul’s message in Second Thessalonians is not simply about pagan Rome being represented by Daniel as “the daily,” but the chapter is emphasizing the relationship of pagan Rome to papal Rome. Pagan Rome restrained (withholdeth) the man of sin from coming to the throne of the earth in 538. Once pagan Rome was taken away, then “the mystery of iniquity,” “that wicked” who is the pope of Rome, is revealed. In the chapter Paul is identifying a specific prophetic relationship between pagan and papal Rome. To reject the teaching of the chapter is to reject the truth and receive strong delusion.

پیام پولس در دوم تسالونیکیان صرفاً دربارهٔ این نیست که روم مشرک به‌وسیلهٔ دانیال به‌عنوان «قربانی دائمی» معرفی شده است، بلکه این فصل بر رابطهٔ روم مشرک با روم پاپی تأکید می‌کند. روم مشرک مانع می‌شد (بازمی‌دارد) که «مرد گناه» در سال ۵۳۸ بر تختِ جهان بنشیند. هنگامی که روم مشرک از میان برداشته شد، آنگاه «راز بی‌قانونی»، «آن شریر» که همان پاپ روم است، آشکار می‌شود. در این فصل پولس یک رابطهٔ نبوتیِ مشخص میان روم مشرک و روم پاپی را شناسایی می‌کند. رد کردن تعلیم این فصل به معنای رد کردن حقیقت و دریافت گمراهی نیرومند است.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.

> هیچ‌کس شما را به هیچ‌وجه نفریبد، زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر اینکه نخست ارتدادی رخ دهد و آن مرد گناه، پسر هلاکت، آشکار شود؛ او که با هرآنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است مخالفت می‌کند و خود را فراتر می‌افرازد، تا آنجا که در معبد خدا چون خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند. آیا به یاد نمی‌آورید که وقتی هنوز نزد شما بودم، این امور را به شما می‌گفتم؟ و اکنون می‌دانید چه چیزی مانع است تا او در وقتِ خود آشکار شود. زیرا راز بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ تنها آن کس که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت تا از میان برداشته شود. و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد که خداوند او را با دمِ دهان خویش از میان خواهد برد و با جلالِ آمدنش نابود خواهد ساخت؛ همان که آمدنش مطابقِ کارِ شیطان است، با هر قدرت و آیت و عجایبِ دروغین، و با هرگونه فریبندگیِ ناراستی در کسانی که هلاک می‌شوند، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند. و به همین سبب خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومندی می‌فرستد تا دروغ را باور کنند، تا همه محکوم شوند، آنان که حقیقت را باور نکردند بلکه در ناراستی خوشی یافتند. دوم تسالونیکیان ۲:۳-۱۲.

Why are these last-day people “damned?” Why are they sent “strong delusion?” Why do they “perish” and thus reveal the shame of their nakedness? The passage states it is because they do not love the truth, and the truth set forth in the chapter identifies that pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, would prevent papal Rome, the fifth kingdom of Bible prophecy, from ascending to the throne until paganism was taken away.

چرا این مردمِ روزهای آخر «محکوم به هلاکت» هستند؟ چرا برایشان «گمراهیِ قوی» فرستاده می‌شود؟ چرا «هلاک می‌شوند» و بدین‌سان ننگِ برهنگیِ خود را آشکار می‌کنند؟ این بخش بیان می‌کند که علتش این است که آنان حقیقت را دوست نمی‌دارند، و حقیقتی که در این فصل بیان شده نشان می‌دهد که رومِ بت‌پرست، چهارمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، تا وقتی که بت‌پرستی برچیده نشده بود، مانع از بر تخت نشستنِ رومِ پاپی، پنجمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، می‌شد.

The relationship between pagan and papal Rome that is identified in the chapter is also identified by John with the relationship of the church of Pergamos and the church of Thyatira. Pergamos aligns with pagan Rome and Thyatira is papal Rome. Paul and John provide two witnesses of the relationship of the two powers, as does the book of Daniel.

رابطهٔ میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی که در این فصل مشخص شده، نزد یوحنا در رابطهٔ میان کلیسای پرگاموم و کلیسای تیاتیره نیز دیده می‌شود. پرگاموم با روم بت‌پرست همسو است و تیاتیره نمایندهٔ روم پاپی است. پولس و یوحنا دو شاهدِ رابطهٔ این دو قدرت را ارائه می‌کنند؛ کتاب دانیال نیز چنین می‌کند.

In the book of Daniel, the relationship of pagan Rome with papal Rome is repeatedly set forth. In Daniel two, it is represented by the mixture of iron with miry clay. In Daniel seven both pagan and papal Rome are the “diverse” kingdoms, and though Daniel two illustrates the two powers as a mixture, chapter seven identifies that the papal power proceeds out of the ten horned kingdom of pagan Rome. In Daniel eight the little horn of verses nine through twelve is Rome in both its phases. Verses nine and eleven are the little horn in the masculine tense, thus identifying pagan Rome, and verses ten and twelve are the little horn in the feminine tense, thus identifying papal Rome.

در کتاب دانیال، رابطهٔ روم بت‌پرست با روم پاپی بارها بیان شده است. در باب دوم دانیال، این رابطه با آمیختگیِ آهن با گلِ لجن‌آلود نمایانده می‌شود. در باب هفتم دانیال، هم روم بت‌پرست و هم روم پاپی «سلطنت‌های متفاوت»اند؛ و هرچند باب دوم این دو قدرت را به‌صورت آمیختگی تصویر می‌کند، باب هفتم مشخص می‌سازد که قدرت پاپی از سلطنتِ ده‌شاخهٔ رومِ بت‌پرست برمی‌خیزد. در باب هشتم دانیال، شاخِ کوچکِ آیات ۹ تا ۱۲، در هر دو مرحله‌اش روم است. در آیات ۹ و ۱۱، شاخ کوچک به‌صورتِ مذکر آمده است و بدین‌سان روم بت‌پرست را مشخص می‌کند؛ و در آیات ۱۰ و ۱۲، شاخ کوچک به‌صورتِ مؤنث آمده است و بدین‌سان روم پاپی را مشخص می‌کند.

In Daniel chapter eight, verse thirteen, pagan and papal Rome are portrayed as two desolating powers. Pagan Rome is “the daily” desolating power, and papal Rome is the transgression desolating power. In chapter eleven, verse thirty-one “the daily” desolating power of pagan Rome places the abomination desolating power, which is the papal power. In chapter twelve, verse eleven “the daily” desolating power of pagan Rome is removed in order to set up the abomination desolating power of the papacy.

در دانیال باب هشت، آیه سیزده، رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی به‌عنوان دو قدرتِ ویرانگر به تصویر کشیده شده‌اند. رومِ بت‌پرست، قدرتِ ویرانگرِ «دائمی» است و رومِ پاپی، قدرتِ ویرانگرِ سرکشی. در باب یازده، آیه سی‌ویک، قدرتِ ویرانگرِ «دائمیِ» رومِ بت‌پرست، قدرتِ ویرانگرِ رجس را که همان قدرتِ پاپی است، برپا می‌کند. در باب دوازده، آیه یازده، قدرتِ ویرانگرِ «دائمیِ» رومِ بت‌پرست برداشته می‌شود تا قدرتِ ویرانگرِ رجسِ پاپی برپا شود.

The relationship of the two desolating powers of Rome is a primary theme of the books of Daniel and Revelation, and that relationship is what Paul identifies as the truth that must be loved if a person will shun the strong delusion that is produced by believing a lie. God is never redundant, and each representation of the relationship of pagan Rome with papal Rome provides its own special testimony upon the subject, but to reject the symbol of Rome in the last days, is to reject the latter rain and receive strong delusion in its place. It is to be forever identified as a naked Laodicean.

رابطهٔ دو قدرتِ ویران‌گرِ روم از موضوعات اصلیِ کتاب‌های دانیال و مکاشفه است، و پولس همان رابطه را به‌عنوان حقیقتی معرفی می‌کند که اگر کسی بخواهد از گمراهیِ نیرومندی که با باور کردنِ دروغ پدید می‌آید دوری کند، باید آن را دوست بدارد. خدا هرگز بیهوده تکرار نمی‌کند، و هر بازنمایی از رابطهٔ رومِ بت‌پرست با رومِ پاپی، شهادت ویژهٔ خود را دربارهٔ این موضوع ارائه می‌کند؛ اما رد کردنِ نمادِ روم در روزهای آخر، به معنای رد کردنِ بارانِ پسین و دریافتِ گمراهیِ نیرومند به جای آن است. این یعنی برای همیشه به‌عنوان یک لاودیکیاییِ عریان شناخته شدن.

The Laodicean Adventist historians, though manifesting no sacred respect for the role and work of William Miller, do identify that it was his recognition of the relationship of pagan and papal Rome that was the prophetic structure which he built “all” of his prophetic applications. Gabriel and the other angels led Miller to understand the relationship of pagan and papal Rome, but in his history, he did not see Rome as a threefold entity consisting of the dragon, the beast and the false prophet.

مورخان ادونتیستِ لاودیکیایی، گرچه برای نقش و کارِ ویلیام میلر حرمت مقدسی قائل نیستند، اذعان دارند که شناختِ او از رابطهٔ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی همان چارچوبِ نبوی‌ای بود که بر آن «تمام» تطبیق‌های نبوی خود را بنا نهاد. جبرئیل و دیگر فرشتگان میلر را هدایت کردند تا رابطهٔ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را درک کند، اما او در تاریخ‌نگاری‌اش، روم را موجودیتی سه‌گانه متشکل از اژدها، وحش و نبیِ کاذب نمی‌دید.

In his time the United States had not yet begun its role as the false prophet, for the Protestants of the United States did not become the daughters of Rome until 1844, and the foundational work of Miller had already been located upon the 1843 chart which was produced in May of 1842.

در زمان او، ایالات متحده هنوز نقش نبی کاذب را آغاز نکرده بود، زیرا پروتستان‌های ایالات متحده تا سال ۱۸৪۴ به دختران روم تبدیل نشده بودند، و کار بنیادین میلر نیز پیش‌تر بر روی نمودار ۱۸۴۳ که در ماه مه ۱۸۴۲ تهیه شده بود، درج شده بود.

In 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven were unsealed, and the messenger for that period of time recognized that there were three powers whose prophetic activities ran through verses forty to forty-five of chapter eleven. The king of the south in verse forty is the dragon power, the king of the north is the papal power who had been delivered its deadly wound in the beginning of the verse in 1798, at the hands of the dragon power of Napoleonic France. In the verse the papal power begins the work of healing its deadly wound. In 1989 the king of the north retaliates against the dragon power of the Soviet Union, who had then become the king of the south. When the beast of Catholicism retaliated against the Soviet Union it came with the proxy army of the United States, the false prophet of Revelation chapter sixteen. The dragon king of the south, the beast king of the north and the false prophet of chariots, horsemen and ships are all illustrated in verse forty, and the prophetic line ends in verse forty-five, when the papal power “comes to his end with none to help.”

در سال ۱۹۸۹ آخرین شش آیهٔ باب یازدهم دانیال گشوده شد، و فرستادهٔ آن دوره تشخیص داد که سه قدرت وجود دارند که فعالیت‌های نبوی‌شان از آیات چهل تا چهل‌وپنجِ باب یازدهم امتداد می‌یابد. پادشاه جنوب در آیهٔ چهل همان قدرتِ اژدهاست، و پادشاه شمال قدرتِ پاپی است که در آغاز آیه، در سال ۱۷۹۸، به دستِ قدرتِ اژدهایِ فرانسهٔ ناپلئونی زخمِ مرگبارِ خود را دریافت کرده بود. در همان آیه، قدرت پاپی کارِ التیامِ زخمِ مرگبارش را آغاز می‌کند. در سال ۱۹۸۹ پادشاهِ شمال علیه قدرتِ اژدهایِ اتحادِ جماهیرِ شوروی—که در آن زمان پادشاهِ جنوب شده بود—تلافی می‌کند. هنگامی که حیوانِ کاتولیسیسم علیه اتحاد شوروی تلافی کرد، با ارتشِ نیابتیِ ایالاتِ متحده آمد؛ همان نبیِ کاذبِ بابِ شانزدهمِ مکاشفه. قدرتِ اژدها به‌عنوان پادشاهِ جنوب، قدرتِ حیوان به‌عنوان پادشاهِ شمال، و نبیِ کاذبِ ارابه‌ها و سواران و کشتی‌ها همگی در آیهٔ چهل ترسیم شده‌اند، و این خطِ نبوی در آیهٔ چهل‌وپنج پایان می‌یابد، آنگاه که قدرتِ پاپی «به پایان می‌رسد و هیچ‌کس او را یاری نمی‌کند».

Armageddon, in Revelation sixteen is a symbolic geographical area identifying the rebellion of mankind that precedes the return of Christ. Armageddon is a symbol of the word is made from two words, “Har” meaning mountain, and “Megiddo,” which is the valley of Jezreel. The fact that John combined a mountain with Megiddo, when Megiddo is a valley, informs the student of prophecy that Armageddon is a symbol, which contains a geographical reference, for there is no mountain in the valley of Jezreel.

هرمجدون، در مکاشفه باب شانزدهم، منطقه‌ای جغرافیاییِ نمادین است که بیانگر شورش بشر پیش از بازگشت مسیح است. واژهٔ «هرمجدون» نمادین است و از دو واژه تشکیل شده است: «Har» به معنای کوه، و «Megiddo» که همان درهٔ یزرعیل است. این واقعیت که یوحنا کوه را با «Megiddo» ترکیب کرده است، در حالی که «Megiddo» یک دره است، به دانش‌پژوه نبوت می‌فهماند که هرمجدون نمادی است که حاوی اشاره‌ای جغرافیایی است، زیرا در درهٔ یزرعیل هیچ کوهی وجود ندارد.

The Jezreel Valley is situated between the three seas (Mediterranean Sea, Sea of Galilee, and Dead Sea) and Jerusalem. It is relatively central in northern Israel, with these three bodies of water and Jerusalem located around it in different directions. Verse forty-five of Daniel eleven is where the king of the north comes to his end with none to help, and the verse identifies his geographical end as between the seas and the glorious holy mountain of Jerusalem. Verse forty of Daniel eleven introduces the three powers that are the subjects of the healing of the deadly wound of the papal power and its ultimate end.

دشت یزرعیل میان سه دریا (دریای مدیترانه، دریای جلیل و دریای مرده) و اورشلیم واقع شده است. این دشت در شمال اسرائیل نسبتاً مرکزی است و این سه پهنهٔ آبی و اورشلیم در جهات مختلف پیرامون آن قرار دارند. آیهٔ چهل‌وپنجِ باب یازدهمِ دانیال جایی است که پادشاهِ شمال به پایانِ خود می‌رسد و هیچ‌کس یاری‌اش نمی‌کند، و این آیه پایانِ جغرافیاییِ او را میانِ دریاها و کوهِ مقدّس و پرجلالِ اورشلیم معرّفی می‌کند. آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال سه قدرت را معرّفی می‌کند که موضوعِ شفای زخمِ کشندهٔ قدرتِ پاپی و سرانجامِ نهاییِ آن هستند.

The first phrase of the verses identifies the time of the end in 1798, when the papacy received its deadly wound and verse forty-five identifies its permanent deadly wound. The prophetic history between the first and last death of the papal power identifies the rebellion of mankind as they restore the ascendancy of the papal power, when its deadly wound is healed in advance of the papal power’s ultimate demise. The six verses bear the signature of truth, for the beginning and end are both the death of the papal power, and the middle verses are the rebellion of mankind as the first deadly wound is healed.

عبارتِ نخستِ این آیات زمانِ پایان را در سال ۱۷۹۸ مشخص می‌کند؛ زمانی که نهادِ پاپی زخمِ مرگبارِ خود را دریافت کرد، و آیهٔ چهل‌وپنج زخمِ مرگبارِ دائمیِ آن را مشخص می‌کند. تاریخِ پیشگویی‌شده میانِ نخستین و آخرین مرگِ قدرتِ پاپی، شورشِ بشریت را آشکار می‌کند؛ آن‌گاه که آنان سلطهٔ قدرتِ پاپی را بازمی‌گردانند، زمانی که زخمِ مرگبارِ آن پیش از نابودیِ نهاییِ قدرتِ پاپی التیام می‌یابد. این شش آیه مُهرِ حقیقت را بر خود دارند، زیرا آغاز و پایان هر دو مرگِ قدرتِ پاپی است و آیاتِ میانی بیانگرِ شورشِ بشریت‌اند، همان‌گاه که نخستین زخمِ مرگبار التیام می‌یابد.

Miller was given light from heavenly angels upon the relation of pagan and papal Rome. The key for Miller’s understanding of the prophetic model, which he employed for all of his prophetic applications, was “the daily” in Second Thessalonians. “The daily” in that chapter is pagan Rome, which is what established the vision that William Miller came to understand, for it is Rome, the robbers of thy people in verse fourteen of chapter eleven, that establishes the vision.

میلر از فرشتگان آسمانی دربارهٔ رابطهٔ روم بت‌پرست و روم پاپی نوری دریافت کرد. کلید فهم میلر از الگوی نبوی، که آن را در همهٔ تطبیقات نبوی‌اش به کار می‌برد، «the daily» در تسالونیکیان دوم بود. «the daily» در آن فصلْ روم بت‌پرست است، همان چیزی که رؤیایی را که ویلیام میلر به فهم آن رسید برقرار کرد؛ زیرا این روم است، «غارتگران قوم تو» در آیهٔ چهاردهِ فصل یازدهم، که رؤیا را برقرار می‌کند.

The messenger raised up to understand the increase of knowledge in 1989 came to understand the threefold nature of Rome. Miller was the messenger of the first and second angels, and he understood the first and second manifestations of Rome to establish the vision he presented to the world. The messenger of the third angel came to understand all three manifestations of Rome in order to establish the vision he was given to proclaim to the world.

فرستاده‌ای که برای درک افزایش دانش در سال ۱۹۸۹ برخیزانده شد، به ماهیت سه‌گانهٔ روم پی برد. میلر فرستادهٔ فرشتگان اول و دوم بود و برای استوار ساختن بینشی که به جهان ارائه کرد، نخستین و دومین ظهور روم را درک کرد. فرستادهٔ فرشتهٔ سوم برای استوار ساختن بینشی که مأمور بود به جهان اعلام کند، هر سه ظهور روم را درک کرد.

The first manifestation of Rome was pagan Rome. Out of pagan Rome came papal Rome, the second manifestation. Out of the first two manifestations came modern Rome, the threefold alliance of the dragon, the beast and false prophet.

نخستین ظهورِ روم، رومِ بت‌پرست بود. از دلِ رومِ بت‌پرست، رومِ پاپی، دومین ظهور، پدید آمد. از آن دو ظهورِ نخست، رومِ جدید پدید آمد: اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب.

We will continue the line of the controversy of “the daily” in Advent history in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی، سیرِ مناقشهٔ «روزانه» در تاریخ ادونت را پی خواهیم گرفت.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> کسی که فراتر از ظاهر را می‌بیند و دل‌های همۀ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ آنان که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند، چنین می‌گوید: «آن‌ها به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش اندوهگین و حیران نمی‌شوند. آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌یابد. من نیز فریب‌های ایشان را اختیار خواهم کرد و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه مورد خشنودی من نبود برگزیدند.» «خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، «بلکه در ناراستی لذت بردند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> معلم آسمانی پرسید: «کدام گمراهی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در حقیقت بسیاری امور را بر وفق سیاستِ دنیوی پیش می‌برید و در برابر یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای فریبا که بر اذهان چیره می‌شود، آنگاه که مردمانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ آنگاه که می‌پندارند ثروتمند و در دارایی فزون شده‌اند و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آنکه در واقع به همه چیز نیازمندند.»

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> خدا نسبت به بندگان وفادارش که جامه‌های خود را پاک و بی‌لکّه نگاه می‌دارند، تغییر نکرده است. اما بسیاری فریاد می‌زنند: «سلامتی و امنیت»، در حالی که هلاکت ناگهانی بر آنان فرود می‌آید. مگر آنکه توبه‌ای کامل صورت گیرد، مگر آنکه انسان‌ها با اعتراف، دل‌های خود را فروتن سازند و حقیقت را همان‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز وارد آسمان نخواهند شد. هنگامی که پاک‌سازی در صفوف ما صورت گیرد، دیگر آسوده نخواهیم نشست و به ثروتمندی و فزونی دارایی‌ها فخر نخواهیم کرد، گویی به هیچ چیز نیاز نداریم.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> "چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: 'طلای ما در آتش آزموده شده است؛ جامه‌های ما به‌وسیلهٔ دنیا لکه‌دار نشده است'؟ من دیدم که معلم ما به جامه‌های به‌اصطلاح راستکاری اشاره می‌کرد. با برکندن آن‌ها، پلیدیِ زیرشان را آشکار ساخت. سپس به من گفت: 'آیا نمی‌بینی چگونه به‌ریا پلیدی و پوسیدگیِ منش خود را پوشانده‌اند؟ "چگونه شهر امین فاحشه شده است!" خانهٔ پدرم به خانهٔ تجارت بدل شده است، جایی که از آن حضور و جلالِ الهی رخت بربسته است! از این رو سستی هست و قوتی در میان نیست.'" شهادت‌ها، جلد 8، 249، 250.

Back to Articles