Article

# Panium - Number Thirteen

پانیوم - عدد سیزده

Returning to Panium

بازگشت به پانیوم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2026

Formats

PDF
Word

From Caesarea Philippi to Caesarea Maritima, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration; Peter symbolizes the one hundred and forty-four thousand who arrive at the waymark of the feast of Trumpets in the line constructed upon the two lines of twenty-two verses of Leviticus twenty-three, in conjunction with the Pentecostal season in the time of Christ. Leviticus twenty-three, the cross, Pentecost and Cornelius sending for Peter; are all brought together line upon line with the symbolism of the third, sixth and ninth hours.

از قیصریهٔ فیلیپی تا قیصریهٔ ماری‌تیما، با توقّفی در میانهٔ راه بر کوهِ تجلّی؛ پطرس نمادِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در خطّی که بر دو خطِ بیست‌ودو آیه‌ایِ لاویانِ بیست‌وسه مبتنی است، و در پیوند با موسمِ پنطیکاست در زمانِ مسیح، به نشانِ راهِ عیدِ ابواق می‌رسند. لاویانِ بیست‌وسه، صلیب، پنطیکاست و فرستادنِ کورنیلیوس به‌دنبالِ پطرس؛ همگی، خطّ بر خطّ، با نمادپردازیِ ساعاتِ سوم و ششم و نهم به‌هم پیوند داده می‌شوند.

Christ at the third, sixth and ninth hour at the cross, Peter at the third and ninth hour at Pentecost and Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour at Joppa and the third hour at Caesarea Philippi connect with Daniel eleven verses thirteen through fifteen, for Caesarea Philippi is also Panium.

مسیح بر صلیب در ساعت سوم، ششم و نهم؛ پطرس در روز پنطیکاست در ساعت سوم و نهم، و کرنیلیوس در ساعت نهم؛ و پطرس در ساعت ششم در یافا و در ساعت سوم در قیصریهٔ فیلیپی، با دانیال باب یازدهم، آیات سیزده تا پانزده، مرتبط‌اند، زیرا قیصریهٔ فیلیپی همچنین پانیوم است.

Peter was preaching the book of Joel at Pentecost and when Peter presented his message to Cornelius’s household the Holy Spirit was poured out upon the Gentiles, as it had been poured out upon the Jews at Pentecost. The outpouring of the Holy Spirit for the Jews and thereafter for the Gentiles, typified the outpouring of the Holy Spirit in the latter days. The outpouring in the latter days is twofold, beginning with a sprinkling at 9/11 that ultimately progresses to the proclamation of the Midnight Cry that reaches to the Sunday law and then becomes the loud cry of the third angel, where and when the latter rain is poured out without measure.

پطرس در عید پنتیکاست کتاب یوئیل را موعظه می‌کرد و هنگامی که پیام خود را به خاندان کرنیلیوس ارائه نمود، روح‌القدس بر غیریهودیان افاضه شد، همان‌گونه که در پنتیکاست بر یهودیان افاضه شده بود. آن افاضهٔ روح‌القدس بر یهودیان و پس از آن بر غیریهودیان، نمونه‌ای از افاضهٔ روح‌القدس در ایام آخر بود. افاضه در ایام آخر دو مرحله‌ای است: با پاششی در ۹/۱۱ آغاز می‌شود که نهایتاً به اعلام فریاد نیمه‌شب می‌انجامد، تا قانون یکشنبه امتداد می‌یابد و سپس به فریاد بلند فرشتهٔ سوم مبدّل می‌شود؛ آنجا و آنگاه بارانِ پسین بی‌حدّ و حصر افاضه می‌گردد.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. And the floors shall be full of wheat, and the fats shall overflow with wine and oil. And I will restore to you the years that the locust hath eaten, the cankerworm, and the caterpiller, and the palmerworm, my great army which I sent among you. Joel 2:23–25.

> پس شادمان شوید، ای فرزندان صهیون، و در خداوند، خدای خود، به وجد آیید؛ زیرا باران نخستین را به اندازه به شما عطا کرده است، و برای شما باران را—باران نخستین و باران پسین را—در ماه نخست فرو خواهد آورد. و خرمنگاه‌ها از گندم پر خواهد شد، و حوضچه‌ها از شراب و روغن لبریز خواهند شد. و سال‌هایی را که ملخ خورده است، و نیز کِرمِ جوانه‌خوار و کِرمِ برگ‌خوار و کِرمِ ساقه‌خوار—آن لشکر عظیم من که در میان شما فرستادم—به شما بازپس خواهم داد. یوئیل ۲:۲۳-۲۵

Peter represents those who participate in the history of the former moderate sprinkling from 9/11 unto the Sunday law, and also the latter rain, which restores the “years” representing the four generations of Laodicean Seventh-day Adventism’s escalating rebellion destroyed. In the temple, at the ninth hour, Peter presented the book of Joel’s restoration of the years.

پطرس نمایانگرِ کسانی است که در تاریخِ پاششِ معتدلِ نخستین، از یازدهمِ سپتامبر تا قانونِ یکشنبه، و نیز در بارانِ پسین مشارکت دارند؛ بارانی که «سال‌ها»ی نمایندهٔ چهار نسلِ تمرّدِ فزایندهٔ ادونتیسمِ روز هفتمِ لائودیکیایی را که تباه شده بودند، اعاده می‌کند. در هیکل، در ساعتِ نهم، پطرس اعادهٔ «سال‌ها» را از کتابِ یوئیل مطرح ساخت.

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:19–24.

> پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردند، آنگاه که زمان‌های آسایش از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را، که پیشتر دربارهٔ او به شما بشارت داده شد، خواهد فرستاد؛ که آسمان باید او را بپذیرد تا زمان‌های اعادۀ همۀ چیزها، آنچه را خدا از آغازِ جهان به زبانِ همۀ انبیای مقدّسِ خود گفته است. زیرا موسی به‌راستی به پدران گفت: «پیامبری را خداوند، خدای شما، از میانِ برادرانِ شما برای شما برخواهد انگیخت، مانندِ من؛ در هر آنچه به شما بگوید، او را خواهید شنید. و واقع خواهد شد که هر نفسی که آن پیامبر را نشنود، از میانِ قوم هلاک خواهد شد.» بلی، و همۀ انبیا از سموئیل به بعد، هر که سخن گفته، همین ایام را نیز پیشگویی کرده است. اعمال رسولان ۳:۱۹‏-‏۲۴

The blotting out of sins is the final work of Christ in the investigative judgment, and the blotting out begins at the house of God.

محو گناهان، عمل نهایی مسیح در داوری تحقیقی است، و این محو از خانهٔ خدا آغاز می‌شود.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? And if the righteous scarcely be saved, where shall the ungodly and the sinner appear? Wherefore let them that suffer according to the will of God commit the keeping of their souls to him in well doing, as unto a faithful Creator. 1 Peter 4:17–19.

> زیرا هنگام آن رسیده است که داوری باید از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز گردد، فرجامِ کسانی که از انجیلِ خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ و اگر عادل به زحمت نجات یابد، بی‌دین و گناهکار کجا ظاهر خواهند شد؟ از این رو آنان که به حسب ارادۀ خدا رنج می‌برند، در نیکوکاری نگاهداریِ جان‌های خویش را به او بسپارند، همچون به آفریننده‌ای امین. اوّل پطرس ۴:‏۱۷‏–‏۱۹.

Peter understood at Pentecost and also at Cornelius’ home in Caesarea by the sea, that the book of Joel was being fulfilled. Pentecost represents the Sunday law when judgment is finished for the house of God, and then moves to the Gentiles. His message at the Sunday law is the same message proclaimed at the arrival of the Midnight Cry. The alpha proclamation is the beginning of the prophetic period that ends with the omega proclamation. Peter represents those who proclaim the message, and the message begins with its empowerment, which is marked by the loosing of the ass of Islam. The ass is loosed to mark the beginning of the Midnight Cry, and it is loosed again at the Sunday law, which is the conclusion of the Midnight Cry.

پطرس در روز پنطیکاست و نیز در خانهٔ کرنیلیوس در قیصریهٔ کنار دریا دریافت که کتاب یوئیل در حال تحقق است. پنطیکاست نمایانگر قانون یکشنبه است؛ زمانی که داوری برای خانهٔ خدا پایان می‌یابد و سپس به سوی غیریهودیان منتقل می‌شود. پیام او در زمان قانون یکشنبه همان پیامی است که در هنگام فرارسیدن فریاد نیمه‌شب اعلام شد. اعلانِ آلفا آغازِ دورهٔ نبوی است که با اعلانِ امگا به پایان می‌رسد. پطرس نمایندهٔ کسانی است که پیام را اعلام می‌کنند، و پیام با قدرت‌بخشیِ خود آغاز می‌شود که نشانهٔ آن گشوده‌شدنِ بندِ الاغِ اسلام است. آن الاغ رها می‌شود تا آغازِ فریاد نیمه‌شب را نشان دهد، و بار دیگر در هنگامِ قانون یکشنبه رها می‌شود که خاتمهٔ فریاد نیمه‌شب است.

Peter therefore also represents those who made the prediction of Islam’s strike upon the United States. Peter’s message at the Midnight Cry is a correction of the message that marked the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Peter therefore represents those who proclaim the message of the Midnight Cry who have passed the first foundational test that arrived in 2024 and concluded May 8, 2025 with the election of the first American pope, in fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven.

پس پطرس همچنین نمایندۀ کسانی است که پیشگوییِ ضربۀ اسلام به ایالات متحده را کرده‌اند. پیام پطرس در ندای نیمه‌شب تصحیحِ آن پیامی است که نومیدیِ نخستین و آغازِ دورۀ تأخیر را رقم زد. از این‌رو پطرس نمایندۀ کسانی است که پیامِ ندای نیمه‌شب را اعلام می‌کنند و نخستین آزمونِ بنیادینی را که در سال ۲۰۲۴ فرا رسید و در ۸ مهٔ ۲۰۲۵، با انتخابِ نخستین پاپِ آمریکایی، که این انتخاب تحققِ آیۀ چهاردهمِ فصلِ یازدهمِ کتابِ دانیال بود، به پایان رسید، پشت سر نهاده‌اند.

The period from the feast of Trumpets unto Pentecost is the third and litmus test of the Pentecostal season represented with Leviticus twenty-three. A principle of the three angels that Sister White identified is also simply basic math. She identifies that you cannot have a third message without a first and second. Because Peter preaches the book of Joel at the Pentecostal Sunday law, then he also teaches Joel at the beginning of the proclamation of the message of the Midnight Cry, which is the litmus and third test of the Pentecostal season. Peter therefore represents the faithful during the three-step testing process that began when the Revelation of Jesus Christ was unsealed, beginning on December 31, 2023. If Peter is there at the third step, he must have walked the two previous steps, for you cannot have a third without a first and second.

دوره‌ای که از عید شیپورها تا پنطیکاست امتداد می‌یابد، سومین و محک تورنسلِ فصل پنطیکاستی است؛ فصلی که در لاویان باب بیست‌وسوم بازنمایی شده است. یکی از اصولِ پیام‌های سه فرشته که خواهر وایت شناسایی کرده، نیز به‌سادگی ریاضیات ابتدایی است: او تصریح می‌کند که بدون نخستین و دومین، پیام سومی در کار نیست. چون پطرس در قانون یکشنبهٔ پنطیکاستی کتابِ یوئیل را موعظه می‌کند، پس در آغازِ اعلانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب نیز یوئیل را تعلیم می‌دهد؛ همان که محک تورنسل و سومین آزمونِ فصلِ پنطیکاستی است. ازاین‌رو پطرس نمایندهٔ وفاداران است در طی فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای که با گشوده‌شدنِ مهرِ «مکاشفهٔ عیسی مسیح» در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. اگر پطرس در گامِ سوم حاضر است، ناگزیر دو گامِ پیشین را نیز پیموده است، زیرا بدون نخستین و دومین، سومی در کار نیست.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began at 9/11 and it opened up a three-step testing process represented by the trumpet call of 9/11 to return to the foundations, and then the test of the first disappointment of July 18, 2020 arrived. The third test of the history is the Sunday law. A prophetic wilderness arrived on July 18, 2020, and within that wilderness period, in July 2023 a “voice” began to cry, and then on December 31, 2023, twenty-two years after 9/11, the unsealing of the Revelation of Jesus Christ began. 2023 unto the Sunday law (when the perfect fulfillment of the 2,300 days is accomplished) identifies the period from 2023 unto the Sunday law as beginning with “23” and ending with “23,” for the closed door on October 22, 1844 typifies the closed door at the Sunday law. The 2300-year prophecy is represented by the “23” in 2,300.

دورهٔ مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار در ۱۱ سپتامبر آغاز شد و فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون را گشود که نخستین گامِ آن با ندای شیپورِ ۱۱ سپتامبر برای بازگشت به بنیان‌ها نمایانده شد، و سپس آزمونِ نخستین سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید. سومین آزمونِ تاریخ، قانونِ یکشنبه است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بیابانی پیشگویانه فرا رسید، و در همان دورهٔ بیابانی، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ «صدا»یی به فریاد درآمد، و آنگاه در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، بیست‌ودو سال پس از ۱۱ سپتامبر، گشوده‌شدنِ مهرهای مکاشفهٔ عیسی مسیح آغاز شد. ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه (هنگامی که تحققِ کاملِ ۲٬۳۰۰ روز به انجام می‌رسد) این نکته را مشخص می‌کند که بازهٔ زمانی از ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه با «۲۳» آغاز می‌شود و با «۲۳» پایان می‌یابد، زیرا درِ بستهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمونهٔ تمثیلیِ درِ بسته در هنگامِ قانونِ یکشنبه است. نبوتِ ۲٬۳۰۰ساله با «۲۳» در ۲٬۳۰۰ نمایانده می‌شود.

1844 was the end of the history of the first and second angels. The history began with the arrival of the first angel in 1798, and it ended forty-six years later in 1844. Those forty-six years represent the Millerite temple that Christ suddenly came into in 1844. The human temple is designed upon “23” chromosomes for both male and female, thus marking “23” as a symbol of the work which Christ began in 1844. That work was to combine His divinity with our humanity. Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual, and the work that began in 1844, at the conclusion of the 2,300 years is represented by the joining of the “23” male chromosomes with the “23” female chromosomes. When a man marries a woman, they become one flesh, and the marriage is what Christ began in 1844. The closed door of 1844 aligns with the closed door of the Sunday law, and the symbol of that closed door is “23.”

۱۸۴۴ پایان تاریخ فرشتگان اول و دوم بود. این تاریخ با آمدن فرشتۀ اول در ۱۷۹۸ آغاز شد و چهل‌وشش سال بعد، در ۱۸۴۴، پایان پذیرفت. آن چهل‌وشش سال نمایانگر هیکلِ میلریتی‌هاست که مسیح در ۱۸۴۴ ناگهان وارد آن شد. هیکل انسانی برای هر دو، مرد و زن، بر مبنای «۲۳» کروموزوم طراحی شده است؛ از این‌رو، «۲۳» به‌منزلۀ نمادِ کاری محسوب می‌شود که مسیح در ۱۸۴۴ آغاز کرد. آن کار عبارت بود از پیوند دادن الوهیتِ او با انسانیتِ ما. عیسی از عالم طبیعت برای تبیینِ امور روحانی بهره می‌گیرد، و کاری که در ۱۸۴۴، در پایان ۲۳۰۰ سال، آغاز شد، با پیوستنِ «۲۳» کروموزوم مردانه با «۲۳» کروموزوم زنانه نمایانده می‌شود. هنگامی که مردی با زنی ازدواج می‌کند، یک تن می‌شوند، و همین ازدواج همان چیزی است که مسیح در ۱۸۴۴ آغاز کرد. درِ بستۀ ۱۸۴۴ با درِ بستۀ قانون یکشنبه متناظر است، و نمادِ آن درِ بسته «۲۳» است.

From December 31, 2023 unto the “23” of the Sunday law identifies a period that begins with an alpha “23” and ends with an omega “23.” It also represents the period of the temple of the one hundred and forty-four thousand. That very same history is a fractal of 9/11 unto the Sunday law. 1844 is represented by the number “23,” and it identifies the beginning of the investigative judgment of the dead. 9/11 identifies the beginning of the investigative judgment of the living, and therefore 9/11 also possesses the number “23.” The period of 9/11 unto the Sunday law is a period with an alpha “23” and an omega “23.” 2023 to the Sunday law is a fractal of 9/11 to the Sunday law, and it is where the temple of the one hundred and forty-four thousand is raised. The Millerite temple was a forty-six-year period, but in the latter days, time is no longer; and the Millerite forty-six years in the beginning of Adventism typifies the same period in the ending of Adventism, and that period begins and ends with “23,” producing the Millerite number forty-six.

از 31 دسامبر 2023 تا «23» قانون یک‌شنبه، دورانی را تعیین می‌کند که با «23» آلفا آغاز می‌شود و با «23» اُمگا پایان می‌یابد. این دوره همچنین نمایندۀ دورۀ هیکلِ یک‌صد و چهل و چهار هزار است. همان تاریخْ فراکتالی از 9/11 تا قانون یک‌شنبه است. 1844 با عدد «23» نمایانده می‌شود، و آغازِ داوری تحقیقیِ مردگان را مشخص می‌کند. 9/11 آغازِ داوری تحقیقیِ زندگان را مشخص می‌کند، و بنابراین 9/11 نیز حاملِ عدد «23» است. دورۀ 9/11 تا قانون یک‌شنبه، دورانی با «23» آلفا و «23» اُمگا است. 2023 تا قانون یک‌شنبه، فراکتالی از 9/11 تا قانون یک‌شنبه است، و همان‌جاست که هیکلِ یک‌صد و چهل و چهار هزار برافراشته می‌شود. هیکلِ میلرایتی دورانی چهل‌وشش‌ساله بود، لیکن در ایامِ آخر، دیگر زمان نیست؛ و چهل‌وشش سالِ میلرایتی در آغازِ ادونتیسم، نمونۀ همان دوره در پایانِ ادونتیسم است، و آن دوره با «23» آغاز و با «23» پایان می‌یابد و عددِ میلرایتیِ چهل‌وشش را پدید می‌آورد.

All three of those histories represent a three-step testing process (the Millerites, 9/11 unto the Sunday law and 2023 unto the Sunday law). The history began with the trumpet call of Michael, who resurrected Moses and Elijah on December 31, 2023, and when Michael, who is Christ, resurrects, He does so with the sound of a trumpet.

هر سهِ آن تاریخ‌ها نمایانگر یک فرایند آزمونِ سه‌مرحله‌ای‌اند (میلریتی‌ها، از یازدهم سپتامبر تا قانون یکشنبه، و از سال ۲۰۲۳ تا قانون یکشنبه). این تاریخ با بانگِ شیپورِ میکائیل آغاز شد؛ او که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ موسی و ایلیا را از مرگ برخیزاند، و هنگامی که میکائیل، که همان مسیح است، برمی‌خیزد، این کار را با صدای شیپور انجام می‌دهد.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:19.

> زیرا خودِ خداوند با بانگی، با صدای رئیسِ فرشتگان و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد: و مردگانِ در مسیح نخست برخواهند خاست. اول تسالونیکیان ۴:۱۹

Michael is the archangel, and it is his voice in conjunction with the trump of God that resurrects, and the book of Jude informs us Michael resurrected Moses.

میکائیل رئیسِ فرشتگان است، و این آوای اوست که به همراهِ صورِ خدا مردگان را برمی‌خیزاند، و کتابِ یهودا ما را آگاه می‌سازد که میکائیل موسی را از مردگان برخیزاند.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> اما میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس بر سر جسد موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۱:۹

Christ, as Michael the archangel, unsealed the Revelation of Himself on December 31, 2023, when He then resurrected Moses and Elijah, the two witnesses that were slain on July 18, 2020. Then the alpha external foundation test arrived. The angel that descended at 9/11 blew Jeremiah’s trumpet as He called the faithful back to the Millerite foundations, and in parallel with that, the trumpet of Michael introduced the test of the foundations. The test is represented by Daniel 11:14, where “the robbers of thy people” establish the external vision. The Millerites identified that it was Rome that fulfilled the verse, and established the vision.

مسیح، در مقامِ میکائیلِ فرشته‌سالار، در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ مهر از مکاشفهٔ خویش برداشت، آنگاه که موسی و ایلیا، آن دو شاهد که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شده بودند، را از مردگان زنده ساخت. سپس آزمونِ آلفای بنیادِ بیرونی فرا رسید. فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر فرود آمد، شیپورِ ارمیا را دمید و وفاداران را به بازگشت به بنیادهای میلری فراخواند، و هم‌زمان با آن، شیپورِ میکائیل آزمونِ بنیادها را معرفی کرد. این آزمون در دانیال ۱۱:۱۴ بازنموده شده است، آنجا که «غارتگرانِ قومِ تو» رؤیای بیرونی را تثبیت می‌کنند. پیروانِ میلر تشخیص دادند که این روم بود که آن آیه را تحقق بخشید و رؤیا را تثبیت کرد.

From May 8, 2025, the erection of the temple upon the corner and foundation stone began. Thirty years after 1996—when the message unsealed in 1989 was formally established—the process began to formalize the message unsealed on December 31, 2023.

از ۸ مهٔ ۲۰۲۵، اقامهٔ هیکل بر سنگ زاویه و سنگ بنیاد آغاز شد. سی سال پس از ۱۹۹۶ — زمانی که پیامِ مُهرگشوده در سال ۱۹۸۹ رسماً تثبیت شد — فرایندِ رسمیت‌بخشی به پیامی که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ مُهرش گشوده شد، آغاز شد.

The 1996 formalization of the 1989 message came two hundred and twenty years after its historical subject arrived in 1776. The 2023 unsealing followed twenty-two years after the 1996 formalization was confirmed at September 11, 2001, through the prophetic manifestation of Islam.

رسمی‌سازیِ 1996ِ پیامِ 1989، دویست و بیست سال پس از ورودِ موضوع تاریخیِ آن در سال 1776 رخ داد. مهرگشاییِ 2023 بیست‌ودو سال پس از آن روی داد که رسمی‌سازیِ 1996 در 11 سپتامبر 2001، از طریق تجلّیِ نبویِ اسلام، تأیید شد.

Peter represents the messengers of this sacred history who pass both the foundation and temple tests. The temple test includes the correction of the failed message of July 18, 2020. Thirty years after the message of 1989 was formalized in 1996, the test of the temple includes the work of correcting and then re-proclaiming the message of an Islamic strike upon Nashville, Tennessee. The formalization of the message of 1989 was represented by the publication of the magazine called the Time of the End in 1996. The magazine covered the last six verses of Daniel eleven, and it identified the Sunday law in the United States. Providentially an inactive ministry that had already been named Future for America years before was given to our ministry, by the previous directors of the ministry who had no light upon the message of 1989.

پطرس نمایندهٔ پیام‌آورانِ این تاریخِ مقدس است که هر دو آزمونِ بنیاد و معبد را با موفقیت می‌گذرانند. آزمونِ معبد، اصلاحِ پیامِ ناموفقِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را در بر می‌گیرد. سی سال پس از آنکه پیامِ ۱۹۸۹ در سال ۱۹۹۶ رسمیت یافت، آزمونِ معبد شاملِ کارِ اصلاح و سپس بازاعلامِ پیامِ یک ضربهٔ اسلامی به نشویل، تنسی است. رسمیت‌یافتنِ پیامِ ۱۹۸۹ در انتشارِ مجله‌ای موسوم به «زمانِ پایان» در سال ۱۹۹۶ نمود یافت. این مجله به شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال می‌پرداخت و قانونِ یکشنبه در ایالات متحده را مشخص می‌ساخت. به نحوی مشیت‌آمیز، خدمتی غیرفعال که سال‌ها پیش «آینده برای آمریکا» نامیده شده بود، از سوی مدیرانِ پیشینِ آن خدمت که هیچ نوری بر پیامِ ۱۹۸۹ نداشتند، به خدمتِ ما واگذار شد.

In 1996, our ministry became Future for America, and the publication was published which set forth the message that identified the future of America as represented in the last six verses of Daniel eleven. The United States had begun its prophetic rise in 1776, and “22” years later, at the time of the end in 1798, the United States began its role as the sixth kingdom of Bible prophecy, “220” years after 1776. In 1996, the message of the United States in prophecy was formalized. The “220” years from 1776, and the “22” years from that point to 1798 connect with William Miller who presented his first public discourse in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The beginning and ending of Adventism emphasizes the formalization of the message that is unsealed at the time of the end.

در سال 1996، خدمت ما به "Future for America" تبدیل شد، و نشریه‌ای منتشر گردید که پیامی را عرضه می‌کرد که آیندهٔ آمریکا را، چنان‌که در شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال نمایانده شده است، شناسایی می‌نمود. ایالات متحده در 1776 خیزشِ نبویِ خود را آغاز کرده بود، و «22» سال بعد، در وقتِ آخر در 1798، ایالات متحده نقش خود را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدّس آغاز کرد، «220» سال پس از 1776. در 1996، پیامِ ایالات متحده در نبوت رسمیت یافت. «220» سال از 1776، و «22» سال از آن نقطه تا 1798، با ویلیام میلر پیوند می‌یابد؛ او نخستین خطابهٔ عمومیِ خود را در 1831، «220» سال پس از انتشارِ ترجمهٔ کینگ جیمزِ کتاب‌مقدّس، ارائه کرد. آغاز و انجامِ ادونتیسم بر رسمی‌سازیِ پیامی که در وقتِ آخر از مُهر گشوده می‌شود، تأکید می‌کند.

Thirty years after 1996, in 2026, the test of the temple includes the work of correcting the message of July 18, 2020. Thus, the alpha message of 1989, the message for the final generation that was formalized in 1996, began a period of thirty years that ended with the test to correct and formalize a message. Those thirty years are a symbol of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who will formalize the message of the Midnight Cry. Peter represents those who accomplish that work during the period of the second omega temple test.

سی سال پس از ۱۹۹۶، در ۲۰۲۶، آزمون هیکل شامل کارِ تصحیحِ پیامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. بدین‌سان، پیام «آلفا»ی ۱۹۸۹، یعنی پیامی برای نسلِ نهایی که در ۱۹۹۶ رسمیت یافت، دوره‌ای سی‌ساله را آغاز کرد که با آزمونی برای تصحیح و رسمیت‌بخشیِ یک پیام به پایان رسید. آن سی سال نمادی از کهانتِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر است که پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» را رسمیت خواهند بخشید. پطرس نمایندهٔ کسانی است که آن کار را در دورهٔ دومین آزمونِ اُمگا برای هیکل به انجام می‌رسانند.

Sister White informs us that God allows error to come in among His people, for the purpose of causing them to study.

خواهر وایت ما را آگاه می‌سازد که خدا اجازه می‌دهد خطا در میان قوم خویش داخل شود، به‌منظور آن‌که ایشان را به مطالعه وادارد.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold.”

> خدا قوم خویش را برخواهد انگیخت؛ و اگر طرق دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهند یافت و آنان را غربال خواهند کرد و کاه را از گندم جدا خواهند ساخت. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گران‌بها آمده است، متناسب با این زمان. آن حقیقتی کتاب‌مقدّسی است که مخاطراتی را که درست بر ما فرود آمده‌اند نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای مجدّانه در کتاب‌مقدّس و به بررسی‌ای سخت انتقادی و موشکافانه از مواضعی که بر آنها ایستاده‌ایم رهنمون سازد.

The statement is a portion of a passage that will end this article in its entirety. In the articles and in our Sabbath zoom meetings, I confused some symbols in our consideration of Daniel 11:10–15, and although we made the necessary corrections, I was diverted from pursuing a conclusion of the series of articles upon Panium—the battle that leads to the Sunday law. It is now time to return to Panium, and when we do, we will have the added line of evidence that is represented by Peter at Caesarea Philippi, which is Panium.

این بیان بخشی از فرازی است که در پایان، این مقاله را به‌طور کامل خاتمه خواهد داد. در مقالات و در نشست‌های زومِ سبتِ ما، در بررسیِ دانیال ۱۱:۱۰–۱۵، برخی نمادها را به اشتباه خَلط کردم، و هرچند اصلاحات لازم را به‌عمل آوردیم، از پیگیریِ نتیجه‌گیریِ سلسله‌مقالات دربارهٔ پانیوم ـ نبردی که به قانونِ یکشنبه منتهی می‌شود ـ بازماندم. اکنون زمانِ بازگشت به پانیوم فرا رسیده است، و هنگامی که چنین کنیم، رشتهٔ افزوده‌ای از ادلّه را خواهیم داشت که پطرس در قیصریهٔ فیلیپی ـ که همان پانیوم است ـ آن را نمایندگی می‌کند.

We will now return to our considerations of verses ten through sixteen of Daniel eleven, which illustrate the hidden history of verse forty. We left off in September, so it has been roughly five months.

اکنون به بررسی‌های خود دربارهٔ آیات ۱۰ تا ۱۶ از باب یازدهمِ دانیال بازمی‌گردیم؛ آیاتی که تاریخِ نهفتهٔ آیهٔ ۴۰ را نشان می‌دهند. ما در سپتامبر بررسی‌های خود را متوقف کردیم، بنابراین از آن زمان تاکنون تقریباً پنج ماه گذشته است.

> “Peter exhorts his brethren to ‘grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ.’ Whenever the people of God are growing in grace, they will be constantly obtaining a clearer understanding of His word. They will discern new light and beauty in its sacred truths. This has been true in the history of the church in all ages, and thus it will continue to the end. But as real spiritual life declines, it has ever been the tendency to cease to advance in the knowledge of the truth. Men rest satisfied with the light already received from God’s word and discourage any further investigation of the Scriptures. They become conservative and seek to avoid discussion.

> پطرس برادران خویش را فرامی‌خوانَد که «در فیض و در معرفتِ خداوند و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح رشد کنید.» هرگاه قومِ خدا در فیض رشد کنند، پیوسته فهمی روشن‌تر از کلامِ او به‌دست خواهند آورد. در حقایقِ مقدّسِ آن، نوری تازه و زیبایی‌ای نو درمی‌یابند. این امر در سراسر اعصارِ تاریخِ کلیسا صادق بوده است و بدین‌سان تا پایان نیز تداوم خواهد یافت. امّا هرگاه حیاتِ حقیقیِ روحانی رو به افول رود، همواره گرایشی پدید می‌آید که پیشرفت در شناختِ حقیقت متوقّف گردد. آدمیان به نوری که پیش‌تر از کلامِ خدا یافته‌اند قانع می‌شوند و از هرگونه پژوهشِ بیشتر در کتاب‌مقدّس بازمی‌دارند. محافظه‌کار می‌شوند و می‌کوشند از بحث و گفت‌وگو پرهیز کنند.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جنجال یا التهابی نیست، نباید دلیل قاطعی شمرده شود بر اینکه آنان محکم به تعالیم صحیح چنگ زده‌اند. جای نگرانی هست که شاید میان حق و باطل به روشنی تمایز قائل نمی‌شوند. وقتی از پژوهش در کتاب‌مقدس پرسش‌های تازه‌ای برنمی‌خیزد، وقتی اختلاف‌نظری پدید نمی‌آید که مردم را برانگیزد تا شخصاً کتاب‌مقدس را بجویند تا مطمئن شوند حقیقت را یافته‌اند، اکنون نیز، همچون روزگاران کهن، بسیاری خواهند بود که به سنت‌ها می‌چسبند و چیزی را پرستش می‌کنند که نمی‌دانند چیست.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> به من نشان داده شده است که بسیاری از کسانی که ادعا می‌کنند شناختی از حقیقتِ حاضر دارند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. دلایلِ ایمانِ خود را درک نمی‌کنند. برای کارِ زمانِ حاضر ارزیابیِ درست و بجایی ندارند. وقتی زمانِ آزمایش فرا برسد، کسانی که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، با بررسیِ مواضعی که دارند، خواهند یافت که برای بسیاری چیزها دلیلِ قانع‌کننده‌ای نمی‌توانند بیاورند. تا زمانی که چنین آزموده نشوند، از نادانیِ بزرگ خود آگاه نیستند. و بسیاری در کلیسا هستند که بدیهی می‌پندارند آنچه را که باور دارند می‌فهمند؛ اما تا هنگامی که مناقشه‌ای پدید نیاید، از ضعفِ خود آگاه نمی‌شوند. وقتی از هم‌کیشانِ خود جدا شوند و ناچار باشند تنها و به‌تنهایی برای باورِ خود دلیل بیاورند، شگفت‌زده خواهند شد که ببینند اندیشه‌هایشان دربارهٔ آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند تا چه اندازه آشفته است. بی‌تردید در میان ما روی‌گردانی از خدایِ زنده و رو آوردن به انسان رخ داده است، و حکمتِ انسانی به جایِ حکمتِ الهی قرار گرفته است.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ اگر راه‌های دیگر ناکام بمانند، بدعت‌ها در میانشان راه خواهد یافت تا ایشان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همه کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گرانبها آمده است، درخورِ این زمان. این حقیقتِ کتاب مقدس است که خطراتی را که همین اکنون بر ماست نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای کوشایانه در کتاب مقدس و سنجشی بس انتقادی از مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد همه جوانب و مواضعِ حقیقت با دعا و روزه به‌طور کامل و پیگیرانه جست‌وجو شوند. مؤمنان نباید به حدس‌وگمان‌ها و اندیشه‌های ناروشن درباره اینکه حقیقت چیست بسنده کنند. ایمانشان باید محکم بر کلام خدا بنا شود تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی درباره ایمانشان به شوراها احضار شوند، بتوانند با فروتنی و ترس، دلیلی برای امیدی که در آنان است ارائه کنند.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> برانگیزانید، برانگیزانید، برانگیزانید. موضوعاتی که به جهان عرضه می‌کنیم باید برای خودِ ما واقعیتی زنده باشند. مهم است که هنگام دفاع از تعالیمی که آنها را اصول بنیادی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که کاملاً استوار نیستند. شاید این‌ها بتوانند مخالفی را ساکت کنند، اما به حقیقت احترام نمی‌گذارند. ما باید استدلال‌های محکم عرضه کنیم؛ استدلال‌هایی که نه‌تنها مخالفان را ساکت کند، بلکه تابِ موشکافانه‌ترین و دقیق‌ترین بررسی‌ها را هم بیاورد. دربارهٔ کسانی که خود را به‌عنوان مناظره‌گر پرورده‌اند، خطر بزرگی هست که با کلام خدا منصفانه برخورد نکنند. در مواجهه با مخالف باید کوشش جدی ما این باشد که موضوعات را به‌گونه‌ای عرضه کنیم که او را قانع کند، نه اینکه صرفاً در پی اطمینان‌بخشی به مؤمن باشیم.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> هر اندازه که انسان از نظر عقلانی پیشرفت کرده باشد، نباید حتی لحظه‌ای گمان کند که نیازی به کاوش ژرف و پیوسته در کتاب مقدس برای دستیابی به نور بیشتر نیست. ما به‌عنوان یک قوم، هر یک از ما فراخوانده شده‌ایم که دانش‌پژوهِ نبوت‌ها باشیم. باید با جدیت هوشیار باشیم تا بتوانیم هر پرتوی نوری را که خدا پیشِ رویمان می‌نهد، تشخیص دهیم. باید نخستین پرتوهای حقیقت را دریابیم؛ و از راه مطالعۀ همراه با دعا می‌توان به نوری روشن‌تر دست یافت که بتوان آن را پیشِ روی دیگران آورد.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.

> هرگاه قومِ خدا در آسایش باشند و به نورِ کنونیِ خود قناعت ورزند، می‌توانیم یقین داشته باشیم که او به آنان عنایت نخواهد کرد. ارادهٔ او بر این است که ایشان همواره به پیش روند تا نورِ افزون و همواره فزاینده‌ای را که برای ایشان می‌تابد دریافت کنند. حالتِ کنونیِ کلیسا نزدِ خدا پسندیده نیست. روحیه‌ای از خوداطمینانی پدید آمده که آنان را به این احساس رسانده است که نیازی به حقیقتِ بیشتر و نورِ فزون‌تر ندارند. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که شیطان از راست و از چپ، از پیشِ رو و از پشتِ سرِ ما در کار است؛ و با این همه، ما به‌عنوانِ یک قوم در خوابیم. خدا می‌خواهد ندایی شنیده شود که قومِ او را به اقدام برانگیزد.

> “Instead of opening the soul to receive rays of light from heaven, some have been working in an opposite direction. Both through the press and from the pulpit have been presented views in regard to the inspiration of the Bible which have not the sanction of the Spirit or the word of God. Certain it is that no man or set of men should undertake to advance theories upon a subject of so great importance, without a plain ‘Thus saith the Lord’ to sustain them. And when men, compassed with human infirmities, affected in a greater or less degree by surrounding influences, and having hereditary and cultivated tendencies which are far from making them wise or heavenly-minded, undertake to arraign the word of God, and to pass judgment upon what is divine and what is human, they are working without the counsel of God. The Lord will not prosper such a work. The effect will be disastrous, both upon the one engaged in it and upon those who accept it as a work from God. Skepticism has been aroused in many minds by the theories presented as to the nature of inspiration. Finite beings, with their narrow, short-sighted views, feel themselves competent to criticize the Scriptures, saying: ‘This passage is needful, and that passage is not needful, and is not inspired.’

> به جای گشودن جان برای دریافت پرتوهای نور از آسمان، برخی در جهتی مخالف عمل کرده‌اند. هم به‌واسطهٔ مطبوعات و هم از فراز منبر، دیدگاه‌هایی در باب الهامِ کتاب مقدس عرضه شده که نه روح و نه کلامِ خدا آنها را تأیید می‌کند. یقین آن است که هیچ فرد یا گروهی نباید در موضوعی بدین اندازه خطیر، بی‌آنکه «چنین می‌فرماید خداوند»ی آشکار برای پشتیبانی از آن باشد، به پیشبرد نظریه‌ها دست زند. و آنگاه که انسان‌ها، در محاصرهٔ ناتوانی‌های بشری، کمابیش از نفوذِ عوامل پیرامون اثر می‌پذیرند، و گرایش‌های موروثی و پرورده‌ای دارند که بسی دور از آن است که ایشان را حکیم یا آسمان‌گرا سازد، به مؤاخذهٔ کلامِ خدا برمی‌خیزند و دربارهٔ اینکه چه چیز الهی است و چه چیز انسانی داوری می‌کنند، بی‌مشورتِ خداوند کار می‌کنند. خداوند چنین کاری را کامیاب نخواهد ساخت. پیامدِ آن فاجعه‌بار خواهد بود، هم بر کسی که بدان مشغول است و هم بر آنان که آن را به منزلهٔ کاری از جانبِ خدا می‌پذیرند. نظریه‌هایی که دربارهٔ ماهیتِ الهام عرضه شده، شک‌گرایی را در اذهانِ بسیاری برانگیخته است. موجوداتِ محدود، با دیدگاه‌های تنگ و کوتاه‌بینانهٔ خویش، خویشتن را در نقدِ کتاب مقدس صاحب‌صلاحیت می‌شمارند و می‌گویند: «این فقره لازم است، و آن فقره لازم نیست و الهامی هم نیست.»

> “Christ gave no such instruction in regard to the Old Testament Scriptures, the only part of the Bible which the people of His time possessed. His teachings were designed to direct their minds to the Old Testament and to bring into clearer light the great themes there presented. For ages the people of Israel had been separating themselves from God, and they had lost sight of precious truths which He had committed to them. These truths were covered up with superstitious forms and ceremonies that concealed their true significance. Christ came to remove the rubbish which had obscured their luster. He placed them, as precious gems, in a new setting. He showed that so far from disdaining the repetition of old, familiar truths, He came to make them appear in their true force and beauty, the glory of which had never been discerned by the men of His time. Himself the Author of these revealed truths, He could open to the people their true meaning, freeing them from the misinterpretations and false theories adopted by the leaders to suit their own unconsecrated condition, their destitution of spirituality and the love of God. He cast aside that which had robbed these truths of life and vital power, and gave them back to the world in all their original freshness and force.

> مسیح دربارهٔ اسفار عهد عتیق—یگانه بخشی از کتاب‌مقدّس که مردمِ زمانِ او در اختیار داشتند—چنین دستوری نداد. تعالیمِ او بر آن بود که اندیشه‌های ایشان را به عهد عتیق سوق دهد و مضامینِ بزرگِ مندرج در آن را در نوری روشن‌تر بنمایاند. قومِ اسرائیل قرن‌ها بود که خود را از خدا جدا می‌ساختند و حقایقِ گران‌بهایی را که او به ایشان سپرده بود از نظر گم کرده بودند. این حقایق با صورت‌ها و مراسمِ خرافی که معنای حقیقی‌شان را می‌پوشاند، مستور شده بود. مسیح آمد تا خاکروبه‌هایی را که درخشندگی‌شان را پوشانده بود بروبد. او آنها را، چون گوهرهای گران‌بها، در قابی نو نشاند. او نشان داد که نه تنها از تکرارِ حقایقِ کهنه و آشنا اِبا ندارد، بلکه آمده است تا آنها را در قوّت و جمالِ حقیقی‌شان بنمایاند؛ جلالی که مردمِ زمانِ او هرگز آن را درنیافته بودند. و چون خودْ سرچشمهٔ این حقایقِ وحی‌شده بود، می‌توانست معنای راستینِ آنها را بر مردم بگشاید و ایشان را از بدفهمی‌ها و نظریه‌های باطلی که پیشوایان برای سازگار کردنِ آنها با وضعیتِ نامقدّسِ خویش—یعنی تهیدستی‌شان از روحانیت و محبتِ خدا—اختیار کرده بودند، آزاد سازد. او آنچه را که این حقایق را از حیات و قوّتِ حیاتی‌شان تهی ساخته بود به کناری افکند و آنها را با تمام تازگی و قوّتِ نخستین‌شان به جهان بازگرداند.

> “If we have the Spirit of Christ and are laborers together with Him, it is ours to carry forward the work which He came to do. The truths of the Bible have again become obscured by custom, tradition, and false doctrine. The erroneous teachings of popular theology have made thousands upon thousands of skeptics and infidels. There are errors and inconsistencies which many denounce as the teaching of the Bible that are really false interpretations of Scripture, adopted during the ages of papal darkness. Multitudes have been led to cherish an erroneous conception of God, as the Jews, misled by the errors and traditions of their time, had a false conception of Christ. ‘Had they known it, they would not have crucified the Lord of glory.’ It is ours to reveal to the world the true character of God. Instead of criticizing the Bible, let us seek, by precept and example, to present to the world its sacred, life-giving truths, that we may ‘show forth the praises of Him who hath called you out of darkness into His marvelous light.’

> اگر روحِ مسیح را داشته باشیم و با او همکار باشیم، بر عهدهٔ ماست که کاری را که او برای انجام آن آمد، پیش ببریم. حقایقِ کتاب‌مقدّس بار دیگر به‌واسطهٔ عادت، سنّت و تعالیمِ کاذب تیره و مبهم شده‌اند. تعالیمِ نادرستِ الهیاتِ رایج، هزاران هزار شکّاک و بی‌ایمان را پدید آورده‌اند. خطاها و ناسازگاری‌هایی هست که بسیاری آنها را به‌عنوانِ تعالیمِ کتاب‌مقدّس نکوهش می‌کنند، حال آن‌که آنها در حقیقت تفاسیرِ نادرستِ کتاب‌مقدّس‌اند که در اعصارِ ظلمتِ پاپی پذیرفته شده‌اند. انبوهی از مردمان بر آن داشته شده‌اند که برداشتی نادرست از خدا را گرامی بدارند، چنان‌که یهودیان نیز، که به‌سببِ خطاها و سنّت‌های زمانِ خود گمراه شده بودند، تصوّری باطل از مسیح داشتند. «اگر آن را می‌دانستند، خداوندِ جلال را مصلوب نمی‌کردند.» این بر عهدهٔ ماست که منشِ حقیقیِ خدا را به جهان آشکار سازیم. به‌جای نکوهشِ کتاب‌مقدّس، بکوشیم تا به‌وسیلهٔ تعلیم و نمونه، حقایقِ مقدّس و حیات‌بخشِ آن را به جهان عرضه کنیم، تا بتوانیم «فضایلِ او را که شما را از ظلمت به نورِ شگفت‌انگیزِ خویش خوانده است» اعلام کنیم.

> “The evils that have been gradually creeping in among us have imperceptibly led individuals and churches away from reverence for God, and have shut away the power which He desires to give them.

> شرارت‌هایی که به تدریج در میان ما رخنه کرده‌اند، به‌طور نامحسوس افراد و کلیساها را از توقیرِ خداوند دور ساخته و آن قدرتی را که او می‌خواهد به ایشان عطا کند، از ایشان محجوب داشته‌اند.

> “My brethren, let the word of God stand just as it is. Let not human wisdom presume to lessen the force of one statement of the Scriptures. The solemn denunciation in the Revelation should warn us against taking such ground. In the name of my Master I bid you: ‘Put off thy shoes from off thy feet, for the place whereon thou standest is holy ground.’” Testimonies, volume 5, 707–711.

> ای برادران من، بگذارید کلام خدا همان‌گونه که هست استوار بماند. مگذارید حکمت انسانی جسارت ورزد که از قوت حتی یک عبارت از کتاب مقدس بکاهد. هشدار جدی مندرج در مکاشفه باید ما را از اتخاذ چنین موضعی برحذر دارد. به نام مولای خود به شما می‌گویم: «نعلین‌های خود را از پای خود بیرون کن، زیرا مکانی که بر آن ایستاده‌ای زمین مقدس است.» شهادات، جلد ۵، صفحات ۷۰۷ تا ۷۱۱.

Back to Articles