Article

# Parallel Warnings - Number Three

هشدارهای موازی - شماره سه

The Empowerment of Prophetic Messages: The Sequential Testing Process of Revelation’s Angels

قدرت‌بخشی به پیام‌های نبوی: فرایند آزمون ترتیبی فرشتگان مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.

آخرین مقاله را با این جمع‌بندی به پایان رساندیم که هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ فصل چهاردهم پیامی در دست دارند. فرشتهٔ دوم و سوم چنین معرفی شده‌اند که هنگام فرود آمدن با پیام‌شان، یک "طومار" همراه دارند. هر فرشته نمایندهٔ پیامی است و رسیدن هر پیام اثری بر جای می‌گذارد. فرشتهٔ نخست در سال 1798 رسید. آن پیام مُهرگشایی شد و افزایش معرفت نسبت به داوری قریب‌الوقوع پدید آمد. آن افزایش معرفت دو دستهٔ پرستندگان را پدید آورد. وقتی فرشتهٔ دوم رسید، پیام سقوط پروتستان‌ها مُهرگشایی شد و افزایش معرفت پدید آمد و دو دسته پدید آمدند. وقتی پیام فریاد نیمه‌شب در 22 اکتبر 1844 رسید، این پیام در اجتماع اردوگاهی اگزیتر مُهرگشایی شد و افزایش معرفت پدید آمد و دو دسته از دوشیزگان پدید آمدند. وقتی فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 رسید، پیام فرشتهٔ سوم و هر آنچه نمایندگی می‌کند مُهرگشایی شد و افزایش معرفت پدید آمد و دو دسته پدید آمدند.

Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:

ویژگی دیگری که در مورد فرشتگان دیده می‌شود، به قدرت‌یافتن پیام‌های فرشته مربوط است. همان‌گونه که مقالهٔ پیشین نشان داد، پیام فرشتهٔ دوم به‌وسیلهٔ پیام ندای نیمه‌شب قدرت یافت، اما ندای نیمه‌شب توسط یک فرشتهٔ واحد نمایندگی نمی‌شود، بلکه توسط فرشتگان بسیاری نمایندگی می‌شود. تاریخی که مربوط به فرشتهٔ دوم و ندای نیمه‌شب بود نشان می‌دهد که پیام فرشتهٔ دوم زمانی قدرت یافت که ندای نیمه‌شب به آن پیوست. در همان کتاب به ما گفته شده است:

> “I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.

> دیدم فرشتگانی با شتاب به این سو و آن سو در آسمان می‌رفتند. آنان به زمین فرود می‌آمدند و باز به آسمان صعود می‌کردند و برای تحققِ رویدادی مهم تدارک می‌دیدند. سپس فرشته نیرومند دیگری را دیدم که مأمور شد به زمین فرود آید و صدای خود را با فرشته سوم متحد کند و به پیام او قدرت و نیرو ببخشد. قدرت و جلال عظیمی به آن فرشته عطا شد و چون فرود می‌آمد، زمین از جلال او روشن می‌شد. نوری که پیشاپیش این فرشته می‌رفت و پس از او می‌آمد، همه‌جا نفوذ می‌کرد، در حالی که او با آوازی نیرومند و رسا فریاد می‌زد و می‌گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده است، و دژِ هر روحِ پلید، و قفسِ هر پرنده ناپاک و نفرت‌انگیز.» پیامِ سقوطِ بابل، چنان‌که به‌وسیله فرشته دوم داده شده بود، بار دیگر اعلام می‌شود، با افزودنِ آن فسادهایی که از سال ۱۸۴۴ به کلیساها راه یافته‌اند. کارِ این فرشته در وقتِ مناسب می‌رسد و با کارِ بزرگِ پایانیِ پیامِ فرشته سوم پیوند می‌خورد، هنگامی که آن پیام به فریادی بلند بدل می‌شود. و قومِ خدا در همه‌جا آماده و مجهز می‌شوند تا در ساعتِ آزمایش که به زودی با آن روبه‌رو خواهند شد، بایستند. دیدم نورِ عظیمی بر آنان قرار گرفته است، و آنان در آن پیام متحد شدند و بی‌باکانه با قدرتی عظیم پیامِ فرشته سوم را اعلام کردند.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.

> فرشتگانی فرستاده شدند تا فرشته نیرومندی را که از آسمان آمده بود یاری کنند، و من صداهایی شنیدم که گویی از همه‌جا طنین می‌انداخت: «از او بیرون آیید، ای قوم من، تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش چیزی دریافت نکنید؛ زیرا گناهانش به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است.» این پیام به نظر می‌رسید افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و با آن پیوست، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴ به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. جلال خدا بر مقدسانِ شکیبا و منتظر قرار گرفت، و آنان بی‌هراس آخرین هشدارِ جدی را دادند، سقوط بابل را اعلام کردند و از قوم خدا خواستند از او بیرون آیند تا از سرنوشت هولناک او بگریزند. موهبت‌های روحانی، جلد ۱، صفحات ۱۹۳، ۱۹۴.

The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.

فریاد نیمه‌شب به فرشتهٔ دوم پیوست، و فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد؛ و هنگامی که به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، پیوستنِ فریاد نیمه‌شب و فرشتهٔ دوم را در آغاز ادونتیسم تکرار می‌کند. بر پایهٔ دو شاهد، یعنی فرشتهٔ دوم و سوم، پیام هر فرشته‌ای یک پیامِ ثانویه دارد که به آن قدرت می‌بخشد. این دو شاهد تعلیم می‌دهند که وقتی پیامِ فرشتهٔ اول در تاریخ رسید، باید پس از آن زمانی فرا می‌رسید که آن پیام به‌وسیلهٔ پیامی ثانویه قدرت یابد. این، البته، در مورد فرشتهٔ اول نیز صادق بود. در بند نخستِ بخشِ طولانی‌ای که همین حالا بیان کردیم، خواهر وایت همان ویژگی‌هایی را برای فرشتهٔ اول برمی‌شمارد که یوحنا برای فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده قائل است، آنگاه که می‌گوید: «به من گفته شد که مأموریتِ او این بود که زمین را با جلالِ خود روشن سازد و مردم را دربارهٔ خشمِ قریب‌الوقوعِ خدا هشدار دهد.» در آن بخش آشکار است که او به فرشتهٔ اول اشاره می‌کند.

The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.

پیام فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ ظاهر شد، و سپس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که سلطهٔ عثمانی پایان یافت، قدرت یافت. در آن هنگام فرشتهٔ نیرومندِ باب دهِ مکاشفه از آسمان فرود آمد و یک پای خود را بر خشکی و یکی را بر دریا نهاد. او نمایانگر قدرت‌یافتنِ فرشتهٔ اول است، و همین امر کارِ فرشتهٔ اول را با کارِ فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه یکی می‌سازد. هر دو می‌بایست زمین را با جلال خود روشن سازند، اما فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد؛ همان‌گونه که فریادِ نیمه‌شب به فرشتهٔ دوم پیوست و همان‌گونه که فرشته‌ای که در باب دهِ مکاشفه فرود آمد به فرشتهٔ اول پیوست.

Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.

بنابراین، هنگامی که فرشتهٔ نخستین رسید، مهر و مومِ پیامی برداشته شد که دو گروه از پرستندگان پدید آورد. وقتی پیامِ فرشتهٔ نخستین به‌وسیلهٔ فرشتهٔ فصل دهمِ مکاشفه قدرت یافت، او در دست خود کتابچه‌ای داشت که به یوحنا فرمان داد آن را بخورد، و این نشان می‌داد که او پیامی آورده، مهر آن را گشوده و آن پیام دو گروه از پرستندگان پدید آورده است. هنگامی که فرشتهٔ دوم، فریاد نیمه‌شب و فرشتهٔ سوم رسیدند، مهر و مومِ پیامی برداشته شد که آزمود و دو گروه از پرستندگان پدید آورد.

The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.

بخش مورد بحث ما با مقایسه تاریخ مسیح با تاریخ پیروان میلر تأکید می‌کند که فرایند آزمونِ پی‌درپی که در تاریخ پیروان میلر رخ داد، در روزگار مسیح نیز رخ داد؛ زمانی که پایانِ اسرائیلِ باستانی به شمار می‌آمد. اگر چنین فرایندِ آزمونِ پی‌درپی در آغازِ اسرائیلِ روحانی و در پایانِ اسرائیلِ باستانی رخ داده باشد، آنگاه در پایانِ اسرائیلِ روحانی نیز فرایندِ آزمونِ پی‌درپی‌ای وجود خواهد داشت، چنان‌که در آغازِ اسرائیلِ باستانی نیز بود.

In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.

در تاریخ میلری‌ها، این امر نمایانگر پنج بازگشایی مهرها است که از ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دو دسته پرستش‌کننده را آزمود و پدید آورد. این بخش به‌روشنی می‌آموزد که اگر در آزمونی مردود شوید، آزمون بعدی را نخواهید گذراند، زیرا حتی تلاش هم نخواهید کرد. همچنین روشن است که در زمان مسیح، فرایند آزمون به آنجا می‌انجامد که قوم عهدِ برگزیدهٔ پیشین، در خصوص طرح نجات، در تاریکیِ کامل قرار می‌گیرد. دانیال و یوحنا نمایندهٔ کسانی‌اند که به صدای پشت سر خود گوش می‌دهند؛ کسانی که از فرایندی تدریجیِ آزمون عبور کردند که مستلزم بررسی فردیِ هر حقیقت تازه‌ای بود که مهر از آن برداشته می‌شد.

The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و دانیال و یوحنا دو شاهدِ آن کتابِ واحد هستند. یک شاهد آغازِ کتاب است و شاهدِ دیگر پایانِ آن. هر دو شاهد به‌طور نمادین مرگ و رستاخیز را تجربه کردند؛ یکی به دستِ پادشاهیِ ماد و پارس آزار دید (که نمادِ ایالات متحده است) و دیگری به دستِ روم آزار دید (که نمادِ نظامِ پاپی است). یوحنا به این دلیل تحت آزار است که سبت را رعایت می‌کند، همان‌گونه که دانیال به سببِ امتناع از تغییرِ شیوه‌های عبادتِ خود موردِ آزار قرار گرفت. آن‌ها با هم نمایندهٔ کسانی در پایانِ جهان‌اند که به‌خاطرِ امتناع از پذیرفتنِ عبادتِ یکشنبه به جایِ سبتِ روزِ هفتم آزار می‌بینند.

The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.

مردمی که دانیال و یوحنا نمایندگی می‌کنند، کسانی بوده‌اند یا خواهند بود که مهر و موم شده‌اند، زیرا هنگامی که دانیال به سبب نافرمانی از «فرمان» پادشاه در لانۀ شیران افکنده شد، پادشاه سنگ را مهر و موم کرد تا مبادا مقصود تغییر کند. دانیال برای ابد مهر و موم شد، زیرا مطابق قوانین مادها و پارس‌ها، فرمان پادشاه و نیز اعتبار مهر او قابل تغییر نبود. مهر پادشاه بر سنگ نهاده شد و در بسته شد. در هنگام قانون یکشنبه، در بسته می‌شود و هیچ انسانی نمی‌تواند آن در را بگشاید، همان‌گونه که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در بسته شد. این نمونه‌ای ساده بود برای نشان دادن اینکه نه تنها باید به رویدادهای نبویِ مطرح‌شده در یک نبوت توجه کرد، بلکه اهمیتِ به کار گرفتنِ شرایط پیرامونِ پیامبر را نیز هنگامی که او در داستان به تصویر کشیده می‌شود، در نظر گرفت.

Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.

با این حال، این همچنین نمونه‌ای است از قدرتِ در نظر گرفتن آغاز (کتاب دانیال) همراه با پایان (کتاب مکاشفه) در کنار هم، به‌منزلهٔ دو شاهدِ همان نبوت؛ زیرا برای اثباتِ یک حقیقتِ کتاب‌مقدسی، وجودِ دو شاهد لازم است. هم رویدادهای پیشگویی‌شده و هم تصویرِ فعالیت‌های پیامبران در ارتباط با آن نبوت، هر دو الهام‌شده‌اند.

> All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.

> تمامی کتاب مقدس از سوی خدا الهام شده است و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح و برای تربیت در پارسایی سودمند است؛ تا مردِ خدا کامل باشد و برای هر عملِ نیکو به‌طور کامل مجهز گردد. دوم تیموتائوس ۳:۱۶، ۱۷.

If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.

اگر رویدادهای پیشگویی‌شدهٔ کتاب مقدس پایان جهان را به تصویر می‌کشند، آنگاه آنچه از پیامبر و محیط پیرامونش، هنگام دریافت آن پیشگویی و شهادت دادن به آن، به تصویر کشیده می‌شود نیز تصویری از پایان جهان است. بنابراین، هرگاه محیط و فعالیت‌های یک پیامبر به‌گونه‌ای نبوی به تصویر درآید، آن پیامبر تمثیلی از قوم خدا در پایان جهان است. با این درک، وقتی خطِ پیشگوییِ «الیایِ ملاکی» را با خطوطِ مکاشفهٔ باب‌های چهارده و هجده کنار هم می‌آوریم، همه از تاریخِ پیامِ هشدارِ نهایی شهادت می‌دهند، اما گواهی‌شان دوگانه است.

The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.

پیام شامل رویدادهای پیش‌بینی‌شده‌ای است که نسبت به قوم خدا بیرونی‌اند و شهادت ثانویه شامل تجربهٔ نبی هنگام دریافت و اعلام پیام می‌شود. مفهومِ دو خط نبوی که نمایانگر جنبهٔ بیرونی و درونیِ همان تاریخ‌اند، توسط پیشگامان ادونتیسم شناخته و در اسناد عمومی ثبت شد. به‌گمان من، نمونهٔ کلاسیک این کاربرد نزد پیشگامان زمانی است که آنان تشخیص می‌دهند که هفت کلیسای کتاب مکاشفه و هفت مهرِ کتاب مکاشفه تاریخ‌های موازی‌اند که تاریخ درونی و بیرونی کلیسا را مشخص می‌کنند. مهرها نمایانگر تاریخ بیرونی‌اند و کلیساها نمایانگر تاریخ درونی.

The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.

پیام ایلیا در کتاب ملاکی و فصل‌های چهارده و هجدهِ مکاشفه همان پیام هشدار نهایی را معرفی می‌کنند که در فصل اول مکاشفه نیز «مکاشفهٔ عیسی مسیح» نامیده شده است. در فصل اول، خدا پدر پیام را به مسیح داد، سپس او آن را به جبرئیل سپرد، و جبرئیل آن را به یوحنا داد و یوحنا نیز آن را به کلیساها فرستاد. پیام ایلیا، و همچنین پیام‌هایی که در فصل‌های یک، چهارده و هجدهِ مکاشفه نمایانده شده‌اند، همگی همان یک پیام‌اند.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> و ارواحِ انبیا مطیعِ انبیا هستند. زیرا خدا خدای آشفتگی نیست، بلکه خدای سلامتی است، چنان‌که در همهٔ کلیساهای مقدسان است. اول قرنتیان ۱۴:۳۲، ۳۳.

It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.

همیشه همان پیام است، زیرا «پیامبران تابع پیامبران‌اند.» واژه‌ای که در آن آیات به «تابع» ترجمه شده، به معنای «زیر فرمان بردن؛ در کاربرد بازتابی، اطاعت کردن: زیرِ اطاعت بودن (فرمانبردار)، زیردست قرار دادن، مطیع ساختن نسبت به، (تابع بودن یا تابع کردن) (نسبت به/برای)، در اطاعتِ (نسبت به/زیرِ) بودن (یا قرار دادن)، خود را تسلیمِ کسی کردن» است. همهٔ پیامبران با یکدیگر موافق‌اند و مطیع یکدیگرند، وگرنه پیامی که می‌دادند موجب سردرگمی می‌شد.

All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.

تمام تمثیل‌های نبویِ مربوط به پیامِ هشدارِ نهایی، یک پیام واحد را بازمی‌نمایانند. این تدبیرِ خداوند است که کسانی که در مَثَلِ ده باکره «خردمند» شمرده می‌شوند — و نیز «خردمندانی» خوانده می‌شوند که «می‌فهمند» «افزایشِ دانش» را، آنگاه که کتابِ دانیال مهرشکسته می‌شود — به ارادهٔ خداوند، همان «خردمندان» پیامِ ویژه را هنگامی که مهرش گشوده می‌شود، بازشناسند. این بازشناسی از طریق به‌کاربستن روش‌شناسیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس که به‌طور مشخص در خودِ کتاب‌مقدس معرفی شده است، تحقق می‌یابد. این روش، مطابق با اشعیا باب بیست‌وهشت، از راه کنار هم نهادن و موازی‌سازیِ خطوط گوناگونِ نبوی که به یک موضوعِ کتاب‌مقدسی می‌پردازند، برای تعیینِ رویدادهای درستِ نبوی به کار گرفته می‌شود.

I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.

از شما شکیبایی می‌طلبم، زیرا این مقاله را در همین‌جا به پایان می‌بریم و این بحث‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles