Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Five

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ پنج

Isaiah Forty: Comfort Ye, Comfort Ye

اشعیا چهل: تسلی دهید، تسلی دهید

Author

Jeff Pippenger

Published

October 25, 2023

Formats

PDF
Word

In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.

در هفده آیهٔ نخستِ فصل چهلمِ اشعیا، صد و چهل و چهار هزار نفر به‌طور پیشگویانه در پایانِ سه روز و نیم قرار گرفته‌اند؛ جایی که آنان، در حالی که جهان شادی می‌کرد، مرده در خیابان‌ها افتاده بودند. همهٔ پیامبران با یکدیگر هم‌نظرند و رویدادهای نبوی‌ای که بیان می‌کنند همواره با دیگر پیامبران هم‌راستا هستند، زیرا خدا پدیدآورندهٔ آشفتگی نیست.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> و ارواحِ انبیا مطیعِ انبیا هستند. زیرا خدا خدای آشفتگی نیست، بلکه خدای سلامتی است، چنان‌که در همهٔ کلیساهای مقدسان است. اول قرنتیان ۱۴:۳۲، ۳۳.

The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.

تسلی‌دهنده‌ای که عیسی وعده داده بود در غیابش بفرستد، در خودِ نخستین کلماتِ نخستین آیه از بیست‌وشش فصلی که روایت نهاییِ نبویِ اشعیا را شکل می‌دهند، جای گرفته است. «تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، می‌گوید خدای شما.» قاعدهٔ ذکرِ نخستین تأکید می‌کند که بیست‌و‌شش فصلِ پس از آن باید با ارجاع به تحققِ کامل و نهاییِ آمدنِ تسلی‌دهنده فهمیده شود.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.

> و من از پدر خواهم خواست و او تسلی‌دهنده‌ای دیگر به شما خواهد داد تا آن تسلی‌دهنده تا به ابد با شما بماند... اما آن تسلی‌دهنده که روح‌القدس است و پدر او را به نام من خواهد فرستاد، او همه چیز را به شما تعلیم خواهد داد و هرآنچه به شما گفته‌ام به یادتان خواهد آورد. یوحنا ۱۴:۱۶، ۲۶.

The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ندای نیمه‌شبِ تاریخِ میلری‌ها در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تکرار می‌شود.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> جهانی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، در خودِ سایهٔ مرگ آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان می‌کشند تا آنان را بیدار کنند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ فکرم به آینده برده شد، وقتی که ندا داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون بروید.» اما بعضی در تهیهٔ روغن برای پر کردن دوبارهٔ چراغ‌هایشان درنگ کرده‌اند، و دیرهنگام خواهند دریافت که منش، که روغن نمایندهٔ آن است، قابل انتقال نیست. ریویو اند هرالد، ۱۱ فوریهٔ ۱۸۹۶.

The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”

این پرسش مطرح می‌شود: «کدام صدا می‌تواند» کسانی را که «خوابند» «بیدار کند»؟ «صدایی» که آنان را در اشعیا باب چهل بیدار می‌کند، همان «صدایی» است که در «بیابان» «فریاد می‌زند».

> Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.

> با مهربانی با اورشلیم سخن بگویید، و به او ندا دهید که جنگش به پایان رسیده، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند در برابر همه گناهانش دو چندان دریافت کرده است. "صدای" کسی که در بیابان "فریاد می‌زند". . .. اشعیا 40:2، 3.

The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.

پیام فریادِ نیمه‌شب نیز همان پیامِ بارانِ پسین است.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> شما آمدنِ خداوند را بیش از حد دور می‌انگارید. من دیدم که بارانِ آخر [به همان ناگهانی که] فریادِ نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت می‌آید. اسپالدینگ و مگن، ۵.

One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”

یکی از نمادهای فراوانی که در کلام خدا یافت می‌شود و نمایانگر پیام بارانِ پسین است، نمادی است که با تکرارِ دوبارهٔ کلمات یا عبارات شناخته می‌شود. این تکرارِ دوبارهٔ کلمات یا عبارات، نمادی از فریادِ نیمه‌شب، یا همان پیامِ بارانِ پسین در ایامِ آخر است. نمادپردازیِ تکرارِ «تسلی دهید»، آغازِ فصلِ چهلمِ اشعیا را در زمانِ تأخیر قرار می‌دهد؛ زمانی که پیامی که در مَثَلِ ده باکره به‌صورت فریادِ نیمه‌شب نمایانده شده، باید شناخته و سپس اعلام شود. در آن زمان، مسیح تسلی‌دهنده را می‌فرستد تا باکره‌های خفته را بیدار کند؛ کسانی که از نظر نبوی خفته ترسیم شده‌اند، و در برخی مقاطعِ نبوی، خوابشان خوابِ مرگ توصیف شده است. آیهٔ نخستِ اشعیا ۴۰، از نظر نبوی سه‌ونیم روزِ نمادین «پس از» ناکامیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ قرار می‌گیرد، زیرا همان زمان است که تسلی‌دهنده فرستاده می‌شود تا خفتگان را بیدار سازد. سه‌ونیم روز نمادِ بیابان است، و همان‌جاست که «صدا» آغاز به «ندا دادن» می‌کند.

Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.

مکاشفه یازده، حزقیال سی‌وهفت، متی بیست‌وپنج، و تاریخ میلریتی‌ها (به‌همراه همان نشانه‌های راهِ تاریخ میلریتی که در هر جنبش اصلاحی رخ می‌دهد)، در کنار هم «فرایند مشخصی» را برای بیدار کردن دوشیزگان خفته مشخص می‌کنند. این فرایند با به خواب رفتن دوشیزگان در هنگام سرخوردگی آغاز می‌شود. دورهٔ تأخیری که در هنگام سرخوردگی آغاز شد، نهایتاً به‌عنوان دورهٔ تأخیر شناخته می‌شود. بخش پایانی دورهٔ تأخیر، تکوین پیام فریاد نیمه‌شب است. وقتی این پیام استقرار یافت، سپس اعلام می‌شود تا به نقطهٔ اوج خود، یعنی داوری، برسد.

The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.

فرستاده‌ای که در کتاب اشعیا به‌عنوان «صدا» معرفی شده بود، پرسید پیامی که باید اعلام شود چیست. به او به زبان نمادین گفته شد که پیام اسلام را ارائه کند. پیام نبویِ اسلام را نمی‌توان از قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع جدا کرد، زیرا اسلام در زمرهٔ قدرت‌های شیپور است و هفت شیپورِ مکاشفه نمایانگر داوری خدا بر قدرت‌هایی‌اند که قوانین یکشنبه را وضع می‌کنند. آن قدرت‌ها عبارت بودند از: رومِ بت‌پرست در سال ۳۲۱، که نمادِ اژدهاست؛ رومِ پاپی در سال ۵۳۸، که نمادِ وحش است؛ و قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، که نمادِ نبیِ کاذب است.

In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.

در ارتباط با تعیین این‌که پیام آن «صدا» که در بیابان فریاد می‌زد چه بود و چه می‌بایست اعلام کند، وعده‌ای نیز مطرح بود مبنی بر این‌که کلام خدا هرگز ناکام نمی‌شود. «وعده و اطمینانِ» اینکه کلام خدا هرگز ناکام نمی‌شود، در همان زمینهٔ نبوی آمده است که در کتاب حبقوق، باب دوم، آیهٔ سوم، چنین بیان شده است: «در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند تأخیر کند، منتظرش باش، زیرا یقیناً خواهد آمد، تأخیر نخواهد کرد.» پیام اسلام هرگز ناکام نخواهد شد؛ بی‌تردید خواهد آمد. آخرین آیهٔ باب چهلمِ کتاب اشعیا خطاب به کسانی است که در کتاب حبقوق منتظر رؤیا هستند.

> But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.

> اما آنان که منتظرِ خداوند می‌مانند، نیروی خود را تازه خواهند کرد؛ با بال‌ها چون عقابان اوج خواهند گرفت؛ خواهند دوید و خسته نخواهند شد؛ راه خواهند رفت و درمانده نخواهند شد. اشعیا ۴۰:۳۱.

The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”

«تاریخ پنهانِ «هفت رعد» که اکنون مهر آن گشوده می‌شود، سه نشان‌راه را مشخص می‌کند که با ناامیدی آغاز و پایان می‌یابند. در آن تاریخ نمادین، سه نشان‌راه وجود دارد که دو دورهٔ زمانی آن‌ها را از هم جدا می‌کند. یک ناامیدی آغازگر زمانِ درنگ است. زمانِ درنگ به پیامِ تصحیح‌شده و پیشگوییِ فریادِ نیمه‌شب می‌انجامد. پیامِ فریادِ نیمه‌شب دوره‌ای از اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را آغاز می‌کند که به ناامیدیِ دوم می‌انجامد؛ ناامیدی‌ای که به‌صورت داوری بازنمایی می‌شود. آن سه گام که با دو دورهٔ زمانی از هم جدا شده‌اند، آلفا و امگا را نمایندگی می‌کنند، آن‌گونه که در واژهٔ عبری «حقیقت» پدید آمده است.»

In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”

در حزقیال سی‌وهفت، حزقیال همچنین نمایانگر «صدای» اشعیا چهل است. «صدا» در اشعیا چهل می‌پرسد: «چه ندا کنم؟» سپس «صدا» در حزقیال سی‌وهفت، آیهٔ هفت، «چنان‌که به او فرمان داده شده بود» «نبوّت کرد».

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> پس چنان‌که مأمور شده بودم، نبوت کردم؛ و چون نبوت می‌کردم، صدایی برخاست و ناگاه لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها، استخوان به استخوانِ خود، به هم آمدند. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها رویید و پوست بر آنها کشیده شد؛ اما روحی در آنها نبود. حزقیال ۳۷:۷، ۸.

Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.

نبوت نخستِ حزقیال استخوان‌ها و گوشت را کنار هم آورد، اما هنوز زنده نشده بودند. پس حزقیال، «چنان‌که به او فرمان داده شده بود»، بار دیگر نبوت کرد. نبوت دوم به بدن‌ها جان بخشید. آفرینش آدم نمونه‌ای برای این دو نبوت است.

> And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.

> و خداوند خدا انسان را از خاک زمین سرشت و در بینی او دم حیات دمید؛ و انسان موجودی زنده شد. پیدایش ۲:۷

The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”

فرایندِ دو مرحله‌ایِ زنده کردنِ استخوان‌های خشکِ مرده نخست در آفرینشِ آدم ذکر شده است و بدین‌سان تأکید می‌کند که کلامِ نبویِ خدا نیز قدرتِ خلاقهٔ اوست. خدا نخست آدم را «سرشت»، و نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها و بدن‌ها را به هم پیوست؛ سپس خدا «در بینیِ او نفخهٔ حیات دمید و انسان به نفسِ زنده بدل شد».

Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.

نبوت دومِ حزقیال خطاب به «باد» بود، نه به استخوان‌ها، زیرا به او گفته شده بود که «به باد بگو»: «از چهار باد بیا، ای نَفَس، و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند.» نبوت دوم حزقیال که اجساد مردگان را چون سپاهی عظیم زنده می‌کند، متوجه اجساد نبود، بلکه متوجه باد بود. این فرمانی به باد بود تا بر بدن‌ها بدمَد. نخستین باری که واژهٔ «نَفَس» در کلام خدا ذکر می‌شود، در آفرینش آدم است و در آنجا به‌عنوان «نَفَسِ حیات» تعریف می‌شود؛ و آنچه به بدن‌های مرده زندگی می‌بخشد، از چهار باد می‌آید.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> «آیا در آستانۀ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا کسل و سرد و مرده باشیم؟ آه، ای کاش در کلیساهای‌مان روح و دمِ خدا در قوم او دمیده شود تا بر پاهای خود بایستند و زنده شوند.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۲۱۷.

The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.

دو پرسش در اینجا این است: آیا خواهیم خوابید، و آیا خواهیم مرد؟ ... دو اصطلاح برای همان وضعیت نبوی. پیامِ چهار باد، که به‌دست فرشتگان مهار می‌شوند، همان پیامی است که نفسِ خدا را در مردگان وارد می‌کند و آنان را برپا داشته و زنده می‌سازد. پیامِ چهار باد، پیامِ اسبِ خشمگینِ اسلام است. پیامِ چهار باد در کتابِ مکاشفه، پیامِ مُهرگذاری است. پیامِ مُهرگذاریِ مکاشفه باب هفت، آیات یک تا سه، پیامی است که مشخص می‌کند چهار باد مهار می‌شوند تا زمانی که خادمانِ خدا مُهر شوند.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> و پس از اینها دیدم که چهار فرشته بر چهار گوشهٔ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را نگه می‌داشتند تا مبادا بادی بر زمین یا بر دریا یا بر هیچ درختی بوزد. و فرشتهٔ دیگری دیدم که از مشرق بالا می‌آمد و مُهر خدای زنده را داشت؛ و با آواز بلند به آن چهار فرشته‌ای که به آنان داده شده بود به زمین و دریا آسیب برسانند، ندا داد و گفت: «نه به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیب نرسانید تا زمانی که بندگان خدای خود را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم.» مکاشفه ۷:۱–۳

Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.

نبوت دومِ حزقیال خطاب به باد بود، و حیاتی که باد به بدن‌ها رسانید، از پیامِ چهار باد می‌آمد. در آیات هشت تا دهِ حزقیال سی‌وهفت، واژه‌ای که گاه به صورت «باد» و گاه به صورت «دم» می‌آید، در همهٔ موارد همان واژهٔ عبری است. خدا در آدم دمِ حیات دمید، و در حزقیال دمِ حیات همان پیامِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که از چهار باد می‌آید. آن پیام نیروی آفرینندگی خدا را به بدن‌هایی می‌رساند که به‌واسطهٔ پیامِ نخست در درهٔ مرگ گرد هم آورده شده‌اند. پیامِ چهار باد، پیامِ اسلام است که به‌خاطر قانونِ یکشنبه داوری را بر ایالات متحده می‌آورد. این همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است.

The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.

تاریخچه پنهانِ هفت رعد با ناامیدی‌ای آغاز می‌شود که آغازگرِ زمانِ درنگ است. در مکاشفهٔ یازده، هنگامی که دو نبی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شدند، زمان درنگ آغاز شد. حزقیال در میان مردگان بود، وقتی که خداوند از حزقیال پرسید آیا دو شاهدی که در خیابان مرده‌اند می‌توانند زنده شوند.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.

> دستِ خداوند بر من بود و مرا در روحِ خداوند بیرون برد و در میانِ وادی‌ای که پر از استخوان بود نشاند، و مرا از گردِ آنها گذرانید؛ و اینک، در آن وادیِ باز، استخوان‌ها فراوان بودند، و اینک، بسیار خشکیده بودند. و به من گفت: ای پسرِ انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟ و من پاسخ دادم: ای خداوند خدا، تو می‌دانی. حزقیال ۳۷:۱-۳.

In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.

در آیهٔ هفتم، وقتی حزقیال نخستینِ دو نبوت را اعلام می‌کند، پیام ساده این بود: «ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید.» یوحنا در مکاشفه می‌نویسد: «خوشا به حال آنان که سخنان نبوت این کتاب را می‌شنوند.» حزقیال، استخوان‌های خشک و مرده را چنین معرفی می‌کند که برکت‌یافتگان همان کسانی‌اند که فرمان او را برای شنیدن کلام خداوند می‌شنوند؛ و کلام او حقیقت است. در فصل دومِ حزقیال، تجربهٔ کسانی که کلام خدا را می‌شنوند توصیف شده است.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> و به من گفت: ای پسر انسان، بر پاهای خود بایست، و با تو سخن خواهم گفت. و هنگامی که با من سخن گفت، روح در من درآمد و مرا بر پاهایم برپا داشت، تا او را که با من سخن می‌گفت، بشنوم. حزقیال ۲:۱، ۲.

In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.

در مکاشفه، باب یازدهم، وقتی اجساد مرده کلام خداوند را می‌شنوند، تسلی‌دهنده به درون آنان وارد می‌شود و آنان بر پاهای خود می‌ایستند. این تسلی‌دهنده است که آنان را برپا می‌دارد.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> و پس از سه روز و نیم، روح حیات از جانب خدا در ایشان وارد شد و ایشان بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر کسانی که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۱۱.

The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.

قیامِ مردگان گامِ نخست از یک فرایندِ دو مرحله‌ای است که آنان را از گورها بیرون می‌آورد تا به بیرقی بدل شوند که در داوریِ قانونِ یکشنبه برافراشته می‌شود. وقتی آنان در باب یازدهم می‌ایستند، "ترس عظیم" بر کسانی که ایشان را می‌بینند مستولی می‌شود.

> And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.

> و او از بیم به دژ استوار خود پناه خواهد برد، و سرورانش از پرچم خواهند ترسید، فرماید خداوند، که آتشش در صهیون است و کوره‌اش در اورشلیم. اشعیا ۳۱:۹.

The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.

پیام فریاد نیمه‌شب در تاریخ جنبش پیروان میلر، بخش دومِ پیامِ فرشتهٔ دوم بود. پیام فرشتهٔ دوم باعث شد پیروان میلر از کلیساهایی جدا شوند که در آن زمان به‌عنوان «دختران بابل» شناخته می‌شدند، و وفاداران فراخوانده شدند تا بیرون آمده و در کنار پیروان میلر بایستند. آن پیام یک «جماعت» از ایمانداران پدید آورد، و سپس گام دوم، پیام فریاد نیمه‌شب بود که به پیام دوم ملحق شد و بر آن قدرت افزود. آنگاه پیروان میلر به ارتشی نیرومند بدل شدند که پیام را همچون موجِ مدّیِ عظیم در سراسر سرزمین بردند. آن فرایندِ دو مرحله‌ای همان دو ندا در مکاشفهٔ هجده است، و همان فرایندِ رستاخیزِ استخوان‌های خشکِ مرده در کتاب حزقیال است که در خیابانِ مکاشفهٔ یازده کشته شده بودند.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

> فرشتگانی فرستاده شدند تا به یاری آن فرشتهٔ نیرومند که از آسمان بود بشتابند، و من صداهایی شنیدم که گویی از همه‌جا طنین می‌انداختند: «از او بیرون آیید، ای قوم من، تا شریک گناهان او نشوید و از بلایای او نصیبی نگیرید؛ زیرا گناهان او به آسمان رسیده است و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.» این پیام چنان می‌نمود که افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و به آن پیوست، چنان‌که فریاد نیمه‌شب در سال ۱۸۴۴ به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. عطایای روحانی، جلد ۱، ۱۹۵، ۱۹۶.

The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.

نخستین نشانهٔ راه در تاریخ پنهانِ هفت تندر، همان نومیدی‌ای است که زمانِ انتظار را آغاز می‌کند. زمانِ انتظار دوره‌ای از زمان است که به صورت سه روز و نیم نمایانده می‌شود، که نمادی از بیابان است. در پایان چهل سال سرگردانی در بیابان، یوشع سپاهی نیرومند را به سرزمین موعود رهبری کرد. در پایان سه روز و نیم، حزقیال به درهٔ مرگ برده می‌شود و به او گفته می‌شود که به اجساد مرده فرمان دهد که «کلام خداوند را بشنوید». حزقیال «صدایی» است که در بیابان فریاد می‌زند. فرمانِ شنیدن کلام خداوند اجزای بدن‌ها را گرد هم می‌آورد، اما آنان هنوز زنده نشده‌اند، هنوز سپاه نشده‌اند، هنوز مُهر نشده‌اند. «کلام خداوند» که در فصل دوم توسط حزقیال بیان می‌شود، نشان می‌دهد که وقتی «تسلی‌دهنده» می‌رسد، قوم خدا می‌ایستند و همزمان کلام خداوند را می‌شنوند. مسیح وعده داد که سه روز و نیم پس از آن‌که آنان در خیابان به قتل رسیدند، «تسلی‌دهنده» را خواهد فرستاد.

Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.

به‌محض برپا شدن، به پیکرهایی که «هنوز زنده نیستند» نبوت دوم داده خواهد شد. «صدایی که در بیابان فریاد می‌زند» در اشعیا می‌پرسد نبوّتی که باید فریاد کند چیست؟ پیامی که هم به حزقیال و هم به آن «صدا» در اشعیا باب چهل فرمان داده شده است که ارائه کنند، پیام اسلام است. وقتی آن نبوت ابلاغ شود، «آدم» همچون لشکری نیرومند به حیات درمی‌آید. سپس دو شاهد زنده پیام داوری اسلام بر ایالات متحده را اعلام می‌کنند، به سبب تصویب قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد. داوری قانون یکشنبه سومین نشانهٔ راهِ تاریخ پنهانِ هفت رعد است. وقتی تحقق یابد، آن لشکر همچون پرچمی به آسمان برافراشته می‌شود و در مکاشفه باب چهارده به تصویر کشیده می‌شود.

> “I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.

> من در پیام‌های فرشتگانِ اول، دوم و سوم تجربه داشته‌ام. فرشتگان چنان به تصویر کشیده شده‌اند که در میانه آسمان در پروازند، به جهان پیام هشداری را اعلام می‌کنند و بر مردمی که در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی می‌کنند تأثیر مستقیم دارند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادِ قومِ خدا هستند که در هماهنگی با جهانِ آسمان کار می‌کنند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روح خدا روشن شده و به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، این سه پیام را به ترتیب خود اعلام می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد دوم، صفحه ۳۸۷.

The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.

بیرقِ افراشته همان فرشتهٔ سوم است که در میان آسمان پرواز می‌کند و بشر را از پذیرفتن علامتِ وحش برحذر می‌دارد. این سپاهِ نیرومند همچنان آن پیام را به جهان اعلام می‌کند تا زمانی که میکائیل برخیزد و دورانِ مهلتِ انسان به پایان برسد.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.

> و در نیمه‌شب فریادی برآمد: اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید. متی ۲۵:۶.

Back to Articles