Article

# The Book of Daniel - Number Forty-One

کتاب دانیال - شماره چهل و یک

Paul’s Prophetic Ministry: Connecting Ancient Israel to Spiritual Israel

خدمت پیامبرانهٔ پولس: پیوند دادن اسرائیلِ باستان به اسرائیلِ روحانی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 5, 2024

Formats

PDF
Word

The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.

پولس رسول حلقهٔ وصل میان اسرائیل باستان و اسرائیل روحانی بود، زیرا خدمت او، نام او، شرایط شخصی‌اش و کار نبوی‌اش همگی بر این حقیقت شهادت می‌دهند. او خود را کمترینِ رسولان می‌دانست، زیرا به قوم خدا جفا رسانده بود.

> For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.

> زیرا من کوچک‌ترینِ رسولان هستم و شایستهٔ آن نیستم که رسول خوانده شوم، چون کلیسای خدا را آزار دادم. اول قرنتیان ۱۵:۱۹.

The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.

نامی که هنگام ایمان آوردن به او دادند «پولس» بود، که به‌معنای کوچک یا ریز است، زیرا او کمترینِ رسولان بود. با این حال نام اصلی او «شائول» بود که به‌معنای «برگزیده» است.

> Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.

> آن‌گاه حنانیا در پاسخ گفت: ای خداوند، از بسیاری دربارهٔ این مرد شنیده‌ام که چه شرارت‌های فراوان نسبت به مقدسان تو در اورشلیم انجام داده است؛ و در اینجا نیز از جانب سرکاهنان اختیار دارد تا هر که نام تو را بخواند در بند کند. اما خداوند به او گفت: برو، زیرا او برای من ظرفی برگزیده است تا نام مرا در برابر امت‌ها و پادشاهان و بنی‌اسرائیل حمل کند. اعمال رسولان ۹:۱۳‏–‏۱۵.

Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.

شائول «ظرفی برگزیده» بود تا انجیل را به غیریهودیان ببرد، اما او نخست می‌بایست تبدیل و فروتن شود و به پولس (کوچک) بدل گردد، زیرا قرار بود قدرتمند باشد. پولس دریافت که قوتش در کوچکی‌اش، یا ضعفش، بود.

> And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.

> و تا مبادا به سبب فراوانی مکاشفات، بیش از حد سربرافراشته شوم، خاری در تن به من داده شد؛ فرستاده‌ای از شیطان تا مرا آزار دهد، تا مبادا بیش از حد سربرافراشته شوم. برای این امر سه بار از خداوند التماس کردم تا از من دور شود. و به من گفت: «فیض من برای تو کافی است، زیرا قوت من در ضعف کامل می‌شود.» پس با کمال میل ترجیح می‌دهم در ناتوانی‌های خود فخر کنم تا قدرت مسیح بر من قرار گیرد. از این رو به خاطر مسیح، در ناتوانی‌ها، در سرزنش‌ها، در تنگدستی‌ها، در آزارها و در تنگناها خشنودم؛ زیرا هنگامی که ضعیف هستم، آنگاه قوی‌ام. دوم قرنتیان ۱۲:۷-۱۰

Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.

شائول «برگزیده» شد، اما برای اینکه نیرومند باشد، کوچک ساخته شد (پولس). او برگزیده شد تا انجیل را به غیر یهودیان ببرد، اما تا حدی به سبب دانشش از عهد عتیق برگزیده شده بود.

> Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.

> به‌ویژه چون می‌دانم شما در همهٔ رسوم و مسائلِ موجود در میان یهودیان صاحب‌نظر هستید؛ از این‌رو از شما استدعا می‌کنم با شکیبایی به سخنم گوش دهید. شیوهٔ زندگانی‌ام از جوانی، که در آغاز در اورشلیم، در میان قوم خودم می‌گذشت، بر همهٔ یهودیان معلوم است؛ آنان که اگر بخواهند شهادت دهند، از همان آغاز مرا می‌شناختند که مطابق سخت‌گیرانه‌ترین فرقهٔ دین‌مان، چون فریسی می‌زیستم. اعمال رسولان ۲۶:۳–۵.

Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.

شائول زیر نظر گمالی‌ئیل تعلیم دیده بود؛ کسی که یکی از بزرگ‌ترین استادانِ کتبِ عهدِ عتیق به شمار می‌آمد.

> “The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.

> "درخواست پذیرفته شد، و 'پولس بر پلکان ایستاد و با دست به مردم اشاره کرد.' آن حرکت توجه آنان را جلب کرد و در عین حال وقار او احترام برمی‌انگیخت. 'و چون سکوتی عظیم برقرار شد، به زبان عبری با آنان سخن گفت و گفت: ای مردان، برادران و پدران، از دفاعی که اکنون در حضور شما می‌کنم گوش فرا دهید.' با شنیدن واژه‌های آشنای عبری، 'سکوت بیشتری اختیار کردند'، و در آن خاموشی همگانی ادامه داد: 'من به‌راستی مردی یهودی هستم، زادهٔ طرسوس، شهری در کیلیکیه؛ اما در این شهر، در محضر گمالیئیل پرورش یافتم و مطابق دقیق‌ترین شیوهٔ شریعت پدران تعلیم دیدم، و نسبت به خدا غیرتمند بودم، چنان‌که شما نیز امروز هستید.' هیچ‌کس نمی‌توانست گفته‌های رسول را انکار کند، زیرا حقایقی که به آنها اشاره می‌کرد، برای بسیاری از کسانی که هنوز در اورشلیم زندگی می‌کردند، به‌خوبی شناخته‌شده بود." اعمال رسولان، ۴۰۸.

Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.

شائول به‌طور تصادفی برگزیده نشده بود، و یکی از اهداف مشخص خدمتِ پولس این بود که تاریخ مقدسِ اسرائیلِ جسمانی را با تاریخ مقدسِ اسرائیلِ روحانی پیوند دهد. در ارتباط با این حقیقت، او نویسندهٔ بخش عمده‌ای از عهد جدید بود. یک فصل از نوشته‌های او پشتوانهٔ چارچوبِ پیامِ فرشتهٔ نخست و نیز چارچوبِ پیامِ فرشتهٔ سوم را مشخص می‌کند. این فراز در تاریخ ادونتیسم یادمانی است که تمایز میان خردمندان و نادانان را در آغاز و پایانِ ادونتیسم روشن می‌کند.

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> اکنون ای برادران، در باب آمدنِ خداوندِ ما عیسی مسیح و گرد آمدنِ ما نزد او، از شما استدعا می‌کنیم که زود در فکر متزلزل نشوید و مضطرب نگردید، نه از روحی، نه از سخنی، و نه از نامه‌ای گویا از طرف ما، چنان‌که گویی روزِ مسیح فرا رسیده است. هیچ‌کس شما را به هیچ نحو فریب ندهد، زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتداد واقع شود و آن مردِ گناه، پسرِ هلاکت، آشکار گردد؛ او که مخالفت می‌کند و خود را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌گردد می‌افرازد، به‌گونه‌ای که در هیکلِ خدا چون خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند. آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز نزد شما بودم، اینها را به شما می‌گفتم؟ و اکنون می‌دانید آنچه مانع است تا او در وقتِ خود آشکار شود. زیرا سرّ بی‌قانونی هم‌اکنون نیز عمل می‌کند؛ اما آن که اکنون بازمی‌دارد، تا از میان برداشته شود، بازخواهد داشت. و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد که خداوند او را با روحِ دهانِ خود از میان خواهد برد و با درخششِ آمدنِ خویش نابود خواهد کرد؛ یعنی همان که آمدنش بر حسبِ عملِ شیطان است، با هرگونه قدرت و آیات و شگفتی‌های دروغین، و با هر نوع فریبندگیِ ناراستی در میانِ هلاک‌شوندگان؛ زیرا محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند. و از این رو خدا برایشان گمراهیِ نیرومندی می‌فرستد تا دروغ را باور کنند، تا همه محکوم شوند، یعنی آنان که راستی را باور نکردند بلکه در ناراستی لذت می‌بردند. دوم تسالونیکیان ۲:۱-۱۲.

The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”

زمینهٔ این بخش بررسیِ این است که مسیح چه زمانی برای بار دوم بازخواهد گشت. پولس به تسالونیکیان یادآوری می‌کند که پیش‌تر به این نگرانی پاسخ داده بود، آن‌گاه که گفت: «آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز نزد شما بودم، این چیزها را به شما می‌گفتم؟» پولس می‌کوشید تا برادران را از فریب خوردن در موضوعِ «آمدنِ خداوندِ ما عیسی مسیح و گرد آمدنِ ما نزد او» بازدارد.

The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.

تاریخ‌نگاران اشاره می‌کنند که نیمی از پیام ویلیام میلر بر تعیینِ دورهٔ دوهزار و سیصد سالهٔ باب هشتمِ دانیال، آیهٔ چهاردهم، استوار بود. نیمهٔ دیگرِ پیام او، که گاه کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، کار او در ردّ آموزه‌های نادرست دربارهٔ آمدن دوبارهٔ مسیح است.

Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.

بر پایهٔ روش نادرست یسوعیان، تعلیم باطل برجسته‌ای وجود داشت (و هنوز هم هست) که ویلیام میلر همواره با آن مخالفت می‌کرد. آن تعلیم باطل این بود که پیش از بازگشت دوم خداوند، هزار سال صلح برقرار می‌شود که آن را «هزارهٔ دنیوی» می‌نامیدند؛ تعلیمی که خواهر وایت نیز با آن مخالفت کرد.

Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.

کارِ میلر همچنین تثبیت حقیقتِ بازگشتِ واقعی و عینیِ مسیح بود، در تقابل با ایده‌های نادرست گوناگون دربارهٔ هزاره که در روزگار او رواج داشت. پولس در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان به ظهور ثانی می‌پردازد، ازاین‌رو آن فراز بخشی از درک میلر از ظهور ثانیِ واقعی و عینی بود. آن فصل برای میلر «حقیقتِ حاضر» بود.

Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.

پولس دنباله‌ای مهم از رویدادهای مرتبط با آمدن دوباره را مشخص می‌کند و نیز منطقِ اینکه چرا تسالونیکیان نباید انتظار بازگشتِ خداوند را در طول عمر خود داشته باشند ارائه می‌دهد. پولس می‌گوید: «اکنون، ای برادران، به سبب آمدنِ خداوندِ ما عیسی مسیح و گرد آمدنِ ما نزد او، از شما خواهش می‌کنیم.» واژهٔ «beseech» به معنای بازجویی کردن است. پولس عناصرِ مربوط به آمدنِ دوباره را به‌صورت استدلالی بررسی می‌کند و مخاطبانش را از طریق نوعی بازجویی هدایت می‌کند تا شنوندگانش منطق او را تحلیل کنند.

The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.

ساختار منطق او این است که پیش از بازگشت دومِ مسیح، پاپی‌گری باید شناسایی شود و حکومت کند، و اینکه پیش از آنکه پاپی‌گری در تاریخ پدیدار شود، باید ارتدادی رخ دهد. آن ارتداد هنوز در آینده بود، پس ظهور پاپی‌گری نیز فراتر از آن بود. پس چگونه ممکن بود کسی فریب بخورد و بیندیشد که بازگشت مسیح نزدیک است؟ او از چندین نمادِ پاپی‌گری استفاده می‌کند تا روشن سازد آن قدرتی که پس از ارتداد آشکار می‌شود دقیقاً چیست. او پاپی‌گری را «مرد گناه»، «آن شریر»، «پسر هلاکت» و «سرّ بی‌قانونی» می‌نامد. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که این‌ها همگی نمادهایی برای شناسایی پاپی‌گری هستند.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> اما پیش از آمدن مسیح، تحولات مهمی در عرصه دین که در نبوت پیشگویی شده بود، قرار بود رخ دهد. رسول اعلام کرد: «به‌سرعت در فکر خود متزلزل نشوید و مضطرب نگردید، نه از روح، نه از کلام، و نه از نامه‌ای که گویا از جانب ما باشد، چنان‌که گویی روز مسیح نزدیک است. هیچ‌کس شما را به هیچ وسیله‌ای نفریبد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی پدید آید و آن مرد گناه آشکار شود، پسر هلاکت؛ که با هرچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌شود مخالفت می‌ورزد و خود را برتر از همه می‌افرازد، به‌گونه‌ای که همچون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند.»

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> سخنان پولس نباید به غلط تفسیر می‌شد. نباید چنین تعلیم داده می‌شد که او، بر پایه مکاشفه‌ای خاص، به تسالونیکیان دربارهٔ آمدن قریب‌الوقوع مسیح هشدار داده بود. چنین موضعی موجب آشفتگی ایمان می‌شد؛ زیرا ناامیدی غالباً به بی‌ایمانی می‌انجامد. از این‌رو، رسول برادران را برحذر داشت که هیچ پیامِ این‌چنینی را از جانب او نپذیرند، و سپس بر این نکته تأکید کرد که قدرت پاپی، که به‌روشنی به‌وسیلهٔ نبی دانیال توصیف شده است، هنوز باید سر برآورد و علیه قوم خدا بجنگد. تا زمانی که این قدرت کار مرگبار و کفرآمیز خود را به انجام نرسانده باشد، برای کلیسا بیهوده است که در انتظار آمدن خداوندشان باشد. «آیا به یاد ندارید»، پولس پرسید، «که وقتی هنوز نزد شما بودم، این چیزها را به شما گفته بودم؟»

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> آزمایش‌هایی هولناک در انتظار کلیسای حقیقی بود. حتی در زمانی که رسول می‌نوشت، «راز شرارت» از پیش آغاز به کار کرده بود. تحولاتی که قرار بود در آینده رخ دهد، «مطابق کار شیطان، با همهٔ قدرت و آیات و عجایبِ دروغین، و با هرگونه فریبندگیِ ناراستی در آنان که هلاک می‌شوند» می‌بود.

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> «بیان رسول دربارهٔ کسانی که از پذیرش «محبتِ حقیقت» سر باز می‌زنند، به‌ویژه جدی و هشداردهنده است. او دربارهٔ همهٔ کسانی که عمداً پیام‌های حقیقت را رد می‌کنند اعلام کرد: «از این‌رو خدا برایشان گمراهیِ شدید می‌فرستد تا دروغی را باور کنند؛ تا همهٔ آنان که به حقیقت ایمان نیاوردند بلکه به ناراستی خوشی یافتند، محکوم شوند.» آدمیان نمی‌توانند بی‌کیفر هشدارهایی را که خدا از سر رحمت برایشان می‌فرستد، رد کنند. از کسانی که بر روی‌گردانی از این هشدارها پافشاری می‌کنند، خدا روح خود را بازمی‌گیرد و آنان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند وا می‌گذارد.» اعمال رسولان، 265، 266.

Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.

اگرچه خواهر وایت در گفتار پولس، «مردِ گناه»، آن «شریر»، «پسر هلاکت» و «سرّ بی‌قانونی» را به‌طور مستقیم شناسایی کرده و آن شخصیت را «قدرت پاپی» می‌نامد، او فراتر از این نیز می‌گوید. او تصریح می‌کند که این نمادهایی که پولس برای شناسایی پاپِ روم به کار برد، بر اساس کتاب دانیال بنا شده بود، آنگاه که گفت: «پس رسول برادران را هشدار داد که هیچ پیامی از این دست را گویی از سوی او دریافت نکنند، و سپس بر این حقیقت تأکید کرد که قدرت پاپی، که از سوی نبی دانیال چنان روشن توصیف شده است، هنوز باید سر برآورد و بر ضد قوم خدا به جنگ برخیزد. تا زمانی که این قدرت کار مرگبار و کفرآمیز خود را به انجام نرسانَد، برای کلیسا بیهوده خواهد بود که در انتظار آمدنِ خداوندِ خود باشد.» پولس آن بخش از پیام خود به تسالونیکیان را که پاپیّت را مشخص می‌کرد، بر دانیال باب یازدهم، آیهٔ سی‌وششم بنا نهاده بود.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> و آن پادشاه بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را خواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی خواهد گردانید، و سخنانی شگفت بر ضد خدایِ خدایان بر زبان خواهد آورد، و کامیاب خواهد بود تا زمانی که غضب به کمال رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۶.

When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.

وقتی پولس پاپ را این‌گونه معرفی می‌کند: «کسی که مخالفت می‌ورزد و خود را بالاتر از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است می‌افرازد؛ چنان‌که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند»، پولس در واقع بیان نبی دانیال را دربارهٔ آن «پادشاه» بازگویی می‌کرد که «بر وفق ارادهٔ خود» عمل کرد و «خود را برکشید» و «خود را برتر از هر خدایی بزرگ ساخت». پاپ همان پادشاهی است که «سخنان شگفت بر ضد خدای خدایان» می‌گوید، و پاپ همان قدرتی است که «تا آن‌گاه که» «غضب» نخستین در سال ۱۷۹۸ «به انجام رسد»، کامیاب می‌مانْد.

Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.

اگر قرار است افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹ به‌درستی فهمیده شود، درک درستِ دانیال، باب یازدهم، آیهٔ ۳۶ کاملاً ضروری است. به همین دلیل، تعلیم نادرستی که طبق آن پادشاهِ این آیه فرانسه بود—تفسیری که اوریا اسمیت مطرح کرد—در نسل نخست ادونتیسم (۱۸۶۳ تا ۱۸۸۸) رواج یافت. اسمیت متن آیهٔ ۳۶ را از «پادشاه» (که همان نهاد پاپی است که در آیات پیشین توصیف می‌شد) به «یک پادشاه» (هر پادشاهی) تغییر داد تا ویژگی‌های شیوهٔ عبادتیِ رم را به فرانسهٔ الحادی نسبت دهد، اما این فقط سکوی پرشی بود برای طرح نظریهٔ محبوبش مبنی بر اینکه در آیهٔ ۴۰ به بعد، پادشاهِ شمال ترکیه است.

Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.

شیطان از همان آغاز در پی آن بود که این حقیقت را مبهم سازد که پادشاه در آن آیه پاپیّت است، و این رسول پولس است که برای این حقیقت به شهادت دانیال شاهدی دوم می‌افزاید. خواهر وایت شاهد سوم را فراهم آورد.

Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.

شیطان نه تنها کوشید حقیقتِ این‌که پادشاهِ مذکور در آیه همان پاپ است را مبهم سازد، بلکه با منحرف کردن حقیقتِ مندرج در آیه، اهمیتِ معنای «غضب» در آن آیه را نیز مبهم کرد. پاپیتِ مذکور در آیه می‌بایست تا سال 1798 رونق یابد، زمانی که زخمِ مهلک خود را دریافت کرد. سال 1798 پایانِ دو هزار و پانصد و بیست سالِ غضبِ خداست که علیه پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل اعمال شد و آغاز آن به سال 723 پیش از میلاد بازمی‌گردد.

If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.

اگر ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ از «هفت زمان» دفاع کرده و آن را حفظ کرده بود، عملاً ناممکن می‌بود که اوریاه اسمیت بتواند با چنین یاوه‌گویی‌ای دربارهٔ آیهٔ سی‌وشش قِسر در برود؛ زیرا «غضب» به‌عنوان نمایانگر نخستین غضبِ خدا در «هفت زمان» فهمیده می‌شد و بنابراین هیچ ارتباطی با فرانسه نداشت. افزایش دانش در سال ۱۹۸۹ در آن فراز به تأیید پولس می‌رسد و از همین رو هشدار پولس در همان فراز دربارهٔ کسانی که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند بلکه فریبِ نیرومند را می‌پذیرند، بدین معناست که آنان از طریق ردّ حقایقی که پولس در همان فراز عرضه می‌کند، چنین می‌کنند. یکی از آن حقایق، شناسایی درستِ پادشاهِ شمال در بابِ یازدهمِ دانیال، آیاتِ چهل تا چهل‌وپنج است.

In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”

در این بخش، پس از آنکه پولُس پاپِ رم را شناسایی می‌کند، دنباله‌ای از رویدادها در پایانِ جهان را که به بازگشتِ دومِ مسیح می‌انجامد (که موضوعِ این بخش است) مشخص می‌کند. او می‌گوید: «آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد.» آن «شریر» پاپ است، «که خداوند او را با نفسِ دهانِ خود نابود خواهد کرد و با درخشندگیِ آمدنِ خود هلاک خواهد ساخت.» سپس پولُس می‌گوید: «همان کسی که آمدنش پس از عملِ شیطان است، با هر قدرت و آیات و عجایبِ دروغین.» عیسی همان کسی است «که آمدنش پس از عملِ شیطان است.»

Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.

دورهٔ فعالیت معجزه‌آسای شیطان از قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع آغاز می‌شود و تا زمانی که میکائیل برخیزد و مهلت بشر پایان یابد ادامه دارد. شیطان در دوران هفت بلای آخر که از پایان مهلت تا بازگشت مسیح نازل می‌شوند، هیچ معجزه‌ای انجام نمی‌دهد.

> “Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.

> مسیح می‌گوید: «از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت.» اگر کسانی که از طریق آنان شفاها انجام می‌شود، به سبب این تجلیات مایل باشند اهمال خود نسبت به شریعت خدا را توجیه کنند و به نافرمانی ادامه دهند، هرچند هر قدر هم که قدرت داشته باشند، دلیل نمی‌شود که آنان دارای قدرت عظیم خدا باشند. برعکس، این قدرتِ معجزه‌گرِ فریبندهٔ بزرگ است. او ناقضِ شریعتِ اخلاقی است و از هر حیله‌ای که بتواند بهره می‌گیرد تا مردم را نسبت به ماهیت حقیقی آن کور سازد. به ما هشدار داده شده که در ایام آخر او با آیات و عجایب دروغین عمل خواهد کرد. و این عجایب را تا پایان مهلت ادامه خواهد داد تا بتواند آن‌ها را به‌عنوان دلیل بیاورد که او فرشتهٔ نور است نه تاریکی. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد 7، 911.

Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.

پولس بیان می‌کند که ارتدادی پیش از آشکار شدن نظام پاپی رخ خواهد داد، و اینکه بازگشت دوم مسیح "پس از" عملکرد معجزه‌آسای شیطان رخ خواهد داد. عملکرد معجزه‌آسای شیطان از قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و با فرا رسیدن پایان مهلت و هفت بلای آخر به پایان می‌رسد. عملکرد معجزه‌آسای شیطان از قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.

قانون یکشنبه پایان پادشاهی ششم است، یعنی وحشِ زمین در باب سیزدهمِ مکاشفه. وحشِ زمین در پایانِ هزار و دویست و شصت سال حکومت پاپی، در سال ۱۷۹۸، به سلطنت رسید. بنابراین دستگاه پاپی در سال ۵۳۸ آشکار شد، هرچند تلاش او برای به دست گرفتن کنترل جهان، هنگامی که پولس سخنان خود را می‌نوشت، از پیش فعال بود. پیش از سال ۵۳۸، می‌بایست ارتدادی روی دهد که مقدم بر آشکار شدنِ مردِ گناه، که در هیکلِ خدا نشسته است، باشد.

The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”

ارتداد به‌وسیلهٔ کلیسای پرگاموس به تصویر کشیده شد، آنگاه که کلیسای مسیحی با آیین بت‌پرستی سازش کرد؛ امری که امپراتور کنستانتین نماد آن بود. پولس نشانه‌های نبوی‌ای را مشخص می‌کرد که باید پیش از بازگشت دوبارهٔ مسیح رخ دهند. پس از مرور آنچه پیش‌تر به تسالونیکیان آموخته بود، سپس می‌پرسد آیا به یاد ندارند که پیش‌تر این حقایق را به آنان آموخته بود؟ سپس به آنان یادآوری می‌کند که باید همچنین به خاطر بیاورند که به آنان آموخته بود که قدرتی وجود دارد که پاپیّت را «withholdeth» «that» پاپیّت «might be revealed in his time?» واژهٔ «witholdeth» به معنای بازداشتن است. واژهٔ «withholdeth» بعدتر در همان بخش به‌صورت «now letteth» ترجمه شده است.

The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”

ازاین‌رو این فراز به‌درستی چنین بیان می‌شود: «و اکنون می‌دانید چه چیزی قدرت پاپی را بازمی‌دارد تا در وقت خود آشکار شود. زیرا راز بی‌قانونی (قدرت پاپی) هم‌اکنون در کار است؛ فقط او که اکنون قدرت پاپی را بازمی‌دارد، همچنان قدرت پاپی را بازخواهد داشت تا وقتی که از میان برداشته شود.» وقتی ویلیام میلر این فراز را در تسالونیکیان شناخت، دریافت که قدرتی که در سال ۵۳۸ مانع شد قدرت پاپی به سلطنت بر جهان دست یابد، روم وثنی بود؛ و اینکه روم وثنی جلوی خیزش قدرت پاپی را بازخواهد داشت تا وقتی که روم وثنی «از میان برداشته شود».

> “During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.

> در دوازده سالی که دئیست بودم، هر تاریخی را که می‌یافتم می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب مقدس را دوست داشتم. آن دربارهٔ عیسی تعلیم می‌داد! با این حال هنوز بخش‌های زیادی از کتاب مقدس برایم مبهم بود. در سال ۱۸۱۸ یا ۱۸۱۹، هنگامی که با دوستی که به دیدارش رفته بودم گفتگو می‌کردم—و او مرا در دوران دئیستی‌ام می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود—با لحنی معنادار پرسید: «دربارهٔ این آیه و آن آیه چه فکر می‌کنی؟» و اشاره‌اش به همان آیاتی بود که در دوران دئیستی‌ام به آن‌ها ایراد می‌گرفتم. فهمیدم منظورش چیست و پاسخ دادم: اگر به من فرصت بدهی، به تو خواهم گفت معنایشان چیست. گفت: «چقدر وقت می‌خواهی؟» گفتم: نمی‌دانم، اما به تو خواهم گفت؛ زیرا باور نمی‌کردم خدا وحیی داده باشد که نتوان آن را فهمید. پس تصمیم گرفتم کتاب مقدسم را مطالعه کنم، با این باور که می‌توانم دریابم مقصود روح‌القدس چیست. اما همین که این تصمیم را گرفتم، فکری به ذهنم رسید: «فرض کن به عبارتی برخوردی که نمی‌توانی بفهمی؛ چه خواهی کرد؟» پس این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب مقدس به فکرم رسید: واژه‌های آن‌گونه عبارات را برمی‌گیرم و آن‌ها را در سراسر کتاب مقدس پی می‌گیرم تا به این طریق معنایشان را بیابم. من Cruden's Concordance را داشتم که به گمانم بهترینِ جهان است؛ پس آن را و کتاب مقدسم را برداشتم و پشت میزم نشستم و جز اندکی روزنامه چیزی نخواندم، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب مقدسم چه معنایی دارد.

> “I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’

> من از سفر پیدایش شروع کردم و آرام‌آرام به خواندن ادامه دادم؛ و هرگاه به آیه‌ای می‌رسیدم که آن را نمی‌فهمیدم، در سراسر کتاب‌مقدس جست‌وجو می‌کردم تا بفهمم معنایش چیست. پس از آن‌که به این شیوه سراسر کتاب‌مقدس را مرور کردم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال جلوه‌گر شد! آنچه را که به شما موعظه می‌کرده‌ام یافتم. مطمئن شدم که هفت زمان در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید. سپس به ۲۳۰۰ روز رسیدم؛ آن‌ها مرا به همان نتیجه رساندند؛ اما اصلاً در فکر این نبودم که دریابم نجات‌دهنده چه زمانی می‌آید، و نمی‌توانستم آن را باور کنم؛ اما آن نور چنان نیرومند بر من تابید که نمی‌دانستم چه کنم. با خود گفتم: اکنون باید هم مهمیز بزنم و هم مهار بگیرم؛ نه جلوتر از کتاب‌مقدس خواهم رفت و نه از آن عقب خواهم ماند. هرچه کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد، بر آن پایبند می‌مانم. اما باز هم آیاتی بود که نمی‌توانستم آن‌ها را بفهمم.

> “So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

> تا اینجا دربارهٔ روش کلی او در مطالعهٔ کتاب مقدس. در موقعیتی دیگر، او شیوهٔ خود را برای تعیین معنای متن پیشِ رو—معنای «the daily»—بیان کرد. او گفت: «به خواندن ادامه دادم و مورد دیگری نیافتم که در آن یافت شود، جز در دانیال. سپس آن واژه‌هایی را که با آن در ارتباط بودند بررسی کردم، یعنی «برداشتن»: «او «the daily» را برخواهد داشت»، «از زمانی که «the daily» برداشته شود» و غیره. به خواندن ادامه دادم و فکر کردم نوری بر متن نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷–۸ رسیدم: «زیرا راز بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ فقط آن که اکنون مانع می‌شود، تا وقتی که از سر راه برداشته شود، مانع خواهد شد؛ و آنگاه آن شریر مکشوف خواهد شد» و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و باشکوه نمودار شد! همین است! این همان «the daily» است! خب، اکنون پولس از «آن که اکنون مانع می‌شود»، یا بازمی‌دارد، چه مراد دارد؟ منظور از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپیسم است. خب، چه چیزی مانع می‌شود که پاپیسم مکشوف شود؟ خب، بت‌پرستی است؛ پس، «the daily» باید به معنای بت‌پرستی باشد.» ویلیام میلر، آپولوس هیل، راهنمای ظهور دوم، ۶۵، ۶۶.

Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.

بدون درک این نکته که «روزانه» در کتاب دانیال نمادی از بت‌پرستی بود، میلر به‌سختی می‌توانست چارچوبی را تدوین کند که ساختار نبوی‌اش را بر آن بنا نهاد. «روزانه» پنج بار در کتاب دانیال آمده است و همیشه پس از آن نمادی از پاپ‌گرایی می‌آید. شواهد اینکه «روزانه» در کتاب دانیال بت‌پرستی است، در نامهٔ پولس به تسالونیکیان یافت می‌شود. یکی از شدیدترین هشدارهای کلام خدا در همان‌جاست، زیرا در آن‌جا پولس به‌صراحت می‌گوید کسانی که حقیقت را دوست ندارند، بر آنان گمراهیِ شدید فرستاده خواهد شد. آن حقیقتی که عمداً در تسالونیکیان گنجانده شده بود، شناساییِ ارتباطِ بت‌پرستی با پاپ‌گرایی بود، و رد کردن آن حقیقت، تضمین می‌کند که پیامد آن رد، همان گمراهیِ شدید خواهد بود.

We will continue this subject in the next article.

این موضوع را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> متحیّر بمانید و در شگفت شوید؛ فریاد برآورید و ناله کنید: ایشان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته است، و چشمان شما را بسته است؛ انبیا و سروران شما، یعنی رائیان را، او پوشانیده است. و رؤیای همه‌چیز برای شما همچون سخنان کتابی مُهرشده شده است که آن را به شخصی دانشمند می‌دهند و می‌گویند: «تمنا دارم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.» و کتاب را به کسی که دانش ندارد می‌دهند و می‌گویند: «تمنا دارم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «من دانش ندارم.» پس خداوند فرمود: «از آنجا که این قوم با دهان خویش به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا تکریم می‌نمایند، اما دل خویش را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از فرمان انسان آموخته‌اند، بنابراین، اینک من بار دیگر در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز و اعجازآمیز خواهم کرد؛ زیرا حکمتِ حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهمِ فهیمان ایشان نهان خواهد گردید. وای بر آنان که ژرف می‌کوشند تا مشورت خویش را از خداوند پنهان سازند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: "کیست که ما را ببیند؟ و کیست که ما را بشناسد؟" یقیناً وارونه ساختن امور از جانب شما همچون گلِ کوزه‌گر محسوب خواهد شد؛ زیرا آیا مصنوع دربارهٔ صانع خود خواهد گفت: "او مرا نساخته است"؟ یا آیا آنچه صورت یافته، دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود خواهد گفت: "او فهم نداشت"؟» اشعیا 29:9–16.

Back to Articles