Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Five

کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و پنج

Unveiling Daniel’s Last Vision: A Parallel Journey of the Wise Virgins

رازگشاییِ آخرین رؤیای دانیال: سفرِ موازیِ باکره‌های دانا

Author

Jeff Pippenger

Published

March 24, 2024

Formats

PDF
Word

We have begun our consideration of Daniel’s last vision by identifying Daniel as a symbol of God’s last day covenant people, and we have used the first verse in conjunction with the last chapter to begin to identify the prophetic characteristics of those last day people represented by Belteshazzar. God’s last day covenant people represent the Millerites of the movement of the first angel, and the one hundred and forty-four thousand of the movement of the third angel. The Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, and that parable is repeated to the very letter in the last days.

ما بررسی رؤیای آخر دانیال را با شناسایی دانیال به‌عنوان نمادی از قوم عهدِ خدا در ایام آخر آغاز کرده‌ایم، و از آیهٔ نخست همراه با باب آخر استفاده کرده‌ایم تا به شناسایی ویژگی‌های نبویِ آن قومِ آخرالزمانی که به‌وسیلهٔ بلطشصر نمایانده شده‌اند، آغاز کنیم. قوم عهدِ خدا در ایام آخر نمایانگر میلری‌ها در جنبشِ فرشتهٔ اول، و نیز صد و چهل و چهار هزار تن در جنبشِ فرشتهٔ سوم هستند. میلری‌ها مَثَلِ ده باکره را به انجام رساندند، و آن مَثَل در ایام آخر، عیناً تا به حرف، تکرار می‌شود.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The experience of both movements of the last days, is the experience of Adventism.

تجربه‌ی هر دو جنبشِ روزهای آخر تجربه‌ی ادونتیسم است.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "مثل ده دوشیزه در متی ۲۵، تجربه قوم ادونتیست را نیز نشان می‌دهد." مناقشه بزرگ، ۳۹۳.

The Millerites represented the movement of the first angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean movement, and in the rebellion of 1863, it further transitioned into the Laodicean Seventh-day Adventist church.

پیروان میلر نمایانگر جنبش فرشتهٔ اول بودند، و تجربهٔ آنان نیز در کلیسای فیلادلفیه بازنمایی شده بود. در سال 1856، جنبش میلریِ فیلادلفیه‌ای به جنبش لاودکیه‌ای تبدیل شد، و در شورش سال 1863، بیش از پیش به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودکیه‌ای بدل گردید.

The one hundred and forty-four thousand represent the movement of the third angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1989, the book of Daniel was unsealed to the Laodicean Seventh-day Adventist church, and on September 11, 2001, the Laodicean Adventist movement began, and in July of 2023, the transition back to the Philadelphian movement arrived.

آن صد و چهل و چهار هزار نفر نمایانگر جنبش فرشتهٔ سوم هستند و تجربه آنان نیز در کلیسای فیلادلفیا منعکس شده بود. در سال 1989، کتاب دانیال برای کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه از مهر گشوده شد، و در 11 سپتامبر 2001، جنبش ادونتیستیِ لاودیکیایی آغاز شد، و در ژوئیه 2023، گذارِ بازگشت به جنبش فیلادلفیایی فرا رسید.

Belteshazzar, or Daniel represents the Philadelphian movement of the last days, that repeats the Philadelphian movement of the Millerites “to the very letter.” The first verse of the last vision represents those last day people, and the last testimony of the last vision must agree with the first testimony of the last vision. The purification process of Daniel chapter twelve identifies the increase of knowledge, and the two classes that are thereby produced. Belteshazzar is the ultimate representation of the wise of the last days. In Daniel chapter twelve there are at least five prophetic truths that were anchors for the Millerite movement, which must be repeated in the movement of the third angel.

بلطشاصر، یا دانیال، نمایندهٔ جنبش فیلادلفیاییِ روزهای آخر است؛ جنبشی که جنبش فیلادلفیاییِ میلرایتی‌ها را «مو به مو» تکرار می‌کند. نخستین آیهٔ آخرین رؤیا نمایانگر آن مردمِ روزهای آخر است، و آخرین شهادتِ آخرین رؤیا باید با نخستین شهادتِ آخرین رؤیا مطابق باشد. فرایندِ تطهیر در فصل دوازدهم دانیال افزایشِ دانش، و دو طبقه‌ای را که بدین‌وسیله پدید می‌شوند، مشخص می‌کند. بلطشاصر نمونهٔ اعلای خردمندانِ روزهای آخر است. در فصل دوازدهم دانیال دست‌کم پنج حقیقتِ نبوی وجود دارد که برای جنبشِ میلرایتی حکمِ لنگر را داشتند و باید در جنبشِ فرشتهٔ سوم تکرار شوند.

The first is the purification process that produces two classes of worshippers, and therefore fulfills the parable of the ten virgins in both the beginning and ending movements.

نخست، فرایند تطهیر است که دو گروه از عابدان را پدید می‌آورد و بدین‌سان مثل ده باکره را در هر دو مرحلهٔ آغازین و پایانی محقق می‌سازد.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . .. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی دار و کتاب را تا وقتِ آخر مُهر و مُوم کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند رفت و معرفت افزون خواهد شد. … و گفت: راه خود را برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا وقتِ آخر بسته و مُهر و مُوم شده است. بسیاری پاک خواهند شد، سپید خواهند گشت و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۰.

The distinction between the wise and the wicked (foolish), is based upon their understanding (mentally dividing) the increase of knowledge that is opened up at the time of the end, either in 1798 for the Millerites, or 1989 for the one hundred and forty-four thousand. God’s people are required to know that Adventism is the experience of the parable of the ten virgins, for without that understanding they will not seek to understand when the “time of the end” for the final generation arrived, or what was the message that was then unsealed. Without the understanding that the Adventist experience is a three-step testing process, based upon a progressive development of truth, which leads to a “life-or-death” outcome it is impossible to recognize the high calling of every Seventh-day Adventist. Belteshazzar represents a people who know they went through the purification process represented as being “purified, made white, and tried.” That very three-step purification process is specifically identified as the work of the Holy Spirit.

تمایز میان حکیمان و شریران (احمقان)، مبتنی است بر فهم آنان از (تفکیکِ ذهنیِ) افزایشِ دانشی که در زمانِ پایان گشوده می‌شود، خواه در ۱۷۹۸ برای میلاریت‌ها، یا در ۱۹۸۹ برای صد و چهل و چهار هزار. قومِ خدا ملزم‌اند بدانند که ادونتیسم تجربهٔ مَثَلِ ده باکره است، زیرا بدون آن فهم، در پیِ آن برنخواهند آمد که دریابند چه زمانی «زمانِ پایان» برای نسلِ آخر فرا رسید، یا پیامِ آن هنگام چه بود که مُهرش گشوده شد. بدون درکِ اینکه تجربهٔ ادونتیستی یک فرایندِ آزمایشیِ سه‌مرحله‌ای است، مبتنی بر توسعهٔ تدریجیِ حقیقت، که به نتیجه‌ای «مرگ یا زندگی» می‌انجامد، تشخیصِ دعوتِ والای هر ادونتیستِ روز هفتم ناممکن است. بلطشاصر نمایندهٔ قومی است که می‌دانند از فرایندِ تطهیر گذشته‌اند که به‌صورتِ «مطهر، سفید شده و آزموده» توصیف شده است. همان فرایندِ سه‌مرحله‌ایِ تطهیر به‌طورِ مشخص به‌عنوان کارِ روح‌القدس شناخته می‌شود.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. John 16:7–13.

> با این همه، حقیقت را به شما می‌گویم: برای شما سودمند است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ اما اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و هنگامی که او بیاید، جهان را در مورد گناه و عدالت و داوری ملزم خواهد ساخت: از گناه، زیرا به من ایمان نمی‌آورند؛ از عدالت، زیرا نزد پدرم می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و از داوری، زیرا رئیس این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، اما اکنون تاب تحمل آنها را ندارید. اما وقتی او، روحِ راستی، بیاید، شما را به تمامی حقیقت هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرآنچه بشنود، همان را خواهد گفت، و آنچه در پیش است به شما نشان خواهد داد. یوحنا ۱۶:۷–۱۳.

The work of the Holy Spirit in guiding the wise virgins into “all truth,” requires that He reproves, which means to admonish or convict, the world of sin, righteousness and judgment, which is the very same three steps that produces either a wise or foolish virgin in Daniel chapter twelve. The message that Jesus identified as the work of the Holy Spirit is the “oil,” that reveals the distinction between the wise and the wicked in Daniel twelve. God’s last day people must understand the increase of knowledge for their generation, and that knowledge includes their recognition that they are either foolish or wise virgins in the parable of Matthew chapter twenty-five.

کار روح‌القدس در هدایت دوشیزگان دانا به «تمامی حقیقت» ایجاب می‌کند که او جهان را در خصوص گناه، عدالت و داوری توبیخ کند (یعنی هشدار دهد یا ملزم سازد)، و این‌ها همان سه مرحله‌ای است که در دانیال باب دوازده موجب می‌شود شخص یا دوشیزه‌ای دانا گردد یا نادان. پیامی که عیسی آن را کار روح‌القدس معرفی کرد، همان «روغن» است که تمایز میان دانایان و شریران را در دانیال دوازده آشکار می‌کند. قوم خدا در روزهای آخر باید افزایش معرفت مربوط به نسل خود را دریابند، و این معرفت شامل این شناخت است که آنان در مَثَل متی باب بیست‌وپنج یا دوشیزگان نادان‌اند یا دانا.

> “John was shown these things in holy vision. He saw the company represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning, and he exclaimed in rapture, ‘Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God and the faith of Jesus. And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labors; and their works do follow them.’

> این امور در رؤیایی مقدس به یوحنا نشان داده شد. او جماعتی را دید که پنج باکرهٔ خردمند نمایندهٔ آن بودند، با چراغ‌هایی مهیا و افروخته؛ و او با شور و شعف بانگ برآورد: «اینجاست صبر مقدّسین؛ اینان‌اند که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را. و من صدایی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: بنویس: خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند؛ بلی، روح می‌گوید، تا از مشقّت‌های خود آرام یابند، و اعمالشان از پیِ ایشان می‌آید.»

> “Many who heard the first and second angels’ messages thought they would live to see Christ coming in the clouds of heaven. Had all who claimed to believe the truth acted their part as wise virgins, the message would ere this have been proclaimed to every nation, kindred, tongue, and people. But five were wise and five were foolish. The truth should have been proclaimed by the ten virgins, but only five had made the provision essential to join that company who walked in the light that had come to them. The third angel’s message was needed. This proclamation was to be made. Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third angel’s message, the last testing message to be given to the world.

> بسیاری از کسانی که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را شنیده بودند، می‌پنداشتند که زنده خواهند ماند تا آمدن مسیح را بر ابرهای آسمان ببینند. اگر همهٔ کسانی که مدعی ایمان به حقیقت بودند، چون دوشیزگان دانا نقش خود را ایفا کرده بودند، این پیام تا کنون به هر ملت و قبیله و زبان و قوم اعلام شده بود. اما پنج نفر دانا بودند و پنج نفر نادان. حقیقت می‌بایست به‌وسیلهٔ آن ده دوشیزه اعلام می‌شد، ولی تنها پنج نفر تدارک لازم را فراهم کرده بودند تا به آن جمعی بپیوندند که در نوری که به ایشان رسیده بود راه می‌رفتند. پیام فرشتهٔ سوم ضروری بود. این اعلان باید انجام می‌گرفت. بسیاری از کسانی که تحت تأثیر پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به استقبال داماد رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را، که آخرین پیام آزماینده برای جهان بود، رد کردند.

> “A similar work will be accomplished when that other angel, represented in Revelation 18, gives his message. The first, second, and third angels’ messages will need to be repeated. The call will be given to the church, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins.’ ‘Babylon, the great, is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues: for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ [Revelation 18:2–5].

> کار مشابهی به انجام خواهد رسید، هنگامی که آن فرشتهٔ دیگر که در مکاشفه ۱۸ از او سخن رفته است، پیام خود را اعلام کند. پیام‌های فرشتگان اول، دوم و سوم باید تکرار شوند. این ندا به کلیسا داده خواهد شد: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید.» «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و به مسکن شیاطین و قرارگاه هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز تبدیل شده است. زیرا همهٔ امّت‌ها از شراب خشم زناکاری‌اش نوشیده‌اند، و پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانان زمین از فراوانی ناز و نعمتش توانگر شده‌اند.... ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است» [مکاشفه ۱۸:۲-۵].

> “Take each verse of this chapter, and read it carefully, especially the last two: ‘And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth.’

> هر آیهٔ این فصل را با دقّت بخوان، به‌ویژه دو آیهٔ آخر: «و نورِ چراغ دیگر هرگز در تو نخواهد درخشید؛ و آوازِ داماد و عروس دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ زیرا تاجرانت بزرگانِ زمین بودند؛ زیرا به افسون‌های تو همهٔ قوم‌ها فریب خوردند. و در او خونِ پیامبران و قدیسان و همهٔ کشتگانِ روی زمین یافت شد.»

> “The parable of the ten virgins was given by Christ Himself, and every specification should be carefully studied. A time will come when the door will be shut. We are represented either by the wise or the foolish virgins. We cannot now distinguish, nor have we authority to say, who are wise and who foolish. There are those who hold the truth in unrighteousness, and these appear outwardly like the wise.” Manuscript Releases, volume 16, 270.

> «مَثَلِ ده باکره را خودِ مسیح بیان کرد، و جزئیات آن باید با دقت مورد مطالعه قرار گیرد. زمانی خواهد آمد که در بسته خواهد شد. ما یا در شمارِ باکره‌های دانا هستیم یا باکره‌های نادان. ما نه اکنون می‌توانیم تشخیص دهیم و نه اختیار آن را داریم که بگوییم چه کسان دانا هستند و چه کسان نادان. کسانی هستند که حقیقت را در ناراستی نگاه می‌دارند، و اینان در ظاهر مانندِ دانایان به نظر می‌رسند.» Manuscript Releases، جلد 16، صفحه 270.

As Adventists who are to call men and women out of Babylon at the soon-coming Sunday law, we “are represented either by the wise or the foolish virgins.” The company that John saw “represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning,” who John further identified as those who possess “the patience of the saints,” and who “keep the commandments of God and the faith of Jesus” are the one hundred and forty-four thousand who are required to keep God’s commandments, exercise the faith of Jesus, and know they are the virgins in the parable of Matthew twenty-five. Not only do they need to understand that they are either wise or foolish virgins, but they must repeat the experience represented by Daniel as being “purified, made white and tried.”

به‌عنوان ادونتیست‌هایی که باید در هنگام فرارسیدن قریب‌الوقوع قانون یکشنبه، مردان و زنان را از بابل فرا بخوانند، ما «یا به‌صورت باکرگان دانا یا باکرگان نادان نمایانده شده‌ایم». جماعتی که یوحنا دید، «که با پنج باکرهٔ دانا، با چراغ‌های آماده و افروخته، نمایانده شده بودند»، و یوحنا آنان را همچنین کسانی معرفی کرد که دارای «صبر مقدسین» هستند و «احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمان عیسی را»، همان صد و چهل و چهار هزارند که موظف‌اند احکام خدا را نگاه دارند، ایمان عیسی را به‌کار بندند، و بدانند که همان باکرگانِ مَثَلِ متی باب بیست‌وپنج هستند. آنان نه‌تنها باید دریابند که یا باکرگان دانا هستند یا نادان، بلکه باید آن تجربه‌ای را نیز تکرار کنند که دانیال آن را «پاک و سفید گردانیده و آزموده شدن» نمایانده است.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:3–5.

> و گویی سرودی تازه را در برابر تخت و در برابر چهار موجود زنده و مشایخ می‌خواندند؛ و هیچ‌کس جز آن صد و چهل و چهار هزار نفر که از زمین بازخرید شده بودند، نمی‌توانست آن سرود را بیاموزد. اینان همان کسان‌اند که با زنان آلوده نشده‌اند؛ زیرا باکره‌اند. اینان همان کسان‌اند که هر جا بره برود، از پی او می‌روند. آنان از میان آدمیان بازخرید شدند تا نخستینه‌ها برای خدا و برای بره باشند. و در دهانشان هیچ فریبی یافت نشد، زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند. مکاشفهٔ یوحنا ۱۴:۳-۵.

There are at least five truths represented in Daniel chapter twelve, which are truths associated with the Millerite movement of the first angel, that will be repeated and understood more fully by the movement of the one hundred and forty-four thousand. One of those truths is the three-step purification process associated with the parable of the ten virgins. The first truth William Miller understood in terms of prophetic time, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and that truth is identified in Daniel twelve, and it is the first truth of Millerite history that is there mentioned.

دست‌کم پنج حقیقت در باب دوازدهم دانیال بازنموده شده است؛ حقایقی که با جنبش میلریِ فرشتهٔ اول مرتبط‌اند و در جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار خواهند شد و کامل‌تر درک خواهند شد. یکی از آن حقایق، فرایند سه‌مرحله‌ای تطهیر است که با مثلِ ده باکره پیوند دارد. نخستین حقیقتی که ویلیام میلر از حیث زمانِ نبوی دریافت، «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش بود؛ و آن حقیقت در دانیال باب دوازده مشخص شده است و نخستین حقیقتِ تاریخِ میلری است که در آن‌جا ذکر می‌شود.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4–10.

> اما تو ای دانیال، این سخنان را پنهان کن و کتاب را مُهر کن تا زمانِ پایان؛ بسیاری این سو و آن سو خواهند دوید و دانش افزون خواهد شد. آنگاه من، دانیال، نگاه کردم و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند، یکی در این سوی کرانۀ رود و دیگری در آن سوی کرانۀ رود. و یکی به آن مردی که جامۀ کتان بر تن داشت و بر بالای آب‌های رود بود گفت: پایانِ این شگفتی‌ها تا چه زمانی خواهد بود؟ و شنیدم آن مردِ جامه‌کتان‌پوش را که بر بالای آب‌های رود بود، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این امر یک زمان و دو زمان و نیم زمان به طول خواهد انجامید؛ و چون پراکندنِ قدرتِ قومِ مقدس به انجام رسد، همۀ این امور به پایان خواهد رسید. و من شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: ای سرورم، فرجامِ این امور چه خواهد بود؟ او گفت: برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمانِ پایان بسته و مُهر شده است. بسیاری پاک و سفید شده و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴-۱۰.

This passage begins with the book of Daniel being sealed up until the time of the end, and the passage concludes with the book of Daniel being sealed up to the time of the end. Between the first and last sealings of Daniel’s words, the sworn testimony of “Him, that liveth forever,” was “that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

این بخش با مهر و موم شدن کتاب دانیال تا زمان پایان آغاز می‌شود و با مهر و موم شدن کتاب دانیال تا زمان پایان به پایان می‌رسد. میان نخستین و آخرین بار مهر و موم شدن سخنان دانیال، شهادت سوگندخورده 'او که تا ابد زنده است' این بود: "این امر برای یک زمان و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود; و چون پراکندن قدرت قوم مقدس را به پایان برساند، همه این چیزها به پایان خواهد رسید."

The One who provided this sworn testimony was the One who was upon the waters, clothed in linen. Daniel saw an angel on one bank of the Hiddekel River and another angel on the other bank, and one of those angel’s asked a question, which the One upon the waters answered. The question was, “How long?” This is the same first two words of the question asked in verse thirteen of Daniel chapter eight.

آن که این شهادتِ سوگندخورده را ارائه داد، همان کسی بود که بر آب‌ها بود و جامهٔ کتان بر تن داشت. دانیال فرشته‌ای را بر یک کرانهٔ رودخانهٔ هیدکل و فرشته‌ای دیگر را بر کرانهٔ دیگر دید، و یکی از آن فرشتگان پرسشی مطرح کرد که آن کسی که بر آب‌ها بود پاسخ داد. پرسش این بود: «تا کی؟» این همان دو کلمهٔ نخستِ پرسشی است که در آیهٔ سیزدهمِ بابِ هشتمِ دانیال مطرح شده است.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The same prophetic structure is found in both conversations, except that in chapter eight, Daniel is by the Ulai River, and not the Hiddekel River. In chapter eight an angel (saint) “said unto that certain saint which spake, how long.” The Hebrew word translated as “that certain saint,” is the Hebrew word “Palmoni,” meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. In chapter eight Jesus (the Wonderful Numberer) was speaking, and another saint asked Jesus (that certain saint), “how long.”

همان ساختار نبوی در هر دو گفتگو دیده می‌شود، جز اینکه در باب هشت، دانیال کنار رود اولای است، نه کنار رود هیدّقل. در باب هشت فرشته (قدیس) «به آن قدیسِ معیّنی که سخن می‌گفت، گفت: تا کی؟» واژهٔ عبری‌ای که به‌صورت «آن قدیس معیّن» ترجمه شده، واژهٔ عبری «پلمونی» است، به معنای «عددشمارِ شگفت‌انگیز» یا «شمارندهٔ اسرار». در باب هشت عیسی (عددشمارِ شگفت‌انگیز) سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر از عیسی (آن قدیسِ معیّن) پرسید: «تا کی؟»

In chapter twelve, the One who is standing on the water is asked by an angel who was on one of the banks of the Hiddekel River, “how long.” These two passages must be considered together, line upon line. The first question of chapter eight is “how long is the vision concerning the trampling down of the sanctuary and host, that is accomplished first by paganism, and then by papalism?” The question of chapter twelve is, “how long shall it be to the end of these wonders.” The sworn answer is then given by Palmoni, the Wonderful Numberer who was clothed in linen and standing upon the waters, “it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

در فصل دوازدهم، آن که بر آب ایستاده است، از سوی فرشته‌ای که بر یکی از کرانه‌های رود حدّقل بود، پرسیده می‌شود: «تا کی؟» این دو بخش باید با هم و سطر به سطر در نظر گرفته شوند. نخستین پرسشِ فصل هشتم این است: «رؤیا دربارهٔ پایمال شدنِ قدس و سپاه، که نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس به‌وسیلهٔ پاپیسم انجام می‌گیرد، تا چه مدت است؟» پرسشِ فصل دوازدهم این است: «پایانِ این عجایب تا کی خواهد بود؟» آنگاه پاسخِ سوگندخورده را پلمونی، آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر آب‌ها ایستاده بود، چنین می‌دهد: «این، زمان و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود؛ و چون پراکندنِ قدرتِ قومِ مقدس به انجام رسد، همهٔ این چیزها پایان خواهد یافت.»

The questions of the Ulai and Hiddekel Rivers are “how long shall be the vision of the scattering of God’s people that is accomplished by paganism and then papalism as they trample down the sanctuary and host?” The answer is the trampling down ends in 1798, when the work of Palmoni in raising up the Millerite temple begins, and then ends forty-six years later in 1844 when the sanctuary was to be cleansed.

پرسش‌های رودهای اولای و حدّقل چنین‌اند: «تا چه مدت خواهد بود رؤیای پراکندگی قوم خدا که به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری تحقق می‌یابد، در حالی‌که آنان قدس و لشکر را پایمال می‌کنند؟» پاسخ این است که پایمال‌شدن در 1798 پایان می‌یابد؛ زمانی که کار پالمونی در برپا کردن هیکل میلریتی آغاز می‌شود، و سپس چهل‌وشش سال بعد، در 1844، پایان می‌یابد، هنگامی که قدس می‌بایست تطهیر می‌شد.

In chapter twelve Daniel heard the conversation, “but I understood not.” Daniel expressed a desire to understand, as represented by him asking Christ. “O my Lord, what shall be the end of these things?” His expression of desire to understand represented the desire of the wise virgins to understand, for the entire dialogue was placed between the two references of the book of Daniel being sealed to the time of the end. Daniel represented the desire placed upon William Miller to understand the truth which was unsealed in 1798, and the first truth he was led to recognize was the trampling down of the sanctuary and host, first by paganism and then papalism during the period when the power of the holy people was scattered in fulfillment of the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

در باب دوازدهم، دانیال گفت‌وگویی را شنید، «اما نفهمیدم.» دانیال میلِ فهمیدن را ابراز کرد، چنان‌که با پرسشی که از مسیح کرد نمایان است: «ای خداوندم، پایانِ این امور چه خواهد بود؟» این ابرازِ اشتیاق برای فهم، نمایانگر میلِ باکره‌های دانا برای فهمیدن بود، زیرا تمام گفت‌وگو میان دو اشاره به مُهر بودنِ کتابِ دانیال تا زمانِ آخر قرار گرفته بود. دانیال نمایانگر میلی بود که در دلِ ویلیام میلر نهاده شد تا حقیقتی را که در سال 1798 مُهرش گشوده شد، درک کند؛ و نخستین حقیقتی که به شناختِ آن رهنمون شد، پایمال شدنِ قدس و لشکر بود: نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری، در دوره‌ای که قدرتِ قومِ مقدس در تحققِ «هفت بار»ِ لاویان باب بیست‌وشش پراکنده شد.

Miller’s desire to know the truth is represented by Daniel’s desire, but Miller’s understanding was incomplete. Daniel represents Miller’s desire, and Belteshazzar represents those that have a complete understanding of the thing and the vision. There are at least five important truths that were part of the experience of the Millerites in chapter twelve of Daniel, that will find a parallel counterpart in the history of the one hundred and forty-four thousand. One is that they fulfilled and understood that they were fulfilling the parable of the ten virgins, with its three-step testing process, and the other is that they understand the foundation stone of the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

اشتیاق میلر برای دانستن حقیقت با اشتیاق دانیال به تصویر کشیده می‌شود، اما فهم میلر ناقص بود. دانیال نمایندهٔ اشتیاق میلر است، و بلطشاصر نمایندهٔ کسانی است که از «امر» و «رؤیا» درکی کامل دارند. دست‌کم پنج حقیقت مهم وجود دارد که بخشی از تجربهٔ پیروان میلر در باب دوازدهم دانیال بود و در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نیز همتایی موازی خواهد یافت. یکی این است که آنان مثلِ ده باکره را، با فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ آن، تحقق بخشیدند و فهمیدند که در حالِ تحققِ آن هستند؛ و دیگری این است که آنان سنگِ بنای «هفت زمان» در لاویان باب بیست‌وشش را درک می‌کنند.

We will continue this study in our next article.

ما این مطالعه را در مقاله‌ی بعدی‌مان ادامه خواهیم داد.

> “‘Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them; but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps. And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out. But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut. Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us. But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not. Watch therefore; for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.’

> آنگاه ملکوت آسمان به ده باکره تشبیه خواهد شد که چراغ‌های خود را برداشتند و برای استقبال داماد بیرون رفتند. پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. نادانان چراغ‌های خود را برداشتند اما با خود روغنی نبردند؛ ولی خردمندان همراه چراغ‌هایشان در ظروف خود روغن برداشتند. و چون داماد تأخیر کرد، همه چرت زدند و خوابیدند. و در نیمه‌شب فریادی برخاست: اینک، داماد می‌آید؛ بیرون بروید به استقبال او. آنگاه همهٔ آن باکره‌ها برخاستند و فتیلهٔ چراغ‌های خود را مرتب کردند. و نادانان به خردمندان گفتند: از روغن خود به ما بدهید، زیرا چراغ‌های ما خاموش شده‌اند. اما خردمندان پاسخ دادند: نه، مبادا برای ما و شما کافی نباشد؛ بلکه نزد فروشندگان بروید و برای خود بخرید. و هنگامی که آنان برای خرید رفته بودند، داماد آمد؛ و آنان که آماده بودند با او به عروسی داخل شدند، و در بسته شد. پس از آن، دیگر باکره‌ها نیز آمدند و گفتند: خداوندا، خداوندا، در را بر ما بگشا. اما او پاسخ داد: هرآینه به شما می‌گویم، شما را نمی‌شناسم. پس بیدار باشید، زیرا نه روز و نه ساعتی را که پسر انسان می‌آید، می‌دانید.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> اکنون در زمانه‌ای بسی خطرناک به‌سر می‌بریم و هیچ‌یک از ما نباید در جستنِ آمادگی برای آمدنِ مسیح سستی کند. مباد که کسی از الگوی دوشیزگان نادان پیروی کند و بیندیشد که ایمن است تا وقتی بحران فرا رسد درنگ ورزد، پیش از آن‌که آمادگیِ شخصیت برای ایستادن در آن زمان را به دست آورد. هنگامی‌که مهمانان فراخوانده و بررسی می‌شوند، برای جست‌وجوی پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمانِ دربرکردنِ پارساییِ مسیح است؛ همان جامهٔ عروسی که شما را شایستهٔ ورود به شامِ عروسیِ برّه می‌سازد. در مَثَل، دوشیزگان نادان در حال التماس برای روغن به تصویر کشیده شده‌اند و با وجود درخواست‌شان آن را دریافت نمی‌کنند. این نمادِ کسانی است که با پرورشِ شخصیت، خود را برای ایستادگی در زمانِ بحران آماده نکرده‌اند. گویی نزد همسایگان خود می‌روند و می‌گویند: شخصیتت را به من بده، وگرنه هلاک خواهم شد. خردمندان نمی‌توانستند روغنِ خود را به چراغ‌های لرزانِ دوشیزگان نادان بدهند. شخصیت قابل انتقال نیست. خریدنی و فروختنی نیست؛ باید کسب شود. خداوند به هر فرد فرصتی داده است تا در دورانِ مهلت، شخصیتی پارسا به دست آورد؛ اما راهی مقرر نکرده است که به‌وسیلهٔ آن یک انسان بتواند شخصیتی را که با گذر از تجربه‌های سخت و آموختنِ درس‌ها از آموزگارِ بزرگ پرورده است ــ تا بتواند در آزمایش شکیبایی نشان دهد و ایمانی را به کار گیرد که کوه‌های ناممکن را جابه‌جا می‌کند ــ به دیگری انتقال دهد. ناممکن است که عطرِ محبت را منتقل کرد ــ که به دیگری ملایمت، کیاست و پایداری بخشید. محال است که یک دلِ انسانی محبتِ خدا و محبت نسبت به انسان‌ها را در دلِ دیگری بریزد.

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

> اما روزی در راه است، و به ما نزدیک شده است، که در آن هر جنبه‌ای از شخصیت با وسوسه‌ای ویژه آشکار خواهد شد. آنان که به اصول وفادار می‌مانند، که تا به آخر ایمان می‌ورزند، همان‌هایی خواهند بود که در ساعات پیشینِ دوران آزمونِ خود، در امتحان و ابتلا راستین بودنشان را ثابت کرده‌اند و شخصیت خود را به شباهت مسیح شکل داده‌اند. آنان کسانی خواهند بود که با مسیح آشناییِ نزدیک برقرار کرده‌اند و به‌واسطهٔ حکمت و فیض او، شریکِ طبیعت الهی شده‌اند. اما هیچ انسانی نمی‌تواند به دیگری اخلاصِ قلبی و خصالِ شریفِ ذهن را ببخشد و کاستی‌های او را با نیروی اخلاقی جبران کند. ما هر یک می‌توانیم با ارائهٔ الگویی مسیح‌گونه به مردم، بسیار برای یکدیگر انجام دهیم و بدین‌سان بر آنان اثر بگذاریم تا برای آن پارسایی که بدون آن نمی‌توانند در داوری بایستند، به سوی مسیح بروند. مردمان باید با روحِ دعا به موضوع مهمِ شخصیت‌سازی بیندیشند و شخصیت‌های خود را بر اساسِ الگوی الهی بسازند. راهنمای جوانان، ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۹۶.

Back to Articles