Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Four

کتاب دانیال - شماره صد و سی و چهار

The Prophetic Unfolding: From September 11, 2001, to the Impending Sunday Law in the United States

سیر تحققِ پیشگویی‌ها: از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه در ایالات متحده آمریکا

Author

Jeff Pippenger

Published

March 13, 2024

Formats

PDF
Word

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand from September 11, 2001, unto the soon coming Sunday law in the United States is the prophetic period where every vision of God’s Word is fulfilled in the last days.

زمان مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده، دورهٔ نبوی است که در آن هر رؤیای کلام خدا در روزهای آخر تحقق می‌یابد.

> Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. Ezekiel 12:23.

> پس به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: من به این ضرب‌المثل پایان خواهم داد و دیگر آن را در اسرائیل به‌صورت ضرب‌المثل به کار نخواهند برد؛ بلکه به ایشان بگو: روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا فرا رسیده است. حزقیال ۱۲:۲۳.

In that line, the third angel arrives again, and in so doing, it is represented by the arrival of the third angel on October 22, 1844, unto the rebellion of 1863. The rebellion of 1863 was represented by the first rebellion of ancient Israel at Kadesh, and therefore is represented by the whole history from the Red Sea crossing until the first Kadesh rebellion. The first Kadesh rebellion typified the second Kadesh rebellion, and thus the line from the death of Aaron to the second Kadesh rebellion is repeated in the line of the sealing.

در آن خط، فرشتهٔ سوم دوباره می‌رسد، و بدین‌سان این امر با رسیدنِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تا شورشِ ۱۸۶۳ بازنمایی می‌شود. شورشِ ۱۸۶۳ توسط نخستین شورشِ اسرائیلِ باستان در قادِش بازنمایی شد، و بنابراین با تمامِ تاریخ از عبور از دریای سرخ تا نخستین شورشِ قادِش بازنمایی می‌شود. نخستین شورشِ قادِش نمونه‌وارِ شورشِ دومِ قادِش بود، و ازاین‌رو خط از مرگِ هارون تا شورشِ دومِ قادِش در خطِ مُهر شدن تکرار می‌شود.

It is repeated in the history of the Millerites, from 1840 unto 1844, which was typified by Christ’s baptism unto the cross, which also represented the history of the cross to the stoning of Stephen. Line upon line, each of the ancient prophets spoke about this period of time more than the days in which they lived.

این امر در تاریخ میلریتی‌ها، از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، تکرار شد؛ دوره‌ای که با مسیرِ از تعمید مسیح تا صلیب تمثیل یافته بود و همچنین نمایانگر تاریخ از صلیب تا سنگسار استفان بود. خط بر خط، هر یک از انبیای قدیم درباره این دوره زمانی بیش از روزهایی که در آنها می‌زیستند سخن گفتند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما؛ از این‌رو، نبوتِ ایشان برای ما نافذ است. «و این همه بدیشان به‌طورِ نمونه واقع شد، و برای تنبیهِ ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» ۱ قرنتیان ۱۰:۱۱. «که نه برای خودشان، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در اموری که اکنون به شما خبر داده شده است به‌واسطهٔ آنان که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آنها بنگرند.» ۱ پطرس ۱:۱۲....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

The “last generation” is Peter’s chosen generation, which is the one hundred and forty-four thousand, and they are chosen from September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law, where they are then lifted up as an ensign. “All,” not some, but “all the great events and solemn transactions” of God’s Word, are “repeating themselves” in the “last generation” of “the church” of the “last days.” In the line of the sealing, all the books of the Bible meet and end.

«نسل آخر» نسلِ برگزیدهٔ پطرس است، که همان یکصد و چهل و چهار هزار نفرند، و آنان از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه که به‌زودی در راه است برگزیده می‌شوند، و آنگاه همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. «همه»، نه برخی، بلکه «همهٔ رویدادهای بزرگ و امور خطیرِ» کلام خدا، «در حال تکرار شدن» در «نسل آخرِ» «کلیسا» در «ایام آخر» هستند. در خطِ مُهرشدن، همهٔ اسفارِ کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و پایان می‌یابند.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و خاتمه می‌یابند. در این‌جا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان دار و کتاب را مهر و موم کن تا زمانِ پایان.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۵.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that was unsealed, is the visions given to Daniel by the two great rivers of Shinar, the Ulai and the Hiddekel. Those visions represent Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, and chapter eleven verses forty through forty-five. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the history where Christ, as the heavenly High Priest, eternally seals the chosen of the final generation into a relationship consisting of divine and human. Verse forty of Daniel eleven, identifies the relationship of the dragon, the beast and false prophet who together are now leading the world to Armageddon, as represented by the history of the horn of Republicanism on the earth beast that rules as the sixth kingdom of Bible prophecy during the history of verse forty. Verse forty also identifies the separation of the wise and foolish that defines the history of the horn of Protestantism in the same history, beginning in 1798 unto the soon-coming Sunday law.

«بخشِ نبوتِ دانیال که به ایامِ آخر مربوط است» که از مُهر گشوده شد، همان رؤیاهایی است که در کنارِ دو رودِ بزرگِ شنعار، یعنی اولای و حدّاقل، به دانیال داده شد. آن رؤیاها ناظر به دانیال بابِ هشت، آیاتِ سیزده و چهارده، و بابِ یازده، آیاتِ چهل تا چهل‌وپنج هستند. زمانِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار، آن تاریخ است که در آن مسیح، به‌عنوانِ کاهنِ اعظمِ آسمانی، برگزیدگانِ نسلِ آخر را به‌طور جاودانه در پیوندی متشکل از الهی و انسانی مُهر می‌زند. آیهٔ چهلِ دانیالِ یازده، رابطهٔ میانِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب را که اکنون با هم جهان را به سوی آرماگدون می‌برند، مشخص می‌کند؛ چنان‌که این رابطه در تاریخِ شاخِ جمهوریت بر وحشِ زمین نمایانده می‌شود؛ همان وحشی که در دورانِ آیهٔ چهل به‌عنوانِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس حکمرانی می‌کند. آیهٔ چهل همچنین جداییِ عاقلان و جاهلان را مشخص می‌کند که تاریخِ شاخِ پروتستانیسم را در همان تاریخ تعریف می‌کند و از سال 1798 آغاز شده و تا قانونِ نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه امتداد می‌یابد.

All “the books of the Bible” “meet and end” in the book of Revelation, and when they meet, the book of Revelation “complements” the book of Daniel, and the word “complement” means to bring to perfection. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, as represented in the book of Revelation, the prophecies of Daniel that were unsealed in the last days are brought to perfection, when they are brought together line upon line, over the line of history represented in chapter eighteen of Revelation, that begins with the voice in verses one through three, and ends with the second voice of verse four.

تمامِ «کتاب‌های کتاب مقدس» در کتابِ مکاشفه «به هم می‌رسند و ختم می‌شوند»، و وقتی به هم می‌رسند، کتاب مکاشفه کتابِ دانیال را «تکمیل» می‌کند، و واژهٔ «تکمیل» به معنای رساندن به کمال است. در زمانِ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر، چنان‌که در کتاب مکاشفه نمایانده شده است، نبوّت‌های دانیال که در روزهای آخر مهرگشایی شدند، زمانی به کمال رسانده می‌شوند که سطر بر سطر، بر خطّ تاریخِ نمایانده‌شده در فصل هجدهمِ مکاشفه کنار هم قرار گیرند؛ خطّی که با آن صدا در آیات یک تا سه آغاز می‌شود و با صدای دومِ آیهٔ چهار پایان می‌یابد.

The perfection of the prophetic vision represented by the Hiddekel River in the book of Daniel, represents the perfection of the external vision of the enemies of God’s people who trample down the sanctuary and host. The perfection of the prophetic vision represented by the Ulai River in the book of Daniel, represents the perfection of the internal vision of Christ appearing within His people when He accomplishes the covenant promise of joining divinity with humanity upon the final chosen generation.

کمالِ رؤیای نبوتی که در کتاب دانیال با رودخانهٔ هیدکل نشان داده شده، نمایانگرِ کمالِ بینشِ بیرونیِ دشمنانِ قومِ خداست که قدس و لشکر را پایمال می‌کنند. کمالِ رؤیای نبوتی که در کتاب دانیال با رودخانهٔ اولای نشان داده شده، نمایانگرِ کمالِ بینشِ درونیِ مسیح است که در درون قومِ خود ظاهر می‌شود، هنگامی که وعدهٔ عهدِ پیوند دادنِ الوهیت با انسانیت را در آخرین نسلِ برگزیده به انجام می‌رساند.

The history of the sealing that focuses upon the Republican horn of the earth beast, begins with the earth beast speaking the Patriot Act in 2001, and ends with the speaking that was represented by the Alien and Sedition Acts of 1798, which in Revelation chapter thirteen, are represented as the earth beast speaking as a dragon. The Alien and Sedition Acts of 1798, represent the end of a line that began with the speaking of the Declaration of Independence in 1776. In the middle of that period of prophetic history, the earth beast spoke the Constitution into effect in 1789.

تاریخِ مهر و مومی که بر شاخِ جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین تمرکز دارد، از آنجا آغاز می‌شود که وحشِ زمین در سال ۲۰۰۱ با «قانون میهن‌پرستی» سخن گفت و به آن سخنی پایان می‌یابد که در قالب «قوانینِ بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ» سال ۱۷۹۸ نمایان شد؛ قوانینی که در مکاشفه، باب سیزده، به‌صورت سخن گفتنِ وحشِ زمین همچون اژدها به تصویر کشیده شده‌اند. «قوانینِ بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ» ۱۷۹۸، پایانِ خطی را نمایندگی می‌کنند که با سخنی که در قالب «اعلامیهٔ استقلال» در ۱۷۷۶ بیان شد، آغاز گردید. در میانهٔ آن دورهٔ تاریخِ پیش‌گویانه، وحشِ زمین در سال ۱۷۸۹ با سخن گفتن، قانون اساسی را لازم‌الاجرا کرد.

The speaking of 1776, aligns with the speaking of the Patriot Act, and the Alien and Sedition Acts represent the soon coming Sunday law in the United States. In the middle of that history there should be another speaking which aligns with 1789. The first voice of Revelation eighteen, verses one through three, is plainly identified as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The second voice of verse four, is also plainly identified as the soon-coming Sunday law. Both of those voices are divine voices, for they are both the voice of the angel who is to lighten the earth with His glory, who Sister White identifies as the first angel of Revelation fourteen. Jesus was the first angel, and He always illustrates the end of a thing with the beginning, so He is also the third angel, who is the angel that lightens the earth with His glory.

سخن‌گفتنِ ۱۷۷۶ با سخن‌گفتنِ قانون میهن‌پرستی هم‌راستا است، و قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی نمایانگر قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع در ایالات متحده‌اند. در میانهٔ آن تاریخ باید سخن‌گفتنِ دیگری باشد که با ۱۷۸۹ هم‌راستا است. آوای نخستِ مکاشفهٔ هجده، آیات یک تا سه، به‌روشنی چنین شناسایی شده که هنگام فرو ریختنِ ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرا رسید. آوای دومِ آیهٔ چهار نیز به‌روشنی به‌عنوان قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع معرفی شده است. هر دوی آن آواها الهی‌اند، زیرا هر دو صدای آن فرشته‌اند که بناست زمین را با جلال خود روشن سازد؛ همان که خواهر وایت او را نخستین فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده معرفی می‌کند. عیسی نخستین فرشته بود، و او همواره پایانِ چیزی را با آغازش نشان می‌دهد؛ پس او همچنین فرشتهٔ سوم است، همان فرشته‌ای که زمین را با جلال خود روشن می‌سازد.

The first angel is also portrayed in Revelation chapter ten, as descending on August 11, 1840, thus typifying the descent of the angel on September 11, 2001. Sister White directly states that the angel who descended in chapter ten, was “no less a personage than Jesus Christ.” The first and second voices of Revelation eighteen, are the voice of Christ. That history is typified by 1776, 1789 and 1798, when the earth beast spoke three times. The voice of Christ that speaks in between the two voices of Revelation eighteen, is when He speaks in Revelation chapter eleven.

فرشتهٔ اول همچنین در باب دهمِ مکاشفه چنین به تصویر کشیده شده است که در 11 اوت 1840 فرود می‌آید و بدین‌سان فرود آمدن آن فرشته در 11 سپتامبر 2001 را نمادپردازی می‌کند. خواهر وایت به‌صراحت می‌گوید که فرشته‌ای که در باب دهم فرود آمد «نه شخصیتی کمتر از عیسی مسیح» بود. صدای اول و دومِ باب هجدهِ مکاشفه، صدای مسیح است. آن تاریخ با سال‌های 1776، 1789 و 1798 نمادپردازی شده است؛ آنگاه که وحشِ برآمده از زمین سه‌بار سخن گفت. صدای مسیح که میان دو صدای باب هجدهِ مکاشفه سخن می‌گوید، همان زمانی است که او در باب یازدهمِ مکاشفه سخن می‌گوید.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ بزرگی بر کسانی که آنان را دیدند افتاد. و صدای بلندی از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا بیایید. و در میان ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان آنان را می‌نگریستند. مکاشفه ۱۱:۱۱، ۱۲.

In July of 2023, a voice from heaven (the voice of Christ) began raising up the two witnesses who had been slain in the streets by the atheistic dragon from the bottomless pit. At that point, the issues associated with the Constitution of the United States became a prophetic subject, for at the next voice, represented by 1798, the Constitution will be fully overthrown. Each of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, align with the three divine voices that are marked as September 11, 2001, July 2023, and the soon coming Sunday law.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، صدایی از آسمان (صدای مسیح) شروع به برانگیختنِ دو شاهد کرد که در خیابان‌ها به‌دست اژدهای بی‌خدای برآمده از چاهِ بی‌انتها کشته شده بودند. در آن مقطع، مسائل مربوط به قانون اساسی ایالات متحده به موضوعی پیش‌گویانه تبدیل شد، زیرا در صدای بعدی که با سال ۱۷۹۸ نمایندگی می‌شود، قانون اساسی به‌طور کامل برانداخته خواهد شد. هر یک از سه نشانهٔ راهِ ۱۷۷۶، ۱۷۸۹ و ۱۷۹۸ با سه صدای الهی هم‌راستا هستند که با ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ژوئیهٔ ۲۰۲۳ و قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع مشخص می‌شوند.

Those three steps align with three steps of the third woe, represented by September 11, 2001, October 7, 2023 and the soon coming Sunday law when the seventh trumpet, which is the third Woe, suddenly arrives in the hour of the “great earthquake”. In 2023, the transition of both horns of the earth beast began, as represented by the secret image dream of Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s dream in chapter two, was a secret that only God could reveal, and He revealed it to those who had passed the first test represented in chapter one of Daniel.

آن سه گام با سه گامِ «وایِ سوم» همسو هستند؛ که با 11 سپتامبر 2001، 7 اکتبر 2023 و قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه نمایان می‌شوند، زمانی که «کرنای هفتم»، که همان وایِ سوم است، ناگهان در ساعتِ «زلزلۀ عظیم» فرا می‌رسد. در سال 2023، گذارِ هر دو شاخِ وحشِ از زمین آغاز شد، همان‌گونه که در خوابِ تمثالِ رازآلودِ نبوکدنصر نمایان شده است. خوابِ نبوکدنصر در بابِ دوم رازی بود که تنها خدا می‌توانست آشکار کند، و او آن را بر کسانی مکشوف ساخت که آزمونِ نخست، که در بابِ اولِ دانیال نمایانده شده است، را گذرانده بودند.

Daniel and the three worthies in chapter one who passed the first test, were those who chose to eat the heavenly food and reject the diet of Babylon. They are those represented by John in Revelation chapter ten, who take the little book out of the angel’s hand, who is no less a personage than Jesus Christ, and eat the message contained therein. They are those in John chapter six, who chose to eat the flesh and drink the blood of the heavenly manna, that the other class rejected and who then turned away from Christ and walked no more with Him forever, in chapter SIX, verse SIXTY-SIX.

دانیال و سه جوان عبری در باب اول که نخستین آزمون را با سربلندی پشت سر گذاشتند، کسانی بودند که خوردن خوراک آسمانی را برگزیدند و خوراکِ بابل را رد کردند. آنان همانانی‌اند که یوحنا در مکاشفهٔ باب دهم نمایندگی‌شان می‌کند: کسانی که کتابی کوچک را از دست فرشته—که کسی جز خود عیسی مسیح نیست—می‌گیرند و پیامِ درون آن را می‌خورند. آنان همان کسان در یوحنا باب شش‌اند که خوردنِ گوشت و نوشیدنِ خونِ مَنّ آسمانی را برگزیدند، چیزی که گروه دیگر آن را رد کردند و سپس از مسیح روی گرداندند و دیگر برای همیشه با او همراه نشدند، در باب شش، آیه شصت‌وشش.

In that line Christ was teaching in Galilee, which means “a hinge” or “a turning point”. There He presented the message of the heavenly manna, that His disciples were to eat, just as John had eaten in Revelation chapter ten, and as Ezekiel had eaten in chapter three, and Jeremiah had eaten in chapter fifteen. The history represented by John in Revelation chapter ten, when he ate the little book, represented the history of the Millerites from 1840 to 1844, but it more directly represented the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand than the history of the Millerites. This is apparent in the chapter by the directions John was given when told to eat the little book.

در آن راستا، مسیح در جلیل تعلیم می‌داد، که به معنای «لولا» یا «نقطهٔ عطف» است. آنجا او پیامِ مَنّ آسمانی را عرضه کرد؛ پیامی که شاگردانش می‌بایست آن را بخورند، چنان‌که یوحنا در مکاشفه باب ده خورده بود و همان‌گونه که حزقیال در باب سه و ارمیا در باب پانزده خورده بودند. تاریخی که یوحنا در مکاشفه باب ده، هنگامی که کتابچه را خورد، نمایان کرد، تاریخ میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ را نشان می‌داد، اما بیش از آن‌که تاریخ میلری‌ها را بازنمایی کند، به‌طور مستقیم‌تر دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را بازمی‌نمایاند. این امر در همان باب از دستورهایی که به یوحنا داده شد، وقتی به او گفته شد کتابچه را بخورد، آشکار است.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. Revelation 10:9.

> و نزد فرشته رفتم و به او گفتم: کتابچه را به من بده. و او به من گفت: آن را بگیر و تمامش بخور؛ شکم تو را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت شیرین چون عسل خواهد بود. مکاشفه ۱۰:۹

In the verse, John was told in advance of his taking and eating the little book what experience would be produced by the message he ate. The Millerites did not understand the bitter-sweet experiences in advance of their historical fulfillment of John’s symbolism of their line of prophetic history. But the one hundred and forty-four thousand have been told in advance, and are required to know. When John illustrates either the history of the movement of the first angel or the history of the third angel, the message produces two classes of worshippers, and then ends with the bitter disappointment. When Jeremiah ate the little book, he then refused to associate with the “assembly of the mockers.”

در آن آیه، پیش از آنکه یوحنا کتابچهٔ کوچک را بگیرد و بخورد، به او گفته شد که پیامی که می‌خورد چه تجربه‌ای به بار خواهد آورد. پیروان میلر آن تجربه‌های تلخ و شیرین را پیش از تحقق تاریخی نمادپردازی یوحنا از سیر تاریخ نبوی‌شان درک نکردند. اما به یکصد و چهل و چهار هزار نفر از پیش گفته شده و آنان ملزم‌اند که بدانند. هرگاه یوحنا یا تاریخ جنبشِ فرشتهٔ اوّل یا تاریخِ فرشتهٔ سوم را به تصویر می‌کشد، آن پیام دو طبقه از پرستندگان پدید می‌آورد و سپس با ناامیدیِ تلخ پایان می‌یابد. وقتی ارمیا کتابچهٔ کوچک را خورد، سپس از همنشینی با «مجمع استهزاگران» سر باز زد.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> من در مجمع استهزاکنندگان ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم پر کرده‌ای. ارمیا ۱۵:۱۷.

When Ezekiel ate the little book, he was told to give the message to the rebels of the house of Israel, who would not listen.

وقتی حزقیال آن کتابچه را خورد، به او گفته شد که پیام را به سرکشان خاندان اسرائیل برساند، که گوش نخواهند داد.

> Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. . .. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Ezekiel 3:1,7.

> و نیز به من گفت: ای پسر انسان، آنچه می‌یابی بخور؛ این طومار را بخور، و برو با قوم اسرائیل سخن بگو. ... اما قوم اسرائیل به تو گوش نخواهند داد؛ زیرا به من نیز گوش نمی‌دهند، چون تمامی قوم اسرائیل بی‌پروا و سنگدل‌اند. حزقیال ۳:۱، ۷.

When Christ offered the heavenly bread, that was His flesh and His blood, to His home church at Galilee, the class that turned away never walked with Him again, and the fact that this occurred in chapter SIX, verse SIXTY-SIX, identifies that the eating is the first of a three-step testing process, which begins with the descent of the angel. The second test is where the two classes are manifested, whether it be the contrast of Ezekiel with the hard-hearted house of Israel, or the wise and foolish virgins of both the beginning and ending of Adventism, or Jeremiah with the assembly of mockers, or by Daniel and the three worthies in contrast with the wise men of Babylon in chapter two of Daniel.

هنگامی که مسیح نانِ آسمانی را ـ که جسم و خون او بود ـ به کلیسای محلّیِ خود در جلیل پیشکش کرد، آن گروهی که روی برتافتند دیگر هرگز با او همراه نشدند، و این واقعیت که این امر در باب شش، آیهٔ شصت‌وشش رخ می‌دهد، نشان می‌دهد که خوردن، نخستین مرحله از فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای است که با نزولِ فرشته آغاز می‌شود. آزمونِ دوم جایی است که دو گروه آشکار می‌شوند، خواه در تقابلِ حزقیال با خاندانِ سنگ‌دلِ اسرائیل، یا دوشیزگانِ دانا و نادان در هم آغاز و هم پایانِ ادونتیسم، یا ارمیا با مجمعِ استهزاگران، یا دانیال و سه مردِ شایسته در تقابل با حکیمانِ بابِل در بابِ دومِ دانیال.

In the line of John chapter six, the arrival at Galilee is September 11, 2001. The message to eat the flesh and drink the blood is the history that ultimately leads to the soon-coming Sunday law. “You are what you eat”, as represented by Daniel and the three worthies in chapter one, and in John six, those who chose to eat Christ’s flesh and drink His blood, became the image of what they ate. They became the image of Christ, while the other class that turned and walked no more with Christ manifested the image of the beast. One class was the image of the Creator, the other the image of the creation. John chapter six adds the meaning of “Galilee” to September 11, 2001, for the meaning is “hinge”, thus marking the turning point for the disciples. Would they turn to the heavenly diet or the diet of Babylon? It is at prophetic turning points that Christ manifests the light for the following period, as represented by His descent in 2001, when the earth was lightened with His glory.

در سیرِ یوحنا باب ششم، رسیدن به جلیل برابر با ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ است. پیامِ خوردنِ بدن و نوشیدنِ خون، روندی تاریخی است که نهایتاً به قانونِ یکشنبهِ نزدیک‌الوقوع منتهی می‌شود. «تو همان چیزی هستی که می‌خوری»، چنان‌که در باب یک به‌وسیله دانیال و سه مرد شایسته نشان داده شده است، و در یوحنا باب ششم، کسانی که خوردنِ بدن مسیح و نوشیدنِ خون او را برگزیدند، به صورتِ آنچه می‌خوردند بدل شدند. آن‌ها به صورتِ مسیح درآمدند، حال آن‌که گروهِ دیگر که برگشتند و دیگر با مسیح همراهی نکردند، صورتِ وحش را نمودار ساختند. یک گروه صورتِ خالق بود و گروه دیگر صورتِ مخلوق. یوحنا باب ششم معنای «جلیل» را به ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ می‌افزاید، زیرا معنایش «لولا» است؛ بدین‌سان نقطهٔ عطفِ شاگردان را مشخص می‌کند. آیا به خوراکِ آسمانی روی می‌آوردند یا به خوراکِ بابل؟ در نقطه‌های عطفِ نبوی است که مسیح نورِ دورهٔ بعدی را آشکار می‌سازد؛ چنان‌که در نزولِ او در سال ۲۰۰۱ نمایان شد، زمانی که زمین با جلالِ او روشن گردید.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> درس‌هایی هست که باید از تاریخ گذشته آموخت؛ و به این‌ها توجه داده می‌شود تا همه دریابند که خدا امروز نیز به همان شیوه‌ای عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون در کارش و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از آن هنگام که انجیل نخستین بار در عدن به آدم اعلام شد، چنین بوده است.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> دوره‌هایی وجود دارد که در تاریخ ملت‌ها و کلیسا نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هرگاه این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مخصوصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و تباهی در پی می‌آید. خداوند در کلام خود کارِ پیش‌روندهٔ انجیل را آشکار کرده است؛ همان‌گونه که در گذشته انجام می‌گرفت و در آینده نیز تا رویاروییِ پایانی ادامه خواهد یافت، زمانی که کارگزارانِ شیطانی آخرین حرکتِ شگفت‌انگیز خود را انجام خواهند داد. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

God always works upon the same lines of past history, and He never changes. There are “turning points” (Galilee), that are “crises,” and at those “turning points” the “light for that time is given.” The light for the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand was given at the crisis that began on September 11, 2001. If that light “is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” The light produces two classes of worshippers. The light that follows the turning point represents the message which produces two classes of worshippers.

خدا همواره بر همان خطوطِ تاریخِ گذشته کار می‌کند و هرگز تغییر نمی‌کند. «نقاط عطف»ی (جلیل) وجود دارد که «بحران‌ها» هستند، و در همان «نقاط عطف» «نورِ آن زمان عطا می‌شود». نورِ مربوط به دورهٔ مهر و مومِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در بحرانی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد عطا شد. اگر آن نور «پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌شود؛ اگر رد شود، انحطاط روحانی و کشتی‌شکستگی در پی می‌آید». آن نور دو دسته عبادت‌کننده پدید می‌آورد. نوری که پس از نقطهٔ عطف می‌آید، نمایانگر پیامی است که دو دسته عبادت‌کننده پدید می‌آورد.

Daniel chapter two illustrates the second test, the test which follows the dietary test of chapter one. In verse one of chapter one of Daniel, Judah had just been conquered by Nebuchadnezzar, who then became the first kingdom of Bible prophecy. It was a turning point in both the history of nations and of the church, it was a great crisis and the light of a dietary test was then given. Daniel and the three worthies passed the test, and then in chapter two, they again represented those who passed the second test. The second test was a test over a secret that no man, not even Nebuchadnezzar knew.

باب دوم دانیال آزمون دوم را به تصویر می‌کشد؛ آزمونی که پس از آزمون تغذیه‌ایِ باب نخست می‌آید. در آیهٔ یکِ باب اول دانیال، یهودا تازه به دست نبوکدنصر مغلوب شده بود؛ کسی که پس از آن، پادشاهی‌اش نخستین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس به‌شمار آمد. این واقعه نقطهٔ عطفی هم در تاریخ ملت‌ها و هم در تاریخ کلیسا بود؛ بحرانی بزرگ که در همان هنگام روشناییِ آزمون تغذیه‌ای عطا شد. دانیال و سه یار شایسته آن آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشتند، و سپس در باب دوم، بار دیگر نمایندهٔ کسانی شدند که آزمون دوم را می‌گذرانند. آزمون دوم، آزمونی دربارهٔ رازی بود که هیچ‌کس، حتی نبوکدنصر، از آن آگاه نبود.

The symbol of the test was the image of Nebuchadnezzar’s dream. It was a life and death test over an image that no one knew. The image identified the kingdoms of Bible prophecy, and in chapters seven and eight of Daniel, the same kingdoms of Daniel two are represented as beasts. Nebuchadnezzar’s test was the test of “the image of the beasts”, that in the last days, occurs during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

نمادِ آزمون، تمثالِ رویای نبوکدنصر بود. این، آزمونی مرگ‌وزندگی بر سر تمثالی بود که هیچ‌کس معنایش را نمی‌دانست. آن تمثال پادشاهی‌های پیشگویی‌های کتاب مقدس را معرفی می‌کرد و در باب‌های هفتم و هشتمِ دانیال، همان پادشاهی‌های باب دومِ دانیال به‌صورتِ وحوش تصویر شده‌اند. آزمونِ نبوکدنصر آزمونِ "تمثالِ وحوش" بود که در روزهای آخر، در دورهٔ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار رخ می‌دهد.

In the last days, the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, represented by Daniel and the three worthies. It is the test they must pass, before they are sealed, so it is the sealing-testing message that either produces a class that receives the seal of God and reflects the image of God, or a class that receives the seal of the beast, and therefore reflects the image of the beast. In Daniel chapter two the message of the image of the beast was sealed until the history when it became a life and death question. Nebuchadnezzar’s image was understood correctly by the Millerites, but in the history of the sealing a secret truth that is connected with Nebuchadnezzar’s image is unsealed, but only to those who have taken the message that was to be eaten when the turning point arrived.

در روزهای آخر، شکل‌گیریِ تصویرِ وحش، آزمونِ بزرگ برای قومِ خداست؛ قومی که دانیال و سه مردِ شایسته نمایندهٔ آن‌اند. این همان آزمونی است که باید پیش از مُهر شدن از آن بگذرند؛ بنابراین این پیامِ مربوط به مُهر شدن و آزمون است که یا گروهی را پدید می‌آورد که مُهرِ خدا را دریافت کرده و تصویرِ خدا را منعکس می‌کند، یا گروهی را که مُهرِ وحش را دریافت کرده و از این رو تصویرِ وحش را منعکس می‌کند. در فصلِ دومِ دانیال، پیامِ تصویرِ وحش مُهر شده بود تا زمانی در تاریخ که به مسئلهٔ مرگ و زندگی بدل شد. تصویرِ نبوکدنصر را میلریت‌ها به‌درستی فهمیده بودند، اما در تاریخِ مُهر شدن، حقیقتی نهانی که با تصویرِ نبوکدنصر پیوند دارد مُهرش برداشته می‌شود، اما فقط برای کسانی که پیامی را که باید هنگامِ فرارسیدنِ نقطهٔ عطف خورده می‌شد، پذیرفته‌اند.

That food is the latter rain message that began when the angel of Revelation eighteen descended, and the latter rain message is the methodology of line upon line. Without eating that truth, the secret message of the formation of the image of the beast cannot be seen.

آن خوراک همان پیامِ بارانِ دیرهنگام است که با نزولِ فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده آغاز شد، و پیامِ بارانِ دیرهنگام همان روشِ «خط بر خط» است. بدون خوردنِ آن حقیقت، پیامِ پنهانِ شکل‌گیریِ تمثالِ وحش دیده نمی‌شود.

Ellen White was “clearly shown, that the image of the beast would be formed before probation closes.” The message of the formation of the image of the beast in Daniel two, represents a formation of the image that would only been seen in the history that followed the “turning point”, when the light would then be given. What is now understood about Nebuchadnezzar’s image is that it did not simply identify the first four kingdoms of Bible prophecy, it identified all eight kingdoms, and that understanding produces a new formation of the image-beast.

به الن وایت «به‌روشنی نشان داده شد که صورتِ وحش پیش از آن‌که مهلتِ فیض به پایان برسد، شکل خواهد گرفت.» پیامِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش در دانیال باب دوم، نمایانگر شکل‌گیریِ صورتی است که فقط در تاریخی که پس از «نقطهٔ عطف» فرا می‌رسد، آنگاه که نور داده خواهد شد، دیده خواهد شد. آنچه اکنون دربارهٔ مجسمهٔ نبوکدنصر فهمیده می‌شود این است که آن مجسمه صرفاً چهار پادشاهی نخستِ نبوتِ کتاب‌مقدّس را مشخص نمی‌کرد، بلکه هر هشت پادشاهی را مشخص می‌کرد، و این درک، شکل‌گیریِ تازه‌ای از صورتِ وحش را پدید می‌آورد.

That truth identifies that the eighth beast, is of the seven, and it further identifies that the United States, who first forms an image of the beast, and thereafter forces the entire world to do the same, will possess the prophetic characteristic of the beast which it forms an image of. That image includes that it is the eighth, that is of the seven, and in the history of the three voices of Christ, it is marking the turning point of September 11, 2001, the voice of 2023 calling the dead, dry bones of the two witnesses to their feet, and the voice of the call out of Babylon.

آن حقیقت نشان می‌دهد که وحشِ هشتم از هفت است، و نیز مشخص می‌کند که ایالات متحده، که نخست تصویری از وحش می‌سازد و سپس سراسر جهان را وادار می‌کند تا همان کار را انجام دهد، ویژگیِ نبویِ همان وحشی را خواهد داشت که از آن تصویر می‌سازد. آن تصویر دربرگیرندهٔ این است که او هشتم است و از هفت است، و در تاریخِ سه صدای مسیح، نشان‌دهندهٔ نقطهٔ عطفِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ندای سال ۲۰۲۳ که استخوان‌های خشک و مردهٔ دو شاهد را بر پا می‌دارد، و ندای «بیرون آمدن از بابل» است.

The voice of 2023 is the voice that identifies the secret of Nebuchadnezzar’s image and when it speaks.

صدای ۲۰۲۳ آن صدایی است که راز تصویر نبوکدنصر و زمان سخن گفتنش را آشکار می‌کند.

September 11, 2001 represents the period that begins there, and ends on July 18, 2020. The period of the second voice from chapter eleven, represents the period from July 18, 2020, unto the third voice at the soon-coming Sunday law. The second period that begins on July 18, 2020, includes the waymark of November 3, 2020, and the waymark of January 6, 2021, when those that had slain the two witnesses and began to rejoice and send gifts, and it includes July, 2023, when the voice in the wilderness began to sound the warning of the seventh trumpet.

یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر دوره‌ای است که از آنجا آغاز می‌شود و در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ پایان می‌یابد. دورهٔ صدای دوم از فصل یازدهم، نمایانگر دوره‌ای است که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا صدای سوم در قانون یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع امتداد دارد. دورهٔ دومی که از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز می‌شود، نشانِ راهِ ۳ نوامبر ۲۰۲۰ و نشانِ راهِ ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱ را در بر می‌گیرد، زمانی که آنان که دو شاهد را کشته بودند آغاز به شادمانی کردند و هدایا فرستادند، و همچنین ژوئیهٔ ۲۰۲۳ را شامل می‌شود، هنگامی که ندای در بیابان آغاز به اعلام هشدارِ شیپورِ هفتم کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> بر کرانه‌های رودخانۀ چیبار، حزقیال گردبادی را دید که گویی از شمال می‌آمد: «ابری بزرگ، و آتشی که در خود می‌پیچید، و پیرامونش درخششی بود، و از میان آن چیزی همچون رنگ کهربا.» چندین چرخ، که در هم متقاطع بودند، به دستِ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. بر فراز همۀ اینها «مانندی از تخت بود، همچون منظرۀ سنگ یاقوت کبود؛ و بر مانندی از آن تخت، مانندی چون منظرۀ انسانی بر بالای آن بود.» «و در میان کروبیان، صورتِ دستِ انسانی زیر بال‌هایشان پدیدار شد.» حزقیال 1:4، 26؛ 10:8. چرخ‌ها در آرایشی چنان پیچیده بودند که در نگاه نخست مغشوش می‌نمودند؛ اما در کمال هماهنگی حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی، که به واسطۀ دستی که زیر بال‌های کروبیان بود حمایت و هدایت می‌شدند، این چرخ‌ها را می‌راندند؛ و بر فراز آنان، بر تختِ یاقوت کبود، آن ازلی بود؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمانی، نشانۀ رحمت الهی.

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> چنان‌که پیچیدگی‌های چرخ‌گونه زیر هدایتِ دستی که در زیر بال‌های کروبیان بود قرار داشت، همان‌گونه نیز جریان پیچیدهٔ حوادث انسانی تحت تدبیر الهی است. در میان کشمکش و غوغای ملت‌ها، او که بر فراز کروبیان نشسته است همچنان امور زمین را هدایت می‌کند.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> تاریخِ ملت‌هایی که یکی پس از دیگری روزگار و جایگاهِ مقررِ خود را سپری کرده‌اند و، بی‌آنکه خود معنای آن حقیقت را بدانند، ناخودآگاه بر حقیقتی گواهی داده‌اند، با ما سخن می‌گوید. برای هر ملت و برای هر فردِ امروز، خدا در طرحِ عظیمِ خود جایگاهی مقرر کرده است. امروز آدمیان و ملت‌ها با شاقولِ در دستِ آن که هرگز خطا نمی‌کند سنجیده می‌شوند. همگان با انتخابِ خود سرنوشتِ خویش را تعیین می‌کنند، و خدا همه چیز را برای تحققِ مقاصدِ خویش تدبیر می‌کند.

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 177, 178.

> «تاریخی که آن بزرگِ «من هستم» در کلام خود ترسیم کرده است، که حلقه‌ای پس از حلقه‌ای را در زنجیرهٔ نبوت، از ازلیتِ گذشته تا ابدیتِ آینده، به هم می‌پیوندد، به ما می‌گوید امروز در سیرِ اعصار کجاییم و در زمانِ پیشِ رو چه می‌توان انتظار داشت. هرآنچه نبوت تا زمانِ حاضر وقوعش را پیشگویی کرده است، بر صفحاتِ تاریخ به ثبت رسیده است، و می‌توانیم مطمئن باشیم که هرآنچه هنوز در پیش است به ترتیبِ خود تحقق خواهد یافت.» تعلیم و تربیت، ۱۷۷، ۱۷۸.

Back to Articles