Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

کتاب دانیال - شماره صد و هشتاد و شش

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

وعدهٔ پانیوم: مهر نهایی و مکاشفهٔ فریاد نیمه‌شب

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF
Word

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

در پانیوم، که همان قیصریه فیلیپی بود، که آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ کتاب دانیال است، که همان تاریخی است که در آن شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستان معمای «هشتمی که از هفت است» را تحقق می‌بخشند، تاریخی که در آن مهر خدا به طور دائمی بر صد و چهل و چهار هزار نفر نقش می‌بندد، و تاریخ فرارسیدن پیام فریاد نیمه‌شب، مسیح به قوم روزهای آخر خود وعده‌ای داد.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> و نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های دوزخ بر آن غلبه نخواهند یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هرآنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی ۱۶:۱۸، ۱۹.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

دورهٔ مُهرشدن که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، زمانی که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک به زیر کشیده شدند، آغاز شد و با قانون یکشنبه که به زودی فرا می‌رسد پایان می‌یابد، از سوی آلفا و امگا طراحی شده بود. آخرین بخش این دوره، عین نخستین بخش آن را تکرار می‌کند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، خداوند قوم خود را به راه‌های کهن بازگرداند؛ جایی که در میان حقایق دیگر، «هفت زمان» را کشف کردند، همان‌گونه که در روزگار پادشاه یوشیا یافت شد. سپس باران پسین به‌صورت نم‌نم باریدن گرفت، و فرایند آزمایشی آغاز شد که به جدایی دو گروه از عبادت‌کنندگان انجامید.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

در تحققِ بابِ دومِ کتابِ حبقوق، دو نمودارِ مقدس کشف شدند و به نمادِ آن دورهٔ تاریخی تبدیل شدند. به همان اندازه مهم، «مجادلهٔ» بابِ دومِ حبقوق آغاز شد؛ جدالی میان روشِ «خط بر خط» که روشِ بارانِ آخر است، و روشِ پروتستانتیسمِ مرتد که از شورشِ ۱۸۶۳ به‌تدریج از سوی ادونتیسم پذیرفته شده بود.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

عیسی وعده داد که به قوم روزهای آخر خود «کلیدهای ملکوت» را خواهد داد، و با این کار به روش‌شناسی درست کتاب‌مقدسی اشاره دارد که کلیدهای نبوی لازم را برای شناخت، تثبیت و اعلام پیام فریاد نیمه‌شب و فریاد بلند در بر دارد.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> آنان که با خدا مشارکت دارند، در نور آفتاب عدالت گام برمی‌دارند. آنان با تباه کردن راه خویش در حضور خدا، رهانندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌کنند. نور آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر می‌شوند، شناختشان از مسیح و از نبوت‌های مربوط به او به‌طرز چشمگیری افزون می‌گردد. آنان در نظر خدا ارزشی بی‌کران دارند، زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. در نظر آنان کلام خدا از جمال و لطافتی برتر برخوردار است. اهمیت آن را می‌بینند. حقیقت بر آنان گشوده می‌شود. تعلیم تجسّد در نظرشان با فروغی ملایم آراسته می‌شود. می‌بینند که کتاب مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که نخواسته‌اند نور را بپذیرند و در نور گام بردارند، از درک راز دینداری ناتوان خواهند بود، اما آنان که در برداشتن صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، در نور خدا نور خواهند دید. نگهبان جنوبی، ۴ آوریل ۱۹۰۵

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

کسانی که پطرس نمایندهٔ آنان است و همان صد و چهل و چهار هزارند، کسانی هستند که پیام لائودیکیه را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، می‌پذیرند؛ پیامی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تاکنون در حال تکرار است. پیام لائودیکیه که در سال ۱۸۵۶ رسید، افزایشِ شناخت نسبت به «هفت زمان» بود، و هنگامی که مسیح استخوان‌های مرده را به هم می‌پیونداند و سپس به آنها حیات می‌بخشد، آنان از جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ صد و چهل و چهار هزار گذار می‌کنند. این گذار به‌وسیلهٔ کلامِ مسیح پدید می‌آید، زیرا آنان به‌وسیلهٔ کلامِ او تقدیس می‌شوند، و کلامِ او «راستی» است، و کلامِ او همان «کلید»ی است که قفلِ کلامِ او را می‌گشاید.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس؛ این‌ها را می‌گوید آن قدوس، آن راستین، آن‌که کلید داود را دارد، او که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد؛ و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید؛ کارهایت را می‌دانم: اینک دری گشوده پیش روی تو نهاده‌ام، و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا توانی اندک داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷-۸.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

روش "خط بر خط" همان کلیدی است که مسیح به قوم روزهای آخرِ خود هنگام نبرد در "دروازه‌ها" وعده داد. "دروازه" به معنای کلیساست.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> و یعقوب از خواب خود بیدار شد و گفت: به‌راستی خداوند در این مکان است و من نمی‌دانستم. و ترسید و گفت: چه مکان هولناکی است اینجا! این نیست جز خانۀ خدا، و این دروازۀ آسمان است. پیدایش ۲۸:۱۶، ۱۷.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

نبرد در دروازه‌ها نماد جنگ‌های دینی‌ای است که میان حقیقت و خطا رخ می‌دهند، و خطای دین یونان، دروازهٔ جهنم است، و دینِ ادونتیسمِ لائودیکیِ مرتد نیز دروازه‌ای است. دروازهٔ ادونتیسمِ لائودیکی نمایانگر جایی است که مناقشهٔ حبقوق تحقق می‌یابد.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> در آن روز، خداوند لشکرها برای بازماندهٔ قومش تاجِ جلال و افسرِ زیبایی خواهد بود، و روحِ داوری برای آن که بر کرسیِ داوری می‌نشیند، و قوت برای آنان که جنگ را تا دروازه بازمی‌گردانند. اما آنان نیز از شراب به خطا رفته‌اند و با نوشیدنیِ مست‌کننده از راه بیرون شده‌اند؛ کاهن و پیامبر با نوشیدنیِ مست‌کننده به خطا رفته‌اند، شراب ایشان را فروبلعیده است، با نوشیدنیِ مست‌کننده از راه بیرون شده‌اند؛ در بینش خطا می‌کنند و در داوری می‌لغزند. زیرا همهٔ میزها از قی و پلیدی پر شده است، چندان که جای پاکی باقی نمانده است. او به که دانش بیاموزد؟ و به که بفهماند تعلیم را؟ آیا به آنان که از شیر بازگرفته و از پستان جدا شده‌اند؟ زیرا باید حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا باشد؛ زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آسایشی که به‌وسیلهٔ آن خسته را به آرامش می‌رسانید؛ و این است تجدیدِ نیرو؛ اما نخواستند بشنوند. اما کلامِ خداوند برایشان چنین شد: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به پشت بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفتار شوند. پس کلام خداوند را بشنوید، ای مردانِ استهزاگر که بر این قوم که در اورشلیم است حکومت می‌کنید. اشعیا ۲۸:۵-۱۴

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

کلیدهای ملکوت کلمات کتاب مقدس هستند که به وسیله کلمه به قوم آخرالایام خدا داده شده‌اند.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> در کلام، حقایقی هست که همچون رگه‌های سنگِ معدنِ گران‌بها زیرِ سطح پنهان شده‌اند. گنجِ پنهان در جست‌وجو یافت می‌شود، همان‌گونه که معدن‌چی در پیِ طلا و نقره می‌گردد. گواهِ حقیقتِ کلامِ خدا در خودِ کلام است. کتابِ مقدس کلیدی است که قفلِ کتابِ مقدس را می‌گشاید. معنای ژرفِ حقایقِ کلامِ خدا به‌وسیلهٔ روحِ او بر ذهن‌های ما گشوده می‌شود.

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> کتاب مقدس کتاب درسیِ بزرگی برای دانش‌آموزانِ مدارسِ ماست. تمام ارادۀ خدا را دربارۀ پسران و دخترانِ آدم می‌آموزاند. قانونِ زندگی است و به ما می‌آموزد چه سرشتی باید برای حیاتِ آینده در خود شکل دهیم. برای فهمِ کتاب مقدس به نورِ کم‌فروغِ سنت نیاز نداریم. همان‌قدر بجاست که بپنداریم خورشیدِ نیمروز برای افزودن به شکوهِ خود به درخششِ مشعل‌های کم‌سوی زمین نیازمند است. سخنانِ کشیش و واعظ برای نجاتِ انسان‌ها از خطا لازم نیست. آنان که به وحیِ الهی رجوع می‌کنند، نور خواهند یافت. در کتاب مقدس هر وظیفه‌ای روشن شده است. هر درسی که داده شده قابلِ فهم است. هر درس پدر و پسر را بر ما آشکار می‌کند. کلام قادر است همگان را برای نجات حکیم سازد. در کلام، علمِ نجات به‌روشنی آشکار شده است. کتاب مقدس را تفتیش کنید، زیرا آن صدای خداست که با جان سخن می‌گوید. شهادات، جلد ۸، ۱۵۷.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

کلیدهایی که مسیح به کلیسای ایام آخر داد، همان قدرتی را دارند که هنگام اعطا شدن به پطرس داشتند.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> پطرس حقیقتی را بیان کرده بود که سنگ‌بنای ایمان کلیساست، و عیسی اکنون او را به‌عنوان نمایندهٔ تمامی جماعتِ ایمانداران گرامی داشت. او گفت: «کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هرآنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.»

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> «کلیدهای ملکوت آسمان» سخنان مسیح‌اند. تمام سخنان کتاب مقدس از آنِ اوست و در این تعریف نیز داخل‌اند. این سخنان قدرت آن را دارند که آسمان را بگشایند یا ببندند. آن‌ها شرایطی را اعلام می‌کنند که بر اساس آن انسان‌ها پذیرفته یا رد می‌شوند. از این رو کار کسانی که کلام خدا را موعظه می‌کنند، بویی از حیات تا به حیات یا از مرگ تا به مرگ است. رسالت آنان رسالتی است سنگین، با نتایجی ابدی. The Desire of Ages، ۴۱۳.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

قدرتی که از سخنان او آشکار می‌شود، وقتی به دست انسان‌ها سپرده می‌شود، بر اصولی استوار است که در کلام او مشخص شده‌اند. ساده‌ترین، و شاید عمیق‌ترین، اصل این است که حقیقت بر گواهی دو نفر استوار می‌شود.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> "شرّ بزرگِ دیگری که در کلیسا پدید آمده بود این بود که برادران علیه یکدیگر اقامه دعوی می‌کردند. برای حل‌وفصل دشواری‌ها میان ایمانداران تدابیر فراوانی اندیشیده شده بود. خودِ مسیح تعلیمی روشن داده بود که این‌گونه امور چگونه باید رسیدگی شوند. «اگر برادرت به تو خطا کند»، نجات‌دهنده چنین پند داده بود، «برو و تنها بین خودت و او، خطایش را به او گوشزد کن؛ اگر سخنت را بشنود، برادرت را به دست آورده‌ای. اما اگر نخواهد سخنت را بشنود، یک یا دو نفر دیگر را نیز با خود ببر تا به گواهی دو یا سه شاهد، هر سخنی ثابت گردد. و اگر سخن آنان را نیز نشنود، موضوع را به کلیسا بگو؛ و اگر سخن کلیسا را هم نشنود، او را برای خود همچون غیریهودی و باج‌گیر به شمار آور. هرآینه به شما می‌گویم: هرچه بر زمین ببندید، در آسمان نیز بسته خواهد شد؛ و هرچه بر زمین بگشایید، در آسمان نیز گشوده خواهد شد.» متی 18:15-18." اعمال رسولان، 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

حداقل سه شاهد جغرافیایی برای دوره‌ای وجود دارد که طی آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر در فریاد نیمه‌شب مُهر می‌شوند. با به‌یاد داشتن این واقعیت که هنگام فریاد نیمه‌شب برای به‌دست آوردن روغن خیلی دیر است، گواهی جغرافیاییِ اجتماع اردوگاهیِ اکستر نمونه‌ای فراهم می‌آورد از نقطه‌ای که قوم روزهای آخرِ خدا در آن مُهر می‌خورند، و می‌یابیم که آن حقیقت به‌وسیلهٔ جغرافیای قیصریه فیلپی و نیز به‌وسیلهٔ گواهی نبرد پانیوم در آیات سیزده تا پانزدهِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال نمایانده شده است. شاید کمی نامناسب باشد که این سه شاهد را جغرافیایی بنامیم، اما از این اصطلاح استفاده می‌کنم زیرا جغرافیا بی‌تردید بخشی از بستر در اکستر و قیصریه فیلپی است. عیسی پطرس را در جغرافیای نبویِ مربوط به روزهای آخر قرار می‌دهد که یکصد و چهل و چهار هزار نفر خود را در آن می‌یابند. سپس فرمان می‌دهد.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> و به تو کلیدهای ملکوت آسمان را خواهم داد؛ و آنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. آنگاه به شاگردان خود فرمان داد که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. از آن زمان، عیسی آغاز کرد به شاگردان خود نشان دادن که باید به اورشلیم برود و از جانب مشایخ و رؤسای کاهنان و کاتبان رنج‌های بسیار بکشد و کشته شود و در روز سوم دوباره برخیزد. آنگاه پطرس او را کنار کشید و شروع کرد او را نکوهش کردن و گفت: حاشا، خداوندا! هرگز چنین بر تو نخواهد آمد. اما او رو برگردانید و به پطرس گفت: از من دور شو، ای شیطان! تو برای من سنگِ لغزش هستی، زیرا به امور خدا نمی‌اندیشی بلکه به امور انسان‌ها. متی ۱۶:۱۹-۲۳

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

واژهٔ «Exeter» نام شهری در دوونِ انگلستان است. ریشه‌شناسی آن به انگلیسی کهن بازمی‌گردد، جایی که آن را «Exanceaster» یا «Execestre» می‌نامیدند. باور بر این است که این نام از واژه‌های کهنِ انگلیسی «Exe» (اشاره به رود Exe که شهر بر کرانهٔ آن قرار دارد) و «ceaster» (به‌معنای «دژ رومی» یا «شهر دیوارکشیده») گرفته شده است. ازاین‌رو، «Exeter» به‌معنای «دژ بر رود Exe» یا «شهر دیوارکشیدهٔ کنار رود Exe» است. جغرافیای مرتبط با فرارسیدن و تحقق فریاد نیم‌شب در تاریخ میلرایتی، مکانی را نشان می‌دهد که در آن آب وجود داشت، نمادی از ریزش روح‌القدس، و نقطه‌ای که خدا در آن سپاهی برمی‌انگیخت تا پیام را به جهان اعلام کند؛ چنان‌که «خواهر وایت» به ما اطلاع می‌دهد که آن حرکت همچون «موج جزر و مدی» پیش رفت. موج جزر و مدی صرفاً آبِ رودخانه نیست؛ آبی است که به‌طور فوق‌العاده نیرو گرفته است.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

تاریخ پیروان میلر تحققِ مثلِ ده باکره بود، و هنگامی که یکصد و چهل و چهار هزار به پایانِ زمانِ مهرکردن برسند، نشانه‌های راهِ شناسایی‌شده در آغازِ زمانِ مهرکردن و نیز تاریخِ گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر را تکرار خواهند کرد. فرشته‌ای با پیامی آزمونگر فرود خواهد آمد که باید خورده شود. آن پیام به بنیادها راه خواهد برد و دو طبقه را با «هفت زمان»ِ لاویان فصلِ بیست‌وشش روبه‌رو خواهد کرد. این امر شاملِ مکاشفهٔ عیسی مسیح نیز خواهد بود؛ همان که پطرس آن را به‌صورتِ پذیرشِ این حقیقت نمایانده است که عیسی به‌عنوانِ مسیح مسح شد، هنگامی که نمادِ الهی به‌شکلِ کبوتری فرود آمد، که نمادی از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ است. همچنین دربرگیرندهٔ این درک خواهد بود که عیسی پسرِ الهیِ خداست، و نیز اینکه عیسی با بر خود گرفتنِ جسمِ بشریتِ سقوط‌کرده بر وجودِ الهیِ خویش، پسرِ انسان نیز هست.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

این حقایق دو دسته پرستنده پدید خواهد آورد، همان‌گونه که پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ نیز پدید آورد. این دو دسته در اجتماع اردوگاهی اکستر نمایان شدند، زیرا در آن اجتماع خیمه‌ای از سوی گروهی از واترتاون برپا شده بود که پیام فریاد نیمه‌شب را، آنگونه که از طریق ساموئل اسنو ارائه شد، رد کردند. آنان اجتماعاتی ساختگی برگزار می‌کردند که چنان پرسر و صدا و احساساتی بود که رهبران جلسات اسنو نزدشان رفتند و به ایشان تذکر دادند که آرام‌تر باشند. در آن اجتماع اردوگاهی دو دسته آشکار شد، و هر دو ادعا می‌کردند با آب مرتبط‌اند، اما یکی بدلی بود و نماینده نادانانی که بی‌روغن بودند. گروهِ در خیمهٔ اکستر ارتشی بودند که همان شهر ـ و نیز دژ ـ به شمار می‌آمد، زیرا آنان نماد استخوان‌های خشک و مردهٔ حزقیال بودند که به پیام فریاد نیمه‌شب به پا برمی‌خیزند و به سپاهی نیرومند بدل می‌شوند.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

در ماجرایی که در آن آن دو دسته نمودار می‌شوند، پطرس نماینده هر دو دسته بود. اقرار او که عیسی را به عنوان مسیح و پسر خدا معرفی کرد، بر اثر الهام روح‌القدس بود، زیرا مسیح آشکارا به او گفت: "این را جسم و خون بر تو مکشوف نساخت، بلکه پدر من که در آسمان است." سپس وقتی عیسی شاگردان را از صلیب آگاه ساخت، پطرس که در آن لحظه از تأثیر روح‌القدس بی‌بهره بود، مسیح را گرفت، "و شروع به سرزنش او کرد و گفت: حاشا از تو، ای خداوند؛ هرگز چنین بر تو نخواهد شد. اما او برگشت و به پطرس گفت: از من دور شو، ای شیطان؛ تو برای من مایه لغزش هستی؛ زیرا به آنچه از خداست نمی‌اندیشی، بلکه به آنچه از انسان‌هاست."

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

فوران عاطفی پطرس با پرستش احساساتی که در چادر واترتاون جریان داشت هم‌راستا بود، آن هنگام که ساموئل اسنو پیام «فریاد نیمه‌شب» را ارائه می‌کرد. در آن سطح، پطرس نمایندهٔ کسانی است که نامزدِ قرار گرفتن در میان یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند. این نامزدها نمایندهٔ طبقه‌ای هستند که روغن دارند، که همان روح‌القدس است و همان پیام است و همان شخصیت؛ و طبقهٔ دیگر از این روغن بی‌بهره است. در فضای قیصریهٔ فیلبی، مسیح آغاز کرد آشکار سازد که «باید به اورشلیم برود و از مشایخ و سرکاهنان و کاتبان بسیار رنج ببیند و کشته شود و در روز سوم دوباره برخیزد.»

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

ناامیدی شاگردان، هنگامی که آن وقایع واقعاً بر صلیب تحقق یافتند، روایتی تاریخی است که خواهر وایت برای تبیین ناامیدی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و نیز ناامیدی عبرانیان هنگام عبور از دریای سرخ—وقتی که سپاه فرعون از پشت سر نزدیک می‌شد و آب‌های دریا پیشِ رویشان بود—به‌کار می‌گیرد. همه آن گواهی‌ها بر قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد دلالت دارند، و آشکار شدن آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال، گواهیِ رویدادهایی را ارائه می‌دهد که به آن قانون یکشنبه منتهی می‌شوند. بدین‌سان، آنها همچنین نمایانگر «بخشی از نبوت دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شود» هستند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> مطالعه‌ای دقیق دربارهٔ نوع‌ها و ضدنوع‌ها به این مشاهده انجامید که مصلوب شدنِ مسیح در همان روزی از چرخهٔ سالانهٔ آیین‌هایی که به اسرائیل داده شده بود رخ داد که در آن، برهٔ فِصح ذبح می‌شد. آیا تطهیرِ قدس که در روزِ کفّاره نمادین شده بود—که در دهمین روزِ ماهِ هفتم واقع می‌شود—به همان‌سان در همان روزِ سال که در نوع جشن گرفته می‌شد، رخ نمی‌داد؟ (نگاه کنید به مناقشه عظیم، ص ۳۹۹). این، برحسب محاسبهٔ حقیقیِ موسویِ زمان، برابر با ۲۲ اکتبر می‌بود. اوایل اوتِ ۱۸۴۴، در گردهمایی‌ای اردوگاهی در اکسترِ نیوهمپشایر، این دیدگاه مطرح شد و به‌عنوان تاریخِ تحققِ نبوتِ ۲۳۰۰ روز پذیرفته شد. مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵:‏۱-۱۳ معنای ویژه‌ای یافت—تأخیرِ داماد، انتظار و چُرتِ کسانی که در انتظارِ عروسی بودند، فریادِ نیمه‌شب، بسته‌شدنِ در، و غیره. پیامی که می‌گفت مسیح در ۲۲ اکتبر می‌آید به «فریادِ نیمه‌شب» مشهور شد. الن وایت نوشت: «‹فریادِ نیمه‌شب› توسط هزاران مؤمن اعلام شد.» او افزود:

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> 'چون موجِ مدّی، جنبش [ماهِ هفتم] سراسر سرزمین را درنوردید. از شهری به شهری، از روستایی به روستایی، و تا نقاط دورافتادهٔ روستایی پیش رفت، تا آن‌که قومِ منتظرِ خدا کاملاً برانگیخته شدند. -مناقشه عظیم، ۴۰۰.'

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> سرعت گسترش پیام را نویسندگانی که L. E. Froom به آن‌ها استناد کرده، به تصویر کشیده‌اند:

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> «بیتس ثبت کرده است که پیام اکستر «گویی بر بال‌های باد پرواز کرد». مردان و زنان با قطار و از راه آب، با دلیجان و بر پشت اسب، با بسته‌هایی از کتاب‌ها و اوراق، شتابان رهسپار می‌شدند و آنها را به فراوانی، «همچون برگ‌های پاییز»، پخش می‌کردند. وایت گفت: «کاری که پیشِ رو داشتیم این بود که به هر بخش از آن میدانِ پهناور بشتابیم، زنگ خطر را به صدا درآوریم و خفتگان را بیدار کنیم.» و ولکام می‌افزاید که این جنبش چون آب‌های رهاشدهٔ پشت سد فوران کرد. کشتزارهای غلهٔ رسیده، بی‌آن‌که درو شوند، بر جا ماندند و سیب‌زمینی‌های رسیده نیز در خاک، کَنده‌نشده، باقی ماندند. آمدنِ خداوند نزدیک بود. دیگر زمانی برای چنین امور دنیوی نبود. - ایمان پیش‌گویانهٔ پدران ما، جلد چهارم، ص. 816.»

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> الن وایت، به‌عنوان شاهد عینی و شرکت‌کننده در جنبش، ماهیت کاری را که به‌سرعت شتاب می‌گرفت توصیف کرد:

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> 'مؤمنان دیدند که شک و حیرت‌شان برطرف شد، و امید و شجاعت به دل‌هایشان جان بخشید. این کار از آن افراط‌هایی که همواره هنگامی آشکار می‌شود که هیجان انسانی بدون نفوذِ مهارکنندهٔ کلام و روحِ خدا باشد، به دور بود.... ویژگی‌هایی داشت که کارِ خدا را در هر عصر مشخص می‌کند. شادیِ وجدآمیز اندکی بود، بلکه بیشتر تفتیشِ عمیقِ دل، اعتراف به گناه، و ترکِ دنیا. آمادگی برای دیدار خداوند، بارِ سنگینِ ارواحِ دردمند بود....

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> «از میان همه جنبش‌های بزرگ دینی از روزگار رسولان تاکنون، هیچ‌یک بیش از جنبش پاییز ۱۸۴۴ از کاستی‌های انسانی و نیرنگ‌های شیطان برکنار نبوده است. حتی اکنون، پس از گذشت سالیان بسیار [۱۸۸۸]، همه کسانی که در آن جنبش سهیم بودند و بر بنیاد حقیقت استوار ایستاده‌اند، هنوز تأثیر قدسی آن کار مبارک را احساس می‌کنند و شهادت می‌دهند که آن از جانب خدا بود.—همان، ۴۰۰، ۴۰۱.»

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> با وجود شواهدی از حرکتی که سراسر سرزمین را در می‌نوردید و هزاران نفر را به صفوف باورمندان به بازگشت دوم می‌کشاند، و نیز حدود دویست کشیش از کلیساهای گوناگون که در گسترش این پیام متحد شده بودند، [ر.ک: C. M. Maxwell, Tell it to the world، صص. ۱۹، ۲۰.] کلیساهای پروتستان در مجموع آن را طرد کردند و از هر وسیله‌ای که در اختیار داشتند بهره گرفتند تا از گسترش باور به آمدنِ قریب‌الوقوعِ مسیح جلوگیری کنند. هیچ‌کس جرأت نداشت در مراسم کلیسا از امیدِ آمدنِ نزدیکِ عیسی سخن بگوید، اما برای کسانی که چشم‌به‌راه آن رویداد بودند، اوضاع کاملاً متفاوت بود.

> “Ellen White told what it was like:

> الن وایت شرح داد که چگونه بود:

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> 'هر لحظه در نظر من گران‌بها و از نهایت اهمیت بود. احساس می‌کردم که ما کاری برای ابدیت انجام می‌دهیم و اینکه بی‌مبالاتان و بی‌اعتناها در بزرگ‌ترین خطر قرار داشتند. ایمانم بی‌تزلزل بود و وعده‌های گران‌بهای عیسی را از آنِ خود می‌دانستم....

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> 'با جست‌وجویی موشکافانه در دل‌ها و اعترافی فروتنانه، با روحیه‌ای دعاگونه به زمانِ انتظار رسیدیم. هر صبح احساس می‌کردیم نخستین وظیفه‌مان این است که گواهِ درستیِ زندگی‌مان را در پیشگاه خدا به دست آوریم. دریافتیم که اگر در تقدس پیش نرویم، بی‌گمان عقب‌گرد خواهیم کرد. علاقه‌مان به یکدیگر افزایش یافت؛ بسیار با هم و برای هم دعا می‌کردیم."

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> «ما در باغ‌ها و درختستان‌ها گرد هم می‌آمدیم تا با خدا راز و نیاز کنیم و درخواست‌های خود را به او تقدیم نماییم؛ وقتی در میان آفریده‌های طبیعی‌اش احاطه می‌شدیم، حضور او را روشن‌تر احساس می‌کردیم. شادمانی‌های نجات برای ما ضروری‌تر از خوراک و نوشیدنی‌مان بود. اگر ابرها ذهن‌مان را تیره می‌کرد، جرئت نمی‌کردیم آرام بگیریم یا بخوابیم تا وقتی که با آگاهی از پذیرفته‌شدن‌مان نزد خداوند از میان می‌رفتند.— طرح‌هایی از زندگیِ جیمز وایت و الن جی. وایت (۱۸۸۰)، ۱۸۸، ۱۸۹.» آرتور وایت، زندگی‌نامهٔ الن وایت، جلد ۱، ۵۱، ۵۲.

Back to Articles