Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Seven

کتابِ یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شمارهٔ سی‌وهفت

Number Thirty-Seven

شمارهٔ سی‌وهفت

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2026

Formats

PDF
Word

In William Miller’s dream, the “bustle” at the beginning, when the people began to trouble the jewels was preceded by Miller assembling the jewels and calling “come and see.” Christ as the dirt brush man, uses the broom to sweep out the rubbish, assemble the jewels in a much larger casket, and He then called Miller to “come and see.” When Christ begins His broom-work, the room is empty, for Miller recorded that a “door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.”

در خواب ویلیام میلر، «هیاهوی» آغازین، آنگاه که مردم شروع کردند جواهرات را برهم زدن، مسبوق بود به آن‌که میلر جواهرات را گرد آورد و ندا داد: «بیا و ببین.» مسیح، در هیئت مردِ جاروی خاک‌روب، با جاروب زباله و خاشاک را بیرون می‌روبد، جواهرات را در صندوقچه‌ای به‌مراتب بزرگ‌تر گرد می‌آورد، و سپس میلر را فراخواند: «بیا و ببین.» هنگامی که مسیح کار جاروب‌کردن خویش را آغاز می‌کند، اتاق خالی است، زیرا میلر ثبت کرده است که: «در گشوده شد و مردی وارد اتاق شد؛ در این هنگام، همهٔ مردم از آن بیرون رفتند؛ و او که جاروی خاک‌روب در دست داشت، پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به روبیدن گردوخاک و خاشاک از اتاق.»

The dirt brush man enters the room when all the people had left it. In 2023, the dirt brush man entered the empty room, for the movement of the one hundred and forty-four thousand had been shattered and scattered. The truths represented by Habakkuk’s Tables of 2012 was buried in rubbish, and the room was empty. The dirt brush man is He who came after John the Baptist, who John said had a fan, and that He would use that fan to thoroughly purge His floor.

مردِ جارو به‌دست، هنگامی که همهٔ مردم اتاق را ترک کرده بودند، وارد اتاق می‌شود. در سال ۲۰۲۳، مردِ جارو به‌دست به اتاقِ خالی وارد شد، زیرا جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار درهم شکسته و پراکنده شده بود. حقایقی که «جداولِ حبقوقِ ۲۰۱۲» نمایانگرِ آن‌ها بود، در میان زباله مدفون شده بودند، و اتاق تهی بود. مردِ جارو به‌دست همان کسی است که پس از یحییِ تعمیددهنده آمد؛ همان‌که یحیی گفت بادبزنی در دست دارد و با آن خرمن‌گاهِ خویش را به‌تمامی پاک خواهد کرد.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:11–13.

> همانا من شما را با آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید از من تواناتر است، و من شایسته نیستم که کفش‌های او را حمل کنم؛ او شما را به روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد. بادزنِ خرمن در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌تمامی پاک خواهد کرد و گندم خویش را در انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را به آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزاند. آنگاه عیسی از جلیل به اردن نزد یحیی آمد تا از او تعمید یابد. متی ۳:۱۱–۱۳

Galilee is a symbol of a turning point, and the point on the Jordan where Jesus came to be baptized is named Bethabara, and it means “the ferry crossing,” and it marks the place where ancient Israel crossed over to the Promised Land. When Jesus was baptized, He then became Jesus Christ. Galilee, Jordan, Bethabara and Jesus becoming the Christ are all emphasizing a change of dispensation, which is also what a door represents, especially for Philadelphians who are given the key of the open and shut door.

جلیل نمادِ یک نقطهٔ عطف است، و آن نقطه بر رودِ اردن که عیسی برای تعمید یافتن بدان آمد «بیت‌عبره» نام دارد و به معنای «گذرگاهِ عبور با کرجی» است و همان جایی را نشان می‌دهد که اسرائیلِ باستان از آن به سرزمینِ موعود گذشت. وقتی عیسی تعمید یافت، آنگاه عیسی مسیح شد. جلیل، اردن، بیت‌عبره و مسیح شدنِ عیسی، همگی بر تغییرِ دورهٔ تدبیر تأکید می‌ورزند؛ و «در» نیز نمادِ همین معناست، به‌ویژه برای اهلِ فیلادلفیه که کلیدِ درِ گشوده و بسته به آنان اعطا شده است.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیه بنویس؛ این‌ها را آن که قدوس است، آن که راستین است، آن که کلید داود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید، می‌گوید: کارهای تو را می‌دانم؛ اینک دری گشوده در برابر تو نهاده‌ام و هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا اندک قوتی داری و کلام مرا نگاه داشته‌ای و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸.

When Christ “opened” the “door” and “entered the room,” the room was “His room,” for He thoroughly purges “His floor.” If it is His floor, it is His room.

هنگامی که مسیح "در" را "گشود" و "وارد اتاق شد"، آن اتاق "اتاقِ او" بود، زیرا او "خرمنگاهِ خویش" را به تمامی تطهیر می‌کند. اگر آن خرمنگاهِ اوست، آن اتاق، اتاقِ اوست.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> در کفرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان سفرهای رفت‌وآمد خود اقامت می‌کرد، و این شهر به «شهر خودش» معروف شد. این شهر بر کرانه‌های دریاچهٔ جلیل قرار داشت و، اگر نگوییم در خودِ جلگه، در نزدیکی مرزهای جلگهٔ زیبای گِنّسارت بود. اشتیاق اعصار، ۲۵۲.

He enters His room to gather His wheat and to gather and burn the tares. The change of dispensation represented by Galilee, Jordan, Bethabara, the baptism, the transition from John to Jesus aligns with the transition of the church militant of Laodicea unto the church triumphant of Philadelphia. He entered His room in July of 2023. Miller had closed his eyes in the bustle of July 18, 2020, and when he opened his eyes, the room was empty of people; truth was buried beneath error, and then the dirt brush man opened the windows and began to sweep the rubbish out.

او به حجرهٔ خویش وارد می‌شود تا گندم خود را گرد آورد و زوان‌ها را گرد آورد و بسوزاند. تغییرِ دورهٔ تدبیر که جلیل و اردن و بیت‌عبره و تعمید و گذار از یوحنا به عیسی نمایانگر آن‌اند، با گذارِ کلیسای مجاهدهٔ لاودیکیه به کلیسای پیروزمندِ فیلادلفیا هم‌راستا است. او در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به حجرهٔ خود داخل شد. میلر در هیاهوی ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ چشمان خود را بسته بود و چون چشمانش را گشود، حجره از مردم خالی بود؛ حقیقت زیرِ باطل مدفون شده بود، و آنگاه مردِ جاروب‌به‌دست پنجره‌ها را گشود و آغاز کرد به جارو کردن زباله‌ها و بیرون افکندنشان.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> «بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

On the last day of 2023, which touches the first day of 2024, the Lion of the tribe of Judah began to progressively unseal the revelation of Himself. In accordance with the three-step testing process of Daniel twelve’s unsealing, there would then be three tests, represented as “purified, made white and tried.”

در آخرین روزِ سالِ ۲۰۲۳، که به نخستین روزِ ۲۰۲۴ متصل است، شیرِ سبطِ یهودا آغاز کرد تا به‌تدریج مهر از مکاشفۀ خویش بردارد. مطابق با فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ مهرگشاییِ باب دوازدهمِ دانیال، آنگاه سه آزمون وجود خواهد داشت که به صورتِ «تطهیرشده، سفیدشده و آزموده» بیان می‌شوند.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

The first angel represents purification, as the convicted sinner places his sins upon the sacrifice in the courtyard, where he is justified by the blood.

فرشتهٔ نخست نمایانگرِ تطهیر است، چنان‌که گناهکارِ محکوم گناهانِ خود را در صحن بر قربانی می‌نهد، جایی که به‌واسطهٔ خون عادل شمرده می‌شود.

The blood is then taken into the holy place where the sanctification process of holiness is represented as being made white through the washing of the blood from the courtyard. Righteousness is there manifested in those who overcome with the blood and the word of their testimony.

سپس خون به قدس برده می‌شود، جایی که فرایندِ تقدیسِ قدوسیت به‌صورتِ سفید گردیدن از طریقِ شست‌وشو با خونی که از صحن آورده شده است، به نمایش درمی‌آید. پارسایی در آنجا در کسانی که به‌واسطهٔ خون و کلامِ شهادتِ خویش غلبه می‌یابند، متجلّی می‌گردد.

They are then tried, and in the latter days they are found to be ten times better than all the other wise men of Babylon. The third test is where they are glorified in the Most Holy Place and distinguished from the other class of professed wise men. That third test is the Sunday law, and the first test is the first angel’s call to return to the foundations, for in the next step the temple is erected. That next step is the second angel’s separation message, which is followed by the litmus test of the third angel.

آنان سپس آزموده می‌شوند، و در ایامِ آخر معلوم می‌گردد که ده برابر بهتر از همهٔ دیگر حکیمانِ بابل‌اند. سومین آزمون جایی است که ایشان در قدس‌الاقداس جلال می‌یابند و از طبقهٔ دیگرِ مدعیانِ حکمت متمایز می‌گردند. آن سومین آزمون قانونِ یکشنبه است، و نخستین آزمون ندای فرشتهٔ اول برای بازگشت به بنیادهاست، زیرا در گامِ بعد هیکل برپا می‌گردد. آن گامِ بعدی پیامِ جداسازیِ فرشتهٔ دوم است، که پس از آن محکِ نهاییِ فرشتهٔ سوم فرا می‌رسد.

In 2023, the first angel arrived as He had done on August 11, 1840, when he came down with a message of Islam of the second woe. He came down as He had done at 9/11, with a message of Islam of the third woe, and the call to return to the old paths. The foundations of Millerite history were set up once the message of the second woe was fulfilled on August 11, 1840. The angel of Revelation chapter ten then descended, thus typifying the descent of the angel of Revelation chapter eighteen and the arrival of the third woe.

در سال ۲۰۲۳، نخستین فرشته همان‌گونه که در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ کرده بود، فرارسید؛ هنگامی که او با پیامی دربارهٔ اسلامِ وایِ دوم نازل شد. او همان‌گونه که در ۱۱ سپتامبر کرده بود، با پیامی دربارهٔ اسلامِ وایِ سوم و ندای بازگشت به راه‌های کهن نازل شد. به‌محض آنکه پیامِ وایِ دوم در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ تحقق یافت، بنیان‌های تاریخِ میلری استوار شد. سپس فرشتهٔ فصلِ دهمِ مکاشفه فرود آمد و بدین‌سان فرود آمدنِ فرشتهٔ فصلِ هجدهمِ مکاشفه و فرارسیدنِ وایِ سوم را تمثیل کرد.

Josiah Litch is the historical figured associated with the foundations being established on August 11, 1840. The name “Josiah” means “the foundation of God,” and king Josiah in sacred history represents Josiah’s reformation, which included the discovery of the curse of Moses, buried among the rubbish in the sanctuary, just as Miller’s jewels were buried in the room.

جوسایا لیچ چهرهٔ تاریخی‌ای است که با استقرارِ بنیادها در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیوند دارد. نام «جوسایا» به معنای «بنیادِ خدا» است، و پادشاه یوشیا در تاریخ مقدس نمایانگرِ اصلاحاتِ یوشیاست که شاملِ کشفِ لعنتِ موسی بود که در میانِ خاکروبه‌های هیکل مدفون شده بود؛ همان‌گونه که جواهراتِ میلر در اتاق مدفون شده بودند.

King Josiah died at Megiddo, which is Armageddon of Revelation chapter sixteen. The reformation of Josiah was a fulfillment of the prophecy set forth by the disobedient prophet, when Jeroboam set up the two altars in Bethel and Dan. That disobedient prophet died between the ass and the lion. King Josiah had been predicted, by name, and his reformation was part of the prediction, which included that the future king Josiah would beat down the very altar where the disobedient prophet confronted the wicked king Jeroboam.

پادشاه یوشیا در مجدّو درگذشت، که همان هارمجدّونِ باب شانزدهمِ مکاشفه است. اصلاحات یوشیا تحقق نبوّتی بود که از سوی نبی نافرمان بیان شده بود، آنگاه که یربعام دو مذبح را در بیت‌ئیل و دان برپا ساخت. همان نبی نافرمان میانِ الاغ و شیر جان سپرد. نامِ پادشاه یوشیا از پیش پیشگویی شده بود، و اصلاحات او بخشی از آن پیشگویی بود؛ و در آن آمده بود که پادشاه آینده، یوشیا، همان مذبح را درهم خواهد کوبید که در برابرِ آن نبی نافرمان با پادشاه شریر یربعام رویارو شد.

Josiah means the foundation of God, and king Josiah fulfilled the prediction given about 340 years before his reign. He led out in a revival and reformation that ultimately arrived at the altar where the prophet from Judah confronted king Jeroboam. Once there, Josiah smashed the altar down, as the prophecy said he would do. Those two altars of Jeroboam were purposeful counterfeits of the temple in Jerusalem, even to the depth that Jeroboam instituted counterfeit feast days. In doing so, he was simply doing what Aaron did with the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundation of ancient Israel’s sacred history. It occurred when Moses was receiving the Law, which is the foundation of God’s government.

یوشیا به معنای «بنیادِ خدا» است، و پادشاه یوشیا پیشگویی‌ای را که حدود ۳۴۰ سال پیش از سلطنت او داده شده بود، تحقق بخشید. او رهبریِ بیداری و اصلاحی را بر عهده گرفت که سرانجام به همان مذبحی رسید که در آن نبی‌ای از یهودا با پادشاه یربعام روبه‌رو شد. چون به آنجا رسید، یوشیا، چنان‌که نبوّت گفته بود که خواهد کرد، آن مذبح را درهم شکست. آن دو مذبحِ یربعام تعمداً بدیل‌هایی از هیکلِ اورشلیم بودند، تا بدان‌جا که یربعام حتی اعیادِ بدلی برقرار کرد. با این کار، او در حقیقت همان کرد که هارون با گوسالهٔ زرین کرد. سرکشیِ هارون در بنیادِ تاریخِ مقدّسِ اسرائیلِ باستان قرار داشت. این رخداد هنگامی صورت گرفت که موسی در حال دریافتِ شریعت بود؛ شریعتی که بنیادِ حکومتِ خداست.

Aaron’s rebellion was a foundational rebellion, and it was repeated when Jeroboam founded the ten northern tribes as Israel. Moses rebuked Aaron, and Moses is the alpha, or foundation in relation to Christ the omega. Aaron and Moses represent two classes in the foundational rebellion and a third class are the heroes who stood with Moses—the Levites. King Jeroboam and the prophet from Judah are the two classes in the foundation rebellion of the northern kingdom, and once again the Levites are the heroes.

سرکشی هارون سرکشی‌ای بنیادین بود، و هنگامی که یَربعام ده سبطِ شمالی را به‌عنوان اسرائیل بنیان نهاد، تکرار شد. موسی هارون را توبیخ کرد، و موسی، در نسبت با مسیحِ اومگا، آلفا، یعنی بنیاد، است. هارون و موسی دو دسته را در سرکشیِ بنیادین نمایندگی می‌کنند و دستهٔ سومی قهرمانانی‌اند که در کنار موسی ایستادند، یعنی لاویان. یَربعامِ پادشاه و نبی‌ای از یهودا، نمایندهٔ دو دسته در سرکشیِ بنیادینِ پادشاهیِ شمالی‌اند، و بار دیگر لاویان قهرمانان‌اند.

At Jeroboam’s foundational rebellion the prophet from Judah rebukes him and prophesies of a king that would be named “the foundation of God”—Josiah. The fulfillment of the predicted reformation included that when Josiah began his revival and reformation, the curse of Moses was discovered, and the reading of the sacred words of Moses empowered a revival and reformation that had already begun. Josiah, clearly a prophetic symbol, represents a revival and reformation that is empowered when a prophecy from the writings of Moses is discovered.

در شورش بنیادینِ یربعام، پیامبری از یهودا او را توبیخ کرد و دربارهٔ پادشاهی که نامش «بنیادِ خدا» خواهد بود — یوشیا — نبوت نمود. تحققِ اصلاحِ پیش‌گویی‌شده بدین‌گونه بود که چون یوشیا احیا و اصلاحِ خود را آغاز کرد، لعنتِ موسی مکشوف شد، و قرائتِ کلماتِ مقدسِ موسی به احیا و اصلاحی که از پیش آغاز شده بود قوت بخشید. یوشیا، که به‌روشنی نمادی نبوی است، نمایندهٔ احیا و اصلاحی است که هرگاه نبوّتی از نوشته‌های موسی مکشوف گردد، قوت می‌گیرد.

The foundational rebellion in the story of king Jeroboam is represented by the king of Israel, and also by the prophet from Judah who was sent with a divine pronouncement against Jeroboam’s foundational rebellion and instructions for the prophet identifying which path to avoid when returning to Judah. The prophet from Judah rejects Jeroboam’s request to stay, but thereafter accepts the invitation of the lying prophet of Bethel, and seals his fate. The disobedient prophet would die between the ass and the lion, and then be buried in the tomb of the lying prophet.

تمردِ بنیادین در داستانِ پادشاه یربعام، هم در شخصِ پادشاهِ اسرائیل نمود می‌یابد و هم در نبی‌ای از یهودا که با اعلامی الهی بر ضد تمردِ بنیادینِ یربعام و با دستورهایی خطاب به آن نبی—مشخص‌کنندهٔ این‌که هنگام بازگشت به یهودا از کدام راه باید پرهیز کند—فرستاده شده بود. نبیِ از یهودا درخواستِ یربعام برای ماندن را رد می‌کند، اما پس از آن دعوتِ نبیِ دروغگویِ بیت‌ئیل را می‌پذیرد و بر سرنوشتِ خویش مهر می‌نهد. نبیِ نافرمان میانِ خر و شیر خواهد مرد و سپس در مقبرهٔ نبیِ دروغگو به خاک سپرده خواهد شد.

On August 11, 1840, a prophecy of the second woe was fulfilled, and the foundations of Adventism was laid. Josiah Litch presented the prophecy in 1838, and then ten days before August 11, 1840 he fined tuned his calculations and predicted August 11, 1840, as the day the Ottoman supremacy would cease, in fulfillment of the prophecy of Islam of the second woe.

در یازدهم اوت ۱۸۴۰، یکی از نبوّت‌های مربوط به وای دوم تحقق یافت و بنیان‌های ادونتیسم نهاده شد. جوزایا لیچ این نبوّت را در سال ۱۸۳۸ طرح کرد، و سپس ده روز پیش از یازدهم اوت ۱۸۴۰ محاسبات خود را دقیق‌تر کرد و یازدهم اوت ۱۸۴۰ را، به‌عنوان روزی که تفوق عثمانی پایان خواهد یافت، پیشگویی نمود، در تحققِ نبوّتِ وای دوم دربارهٔ اسلام.

King Josiah symbolizes the final revival and reformation, for every prophet speaks more directly of the latter days, than any prior days. King Josiah symbolizes the final revival and reformation, and that reformation has been set forth in the Bible by a prediction. The book of Joel identifies the final revival and reformation that takes place among those who will be the one hundred and forty-four thousand. Josiah’s revival was two steps, it began, then a prophecy was unsealed that added momentum to the work. The two steps are the early and latter rain, as set forth in the book of Joel, and fulfilled in the books of Acts, and then fulfilled again in the Millerite history.

پادشاه یوشیا نماد احیا و اصلاح نهایی است، زیرا هر نبی به‌طور مستقیم‌تری درباره ایام آخر سخن می‌گوید تا درباره روزهای پیشین. پادشاه یوشیا نماد احیا و اصلاح نهایی است، و آن اصلاح در کتاب مقدس به‌وسیله نبوتی بیان شده است. کتاب یوئیل احیا و اصلاح نهایی را که در میان کسانی که یکصد و چهل و چهار هزار خواهند بود صورت می‌گیرد، مشخص می‌کند. احیای یوشیا دو مرحله داشت: آغاز شد، سپس نبوتی مهرگشایی گردید که به آن کار شتاب بخشید. آن دو مرحله باران پیشین و باران پسین است، چنان‌که در کتاب یوئیل بیان شده، و در کتاب اعمال رسولان تحقق یافت، و سپس در تاریخ میلریتیان بار دیگر تحقق یافت.

At the foundational rebellions of Aaron, king Jeroboam and the prophet from Judah to king Josiah, and then on to Josiah Litch, identifies a line of testimony concerning the foundational test. The foundational test is the first test, that is followed by the temple test when the capstone is placed. After that the third test, the litmus test arrives.

در سرکشی‌های بنیادینِ هارون، یربعامِ پادشاه و پیامبرِ برخاسته از یهودا، تا به یوشیای پادشاه، و سپس تا به یوشیا لِیچ، خطّی از شهادت دربارهٔ آزمونِ بنیادین بازشناخته می‌شود. آزمونِ بنیادین نخستین آزمون است و پس از آن، هنگامی که سنگِ نهایی نهاده می‌شود، آزمونِ هیکل در پی می‌آید. پس از آن، آزمونِ سوم، یعنی آزمونِ تورنسل، فرا می‌رسد.

From the golden calf, unto Jeroboam’s altars at Bethel and Dan, to king Josiah, unto Josiah Litch represents a series of prophetic footsteps that lead to the foundational test of 9/11. When the great buildings of New York came down at 9/11, a prophecy of the third woe identified the test calling for a return to the old foundational paths, for the parallel of August 11, 1840 and 9/11 could be seen by any Laodicean Seventh-day Adventist who chose to see. Al Qaeda’s involvement in 9/11 is often brought into question in these days of conspiracy theories that generally are true, but Al Qaeda means “the foundation,” and they began as an organization one year before the time of the end in 1989, in fact on August 11, 1988.

تسلسلی از گوسالهٔ طلایی، به مذابحِ یربعام در بیت‌ئیل و دان، به پادشاه یوشیا، تا یوشیا لیچ، نمایانگر سلسله‌ای از گام‌های نبوی است که به آزمونِ بنیادینِ ۱۱ سپتامبر منتهی می‌شود. هنگامی که در ۱۱ سپتامبر ساختمان‌های عظیمِ نیویورک فروریختند، نبوّتِ وایِ سوم آن آزمونی را که دعوت به بازگشت به راه‌های کهنِ بنیادین می‌کرد، معیّن نمود؛ زیرا موازاتِ ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر را هر ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای که می‌خواست ببیند، می‌توانست آن را مشاهده کند. در این روزگارِ نظریه‌های توطئه ـ که عموماً درست‌اند ـ دخالتِ القاعده در ۱۱ سپتامبر غالباً مورد سؤال قرار می‌گیرد؛ امّا «القاعده» به معنای «بنیاد» است، و آنان به‌عنوانِ یک سازمان، یک سال پیش از «وقتِ انتها» در ۱۹۸۹ آغاز به کار کردند؛ به‌واقع در ۱۱ اوتِ ۱۹۸۸.

If these details about the prophetic symbolism of the foundations is not noticed, much is lost. At 9/11 the foundations were laid in the first step. The second step the temple is finished as the capstone is placed. The third step is the closed door of the Sunday law. From 9/11 unto the Sunday law the message is primarily directed to Laodicean Seventh-day Adventists, for judgment begins at the house of God, and it ends for the house of God at the Sunday law. There and then Laodicean Seventh-day Adventism is passed by; as were the Protestants in Millerite history, and the Jews in the history of Christ, and as were those who died over forty years in the history of Moses.

اگر به این جزئیات دربارهٔ نمادپردازیِ نبویِ بنیادها توجه نشود، بسیاری از چیزها از دست می‌رود. در ۹/۱۱، در گام نخست، بنیادها پی‌ریزی شدند. در گام دوم، با نهادنِ سنگِ رأس، هیکل به اتمام می‌رسد. گام سوم، درِ بستهٔ قانونِ یکشنبه است. از ۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه، پیام در درجهٔ نخست معطوف به ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودکیایی است، زیرا داوری از خانهٔ خدا آغاز می‌شود و برای خانهٔ خدا در قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد. آنجا و همان‌دم، ادونتیسمِ روز هفتمِ لائودکیایی کنار گذاشته می‌شود؛ چنان‌که پروتستان‌ها در تاریخِ میلریتی، و یهودیان در تاریخِ مسیح، و نیز آنان که در مدتِ چهل سال در تاریخِ موسی درگذشتند، کنار گذاشته شدند.

The third woe of 9/11 was typified by the second woe of August 11, 1840, and at that level both waymarks are represented by the ass, the first symbol of Islam in Bible prophecy. The Sunday law is the mark of the beast, and that beast is often represented as a lion, thus counterfeiting the Lion of the tribe of Judah. The Sunday law is the lion and the disobedient prophet from Judah died between the ass and the lion, and was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel. He died in the prophetic period from 9/11 unto the Sunday law, which is the prophetic period from the ass unto the lion. That testing period is the grave of the lying prophet of Bethel, who had the disobedient prophet from Judah buried in his very own grave.

وایِ سومِ ۹/۱۱ به‌وسیلهٔ وایِ دومِ ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ تمثیل یافته بود، و در آن سطح هر دو نشانهٔ راه به‌وسیلهٔ الاغ، که نخستین نمادِ اسلام در نبوتِ کتاب‌مقدّس است، مُمثّل می‌شوند. قانونِ یکشنبه نشانِ وحش است، و آن وحش غالباً به‌صورت شیری نمایانده می‌شود، و بدین‌سان بدلِ شیرِ قبیلهٔ یهودا را جعل می‌کند. قانونِ یکشنبه همان شیر است، و پیامبرِ نافرمان از یهودا میانِ الاغ و شیر مرد، و در همان قبری که نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل در آن بود، به خاک سپرده شد. او در دورهٔ نبویِ از ۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه درگذشت، که همان دورهٔ نبویِ از الاغ تا شیر است. آن دورهٔ امتحانْ گورِ نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل است، که پیامبرِ نافرمان از یهودا را در خودِ گورِ خویش به خاک سپرد.

Jeroboam’s kingdom, which is represented as a counterfeit of the kingdom of Judah, where Jerusalem and the temple are located, represented the Protestants of Millerite history, that were no longer God’s people. They lost their covenant designation between August 11, 1840 and the closed door of October 22, 1844. That history aligns with 9/11 unto the Sunday law, and for this reason, the disobedient prophet of Judah is buried in the same tomb as were the apostate Protestants, who were represented by the lying prophet of Bethel.

پادشاهی یربعام، که به‌منزلهٔ بدلیِ پادشاهی یهودا، جایی که اورشلیم و هیکل در آن واقع است، نمایانده شده است، نمایانگرِ پروتستان‌های تاریخ میلریتی بود که دیگر قوم خدا به‌شمار نمی‌آمدند. آنان میان یازدهم اوت 1840 و درِ بستهٔ بیست‌ودوم اکتبر 1844 جایگاهِ عهدیِ خود را از دست دادند. آن تاریخ با ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه منطبق است، و از این‌رو، نبی نافرمانِ یهودا در همان قبری به خاک سپرده شده است که پروتستان‌های مرتد—که به‌وسیلهٔ نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل نمایانده شده بودند—در آن به خاک سپرده شدند.

Overall king Josiah was a good king, but he did die at Megiddo, an obvious and direct application to Armageddon. He went astray by refusing the warning message of Necho. Necho, the king of Egypt, and therefore the king of the south was on his way to do battle with Babylon, the king of the north. Josiah represents the Judeans that die at Armageddon, because they rejected the warning message of the battle of the king of the south and the king of the north in Daniel 11:40–45. That message became the foundation at 9/11.

در مجموع، پادشاه یوشیا پادشاهی صالح بود، اما او در مجدّو درگذشت؛ و این امر اشاره‌ای آشکار و مستقیم به هرمجدون است. او با نپذیرفتنِ پیام هشدارآمیزِ نِخو از راه منحرف شد. نِخو، پادشاه مصر، و بنابراین پادشاه جنوب، در راه بود تا با بابل، یعنی پادشاه شمال، به نبرد رود. یوشیا نمایانگر اهل یهودا است که در هرمجدون می‌میرند، زیرا پیام هشدارآمیزِ نبردِ پادشاه جنوب و پادشاه شمال را در دانیال ۱۱:۴۰–۴۵ رد کردند. آن پیام در ۱۱ سپتامبر به شالوده تبدیل شد.

The first test is the first angel’s call to return to the foundations.

آزمون نخست، ندای فرشتهٔ نخستین به بازگشت به بنیادهاست.

The second test is the second angel’s call to separate and finish the temple.

دومین آزمون، دعوتِ فرشتهٔ دوم به جدایی و اتمامِ هیکل است.

The third test is the third angel’s litmus test of the seal or the mark.

سومین آزمون، سنگ محکِ فرشتهٔ سوم در باب مُهر یا نشان است.

The first test is a test upon the foundations, and in 2024 roughly half of those involved with the Sabbath zoom meetings left over the only doctrinal argument that is represented upon the 1843 chart. That argument was over the symbol that establishes the vision of God’s people in the latter days. The Millerite controversy had the Protestants claiming Antiochus Epiphanes, or Islam was the power who exalts himself, and falls, to establish the vision in verse fourteen of Daniel eleven.

نخستین آزمون، آزمونی دربارهٔ بنیادهاست، و در سال ۲۰۲۴، حدود نیمی از کسانی که در جلسات زومِ سبت مشارکت داشتند، به‌سبب تنها بحثِ عقیدتی‌ای که بر نمودار ۱۸۴۳ نمایانده شده است، کناره‌گیری کردند. آن مجادله بر سر نمادی بود که رؤیای قوم خدا را در ایام آخر تثبیت می‌کند. در مناقشهٔ میلریتی، پروتستان‌ها مدعی بودند که آنتیوخوس اپیفانس، یا اسلام، همان قدرتی است که خود را برمی‌افرازد و فرو می‌افتد، تا رؤیا را در آیهٔ چهاردهمِ باب یازدهمِ دانیال تثبیت کند.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو خود را بلند خواهند ساخت تا رؤیا را استوار سازند، اما فرو خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۱۴.

Was Islam or Antiochus Epiphanes the robbers of thy people, or was it Rome, as Miller identified. Miller had understood that the desolating powers of paganism and papalism were both the power that exalted themselves, who fell and who were the robbers of God’s people. The argument is represented on the chart that was “directed by the hand of God, and should not be altered,” and is the only representation on either of Habakkuk’s tables which identifies an event that had no direct reference in the prophetic Word. The reference on the chart was to highlight that foundational argument as a symbol of the separating power of God’s prophetic Word.

آیا اسلام یا آنتیوخوس اپیفانس غارتگرانِ قومِ تو بودند، یا آن‌گونه که میلر تشخیص داده بود، روم؟ میلر دریافته بود که قوای ویرانگرِ وثنیّت و پاپی‌گری هر دو همان قدرتی بودند که خود را برافراشتند، فرو افتادند، و غارتگرانِ قومِ خدا بودند. این استدلال بر لوحی عرضه شده است که «به دستِ خدا هدایت شده و نباید دگرگون گردد»، و تنها بازنمایی در میان دو لوحِ حبقوق است که رویدادی را مشخص می‌کند که در کلامِ نبوی هیچ ارجاعِ مستقیمی نداشت. اشارهٔ مندرج بر لوح بدین منظور بود که آن استدلالِ بنیادین را، به‌منزلهٔ نمادی از قدرتِ جداکنندهٔ کلامِ نبویِ خدا، برجسته سازد.

In 2024, roughly half of the zoom group left over the false understanding that it is the United States that establishes the vision, and not Rome, as the Millerites so aptly defended.

در سال ۲۰۲۴، تقریباً نیمی از گروه زوم به سبب این سوءفهم که اقامهٔ رؤیا کارِ ایالات متحده است و نه روم، گروه را ترک کردند؛ حال آن‌که پیروان میلر به‌خوبی از این رأی دفاع کرده بودند که این روم است که رؤیا را اقامه می‌کند.

The purging that began in 2023, began when Christ entered the room with His fan, and the fan is His words of truth. When He entered His room, it was empty of people, so He raised up a voice in the wilderness to prepare the way of the Lord. The voice was to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come unto His temple; His temple of the one hundred and forty-four thousand.

پالایشی که در سال ۲۰۲۳ آغاز شد، آنگاه آغاز گرفت که مسیح با بیلِ بادزنِ خویش به مخدع درآمد، و آن بیلِ بادزن، سخنانِ حقّ اوست. چون به مخدعِ خویش درآمد، آن از مردم تهی بود؛ از این‌رو ندایی را در بیابان برانگیخت تا راهِ خداوند را مهیا سازد. آن ندا برای آن بود که راه را مهیا کند تا رسولِ عهد به ناگاه به هیکلِ او درآید؛ هیکلِ او، هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار.

Then in 2024, the first test, the test of the foundations, the test of who establishes the vision—that vision that seals the remnant. The internal vision that seals the remnant is the vision of Christ in chapter ten, and the external vision is the vision that is established by the antichrist, and the antichrist is Rome. An internal vision of Christ and an external vision of antichrist. The sealing is a settling into truth, both spiritually and intellectually; and the internal vision of chapter ten is the spiritual, and chapter eleven’s external vision is the intellectual. The understanding and corresponding experience of both visions is the required criteria for anyone who would be sealed, as Daniel represented in the first verse of Daniel chapter ten.

آنگاه در سال ۲۰۲۴، نخستین آزمون، آزمونِ بنیادها، آزمونِ اینکه چه کسی رؤیت را برپا می‌کند—همان رؤیتی که باقی‌مانده را مُهر می‌زند. رؤیتِ درونی‌ای که باقی‌مانده را مُهر می‌کند، رؤیتِ مسیح در باب دهم است، و رؤیتِ بیرونی، رؤیتی است که ضدّ مسیح برپا می‌کند، و ضدّ مسیح، روم است. رؤیتِ درونیِ مسیح و رؤیتِ بیرونیِ ضدّ مسیح. مُهر شدن عبارت است از استقرار در حقیقت، هم روحانی و هم عقلانی؛ و رؤیتِ درونیِ باب دهم جنبهٔ روحانی دارد و رؤیتِ بیرونیِ باب یازدهم جنبهٔ عقلانی است. فهم و تجربهٔ متناظرِ هر دو رؤیت، معیارِ لازم برای هر کسی است که قرار است مُهر شود، چنان‌که دانیال در آیهٔ نخستِ باب دهمِ کتاب دانیال نشان داده است.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

The alpha test of the foundations was over verse fourteen of Daniel eleven, and it was a parallel to the same foundational test of the Millerites, and that test was the only controversy from Millerite history that is represented upon the table Habakkuk’s watchman was commanded to write and make plain. The foundational test of 2024, was the first angel’s descent, as represented by August 11, 1840, 1888 and 9/11.

آزمون آلفای بنیادها بر سر آیهٔ چهاردهمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال بود، و با همان آزمون بنیادینِ پیروان میلر موازی بود، و آن آزمون تنها مناقشه‌ای از تاریخ پیروان میلر بود که بر لوحی که دیده‌بانِ حبقوق مأمور شد بنگارد و آن را روشن سازد، نمایانده شده است. آزمون بنیادینِ ۲۰۲۴، نزولِ فرشتهٔ نخست بود، چنان‌که به‌وسیلهٔ ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰، ۱۸۸۸ و ۱۱ سپتامبر نمایانده شده است.

That angel had also descended as Michael, for Michael is the one who resurrected Moses, who with Elijah was resurrected on the last day of 2023. That resurrection is represented by Ezekiel as being accomplished by a prophecy of the four winds, which Sister White calls the angry restrained horse, which is Islam of August 11, 1840 and 9/11. The alpha test was the foundational testing external vision. The omega test would be an internal capstone vision.

آن فرشته به‌عنوان میکائیل نیز نازل شده بود، زیرا میکائیل همان کسی است که موسی را از مردگان برخیزانید؛ موسی که در آخرین روز سال ۲۰۲۳ به‌همراه ایلیا برخیزانیده شد. آن رستاخیز نزد حزقیال به‌گونه‌ای بازنمایی شده است که گویی به‌واسطهٔ نبوّتِ چهار باد به انجام می‌رسد، همان که خواهر وایت آن را اسبِ خشمگینِ مهار‌شده می‌نامد، یعنی اسلامِ ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر. آزمونِ آلفا، بینشِ بیرونیِ آزمونِ بنیادین بود. آزمونِ امگا، یک بینشِ درونیِ سنگِ رأس خواهد بود.

Why would there be an alpha and omega to be followed by a third test? This is the very issue I am identifying. The alpha external testing vision of 2024, is the first of three tests. That foundational test must be passed to be involved in the capstone omega test. Those two tests are of a different prophetic nature than the third test. The third test is a litmus test which demonstrates if the candidate has truly passed the previous two steps.

چرا باید آلفا و اُمگایی باشد که آزمون سومی در پیِ آن‌ها بیاید؟ این دقیقاً همان مسئله‌ای است که بدان اشاره می‌کنم. بینشِ آلفاییِ آزمونِ بیرونیِ ۲۰۲۴ نخستینِ سه آزمون است. آن آزمونِ بُنیادین باید گذرانده شود تا امکانِ مشارکت در آزمونِ اُمگای سرسنگِ بنا فراهم گردد. آن دو آزمون از حیثِ ماهیتِ نبوی با آزمونِ سوم تفاوت دارند. آزمونِ سوم محکی از نوعِ لیتموس است که نشان می‌دهد آیا داوطلب واقعاً دو گامِ پیشین را گذرانده است یا نه.

The first test is the foundation, and the second test is the temple completed. The foundation of the temple was laid during the history of the first decree to come out of Babylon. In the history of the second decree the temple was completed. The third decree was different, for in that decree, Judah’s national sovereignty was restored giving them the authority to prosecute civil and religious crimes. Judgment is restored at the third decree. In 2024, the foundational alpha test separated those in the dirt brush man’s virtually empty room.

آزمونِ نخست شالوده است، و آزمونِ دوم هیکلِ تکمیل‌شده است. شالودهٔ هیکل در تاریخِ فرمانِ نخستِ خروج از بابل نهاده شد. در تاریخِ فرمانِ دوم، هیکل تکمیل شد. فرمانِ سوم متفاوت بود، زیرا در آن فرمان، حاکمیتِ ملّیِ یهودا بازگردانده شد و به آنان اختیارِ تعقیبِ جرایمِ مدنی و دینی را داد. داوری در فرمانِ سوم باز برقرار می‌شود. در سالِ ۲۰۲۴، آزمونِ آلفای بنیادی، کسانی را که در اتاقِ تقریباً خالیِ مردِ برسِ گرد و خاک بودند، از هم جدا کرد.

The omega test is where the temple is finished, as represented by the capstone being placed. The completion of the temple is the church triumphant that is established when the tares are removed. The completion of the temple in Miller’s dream was when the jewels were cast back into the larger casket “without any visible pains of the man who cast them in.” After Miller identifies the dirt brush man casting the jewels into the larger casket, he ends his testimony with the words, “I shouted with very joy, and that shout awoke me.”

آزمونِ اُمگا همان مرحله‌ای است که در آن هیکل به اتمام می‌رسد؛ چنان‌که با نهاده‌شدنِ سنگِ رأس نشان داده می‌شود. تکمیلِ هیکل همان کلیسای ظفرمند است که هنگامی که زوان‌ها برداشته شوند، استقرار می‌یابد. تکمیلِ هیکل در رؤیای میلر آنگاه بود که جواهرات، «بی‌آن‌که هیچ زحمتِ آشکاری از سوی آن مرد که آن‌ها را درون می‌افکند دیده شود»، دوباره به درونِ صندوقِ بزرگ‌تر افکنده شدند. پس از آن‌که میلر مردِ خاک‌روب را که جواهرات را به درونِ صندوقِ بزرگ‌تر می‌افکند شناسایی می‌کند، گواهیِ خود را با این کلمات به پایان می‌برد: «از فرطِ شادی فریاد برآوردم، و همان فریاد مرا بیدار ساخت.»

Take note that Miller’s loud cry that awakens, was empowered by “joy.” Joy is the symbol of those in Joel who have the “new wine,” and “shame” is upon those other drinkers of wine who have been cut off from the new wine. The Midnight Cry that awakens Miller, follows after the dirt brush man casts the jewels into the larger casket. The larger casket is full of the jewels that have been separated from the rubbish and cast into the casket, which is both the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the message of the Midnight Cry. The temple is finished in the second decree, or the second angel, or the second and omega test. In Miller’s dream, the omega test is represented when the windows of heaven are opened.

توجه داشته باشید که آن فریادِ بلند که میلر را بیدار می‌سازد، از "شادی" نیرو گرفته بود. "شادی" نمادِ کسانی است که در یوئیل دارای "شرابِ تازه"اند، و "شرم" بر دیگر شراب‌نوشانی است که از "شرابِ تازه" منقطع گشته‌اند. فریادِ نیمه‌شبی که میلر را بیدار می‌کند، پس از آن درمی‌رسد که مردِ جارویِ خاک جواهر را در صندوقِ بزرگ‌تر می‌افکند. صندوقِ بزرگ‌تر آکنده از جواهری است که از خاکروبه جدا شده و در آن صندوق افکنده شده‌اند؛ که هم هیکلِ صد و چهل و چهار هزار است و هم پیامِ فریادِ نیمه‌شب. هیکل در فرمانِ دوم، یا فرشتهٔ دوم، یا آزمونِ دوم و اُمگا، تکمیل می‌شود. در رؤیای میلر، آزمونِ اُمگا هنگامی که روزن‌های آسمان گشوده می‌شوند، به تصویر درمی‌آید.

> And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God. Revelation 19:6–9.

> و شنیدم گویی آوازی چون آواز جمعیتی عظیم، و چون صدای آب‌های بسیار، و همچون آواز تندرهای نیرومند که می‌گفتند: «هللویا، زیرا خداوند، خدای قادر مطلق سلطنت می‌کند. شادمان شویم و وجد نماییم و به او جلال بدهیم، زیرا عروسیِ برّه فرا رسیده است و عروسِ او خود را آماده ساخته است. و به او عطا شد تا به کتانِ نازکِ پاک و سفید آراسته گردد، زیرا کتانِ نازک پارساییِ قدیسان است.» و به من گفت: «بنویس: خوشا به حالِ آنان که به شامِ عروسیِ برّه خوانده شده‌اند.» و به من گفت: «این‌ها سخنانِ راستینِ خداست.» مکاشفه ۱۹:۶-۹

On October 22, 1844, “four comings of Christ” were fulfilled, and each of those four comings are more perfectly fulfilled at the soon-coming Sunday law. He came as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of the purging and purification of the Levites in Malachi three. He came to receive a kingdom in fulfillment of Daniel 7:13. He came to cleanse the sanctuary in fulfillment of Daniel 8:14 and He also came to the marriage. The marriage takes place when the bride has made herself ready.

در 22 اکتبر 1844، «چهار بار آمدنِ مسیح» تحقق یافت؛ و هر یک از آن چهار آمدن، در هنگام قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، به‌گونه‌ای کامل‌تر تحقق خواهند یافت. او به‌عنوانِ فرستادهٔ عهد آمد، در تحققِ پالایش و تطهیرِ لاویان در ملاکی باب سوم. او آمد تا پادشاهی را دریافت کند، در تحققِ دانیال 7:13. او آمد تا قدس را تطهیر کند، در تحققِ دانیال 8:14، و نیز به مراسمِ عروسی آمد. عروسی زمانی برپا می‌شود که عروس خود را مهیا ساخته باشد.

> “‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons, 69.

> «و چون میوه برسد، بی‌درنگ داس را در آن فرو می‌برد، زیرا موسم درو فرا رسیده است.» مسیح با اشتیاقی سوزان در انتظار تجلّی خویش در کلیسای خود است. هرگاه سیرت مسیح در قوم او به‌کمال بازآفریده شود، آنگاه خواهد آمد تا ایشان را به ملک خویش بگیرد. درس‌های تمثیلی مسیح، 69.

The “world can only be warned,” according to inspiration, by “seeing men and women” with the seal of God during the Sunday law crisis.

«جهان تنها می‌تواند هشدار یابد»، بنابر الهام، از طریق «دیدنِ مردان و زنانی» که دارای مهرِ خدا هستند، در خلالِ بحرانِ قانونِ یکشنبه.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، از عدالت و از داوری ملزم سازد. جهان تنها زمانی هشدار می‌گیرد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر اصول بلند و مقدس عمل می‌کنند و به‌شیوه‌ای والا خط فاصل میان کسانی را که فرامین خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و آنان را که روز استراحتِ جعلی‌ای را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. وقتی آزمون فرا برسد، به‌روشنی معلوم خواهد شد که نشانِ وحش چیست. این همان نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که در اندیشه داشت زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزشِ کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

When the bride makes herself ready the harvest is come. The harvest begins with the gathering together of the first fruit wheat offering that is lifted up as a wave offering ensign. First the first fruits, which are the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation, are gathered, and then the other flock, who are the great multitude. The ensign is his mighty army, and his mighty army is arrayed in fine white linen. At the marriage, the temple of the one hundred and forty-four is finished in advance of the judgment of the Sunday law, and that temple is not only Miller’s larger casket, but it is the church triumphant that possesses all the gifts, including the spirit of prophecy.

چون عروس خویشتن را مهیّا سازد، موسم حصاد فرا رسیده است. حصاد با گردآوریِ تقدیمهٔ نخستینهٔ گندم ـ که همچون رایتِ تقدیمهٔ جنباندنی برافراشته می‌شود ـ آغاز می‌گردد. نخست، نخستینه‌ها، که همان یکصد و چهل و چهار هزارِ کتاب مکاشفه‌اند، گردآوری می‌شوند، و سپس رمهٔ دیگر، یعنی انبوهِ عظیم. آن رایت، لشکر مقتدر اوست، و لشکر مقتدر او به کتانِ سفیدِ لطیف مُلبّس است. در هنگام عروسی، هیکلِ آن یکصد و چهل و چهار تن، پیش از داوریِ قانونِ یکشنبه، به کمال می‌رسد؛ و آن هیکل نه تنها صندوقچهٔ بزرگ‌ترِ میلر است، بلکه همان کلیسای ظفرمند است که تمامی مواهب، از جمله روح نبوت، را داراست.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> و به پاهایش افتادم تا او را پرستش کنم. اما او به من گفت: مبادا چنین کنی! من نیز چون تو بنده‌ام و از برادرانت هستم که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را پرستش کن، زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه ۱۹:۱۰.

The one hundred and forty-four thousand are those who have the testimony of Jesus, and the testimony of Jesus is set forth “line upon line” in both the Bible and Spirit of Prophecy. When the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, they will all employ the line upon line methodology to present their testimony. That testimony is a combination of the Divine blood and the human witness.

یک‌صد و چهل و چهار هزار کسانی‌اند که شهادت عیسی را دارند، و شهادت عیسی در هر دو، کتاب‌مقدس و روح نبوت، به‌شیوه «خط بر خط» تبیین شده است. هنگامی که جنبشِ لاودیکیه‌ایِ یک‌صد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلادلفیه‌ایِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تبدیل شود، همگی برای ارائهٔ شهادت خود از روش‌شناسی «خط بر خط» بهره خواهند گرفت. آن شهادت آمیزه‌ای است از خونِ الهی و شهادتِ انسانی.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> و آنان به‌وسیلهٔ خونِ بره و به سببِ کلامِ شهادتِ خود بر او چیره شدند؛ و جانِ خود را تا پایِ مرگ دوست نداشتند. مکاشفه ۱۲:۱۱.

The testimony of humanity combined with the blood of Divinity is the testimony of Moses and the Lamb. Moses was humanity, the alpha to the blood of the omega Lamb’s divinity. All the gifts are restored as soon as the bride makes herself ready, and as a mighty army clothed in white linen, she takes her position as the ensign of the Lord’s advancing army. That battle march begins when the bride is made ready and clothed in white, which is when the windows of heaven are opened, as they were in Miller’s dream.

شهادتِ انسانیت که با خونِ الوهیت درآمیخته است، همان شهادتِ موسی و بره است. موسی، انسانیت بود؛ آلفا در نسبت با خونِ الوهیتِ برۀ اُمگا. همۀ مواهب به محض آن‌که عروس خود را مهیّا سازد، اعاده می‌گردند، و او چون سپاهی نیرومند که به کتانِ سفید ملبّس است، در جایگاهِ درفشِ سپاهِ پیش‌روندۀ خداوند قرار می‌گیرد. آن پیشرویِ جنگی آنگاه آغاز می‌شود که عروس مهیّا شده و به جامۀ سفید ملبّس گردد؛ و همان‌گاه است که روزنه‌های آسمان گشوده می‌شوند، چنان‌که در خوابِ میلر گشوده شدند.

> And I saw heaven opened, and behold a white horse; and he that sat upon him was called Faithful and True, and in righteousness he doth judge and make war. His eyes were as a flame of fire, and on his head were many crowns; and he had a name written, that no man knew, but he himself. And he was clothed with a vesture dipped in blood: and his name is called The Word of God. And the armies which were in heaven followed him upon white horses, clothed in fine linen, white and clean. And out of his mouth goeth a sharp sword, that with it he should smite the nations: and he shall rule them with a rod of iron: and he treadeth the winepress of the fierceness and wrath of Almighty God. And he hath on his vesture and on his thigh a name written, KING OF KINGS, AND LORD OF LORDS. Revelation 19:11–16.

> و دیدم که آسمان گشوده شد، و اینک اسبی سفید؛ و آن که بر آن نشسته بود «امین و راستین» نامیده می‌شد، و به عدالت داوری می‌کند و می‌جنگد. چشمانش همچون شعله‌ای از آتش بود، و بر سرش تاج‌های بسیار؛ و نامی نوشته داشت که جز خود او هیچ‌کس آن را نمی‌دانست. و جامه‌ای در خون آغشته بر تن داشت؛ و نام او «کلمهٔ خدا» خوانده می‌شود. و لشکرهایی که در آسمان بودند، بر اسبان سفید او را دنبال می‌کردند، در کتان نازک، سفید و پاک، پوشیده. و از دهان او شمشیری تیز بیرون می‌آید تا بدان امّت‌ها را بزند؛ و آنان را با عصای آهنین شبانی خواهد کرد؛ و معصرة تندی و غضب خدای قادر مطلق را پا می‌فشارد. و بر جامه و بر ران او نامی نوشته است: «پادشاهِ پادشاهان و خداوندِ خداوندان». مکاشفه ۱۹:۱۱-۱۶.

When the dirt brush man enters the empty room and opens the windows He gathers up the jewels and cast them into the larger omega casket. James White would identify those jewels as God’s people, but William Miller would tell you symbols have more than one meaning, and the jewels represent not only the scattered foundational truths, but also the scattered jewels that are on the crown that is lifted up representing Christ’s kingdom of glory.

وقتی مردِ جاروی گردوخاک به اتاقِ خالی وارد می‌شود و پنجره‌ها را می‌گشاید، گوهرها را گرد می‌آورد و آنها را در صندوقچهٔ اُمگای بزرگ‌تر می‌افکند. جیمز وایت آن گوهرها را قومِ خدا می‌انگاشت، اما ویلیام میلر به شما می‌گفت که نمادها بیش از یک معنا دارند، و آن گوهرها نه‌تنها نمایانگرِ حقایقِ بنیادیِ پراکنده‌اند، بلکه همچنین نمایانگرِ گوهرهای پراکنده‌ای هستند که بر تاجِ برافراشته‌ای قرار دارند که نمایندهٔ پادشاهیِ جلالِ مسیح است.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> و خداوند، خدای ایشان، در آن روز ایشان را چون گلهٔ قوم خویش نجات خواهد داد؛ زیرا ایشان مانند سنگ‌های تاج خواهند بود، برافراشته چون عَلَمی بر سرزمین او. زکریا ۹:۱۶.

The omega and second test after the foundational alpha test of Rome establishing the vision, is the capstone omega test. It is the finishing of the temple test, that precedes the third litmus test of judgment. The test purges the two classes of worshippers from each other, separating the wise and foolish based upon the oil, which is the message, or as Sister White identified in her commentary of the synagogue at Capernaum—the “words of truth.”

آزمونِ اُمگا، که آزمونِ دوم پس از آزمونِ الفایِ بنیادینِ روم است ــ آزمونی که رؤیا را تثبیت می‌کند ــ همان آزمونِ اُمگایِ سنگِ رأس است. این، اتمامِ آزمونِ هیکل است که بر سومین محکِ داوری مقدّم می‌شود. این آزمون دو طبقهٔ پرستندگان را از یکدیگر پالایش کرده، خردمندان را از جاهلان بر پایهٔ روغن ــ که همان پیام است، یا چنان‌که خواهر وایت در شرح خود بر کنیسۀ کفرناحوم آن را «کلماتِ حقیقت» نامید ــ جدا می‌کند.

Capernaum is where in John 6:66, Jesus lost the greatest number of disciples at one time, and those disciples never returned. As the largest test of discipleship in the time of Christ, Capernaum is a symbol of the omega test of discipleship in the time of Christ, which in turn would typify the omega test of discipleship in the three-step testing process that began in 2023. In Capernaum, the test was represented by the Bread of Heaven, and it identified the failure of the Jews in the context of their inability to understand prophecy, due to their unwillingness to accept that when Jesus’ spoke of natural things, it was to be understood in a spiritual application.

کفرناحوم همان‌جاست که مطابق یوحنا ۶:۶۶، عیسی در یک نوبت بیشترین شمارِ شاگردان را از دست داد، و آن شاگردان هرگز بازنگشتند. به‌عنوان بزرگ‌ترین آزمونِ شاگردی در زمانِ مسیح، کفرناحوم نمادِ آزمونِ اُمگای شاگردی در زمانِ مسیح است که به نوبهٔ خود نمونۀ آزمونِ اُمگای شاگردی در فرایندِ سه‌مرحله‌ایِ آزمون است که در سالِ ۲۰۲۳ آغاز شد. در کفرناحوم، آزمون با نانِ آسمان نمایانده شد و ناکامیِ یهودیان را در چارچوبِ ناتوانی‌شان در فهمِ نبوت آشکار کرد، زیرا نمی‌خواستند بپذیرند که هرگاه عیسی از امورِ طبیعی سخن می‌گفت، آن سخن می‌بایست در کاربردی روحانی فهم شود.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Christ’s discourse in the synagogue concerning the bread of life was the turning point in the history of Judas. He heard the words, ‘Except ye eat the flesh of the Son of man, and drink His blood, ye have no life in you.’ John 6:53. He saw that Christ was offering spiritual rather than worldly good. He regarded himself as farsighted, and thought he could see that Jesus would have no honor, and that He could bestow no high position upon His followers. He determined not to unite himself so closely to Christ but that he could draw away. He would watch. And he did watch.

> خطابۀ مسیح در کنیسه دربارۀ نانِ حیات، نقطۀ عطفی در سرگذشت یهودا بود. او این کلمات را شنید: «جز آن‌که گوشتِ پسرِ انسان را بخورید و خونِ او را بنوشید، در خود حیات ندارید.» یوحنا 6:53. دید که مسیح خیرِ روحانی را عرضه می‌کند نه خیرِ دنیوی. خود را دوراندیش می‌پنداشت و گمان می‌برد که می‌تواند دریابد که عیسی اعتباری نخواهد داشت و اینکه نتواند مقامی والا به پیروان خود عطا کند. تصمیم گرفت آن‌قدر خود را به مسیح نزدیک نکند که نتواند از او جدا شود. قصد آن داشت که مراقب باشد. و مراقب هم بود.

> “From that time he expressed doubts that confused the disciples. …” The Desire of Ages, 719.

> از آن زمان، او تردیدهایی ابراز می‌داشت که شاگردان را به سردرگمی می‌افکند. ... اشتیاق اعصار، ۷۱۹.

## First Test

نخستین آزمون

> “The look that Jesus cast upon the selfish Judas convinced him that the Master had penetrated his hypocrisy, and read his base, contemptible character. This was a more direct reproof than Judas had before received. He was provoked by it, and thus a door was opened through which Satan entered to control his thoughts. Instead of repenting, he planned revenge. Stung by the knowledge of his sin, and provoked to madness because his guilt was known, he rose from the table, and went to the palace of the high priest, where he found the council assembled. He was imbued with the spirit of Satan, and acted like one bereft of reason. The reward promised for the betrayal of his Master was thirty pieces of silver; and for a far less sum than the box of ointment cost he sold the Savior.

> نگاهی که عیسی بر یهودای خودخواه افکند، او را متقاعد ساخت که استاد بر ریاکاری‌اش وقوف یافته و سیرت دون‌مایه و خوارشمردنی او را خوانده است. این، توبیخی مستقیم‌تر از هر آنچه یهودا تا آن زمان دریافت کرده بود. از این امر تحریک شد، و بدین‌سان دری گشوده گردید که شیطان از آن درآمد تا مهار اندیشه‌هایش را به دست گیرد. به‌جای توبه، در صدد انتقام برآمد. گزیده از آگاهی به گناه خویش، و تا مرز جنون برانگیخته از آن‌که تقصیرش معلوم گشته بود، از سفره برخاست و به کاخ کاهن اعظم رفت، آنجا که شورا را گردآمده یافت. او از روح شیطان آکنده بود و چون کسی که از خرد بی‌بهره شده باشد رفتار می‌کرد. پاداشِ وعده‌داده برای خیانت به استادش، سی قطعه نقره بود؛ و به بهایی بسی کمتر از بهای آن ظرفِ مرهم، منجی را فروخت.

> “In spirit and practice many resemble Judas. As long as there is silence in regard to the plague-spot in their character, no open enmity is seen; but when they are reproved, bitterness fills their hearts.” Youth Instructor, July 12, 1900.

> در روح و سلوک، بسیاری به یهودا شباهت دارند. تا زمانی که دربارۀ لکهٔ طاعون‌زده در منش ایشان سکوت اختیار می‌شود، هیچ دشمنیِ آشکاری دیده نمی‌شود؛ اما هنگامی که توبیخ می‌شوند، تلخی دل‌هایشان را پر می‌کند. راهنمای جوانان، 12 ژوئیه 1900.

## The Second Test

آزمون دوم

> “Before the Passover Judas had met a second time with the priests and scribes, and had closed the contract to deliver Jesus into their hands. . . . Judas was now offended at Christ’s act in washing the feet of His disciples. If Jesus could so humble Himself, he thought, He could not be Israel’s king. All hope of worldly honor in a temporal kingdom was destroyed. Judas was satisfied that there was nothing to be gained by following Christ. After seeing Him degrade Himself, as he thought, he was confirmed in his purpose to disown Him, and confess himself deceived. He was possessed by a demon, and he resolved to complete the work he had agreed to do in betraying his Lord.” The Desire of Ages, 645.

> "پیش از عید فصح، یهودا بار دوم با کاهنان و کاتبان دیدار کرده و توافق سپردن عیسی به دست آنان را نهایی کرده بود. ... اکنون یهودا از عمل مسیح در شستن پاهای شاگردانش رنجیده بود. به گمان او، اگر عیسی می‌توانست چنین خود را فروتن سازد، نمی‌توانست پادشاه اسرائیل باشد. هر امید به افتخار دنیوی در پادشاهی موقّت از میان رفت. یهودا قانع شد که از پیروی مسیح چیزی عایدش نخواهد شد. پس از آن‌که، به پندار خود، دید که او خویشتن را خوار می‌سازد، در مقصود خود برای انکار او و اعتراف به فریب‌خوردگی خویش استوار شد. او به تسخیر دیوی درآمده بود، و عزم کرد کاری را که در خیانت به خداوندش برای انجام آن توافق کرده بود، به انجام رساند." The Desire of Ages, 645.

## The Final Decision

تصمیم نهایی

> “In surprise and confusion at the exposure of his purpose, Judas rose hastily to leave the room. ‘Then said Jesus unto him, That thou doest, do quickly. . . . He then having received the sop went immediately out: and it was night.’ Night it was to the traitor as he turned away from Christ into the outer darkness.

> در حیرت و پریشانی از افشای قصدش، یهودا شتابان برخاست تا از اتاق بیرون رود. «آنگاه عیسی بدو گفت: آنچه می‌کنی، زودتر بکن... او چون لقمه را گرفت، بی‌درنگ بیرون رفت؛ و شب بود.» برای آن خائن شب بود، آنگاه که از مسیح روی برتافت و به تاریکیِ بیرون رفت.

> “Until this step was taken, Judas had not passed beyond the possibility of repentance. But when he left the presence of his Lord and his fellow disciples, the final decision had been made. He had passed the boundary line.

> تا هنگامی که این گام برداشته نشده بود، یهودا از امکان توبه فراتر نرفته بود. اما چون حضورِ خداوندِ خویش و سایر شاگردان را ترک کرد، تصمیم نهایی اتخاذ شده بود. او از مرز عبور کرده بود.

> “Wonderful had been the long-suffering of Jesus in His dealing with this tempted soul. Nothing that could be done to save Judas had been left undone. After he had twice covenanted to betray his Lord, Jesus still gave him opportunity for repentance. By reading the secret purpose of the traitor’s heart, Christ gave to Judas the final, convincing evidence of His divinity. This was to the false disciple the last call to repentance. No appeal that the divine-human heart of Christ could make had been spared. The waves of mercy, beaten back by stubborn pride, returned in a stronger tide of subduing love. But although surprised and alarmed at the discovery of his guilt, Judas became only the more determined. From the sacramental supper he went out to complete the work of betrayal.

> بردباری عیسی در سلوکش با این جانِ وسوسه‌زده، شگفت‌انگیز بود. هیچ چیز از آنچه برای نجاتِ یهودا می‌توانست انجام گیرد، فروگذار نشده بود. پس از آن‌که او دوبار برای خیانت به خداوندِ خویش پیمان بسته بود، عیسی همچنان فرصتِ توبه به او داد. با خواندنِ قصدِ نهانِ دلِ خائن، مسیح آخرین و قانع‌کننده‌ترین برهان بر الوهیتِ خویش را به یهودا عطا کرد. این برای آن شاگردِ کاذب، آخرین دعوت به توبه بود. هیچ ندایی که دلِ الهی-انسانیِ مسیح می‌توانست سر دهد، فروگذار نشد. امواجِ رحمت که به‌وسیلهٔ غرورِ لجوج عقب رانده شده بودند، با مدّی نیرومندتر از محبتِ تسخیرکننده بازگشتند. اما با آن‌که از آشکار شدنِ تقصیرِ خویش حیرت‌زده و هراسان شد، یهودا تنها مصمّم‌تر گشت. او از شامِ مقدّس بیرون رفت تا کارِ خیانت را به انجام رساند.

> “In pronouncing the woe upon Judas, Christ also had a purpose of mercy toward His disciples. He thus gave them the crowning evidence of His Messiahship. ‘I tell you before it come,’ He said, ‘that, when it is come to pass, ye may believe that I AM.’ Had Jesus remained silent, in apparent ignorance of what was to come upon Him, the disciples might have thought that their Master had not divine foresight, and had been surprised and betrayed into the hands of the murderous mob. A year before, Jesus had told the disciples that He had chosen twelve, and that one was a devil. Now His words to Judas, showing that his treachery was fully known to his Master, would strengthen the faith of Christ’s true followers during His humiliation. And when Judas should have come to his dreadful end, they would remember the woe that Jesus had pronounced upon the betrayer.” The Desire of Ages, 653–655.

> در اعلام «وای» بر یهودا، مسیح نیز منظوری رحیمانه در حق شاگردان خویش داشت. بدین‌سان برترین و قاطع‌ترین حجت بر مسیحایی بودن خود را به آنان عطا کرد. فرمود: «پیش از آن‌که واقع شود، به شما می‌گویم تا چون واقع شد، ایمان آورید که «من هستم».» اگر عیسی خاموش می‌مانْد و چنان می‌نمود که از آنچه بر او خواهد آمد بی‌خبر است، شاگردان ممکن بود بیندیشند که استادشان از علمِ پیشینِ الهی برخوردار نیست، و غافلگیر شده و از راه خیانت به دست اوباشِ آدمکش تسلیم گردیده است. یک سال پیش، عیسی به شاگردان گفته بود که دوازده تن را برگزیده است و یکی از ایشان شیطان است. اکنون سخنان او خطاب به یهودا—که نشان می‌داد خیانت او نزد استادش کاملاً معلوم است—ایمان پیروان راستین مسیح را در ایام تحقیر او استحکام می‌بخشید. و چون یهودا به فرجام هولناک خود می‌رسید، آنان «وای»ی را به یاد می‌آوردند که عیسی بر آن خائن اعلام کرده بود. اشتیاق اعصار، ۶۵۳-۶۵۵.

Back to Articles