Article

# The Seventy Forgotten Years of Tyre

هفتاد سال فراموش‌شدهٔ صور

The Seventy Forgotten Years of Tyre

هفتاد سال فراموش‌شدهٔ صور

Author

Jeff Pippenger

Published

August 12, 2023

Formats

PDF
Word

All the prophets identify the end of the world.

همهٔ پیامبران پایان جهان را مشخص می‌کنند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> هر یک از پیامبران کهن بیش از آنکه برای روزگار خود سخن گفته باشند، برای روزگار ما سخن گفته‌اند، چنان‌که نبوت‌هایشان در مورد ما نیز برقرار است. 'اکنون این همه امور برای ایشان به‌عنوان نمونه رخ داد و برای اندرزِ ما نوشته شد، بر کسانی که پایان‌های جهان بر آنان فرارسیده است.' اول قرنتیان 10:11. 'نه برای خود، بلکه برای ما خدمت کردند آن چیزهایی را که اکنون به‌وسیلهٔ کسانی که با روح‌القدسِ نازل‌شده از آسمان به شما بشارت داده‌اند، به شما اعلام شده است؛ اموری که فرشتگان نیز مشتاق‌اند در آن‌ها نظر کنند.' اول پطرس 1:12. . . .

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

All the books of the Bible conclude in the book of Revelation.

همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس در کتاب مکاشفه به پایان می‌رسند.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> «در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند.» اعمال رسولان، ۵۸۵.

The final warning message for planet earth’s inhabitants is identified in Revelation eighteen.

پیام هشدار نهایی برای ساکنان سیارهٔ زمین در باب هجدهمِ کتاب مکاشفه مشخص شده است.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر، که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند به شدت فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده، و قرارگاهِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور. زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند. مکاشفه ۱۸:۱-۳

The phrase “Babylon the great” represents the Roman Catholic church and in Isaiah chapter twenty-three “Babylon the great” is represented as Tyre.

عبارت «بابل بزرگ» نمایانگر کلیسای کاتولیک رومی است و در باب بیست‌وسومِ کتاب اشعیا، «بابل بزرگ» به‌عنوان «صور» معرفی شده است.

> The burden of Tyre. Howl, ye ships of Tarshish; for it is laid waste, so that there is no house, no entering in: from the land of Chittim it is revealed to them. Be still, ye inhabitants of the isle; thou whom the merchants of Zidon, that pass over the sea, have replenished. And by great waters the seed of Sihor, the harvest of the river, is her revenue; and she is a mart of nations. Be thou ashamed, O Zidon: for the sea hath spoken, even the strength of the sea, saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins. As at the report concerning Egypt, so shall they be sorely pained at the report of Tyre. Pass ye over to Tarshish; howl, ye inhabitants of the isle. Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. And he said, Thou shalt no more rejoice, O thou oppressed virgin, daughter of Zidon: arise, pass over to Chittim; there also shalt thou have no rest. Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Howl, ye ships of Tarshish: for your strength is laid waste. And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. And her merchandise and her hire shall be holiness to the Lord: it shall not be treasured nor laid up; for her merchandise shall be for them that dwell before the Lord, to eat sufficiently, and for durable clothing. Isaiah 23:1–18.

> وحی دربارهٔ صور. ای کشتی‌های ترشیش، شیون کنید؛ زیرا آن ویران شده است، چنان‌که نه خانه‌ای مانده و نه راهی برای ورود. این خبر از سرزمینِ کیتیم بر آنان آشکار شده است. خاموش باشید، ای ساکنانِ جزیره؛ شما که تاجرانِ صیدون، آنان که از دریا می‌گذرند، شما را تأمین کرده‌اند. و از آب‌های عظیم، دانهٔ شیحور، یعنی محصولِ رود، درآمد اوست؛ و او بازارِ ملّت‌هاست. ای صیدون، شرمسار باش؛ زیرا دریا، بلکه قوتِ دریا، سخن گفته است که: من دردِ زادن نکشیده‌ام و فرزندی نزاده‌ام، نه جوانان را پرورده‌ام و نه باکرگان را بزرگ کرده‌ام. چنان‌که از خبرِ مصر به سختی به درد آمدند، از خبرِ صور نیز به سختی رنج خواهند برد. به ترشیش عبور کنید؛ شیون کنید، ای ساکنانِ جزیره. آیا این است شهرِ شادمانِ شما، که قدمتش از روزگارِ کهن است؟ پاهای خودش او را دور خواهد برد تا در غربت اقامت گزیند. چه کسی این مشورت را بر ضدّ صور، شهرِ تاج‌بخش، گرفته است؟ شهری که تاجرانش شاهزادگان‌اند و معامله‌گرانش شریفانِ زمین. خداوندِ لشکرها آن را قصد کرده است، تا غرورِ هر جلالی را لکه‌دار سازد و همهٔ آبرومندانِ زمین را به خوارشی درآورد. ای دخترِ ترشیش، همچون رود از سرزمینت بگذر؛ دیگر نیرویی باقی نمانده است. او دستِ خود را بر دریا دراز کرد، پادشاهی‌ها را به لرزه درآورد؛ خداوند فرمانی بر ضدّ شهرِ بازرگانان صادر کرده است تا دژهایش را ویران سازد. و گفت: دیگر شادی نخواهی کرد، ای باکرهٔ ستمدیده، دخترِ صیدون؛ برخیز، به کیتیم عبور کن؛ در آنجا نیز آسایشی نخواهی یافت. اینک سرزمینِ کلدانیان؛ این قوم نبودند، تا آشور آن را برای ساکنانِ بیابان بنیاد نهاد. آنان برج‌هایش را برپا کردند، کاخ‌هایش را برافراشتند؛ و او آن را به ویرانی کشانید. ای کشتی‌های ترشیش، شیون کنید؛ زیرا نیروی شما ویران شده است. و در آن روز چنین خواهد شد که صور به مدّت هفتاد سال، به اندازهٔ روزهای یک پادشاه، فراموش خواهد شد؛ و پس از پایانِ هفتاد سال، صور چون زنی روسپی آواز خواهد خواند. چنگی بردار، در شهر گردش کن، ای روسپیِ فراموش‌شده؛ نغمهٔ خوش بساز، ترانه‌های بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و پس از پایانِ هفتاد سال چنین خواهد شد که خداوند از صور سراغ خواهد گرفت، و او به مزدِ خود بازخواهد گشت و با همهٔ پادشاهی‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. و کالای بازرگانی و مزدش برای خداوند مقدّس خواهد بود؛ انباشته و ذخیره نخواهد شد، زیرا کالایش برای آنان خواهد بود که در حضورِ خداوند ساکن‌اند، تا به‌قدرِ کفایت بخورند و جامه‌ای بادوام داشته باشند. اشعیا ۲۳:‏۱–۱۸.

Sister White writes: “All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.”

خواهر وایت می‌نویسد: «تمام رویدادهای بزرگ و وقایع پرهیبتِ تاریخ عهد عتیق در کلیسا در این ایامِ آخر تکرار شده‌اند و همچنان در حال تکرارند.»

Isaiah twenty-three addresses the prophetic relationships of the United Nations, the Papacy, the United States and Islam. In order to recognize these truths certain symbols in the chapter must be defined by Inspiration. Once the symbols are defined, the sequence of events is fairly straightforward. The symbols in the chapter that need to be defined are:

کتاب اشعیا، فصل بیست‌وسوم، به روابط نبوتیِ سازمان ملل متحد، دستگاه پاپی، ایالات متحده و اسلام می‌پردازد. برای شناخت این حقایق، برخی از نمادهای این فصل باید به‌وسیلهٔ الهام تعریف شوند. وقتی نمادها تعریف شوند، توالی رویدادها کمابیش سرراست است. نمادهای این فصل که باید تعریف شوند عبارت‌اند از:

The Burden, Tyre, The harlot, The Assyrian, The land of the Chaldeans, Towers and Palaces, Tarshish, The Seed of Sihor, The Land of Chittim, Zidon, The Merchants City, The report of Egypt and the report of Tyre, The Howling, A Daughter, Seventy Years, The Days of One King, Forgetting, and Remembering

بار، صور، فاحشه، آشوری، سرزمینِ کلدانیان، برج‌ها و کاخ‌ها، ترشیش، زرعِ شیحور، سرزمینِ کتّیم، صیدون، شهرِ تاجران، خبرِ مصر و خبرِ صور، شیون، یک دختر، هفتاد سال، ایامِ یک پادشاه، فراموشی و یادآوری

The word “burden” in verse one identifies a prophecy of doom against the kingdom of Tyre.

واژهٔ «بار» در آیهٔ نخست، بر پیشگوییِ هلاکتی علیه پادشاهیِ صور دلالت دارد.

Burden: H4853—From H5375; a burden; specifically tribute, or (abstractly) porterage; figuratively an utterance, chiefly a doom, especially singing; mental, desire: – burden, carry away, prophecy, X they set, song, tribute.

بار: H4853- از H5375؛ یک بار؛ به‌طور خاص خراج، یا (به‌صورت انتزاعی) بارکشی؛ به‌طور مجازی بیان، عمدتاً حکم نابودی، به‌ویژه سرودخوانی؛ ذهنی، میل: - بار، بردن، پیشگویی، × آنها گذاشتند، سرود، خراج.

The burden of Tyre is one of many passages in the Bible where the final judgment of the Roman Catholic church is identified. A “burden” by use and definition is a prophecy, and primarily a prophecy of doom. There are eleven “burdens” in Isaiah and eight times the word is used to describe a burden carried on the shoulders. The eleven times the word “burden” is represented as prophecy of doom are Isaiah 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 and of course chapter twenty-three where we find the burden of Tyre. It is worthwhile to place all of Isaiah’s prophecies of doom together in order to evaluate which power is being represented in the last days. Eleven prophecies of doom are difficult to cover at one time, so I will give a brief definition of each doom prophecy to set the context for chapter twenty-three.

بارِ صور یکی از بسیاری از بخش‌های کتاب مقدس است که در آنها داوری نهایی کلیسای کاتولیک رومی شناسایی می‌شود. «بار» بنا بر کاربرد و تعریف، یک نبوّت است، و عمدتاً نبوّتی دربارهٔ هلاکت. در کتاب اشعیا یازده «بار» وجود دارد و هشت بار این واژه برای توصیف باری که بر دوش حمل می‌شود به کار رفته است. یازده موردی که واژهٔ «بار» به‌عنوان نبوّتِ هلاکت به کار رفته است عبارت‌اند از: اشعیا 13:1؛ 15:1؛ 17:1؛ 19:1؛ 21:1، 11، 13؛ 22:1؛ 30:6 و البته فصل بیست‌وسوم که در آن بارِ صور را می‌یابیم. ارزش دارد همهٔ نبوّت‌های هلاکتِ اشعیا را کنار هم بگذاریم تا ارزیابی کنیم کدام قدرت در روزهای آخر نمایانده می‌شود. پرداختن به یازده نبوّتِ هلاکت یک‌باره دشوار است، پس شرح مختصری از هر نبوّتِ هلاکت ارائه می‌دهم تا زمینهٔ فصل بیست‌وسوم فراهم شود.

In chapter thirteen the prophecy of doom against Babylon is modern Babylon at the end of the world, which is the whore of Rome that is also illustrated in chapter seventeen of the book of Revelation.

در فصل سیزدهم، پیشگوییِ نابودیِ بابل به بابلِ مدرن در پایان جهان اشاره دارد؛ همان فاحشهٔ روم که در فصل هفدهمِ کتاب مکاشفه نیز به تصویر کشیده شده است.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. Revelation 17:1–5.

> و یکی از آن هفت فرشته که هفت کاسه را داشت، آمد و با من سخن گفت و گفت: بیا؛ داوریِ آن فاحشهٔ عظیم را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ که پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنانِ زمین از شرابِ زناهای او مست شده‌اند. پس مرا در روح به بیابان برد، و دیدم زنی را که بر حیوانی قرمزفام نشسته بود، حیوانی پر از نام‌های کفر، که هفت سر و ده شاخ داشت. و آن زن به ارغوان و قرمز ملبس بود و با طلا و جواهر و مروارید آراسته، و در دست خود پیاله‌ای زرین داشت، پر از رجاسات و ناپاکی‌های زناهایش. و بر پیشانیِ او نامی نوشته بود: سِرّ، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها و رجاساتِ زمین. مکاشفه ۱۷:۱-۵.

I need to digress a little. The purpose of the study of the prophecy of Tyre is ultimately to align the prophetic history of the United States with that of the Seventh-day Adventist church. We will show that the government of the United States is one horn on the lamb-like beast of Revelation thirteen and that Protestantism that came out of the Dark Ages was the other horn. The horn of Protestantism became Millerite Adventism at the point the Protestants of the United States rejected the first angel’s message. When we have that in place, we will show that the history of the Protestant horn and the history of the Republican horn run parallel to one another and possess parallel prophetic characteristics. After all they are on the same beast representing that both horns are contemporary to one another. I will illustrate one example of this parallel of the horns of church and state in the United States. They both ‘forget’ in their own way.

لازم است کمی از موضوع اصلی فاصله بگیرم. هدف از مطالعهٔ نبوّتِ صور، در نهایت، همسو کردن تاریخ نبوی ایالات متحده با تاریخ کلیسای ادونتیست روز هفتم است. نشان خواهیم داد که حکومت ایالات متحده یکی از شاخ‌ها بر روی وحشِ شبیهِ بره در باب سیزدهم مکاشفه است و اینکه پروتستانتیسمی که از قرون تاریک بیرون آمد شاخ دیگر بود. شاخِ پروتستانتیسم در همان زمانی که پروتستان‌های ایالات متحده پیام فرشتهٔ نخست را رد کردند، به ادونتیسمِ میلری بدل شد. وقتی این را تثبیت کردیم، نشان خواهیم داد که تاریخِ شاخِ پروتستان و تاریخِ شاخِ جمهوری‌خواه به‌صورت موازی با یکدیگر پیش می‌روند و دارای ویژگی‌های نبویِ موازی هستند. به‌هرحال آنها بر همان وحش قرار دارند که نشان می‌دهد هر دو شاخ هم‌عصر یکدیگرند. من یک نمونه از این موازی‌بودنِ شاخ‌های کلیسا و دولت در ایالات متحده را نشان خواهم داد. هر دو به شیوهٔ خودشان «فراموش می‌کنند».

Isaiah twenty-three marks the prophetic point that the papal power is forgotten for seventy years, and in those seventy symbolic years men forget the papacy and why the Dark Ages are called the Dark Ages. The Protestant horn’s motto when they separated from the Catholic church was the Bible and the Bible alone. They forgot that the Bible informs us who the papacy really is. They forgot the message enshrined in the sacred document they were entrusted with, and professed to be the champion defenders of.

اشعیا باب بیست‌وسوم نقطه‌ای نبوی را نشان می‌دهد که در آن قدرت پاپی برای هفتاد سال به فراموشی سپرده می‌شود، و در آن هفتاد سالِ نمادین، مردم هم نهاد پاپی را فراموش می‌کنند و هم این‌که چرا دوران تاریک را «دوران تاریک» می‌نامند. شعار شاخِ پروتستان، هنگامی که از کلیسای کاتولیک جدا شدند، این بود: «کتاب‌مقدس و فقط کتاب‌مقدس». آنان فراموش کردند که کتاب‌مقدس به ما می‌گوید نهاد پاپی در حقیقت چیست. آنان پیامِ نهفته در آن سند مقدسی را که به آنان سپرده شده بود و خود را مدافعان پیشتاز آن می‌خواندند، فراموش کردند.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> کسانی که در فهم کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درک معنای ضدّ مسیح بازمی‌مانند، بی‌گمان خود را در جانب ضدّ مسیح قرار خواهند داد. اکنون دیگر وقتی برای آن نیست که ما با دنیا همرنگ شویم. دانیال در سهم خود و در جایگاه خود ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند. آنها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آنها به جهان حقایقی می‌دهند که هر کس باید آنها را بفهمد. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت دهند. با تحقق‌شان در این روزهای آخر، خود را تبیین خواهند کرد. مجموعهٔ کرس، ۱۰۵.

Likewise, the Republican horn representing the government of the United States was to be by the people and for the people, but the citizens of the United States have also forgotten the sacred document that they were entrusted with. That sacred document is the Constitution of the United States and the motto of the government that was designed to be for the people was the separation of church and state. They have forgotten the message of the Constitution they were entrusted with, and professed defenders of.

به همین‌سان، شاخِ جمهوری که نمایندهٔ دولت ایالات متحده بود، قرار بود از مردم و برای مردم باشد، اما شهروندان ایالات متحده نیز سند مقدسی را که به آنان سپرده شده بود، از یاد برده‌اند. آن سند مقدس قانون اساسی ایالات متحده است و شعار دولتی که برای مردم طراحی شده بود، جدایی دین از دولت بود. آنان پیام قانون اساسی‌ای را که به ایشان سپرده شده بود و مدعی دفاع از آن بودند، فراموش کرده‌اند.

> “And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.

> و باید به یاد داشت، رم بدان می‌بالد که هرگز تغییر نمی‌کند. اصولِ گرگوری هفتم و اینوسنت سوم هنوز هم اصولِ کلیسای کاتولیکِ روم‌اند. و اگر تنها قدرتش را می‌داشت، امروز نیز همچون قرونِ گذشته آن‌ها را با همان شدت به اجرا می‌گذاشت. پروتستان‌ها اندک می‌دانند که چه می‌کنند وقتی در نظر دارند در کارِ تعظیمِ روزِ یکشنبه، یاریِ رم را بپذیرند. در حالی که آنان بر تحققِ مقصودِ خود مصمم‌اند، رم در پیِ احیای قدرتِ خویش و بازیابیِ برتریِ از‌دست‌رفته‌اش است. اگر روزی این اصل در ایالات متحده برقرار شود که کلیسا بتواند از قدرتِ دولت بهره گیرد یا آن را مهار کند، و آیین‌ها و مناسکِ دینی را بتوان با قوانینِ عرفی الزام کرد، به‌اختصار، اگر اقتدارِ کلیسا و دولت بر وجدان چیره شود، پیروزیِ رم در این کشور قطعی خواهد شد.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> کلام خدا از خطر قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده انگاشته شود، جهان پروتستان تنها زمانی درخواهد یافت که مقاصد واقعی روم چیست که برای گریختن از دام، دیگر دیر شده باشد. او بی‌سروصدا در حال قدرت‌گیری است. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کند. او بناهای رفیع و عظیم خود را برمی‌افرازد که در زوایای پنهان آنها جفاهای پیشینش تکرار خواهد شد. پنهانی و بی‌آنکه کسی به او ظن ببرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمان ضربه فرا رسد، مقاصد خویش را پیش ببرد. تمام آنچه می‌خواهد جایگاهی برتر است، و این هم‌اکنون دارد به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصود عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین وسیله مورد سرزنش و جفا قرار خواهد گرفت. نبرد بزرگ، ۵۸۱.

If you can locate any dictionary that was published before 1950, and look up “scarlet colored woman” or some variation of that phrase from Revelation seventeen, every one of those pre-1950 dictionaries identifies that the Roman Catholic church is the whore of Revelation seventeen. The United States, Revelation thirteen’s two-horned earth-beast forgets its past, whether it be the horn of Protestantism or the horn of Republicanism. Both of these institutions came about from the protest against the religious tyranny of the papacy and the political tyranny of the kings that supported her, or as the Bible says, the kings that “committed fornication” with her. Before we take up Isaiah twenty-three, we will briefly give an overview of the other ten times Isaiah identifies a ‘prophecy of doom,’ for all of the eleven “burdens” are just that.

اگر بتوانید هر لغت‌نامه‌ای را که پیش از ۱۹۵۰ منتشر شده بیابید و در آن «زنِ سرخ‌فام» یا گونه‌ای از آن عبارت را از مکاشفهٔ هفده جست‌وجو کنید، همهٔ آن لغت‌نامه‌های پیش از ۱۹۵۰ کلیسای کاتولیک رومی را به‌عنوان فاحشهٔ مکاشفهٔ هفده معرفی می‌کنند. ایالات متحده، همان وحشِ زمینیِ دوشاخِ مکاشفهٔ سیزده، گذشتهٔ خود را از یاد می‌برد؛ چه شاخِ پروتستانیسم باشد و چه شاخِ جمهوری‌گرایی. هر دوی این نهادها از اعتراض علیه استبداد دینیِ دستگاه پاپی و استبداد سیاسیِ پادشاهانی که از او حمایت می‌کردند پدید آمدند، یا آن‌گونه که کتاب مقدس می‌گوید، پادشاهانی که با او «زنا کردند». پیش از آن‌که به اشعیا بیست‌وسه بپردازیم، به‌اختصار مروری بر ده موردِ دیگر خواهیم داشت که در آن‌ها اشعیا «نبوّتِ هلاکت» را بیان می‌کند، زیرا هر یازده «بار» دقیقاً همین است.

Isaiah thirteen is the burden of Babylon in the “last days.” Babylon, though controlled and directed by the Catholic church in the last days is made up of three powers that lead the world to Armageddon in chapter sixteen of Revelation. In chapter thirteen’s prophecy of doom against modern Babylon there are three powers represented; Babylon, Lucifer and Assyria representing the beast (Assyria), the dragon (Lucifer) and the false prophet (Babylon). Assyria and Babylon are the two desolating powers God employed to punish ancient Israel and Assyria came first taking the northern ten tribes into captivity and thereafter Babylon took the southern two tribes of Judah.

اشعیا باب سیزدهم بارِ بابل در «ایام آخر» است. بابل، هرچند در ایام آخر زیر کنترل و هدایت کلیسای کاتولیک است، از سه قدرت تشکیل شده که در باب شانزدهمِ مکاشفه جهان را به‌سوی هرمجدون می‌برند. در نبوتِ باب سیزدهم دربارهٔ هلاکتِ بابلِ امروزی، سه قدرت نمایانده می‌شوند: بابل، لوسیفر و آشور که به‌ترتیب نمایندۀ وحش (آشور)، اژدها (لوسیفر) و نبیِ کاذب (بابل) هستند. آشور و بابل دو قدرت ویرانگری بودند که خدا برای تنبیه اسرائیلِ باستان به‌کار گرفت؛ نخست آشور آمد و ده سبطِ شمالی را به اسارت برد، و سپس بابل دو سبطِ جنوبیِ پادشاهیِ یهودا را اسیر کرد.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. Jeremiah 50:17, 18.

> اسرائیل گوسفندی پراکنده است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعید؛ و سرانجام، این نبوکدنصر، پادشاه بابل، استخوان‌هایش را شکسته است. پس چنین می‌گوید خداوند لشکرها، خدای اسرائیل: اینک، پادشاه بابل و سرزمین او را کیفر خواهم داد، چنان‌که پادشاه آشور را کیفر دادم. ارمیا ۵۰:۱۷، ۱۸.

First Assyria took the northern ten tribes of Israel into captivity and thereafter Babylon took the southern two tribes of Judah into captivity. Both of these captivities were fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” of Leviticus was the very first “time prophecy” William Miller discovered, and it identifies that when Assyria captured the northern tribe it marked the beginning of a scattering that continued for twenty-five hundred and twenty years. That period began at their captivity in 723BC and ended at the “time of the end” in 1798. The southern tribes were taken by Babylon in 677BC, beginning the “seven times” against Judah which ended at the same point as the 2300-year prophecy of Daniel eight verse fourteen, on October 22, 1844. Assyria and Babylon fulfilled the same purpose of punishment against the rebellion of God’s people, but the punishment was first carried out by Assyria and then by Babylon.

نخست آشور ده سبطِ شمالی اسرائیل را به اسارت برد و پس از آن بابل دو سبطِ جنوبی یهودا را به اسارت برد. هر دوی این اسارت‌ها تحقق «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش بود. «هفت زمان»ِ لاویان نخستین «نبوّت زمانی» بود که ویلیام میلر کشف کرد و نشان می‌دهد که اسارت قبایل شمالی به‌دست آشور آغازِ پراکندگی‌ای را رقم زد که به مدت دو هزار و پانصد و بیست سال ادامه یافت. آن دوره از اسارت ایشان در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد و در «زمانِ آخر» در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. قبایل جنوبی در ۶۷۷ پیش از میلاد به‌دست بابل به اسارت برده شدند و این «هفت زمان» علیه یهودا را آغاز کرد که در همان نقطه‌ای پایان یافت که نبوّت ۲۳۰۰ سالهٔ دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده به آن می‌رسد، یعنی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴. آشور و بابل در قبال سرکشی قوم خدا همان هدفِ تنبیهی را محقق کردند، اما این کیفر نخست به‌دست آشور و سپس به‌دست بابل اجرا شد.

In the prophetic relationship of the three powers in chapter thirteen Babylon is the image of Assyria, for she came after but did the same work against God’s people.

در رابطهٔ نبویِ سه قدرت در فصل سیزدهم، بابل تصویر آشور است، زیرا او دیرتر آمد اما همان کار را علیه قوم خدا انجام داد.

In chapter fifteen, the burden against Moab is against the Protestant churches.

در باب پانزدهم، نبوّت بر ضد موآب متوجه کلیساهای پروتستان است.

> “This description of Moab represents the churches that have become like Moab. They have not stood at their post of duty as faithful sentinels. They have not cooperated with the heavenly intelligences by exercising their God-given ability to do the will of God, pressing back the powers of darkness, and using every power God has given them to advance truth and righteousness in our world. They have a knowledge of the truth, but they have not practiced what they know.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1159.

> این توصیفِ موآب نمایانگرِ کلیساهایی است که مانند موآب شده‌اند. آنان چون نگهبانانی وفادار، در پستِ وظیفهٔ خود نایستاده‌اند. آنان با موجودات آسمانی همکاری نکرده‌اند، از طریق به‌کارگیری تواناییِ خدادادیِ خود برای انجام ارادهٔ خدا، عقب راندنِ قدرت‌های تاریکی، و به‌کار گرفتنِ هر نیرویی که خدا به آنان داده برای پیشبردِ حقیقت و پارسایی در جهان ما. آنان از حقیقت آگاهی دارند، اما به آنچه می‌دانند عمل نکرده‌اند. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، ۱۱۵۹.

The Protestant church that has fallen is the church that continued to walk with the Lord when the rest of Protestantism fled at the second angel’s message. Moab is Adventism, the fallen Protestant horn.

کلیسای پروتستانِ سقوط‌کرده همان کلیسایی است که وقتی بقیهٔ پروتستانتیسم با شنیدن پیام فرشتهٔ دوم گریختند، همچنان با خداوند گام برداشت. موآب ادونتیسم است؛ شاخِ پروتستانِ سقوط‌کرده.

Chapter seventeen is about Damascus, and it is identified as a city that is taken away. A city is a symbol of a kingdom and the kingdom that is taken away in the “last days” is the United States.

فصل هفدهم دربارهٔ دمشق است و از آن به‌عنوان شهری که از میان برداشته می‌شود یاد شده است. یک شهر نمادِ یک پادشاهی است و پادشاهی‌ای که در «روزهای آخر» از میان برداشته می‌شود، ایالات متحده است.

Chapter nineteen is the prophecy of doom against Egypt, representing the United Nations and the whole world.

باب نوزدهم، پیشگویی نابودی علیه مصر است که نمایانگر سازمان ملل متحد و سراسر جهان است.

The next three prophecies of doom in chapter twenty-one are against the terrible desert land of the south, Dumah and Arabia. These three prophecies of doom identify Islam, in agreement with the three woes of Revelation 8:13.

سه پیشگوییِ هلاکتِ بعدی در باب بیست‌ویکم علیه سرزمین بیابانیِ هولناکِ جنوب، دوما و عربستان هستند. این سه پیشگوییِ هلاکت، اسلام را شناسایی می‌کنند، مطابق با سه «وای» مکاشفه ۸:۱۳.

The prophecy of doom in chapter twenty-two portrays the separation of the Laodicean Adventists from the Philadelphian Adventists at the Sunday law.

پیشگویی شومِ فصل بیست‌ودوم جدایی ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای را از ادونتیست‌های فیلادلفیایی هنگام قانون یکشنبه به تصویر می‌کشد.

And then in chapter thirty we find the burden of the beasts of the south, which is a second illustration of the rebellion of Laodicean Adventists. Bringing all the burdens of Isaiah together virtually addresses every prophetic player in the “last days.” I am selecting Isaiah twenty-three in order to demonstrate that the history of the United States, as the sixth kingdom of Bible prophecy, reigns from 1798 to the Sunday law.

و سپس در باب سی با «وحیِ حیوانات جنوب» روبه‌رو می‌شویم که نمونهٔ دومی از شورش ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای است. کنار هم گذاشتن همهٔ وحی‌های اشعیا عملاً به هر بازیگر نبوی در «ایام آخر» می‌پردازد. من اشعیا باب بیست‌وسوم را انتخاب می‌کنم تا نشان دهم که تاریخ ایالات متحده، به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس، از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه حکم می‌راند.

Because “each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us,” every prophetic utterance is addressing the events at the end of the world. This truth combined with the fact that “all the books of the Bible meet and end” in the book of Revelation, establishes the book of Revelation as the point of reference for aligning the prophetic testimony about the events at the end of the world.

از آن‌جا که «هر یک از پیامبران کهن برای زمانۀ خود کمتر از زمانۀ ما سخن گفته‌اند، چنان‌که نبوت‌هایشان برای ما نافذ است»، هر بیان نبوی ناظر به رویدادهای پایان جهان است. این حقیقت، همراه با این واقعیت که «همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس در کتاب مکاشفه به هم می‌رسند و پایان می‌یابند»، کتاب مکاشفه را به نقطۀ مرجع برای همسو کردنِ شهادت نبوی دربارهٔ رویدادهای پایان جهان بدل می‌کند.

In the seventeenth chapter of Revelation, we see the great whore that commits fornication with the kings of the earth and her final judgment.

در باب هفدهمِ مکاشفه، فاحشهٔ بزرگ را که با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند و داوریِ نهاییِ او را می‌بینیم.

> And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will show unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

> و یکی از هفت فرشته که هفت جام را داشت، نزد من آمد و با من سخن گفت و گفت: بیا اینجا؛ داوری آن فاحشه بزرگ را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ همان که پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنان زمین از شراب زناکاری او مست شده‌اند. مکاشفه ۱۷:۱، ۲.

The prophets never contradict one another.

پیامبران هرگز با یکدیگر تناقض ندارند.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> و ارواحِ انبیا مطیعِ انبیا هستند. زیرا خدا خدای آشفتگی نیست، بلکه خدای سلامتی است، چنان‌که در همهٔ کلیساهای مقدسان است. اول قرنتیان ۱۴:۳۲، ۳۳.

At the end of the world “the judgment of the great whore that sitteth upon many waters,” the great whore with “whom the kings of the earth have committed fornication,” the great whore that has made “the inhabitants of the earth” drunk “with the wine of her fornication;” is represented by Isaiah as the “harlot” who is forgotten for “the days of one king,” or seventy prophetic years. When the seventy years conclude Tyre “shall commit fornication with all the kingdoms of the world.” Isaiah’s harlot is John’s great whore. Isaiah’s harlot and John’s whore represent the Roman Catholic church, for a woman is a symbol of a church in God’s Word.

در پایانِ جهان، «داوریِ فاحشهٔ بزرگی که بر آب‌های بسیار نشسته است»، همان فاحشهٔ بزرگی که «پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند»، همان فاحشهٔ بزرگی که «ساکنانِ زمین» را با «شرابِ زناکاریِ او» مست کرده است، به‌وسیلهٔ اشعیا به‌صورت «فاحشه‌ای» که به‌مدت «روزهایِ یک پادشاه»، یعنی هفتاد سالِ نبوی، فراموش می‌شود، بازنمایی شده است. وقتی آن هفتاد سال به پایان برسد، صور «با همهٔ پادشاهی‌های جهان زنا خواهد کرد». فاحشهٔ اشعیا همان فاحشهٔ بزرگِ یوحناست. فاحشهٔ اشعیا و فاحشهٔ یوحنا نمایندهٔ کلیسای کاتولیک رومی‌اند، زیرا در کلامِ خدا زن نمادِ کلیساست.

> Wives, submit yourselves unto your own husbands, as unto the Lord. For the husband is the head of the wife, even as Christ is the head of the church: and he is the saviour of the body. Therefore as the church is subject unto Christ, so let the wives be to their own husbands in everything. Husbands, love your wives, even as Christ also loved the church, and gave himself for it; That he might sanctify and cleanse it with the washing of water by the word, That he might present it to himself a glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing; but that it should be holy and without blemish. So ought men to love their wives as their own bodies. He that loveth his wife loveth himself. For no man ever yet hated his own flesh; but nourisheth and cherisheth it, even as the Lord the church: For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Nevertheless let every one of you in particular so love his wife even as himself; and the wife see that she reverence her husband. Ephesians 5:22–33.

> ای زنان، همان‌گونه که از خداوند اطاعت می‌کنید، از شوهران خود اطاعت کنید. زیرا شوهر سرِ زن است، همان‌گونه که مسیح سرِ کلیساست؛ و او نجات‌دهنده بدن است. پس همان‌گونه که کلیسا مطیع مسیح است، زنان نیز در همه چیز مطیع شوهران خود باشند. ای شوهران، زنان خود را دوست بدارید، چنان‌که مسیح نیز کلیسا را دوست داشت و جان خود را برای آن داد؛ تا آن را تقدیس کند و با شستشو در آب به وسیله کلام پاک سازد، تا آن را برای خود، کلیسایی پرجلال، بی آن‌که لکه یا چین و چروک یا هر چیز مانند آن داشته باشد، حاضر سازد؛ بلکه تا مقدس و بی‌عیب باشد. پس مردان باید زنان خود را چون بدن خویش دوست بدارند. هر که زن خود را دوست بدارد، خود را دوست می‌دارد. زیرا هیچ‌کس هرگز از تنِ خود نفرت نداشته است، بلکه آن را پرورش می‌دهد و گرامی می‌دارد، همان‌گونه که خداوند کلیسا را؛ زیرا ما اعضای بدن او هستیم، از گوشت او و از استخوان‌های او. به همین سبب مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خود خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این راز بزرگی است؛ اما من درباره مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. اما با این همه، هر یک از شما نیز زن خود را همچون خویشتن دوست بدارد؛ و زن نیز ببیند که به شوهر خود حرمت گذارد. افسسیان ۵:۲۲-۳۳.

The apostle Paul identifies that the church of Christ is prophetically represented as a woman. Therefore, a woman in prophecy is a church, but Christ’s church is “holy and without blemish.” An unholy church is represented as an unholy woman, thus Isaiah identifies a harlot and John a whore. They represent the papacy as a whore and God’s church is a virgin.

پولس رسول بیان می‌کند که کلیسای مسیح در نبوت به صورت زنی تصویر شده است. بنابراین، زن در نبوت نمادِ کلیساست، اما کلیسای مسیح «مقدس و بی‌لکه» است. کلیسای نامقدس به‌صورت زنی نامقدس نمایش داده می‌شود؛ ازاین‌رو اشعیا از فاحشه و یوحنا از روسپی سخن می‌گویند. آن‌ها پاپیّت را به‌صورت روسپی‌ای به تصویر می‌کشند و کلیسای خدا باکره است.

> For I am jealous over you with godly jealousy: for I have espoused you to one husband, that I may present you as a chaste virgin to Christ. 2 Corinthians 11:2.

> زیرا نسبت به شما با غیرتی الهی غیرت می‌ورزم، چون شما را به یک شوهر نامزد کرده‌ام تا شما را همچون باکره‌ای پاک به مسیح عرضه کنم. دوم قرنتیان ۱۱:۲.

Not only is God’s church represented as a virgin, but she is espoused to only one husband. Tyre and John’s great whore commit fornication with the kings of the earth. The Catholic church has relations with several men, not one. Daniel informs us the kings are kingdoms.

نه تنها کلیسای خدا به‌عنوان باکره‌ای تصویر شده است، بلکه او تنها به یک شوهر نامزد شده است. صور و فاحشۀ بزرگِ یوحنا با پادشاهان زمین زنا می‌کنند. کلیسای کاتولیک با چندین مرد رابطه دارد، نه فقط یکی. دانیال به ما می‌گوید که پادشاهان همان پادشاهی‌ها هستند.

> This is the dream; and we will tell the interpretation thereof before the king. Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. And after thee shall arise another kingdom inferior to thee, and another third kingdom of brass, which shall bear rule over all the earth. And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. Daniel 2:36–40.

> این است خواب؛ و تعبیر آن را در حضور پادشاه بیان خواهیم کرد. تو، ای پادشاه، پادشاهِ پادشاهانی؛ زیرا خدای آسمان به تو پادشاهی و قدرت و قوت و جلال بخشیده است. و هر کجا که فرزندانِ آدم ساکن‌اند، او جانورانِ صحرا و پرندگانِ آسمان را به دست تو سپرده و تو را بر همهٔ ایشان حاکم ساخته است. تو همان سرِ زرین هستی. و پس از تو پادشاهیِ دیگری پدید خواهد آمد که از تو فروتر است، و سپس پادشاهیِ سومی از مفرغ که بر تمامیِ زمین فرمان خواهد راند. و پادشاهیِ چهارم همچون آهن نیرومند خواهد بود؛ زیرا آهن همه چیز را خرد کرده و زیر سلطه می‌آورد؛ و چنان‌که آهن همهٔ اینها را درهم می‌شکند، آن نیز خرد خواهد کرد و درهم خواهد کوبید. دانیال ۲:۳۶-۴۰.

In Daniel two, the kingdoms of Bible prophecy are identified and explained. As Daniel explains the dream to Nebuchadnezzar, he informs Nebuchadnezzar that he is the head of gold. The head of gold is a king, but a king represents a kingdom. The Roman Catholic church is the great harlot that commits fornication with all the kings of the earth at the end of seventy prophetic years. The kings are symbolic of men, and Tyre is an impure woman. A woman is a church, a whore is an unholy church; a man is a king and a king is a kingdom. A woman is a church and a king is a state. The unlawful relationship of these two entities represents spiritual fornication.

در دانیال باب دوم، پادشاهی‌های مربوط به نبوت کتاب مقدس شناسایی و توضیح داده می‌شوند. هنگامی که دانیال خواب را برای نبوکدنصر توضیح می‌دهد، به او می‌گوید که او همان سر طلاست. سر طلا یک پادشاه است، اما پادشاه نماینده یک پادشاهی است. کلیسای کاتولیک رومی فاحشه عظیمی است که در پایان هفتاد سال نبوی با همه پادشاهان زمین زنا می‌کند. پادشاهان نماد مردان هستند، و صور زنی ناپاک است. زن کلیساست، فاحشه کلیسایی نامقدس است؛ مرد پادشاه است و پادشاه پادشاهی است. زن کلیساست و پادشاه دولت است. رابطه نامشروع این دو نهاد نمایانگر زناکاری روحانی است.

The Constitution of the United States is a divine document that enshrines the necessity of keeping these two entities separate. Though we are not yet finished with identifying Tyre as the Roman Catholic church, it seems appropriate at this point to address another symbol in Isaiah twenty-three that explains the symbolism of man and woman—church and state.

قانون اساسی ایالات متحده سندی الهی است که ضرورت جدا نگه داشتن این دو نهاد را تثبیت می‌کند. گرچه هنوز کارمان در شناسایی صور به عنوان کلیسای کاتولیک رومی به پایان نرسیده است، به نظر می‌رسد در این مرحله شایسته است به نماد دیگری در اشعیا بیست‌وسه بپردازیم که نمادپردازیِ مرد و زن، یعنی کلیسا و دولت، را توضیح می‌دهد.

> Behold the land of the Chaldeans; this people was not, till the Assyrian founded it for them that dwell in the wilderness: they set up the towers thereof, they raised up the palaces thereof; and he brought it to ruin. Isaiah 23:13.

> اینک سرزمین کلدانیان؛ این قوم وجود نداشت تا زمانی که آشوری آن را برای ساکنان بیابان بنیان نهاد: برج‌های آن را برپا کردند، قصرهای آن را برافراشتند؛ و او آن را به ویرانی کشانید. اشعیا ۲۳:۱۳.

In the verse, the Assyrian founded the land of the Chaldeans and set up both “towers” and “palaces.” The Assyrian is a symbol of Nimrod, and the Chaldeans represent the religious leaders of Babylon’s mystery religions. A “tower” is a symbol of a church. When Jesus set forth the parable of the vineyard, Sister White comments on the parable as follows:

در آن آیه، آشوری سرزمین کلدانیان را بنیان نهاد و هم «برج‌ها» و هم «کاخ‌ها» را برپا کرد. آشوری نماد نمرود است و کلدانیان نمایندهٔ رهبران دینی ادیان اسرارآمیز بابل‌اند. «برج» نماد کلیساست. وقتی عیسی مَثَلِ تاکستان را بیان کرد، خواهر وایت دربارهٔ آن مَثَل چنین اظهار نظر می‌کند:

> “In the parable the householder represented God, the vineyard the Jewish nation, and the hedge the divine law which was their protection. The tower was a symbol of the temple.” Desire of Ages, 596.

> در مثل، صاحب‌خانه نمایانگرِ خدا بود، تاکستان نمادِ قومِ یهود، و حصار شریعتِ الهی بود که حافظِ آنان بود. برج نمادی از هیکل بود. Desire of Ages, 596.

The Assyrian founded the land of the Chaldeans who set up a church (tower) and a “palace.” A “palace’ represents a “king” which in turn represents a kingdom. A kingdom is also represented as a city.

آشوری سرزمین کلدانیانی را بنیان نهاد که یک کلیسا (برج) و یک «کاخ» بنا کردند. «کاخ» نمایانگر «شاه» است که به نوبهٔ خود نمایانگر یک پادشاهی است. یک پادشاهی همچنین به‌صورت یک شهر نیز نمایش داده می‌شود.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> و گفتند: بیایید، برای خود شهری و برجی بسازیم که سرش به آسمان برسد؛ و برای خود نامی دست‌وپا کنیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم. پیدایش ۱۱:۴

The “tower” and “palace” that the Assyrian founded are the “city” and “tower” which Nimrod built.

"برج" و "کاخ" که آن آشوری بنا نهاد، همان "شهر" و "برج" هستند که نمرود ساخت.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.

> و جسدهای مردهٔ آنان در خیابانِ آن شهرِ بزرگ خواهند ماند؛ شهری که از نظر روحانی سدوم و مصر خوانده می‌شود، جایی که خداوند ما نیز مصلوب شد. مکاشفه ۱۱:۸.

Inspiration informs us the “great city” in Revelation eleven represents the kingdom of France during the period of the French Revolution.

الهام به ما می‌گوید که «شهر بزرگ» در مکاشفهٔ باب یازدهم، نمایانگر پادشاهی فرانسه در دوران انقلاب فرانسه است.

> “‘The great city’ in whose streets the witnesses are slain, and where their dead bodies lie, is ‘spiritually’ Egypt. Of all nations presented in Bible history, Egypt most boldly denied the existence of the living God and resisted His commands. No monarch ever ventured upon more open and highhanded rebellion against the authority of Heaven than did the king of Egypt. When the message was brought him by Moses, in the name of the Lord, Pharaoh proudly answered: ‘Who is Jehovah, that I should hearken unto His voice to let Israel go? I know not Jehovah, and moreover I will not let Israel go.’ Exodus 5:2, A.R.V. This is atheism, and the nation represented by Egypt would give voice to a similar denial of the claims of the living God and would manifest a like spirit of unbelief and defiance. ‘The great city’ is also compared, ‘spiritually,’ to Sodom. The corruption of Sodom in breaking the law of God was especially manifested in licentiousness. And this sin was also to be a pre-eminent characteristic of the nation that should fulfill the specifications of this scripture.

> ««شهر عظیم» که در خیابان‌هایش شاهدان کشته می‌شوند و اجسادشان در آنجا می‌ماند، از نظر «روحانی» مصر است. از میان همهٔ ملت‌هایی که در تاریخ کتاب‌مقدس معرفی شده‌اند، مصر بیش از همه با جسارت وجودِ خدای زنده را انکار کرد و در برابر اوامر او ایستاد. هیچ پادشاهی هرگز به شورشی آشکارتر و خودسرانه‌تر علیه اقتدار آسمان دست نزد از آنچه پادشاه مصر کرد. هنگامی که پیام به نام خداوند به‌وسیلهٔ موسی نزد او آورده شد، فرعون با تکبّر پاسخ داد: «یهوه کیست که به آواز او گوش بسپارم تا اسرائیل را رها کنم؟ من یهوه را نمی‌شناسم و نیز اسرائیل را رها نخواهم کرد.» خروج ۵:۲، A.R.V. این بی‌خدایی است، و ملتی که مصر نماد آن است انکاری مشابه نسبت به مطالباتِ خدای زنده بر زبان خواهد آورد و روحیه‌ای همانندِ بی‌ایمانی و عصیان نشان خواهد داد. «شهر عظیم» همچنین از نظر «روحانی» با سدوم تشبیه شده است. فسادِ سدوم در شکستن شریعت خدا به‌طور خاص در هرزگی آشکار شد. و این گناه نیز باید ویژگی بارزِ آن ملتی باشد که مشخصاتِ مذکور در این آیهٔ کتاب‌مقدس را تحقق بخشد.»

> “According to the words of the prophet, then, a little before the year 1798 some power of satanic origin and character would rise to make war upon the Bible. And in the land where the testimony of God’s two witnesses should thus be silenced, there would be manifest the atheism of the Pharaoh and the licentiousness of Sodom.

> پس، به گفتهٔ پیامبر، اندکی پیش از سال ۱۷۹۸ قدرتی با منشأ و ماهیتی شیطانی برخواهد خاست تا با کتاب مقدس بجنگد. و در سرزمینی که گواهیِ دو شاهدِ خدا بدین‌سان خاموش شود، الحادِ فرعون و فسق‌وفجورِ سدوم آشکار خواهد شد.

> “This prophecy has received a most exact and striking fulfillment in the history of France. During the Revolution, in 1793, ‘the world for the first time heard an assembly of men, born and educated in civilization, and assuming the right to govern one of the finest of the European nations, uplift their united voice to deny the most solemn truth which man’s soul receives, and renounce unanimously the belief and worship of a Deity.’—Sir Walter Scott, Life of Napoleon, vol. 1, ch. 17. ‘France is the only nation in the world concerning which the authentic record survives, that as a nation she lifted her hand in open rebellion against the Author of the universe. Plenty of blasphemers, plenty of infidels, there have been, and still continue to be, in England, Germany, Spain, and elsewhere; but France stands apart in the world’s history as the single state which, by the decree of her Legislative Assembly, pronounced that there was no God, and of which the entire population of the capital, and a vast majority elsewhere, women as well as men, danced and sang with joy in accepting the announcement.’—Blackwood’s Magazine, November, 1870.” The Great Controversy, 269.

> "این پیشگویی در تاریخ فرانسه به شکلی بسیار دقیق و چشمگیر تحقق یافته است. در جریان انقلاب، در سال ۱۷۹۳، «جهان برای نخستین بار شنید که مجمعی از مردمانی که در تمدن زاده و پرورده شده بودند و برای خود حقِ حکومت بر یکی از بهترین ملت‌های اروپایی قائل بودند، یک‌صدا آواز خود را بلند کردند تا مقدس‌ترین حقیقتی را که روح انسان می‌پذیرد انکار کنند و به اتفاق آرا از باور و پرستش الوهیت دست کشیدند.» — سر والتر اسکات، زندگی ناپلئون، جلد ۱، فصل ۱۷. «فرانسه تنها ملتی در جهان است که درباره‌اش سندی معتبر باقی مانده است مبنی بر اینکه، به‌عنوان یک ملت، دست خود را در عصیان آشکار علیه آفرینندهٔ کائنات برافراشت. کفرگویان بسیار، بی‌دینان بسیار، در انگلستان، آلمان، اسپانیا و جاهای دیگر بوده‌اند و هنوز هم هستند؛ اما فرانسه در تاریخ جهان متمایز است به‌عنوان یگانه دولتی که به موجب مصوبهٔ مجلس قانون‌گذاری خود اعلام کرد خدایی وجود ندارد، و که در آن تمام جمعیت پایتخت، و اکثریت عظیم در سایر نقاط، زنان همچون مردان، در پذیرش این اعلامیه با شادی رقصیدند و آواز خواندند.» — مجلهٔ بلکوودز، نوامبر ۱۸۷۰." مناقشهٔ بزرگ، ۲۶۹.

The “great city” in Revelation eleven was the nation of France that passed a “decree of her Legislative Assembly” pronouncing that there was no God. The decree was an expression of atheism as represented by the rebellion of Pharaoh. A great city is a kingdom, or a “nation” or a “state.” In Revelation eleven France consists of two symbols—Egypt and Sodom.

«شهر بزرگ» در باب یازدهم مکاشفه، کشور فرانسه بود که مجلس قانون‌گذاری‌اش مصوبه‌ای به تصویب رساند که اعلام می‌کرد خدایی وجود ندارد. آن مصوبه بیانگر الحاد بود، چنان‌که شورش فرعون نمایانگر آن است. یک شهر بزرگ، یک پادشاهی، یا «ملت» یا «کشور» است. در باب یازدهم مکاشفه، فرانسه از دو نماد تشکیل شده است — مصر و سدوم.

We are informed, “This is atheism, and the nation represented by Egypt would give voice to a similar denial of the claims of the living God and would manifest a like spirit of unbelief and defiance. ‘The great city’ is also compared, ‘spiritually,’ to Sodom. The corruption of Sodom in breaking the law of God was especially manifested in licentiousness.”

به ما گفته می‌شود: «این الحاد است، و ملتی که مصر نمایندهٔ آن است انکار مشابهی از مطالباتِ خدای زنده را به زبان خواهد آورد و روحی همانند از بی‌ایمانی و سرکشی را آشکار خواهد ساخت.» «شهر بزرگ» نیز از نظر «روحانی» با سدوم مقایسه شده است. فساد سدوم در نقض شریعتِ خدا به‌ویژه در هرزگی آشکار می‌شد.

The great city or nation of France is symbolically represented by a nation (Egypt) and a city (Sodom.) Egypt “would give voice,” and the speaking of a nation represents statecraft, not churchcraft. Egypt was the state and Sodom was the church is the representation found in chapter eleven of Revelation

شهرِ بزرگ یا ملتِ فرانسه به‌طور نمادین با یک ملت (مصر) و یک شهر (سدوم) بازنمایی شده است. مصر «به سخن درمی‌آمد» و سخن گفتنِ یک ملت نمایانگر کشورداری است، نه کلیسایی‌گری. این بازنمایی در باب یازدهمِ مکاشفه آمده است که در آن مصر دولت بود و سدوم کلیسا.

> “The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.

> "«بیان» ملت، عملِ مقاماتِ قانون‌گذاری و قضاییِ آن است." مناقشه بزرگ، ۴۴۲.

In Revelation eleven John sets forth the events of the French Revolution in prophetic symbolism. The actual Revolution provided ample historical evidence of the validity of John’s predictions in the chapter. John predicted, then the French Revolution fulfilled the prediction, and then in turn—both the prediction and the historical fulfillment of the prediction identify and parallel events at the end of the world, when once again a corrupt state is combined with a corrupt church. Of course, a bloodbath follows that unholy marriage. The kingdom of God is also a great city.

در مکاشفه یوحنا، باب یازدهم، یوحنا رویدادهای انقلاب فرانسه را در قالب نمادپردازی نبوی بیان می‌کند. خود انقلاب شواهد تاریخی فراوانی برای درستی پیشگویی‌های یوحنا در آن باب فراهم آورد. یوحنا پیشگویی کرد؛ سپس انقلاب فرانسه آن پیشگویی را تحقق بخشید؛ و آنگاه، هم خود پیشگویی و هم تحقق تاریخی آن، رویدادهای پایان جهان را مشخص می‌کنند و با آنها مطابقت دارند، زمانی که بار دیگر دولتی فاسد با کلیسایی فاسد متحد می‌شود. طبعاً به دنبال آن ازدواج ناپاک، حمام خون رخ می‌دهد. ملکوت خدا نیز شهری عظیم است.

> And he carried me away in the spirit to a great and high mountain, and showed me that great city, the holy Jerusalem, descending out of heaven from God. Revelation 21:10.

> و او مرا در روح به کوهی بزرگ و بلند برد و آن شهر بزرگ، اورشلیمِ مقدس، را به من نشان داد که از جانب خدا از آسمان فرود می‌آمد. مکاشفه ۲۱:۱۰.

> “The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. The Holy City, the New Jerusalem, which is the capital and representative of the kingdom, is called ‘the bride, the Lamb’s wife.’ Said the angel to John: ‘Come hither, I will show thee the bride, the Lamb’s wife.’ ‘He carried me away in the spirit,’ says the prophet, ‘and showed me that great city, the holy Jerusalem, descending out of heaven from God.’ Revelation 21:9, 10.” The Great Controversy, 426.

> آمدن داماد که در اینجا به تصویر کشیده شده، پیش از ازدواج روی می‌دهد. ازدواج نمایانگر دریافت پادشاهی از سوی مسیح است. شهر مقدس، اورشلیم نو، که پایتخت و نمایندهٔ پادشاهی است، «عروس، همسر بره» خوانده می‌شود. فرشته به یوحنا گفت: «بیا اینجا، عروس، همسر بره را به تو نشان خواهم داد.» پیامبر می‌گوید: «او مرا در روح برد و آن شهر عظیم، یعنی اورشلیم مقدس را که از آسمان از جانب خدا فرود می‌آمد، به من نشان داد.» مکاشفه ۲۱:۹، ۱۰. مناقشه بزرگ، ۴۲۶.

Nimrod’s rebellion is represented by his building a tower and a city, which typifies the combination of church and state at the end of the world, for all the prophets spoke of the end of the world. Nimrod’s rebellion was also a continuation of the rebellion of Lucifer whose desire was to take control of both God’s church and God’s state.

سرکشی نمرود در ساختن یک برج و یک شهر از سوی او تجسم می‌یابد؛ امری که نماد ترکیب کلیسا و دولت در پایان جهان است، زیرا همهٔ پیامبران از پایان جهان سخن گفته‌اند. سرکشی نمرود همچنین ادامهٔ شورش لوسیفر بود که آرزو داشت کنترلِ هم کلیسای خدا و هم دولتِ خدا را به دست گیرد.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Isaiah 14:12–14.

> چگونه از آسمان فرو افتاده‌ای، ای لوسیفر، پسرِ صبح! چگونه به زمین سرنگون شده‌ای، تو که امّت‌ها را ضعیف می‌کردی! زیرا در دلِ خود گفتی: به آسمان صعود خواهم کرد؛ تختِ خود را بالاتر از ستارگانِ خدا خواهم افراشت؛ بر کوهِ اجتماع، در جانب‌های شمال، نیز خواهم نشست؛ بر فرازِ اوجِ ابرها صعود خواهم کرد؛ همچون خدای متعال خواهم شد. اشعیا ۱۴:۱۲-۱۴.

As Isaiah reveals Lucifer’s secret heart-desires to be “like the most High,” he points out that Lucifer is seeking to be seated in two distinctly different chairs. He wishes to “exalt” his “throne above the stars of God” and to “sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north.”

هنگامی که اشعیا آرزوهای پنهانِ دلِ لوسیفر را برای «مانندِ خدای متعال بودن» آشکار می‌کند، اشاره می‌کند که لوسیفر در پی آن است که بر دو کرسی کاملاً متفاوت بنشیند. او می‌خواهد «تختِ خود را بالاتر از ستارگانِ خدا برفرازد» و نیز «بر کوهِ جماعت، در اطرافِ شمال، بنشیند».

The throne is a symbol of the king’s authority—or state authority and “the sides of the north” is God’s church.

تخت نماد اقتدار پادشاه — یا اقتدار دولت — است و «نواحی شمال» کلیسای خداست.

> A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalm 48:1–3.

> سرود و مزموری برای فرزندانِ قورح. خداوند عظیم است و در شهرِ خدای ما، بر کوهِ قدسِ او، بسیار شایستهٔ ستایش است. کوهِ صهیون، زیبا به سببِ بلندی‌اش، شادیِ تمامِ زمین است؛ در پهلوهای شمالی، شهرِ پادشاهِ بزرگ. خدا در کاخ‌هایش به‌عنوانِ پناهگاه شناخته می‌شود. مزمور ۴۸:۱-۳.

Jerusalem is “the city of the great King,” thus marking the political throne of God, and Jerusalem is also “the mountain of his holiness,” “on the sides of the north,” thus marking the religious throne of God. From the beginning Satan’s rebellion and warfare are portrayed within the context of his desire to rule over both God’s church and God’s state. Satan thereafter led in the rebellion of Nimrod and the land that he founded for the Chaldeans is represented as a land where Nimrod built both a tower and a city—church and state.

اورشلیم «شهرِ پادشاهِ عظیم» است و ازاین‌رو تختِ سیاسیِ خدا را نشان می‌دهد؛ و اورشلیم همچنین «کوهِ قدسِ او»، «در نواحیِ شمال»، است و ازاین‌رو تختِ مذهبیِ خدا را نشان می‌دهد. از آغاز، عصیان و جنگ‌افروزیِ شیطان در چارچوبِ میلِ او به فرمانروایی بر هر دو، کلیسای خدا و دولتِ خدا، به تصویر کشیده شده است. پس از آن، شیطان رهبریِ شورشِ نمرود را بر عهده گرفت و سرزمینی که او برای کلدانیان بنیان نهاد به‌عنوان سرزمینی معرفی می‌شود که در آن نمرود هم برجی و هم شهری—کلیسا و دولت—بنا کرد.

Therefore, when Isaiah’s harlot and John’s great whore commit fornication with the kings of the earth, prophecy is marking that an unholy relationship takes place between the Roman Catholic church and the kings of the earth at the end of seventy prophetic years.

بنابراین، وقتی فاحشهٔ اشعیا و فاحشهٔ بزرگِ یوحنا با پادشاهانِ زمین زنا می‌کنند، پیشگویی نشان می‌دهد که در پایان هفتاد سالِ نبوتی، رابطه‌ای نامقدس میان کلیسای کاتولیک رومی و پادشاهانِ زمین برقرار می‌شود.

Isaiah’s line of prophecy describes the judgment of the harlot Tyre in chapter twenty-three and John describes the same judgment with the symbol of a scarlet-colored woman who is identified as “Babylon the great.” A third witness to the same judgment of the same whore is as follows:

سلسلهٔ پیشگویی‌های اشعیا داوریِ فاحشهٔ صور را در باب بیست‌وسوم توصیف می‌کند و یوحنا همان داوری را با نمادِ زنی ارغوانی‌رنگ که «بابل عظیم» خوانده می‌شود، شرح می‌دهد. شاهد سومی بر همان داوریِ همان فاحشه به شرح زیر است:

> “The woman (Babylon) of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness: . . . and upon her forehead was a name written, Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

> زنِ (بابل) در مکاشفه ۱۷ چنین توصیف شده است: «لباس ارغوانی و قرمز بر تن داشت و به طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته بود، و در دستش جامی زرین داشت که از رجاسات و ناپاکی‌ها پر بود... و بر پیشانی‌اش نامی نوشته بود: راز، بابل عظیم، مادر فواحش.» نبی می‌گوید: «آن زن را دیدم که از خون مقدسان و از خون شهدای عیسی مست بود.» همچنین بابل «آن شهر عظیم که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند» خوانده شده است. مکاشفه ۱۷:۴-۶، ۱۸. قدرتی که طی قرن‌های بسیار بر پادشاهان جهان مسیحیت سلطه‌ای استبدادی اعمال می‌کرد، رم است. مناقشه عظیم، ۳۸۲.

Tyre is the Roman Catholic church in the “last days.” At that time the papacy will go forth and sing her seductive songs to the kings of the earth, thus leading the kings into the act of fornication, which is prophetically the combination of church and state.

صور، کلیسای کاتولیک رومی در «روزهای آخر» است. در آن زمان پاپیّت برخواهد خاست و ترانه‌های فریبنده‌اش را برای پادشاهان زمین خواهد خواند و بدین‌سان پادشاهان را به ارتکاب زنا وامی‌دارد؛ چیزی که در اصطلاح نبوی به معنای درآمیختن کلیسا و دولت است.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

> و در آن روز چنین خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، مطابق عمرِ یک پادشاه، فراموش خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور همچون فاحشه آواز خواهد خواند. اشعیا ۲۳:۱۵

A king is a kingdom in Bible prophecy, so Tyre shall be forgotten during the time when a prophetic kingdom rules for seventy years.

در نبوت‌های کتاب مقدس، پادشاه نمادِ یک پادشاهی است؛ پس صور در زمانی که یک پادشاهیِ پیشگویی‌شده به مدت هفتاد سال حکومت می‌کند، از یاد خواهد رفت.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز چنین خواهد شد که صور برای هفتاد سال، مطابق روزهای یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور مانند فاحشه‌ای آواز خواهد خواند. چنگی بردار، در شهر بگرد، ای فاحشهٔ فراموش‌شده؛ نغمه‌ای خوش بساز، سرودهای بسیار بخوان تا به یاد آورده شوی. و پس از پایان هفتاد سال چنین خواهد شد که خداوند به سراغ صور خواهد آمد، و او به مزد خود بازخواهد گشت و با همهٔ پادشاهی‌های جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا ۲۳:۱۵-۱۷.

During the days of one kingdom that rules for seventy prophetic years the Roman Catholic church will be forgotten. At the end of the seventy years, the papal power will “make sweet melody, sing many songs.” Prophetically a “song” represents “experience.”

در دوران پادشاهی‌ای که به مدت هفتاد سال نبوتی حکومت می‌کند، کلیسای کاتولیک رومی به فراموشی سپرده خواهد شد. در پایان آن هفتاد سال، قدرت پاپی «نغمه‌ای شیرین خواهد نواخت، سرودهای بسیار خواهد خواند.» از نظر نبوتی، «سرود» نمایانگر «تجربه» است.

> “Upon the crystal sea before the throne, that sea of glass as it were mingled with fire,—so resplendent is it with the glory of God,—are gathered the company that have ‘gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name.’ With the Lamb upon Mount Zion, ‘having the harps of God,’ they stand, the hundred and forty and four thousand that were redeemed from among men; and there is heard, as the sound of many waters, and as the sound of a great thunder, ‘the voice of harpers harping with their harps.’ And they sing ‘a new Song’ before the throne, a song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand. It is the song of Moses and the Lamb—a song of deliverance. None but the hundred and forty-four thousand can learn that song; for it is the song of their experience—an experience such as no other company have ever had. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth.’ These, having been translated from the earth, from among the living, are counted as ‘the first fruits unto God and to the Lamb.’ Revelation 15:2, 3; 14:1-5. ‘These are they which came out of great tribulation;’ they have passed through the time of trouble such as never was since there was a nation; they have endured the anguish of the time of Jacob’s trouble; they have stood without an intercessor through the final outpouring of God’s judgments. But they have been delivered, for they have ‘washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb.’ ‘In their mouth was found no guile: for they are without fault’ before God. ‘Therefore are they before the throne of God, and serve Him day and night in His temple: and He that sitteth on the throne shall dwell among them.’ They have seen the earth wasted with famine and pestilence, the sun having power to scorch men with great heat, and they themselves have endured suffering, hunger, and thirst. But ‘they shall hunger no more, neither thirst any more; neither shall the sun light on them, nor any heat. For the Lamb which is in the midst of the throne shall feed them, and shall lead them unto living fountains of waters: and God shall wipe away all tears from their eyes.’ Revelation 7:14-17.” The Great Controversy, 648.

> بر فراز دریای بلورین در پیشگاه تخت—آن دریای شیشه‌گون که گویی با آتش آمیخته است، چندان درخشان از جلال خدا—جماعتی گرد آمده‌اند که «بر وحش، و بر صورت او، و بر نشان او، و بر عدد نام او» پیروزی یافته‌اند. با بره، بر کوه صهیون، «چنگ‌های خدا را در دست دارند»، و می‌ایستند؛ آن یکصد و چهل و چهار هزار که از میان انسان‌ها خریده شدند؛ و شنیده می‌شود، مانند آواز آب‌های بسیار و مانند صدای رعدی عظیم، «صدای چنگ‌نوازانی که با چنگ‌های خود می‌نوازند». و آنان «سرودی نو» در برابر تخت می‌سرایند؛ سرودی که جز آن یکصد و چهل و چهار هزار، هیچ‌کس نمی‌تواند آن را بیاموزد. این سرودِ موسی و بره است—سرود رهایی. هیچ‌کس جز آن یکصد و چهل و چهار هزار نمی‌تواند آن سرود را بیاموزد؛ زیرا آن سرودِ تجربهٔ خود آنان است—تجربه‌ای که هیچ جماعت دیگری هرگز نداشته است. «اینها کسانی هستند که هر جا بره برود، او را پیروی می‌کنند.» اینها که از زمین، از میان زندگان، انتقال یافته‌اند، به‌عنوان «نخستینه‌ها برای خدا و برای بره» محسوب می‌شوند. مکاشفه 15:2، 3؛ 14:1–5. «اینها هستند که از مصیبت عظیم بیرون آمدند»؛ آنان از زمان تنگی‌ای گذشته‌اند که نظیرش، از وقتی که ملتی بوده، هرگز نبوده است؛ اندوهِ زمانِ تنگیِ یعقوب را تاب آورده‌اند؛ در جریان فروباریدن نهایی داوری‌های خدا، بی‌شفیع ایستاده‌اند. اما رهایی یافته‌اند، زیرا «جامه‌های خود را شسته و آنها را در خونِ بره سفید کرده‌اند». «در دهان ایشان حیله‌ای یافت نشد، زیرا که بی‌عیب‌اند» در حضور خدا. «از این‌رو در برابر تختِ خدا هستند و در هیکل او شبانه‌روز او را خدمت می‌کنند؛ و آن که بر تخت نشسته است در میان ایشان ساکن خواهد شد.» آنان دیده‌اند که زمین با قحطی و طاعون ویران شده است، و خورشید توانسته است مردمان را با حرارتی عظیم بسوزاند، و خودِ آنان رنج و گرسنگی و تشنگی را تاب آورده‌اند. اما «دیگر گرسنه نخواهند شد و نه دیگر تشنه؛ و نه خورشید بر ایشان خواهد تابید و نه هیچ گرمایی. زیرا بره که در میان تخت است، ایشان را خواهد چرانید و ایشان را به سرچشمه‌های آب‌های زنده رهبری خواهد کرد؛ و خدا هر اشکی را از چشمانشان خواهد زدود.» مکاشفه 7:14–17. نبرد عظیم، 648.

> “‘In His temple doth everyone speak of His glory’ (Psalm 29:9), and the song which the ransomed ones will sing—the song of their experience—will declare the glory of God: ‘Great and marvelous are Thy works, O Lord God, the Almighty; righteous and true are Thy ways, Thou King of the ages. Who shall not fear, O Lord, and glorify Thy name? for Thou only art holy.’ Revelation 15:3, 4, R.V.” Education, 308.

> «در هیکل او هر کس از جلال او سخن می‌گوید» (مزمور 29:9)، و سرودی که رهایی‌یافتگان خواهند سرود—سرودِ تجربهٔ ایشان—جلالِ خدا را اعلام خواهد کرد: «کارهای تو عظیم و شگفت‌انگیز است، ای خداوندِ خدا، قادر مطلق؛ راه‌های تو عادلانه و راست‌اند، ای پادشاهِ اعصار. چه کسی، ای خداوند، از تو نخواهد ترسید و نامت را جلال نخواهد داد؟ زیرا تنها تو قدوس هستی.» مکاشفه 15:3، 4، R.V. تعلیم و تربیت، 308.

At the end of seventy prophetic years the papacy will “make sweet melody, sing many songs, that” she “mayest be remembered.” At the end of the kingdom that rules for seventy prophetic years the Roman Catholic church will remind the world of the experience of her past history. In that history she ruled as the moral authority in a relationship between her and the kings of Europe. That history is rightly identified as the Dark Ages, and all the darkness that might in any way be associated with the history where the Papacy ruled over the kings of Europe can be attributed to the very foundational action that produced all the following darkness. That action was the combination of church and state, the combination of the kings of Europe and the Catholic church. In a biblical marriage the man is to rule over the woman, but the fornication that took place in that history was upside down from the true order of the relationship of man and woman.

در پایان هفتاد سال نبوتی، دستگاه پاپی «نغمه‌ای شیرین ساز خواهد کرد، سرودهای بسیار خواهد خواند تا به یاد آورده شود.» در پایان پادشاهی‌ای که برای هفتاد سال نبوتی حکم می‌راند، کلیسای کاتولیک رومی جهان را به یاد تجربهٔ تاریخ گذشته‌اش خواهد انداخت. در آن دوره، او به‌عنوان مرجع اخلاقی، در رابطه‌ای میان خود و پادشاهان اروپا، حکم می‌راند. آن دوره به‌درستی با عنوان اعصار تاریک شناخته می‌شود، و تمام تاریکی‌ای که به هر نحوی ممکن است با آن تاریخی که در آن دستگاه پاپی بر پادشاهان اروپا حکم می‌راند پیوند داده شود، به همان اقدام بنیادی‌ای نسبت داده می‌شود که همهٔ تاریکی‌های پس از آن را پدید آورد. آن اقدام، اتحاد کلیسا و دولت بود؛ پیوند پادشاهان اروپا با کلیسای کاتولیک. در ازدواجِ کتاب‌مقدسی، مرد باید بر زن ریاست داشته باشد، اما زناکاری‌ای که در آن تاریخ رخ داد وارونهٔ نظم حقیقی رابطهٔ مرد و زن بود.

At the end of seventy years there will be a great crisis when the kingdom of Bible prophecy that rules the world during the period of time when the Papacy is prophetically forgotten comes to a conclusion. The worldwide crisis produced by the collapse of that kingdom opens the door for the Catholic church to begin to inform the world that in order to navigate the troublous times produced by the collapse of that kingdom, the world must submit to the moral authority of the Roman Catholic church, as illustrated in the history of the Dark Ages.

در پایان هفتاد سال، هنگامی که پادشاهیِ پیشگویی‌شده در کتاب مقدس ــ که در دوره‌ای که بنا بر نبوت، پاپیّت به فراموشی سپرده می‌شود، بر جهان حکومت می‌کند ــ به پایان می‌رسد، بحرانی بزرگ پدید خواهد آمد. بحران جهانیِ ناشی از فروپاشیِ آن پادشاهی راه را برای کلیسای کاتولیک می‌گشاید تا به جهان اعلام کند که برای پشت سر گذاشتنِ روزگارِ پرآشوبِ ناشی از فروپاشیِ آن پادشاهی، جهان باید تسلیمِ اقتدار اخلاقیِ کلیسای کاتولیکِ رومی شود؛ چنان‌که تاریخِ دورانِ تاریکِ قرونِ وسطی نشان می‌دهد.

When the kingdom ends and the papacy sings the song of her past experience, an experience that historians label as darkness; so how could that dark history possibly be a message for the papacy to share with the kings of the earth that would convince them to commit fornication with her? In a great crisis why would the experience of the past ages, (her song) her experience before she was forgotten prophetically, provide the logic for the kings of the earth to accept the experience of darkness as the solution for their great crisis?

وقتی پادشاهی به پایان می‌رسد و پاپیت سرودِ تجربهٔ گذشته‌اش را می‌خوانَد، تجربه‌ای که تاریخ‌نگاران آن را «تاریکی» نامیده‌اند؛ پس چگونه ممکن است آن تاریخِ تاریک پیامی برای پاپیت باشد تا با پادشاهانِ زمین در میان بگذارد که ایشان را متقاعد کند با او زنا کنند؟ در یک بحرانِ بزرگ، چرا باید تجربهٔ اعصارِ گذشته—(سرودِ او)، تجربه‌ای که پیش از آنکه از نظرِ نبوی به فراموشی سپرده شود داشت—مبنای منطقی برای پادشاهانِ زمین فراهم آورد تا تجربهٔ تاریکی را به‌عنوان راه‌حلِ بحرانِ بزرگِ خود بپذیرند؟

> “A large class, even of those who look upon Romanism with no favor, apprehend little danger from her power and influence. Many urge that the intellectual and moral darkness prevailing during the Middle Ages favored the spread of her dogmas, superstitions, and oppression, and that the greater intelligence of modern times, the general diffusion of knowledge, and the increasing liberality in matters of religion forbid a revival of intolerance and tyranny. The very thought that such a state of things will exist in this enlightened age is ridiculed. It is true that great light, intellectual, moral, and religious, is shining upon this generation. In the open pages of God’s Holy Word, light from heaven has been shed upon the world. But it should be remembered that the greater the light bestowed, the greater the darkness of those who pervert and reject it.

> گروه بزرگی، حتی از میان کسانی که به کاتولیسیسم رومی نظر مساعدی ندارند، خطر چندانی از قدرت و نفوذ آن احساس نمی‌کنند. بسیاری استدلال می‌کنند که تاریکی فکری و اخلاقیِ حاکم در قرون وسطی گسترش عقاید جزمی، خرافات و ستمگریِ آن را تسهیل کرد و اینکه فرهیختگیِ بیشترِ روزگار نوین، گسترش عمومیِ دانش و رواداریِ فزاینده در امور دین، مجال احیای تعصب و استبداد را نمی‌دهد. صرفِ این اندیشه که چنین وضعی در این عصرِ روشن و آگاه وجود خواهد داشت به ریشخند گرفته می‌شود. درست است که نوری عظیم، هم فکری، هم اخلاقی و هم دینی، بر این نسل می‌تابد. در صفحاتِ گشودهٔ کلامِ مقدسِ خدا، نوری از آسمان بر جهان تابیده است. اما باید به یاد داشت که هرچه نورِ عطاشده بیشتر باشد، تاریکیِ آنان که آن را تحریف کرده و رد می‌کنند نیز عمیق‌تر است.

> “A prayerful study of the Bible would show Protestants the real character of the papacy and would cause them to abhor and to shun it; but many are so wise in their own conceit that they feel no need of humbly seeking God that they may be led into the truth. Although priding themselves on their enlightenment, they are ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They must have some means of quieting their consciences, and they seek that which is least spiritual and humiliating. What they desire is a method of forgetting God which shall pass as a method of remembering Him. The papacy is well adapted to meet the wants of all these. It is prepared for two classes of mankind, embracing nearly the whole world—those who would be saved by their merits, and those who would be saved in their sins. Here is the secret of its power.

> مطالعۀ کتاب مقدس همراه با دعا، ماهیتِ واقعیِ دستگاه پاپی را به پروتستان‌ها نشان می‌دهد و باعث می‌شود از آن بیزار شوند و از آن دوری جویند؛ اما بسیاری چنان در چشم خود دانایند که نیازی به طلبِ فروتنانهٔ خدا نمی‌بینند تا به حقیقت هدایت شوند. با آنکه به روشن‌اندیشی خود می‌بالند، هم از کتاب مقدس و هم از قدرتِ خدا ناآگاهند. آنان باید راهی برای آرام کردنِ وجدان‌های خود داشته باشند و در پی چیزی می‌گردند که کمترین جنبهٔ روحانی و فروتن‌کننده را داشته باشد. آنچه می‌خواهند روشی برای فراموش کردنِ خداست که به‌منزلۀ روشی برای به یاد آوردنِ او به شمار آید. دستگاهِ پاپی به‌خوبی پاسخ‌گوی خواسته‌های همۀ اینان است. این دستگاه برای دو گروه از آدمیان مهیاست که تقریباً سراسرِ جهان را دربر می‌گیرند: کسانی که می‌خواهند به‌واسطۀ شایستگی‌های خود نجات یابند، و کسانی که می‌خواهند در گناهانِ خود نجات یابند. این است رازِ قدرتِ آن.

> “A day of great intellectual darkness has been shown to be favorable to the success of the papacy. It will yet be demonstrated that a day of great intellectual light is equally favorable for its success. In past ages, when men were without God’s word and without the knowledge of the truth, their eyes were blindfolded, and thousands were ensnared, not seeing the net spread for their feet. In this generation there are many whose eyes become dazzled by the glare of human speculations, ‘science falsely so called;’ they discern not the net, and walk into it as readily as if blindfolded. God designed that man’s intellectual powers should be held as a gift from his Maker and should be employed in the service of truth and righteousness; but when pride and ambition are cherished, and men exalt their own theories above the word of God, then intelligence can accomplish greater harm than ignorance. Thus the false science of the present day, which undermines faith in the Bible, will prove as successful in preparing the way for the acceptance of the papacy, with its pleasing forms, as did the withholding of knowledge in opening the way for its aggrandizement in the Dark Ages.” The Great Controversy, 572.

> ثابت شده است که روزگارِ تاریکیِ عظیمِ فکری برای کامیابیِ پاپیّت مساعد است. هنوز ثابت خواهد شد که روزگارِ روشناییِ عظیمِ فکری نیز به همان اندازه برای کامیابیِ آن مساعد است. در اعصار گذشته، هنگامی که مردمان از کلامِ خدا و از معرفتِ حقیقت بی‌بهره بودند، چشمانشان بسته بود و هزاران تن گرفتار دام شدند، بی‌آنکه تورِ گسترده زیر پایشان را ببینند. در این نسل، بسیاری هستند که چشمانشان از درخششِ گمانه‌زنی‌های انسانی—«علمی که به ناحق علم نامیده می‌شود»—خیره می‌شود؛ دام را تشخیص نمی‌دهند و چنان آسان در آن قدم می‌گذارند که گویی چشم‌بند بر چشم دارند. خدا خواست که توانایی‌های عقلانیِ انسان به‌منزلهٔ عطیه‌ای از آفریننده‌اش دانسته شود و در خدمتِ حقیقت و عدالت به کار گرفته شود؛ اما هنگامی که کِبر و جاه‌طلبی پرورده می‌شود و مردمان نظریه‌های خود را برتر از کلامِ خدا می‌نشانند، آنگاه عقل می‌تواند زیانی بزرگ‌تر از جهل پدید آورد. بدین‌سان، علمِ کاذبِ روزگارِ ما که ایمان به کتابِ مقدس را تضعیف می‌کند، در آماده‌سازیِ راه برای پذیرشِ پاپیّت، با صورت‌های دلپسندش، به همان اندازه موفق خواهد شد که پنهان‌داشتنِ دانش در گشودنِ راه برای اقتدار یافتنِ آن در قرونِ تاریک موفق بود. مناقشه عظیم، 572.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> کاتولیک‌های رومی اذعان می‌کنند که تغییر در سبت به‌دست کلیسای آنان صورت گرفته است، و همین تغییر را به‌عنوان شاهدی بر اقتدار عالیِ کلیسا ذکر می‌کنند. آنان اعلام می‌کنند که پروتستان‌ها با نگاه‌داشتن روزِ نخستِ هفته به‌عنوان سبت، قدرت او را برای قانون‌گذاری در امور الهی به‌رسمیت می‌شناسند. کلیسای کاتولیک رومی از ادعای خطاناپذیریِ خود دست برنداشته است؛ و وقتی جهان و کلیساهای پروتستان سبتِ جعلیِ ساختهٔ او را می‌پذیرند، در حالی‌که سبتِ یهوه را رد می‌کنند، در عمل این ادعا را می‌پذیرند. ممکن است برای این تغییر به اقتداری استناد کنند، اما مغالطهٔ استدلالشان به‌آسانی آشکار می‌شود. پاپیست آن‌قدر زیرک است که ببیند پروتستان‌ها خود را می‌فریبند و آگاهانه چشمانشان را بر حقایقِ این قضیه می‌بندند. هرچه نهادِ یکشنبه مقبولیت بیشتری می‌یابد، او شادمان می‌شود، با اطمینان از اینکه سرانجام سراسر جهانِ پروتستان را زیر پرچمِ رم خواهد آورد.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> تغییرِ سبت، نشانه یا علامتِ اقتدارِ کلیسای روم است. آنان که، با درکِ الزاماتِ فرمانِ چهارم، برمی‌گزینند که به‌جای سبتِ حقیقی، سبتِ دروغین را رعایت کنند، بدین‌سان به آن قدرتی که تنها از سوی آن چنین امری فرمان داده شده است ادای احترام می‌کنند. نشانِ وحش، سبتِ پاپی است که جهان آن را به‌جای روزِ تعیین‌شده از سوی خدا پذیرفته است.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> اما زمان دریافت نشانۀ وحش، چنان‌که در نبوت تعیین شده است، هنوز فرا نرسیده است. زمان آزمایش هنوز فرا نرسیده است. در هر کلیسایی مسیحیان راستین وجود دارند؛ کلیسای کاتولیک رومی نیز از این امر مستثنا نیست. هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آنکه نور را یافته و الزام فرمان چهارم را دریافته باشد. اما هنگامی که فرمانی صادر شود که رعایت سبتِ جعلی را الزامی کند، و وقتی فریاد بلند فرشتۀ سوم مردم را از پرستشِ وحش و تمثالِ او برحذر دارد، مرز میان باطل و حق به‌روشنی ترسیم خواهد شد. آنگاه آنان که همچنان بر تعدی اصرار می‌ورزند، نشانۀ وحش را بر پیشانی‌های خود یا بر دستان خود دریافت خواهند کرد.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «با گام‌های تند به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرت دنیوی متحد شوند تا از دینی باطل پشتیبانی کنند، دینی که نیاکان‌شان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزار و اذیت‌ها را تحمل کردند، آنگاه سبتِ پاپی به‌وسیلهٔ اقتدار مشترکِ کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملی رخ خواهد داد که تنها به ویرانیِ ملی پایان خواهد یافت.» مدرسهٔ آموزشِ کتاب مقدس، ۲ فوریهٔ ۱۹۱۳.

We have now touched upon five of the symbols we are seeking to identify before we fully address the chapter itself. A city is a kingdom in Bible prophecy and in Isaiah twenty-three there are two kingdoms that are closely related, but distinctly different. The first is the “crowning city” and the other is the “merchant city.” In the last days the power who is in control of the three-fold union of the dragon, beast and false prophet is the papacy. It is the kingdom that has the crown.

اکنون پیش از آن‌که به‌طور کامل به خود باب بپردازیم، به پنج نمادی که در پی شناسایی‌شان هستیم اشاره کرده‌ایم. در نبوت‌های کتاب مقدس، یک شهر پادشاهی است و در اشعیا باب بیست‌وسوم دو پادشاهی وجود دارد که به هم نزدیک‌اند، اما به‌طور مشخص از هم متمایزند. نخستین، «شهر تاج‌بخش» است و دیگری «شهر بازرگان». در روزهای آخر، قدرتی که کنترل اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبی کاذب را در دست دارد، پاپیّت است. همان پادشاهی است که تاج را دارد.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> «هرچه به آخرین بحران نزدیک‌تر می‌شویم، حیاتی است که میان عاملان خداوند هماهنگی و یگانگی برقرار باشد. جهان آکنده از طوفان و جنگ و اختلاف است. با این حال، زیر یک سر—قدرت پاپی—مردم متحد خواهند شد تا به خدا، در شخصِ شاهدان او، مخالفت ورزند. این اتحاد به‌وسیلهٔ مرتدِ بزرگ استحکام می‌یابد. او در حالی که می‌کوشد عوامل خود را در جنگ با حقیقت متحد سازد، برای تفرقه‌افکنی و پراکندنِ مدافعان آن کار خواهد کرد. حسادت، بدگمانی و بدگویی را او برمی‌انگیزد تا ناسازگاری و تفرقه پدید آورد.» شهادات، جلد ۷، ۱۸۲.

The kingdom with the crown is Tyre, which means, “a rock.” In this chapter Tyre represents the papacy that works to counterfeit Christ, for the papacy is antichrist. The word “anti” in antichrist means “in place of.” The papacy seeks to counterfeit Christ at every level, and the name Tyre means rock, for the papacy is a counterfeit of the “Rock of Ages.”

آن پادشاهی تاج‌دار، صور است که به معنای «صخره» است. در این فصل، صور نمایانگر نهاد پاپی است که در پی جعل مسیح است، زیرا نهاد پاپی ضد مسیح است. واژه «anti» در «antichrist» به معنای «به جای» است. نهاد پاپی در همه سطوح در پی جعل مسیح است، و نام صور به معنای صخره است، زیرا نهاد پاپی بدلی از «صخره اعصار» است.

> Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Pass through thy land as a river, O daughter of Tarshish: there is no more strength. He stretched out his hand over the sea, he shook the kingdoms: the Lord hath given a commandment against the merchant city, to destroy the strong holds thereof. Isaiah 23:8–11.

> چه کسی این مشورت را بر ضدِ صور، شهرِ تاج‌بخش، گرفته است؟ شهری که بازرگانانش امیران‌اند و دادوستدکنندگانش آبرومندانِ زمین. خداوندِ لشکرها این را مقرر داشته است تا غرورِ هر شکوهی را درهم بشکند و همه آبرومندانِ زمین را به خواری کشاند. ای دخترِ ترشیش، در سرزمینِ خود چون رودی روان شو؛ دیگر نیرویی نمانده است. او دستِ خود را بر دریا دراز کرد و پادشاهی‌ها را به لرزه افکند؛ خداوند بر ضدِ شهرِ بازرگانی فرمان داده است تا دژهایش را نابود سازد. اشعیا ۲۳:۸-۱۱.

We intend to show upon many witnesses that “the shaking of the kingdoms” is accomplished by God, through Islam. Islam is the power that angers the nations and is used to shake the nations. At this point we are identifying that the Lord has determined to bring into contempt “all the honorable of earth,” who are the “merchants” and “traffickers” whose “strong holds” are to be destroyed. The merchant city and the crowning city “have provoked the displeasure of heaven” and the Lord has purposed to destroy their “strong holds” and that represents the economy. The collapse of the economy occurs before the Sunday law in the United States, for before the Sunday law the citizens of the United States are demanding to be returned “to divine favor and temporal prosperity.” Their argument is that the judgments of God will not end until Sunday is “strictly enforced.” Several Bible witnesses agree that we are on the verge of a tremendous crash in the economy of the world. That crash occurs before the Sunday law, just as the crash of 1837, occurred before October 22, 1844.

ما قصد داریم به استناد شواهد بسیار نشان دهیم که «لرزاندن پادشاهی‌ها» به‌دست خدا، از طریق اسلام، انجام می‌شود. اسلام نیرویی است که ملت‌ها را به خشم می‌آورد و برای به لرزه انداختن ملت‌ها به کار گرفته می‌شود. در این مقطع تشخیص می‌دهیم که خداوند اراده کرده است «همهٔ آبرومندانِ زمین» را، که همان «بازرگانان» و «دادوستدکنندگان»‌اند و «دژهای استوارشان» باید ویران شود، به خواری بکشاند. شهر بازرگانی و شهر تاج‌بخش «ناخرسندی آسمان را برانگیخته‌اند» و خداوند قصد کرده است «دژهای استوارشان» را نابود کند و آن نمایانگر اقتصاد است. فروپاشی اقتصاد پیش از قانون یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد، زیرا پیش از قانون یکشنبه، شهروندان ایالات متحده خواستار بازگشت «به لطف الهی و رفاه دنیوی» هستند. استدلالشان این است که داوری‌های خدا پایان نخواهد یافت تا زمانی که یکشنبه «به‌طور سخت‌گیرانه اجرا شود». چندین شاهد کتاب‌مقدس هم‌داستان‌اند که ما در آستانهٔ سقوط عظیمی در اقتصاد جهان هستیم. آن سقوط پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد، همان‌گونه که سقوط سال ۱۸۳۷ پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ داد.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> و آنگاه فریبکار بزرگ مردم را متقاعد خواهد کرد که آنان که به خدا خدمت می‌کنند، موجب این بلاها هستند. آن گروهی که نارضایتی آسمان را برانگیخته‌اند، همه گرفتاری‌های خود را به گردن کسانی خواهند انداخت که اطاعتشان از احکام خدا سرزنشی همیشگی برای قانون‌شکنان است. اعلام خواهد شد که مردم با نقضِ سبتِ یکشنبه خدا را می‌رنجانند؛ که این گناه بلاهایی را به بار آورده که تا زمانی که رعایتِ یکشنبه به‌طور سختگیرانه الزام نشود پایان نخواهد یافت؛ و اینکه کسانی که الزاماتِ فرمانِ چهارم را مطرح می‌کنند و بدین‌سان حرمتِ یکشنبه را از میان می‌برند، آشوبگرانِ مردم‌اند و مانعِ بازگشت آنان به لطف الهی و رفاه دنیوی می‌شوند. بدین‌سان همان اتهامی که در روزگار قدیم علیه خادمِ خدا مطرح شد، بر پایه‌هایی به همان اندازه استوار تکرار خواهد شد: «و چون آخاب ایلیا را دید، آخاب به او گفت: آیا تو آن کسی هستی که اسرائیل را به آشوب می‌اندازی؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نینداخته‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت، زیرا شما احکامِ خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای.» اول پادشاهان ۱۸:۱۷، ۱۸. و چون خشمِ مردم با اتهاماتِ دروغین برانگیخته شود، نسبت به فرستادگانِ خدا روشی بسیار مشابه با آنچه اسرائیلِ مرتد نسبت به ایلیا در پیش گرفت، دنبال خواهند کرد. مناقشه بزرگ، ۵۹۰.

Elijah confronting the prophets of Baal and the priests of the grove on Mount Carmel represents the Sunday law. The message for the church was “choose this day whom you will serve.” When this history is repeated at the Sunday law the question is “which day are you going to choose, for the day you pick indicates whom you serve.” Before Mount Carmel the was three and a half years of severe drought. Before the Sunday law there is a series of Sunday laws, but they have not been “strictly enforced.” The principle associated with a Sunday law is that national apostacy is followed by national ruin. The example of that is Constantine in the year 321 passed a Sunday law and shortly thereafter the first four trumpets of Revelation chapter eight began to bring Western Rome to its conclusion by the year 476. The story of Constantine is important for it included a progressive exalting of Sunday, and simultaneous progressive restrictions on the seventh-day Sabbath. The progressive history reached its conclusion when the citizens were forced to observe Sunday or be persecuted for keeping the Sabbath. That is also the conclusion of the escalating Sunday legislation in the United States. One principle associated with Sunday worship enforcement is “national apostasy is followed by national ruin.” This principle means escalating Sunday law enforcements, produces an escalation of God’s judgments, before the actual Sunday law of Revelation thirteen verse eleven. Every enactment will bring a corresponding ruin. The judgments the citizens are accusing the Sabbath-keepers of producing are actually produced by the escalating enforcement of Sunday legislation. We have included a passage from The Great Controversy, which I titled Sunday Progression. I would recommend that you read that once again. It is in the category entitled The Spirit of Prophecy.

رویارویی ایلیا با پیامبران بعل و کاهنان بیشه بر فراز کوه کرمل نمایانگر قانون یکشنبه است. پیام برای کلیسا این بود: «امروز برگزینید که به چه کسی خدمت خواهید کرد.» وقتی این تاریخ در هنگام قانون یکشنبه تکرار شود، پرسش این است: «کدام روز را انتخاب می‌کنید؟ زیرا روزی که برمی‌گزینید نشان می‌دهد به چه کسی خدمت می‌کنید.» پیش از واقعهٔ کرمل، سه سال و نیم خشکسالی شدید بود. پیش از قانون یکشنبه، سلسله‌ای از قوانین یکشنبه وجود دارد، اما آن‌ها «به‌طور سخت‌گیرانه» اجرا نشده‌اند. اصل مرتبط با قانون یکشنبه این است که ارتداد ملی به‌دنبال خود ویرانی ملی می‌آورد. نمونهٔ آن این است که کنستانتین در سال 321 قانونی دربارهٔ یکشنبه وضع کرد و اندکی پس از آن، چهار شیپور نخست از باب هشتِ مکاشفه آغاز کردند تا رومِ غربی را تا سال 476 به فرجام خود برسانند. داستان کنستانتین مهم است، زیرا شامل بزرگ‌داشتِ تدریجیِ یکشنبه و هم‌زمان اعمال محدودیت‌های تدریجی بر سبتِ روز هفتم بود. این روند تدریجی هنگامی به اوج خود رسید که شهروندان مجبور شدند یکشنبه را نگاه دارند، وگرنه به خاطر نگاه‌داشتن سبت مورد آزار قرار می‌گرفتند. این همچنین فرجامِ تشدید تدریجیِ قوانین یکشنبه در ایالات متحده است. یکی از اصول مرتبط با اجرای اجباری عبادت یکشنبه این است که «ارتداد ملی به‌دنبال خود ویرانی ملی می‌آورد.» این اصل بدین معناست که تشدید اجرای قوانین یکشنبه، پیش از قانون یکشنبهٔ اصلیِ مذکور در مکاشفه 13:11، باعث تشدید داوری‌های خدا می‌شود. هر مصوبه‌ای ویرانی متناظر خود را در پی خواهد داشت. داوری‌هایی که شهروندان سبت‌نگاه‌داران را به ایجادشان متهم می‌کنند، در واقع به‌سبب اجرای فزایندهٔ قوانین یکشنبه پدید می‌آید. ما بخشی از «نبرد عظیم» را گنجانده‌ایم که آن را «پیشروی یکشنبه» نامیده‌ام. توصیه می‌کنم بار دیگر آن را بخوانید. این مطلب در بخشی با عنوان «روح نبوت» قرار دارد.

> “God has revealed what is to take place in the last days, that His people may be prepared to stand against the tempest of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter His faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance. While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the undercurrent is tending. Its professions are mild and apparently Christian, but when it shall speak it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should endeavor to disarm prejudice by placing ourselves in a proper light before the people. We should bring before them the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures and be able to give the reason for our faith. Says the prophet: ‘The wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’” Testimonies, volume 5, 452.

> خدا آشکار کرده است که در روزهای آخر چه رخ خواهد داد تا قوم او آماده باشند تا در برابر توفانِ مخالفت و خشم ایستادگی کنند. کسانی که دربارهٔ رویدادهای پیشِ رو هشدار یافته‌اند نباید در انتظارِ آرامِ توفانِ در راه بنشینند و خود را با این فکر دلگرم سازند که خداوند در روز تنگی وفادارانش را در پناه خواهد گرفت. ما باید مانند کسانی باشیم که در انتظارِ خداوندِ خود هستند، نه با امیدی بیکارانه، بلکه با کاری جدّی و ایمانی استوار. اکنون زمان آن نیست که بگذاریم ذهن‌های ما به امور کم‌اهمیت مشغول شود. در حالی که انسان‌ها در خواب‌اند، شیطان فعالانه امور را ترتیب می‌دهد تا قوم خدا نه رحمت بیابند و نه عدالت. جنبش روز یکشنبه اکنون در تاریکی راه خود را می‌گشاید. رهبران مسئلهٔ واقعی را پنهان می‌کنند، و بسیاری از کسانی که به این جنبش می‌پیوندند خودشان نمی‌بینند جریان پنهانی به کدام سو می‌رود. ادعاهای آن ملایم و در ظاهر مسیحی است، اما وقتی سخن بگوید، روحِ اژدها را آشکار خواهد کرد. وظیفهٔ ماست که هرآنچه در توان داریم انجام دهیم تا خطرِ تهدیدکننده را دفع کنیم. باید بکوشیم با ارائهٔ تصویری درست از خود در برابر مردم، تعصّب را از میان برداریم. باید مسئلهٔ واقعیِ مورد بحث را پیشِ رویشان بگذاریم و بدین‌سان مؤثرترین اعتراض را در برابر تدابیری که آزادیِ وجدان را محدود می‌کنند ابراز کنیم. باید کتاب مقدّس را بررسی کنیم و بتوانیم دلیل ایمان خود را بیان کنیم. پیامبر می‌گوید: «شریران شریرانه رفتار خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید.» شهادت‌ها، جلد پنجم، صفحهٔ ۴۵۲.

It is difficult to recognize the movement for Sunday legislation, for it is making its way in “darkness” and the papacy is “stealthily and unsuspectedly” “strengthening her forces to further her own ends.” It is a fact that the work to pass Sunday legislation in darkness is a central issue in the testing process of the one hundred and forty-four thousand. “None of the wicked shall understand” according to Daniel and Sister White. The “wicked” in Daniel are Matthew’s “foolish virgins,” who Sister White identifies as Laodiceans. The wise will understand the events that are now taking place, even if the history around us appears to contradict God’s word. Do we believe God’s word or what is happening around us? Yet we have been forewarned that the end would be as the days of Noah.

تشخیصِ جنبشِ قانون‌گذاری یکشنبه دشوار است، زیرا این جنبش در «تاریکی» راه خود را می‌گشاید و دستگاه پاپی به‌طور «پنهانی و بی‌آن‌که ظنّی برود» «نیروهای خود را برای پیشبرد مقاصد خویش تقویت می‌کند». این یک واقعیت است که تلاش برای تصویب قوانین یکشنبه در تاریکی، مسئله‌ای محوری در فرایند آزمونِ یکصد و چهل و چهار هزار است. به گفتهٔ دانیال و خواهر وایت، «هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید». «شریران» در دانیال همان «دوشیزگان نادان» در انجیل متی هستند که خواهر وایت آنان را لاودیکیان می‌نامد. خردمندان رویدادهایی را که اکنون در حال وقوع‌اند درک خواهند کرد، حتی اگر تاریخ پیرامون ما به ظاهر با کلام خدا در تضاد باشد. آیا ما به کلام خدا ایمان داریم یا به آنچه در اطرافمان رخ می‌دهد؟ با این حال، از پیش به ما هشدار داده شده که پایان همچون ایام نوح خواهد بود.

> “The world, full of rioting, full of godless pleasure, is asleep, asleep in carnal security. Men are putting afar off the coming of the Lord. They laugh at warnings. The proud boast is made, ‘All things continue as they were from the beginning.’ ‘Tomorrow shall be as this day, and much more abundant.’ 2 Peter 3:4; Isaiah 56:12. We will go deeper into pleasure loving. But Christ says, ‘Behold, I come as a thief.’ Revelation 16:15. At the very time when the world is asking in scorn, ‘Where is the promise of His coming?’ the signs are fulfilling. While they cry, ‘Peace and safety,’ sudden destruction is coming. When the scorner, the rejecter of truth, has become presumptuous; when the routine of work in the various money-making lines is carried on without regard to principle; when the student is eagerly seeking knowledge of everything but his Bible, Christ comes as a thief.

> جهان، سرشار از عیاشی، سرشار از لذت‌های بی‌خدایی، در خواب است؛ در خوابِ امنیتِ نفسانی. مردمان آمدنِ خداوند را دور می‌شمارند. به هشدارها می‌خندند. ادعای متکبّرانه‌ای بر زبان می‌آورند: «همه‌چیز از ابتدا همان‌گونه که بود ادامه دارد.» «فردا همچون امروز خواهد بود، بلکه بسی فراوان‌تر.» دوم پطرس ۳:۴؛ اشعیا ۵۶:۱۲. ما بیشتر به خوشگذرانی خواهیم پرداخت. اما مسیح می‌گوید: «اینک چون دزد می‌آیم.» مکاشفه ۱۶:۱۵. در همان هنگامی که جهان با تمسخر می‌پرسد: «وعدهٔ آمدنش کجاست؟» نشانه‌ها تحقق می‌یابند. همان‌گاه که فریاد می‌زنند: «صلح و امنیت»، نابودی ناگهانی فرا می‌رسد. هنگامی که استهزاگر، آن ردکنندهٔ حقیقت، جسور و گستاخ می‌شود؛ وقتی روند معمولِ کار در حوزه‌های گوناگون درآمدزایی بی‌هیچ اعتنا به اصول پی گرفته می‌شود؛ وقتی طالبِ علم با اشتیاق در پی دانستنِ همه‌چیز است جز کتاب‌مقدسِ خود، مسیح چون دزد می‌آید.

> “Everything in the world is in agitation. The signs of the times are ominous. Coming events cast their shadows before. The Spirit of God is withdrawing from the earth, and calamity follows calamity by sea and by land. There are tempests, earthquakes, fires, floods, murders of every grade. Who can read the future? Where is security? There is assurance in nothing that is human or earthly. Rapidly are men ranging themselves under the banner they have chosen. Restlessly are they waiting and watching the movements of their leaders. There are those who are waiting and watching and working for our Lord’s appearing. Another class are falling into line under the generalship of the first great apostate. Few believe with heart and soul that we have a hell to shun and a heaven to win.

> همه‌چیز در جهان در تلاطم است. نشانه‌های زمانه شوم‌اند. رویدادهای در راه، سایهٔ خود را پیشاپیش می‌افکنند. روح خدا از زمین در حال دور شدن است، و در دریا و خشکی فاجعه‌ای پس از فاجعه رخ می‌دهد. طوفان‌ها، زلزله‌ها، آتش‌سوزی‌ها، سیلاب‌ها، و قتل‌ها از هر قسم. چه کسی می‌تواند آینده را بخواند؟ امنیت کجاست؟ در هیچ چیزِ انسانی یا زمینی اطمینانی نیست. آدمیان با شتاب، زیر پرچمی که برگزیده‌اند صف می‌بندند. بی‌قرار در انتظارند و تحرکات رهبران خود را زیر نظر دارند. هستند کسانی که برای ظهور خداوندِ ما انتظار می‌کشند، مراقب‌اند و کار می‌کنند. گروهی دیگر زیر فرماندهی نخستین مرتدِ بزرگ صف می‌بندند. اندکند کسانی که با دل و جان باور دارند که دوزخی هست که باید از آن گریخت و بهشتی که باید به دست آورد.

> “The crisis is stealing gradually upon us. The sun shines in the heavens, passing over its usual round, and the heavens still declare the glory of God. Men are still eating and drinking, planting and building, marrying, and giving in marriage. Merchants are still buying and selling. Men are jostling one against another, contending for the highest place. Pleasure lovers are still crowding to theaters, horse races, gambling hells. The highest excitement prevails, yet probation’s hour is fast closing, and every case is about to be eternally decided. Satan sees that his time is short. He has set all his agencies at work that men may be deceived, deluded, occupied and entranced, until the day of probation shall be ended, and the door of mercy be forever shut.

> بحران آرام‌آرام به‌سوی ما خزیده می‌آید. خورشید در آسمان می‌درخشد و طبق گردش معمول خود می‌گذرد، و آسمان‌ها هنوز جلال خدا را بیان می‌کنند. آدمیان هنوز می‌خورند و می‌نوشند، می‌کارند و می‌سازند، ازدواج می‌کنند و به ازدواج می‌دهند. بازرگانان هنوز می‌خرند و می‌فروشند. مردم به هم تنه می‌زنند و برای بالاترین جایگاه کشمکش می‌کنند. خوشگذرانان هنوز به تئاترها، مسابقات اسب‌دوانی و قمارخانه‌ها ازدحام می‌کنند. بالاترین هیجان حاکم است، با این حال ساعت مهلت به‌سرعت رو به پایان است و سرنوشت هر کس به‌زودی برای ابد تعیین خواهد شد. شیطان می‌بیند که زمانش کوتاه است. او همه عوامل خود را به کار انداخته تا مردم فریب بخورند، گمراه شوند، مشغول و مسحور بمانند، تا روز مهلت به پایان رسد و درِ رحمت برای همیشه بسته شود.

> “Solemnly there come to us down through the centuries the warning words of our Lord from the Mount of Olives: ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares.’ ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’” Desire of Ages, 635, 636.

> به‌گونه‌ای جدی، در گذر سده‌ها، سخنان هشدارآمیزِ خداوندِ ما از کوه زیتون به ما می‌رسد: «مراقب خود باشید، مبادا هر زمان دل‌هایتان از پرخوری و مستی و نگرانی‌های این زندگی سنگین شود و آن روز بی‌خبر بر شما فرود آید.» «پس بیدار باشید و همواره دعا کنید تا شایسته شمرده شوید که از همه این چیزهایی که قرار است رخ دهد بگریزید و در حضور پسر انسان بایستید.» اشتیاق اعصار، ۶۳۵، ۶۳۶.

In chapter twenty-three of Isaiah Zidon is the United States and Tyre is the papacy. Tyre and Zidon were ancient contemporary Phoenician cities located on the Mediterranean coast. They were known for their maritime trade, wealth, and influence in the ancient world. Zidon and its “merchants” replenished Tarshish in the passage. Zidon’s merchants trafficked the “seed of Sihor,” which is “the harvest of a river,” and is the fruit “of the river,” and it is “her revenue,” for she is the “mart of nations.” All the prophets speak of the end of the world, so who is the mart of nations at the end of the world? It’s the USA.

در باب بیست‌وسومِ کتاب اشعیا، صیدون همان ایالات متحده است و صور همان نهاد پاپی. صور و صیدون شهرهای فنیقیِ باستانی و هم‌عصر بودند که در ساحل دریای مدیترانه قرار داشتند. آنان به تجارت دریایی، ثروت و نفوذشان در جهان باستان شهرت داشتند. در این بخش، صیدون و «بازرگانانش» مایحتاجِ ترشیش را فراهم می‌کردند. بازرگانان صیدون با «بذرِ شیحور» دادوستد می‌کردند، که همان «محصولِ رود» است، و میوهٔ «رود» است، و «درآمدِ او»ست، زیرا او «بازارِ ملت‌ها»ست. همهٔ انبیا از پایانِ جهان سخن می‌گویند، پس بازارِ ملت‌ها در پایانِ جهان کیست؟ ایالات متحدهٔ آمریکاست.

Sihor is a river in Egypt (likely the Nile delta) and is used to represent the wealth of the world, for Egypt is the world. Zidon’s “virgin daughter” represents the last generation of the USA, and she is oppressed from the martial law that accompanies the Sunday law and the national ruin that immediately follows. Those virgins of Zidon are rebuked by the question concerning Tyre saying, “is this your joyous city” (kingdom) that the USA rejoiced in? Is “this the kingdom “whose antiquity is of ancient days,” when according to the passage it was founded by Nimrod, just after the flood?

سیحور رودی در مصر است (احتمالاً در دلتای نیل) و برای نمایاندن ثروتِ جهان به کار می‌رود، زیرا مصر به‌منزلهٔ جهان است. «دخترِ باکرهٔ صیدون» نمایندهٔ آخرین نسلِ ایالات متحدهٔ آمریکا است و تحتِ ستمِ حکومتِ نظامیِ همراهِ قانونِ یکشنبه و ویرانیِ ملی‌ای که بلافاصله پس از آن می‌آید قرار می‌گیرد. آن دوشیزگانِ صیدون با پرسشی دربارهٔ صور توبیخ می‌شوند که می‌گوید: «آیا این شهرِ شادمانِ شماست» (پادشاهی) که ایالات متحدهٔ آمریکا در آن شادمانی می‌کرد؟ آیا «این همان پادشاهی است «که قدمتش از روزگارانِ کهن است»، که طبق این متن اندکی پس از طوفان به دستِ نمرود بنیان نهاده شد؟

God has determined and “purposed” for “Tyre, the crowning city,” to punish her. The papacy’s punishment includes the collapse of the financial structure of the world, for “the Lord hath given” “a commandment against” “Zidon” “the merchant city,” (the United States.) His commandment “to destroy the strong holds,” or the economy of the United States is the Sabbath commandment, for national apostasy is followed by national ruin.

خدا مقرر کرده و «قصد» نموده است که «صور، شهر تاج‌بخش» را مجازات کند. مجازات دستگاه پاپ شامل فروپاشی ساختار مالی جهان است، زیرا «خداوند داده است» «فرمانی بر ضدِ» «صیدون» «شهر بازرگانی» (ایالات متحده). فرمان او «برای نابود کردن استحکامات»، یعنی اقتصاد ایالات متحده، همان فرمان سبت است، زیرا ارتداد ملّی به ویرانی ملّی می‌انجامد.

The punishment of the papacy begins with the economic collapse of the entire world in response to the economy of the United States being destroyed. Zidon has a “house” associated with its economy, thus representing a financial structure that is destroyed, for you can no longer enter in. No more investments or profits from that “house,” for it is destroyed. The destruction takes place at the Sunday law, even though prior to the Sunday law there are already escalating judgments. When the collapse hits, the papacy, the USA with its merchant princes and honorable traffickers and the ships of Tarshish are going to “howl.”

کیفر نهاد پاپی با فروپاشی اقتصادیِ سراسر جهان در واکنش به نابود شدن اقتصاد ایالات متحده آغاز می‌شود. صیدون «خانه‌ای» دارد که با اقتصادش پیوند دارد و بدین‌سان نمایانگر ساختار مالی‌ای است که نابود شده است، زیرا دیگر نمی‌توان به آن وارد شد. دیگر از آن «خانه» سرمایه‌گذاری یا سودی در کار نیست، زیرا ویران شده است. این ویرانی در زمان قانون یکشنبه رخ می‌دهد، هرچند پیش از قانون یکشنبه نیز داوری‌هایی فزاینده وجود دارد. وقتی فروپاشی رخ دهد، نهاد پاپی، ایالات متحده با شاهزادگان بازرگان و معامله‌گران محترمش، و کشتی‌های ترشیش «شیون» خواهند کرد.

The location of “Tarshish” in the passage is associated with wealth in antiquity, and the ships of Tarshish in the Bible are the premier symbol of economic strength.

مکان «ترشیش» در این بخش با ثروت در دوران باستان پیوند دارد، و کشتی‌های ترشیش در کتاب مقدس برجسته‌ترین نماد قدرت اقتصادی به‌شمار می‌روند.

> For the king’s ships went to Tarshish with the servants of Huram: every three years once came the ships of Tarshish bringing gold, and silver, ivory, and apes, and peacocks. And king Solomon passed all the kings of the earth in riches and wisdom. 2 Chronicles 9:21, 22.

> زیرا کشتی‌های شاه همراه با خادمانِ حورام به ترشیش می‌رفتند؛ هر سه سال یک‌بار، کشتی‌های ترشیش بازمی‌گشتند و طلا و نقره و عاج و بوزینه و طاووس می‌آوردند. و پادشاه سلیمان از حیث ثروت و حکمت بر همهٔ پادشاهان جهان پیشی گرفت. دوم تواریخ ۹:۲۱، ۲۲.

Ships represent economic strength, and Tarshish is the leading economic ship in Bible prophecy. The final generation of Tarshish, represented by the “daughter” of Tarshish is told to “pass through thy land as a river,” and what she finds is that her land has “no more strength,” and can no longer “rejoice” over the kingdom of Tyre. The strength they were looking for was the former economic strength of Zidon, but it was gone for the sea had spoken “saying, I travail not, nor bring forth children, neither do I nourish up young men, nor bring up virgins,” thus identifying the final generation of the sea, which is the peoples of the world lamenting the destruction of the economy of the world and at which point the people of the world wake up to the reality that they are the last generation of earth’s history, and its too late to prepare for eternal life.

کشتی‌ها نماد قدرت اقتصادی‌اند، و ترشیس در نبوت کتاب مقدس برجسته‌ترین کشتی اقتصادی است. نسل نهایی ترشیس که با «دختر ترشیس» نمایانده شده است، فرمان می‌یابد که «چون رود از سرزمینت بگذر»، و آنچه می‌یابد این است که سرزمینش «دیگر نیرویی ندارد» و دیگر نمی‌تواند بر پادشاهی صور «شادمان» باشد. نیرویی که در پی آن بودند همان نیروی اقتصادی پیشینِ صیدون بود، اما از میان رفته بود، زیرا دریا گفته بود: «من درد نمی‌کشم و نه فرزند می‌زایم، نه جوانان را می‌پرورم و نه دوشیزگان را بزرگ می‌کنم»، و بدین‌گونه نسلِ پایانیِ دریا شناخته می‌شود؛ یعنی مردمان جهان که بر نابودی اقتصاد جهان نوحه می‌سرایند؛ و در همان هنگام مردمان جهان به این واقعیت بیدار می‌شوند که آنان آخرین نسلِ تاریخِ زمین‌اند و برای آماده شدن برای حیات جاودان، دیگر دیر شده است.

> “Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” Evangelism, 62.

> پول به‌زودی، هنگامی که واقعیت صحنه‌های ابدی بر حواس انسان آشکار شود، به‌طور بسیار ناگهانی از ارزش خواهد افتاد. تبلیغ انجیل، ۶۲.

There are two “reports” or messages that cause pain to everyone in the passage. The first “report” concerns Egypt and the second “report” is Tyre. The report of Egypt is in the past tense for Isaiah says, “as at the report concerning Egypt,” thus showing that God had done something with Egypt prior to His destruction of Zidon (the USA.) What God did to Egypt, that also represents the “report” of Egypt, is that He destroyed Egypt in connection with the first time God entered into covenant with a chosen people. The two reports are the same “report.” The report of Egypt is the beginning and the report of Tyre is the ending. The Alpha and Omega has illustrated the covenant with the one hundred and forty-four thousand in the last days with the beginning history of that subject. The “report” concerning Egypt is the Red Sea deliverance when Pharaoh and his host were destroyed, which typifies the final deliverance of God’s people as represented by the “report” which is the “burden of Tyre.”

در این بخش دو "گزارش" یا پیام وجود دارد که برای همه دردآورند. نخستین "گزارش" مربوط به مصر است و "گزارش" دوم صور است. گزارش مربوط به مصر در زمان گذشته است، زیرا اشعیا می‌گوید: "چنان‌که در گزارشِ مربوط به مصر"، و بدین‌سان نشان می‌دهد که خدا پیش از نابودیِ صیدون (ایالات متحده آمریکا.) کاری با مصر کرده بود. آنچه خدا با مصر کرد، که همان "گزارش" مصر را نیز نمایان می‌کند، این است که او مصر را در ارتباط با نخستین باری که خدا با قومی برگزیده عهد بست، نابود کرد. این دو گزارش همان یک "گزارش"اند. گزارش مصر آغاز است و گزارش صور پایان. آلفا و امگا عهد با یکصد و چهل و چهار هزار نفر را در روزهای آخر با تاریخ آغازینِ آن موضوع به تصویر کشیده است. "گزارش" مربوط به مصر همان رهایی در دریای سرخ است، هنگامی که فرعون و سپاهش نابود شدند؛ که نمونه‌ای از رهایی نهایی قوم خداست، چنان‌که به‌وسیلهٔ "گزارشی" که "بارِ صور" است نمایانده می‌شود.

The power represented in the Bible that destroys the ships of Tarshish is Islam. The subject of Islam will be taken up later, so we will address the subject more fully at a later time. It is represented in the passage as “Chittim” an ancient word for Cyprus, and the passage says that the destruction of Zidon and Tyre is revealed from “Chittim.” The symbol of Islam includes a very specific illustration of the destruction of the United States in Bible prophecy.

قدرتی که در کتاب مقدس معرفی شده و کشتی‌های ترشیش را نابود می‌کند، اسلام است. به موضوع اسلام بعداً پرداخته خواهد شد، بنابراین این موضوع را به‌تفصیل در زمانی دیگر بررسی خواهیم کرد. در آن بخش، اسلام با عنوان «کتّیم»، واژه‌ای باستانی برای قبرس، معرفی شده است و آن بخش می‌گوید که نابودی صیدون و صور از «کتّیم» آشکار می‌شود. نماد اسلام شامل تصویری بسیار مشخص از نابودی ایالات متحده در نبوت‌های کتاب مقدس است.

It is important to follow the days and years referenced in the book of Isaiah for they often identify the prophetic time of the passage that follows. Isaiah twenty-three follows the “burden” of the valley of vision in chapter twenty-two, that is preceded by chapter twenty-one that has three burdens,” and all three identify Islam. Before that chapter, in verse one of chapter twenty the setting of the prophetic history where the following prophecies of doom are identified in the following chapters.

پیگیریِ روزها و سال‌هایی که در کتاب اشعیا به آن‌ها اشاره شده مهم است، زیرا آن‌ها غالباً زمان نبویِ قطعهٔ بعدی را مشخص می‌کنند. اشعیا بیست‌وسه پس از «بارِ» درهٔ رؤیا در فصل بیست‌ودو می‌آید، و آن نیز پیش از فصل بیست‌ویک قرار دارد که سه «بار» دارد؛ و هر سه اسلام را مشخص می‌کنند. پیش از آن فصل، در آیهٔ نخستِ فصل بیست، زمینهٔ تاریخ نبوی تعیین می‌شود؛ زمینه‌ای که در فصل‌های بعدی، پیشگویی‌های هلاکتِ بعدی در آن مشخص می‌شوند.

> In the year that Tartan came unto Ashdod (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it. Isaiah 20:1.

> در سالی که ترتن به اشدود آمد (وقتی که سارگون، پادشاه آشور، او را فرستاده بود) و بر ضد اشدود جنگید و آن را گرفت. اشعیا ۲۰:۱

The word “Tartan” may be a name or it is most likely a title of a military leader. Tartan came to Ashdod, a city in Egypt and took it in the period of history when the Assyrians were progressively taking control of the world. Assyria typified Babylon. Both Assyria and Babylon were kingdoms that came from the north, kingdoms identified as “lions” that “scattered” God’s sheep and both receive the same punishment. Assyria was first Babylon was last.

واژهٔ «تارتان» ممکن است یک نام باشد یا به احتمال زیاد لقبی برای یک فرماندهٔ نظامی. تارتان به اشدود، شهری در مصر، آمد و آن را تصرف کرد، در دوره‌ای از تاریخ که آشوریان به‌تدریج بر جهان مسلط می‌شدند. آشور نمایانگرِ بابل بود. هر دو، آشور و بابل، پادشاهی‌هایی بودند که از شمال می‌آمدند؛ پادشاهی‌هایی که به‌عنوان «شیرها» شناخته می‌شدند و گوسفندان خدا را «پراکنده کردند» و هر دو همان مجازات را دریافت می‌کنند. آشور نخستین بود؛ بابل آخرین بود.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. Jeremiah 50:17, 18.

> اسرائیل گوسفندی پراکنده است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعید؛ و سرانجام، این نبوکدنصر، پادشاه بابل، استخوان‌هایش را شکسته است. پس چنین می‌گوید خداوند لشکرها، خدای اسرائیل: اینک، پادشاه بابل و سرزمین او را کیفر خواهم داد، چنان‌که پادشاه آشور را کیفر دادم. ارمیا ۵۰:۱۷، ۱۸.

Prophetically they are both the “haughty Assyrian.”

از نظر نبوتی، هر دو «آشوریِ مغرور» هستند.

> “When Sennacherib, the haughty Assyrian, reproached and blasphemed God, and threatened Israel with destruction, ‘it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand.’ There were ‘cut off all the mighty men of valor, and the leaders and captains,’ from the army of Sennacherib. ‘So he returned with shame of face to his own land.’ [2 Kings 19:35; 2 Chronicles 32:21.]” The Great Controversy, 512.

> هنگامی که سنحاریبِ آشوریِ متکبّر خدا را سرزنش کرد و کفر گفت و اسرائیل را به نابودی تهدید نمود، «در آن شب واقع شد که فرشتهٔ خداوند بیرون آمد و در اردوگاه آشوریان صد و هشتاد و پنج هزار نفر را کشت.» از میان سپاه سنحاریب، «همهٔ مردان دلاور و رهبران و سرداران» هلاک شدند. «پس او با رویی شرمسار به سرزمین خود بازگشت.» [دوم پادشاهان ۱۹:۳۵؛ دوم تواریخ ۳۲:۲۱.] مناقشه بزرگ، ۵۱۲.

The year that “Tartan came unto Ashdod” and “took it,” represents the progressive conquering of the world by the papal power as illustrated in the last six verses of Daniel eleven. The history of the Sunday law crisis, which is the “last days” of the investigative judgment, and which leads directly into the executive judgment, (the seven last plagues) is the historical setting represented by the “year” that Tartan came to Ashdod. With the context of that history in place Isaiah then gives three prophecies of doom concerning Islam, one concerning Laodicean Adventism and then the burden of Tyre. Chapter twenty-four is one of the classic examples of the seven last plagues that is followed by chapter twenty-five representing the final deliverance of God’s people, where we find God’s people expressing one of the most well-known statements during the great time of trouble.

سالی که «ترتان به اشدود آمد» و «آن را گرفت»، نمایانگر فتح تدریجی جهان به‌دست قدرت پاپی است، چنان‌که در شش آیهٔ آخرِ باب یازدهمِ دانیال به تصویر کشیده شده است. تاریخِ بحرانِ قانونِ یکشنبه، که «ایامِ آخرِ» داوریِ تحقیقی است و مستقیماً به داوریِ اجرایی (هفت بلای آخر) منتهی می‌شود، همان بسترِ تاریخی‌ای است که به‌وسیلهٔ «سالِ» آمدنِ تر تان به اشدود نمایانده شده است. با قرار گرفتن آن زمینهٔ تاریخی در جای خود، اشعیا سپس سه پیشگوییِ هلاکت دربارهٔ اسلام، یکی دربارهٔ ادونتیسمِ لاودیکیایی، و پس از آن وحیِ مربوط به صور را عرضه می‌کند. بابِ بیست‌وچهار یکی از نمونه‌های شاخصِ هفت بلای آخر است و پس از آن بابِ بیست‌وپنج می‌آید که نجاتِ نهاییِ قومِ خدا را نمایان می‌سازد؛ جایی که می‌بینیم قومِ خدا یکی از شناخته‌شده‌ترین عبارات را در طیِ زمانِ تنگیِ عظیم بر زبان می‌آورند.

> And it shall be said in that day, Lo, this is our God; we have waited for him, and he will save us: this is the Lord; we have waited for him, we will be glad and rejoice in his salvation. Isaiah 25:9.

> و در آن روز خواهند گفت: اینک، این است خدای ما؛ منتظر او بوده‌ایم و او ما را نجات خواهد داد. این است خداوند؛ منتظر او بوده‌ایم؛ از نجات او شادمان و مسرور خواهیم شد. اشعیا ۲۵:۹.

The one hundred and forty-four thousand are the wise virgins that waited for their Lord to come to the wedding, though He tarried in agreement with the parable of the ten virgins. They are not Laodiceans, they are Philadelphians. Up to this point this article has been setting the context.

صد و چهل و چهار هزار نفر همان باکره‌های دانایی هستند که، مطابق مثل ده باکره، با وجود درنگ او، منتظر آمدن خداوندشان به عروسی ماندند. آنان اهل لاودکیه نیستند؛ اهل فیلادلفیه‌اند. تا اینجا این مقاله صرفاً در حال زمینه‌چینی بوده است.

In 1798, Napoleon took the pope captive delivering the prophetic deadly wound that is healed at the end of the world according to Revelation thirteen. At that point the United States took its place as the sixth kingdom of Bible prophecy according to Daniel two, seven, eight and eleven and Revelation twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen. From that point on both the Republican horn of the United States and the Protestant horn (Adventism) have forgotten who the papacy is. 1798 is the first year that the nations of the rest of the world acknowledged the United States as a sovereign nation, and it is also the year the first angel’s message arrived in history.

در سال ۱۷۹۸، ناپلئون پاپ را به اسارت گرفت و بدین‌سان زخم مهلکِ نبوتی را وارد آورد که مطابق مکاشفه باب سیزدهم در پایان جهان التیام می‌یابد. در همان زمان، ایالات متحده بر اساس دانیال باب‌های ۲، ۷، ۸ و ۱۱ و مکاشفه باب‌های ۱۲، ۱۳، ۱۶، ۱۷ و ۱۸ در جایگاه ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس قرار گرفت. از آن پس، هم شاخ جمهوری‌خواهِ ایالات متحده و هم شاخ پروتستانی (ادونتیسم)، هویت دستگاه پاپی را فراموش کرده‌اند. ۱۷۹۸ نخستین سالی است که ملت‌های دیگرِ جهان ایالات متحده را به‌عنوان کشوری دارای حاکمیت به رسمیت شناختند، و نیز سالی است که پیام نخستین فرشته در تاریخ ظاهر شد.

The “motto” of a Protestant at that time was, “the Bible and the Bible only.” Protestants identify themselves as defenders of the Bible alone, and when Adventism took their mantel at the arrival of the second angel, they accepted that “motto,” and were afterward labelled the “people of the book.” They had been given, through the ministry of William Miller a set of rules that would, if properly employed open the Bible to the minds of all who wished to hear. Miller’s Rules of Prophetic Interpretation are what inspiration says we must study if we are to give the third angel’s message.

«شعار» یک پروتستان در آن زمان این بود: «کتاب مقدس و فقط کتاب مقدس». پروتستان‌ها خود را مدافعان صرفِ کتاب مقدس می‌دانند و وقتی ادونتیسم با آمدنِ فرشتهٔ دوم ردای آنان را بر دوش گرفت، ادونتیست‌ها همان «شعار» را پذیرفتند و پس از آن «مردمِ کتاب» نامیده شدند. به آنان از طریق خدمت ویلیام میلر مجموعه‌ای از قواعد داده شده بود که اگر به‌درستی به کار گرفته می‌شد، کتاب مقدس را به روی ذهنِ هر کسی که می‌خواست بشنود می‌گشود. قواعد میلر برای تفسیر نبوت همان چیزی است که الهام می‌گوید باید مطالعه کنیم اگر می‌خواهیم پیام فرشتهٔ سوم را اعلام کنیم.

> “Said Christ, ‘If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross, and follow me.’ Again he said, ‘I am the light of the world; he that followeth me shall not walk in darkness.’ The light of truth is going forth like a burning lamp, and those who love the light will not walk in darkness. They will study the Scriptures, that they may know of a surety that they are listening to the voice of the true Shepherd, and not that of a stranger.

> مسیح گفت: «اگر کسی بخواهد از پی من آید، باید خود را انکار کند، صلیب خود را بردارد و مرا پیروی کند.» باز فرمود: «من نور جهان هستم؛ هر که از من پیروی کند در تاریکی راه نخواهد رفت.» نور حقیقت چون چراغی فروزان پیش می‌رود، و آنان که نور را دوست می‌دارند در تاریکی راه نخواهند رفت. آنان کتاب مقدس را مطالعه خواهند کرد تا به یقین بدانند که به صدای شبان حقیقی گوش می‌دهند، نه صدای بیگانه.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

> کسانی که به اعلام پیام فرشتهٔ سوم مشغول‌اند، کتاب مقدس را به همان روشی که پدر میلر برگزید می‌کاوند. در کتابچهٔ کوچکی به نام «دیدگاه‌هایی دربارهٔ نبوت‌ها و گاه‌شماری نبوی»، پدر میلر اصول ساده اما سنجیده و مهم زیر را برای مطالعه و تفسیر کتاب مقدس بیان می‌کند:

> “‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

> ۱. هر کلمه باید نسبتِ درستِ خود را با موضوعِ مطرح‌شده در کتاب مقدس داشته باشد؛ ۲. تمامِ کتاب مقدس ضروری است و با به‌کارگیری کوششِ جدی و مطالعه قابل فهم است؛ ۳. هیچ چیزِ مکشوف در کتاب مقدس از کسانی که با ایمان می‌طلبند و دودل نمی‌شوند، نه می‌تواند و نه خواهد توانست پنهان بماند؛ ۴. برای فهمِ آموزه، همهٔ آیاتِ کتاب مقدس را دربارهٔ موضوعی که می‌خواهید بدانید کنار هم بیاورید، سپس بگذارید هر کلمه تأثیرِ شایستهٔ خود را داشته باشد؛ و اگر بتوانید نظریهٔ خود را بی‌تناقض صورت‌بندی کنید، نمی‌توانید در خطا باشید؛ ۵. کتاب مقدس باید مفسرِ خودش باشد، زیرا خودْ قاعده است. اگر من برای تفسیر به آموزگاری تکیه کنم و او در معنایش حدس بزند، یا به خاطر آیینِ فرقه‌ایِ خود چنان بخواهد، یا برای دانا پنداشته شدن، آنگاه حدس، خواست، آیین یا داناییِ او قانونِ من می‌شود، نه کتاب مقدس.

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

> آنچه در بالا آمد بخشی از این قواعد است؛ و در مطالعهٔ کتاب مقدس، بهتر است که همگی به اصول بیان‌شده پایبند باشیم.

> “Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

> ایمان راستین بر کتاب مقدس استوار است؛ اما شیطان از حیله‌های فراوانی برای تحریف کتاب مقدس و القای خطا بهره می‌گیرد، تا آنجا که اگر کسی بخواهد بداند کتاب مقدس واقعاً چه تعلیم می‌دهد، باید بسیار دقت کند. یکی از فریب‌های بزرگ این روزگار این است که بیش از حد بر احساسات تکیه کنند و با ادعای صداقت، چون کلام خدا با احساسات همخوانی ندارد، بیانات روشن آن را نادیده بگیرند. بسیاری جز احساس، هیچ بنیانی برای ایمان خود ندارند. دینشان در هیجان خلاصه می‌شود؛ وقتی آن فروکش کند، ایمانشان نیز از میان می‌رود. احساس ممکن است کاه باشد، اما کلام خدا گندم است. و پیامبر می‌گوید: «کاه را با گندم چه نسبت است؟»

> “None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

> هیچ‌کس به‌خاطر اعتنا نکردن به نوری و دانشی که هرگز نداشته و نمی‌توانسته به دست آورد، محکوم نخواهد شد. اما بسیاری از اطاعتِ حقیقتی که به‌وسیلهٔ سفیرانِ مسیح به آنان عرضه می‌شود سر باز می‌زنند، زیرا می‌خواهند خود را با معیارهای این جهان وفق دهند؛ و همان حقیقتی که به فهمشان رسیده، نوری که در جان تابیده است، در داوری ایشان را محکوم خواهد کرد. در این روزهای آخر، ما از نوری انباشته برخورداریم که در سراسر اعصار می‌درخشیده است، و به‌تناسبِ آن پاسخ‌گو خواهیم بود. راهِ قدوسیت هم‌سطحِ جهان نیست؛ راهی است برکشیده. اگر در این راه گام برداریم، اگر در طریقِ احکامِ خداوند بدویم، خواهیم یافت که «راهِ عادلان چون نوری تابان است که هرچه بیشتر می‌درخشد تا روزِ کامل». Review and Herald، ۲۵ نوامبر ۱۸۸۴.

You can read in more detail about William Miller’s rules in the Article entitled William Miller under the Prophetic Keys category.

می‌توانید جزئیات بیشتری دربارهٔ قواعد ویلیام میلر را در مقاله‌ای با عنوان «ویلیام میلر» در دستهٔ «کلیدهای پیشگویی» بخوانید.

In “our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth” within “Father Miller’s” rules of prophetic interpretation. The horn of Protestantism was given the sacred document we call the Bible, and also given the responsibility to defend and promote the principles contained therein, and the Protestant horn was also given a set of rules to rightly divide the sacred documents’ meaning and intent.

در «مطالعهٔ ما از کتاب مقدس» اگر به اصولِ بیان‌شده در «قواعدِ پدر میلر برای تفسیرِ نبوتی» توجه کنیم، همگی کارِ درستی کرده‌ایم. شاخِ پروتستانیسم سندِ مقدسی را که آن را کتاب مقدس می‌نامیم دریافت کرد، و همچنین مسئولیتِ دفاع از اصولِ مندرج در آن و ترویج آن‌ها به آن سپرده شد، و نیز به شاخِ پروتستان مجموعه‌ای از قواعد داده شد تا معنا و مقصودِ اسنادِ مقدس را به‌درستی تمییز دهد.

The horn of Republicanism was given a sacred document we call the Constitution, and also given the responsibility to defend and promote the principles contained therein. The Republican horn was also given a set of rules to rightly divide the sacred documents’ meaning and intent. The rules given to rightly divide the Constitution is the Bill of Rights and it enshrines the most important purpose of the Constitution in the first rules of the Bill of Rights. The First Amendment listed in the Bill of Rights is the freedom of religion, expression, speech, and the press.

به شیپور جمهوری‌خواهی سندی مقدس ـ که آن را قانون اساسی می‌نامیم ـ داده شد و همچنین مسئولیت دفاع از اصول مندرج در آن و ترویج آن‌ها به آن واگذار شد. به شیپور جمهوری‌خواهی نیز مجموعه‌ای از قواعد برای تمییز و تفسیر درستِ معنای آن سند مقدس و مقصودش داده شد. این قواعدِ تفسیر درستِ قانون اساسی همان منشور حقوق است و منشور حقوق مهم‌ترین هدف قانون اساسی را در قواعد نخستِ خود تثبیت می‌کند. متمم اولِ درج‌شده در منشور حقوق، آزادی دین، بیان، گفتار و مطبوعات است.

> “Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.” U.S. Constitution, amend. I

> کنگره هیچ قانونی وضع نخواهد کرد که در خصوص برقراری دین رسمی باشد یا اجرای آزادانهٔ آن را منع کند؛ یا آزادی بیان یا آزادی مطبوعات را محدود کند؛ یا حق مردم برای اجتماع مسالمت‌آمیز و دادخواست به دولت برای رسیدگی و جبران شکایات را محدود سازد. قانون اساسی ایالات متحده، اصلاحیهٔ اول

The Sunday law is an open attack against the first issue of the Constitution, which guarantees freedom of religion, which is eliminated at the Sunday law, thus marking the end of the Constitution, the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy and the beginning of the persecution against those who are then proclaiming the third angel’s message in a loud cry. Those who are proclaiming the loud cry of the third angel and protesting against the destruction of the first Amendment and the Constitution are persecuted by those who were supposed to be upholding and applying the sacred rules, which defend the sacred document they were ordained to defend. This is an illustration of understanding and applying the parallel histories of the two horns of the lamb-like earth beast. The founding Fathers of the Constitution parallel Father Miller. The term Father used for Miller is used to designate a leader, not a popish priest. The Bible forbids calling men father who are professing to be spiritual guides. The Millerites are named after their father, as is often the case. To miss this distinction is to miss some of what the Elijah message means, when it turns the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

قانون یکشنبه حمله‌ای آشکار به اولین بند قانون اساسی است که آزادی دین را تضمین می‌کند؛ بندی که با قانون یکشنبه از میان برداشته می‌شود و بدین‌سان پایان قانون اساسی، پایان ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس و آغاز آزار و اذیتِ کسانی را رقم می‌زند که در آن هنگام پیام فرشتهٔ سوم را با فریادی بلند اعلام می‌کنند. کسانی که فریاد بلندِ فرشتهٔ سوم را اعلام می‌کنند و علیه نابودی متممِ اول و قانون اساسی اعتراض می‌کنند، به دست کسانی مورد آزار قرار می‌گیرند که قرار بود قواعد مقدسی را پاس بدارند و اجرا کنند؛ قواعدی که از سند مقدسی دفاع می‌کنند که ایشان برای دفاع از آن منصوب شده بودند. این نمونه‌ای است از فهم و به‌کارگیری تاریخ‌های موازیِ دو شاخِ وحشِ زمینیِ شبیه به بره. پدرانِ بنیان‌گذارِ قانون اساسی با پدر میلر موازی‌اند. اصطلاح «پدر» که برای میلر به کار می‌رود، برای اشاره به یک رهبر است، نه یک کشیش کاتولیک. کتاب مقدس نهی می‌کند که مردانی را که مدعی راهنمایی روحانی‌اند «پدر» بنامیم. میلری‌ها به نامِ پدرشان نامیده شده‌اند، چنان‌که اغلب چنین است. نادیده گرفتن این تمایز به معنای از دست دادن بخشی از معنای پیام الیاس است، زمانی که دل‌های پدران را به سوی فرزندان و بالعکس بازمی‌گرداند.

The United States in Isaiah twenty-three is the sixth kingdom of Bible prophecy and it remains so until it overturns its Constitution at the rapidly approaching Sunday law. The sixth kingdom rules for seventy prophetic years, which are the days of one king. The kingdom (a king is a kingdom) that ruled for seventy years was Babylon. During the seventy years the horn of the state was the government of Babylon and the horn of the church was the Chaldeans. Daniel, Shadrach, Meshack and Abednego represent the one hundred and forty-four thousand. Both horns and God’s people are represented in Daniel’s testimony. The seventy years of captivity in Babylon was the days of one king that Isaiah employs to identify that the prophetic history of the United States and the history of Adventism as 1798 until the Sunday law.

ایالات متحده در اشعیا ۲۳ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس است و چنین می‌ماند تا در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به‌سرعت نزدیک می‌شود، قانون اساسی خود را ملغی کند. پادشاهی ششم برای هفتاد سالِ نبوی حکومت می‌کند که همان «روزهای یک پادشاه» است. آن پادشاهی (پادشاه به‌معنای پادشاهی است) که هفتاد سال حکومت کرد، بابل بود. در طی آن هفتاد سال، شاخِ دولت، حکومتِ بابل بود و شاخِ کلیسا، کلدانیان بودند. دانیال، شدرک، میشک و عبدنغو نمایندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار هستند. هر دو شاخ و قوم خدا در شهادتِ دانیال نمایانده شده‌اند. هفتاد سالِ اسارت در بابل، همان «روزهای یک پادشاه» بود که اشعیا به کار می‌گیرد تا نشان دهد که تاریخِ نبویِ ایالات متحده و تاریخِ ادونتیسم از 1798 تا قانون یکشنبه است.

Identifying that the line of prophetic history for both horns of the United States allows us to consider the ending and beginning, with the two horn witnesses to identify the characteristic of the other horn. After all the horns were the same. In Daniel there were horns, some broken, with horns that grew out of the broken horn. Some horns in Daniel were not the same size as each other, coming up later than the other. Not so, with the two horns of the United States. Those two horns parallel each other through the same history and produce the same waymarks, though different from one another in terms of their purpose. There are caveats within the history that are also important to understand.

تشخیص این‌که خطِ تاریخِ نبوتی برای هر دو شاخِ ایالات متحده به ما امکان می‌دهد پایان و آغاز را در نظر بگیریم، و با به‌کارگیری این دو شاخ به‌عنوان شاهد، ویژگیِ شاخِ دیگر را شناسایی کنیم. به‌هرحال، شاخ‌ها یکسان بودند. در کتاب دانیال شاخ‌هایی بود؛ برخی شکسته شدند و شاخ‌هایی از شاخِ شکسته روییدند. برخی از شاخ‌ها در دانیال هم‌اندازه نبودند و دیرتر از دیگری سر برآوردند. ولی در مورد دو شاخِ ایالات متحده این‌گونه نیست. آن دو شاخ سراسر همان تاریخ را به‌طور موازی می‌پیمایند و همان نشانه‌های راه را پدید می‌آورند، هرچند از نظر هدف با یکدیگر متفاوت‌اند. در دل این تاریخ ملاحظاتی وجود دارد که فهمشان نیز مهم است.

In the beginning of Adventism there was a change from the prophetic history represented by the church of Philadelphia unto the church of Laodicea. There must be therefore at the end a change from the prophetic history of Laodicea. The Revelation of Jesus Christ includes the light of this understanding and it is part of what is being unsealed at this time.

در آغاز ادونتیسم، تغییری از تاریخ نبوی‌ای که کلیسای فیلادلفیا نمایندگی می‌کرد به سوی کلیسای لائودیکیه رخ داد. بنابراین در پایان باید تغییری از تاریخ نبویِ کلیسای لائودیکیه روی دهد. مکاشفهٔ عیسی مسیح نورِ این فهم را در بر دارد و این بخشی از آن چیزی است که در این زمان مُهرش گشوده می‌شود.

And “after the end of seventy years” the pope will “sing” and the “forgotten” “harlot” will be remembered. She is “remembered” at the Sunday law, where the issue is between the worship of the sun, or the worship of the day that God’s law informed mankind to “remember.”

و «پس از پایان هفتاد سال» پاپ «آواز خواهد خواند» و «فاحشه»ی «فراموش‌شده» به یاد آورده خواهد شد. او در هنگام قانون یکشنبه «به یاد آورده می‌شود»، جایی که مسئله میان پرستشِ خورشید یا پرستشِ آن روزی است که شریعت خدا به انسان‌ها یادآوری کرده است آن را «به یاد داشته باشند».

In this article we have identified that the history of Babylon’s seventy-year rule typifies the history of the United States from 1798 until the Sunday law. In a previous article and often in Habakkuk’s Tables we identify that the captivity in and deliverance from Egypt, also typifies the history of the United States and God’s people. Those four histories of Babylon, Egypt, Adventism and the United States are not the only lines to bring upon these lines, but when we apply the rule of first mention to those four lines—it is absolutely amazing. I will close this article with one simple and partial illustration of what I mean, and what I intend to continue with when we further address the history of Isaiah twenty-three at a later time.

در این مقاله نشان داده‌ایم که تاریخ حاکمیت هفتادسالهٔ بابل، نمونه‌ای از تاریخ ایالات متحده از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه است. در مقاله‌ای پیشین و نیز بارها در «جداول حبقوق» نشان داده‌ایم که اسارت در مصر و رهایی از آن نیز نمونه‌وار تاریخ ایالات متحده و قوم خداست. آن چهار تاریخِ بابل، مصر, ادونتیسم و ایالات متحده تنها خطوطی نیستند که بتوان بر این خطوط افزود، اما وقتی قاعدهٔ نخستین ذکر را بر آن چهار خط به‌کار می‌بریم، واقعاً شگفت‌انگیز است. این مقاله را با یک مثال ساده و ناقص از مقصودم به پایان می‌برم و قصد دارم همین را ادامه دهم، وقتی در زمانی دیگر بیشتر به تاریخِ فصل بیست‌وسومِ اشعیا بپردازیم.

The history of Babylon has a converted king at the beginning and a wicked king at the end. Doesn’t matter if it were Biden or Trump, for the book of Daniel teaches that it is God who sets up rulers and takes them down. What can be sure about either a Democrat or Republican leader at the time of the Sunday law is that they are a wicked leader. Nebuchadnezzar was Babylon, he was the tyrant of Babylon, willing to throw three good men into the fire. But he was eventually converted to Daniel’s God. Not so with the last leader Belshazzar. He was a wicked king. The United States in prophecy begins as a lamb, a symbol of Christ and His sacrifice for mankind. At the end the United States will speak as a dragon. The change from Christ to Satan in this line of history is represented by the difference of Nebuchadnezzar and Belshazzar.

تاریخ بابل با پادشاهی که توبه کرد آغاز می‌شود و با پادشاهی شریر پایان می‌گیرد. فرقی نمی‌کند که بایدن باشد یا ترامپ، زیرا کتاب دانیال می‌آموزد که این خداست که حاکمان را برمی‌نشاند و برمی‌اندازد. آنچه دربارهٔ هر رهبر دموکرات یا جمهوری‌خواه در زمان قانون یکشنبه می‌توان با اطمینان گفت این است که او رهبری شریر است. نبوکدنصر خودِ بابل بود؛ او مستبد بابل بود و حاضر بود سه مرد نیکو را به آتش بیفکند. اما سرانجام به خدای دانیال ایمان آورد. اما دربارهٔ آخرین رهبر، بلشاصر، چنین نبود. او پادشاهی شریر بود. در نبوت، ایالات متحده چون بره‌ای آغاز می‌شود؛ نمادی از مسیح و قربانی او برای بشریت. در پایان، ایالات متحده چون اژدها سخن خواهد گفت. این دگرگونی از مسیح به شیطان در این خط سیر تاریخی با تفاوت میان نبوکدنصر و بلشاصر نشان داده می‌شود.

> “Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> به بلشصر فرصت‌های بسیاری داده شده بود تا ارادهٔ خدا را بشناسد و انجام دهد. او دیده بود که پدربزرگش، نبوکدنصر، از جامعهٔ آدمیان رانده شد. او دیده بود که خردی را که آن پادشاه مغرور به آن می‌بالید، از سوی همان کسی که آن را داده بود، از او گرفته شد. او دیده بود که آن پادشاه از پادشاهی‌اش رانده شد و همنشینِ وحوشِ صحرا گردید. اما عشقِ بلشصر به عیش‌ونوش و خودستایی، درس‌هایی را که هرگز نباید فراموش می‌کرد، از یادش زدود؛ و گناهانی همانند آن گناهانی مرتکب شد که داوری‌های آشکاری را بر نبوکدنصر فرود آوردند. او فرصت‌هایی را که به لطف به او عطا شده بود تباه ساخت و از بهره‌گیری از فرصت‌های در دسترسش برای آشنا شدن با حقیقت غفلت ورزید. «برای نجات یافتن چه باید بکنم؟» سؤالی بود که آن پادشاهِ بزرگ ولی نادان با بی‌اعتنایی از کنار آن گذشت. بایبل اِکو، ۲۵ آوریل ۱۸۹۸.

Notice that the wicked Belshazzar was the foolish king. He suffered the same judgment as his father Nebuchadnezzar, for both judgments were represented as the “seven times” of Leviticus twenty-six. Nebuchadnezzar was in the fields living like a beast for twenty-five hundred and twenty days, which is seven biblical years and his son Belshazzar’s judgment which written on the wall represents twenty-five hundred and twenty as well. The difference was the judgment against Nebuchadnezzar converted him and made him a wise king, whereas Belshazzar’s judgment was upon the foolish king.

توجه داشته باشید که بلشصرِ شریر همان پادشاه نادان بود. او همان داوری را که پدرش نبوکدنصر متحمل شد بر خود دید، زیرا هر دو داوری به‌صورت «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وششم نمایانده شده بودند. نبوکدنصر به مدت دو هزار و پانصد و بیست روز در دشت‌ها همچون حیوانی زندگی می‌کرد که برابر با هفت سالِ کتاب‌مقدسی است، و داوریِ پسرش بلشصر که بر دیوار نوشته شد نیز نمایانگر دو هزار و پانصد و بیست است. تفاوت این بود که داوری علیه نبوکدنصر باعث شد او توبه کند و به پادشاهی خردمند بدل شود، در حالی که داوریِ بلشصر بر پادشاه نادان بود.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> چنان‌که به‌گونه‌ای نمادین برای نخستین فرمانروایش آمده بود، حکمِ نگهبانِ الهی به آخرین فرمانروای بابل نیز رسید: «ای پادشاه، . . . به تو گفته می‌شود؛ پادشاهی از تو گرفته شده است.» دانیال ۴:۳۱. انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

The handwriting on the wall for the last president is the first amendment which identifies the “wall” of separation of church and state, which the final foolish king does not understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six represents a “scattering of the people” that is accomplished by the king of the north at the Sunday law. That scattering is the national ruin that follows the Sunday law. The sixth nation forgot the lessons of their founding fathers who penned the Constitution to protect not only from a corrupt church, but also from the tyrannical European kings that the corrupt woman slept with. The founding fathers represent those who rejected the papacy and the kings of Europe for they knew from their own experience after coming out of a scattering of twelve hundred and sixty years of papal darkness, that protections against that type of tyranny must be the center piece of their new Constitution. They were wise fathers, they were lamb-like, but not so with the last father, for he will speak as a dragon. The Fathers came out of a scattering and the son goes back into a scattering. The tyrant in both instances is the first papacy and the last papacy.

نوشته‌ی روی دیوار برای آخرین رئیس‌جمهور همان متمم اول است که «دیوارِ» جدایی دین و دولت را مشخص می‌کند؛ دیواری که آخرین پادشاهِ احمق آن را درک نمی‌کند. «هفت بار»ِ لاویانِ بیست‌وشش نمایانگر «پراکندگیِ مردم» است که به‌دست پادشاهِ شمال در هنگام قانونِ یکشنبه انجام می‌شود. آن پراکندگی، ویرانیِ ملی‌ای است که پس از قانونِ یکشنبه می‌آید. ملتِ ششم درس‌های پدرانِ بنیان‌گذار خود را فراموش کرد؛ پدرانی که قانون اساسی را نگاشتند تا نه‌تنها از کلیسای فاسد، بلکه همچنین از پادشاهانِ مستبدِ اروپایی‌ای که آن زنِ فاسد با آنان همبستر شد، محافظت کنند. پدرانِ بنیان‌گذار نمایندهٔ کسانی‌اند که پاپیّت و پادشاهانِ اروپا را رد کردند، زیرا از تجربهٔ خود، پس از بیرون آمدن از پراکندگیِ هزار و دویست و شصت‌سالهٔ تاریکیِ پاپیّت، می‌دانستند که ضمانت‌ها در برابر آن نوع استبداد باید سنگ‌بنای قانون اساسیِ جدیدشان باشد. آنان پدرانی خردمند بودند، برّه‌گون بودند؛ اما آخرین پدر چنین نخواهد بود، زیرا او چون اژدها سخن خواهد گفت. پدران از یک پراکندگی بیرون آمدند و پسر دوباره به پراکندگی بازمی‌گردد. ستمگر در هر دو مورد، نخستین پاپیّت و آخرین پاپیّت است.

The symbol of the judgment upon Nebuchadnezzar, the first king and the last king Belshazzar was the “seven times” scattering of Leviticus twenty-six. Nebuchadnezzar lived it, and Belshazzar had it written upon the wall as his epitaph the very night he died. The symbol of the Republican horn in the beginning was its escape from the king of the north’s bondage and the symbol of the Republican horn at its end is captivity brought about from the king of the north. The Sunday law is the “very night” that it dies as the sixth kingdom of Bible prophecy. In all four illustrations, Belshazzar, Nebuchadnezzar, and the beginning and ending of the Republican horn the twenty-five twenty of Leviticus twenty-six, is the symbol represented at the beginning and the ending. That represents the signature of Alpha and Omega.

نماد داوری بر نبوکدنصر، نخستین پادشاه، و بر آخرین پادشاه، بلشاصر، «پراکنده شدنِ هفت برابر»ِ لاویان ۲۶ بود. نبوکدنصر آن را تجربه کرد، و برای بلشاصر در همان شبی که مرد، آن چونان سنگ‌نوشته‌اش بر دیوار نوشته شد. نماد شاخ جمهوری در آغاز، رهاییِ آن از بندگیِ پادشاهِ شمال بود و نماد شاخ جمهوری در پایان، اسارتی است که به‌دستِ پادشاهِ شمال پدید می‌آید. قانون یکشنبه «همان شب»ی است که آن به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس می‌میرد. در هر چهار تصویر، یعنی بلشاصر، نبوکدنصر، و آغاز و پایانِ شاخِ جمهوری، «۲۵۲۰»ِ لاویان ۲۶ نمادی است که در آغاز و در پایان نمایان می‌شود. این نمایانگر امضای آلفا و امگا است.

The first “time prophecy” William Miller discovered was the twenty-five twenty of Leviticus twenty-six. It was the first stone in the foundation that Jesus laid through the work of Miller. It was also the first foundational truth that was set aside by Adventism in 1863. When all of Miller’s stones of truth were put into the foundation, those truths were represented on the two tables of Habakkuk, which are the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two tables represent the covenant relationship between God and His denominated people just as the two tables of the Ten Commandments represented the covenant with ancient Israel.

نخستین «نبوت زمانی» که ویلیام میلر کشف کرد، ۲۵۲۰ِ لاویان ۲۶ بود. آن نخستین سنگِ شالوده‌ای بود که عیسی از طریق کارِ میلر نهاد. همچنین نخستین حقیقتِ بنیادینی بود که در سال ۱۸۶۳ از سوی ادونتیست‌ها کنار گذاشته شد. وقتی همهٔ سنگ‌های حقیقتِ میلر در آن شالوده نهاده شدند، آن حقایق بر دو لوحِ حبقوق که همان نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ هستند، نمایانده شدند. آن دو لوح نمایانگرِ رابطهٔ عهدی میان خدا و قومِ نام‌گذاری‌شدهٔ او هستند؛ همان‌گونه که دو لوحِ ده فرمان نمایانگرِ عهد با اسرائیلِ باستان بودند.

At the end of Laodicean Adventism, when it is spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law, the handwriting on the wall is those two sacred pioneer charts. Charts which they are unable to read, for they refused to be benefitted by the warning message in their beginning of their history….

در پایان ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای، هنگامی که در زمانِ قانونِ یکشنبه از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شود، نوشته بر دیوار همان دو نمودار مقدسِ پیشگامان است. نمودارهایی که قادر به خواندنشان نیستند، زیرا در آغاز تاریخشان نخواستند از پیام هشداردهنده بهره‌مند شوند....

The financial crisis of 1837 in the United States was a complex event triggered by a combination of economic factors, policies, and speculative activities.

بحران مالی سال ۱۸۳۷ در ایالات متحده رویدادی پیچیده بود که در پی ترکیبی از عوامل اقتصادی، سیاست‌ها و فعالیت‌های سفته‌بازانه رخ داد.

Speculative Bubble: In the years leading up to 1837, there was a speculative boom in land and investments, driven in part by the westward expansion of the country. Land speculation, particularly in the western frontier, led to inflated land prices and excessive borrowing.

حباب سفته‌بازی: در سال‌های منتهی به ۱۸۳۷، رونق سفته‌بازانه‌ای در زمین و سرمایه‌گذاری‌ها شکل گرفت که بخشی از آن ناشی از گسترش کشور به سوی غرب بود. سفته‌بازی زمین، به‌ویژه در مرزهای غربی، به تورم قیمت زمین و استقراض بیش از حد انجامید.

Easy Credit and Speculative Lending: Banks and financial institutions were issuing large amounts of credit and loans, often without adequate collateral. This easy access to credit contributed to the speculative frenzy and increased the risks of financial instability.

اعتبار آسان و وام‌دهی سفته‌بازانه: بانک‌ها و مؤسسات مالی مقادیر زیادی اعتبار و وام اعطا می‌کردند، اغلب بدون وثیقه کافی. این دسترسی آسان به اعتبار به تب سفته‌بازی دامن زد و ریسک‌های بی‌ثباتی مالی را افزایش داد.

Overexpansion of Banks: Banks were expanding their operations rapidly, often issuing more paper money (banknotes) than they had specie (gold and silver) to back it up. This practice, known as “wildcat banking,” resulted in an overabundance of unregulated and unreliable currency in circulation.

گسترش بیش از حد بانک‌ها: بانک‌ها به‌سرعت عملیات خود را گسترش می‌دادند و اغلب بیش از میزان مسکوکات (طلا و نقره) که به‌عنوان پشتوانه در اختیار داشتند، پول کاغذی (اسکناس) منتشر می‌کردند. این رویه که به «wildcat banking» معروف بود، منجر به وفور بیش از حدِ پولِ بی‌ضابطه و نامطمئن در گردش شد.

Jackson’s Economic Policies: President Andrew Jackson’s policies played a role in exacerbating the crisis. He issued the Specie Circular in 1836, which required that public lands be purchased with hard currency (gold and silver) rather than paper money. This led to a rush to convert banknotes into specie, causing financial strains and bank failures.

سیاست‌های اقتصادی جکسون: سیاست‌های رئیس‌جمهور اندرو جکسون در تشدید بحران نقش داشت. او در سال ۱۸۳۶ «بخشنامه مسکوک» را صادر کرد که مقرر می‌کرد اراضی عمومی به جای پول کاغذی با مسکوکات (طلا و نقره) خریداری شوند. این امر به هجوم برای تبدیل اسکناس‌ها به مسکوکات انجامید و موجب فشارهای مالی و ورشکستگی بانک‌ها شد.

International Factors: The crisis in the United States was also influenced by international economic conditions. A slump in the British economy, a major trading partner of the United States, led to a reduction in demand for American goods and exports. This, in turn, affected American businesses and contributed to economic distress.

عوامل بین‌المللی: بحران در ایالات متحده همچنین تحت تأثیر شرایط اقتصادی بین‌المللی قرار گرفت. رکود در اقتصاد بریتانیا، به‌عنوان یکی از شرکای عمدهٔ تجاری ایالات متحده، به کاهش تقاضا برای کالاها و صادرات آمریکایی انجامید. این امر نیز به نوبهٔ خود بر کسب‌وکارهای آمریکایی اثر گذاشت و به تنگنای اقتصادی دامن زد.

Panic and Bank Runs: In May 1837, a series of financial shocks, including bank failures and credit contractions, led to a panic among investors and depositors. This panic triggered a wave of bank runs and a severe contraction of credit.

وحشت و هجوم به بانک‌ها: در ماه مهٔ ۱۸۳۷، سلسله‌ای از شوک‌های مالی، از جمله ورشکستگی بانک‌ها و انقباض اعتبار، منجر به وحشتی در میان سرمایه‌گذاران و سپرده‌گذاران شد. این وحشت موجی از هجوم به بانک‌ها و انقباض شدید اعتبار را برانگیخت.

Contraction of Money Supply: As banks failed and credit tightened, the overall money supply in the economy contracted significantly. This contraction of money aggravated economic difficulties and deepened the recession. The combination of these factors led to a severe economic downturn, characterized by bank failures, unemployment, reduced consumer spending, and a general economic depression.

انقباض عرضه پول: با ورشکستگی بانک‌ها و محدودتر شدن اعتبارات، حجم کلی پول در اقتصاد به‌طور چشمگیری کاهش یافت. این انقباض پول دشواری‌های اقتصادی را تشدید کرد و رکود را عمیق‌تر ساخت. ترکیب این عوامل به افت شدید اقتصادی انجامید که با ورشکستگی بانک‌ها، بیکاری، کاهش مخارج مصرف‌کنندگان و رکود فراگیر اقتصادی شناخته می‌شد.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> ما برای آینده هیچ ترسی نداریم، مگر اینکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده است و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان فراموش کنیم. Life Sketches، ۱۹۶.

Back to Articles