Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Seven

کتاب دانیال - شماره چهل‌وهفت

Unmasking Deceptive Doctrines: A Critical Analysis of Daniel 8 and the Challenges to Adventist Theology

افشای آموزه‌های گمراه‌کننده: تحلیل انتقادی از دانیال ۸ و چالش‌ها برای الهیات ادونتیستی

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2024

Formats

PDF
Word

When the little horn of Rome is represented in verses nine through twelve of Daniel chapter eight, it is a corrupted symbol for it is a symbol of transvestitism, a cross-dresser oscillating between male and female. It agrees with the Millerite understanding that Rome was represented by two phases, the first phase being the Roman statecraft and the second phase being the Roman churchcraft, but in the oscillation of genders in the verses, the little horn is out of the historical and prophetic sequence (corrupted). Yet each of the four verses represents history directly associated with either Roman statecraft or Roman churchcraft. Pagan Rome persecuted all who resisted its imperial authority, but the persecution of papal Rome (feminine) in verse ten, is specifically directed against heaven.

وقتی شاخِ کوچکِ روم در آیات ۹ تا ۱۲ بابِ هشتِ دانیال تصویر می‌شود، نمادی تحریف‌شده است؛ زیرا نمادِ مبدّل‌پوشی است، یعنی شخصی که لباسِ جنسِ مخالف می‌پوشد و میانِ مذکر و مؤنث در نوسان است. این با برداشتِ پیروانِ میلر سازگار است که بر اساس آن، روم در دو مرحله نمایانده می‌شود: مرحلهٔ نخست، قدرتِ دولتیِ روم و مرحلهٔ دوم، قدرتِ کلیساییِ روم؛ اما در نوسانِ جنسیت‌ها در این آیات، شاخِ کوچک از توالیِ تاریخی و نبوی خارج است (تحریف‌شده). با این همه، هر یک از این چهار آیه تاریخی را بازمی‌نمایاند که مستقیماً با یکی از دو قدرتِ روم، یعنی قدرتِ دولتی یا قدرتِ کلیسایی، پیوند دارد. رومِ وثنی همهٔ کسانی را که در برابر اقتدارِ امپراتوری‌اش مقاومت می‌کردند آزار و شکنجه می‌کرد، اما آزار و شکنجهٔ رومِ پاپی (مؤنث) در آیهٔ ده به‌طورِ مشخص متوجهِ آسمان است.

In the Millerite understanding that Rome was the fourth and final kingdom, the oscillating from state to church to state to church again would not have been a concern. They had seen the mixture of iron and clay in the feet of Daniel chapter two, and simply understood it as two phases of Rome, with no concern to define a specific historical sequence of a fourth and fifth kingdom. They understood the same of chapter seven, where the horn that spake great things against the most High, had three horns plucked up from the original ten horns of the beast of Rome. Even if Miller did recognize the gender oscillation of verse nine through twelve, it would have been unimportant to his understanding of the fourth kingdom being Rome. In Millerite understanding the fourth kingdom ended in 1798, and the next prophetic event was the Second Coming of Christ.

در برداشت میلریتی‌ها مبنی بر اینکه روم پادشاهی چهارم و نهایی بود، نوسان از دولت به کلیسا، از کلیسا به دولت و دوباره به کلیسا جای نگرانی نداشت. آنان آمیزش آهن و خاک رس را در پاهای تندیسِ بابِ دومِ دانیال دیده بودند و آن را به سادگی دو مرحلهٔ روم می‌فهمیدند، بی‌آن‌که دغدغه‌ای برای تعیین یک توالی تاریخیِ مشخص برای پادشاهی چهارم و پنجم داشته باشند. باب هفتم را نیز همین‌گونه می‌فهمیدند؛ جایی که شاخی که سخنان بزرگ بر ضد خدای متعال می‌گفت، سه شاخ را از میان ده شاخِ اصلیِ وحشِ روم برکند. حتی اگر میلر نوسانِ جنسیتِ آیات ۹ تا ۱۲ را هم تشخیص داده بود، این امر در درک او از اینکه پادشاهی چهارم روم است، اهمیت نداشت. در برداشت میلریتی‌ها، پادشاهی چهارم در سال ۱۷۹۸ پایان یافت و رویداد نبویِ بعدی ظهورِ دومِ مسیح بود.

The feminine horn identifies the woman who commits spiritual fornication with the masculine horn, and is represented in verses ten and twelve.

شاخ مؤنث زن را که با شاخ مذکر مرتکب زناکاری روحانی می‌شود، مشخص می‌کند و در آیات ده و دوازده نشان داده شده است.

> And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Daniel 8:10.

> و بزرگ شد تا به لشکر آسمان نیز رسید؛ و بعضی از لشکر و از ستارگان را به زمین افکند و آنها را پایمال کرد. دانیال ۸:۱۰

The persecution of the papal power was directed against Christianity (the host of heaven), and in verse twelve papal Rome (feminine), receives the power to accomplish her murderous work through the transgression of fornicating with the kings of Europe.

آزار و اذیتِ قدرتِ پاپی متوجهِ مسیحیت بود (لشکر آسمان)، و در آیهٔ دوازده، رمِ پاپی (مؤنث) قدرت می‌یابد تا از طریقِ گناهِ زنا با پادشاهانِ اروپا کارِ آدمکشانهٔ خود را به انجام برساند.

> And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:12.

> و به سبب عصیان، سپاهی بر ضد قربانی دائمی به او داده شد، و راستی را به زمین افکند؛ و عمل کرد و کامیاب شد. دانیال ۸:۱۲.

The “host” in the verse represents the military power that was given the papacy “against the daily.” The word “against” means “from”. From the pagan kings of Europe (pagan Rome), represented by “the daily,” military support (an host) was given to the papacy “by reason of transgression.” The combination of church and state, with the church in control of the relationship is the “transgression.” The wine of that transgression is Christian blood. Once the papacy had control of the armies of pagan Rome, papal Rome (“it”) “cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered.”

«host» در آن آیه نمایانگر قدرت نظامی‌ای است که به دستگاه پاپی، به تعبیر «against the daily»، داده شد. واژهٔ «against» به معنی «from» است. از پادشاهان بت‌پرست اروپا (روم بت‌پرست) که با «the daily» نمایانده شده‌اند، پشتیبانی نظامی (یک لشکر) به دستگاه پاپی به سبب تعدی داده شد. ترکیب کلیسا و دولت، با تسلط کلیسا بر این رابطه، همان «تعدی» است. شراب آن تعدی، خون مسیحیان است. وقتی دستگاه پاپی بر لشکرهای روم بت‌پرست تسلط یافت، روم پاپی («آن») «حق را به زمین افکند؛ و عمل کرد و کامیاب شد.»

In Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the giving of the armies to papal Rome is also represented:

در کتاب دانیال، باب یازدهم، آیه سی و یکم، واگذاری ارتش‌ها به رم پاپی نیز به تصویر کشیده شده است:

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

> و سپاهیانی از جانب او برخواهند خاست، و مقدسِ حصین را ناپاک خواهند کرد و قربانیِ دائمی را از میان برخواهند داشت، و آن پلیدیِ ویرانگر را برپا خواهند داشت. دانیال ۱۱:۳۱.

The verse is identifying the historical transition from pagan Rome to papal Rome. In the verse the “arms” are the European kings that began to stand up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks (France), in the year 496. The “arms” also polluted “the sanctuary of strength” (the city of Rome), through the continuous warfare from the fourth century onward to the year 538. The “arms” also removed the pagan resistance to the rise of the papacy, and by the year 508, the pagan resistance was finished.

این آیه گذار تاریخی از رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی را نشان می‌دهد. در آیه، «بازوها» پادشاهان اروپایی‌اند که از سال 496، با کلوویس، پادشاه فرانک‌ها (فرانسه)، به حمایت از پاپ برخاستند. این «بازوها» همچنین «قدسِ قوت» (شهر روم) را به‌واسطهٔ جنگ‌های پیوسته از سدهٔ چهارم تا سال 538 آلوده کردند. «بازوها» نیز مقاومتِ بت‌پرستان در برابر برآمدن پاپی را از میان برداشتند و تا سال 508 این مقاومت پایان یافت.

The word translated as “take away,” is the Hebrew word “sur” and means “to remove”. The “arms” placed the “abomination that maketh desolate” (the papacy), on the throne of the earth in the year 538. When Daniel chapter eight, verse twelve identifies that “an host” was given to the feminine little horn, it is agreeing with the witness of verse thirty-one of chapter eleven. The book of Revelation also gives witness to the same truth in chapter thirteen.

واژه‌ای که به «برداشتن» ترجمه شده، واژهٔ عبری «سور» است و به معنای «از میان برداشتن» است. «بازوها» «رجاستِ ویرانگر» (پاپیّت) را در سال ۵۳۸ بر تختِ زمین نشاندند. هنگامی که دانیال باب هشتم، آیهٔ دوازدهم بیان می‌کند که «یک لشکر» به شاخِ کوچکِ مؤنث داده شد، این با شهادتِ آیهٔ سی‌ویکمِ باب یازدهم موافق است. کتاب مکاشفه نیز در باب سیزدهم به همین حقیقت شهادت می‌دهد.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> و آن وحشی که دیدم شبیه پلنگ بود، پاهایش مانند پاهای خرس و دهانش مانند دهان شیر بود؛ و اژدها قدرت خود، تخت خود و اقتداری عظیم به او داد. مکاشفه ۱۳:۲.

Sister White directly identifies the beast of verse two as the papacy, and that the dragon in the verse is pagan Rome. Pagan Rome gave three things to the papacy; “his power, and his seat, and great authority.”

خواهر وایت به‌طور مستقیم وحشِ آیهٔ دو را نهادِ پاپی می‌داند و بیان می‌کند که اژدهایی که در آن آیه آمده، رومِ بت‌پرست است. رومِ بت‌پرست سه چیز به نهادِ پاپی داد: «قدرتِ خود، تختِ خود، و اقتداری عظیم».

The military power was given by pagan Rome beginning with Clovis in the year 496. The “seat” to rule from, was given to the papacy in the year 330, when the emperor Constantine moved his capitol to Constantinople, leaving his former capitol city of Rome to the control of the papal church. In the year 533, the emperor Justinian decreed that the pope was the head of the church and the corrector of heretics, turning his “great authority” over to the pope of Rome. Verse twelve of Daniel chapter eight, identifies the time when a “host” was given, and that prophetic truth is testified to on many witnesses. From that point in time (beginning in the year 496), the papacy “prospered.”

قدرت نظامی از سوی رومِ بت‌پرست واگذار شد و آغاز آن با کلویس در سال ۴۹۶ بود. «کرسی» حکومت در سال ۳۳۰ به نهاد پاپی داده شد، زمانی که امپراتور کنستانتین پایتخت خود را به قسطنطنیه منتقل کرد و شهر پایتخت پیشین خود، روم، را به کنترل کلیسای پاپی واگذاشت. در سال ۵۳۳، امپراتور ژوستینیان فرمان داد که پاپ رئیس کلیسا و اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران است و «اختیار بزرگ» خود را به پاپِ روم واگذار کرد. آیهٔ دوازدهم از باب هشتمِ دانیال زمانی را مشخص می‌کند که یک «لشکر» داده شد، و آن حقیقت نبوی به شهادت گواهان بسیاری تأیید شده است. از آن زمان (آغاز از سال ۴۹۶)، نهاد پاپی «رونق یافت».

It would continue to “practice” and “prosper” until the end of the indignation against the northern kingdom of Israel ended in 1798, and the papacy received its deadly wound.

این به «عمل کردن» و «کامیاب شدن» ادامه می‌داد تا زمانی که غضب علیه پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل در سال ۱۷۹۸ پایان یافت و پاپیّت زخم مرگبار خود را دریافت کرد.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> و آن پادشاه بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را خواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی خواهد گردانید، و سخنانی شگفت بر ضد خدایِ خدایان بر زبان خواهد آورد، و کامیاب خواهد بود تا زمانی که غضب به کمال رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۶.

Verse nine of chapter eight, describes masculine Rome (pagan Rome), and represents the three-step conquering process that pagan Rome accomplished, and which typified the three geographical areas that would be conquered in order for papal Rome to be established upon the throne of the earth, as represented by the three horns that were plucked up in chapter seven. Those two three-step conquering’s of pagan and papal Rome, represented the three geographical obstacles of modern Rome, in verses forty through forty-three of Daniel eleven. Then in chapter eight, verse eleven, the masculine little horn (pagan Rome) is again represented. In the verse, the sanctified logic is so sound, that the scornful men that rule Jerusalem were forced to introduce several theological lies in order to erect their counterfeit foundation.

آیهٔ نهمِ بابِ هشتم، رومِ مذکر (رومِ بت‌پرست) را توصیف می‌کند و فرایندِ فتحِ سه‌مرحله‌ای را که رومِ بت‌پرست به انجام رسانید نمایندگی می‌کند؛ فرایندی که نمادِ سه ناحیهٔ جغرافیایی بود که لازم بود فتح شوند تا رومِ پاپی بر تختِ زمین استقرار یابد؛ چنان‌که سه شاخی که در بابِ هفتم برکنده شدند، آن را نشان می‌دادند. آن دو فتحِ سه‌مرحله‌ایِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، در آیاتِ چهل تا چهل‌وسهٔ باب یازدهمِ دانیال، نمایانگرِ سه مانعِ جغرافیاییِ رومِ معاصر بودند. سپس در بابِ هشتم، آیهٔ یازدهم، شاخِ کوچکِ مذکر (رومِ بت‌پرست) بار دیگر نمایانده می‌شود. در آن آیه، منطقِ مقدس آن‌چنان استوار است که مردانِ استهزاگری که بر اورشلیم حکومت می‌کنند وادار شدند برای برپا کردنِ بنیادِ جعلیِ خود چندین دروغِ الهیاتی را مطرح کنند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خود را تا حدِ سرورِ سپاه برکشید، و به دستِ او قربانیِ روزانه از میان برداشته شد و جایگاهِ مقدسِ او به زیر افکنده شد. دانیال ۸:۱۱.

As we begin to address the counterfeit coins and jewels that have been introduced to Adventism since 1863, it should be noted that there are two primary fields of supposed theological expertise which Adventism boasts of, as their basis for upholding the doctrines of apostate Protestantism and Catholicism. The claim that the modern theologians of Adventism make is that they are either experts in biblical history, or experts in biblical languages. Their application of the verse, reveals the prophetic word has become as a sealed book unto them, and also reveals that their claim of being experts of the biblical languages is simply the modern manifestation of Pharisaism.

همان‌گونه که پرداختن به سکه‌ها و جواهرات جعلی‌ای را که از سال ۱۸۶۳ به ادونتیسم وارد شده‌اند آغاز می‌کنیم، باید توجه داشت که دو حوزه‌ی اصلیِ تخصصِ الهیاتیِ ادعایی وجود دارد که ادونتیسم به آن‌ها می‌بالد و آن‌ها را مبنایی برای حفظ آموزه‌های پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم قرار می‌دهد. ادعای متألهانِ معاصرِ ادونتیسم این است که آنان یا در تاریخِ کتاب مقدس متخصص‌اند، یا در زبان‌های کتاب مقدس. نحوه‌ی به‌کارگیری آن آیه از سوی آنان آشکار می‌کند که کلامِ نبوت برای ایشان همچون کتابی مهر و موم‌شده است، و نیز نشان می‌دهد که ادعای آنان مبنی بر متخصص بودن در زبان‌های کتاب مقدس چیزی جز تجلیِ امروزیِ فریسی‌گری نیست.

First is the disregard of the oscillation of the genders for the little horn in verse nine through twelve. If they were actually experts in the Hebrew language, they would not deny, or water down, the fact that Daniel purposely employed gender oscillation in the verses. The little horn is represented in both genders, and those genders go back and forth through the verses. The theologians try to cover this fact with rubbish and counterfeit coins, for it clearly identifies that verse eleven is identifying pagan, not papal Rome. They of course insist that the little horn of verse eleven is the pope, when it is actually pagan Rome.

نخست، بی‌اعتنایی به نوسان جنس‌های دستوری در مورد شاخِ کوچک در آیات نه تا دوازده است. اگر واقعاً در زبان عبری متخصص بودند، این واقعیت را نه انکار می‌کردند و نه کم‌رنگ جلوه می‌دادند که دانیال عمداً در آن آیات از نوسان جنسیت دستوری بهره برده است. شاخِ کوچک در هر دو جنس دستوری بازنمایی شده و این جنس‌ها در سراسر آیات رفت‌وآمد می‌کنند. الهی‌دانان می‌کوشند این واقعیت را با یاوه‌ها و سکه‌های تقلبی بپوشانند، زیرا به‌روشنی نشان می‌دهد که آیه‌ی یازده رومِ مشرک را، نه رومِ پاپی، معرفی می‌کند. آن‌ها البته اصرار دارند که شاخِ کوچکِ آیه‌ی یازده پاپ است، حال آن‌که در واقع رومِ مشرک است.

Once it is acknowledged that two of the four little horn verses are male and two are female, then it is simple to incorporate the biblical truth that a woman in Bible prophecy represents a church, and a man represents a state. Knowing this allows all who wish to see, that the little horn of verse eleven, is masculine Rome (pagan Rome), not feminine Rome (papal Rome).

وقتی پذیرفته شود که از چهار آیهٔ مربوط به شاخ کوچک، دو تا مذکر و دو تا مؤنث‌اند، آنگاه به‌سادگی می‌توان این حقیقت کتاب‌مقدسی را در نظر گرفت که در نبوت کتاب مقدس، زن نمایانگر کلیساست و مرد نمایانگر دولت. دانستن این امر به همهٔ کسانی که می‌خواهند ببینند امکان می‌دهد دریابند که شاخ کوچکِ آیهٔ یازدهم، رومِ مذکر (روم بت‌پرست) است، نه رومِ مؤنث (روم پاپی).

The verse then is understood as teaching that pagan Rome (he) magnified himself to the prince of the host, as did pagan Rome when it placed the prince of the host upon the cross of Calvary. Not only did pagan Rome magnify itself against Christ at the cross, the verse goes on to say that by him (pagan Rome) “the daily sacrifice was taken away.”

پس آیه چنین فهمیده می‌شود که تعلیم می‌دهد روم بت‌پرست (او) خود را تا به سرور لشکر بزرگ ساخت، همان‌گونه که روم بت‌پرست چنین کرد وقتی سرور لشکر را بر صلیب جلجتا قرار داد. نه‌تنها روم بت‌پرست در واقعهٔ صلیب بر ضد مسیح خود را بزرگ ساخت، بلکه آیه در ادامه می‌گوید که به دست او (روم بت‌پرست) "قربانی دائمی برداشته شد."

In the book of Daniel there are two Hebrew words that are both translated as “take away.” The words are “sur” and “rum”. Both words are used in the sanctuary service. Sur means to take away or remove, and when the ashes from the altar in the sanctuary were removed, the word used to describe the removal of the ashes is “sur”. The word “rum” means to lift up and exalt, and when the priest in the sanctuary was to lift up a wave offering, he was to “rum” (lift up) the offering. In verse eleven, pagan Rome (“the daily”) would “rum” (take away) paganism by lifting up and exalting the religion of paganism.

در کتاب دانیال دو واژهٔ عبری هست که هر دو به‌صورت «برداشتن» ترجمه شده‌اند. این واژه‌ها «sur» و «rum» هستند. هر دو واژه در خدمت قدس‌گاه به کار می‌روند. «sur» به معنای برداشتن یا دور کردن است، و هنگامی که خاکسترهای مذبح در قدس‌گاه برداشته می‌شد، واژه‌ای که برای توصیف برداشتن آن خاکستر به کار می‌رفت «sur» بود. واژهٔ «rum» به معنای بالا بردن و تعظیم کردن است، و وقتی کاهن در قدس‌گاه باید قربانیِ تکان‌دادنی را بالا می‌برد، او می‌بایست آن قربانی را «rum» (بالا ببرد). در آیهٔ یازده، رومِ بت‌پرست («دائمی») با بالا بردن و تعظیم کردن دینِ بت‌پرستی، بت‌پرستی را «rum» (برخواهد داشت).

Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism. The Adventist theologians that profess an expertise of biblical languages choose to treat every occurrence of “take away” in the book of Daniel as “remove”. They fail to acknowledge the distinct and precise writing of Daniel, and thus place themselves above the prophet Daniel.

رومِ بت‌پرست دینِ بت‌پرستی را برمی‌کشید و آن را بزرگ می‌داشت. الهی‌دانان ادونتیست که مدعی تخصص در زبان‌های کتاب مقدس‌اند، ترجیح می‌دهند هر موردِ «take away» در کتاب دانیال را «remove» تلقی کنند. آنان نگارش متمایز و دقیقِ دانیال را به رسمیت نمی‌شناسند و از این رو خود را فراتر از پیامبر دانیال قرار می‌دهند.

The theologians that profess to understand the biblical languages provide arguments to justify why Daniel intended to mean the same thing, when he employed two different words. They provide long and tedious word studies to uphold their false claims. The theologians that profess to understand biblical history, argue that the false application is based upon recognizing that in different periods of history the same word might mean something different, and therefore when Daniel employed two different words, only a historical expert can identify what Daniel actually meant. It is important to identify these two false methods for they are employed often by the theologians who seek to hide from the methodology of “line upon line.”

الهی‌دانانی که ادعا می‌کنند زبان‌های کتاب مقدس را می‌فهمند، برای توجیه اینکه چرا دانیال با وجود به‌کار بردن دو واژهٔ متفاوت قصد داشته همان معنا را برساند، استدلال‌هایی ارائه می‌کنند. برای پشتیبانی از ادعاهای نادرست خود، مطالعات واژه‌شناختی طولانی و ملال‌آوری ارائه می‌دهند. الهی‌دانانی که ادعا می‌کنند تاریخ کتاب مقدس را می‌فهمند، استدلال می‌کنند که آن کاربرد نادرست بر این شناخت استوار است که در دوره‌های مختلف تاریخ، یک واژه ممکن است معنای متفاوتی داشته باشد، و بنابراین، وقتی دانیال دو واژهٔ متفاوت به کار برد، تنها یک کارشناس تاریخ می‌تواند تشخیص دهد که دانیال در واقع چه منظوری داشته است. شناسایی این دو روش نادرست مهم است، زیرا غالباً از سوی الهی‌دانانی به کار می‌روند که می‌کوشند از روش‌شناسی «خط بر خط» طفره بروند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خود را تا حدِ سرورِ سپاه برکشید، و به دستِ او قربانیِ روزانه از میان برداشته شد و جایگاهِ مقدسِ او به زیر افکنده شد. دانیال ۸:۱۱.

The word translated as “taken away” in the verse means to “lift up and exalt”. It does not mean to remove. This fact creates confusion and contradiction for the Adventist theologians, for their premises do not hold up under a simple evaluation of the verse, when the actual definition of the word Daniel used is applied to the verse. They argue the little horn of the verse is papal Rome, and therefore the verse would read that “by him” (papal Rome) “the daily was taken away.”

واژه‌ای که در آیه به «از میان برداشته شد» ترجمه شده، به معنای «بالا بردن و سرافراز کردن» است؛ به معنای حذف کردن نیست. این واقعیت برای الاهیدانان ادونتیست موجب سردرگمی و تناقض می‌شود، زیرا مقدمات استدلالی آنان، هنگامی که تعریف واقعی واژه‌ای که دانیال به کار برده بر آیه اِعمال می‌شود، در برابر یک ارزیابی ساده از آیه تاب نمی‌آورد. آنان استدلال می‌کنند «شاخ کوچکِ» آیه روم پاپی است و بنابراین آیه چنین خوانده می‌شود که «به‌دست او» (روم پاپی) «"دائمی" از میان برداشته شد.»

They of course have no problem including the added word that Sister White states directly was added by human wisdom and does not apply to the text.

آن‌ها البته هیچ مشکلی با گنجاندنِ آن واژهٔ افزوده‌ای ندارند که خواهر وایت صراحتاً می‌گوید به‌دستِ خردِ انسانی افزوده شده و به متن مربوط نمی‌شود.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” Early Writings, 74.

> سپس دیدم که در ارتباط با «روزانه» (دانیال ۸:۱۲) واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ حکمت انسان افزوده شده و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

They identify “the daily” as Christ’s sanctuary ministry, so the “daily sacrifice” upholds the concept that “the daily” is Christ sacrificial work in the heavenly sanctuary. But inspiration identifies that the word “sacrifice” “does not belong to the text”.

آنها «دائمی» را خدمتِ مسیح در مقدس می‌دانند، پس «قربانیِ دائمی» این مفهوم را تأیید می‌کند که «دائمی» کارِ قربانیانهٔ مسیح در مقدسِ آسمانی است. اما الهام تصریح می‌کند که واژهٔ «قربانی» «به متن تعلق ندارد».

When the drunkards of Ephraim identify “the daily” as Christ’s sanctuary work, the verse would then read, “by him” (papal Rome) “the daily was taken away,” or it would read, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was taken away.” They actually teach this falsehood. They insist that through the darkness of the papal rule the true understanding of Christ’s sanctuary ministry was removed from the minds of men.

وقتی مستانِ افرایم «دائمی» را کار مسیح در قدس می‌دانند، آن‌گاه آیه چنین خوانده می‌شود: «به‌دست او» (روم پاپی) «دائمی از میان برداشته شد»، یا چنین خوانده می‌شود: «به‌وسیلهٔ قدرت پاپی، خدمت مسیح در قدس از میان برداشته شد.» آنان واقعاً این باطل را تعلیم می‌دهند. آنان اصرار دارند که در تاریکیِ حکومت پاپی، فهمِ حقیقیِ خدمت مسیح در قدس از اذهان مردم زدوده شد.

Yet the word translated as “take away,” does not mean to remove, it means to lift up and exalt. If the professed experts of biblical languages would correctly apply the meaning of the Hebrew word “rum,” to the passage, their rendition would need to say, “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was lifted up and exalted.” When did the papacy ever lift up and exalt Christ?

با این حال، واژه‌ای که به «take away» ترجمه شده است، به معنای دور کردن نیست، بلکه به معنای برکشیدن و تجلیل کردن است. اگر به‌اصطلاح کارشناسان زبان‌های کتاب مقدس معنای واژهٔ عبری «rum» را به‌درستی بر آن عبارت اعمال می‌کردند، ترجمهٔ آنان باید چنین می‌گفت: «به‌وسیلهٔ قدرت پاپی، خدمتِ مسیح در مقدسگاه برکشیده و تجلیل شد.» پاپیّت چه زمانی اصلاً مسیح را برکشیده و تجلیل کرده است؟

They seek to impose the definition of the Hebrew word “sur” upon the Hebrew word “rum.” Daniel uses the word “sur,” which means to remove, in connection with “the daily” in two other verses, but in verse eleven, Daniel chose the word “rum” meaning to lift up and exalt. Not only is the dish of fables concerning this verse foolishness because of the wresting of the meaning of the word translated as “take away,” but there was never a time when Christ’s sanctuary ministry was in any way removed from men.

آن‌ها می‌کوشند تعریفِ واژهٔ عبری «sur» را بر واژهٔ عبری «rum» تحمیل کنند. دانیال از واژهٔ «sur»، که به‌معنای برداشتن است، در پیوند با «امرِ روزانه» در دو آیهٔ دیگر استفاده می‌کند، اما در آیهٔ یازدهم، دانیال واژهٔ «rum» را برگزید که به‌معنای بالا بردن و برکشیدن است. نه‌تنها این مجموعهٔ افسانه‌ها دربارهٔ این آیه، به سببِ تحریفِ معنای واژه‌ای که به «برداشتن» ترجمه شده، چیزی جز حماقت نیست، بلکه هرگز زمانی وجود نداشته که خدمتِ قدسِ مسیح به هیچ وجه از میان انسان‌ها برداشته شده باشد.

> But this man, because he continueth ever, hath an unchangeable priesthood. Wherefore he is able also to save them to the uttermost that come unto God by him, seeing he ever liveth to make intercession for them. Hebrews 7:24, 25.

> اما این شخص، چون تا ابد باقی است، کاهنیِ تغییرناپذیر دارد. از این رو قادر است آنان را که به‌وسیلهٔ او نزد خدا می‌آیند، به کمال نجات دهد، زیرا همواره زنده است تا برای ایشان شفاعت کند. عبرانیان ۷:۲۴، ۲۵.

To claim, as the Adventist theologians do, in an attempt to prop up their false application of the verse, that there was a period of time when the papacy exercised some type of power to remove Christ’s sanctuary intercession is absurd!

این ادعا که، همان‌گونه که الهی‌دانان ادونتیست برای توجیه کاربرد نادرست خود از آن آیه می‌گویند، دوره‌ای وجود داشته که نهاد پاپی نوعی قدرت را اعمال کرده تا شفاعت مسیح در مقدس‌گاه را از میان بردارد، یاوه است!

But the theologians do not teach that the verse identifies that the papacy lifted up and exalted Christ’s sanctuary ministry. They avoid the meaning of Daniel’s words, and the inspired counsel of Ellen White, to teach what they choose to teach in spite of the testimony of Daniel’s words.

اما الاهیدانان تعلیم نمی‌دهند که آن آیه نشان می‌دهد پاپیّت خدمتِ مسیح در قدس را برکشید و بزرگ داشت. آنان از معنای سخنان دانیال و ارشاد الهام‌شده الن وایت چشم می‌پوشند تا علی‌رغم گواهی سخنان دانیال، آنچه را خود می‌خواهند تعلیم دهند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> آری، او خود را تا حدِ سرورِ سپاه برکشید، و به دستِ او قربانیِ روزانه از میان برداشته شد و جایگاهِ مقدسِ او به زیر افکنده شد. دانیال ۸:۱۱.

The theologians teach that the verse means “by the papal power, Christ’s sanctuary ministry was removed,” and the removal of Christ’s sanctuary ministry from the minds of men is supported by the fact that in association with the removal, the place of Christ’s “sanctuary was cast down.” There is not one verse in God’s Word that identifies the heavenly sanctuary, which is where Christ performs his intercession, has ever been cast down. Nor is there any biblical passage that identifies that heaven itself, which is the “place of his sanctuary”, is ever cast down. Once again, the theologians place themselves above the prophet Daniel, for they insist that “the place of his sanctuary” in the verse is referring to God’s sanctuary, in spite of the fact that Daniel teaches directly opposite of that idea.

الاهی‌دانان تعلیم می‌دهند که آیه بدین معناست: «به قدرت پاپی، خدمت مسیح در قدس از میان برداشته شد»، و این‌که برداشته شدن خدمت مسیح در قدس از اذهان مردم با این واقعیت پشتیبانی می‌شود که در ارتباط با این برداشته شدن، جایگاه قدسِ مسیح فرو افکنده شد. هیچ آیه‌ای در کلام خدا وجود ندارد که نشان دهد قدسِ آسمانی، که مسیح در آن شفاعت خود را انجام می‌دهد، هرگز فرو افکنده شده باشد. همچنین هیچ گذرۀ کتاب‌مقدسی وجود ندارد که نشان دهد خودِ آسمان، که «جایگاه قدسِ او» است، هرگز فرو افکنده شده باشد. بار دیگر، الاهی‌دانان خود را فراتر از نبی دانیال قرار می‌دهند، زیرا اصرار دارند که «جایگاه قدسِ او» در آن آیه به قدسِ خدا اشاره دارد، با وجود این واقعیت که دانیال دقیقاً خلافِ آن را تعلیم می‌دهد.

The professed experts of the Hebrew language insist that in the verse the Hebrew word “rum,” needs to be understood with the meaning of the Hebrew word “sur.” They also insist that the Hebrew word “miqdash” needs to be understood as the Hebrew word “qodesh.” “Miqdash” and “qodash” are both translated simply as “sanctuary” in the book of Daniel, yet they have different meanings. “Miqdash” represents any sanctuary, whether it is God’s sanctuary or a pagan sanctuary. It is the general word for sanctuary, but “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

به‌اصطلاح متخصصانِ زبان عبری اصرار دارند که در آن آیه، واژهٔ عبری «rum» باید با معنای واژهٔ عبری «sur» فهمیده شود. آنها همچنین اصرار دارند که واژهٔ عبری «miqdash» باید با معنای واژهٔ عبری «qodesh» فهمیده شود. «miqdash» و «qodash» هر دو در کتاب دانیال صرفاً به «قدسگاه» ترجمه شده‌اند، با این حال معانی متفاوتی دارند. «miqdash» به هر قدسگاهی اطلاق می‌شود، چه قدسگاه خدا باشد و چه قدسگاه بت‌پرستان. این واژهٔ عامِ «قدسگاه» است، اما «qodesh» در کتاب مقدس تنها برای اشاره به قدسگاه خدا به کار می‌رود.

Daniel knew the difference between a pagan sanctuary and God’s sanctuary. If Daniel was going to identify a pagan sanctuary, he would use the word “miqdash.” It is amazing to me that the supposed experts of the Hebrew language never address the fact that in four consecutive verses, Daniel uses both words three times. Daniel’s usage of the two Hebrew words, both translated as “sanctuary” defines the meaning Daniel intended to be understood.

دانیال تفاوت میان پرستشگاهِ مشرکان و پرستشگاهِ خدا را می‌دانست. اگر دانیال می‌خواست یک پرستشگاهِ مشرکانه را شناسایی کند، از واژهٔ «miqdash» استفاده می‌کرد. برایم شگفت‌آور است که به‌اصطلاح کارشناسانِ زبان عبری هرگز به این واقعیت نمی‌پردازند که در چهار آیهٔ پیاپی، دانیال هر دو واژه را سه بار به کار می‌برد. کاربرد دانیال از آن دو واژهٔ عبری، که هر دو به «sanctuary» ترجمه شده‌اند، معنایی را که دانیال قصد داشته فهمیده شود، مشخص می‌کند.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:11–14.

> آری، او خود را تا سرور لشکر نیز برافراشت، و به سبب او قربانیِ روزانه برچیده شد، و جایگاهِ قدس او به زیر افکنده گردید. و به سببِ عصیان، لشکری بر ضد قربانیِ روزانه به او داده شد، و حقیقت را به زمین افکند؛ و عمل نمود و کامیاب شد. آنگاه شنیدم یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ روزانه و عصیانِ ویرانگر، تا آنکه هم قدس و هم لشکر برای لگدمال شدن سپرده شوند، تا چه مدت خواهد بود؟» و به من گفت: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.» دانیال ۸:۱۱‏-۱۴.

In the very passage that includes the foundation of Adventism, Daniel employs two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary.” In verses thirteen and fourteen Daniel chose to use the Hebrew word for “sanctuary,” that is only used biblically to identify God’s sanctuary, but in verse eleven, Daniel used the general or generic Hebrew word that can be God’s sanctuary, or it can be a pagan sanctuary.

در همان فرازی که بنیان ادونتیسم را در خود جای داده است، دانیال دو واژهٔ عبریِ متفاوت به کار می‌برد که هر دو به «قدس‌گاه» ترجمه می‌شوند. در آیات سیزده و چهارده، دانیال واژهٔ عبری‌ای را برای «قدس‌گاه» برگزیده که در کتاب مقدس فقط برای اشاره به قدس‌گاهِ خدا به کار می‌رود، اما در آیهٔ یازده، دانیال از واژهٔ عام یا کلیِ عبری استفاده کرده که می‌تواند به قدس‌گاهِ خدا یا به پرستشگاهِ مشرکان اطلاق شود.

If Daniel had wanted to identify the “sanctuary” in verse eleven, as God’s sanctuary, he would have used the same Hebrew word that he used twice within the next three verses. It is absolutely clear that Daniel was making a distinction between a pagan sanctuary in verse eleven, and God’s sanctuary in verses thirteen and fourteen! But the drunkards of Ephraim argue that the “place of his sanctuary” that was “cast down,” in verse eleven, was the place of God’s sanctuary, though they avoid the word “place.”

اگر دانیال می‌خواست «مقدسگاه» در آیهٔ یازدهم را به‌عنوان مقدسگاهِ خدا مشخص کند، از همان واژهٔ عبری استفاده می‌کرد که در سه آیهٔ بعدی دو بار به کار برده است. کاملاً روشن است که دانیال میان مقدسگاهِ بت‌پرستان در آیهٔ یازدهم و مقدسگاهِ خدا در آیات سیزدهم و چهاردهم تمایز قائل می‌شود! اما مستانِ افرایم استدلال می‌کنند که «جای مقدسگاهِ او» که در آیهٔ یازدهم «به زیر افکنده شد»، همان جای مقدسگاهِ خدا بود، هرچند از واژهٔ «جای» پرهیز می‌کنند.

They teach that the papacy took away Christ’s ministry of intercession and cast down the truth of the heavenly sanctuary. But Daniel was clear that the “sanctuary” in verse eleven, was not God’s sanctuary, but a pagan sanctuary. Daniel was just as clear that it was not the “sanctuary” that was cast down, but “the place” of his sanctuary.

آنان تعلیم می‌دهند که نهاد پاپی خدمتِ شفاعتِ مسیح را از میان برد و حقیقتِ قدسگاهِ آسمانی را به زیر افکند. اما دانیال به‌روشنی بیان کرد که «قدسگاه» در آیهٔ یازدهم، قدسگاهِ خدا نبود، بلکه قدسگاهی وثنی بود. دانیال با همان وضوح گفت که آنچه به زیر افکنده شد خودِ «قدسگاه» نبود، بلکه «جایگاه» قدسگاهِ او بود.

Refusing to acknowledge the purposeful gender oscillation of verses nine through twelve, the modern theologians adopted the definition of “the daily” that originated within apostate Protestantism, and began to construct a foundation upon the sand of human conjecture, tradition and custom. When they arrive at verse eleven, they even reject the inspired counsel of Sister White that identified that Miller’s understanding of “the daily” as paganism was correct, and begin to employ the art of misdirection and conjecture to defend their love of Catholic and Protestant theology.

در حالی‌که از پذیرش نوسان عمدی جنس دستوری در آیات نه تا دوازده سر باز می‌زنند، الهی‌دانان معاصر تعریفی از «هرروزه» را پذیرفتند که از درون پروتستانتیسم مرتد برخاسته بود و شروع کردند به پی‌ریزی پایه‌ای بر شنِ حدس و گمان، سنت و رسم انسانی. وقتی به آیه یازده می‌رسند، حتی اندرز الهام‌شدهٔ خواهر وایت را که تصدیق می‌کرد درک میلر از «هرروزه» به‌عنوان بت‌پرستی درست بود، رد می‌کنند و برای دفاع از دلبستگی‌شان به الاهیات کاتولیک و پروتستان به به‌کارگیری هنر گمراه‌سازی و گمانه‌زنی روی می‌آورند.

They change pagan Rome into papal Rome in the verse, and they force the definition of “remove” upon the word that means “lift up and exalt”. They define the satanic symbol of “the daily”, as a godly symbol, and then insist that a pagan temple is God’s temple, while avoiding the direct reference to “the place” of the sanctuary. And the “unlearned” (as Isaiah identifies them), who will only understand if the “learned” tell them it is so, accept the dish of fables unto their own destruction.

آنها در آیه، رومِ بت‌پرست را به رومِ پاپی تبدیل می‌کنند و معنای «برداشتن» را بر واژه‌ای تحمیل می‌کنند که به معنی «بلند کردن و برکشیدن» است. نماد شیطانیِ «امر دائمی» را نمادی الهی معرفی می‌کنند، و سپس اصرار می‌ورزند که معبدی بت‌پرستانه معبدِ خداست، در حالی که از اشارهٔ مستقیم به «محل» قدسگاه پرهیز می‌کنند. و «آموزش‌ندیدگان» (چنان‌که اشعیا آنان را می‌نامد)، که تنها اگر «دانایان» به آنان بگویند چنین است چیزی را می‌فهمند، خوراکِ افسانه‌ها را برای هلاکتِ خود می‌پذیرند.

We will continue our consideration of the increase of the knowledge represented as the jewels in Miller’s dream in the next article.

در مقالهٔ بعدی به بررسیِ افزایشِ دانشی که در رؤیای میلر به شکلِ جواهرات مجسم شده است ادامه خواهیم داد.

> “The apostle Paul warns us that ‘some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils.’ This is what we may expect. Our greatest trials will come because of that class who have once advocated the truth, but who turn from it to the world, and trample it under their feet in hate and derision. God has a work for his faithful servants to do. The attacks of the enemy must be met with the truth of his word. Falsehood must be unmasked, its true character must be revealed, and the light of the law of Jehovah must shine forth into the moral darkness of the world. We are to present the claims of his word. We shall not be held guiltless if we neglect this solemn duty. But while we stand in defense of the truth, let us not stand in defense of self, and make a great ado because we are called to bear reproach and misrepresentation. Let us not pity ourselves, but be very jealous for the law of the Most High.

> پولس رسول به ما هشدار می‌دهد که «برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد و به ارواح فریبنده و تعالیم شیاطین گوش فرا خواهند داد.» انتظار چنین چیزی را باید داشته باشیم. بزرگ‌ترین آزمایش‌های ما از سوی همان گروهی خواهد آمد که زمانی مدافع حقیقت بوده‌اند، اما از آن روی‌گردان می‌شوند، به دنیا رو می‌کنند و با نفرت و تمسخر آن را زیر پا می‌گذارند. خدا برای خادمان وفادارش کاری دارد. حملات دشمن باید با حقیقتِ کلام او پاسخ داده شود. باید پرده از چهرهٔ دروغ برداشته شود، ماهیت حقیقی‌اش آشکار گردد، و نور شریعتِ یهوه در تاریکی اخلاقیِ جهان بتابد. ما باید ادعاها و مطالباتِ کلام او را عرضه کنیم. اگر از این وظیفهٔ خطیر غفلت کنیم، بی‌گناه شمرده نخواهیم شد. اما هنگامی که در دفاع از حقیقت می‌ایستیم، در دفاع از خود نایستیم و به‌خاطر اینکه فراخوانده شده‌ایم ملامت و بدنمایی را تحمل کنیم، سر و صدای زیادی به پا نکنیم. بر خود ترحم نکنیم، بلکه برای شریعتِ خدای متعال بسیار غیور باشیم.

> “Says the apostle, ‘The time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears from the truth, and shall be turned unto fables.’ On every side we see men easily led captive by the delusive imaginations of those who make void the word of God; but when the truth is brought before them, they are filled with impatience and anger. But the exhortation of the apostle to the servant of God is, ‘Watch thou in all things, endure afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy ministry.’ In his day some left the cause of the Lord. He writes, ‘Demas hath forsaken me, having loved this present world;’ and again, he says, ‘Alexander the coppersmith did me much evil: the Lord reward him according to his works: of whom be thou ware also; for he hath greatly withstood our words.’

> رسول می‌گوید: «زمانی خواهد آمد که تعلیم صحیح را تحمل نخواهند کرد؛ بلکه بر حسب هوس‌های خود برای خویشتن معلمان بسیاری گرد خواهند آورد، با گوش‌هایی خارش‌دار؛ و گوش‌های خود را از حقیقت برخواهند گردانید و به افسانه‌ها روی خواهند آورد.» از هر سو می‌بینیم که مردم به‌آسانی اسیر خیالات فریبندهٔ کسانی می‌شوند که کلام خدا را باطل می‌سازند؛ اما چون حقیقت در برابرشان نهاده می‌شود، از بی‌صبری و خشم آکنده می‌گردند. اما اندرز رسول به خادم خدا این است: «در همه چیز هوشیار باش، رنج‌ها را تحمل کن، کارِ یک مبشر را انجام بده، خدمتِ خود را به‌کمال اثبات کن.» در روزگارِ او برخی امرِ خداوند را ترک کردند. می‌نویسد: «دیماس مرا ترک کرده، زیرا این جهانِ حاضر را دوست داشته است»؛ و باز می‌گوید: «اسکندرِ مسگر به من بسیار بدی رسانید؛ خداوند او را مطابق اعمالش جزا دهد. تو نیز از او برحذر باش، زیرا سخت با سخنانِ ما مخالفت کرد.»

> “Prophets and apostles experienced similar trials of opposition and reproach, and even the spotless Lamb of God was tempted in all points like as we are. He bore the contradiction of sinners against himself.

> پیامبران و رسولان با آزمایش‌های مشابهی از جنس مخالفت و ملامت روبه‌رو شدند، و حتی برۀ بی‌عیبِ خدا در همه چیز همان‌گونه که ما وسوسه می‌شویم، وسوسه شد. او ستیزِ گناهکاران را بر ضدِ خود تاب آورد.

> “Every warning for this time must be faithfully delivered; but ‘the servant of the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach, patient; in meekness instructing those that oppose themselves.’ We must cherish carefully the words of our God lest we be contaminated by the deceptive workings of those who have left the faith. We are to resist their spirit and influence with the same weapon our Master used when assailed by the prince of darkness,—‘It is written.’ We should learn to use the word of God skillfully. The exhortation is, ‘Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth.’ There must be diligent work and earnest prayer and faith to meet the winding error of false teachers and seducers; for ‘in the last days perilous times shall come. For men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud, blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy, without natural affection, truce-breakers, false accusers, incontinent, fierce, despisers of those that are good, traitors, heady, high-minded, lovers of pleasures more than lovers of God; having a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn away.’ These words portray the character of the men the servants of God will have to meet. ‘False accusers,’ ‘despisers of those that are good,’ will attack those who are faithful to their God in this degenerate age. But the embassador of Heaven must manifest the spirit that was displayed in the Master. In humility and love he must labor for the salvation of men.

> هر هشداری برای این زمان باید به امانت رسانده شود؛ اما «خادمِ خداوند نباید ستیزه کند، بلکه باید نسبت به همه مهربان باشد، توانا به تعلیم، شکیبا؛ با حلم، کسانی را که مخالفت می‌کنند تعلیم دهد.» باید سخنان خدای خود را با دقت گرامی بداریم مبادا به‌سبب کارکردهای فریبندهٔ آنان که از ایمان برگشته‌اند آلوده شویم. باید با همان سلاحی که استادِ ما هنگام یورشِ سرورِ تاریکی به کار برد—«مکتوب است»—در برابر روح و نفوذِ آنان مقاومت کنیم. باید بیاموزیم که کلامِ خدا را به‌مهارت به کار ببریم. اندرز این است: «بکوش تا خود را پسندیدهٔ خدا بنمایی، کارگری که شرمسار نباشد، و کلامِ حقیقت را به‌درستی تفسیر کند.» باید کارِ پُشتکارانه و دعای جدی و ایمان باشد تا با انحراف‌های پیچیدهٔ معلّمانِ دروغین و اغواگران مقابله کنیم؛ زیرا «در ایامِ آخر اوقاتِ سخت خواهد بود. زیرا مردم خوددوست، مال‌دوست، لاف‌زن، مغرور، کفرگو، نافرمان نسبت به والدین، ناسپاس، نامقدّس، بی‌عاطفه، عهدشکن، بهتان‌زن، بی‌خویشتن‌دار، خشن، دشمنِ نیکان، خیانتکار، شتابکار، خودبزرگ‌بین، خوشی‌دوست بیش از خدا‌دوست خواهند بود؛ دارای صورتِ دینداری، اما منکرِ قوّتِ آن؛ از چنین کسان دوری کن.» این سخنان، خُلق‌وخوی مردمانی را ترسیم می‌کند که بندگانِ خدا ناگزیرند با آنان روبه‌رو شوند. «بهتان‌زنندگان»، «دشمنانِ نیکان»، به کسانی که در این عصرِ منحط به خدای خود وفادارند حمله خواهند کرد. اما سفیرِ آسمان باید روحی را که در استاد ظهور یافت آشکار سازد. او باید در فروتنی و محبت برای نجاتِ انسان‌ها تلاش کند.

> “Paul continues concerning those who oppose the work of God, comparing them to the men who made war against the faithful in the time of ancient Israel. He says: ‘Now as Jannes and Jambres withstood Moses, so do these also resist the truth; men of corrupt minds, reprobate concerning the faith. But they shall proceed no further: for their folly shall be manifest unto all men, as theirs also was.’ We know that the time is coming when the folly of warring against God will be revealed. We can afford to wait in calm patience and trust, no matter how much maligned and despised; for ‘nothing is secret, that shall not be made manifest,’ and those who honor God shall be honored by him in the presence of men and angels. We are to share in the sufferings of the reformers. It is written, ‘The reproaches of them that reproached thee fell on me.’ Christ understands our grief. Not one of us is called to bear the cross alone. The suffering Man of Calvary is touched with the feeling of our woes, and as he has suffered being tempted, he is able also to succor them that are in sorrow and trial for his sake. ‘Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. But evil men and seducers shall wax worse and worse, deceiving, and being deceived. But continue thou in the things which thou hast learned.’” Review and Herald, January 10, 1888.

> «پولس در ادامه دربارهٔ کسانی که با کار خدا مخالفت می‌ورزند سخن می‌گوید و آنان را با مردانی مقایسه می‌کند که در زمان اسرائیل باستان بر ضد مؤمنان جنگیدند. او می‌گوید: «چنان‌که یَنِّس و یَمبرِس در برابر موسی ایستادگی کردند، اینان نیز با حقیقت مخالفت می‌ورزند؛ مردانی با اذهان فاسد، و از نظر ایمان مردود. اما بیش از این پیش نخواهند رفت، زیرا حماقتشان بر همگان آشکار خواهد شد، همان‌گونه که حماقت آنان نیز آشکار شد.» می‌دانیم زمانی فرا می‌رسد که حماقت جنگیدن با خدا آشکار خواهد شد. می‌توانیم با شکیباییِ آرام و اعتماد صبر کنیم، فارغ از آن‌که تا چه اندازه مورد افترا و تحقیر قرار گیریم؛ زیرا «هیچ چیز پنهانی نیست که آشکار نشود»، و آنان که خدا را حرمت می‌نهند، از سوی او در حضور آدمیان و فرشتگان حرمت خواهند یافت. ما باید در رنج‌های مصلحان سهیم باشیم. نوشته شده است: «ملامت‌های آنان که تو را ملامت کردند بر من افتاد.» مسیح اندوه ما را درمی‌یابد. هیچ‌یک از ما فراخوانده نشده‌ایم که صلیب را تنها به دوش بکشیم. مرد رنج‌کش جلجتا با رنج‌های ما همدرد است، و چون خود نیز در وسوسه رنج کشیده است، می‌تواند آنان را که به خاطر او در اندوه و آزمایش‌اند یاری رسانَد. «بلی، هر که بخواهد در مسیح عیسی به پارسایی زندگی کند، آزار خواهد دید. اما مردم بدکار و فریبندگان بدتر و بدتر خواهند شد؛ می‌فریبند و فریب می‌خورند. اما تو در آنچه آموخته‌ای پایدار بمان.»» ریویو و هرالد، ۱۰ ژانویهٔ ۱۸۸۸.

Back to Articles