Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seven

کتاب دانیال - شماره صد و هفت

The Prophetic Narrative: From Jeroboam to Josiah and the Restoration of the Old Paths

روایت پیامبرانه: از یربعام تا یوشیا و احیای راه‌های کهن

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.

در سال ۱۸۴۴، پروتستان‌های ایالات متحده از جنبش میلرایتی کناره‌گیری کردند و موضع نبوی خود را به‌عنوان «دختر بابل» اتخاذ نمودند؛ چنان‌که در نمونهٔ یربعام نمایان است که هنگام جداییِ ده سبطِ شمالی‌اش از پادشاهیِ جنوبیِ یهودا، نظامی جعلی برای پرستش برقرار کرد. دو گوسالهٔ طلاییِ یربعام، یکی در شهرِ بیت‌ئیل (به معنای «خانهٔ خدا»/کلیسا) و دیگری در دان (به معنای داوری/دولت)، نمادِ نظامِ باطلِ کلیسا و دولتی بود که ویژگیِ ایالات متحده به‌شمار می‌آید. همهٔ عناصرِ نظامِ جعلیِ کلیسا و دولتِ یربعام بر همان ساختاری الگو گرفته بود که در سرکشیِ هارون برپا شده بود. بنابراین، نظامِ جعلیِ پرستشِ یربعام تصویری از نظامِ جعلیِ پرستشِ هارون بود.

Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.

نظام جعلیِ یربعام نمایانگرِ نظامِ پرستشی بود که پروتستانتیسم، هنگامی که از جنبشِ فرشتهٔ نخستین جدا شد و به دختری، یا تصویری از وحشِ رومیِ نهادِ پاپی بدل گشت، از آن حمایت کرد. در همان هنگامِ بنیان‌گذاریِ نظامِ جعلیِ یربعام، پیامبری از یهودا با مذبحِ او و نظامِ دروغینِ پرستشِ او روبه‌رو شد. در سال ۱۸۴۴، درست در آغازِ نقشِ پروتستانتیسمِ مرتد در برپاییِ نظامی از پرستش که به‌عنوان دخترِ روم معرفی می‌شد، میلری‌ها با ایمان واردِ قدس‌الاقداسِ معبدِ آسمانی شدند و سبت را شناختند، و بدین‌سان توبیخی نبوی برای دخترانِ روم بودند که برگزیدند همچنان نشانِ اقتدارِ روم، یعنی عبادتِ یکشنبه، را حفظ کنند.

The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.

پیامبرِ یهودا که در برابر یربعام ایستاد، همان‌جا و همان‌دم نبوتی را اعلام کرد.

> And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.

> و او به کلام خداوند علیه مذبح فریاد زد و گفت: ای مذبح، ای مذبح، خداوند چنین می‌گوید: اینک کودکی از خاندان داوود زاده خواهد شد، به نام یوشیا؛ و او کاهنانِ بلندی‌ها را که بر تو بخور می‌سوزانند، بر تو قربانی خواهد کرد، و استخوان‌های آدمیان بر تو سوزانده خواهد شد. و همان روز نشانه‌ای داد و گفت: این است نشانه‌ای که خداوند فرموده است: اینک مذبح شکافته خواهد شد و خاکسترِ روی آن فرو ریخته خواهد شد. اول پادشاهان ۱۳:۲، ۳.

The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.

در آن نبوت، واژهٔ «مذبح» به‌صورت دوگانه تکرار شده بود. تکرار دوگانهٔ یک واژه یا عبارت در نبوت، نمادِ پیامِ فرشتهٔ دوم است و از این رو سال ۱۸۴۴ را مشخص می‌کند؛ زمانی که فرشتهٔ دوم رسید و پروتستانتیسم سقوط کرد و به دخترِ بابل تبدیل شد. هم‌زمان پیامبر نشانه‌ای داد، همان‌گونه که پیروان میلر در سال ۱۸۴۴ نشانهٔ سبت را شناختند. هنگامی که یربعام در آیات بعدی پیامبر را تهدید کرد، دستش خشک شد؛ و این به نشانهٔ بابل اشاره دارد که بر پیشانی یا بر دست تحمیل می‌شود و اگر پذیرفته شود، انسان را از نظر روحانی تا ابد فلج می‌کند.

For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.

برای اهداف این مطالعه، ما پیشگویی‌ای را که پیامبر بیان کرده و در آن اعلام شده است که «فرزندی برای خاندان داود زاده خواهد شد، به نام یوشیا؛ و بر تو کاهنانِ بلندی‌ها را که بر تو بخور می‌سوزانند قربانی خواهد کرد، و استخوان‌های مردمان بر تو سوزانده خواهد شد» در نظر می‌گیریم. یوشیا به معنای «بنیادِ خدا» است و نمایانگر بنیادهای ادونتیسم است که در همان تاریخی بنا شد که آغازِ نظامِ کاذبِ عبادتِ یَربعام نمونه‌اش بود. بر ضدِ نظامِ کاذبِ عبادتی که یَربعام برقرار کرده بود، یوشیا کاهنانی را که پرستشِ بدلی را رهبری می‌کردند مجازات خواهد کرد.

The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.

پیامبر از فرمان خداوند سرپیچی کرد که نباید از همان راهی که برای مراسم آغاز سلطنتِ یربعام آمده بود بازگردد، و نباید در بیت‌ئیل چیزی بخورد یا بنوشد. وقتی خوراکِ پیامبر دروغینِ بیت‌ئیل را خورد، به نمادی بدل شد از مرگی که بر کسانی که پس از ۱۸۴۴ بازگشتن و تغذیه از تعالیم و روش‌های نبویِ کاذبِ پروتستانیسمِ مرتد را برمی‌گزینند — چنان‌که شورشِ ۱۸۶۳ آن را نمایندگی می‌کند — نازل خواهد شد. بستر مرگِ کسانی که در ۱۸۶۳ شورش کردند، همان بستر مرگِ پیامبر دروغینِ بیت‌ئیل خواهد بود. بستر مرگِ پروتستانیسمِ مرتد، تاریخِ ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ بود؛ زمانی که آنان — قومِ برگزیدهٔ پیشینِ خدا — کنار گذاشته شدند و دخترانِ روم گردیدند. بستر مرگِ ادونتیسمِ لائودکیایی نیز میان تاریخی که فرشتهٔ نیرومند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، همان‌گونه که در ۱۸۴۰ نیز فرود آمده بود، فرود آمد، و ساعتِ زلزلهٔ عظیم — که نمایانگرِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است — خواهد بود.

On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرایند مُهر و مومِ صد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شد و فرشته در اورشلیم به حرکت درآمد و بر پیشانیِ کسانی که برای رجاساتِ انجام‌شده در سرزمین (ایالات متحده) و در کلیسا (ادونتیسم لائودیکی) ناله و زاری می‌کنند، نشانه‌ای نهاد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، گناهانِ پدران که چهار رجاساتِ حزقیال نمایندهٔ آن‌هاست، در روندِ مُهر و مومی که همان‌گاه آغاز شد، به حقایقِ آزمون‌گرِ زمانِ حاضر تبدیل شدند.

The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.

آزمونِ سال ۱۸۶۳ به بنیان‌های جنبشِ میلری مربوط می‌شد، همان‌گونه که با «هفت بار»ِ لاویان فصلِ بیست‌وشش نمایانده می‌شد، که در سال ۱۸۶۳ رد شده بود. این آزمون شامل آمادگی یا ناآمادگی برای بازگشت به راه‌های کهنِ ارمیا به‌منظور یافتنِ آرامشِ بارانِ پسین بود. آزمونِ سال ۱۸۸۸ پیام به کلیسای لائودیکیه بود، چنان‌که توسط کشیشان جونز و واگنر آورده شد، که همان پیامِ عادل‌شمرده‌شدن از راهِ ایمان نیز بود.

In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.

در سال ۱۸۵۶، پیام به لاودیکیه برای نخستین بار در جنبش میلری‌ها پدیدار شد و با نور افزودهٔ «هفت زمان» همراه بود، اما هم تجربه‌ای که با درمان‌های موجود در پیام به لاودیکیه نمایانده شده بود و هم پیامِ تاریخِ پیش‌گویانه در سال ۱۸۶۳ رد شدند. آن تجربه با رؤیای (mareh)ِ «ظاهر» نمایانده شده بود، و نیز با رؤیای (chazon)ِ «تاریخِ پیش‌گویانه»؛ و هر دوی آنها رد شدند. هر دوی آن رؤیاها در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق خود را یافته بودند، و نوزده سال بعد هر دو رد شدند، زیرا عیسی همواره پایان را با آغاز یکی می‌داند.

On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.

در 11 سپتامبر 2001، آزمونِ شورش‌های 1863 و 1888 بار دیگر به معیاری برای آزمونِ حقیقت بدل شد، زیرا هر دو با راه‌های کهنِ ارمیا پیوند داشتند. در همان تاریخ، پیامِ بارانِ آخر رسید، و آزمونِ 1919 نیز فرا رسید؛ زیرا در سال 1919، انجیلِ دروغینی از مسیحی که از هرگونه ارتباطِ نبوی تهی است، به‌صورتِ پیامی بدلیِ «صلح و امنیت» مطرح شد. هنگامی که در 11 سپتامبر 2001 فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه باب هجده فرود آمد، آیاتِ یک تا سه تحقق یافت، و آیاتِ یک تا سه نمایانگرِ پیامِ «صدای نخست» هستند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.

با آمدنِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده، بارانِ پسین به‌صورت نم‌نم آغاز به باریدن کرد و «مناظرهٔ نبوی» که در بابِ دومِ حبقوق به تصویر کشیده شده، آغاز شد. این مناظره دربارهٔ دو روش برای درکِ نبوت‌های کتاب‌مقدس و نیز دربارهٔ پیامِ بارانِ پسینِ دروغین و راستین بود. این مناظره زمانی پایان می‌یابد که «صدای دومِ» مکاشفهٔ هجده برسد و آغازِ داوریِ اجراییِ خدا بر بابلِ معاصر را مشخص می‌کند و گوسفندانِ دیگرِ خدا را از بابل فرامی‌خوانَد. آمدنِ آن صدای دوم، نشان‌دهندهٔ پایانِ تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است که با «رجاستِ چهارم» نمایانده می‌شود؛ و آن نیز نمایندهٔ نسلِ چهارم و نهاییِ ادونتیسمِ لائودیکی است که در هنگامِ قانونِ نزدیک‌الوقوعِ روزِ یکشنبه در برابرِ خورشید سجده می‌کند.

The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.

بسترِ احتضارِ پروتستانتیسمِ مرتد، که میانِ نزولِ فرشته و درِ بستهٔ 1844 بود، نمونهٔ بسترِ احتضارِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای بود که آن نیز میانِ نزولِ فرشته و درِ بستهٔ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع قرار دارد. پیامبرِ اهلِ یهودا در همان قبری که پیامبرِ دروغگویِ بت‌ئیل در آن دفن شده بود، به خاک سپرده شد و هنگامی که پادشاه یوشیا اصلاحات خود را آغاز کرد، در برابر همان قبر ایستاد. اصلاحِ پادشاه یوشیا، که نامش نمایانگر "بنیادهای خدا" است، از وقتی آغاز شد که خدا در 11 سپتامبر 2001 هدایتِ قومِ روزهای آخرِ خود به سوی بنیادها را آغاز کرد. اصلاحاتِ او از زمانی آغاز شده بود که کارِ بازسازیِ هیکل در دست گرفته شد.

> And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.

> و در سال هجدهم پادشاهی یوشیا، پادشاه شافان پسر عزلیا، پسر مشلام، کاتب را به خانهٔ خداوند فرستاد و گفت: «نزد حلقیا کاهن اعظم برو تا نقره‌ای را که به خانهٔ خداوند آورده شده و دروازه‌بانان آن را از مردم گرد آورده‌اند، به حساب آورد. و بگذار آن را به دست عاملان کاری که بر خانهٔ خداوند نظارت دارند بسپارند؛ و آنان آن را به کارگرانِ خانهٔ خداوند بدهند تا خرابی‌های خانه را مرمت کنند، یعنی به نجاران و بناها و سنگ‌تراشان، و نیز برای خریدن چوب و سنگِ تراشیده به‌منظور تعمیر خانه.» اما بابت پولی که به دست آنان سپرده می‌شد، با ایشان حساب‌رسی نمی‌کردند، زیرا امینانه رفتار می‌کردند. و حلقیا کاهن اعظم به شافانِ کاتب گفت: «کتاب شریعت را در خانهٔ خداوند یافته‌ام.» و حلقیا کتاب را به شافان داد و او آن را خواند. و شافانِ کاتب نزد پادشاه آمد و گزارش را به پادشاه بازگفت و گفت: «بندگان تو پولی را که در خانه یافت شده بود جمع کرده و آن را به دست آنان که کار می‌کنند و بر خانهٔ خداوند نظارت دارند سپرده‌اند.» و شافانِ کاتب به پادشاه گفت: «حلقیا کاهن کتابی به من سپرده است.» و شافان آن را در حضور پادشاه خواند. و چون پادشاه سخنان کتابِ شریعت را شنید، جامه‌های خود را درید. و پادشاه حلقیا کاهن و اخیقام پسر شافان و عکبور پسر میکایا و شافان کاتب و عسایا، خادم پادشاه را فرمان داد و گفت: «بروید و از خداوند برای من و برای قوم و برای تمامی یهودا دربارهٔ سخنان این کتابی که یافته شده است، پرس‌وجو کنید؛ زیرا خشم عظیم خداوند بر ما افروخته شده است، از آن‌رو که پدران ما به سخنان این کتاب گوش فرا ندادند تا بر حسب هر آنچه دربارهٔ ما نوشته شده عمل کنند.» دوم پادشاهان ۲۲:۳-۱۳.

The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.

پیشگوییِ اینکه کودکی با نام یوشیا به دنیا خواهد آمد، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را مشخص می‌کند؛ زمانی که فرشتهٔ نیرومند فرود آمد و قومِ آخرالزمانیِ خود را به راه‌های کهن بازگرداند. آن فرود، پیش‌تر با فرودِ همان فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمونه‌وار شده بود. هر دو فرود نشان‌دهندهٔ تحققِ پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام بودند. شخصیت تاریخی‌ای که نامش با شناساییِ از پیش و انتشارِ پیشاپیشِ پیش‌بینیِ تحققِ نبوّتِ زمانیِ مربوط به اسلام، که در مکاشفه باب ۹ آیهٔ ۱۵ آمده، پیوند خورده است، یوشیا بود.

In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.

در هر دو نزولِ فرشته، چه در فصل دهم و چه در فصل هجدهمِ کتاب مکاشفه، نام «یوشیا» مشخص شده است. یوشیا لیچ پیامِ اسلام را ارائه کرد که در 11 اوت 1840 تحقق یافت، و در 11 سپتامبر 2001، پیشگوییِ تولدِ کودکی به نام یوشیا که توسط پیامبرِ نافرمان در تاریخِ یربعام بیان شده بود، در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای تحقق یافت، هنگامی که فرشته قومِ روزهای آخرِ خود را به تاریخِ بنیادین بازگرداند؛ همان‌جا که رویاروییِ پیامبرِ نافرمان و یربعام به تحققِ نهاییِ خود رسیده بود. شهادتِ کتاب مقدس حاکی از پیشگوییِ آمدنِ شخصی به نام یوشیا بود، و هنگامی که تاریخی که با پیامبرِ نافرمان نمونه‌وار شده بود در 1844 تکرار شد، پیشگوییِ او دربارهٔ آن نام بار دیگر در روایتِ نبوی جای گرفت.

On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، شیرِ قبیلهٔ یهودا قومِ روزهای آخرِ خود را به راه‌های کهنِ ارمیا بازگرداند؛ راه‌هایی که نمایانگر چهل‌وشش سالی بود که در آن فرستادهٔ عهد معبدی برپا کرده بود تا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به آن بیاید. یوشیا هنگامی که کارِ تعمیرِ معبد را آغاز کرد، لعنتِ موسی را کشف کرده بود. کارِ صد و چهل و چهار هزار نفر در بیانِ اشعیا به‌عنوان کاری برای بازسازی معرفی شده است.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.

> و خرابه‌های کهن را باز بنا خواهند کرد، و ویرانی‌های پیشین را از نو برپا خواهند داشت، و شهرهای ویران را، ویرانی‌های نسل‌های بسیار را، مرمت خواهند کرد. اشعیا ۶۱:۴

The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.

کار یوشیا در تعمیر و بازسازی معبد، همان کاری است که اشعیا آن را کاری می‌داند که به دست قوم خدا در آخرالزمان به انجام می‌رسد، زیرا همهٔ پیامبران بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، دربارهٔ روزهای آخر سخن گفته‌اند. آن کار همچنین در زمان عزرا، به‌وسیلهٔ کسانی که از بابل بازگشتند، نمونه‌وار نشان داده شد.

> For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.

> زیرا ما بردگان بودیم؛ اما خدای ما در بردگی‌مان ما را ترک نکرد، بلکه در نظر پادشاهان پارس به ما رحمت فرمود تا به ما حیاتی تازه ببخشد، تا خانهٔ خدایمان را برپا داریم و ویرانی‌های آن را مرمت کنیم، و برای ما در یهودا و در اورشلیم حصاری عطا کند. عزرا ۹:۹.

The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.

کاری که عزرا پیش می‌برد، پس از آنکه آنان از بابل بیرون آمده بودند به انجام رسید، و نمایانگر کارِ بازسازیِ معبد است که یوشیا انجام می‌داد؛ همان کاری که اشعیا آن را برای قومِ آخرالزمانیِ خدا شناسایی کرده است، و این کار در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. یوحنا نیز در کتاب مکاشفه آن کار را شناسایی می‌کند.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.

> و آن صدا که از آسمان شنیده بودم بار دیگر با من سخن گفت و گفت: برو و آن کتابچهٔ گشوده را که در دست آن فرشته است که بر دریا و بر زمین ایستاده، بگیر. پس نزد فرشته رفتم و به او گفتم: کتابچه را به من بده. او به من گفت: آن را بگیر و بخور؛ شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. و من کتابچه را از دست فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود، و همین که آن را خوردم، شکمم تلخ شد. و به من گفت: باید بار دیگر در حضور قوم‌ها و امّت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان بسیار نبوت کنی. و به من نی‌ای داده شد مانند عصا؛ و فرشته ایستاده بود و می‌گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح را و آنان را که در آن پرستش می‌کنند اندازه بگیر. اما صحن بیرون هیکل را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به غیریهودیان داده شده است؛ و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهد خود قدرت خواهم داد، و آنان هزار و دویست و شصت روز، در جامهٔ پلاس، نبوت خواهند کرد. مکاشفه ۱۰:۸ تا ۱۱:۳.

In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”

در این بخش، یوحنا نمایندهٔ پیروان میلر است؛ کسانی که هنگامی که آن فرشته در 11 اوت 1840 فرود آمد، پیامی را که در دستش بود بلعیده بودند، اما آنان همچنین نومیدیِ تلخِ 22 اکتبر 1844 را نیز تجربه کرده بودند. در مواجهه با نومیدیِ تلخِ 1844، به یوحنا گفته شد که او، به‌عنوان نمادی از قومِ خدا در ایام آخر، باید تجربه‌ای را که از 1840 تا 1844 نمایانده شده بود تکرار کند و بدین‌سان به 11 سپتامبر 2001 و به قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی می‌آید اشاره کند. به او گفته شد: «باید بار دیگر در برابر بسیاری از قوم‌ها و ملت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان نبوت کنی»، که نمایانگر روشن‌شدنِ تمامِ جهان است، هنگامی که فرشته در مکاشفهٔ هجده فرود می‌آید، آنگاه که تاریخِ فصل دهمِ مکاشفه تکرار می‌شود — «خط بر خط».

In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.

در ارتباط با شناسایی گذشته‌ای که هنگام نبوت دوباره قوم خدا در روزهای آخر تکرار می‌شد، به یوحنا گفته شد: «برخیز و هیکل خدا را اندازه بگیر.» این «اندازه‌گیری» دقیقاً معین شده بود، زیرا او در سال ۱۸۴۴ قرار داده شده بود، جایی که شکمش از نومیدیِ بیست‌ودوم اکتبر تلخ شد. به او گفته شد هیکل را اندازه بگیرد، اما صحن را کنار بگذارد، که به او گفته شده بود نمایانگر زمان امّت‌هاست؛ زمانی که آنان به مدت هزار و دویست و شصت سال صحن را پایمال خواهند کرد. این هزار و دویست و شصت سال در ۱۷۹۸ پایان یافت. یوحنا می‌بایست اندازه‌گیری خود را از ۱۷۹۸ آغاز کند و هزار و دویست و شصت سالِ پیش از آن را — که در آن هیکل روحانی و اورشلیم روحانی پایمال شده بودند — کنار بگذارد. او در زمان نومیدیِ سال ۱۸۴۴ ایستاده بود؛ پس فاصلهٔ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ چهل‌وشش سال است. این چهل‌وشش سال نمایانگر هیکل است.

When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:

هنگامی که یوحنا، به‌عنوان قومِ روزهای آخرِ خدا، می‌بایست بار دیگر نبوّت کند، چنان‌که از 1840 تا 1844 کرده بودند، آنان از زمانی آغاز می‌کردند که فرشته در هنگام تحقق نبوّتی دربارهٔ اسلام فرود آمد. کارِ نبوّتِ دوبارهٔ آنان مستلزم کاری برای اندازه‌گیری هیکل بود، و آن کار نمایانگر بررسی «راه‌های کهن» بود؛ یعنی تاریخی که به‌وسیلهٔ «هیکل» نمایندگی می‌شد، که در زمانِ پایان در 1798 آغاز شد و با یأسِ بزرگِ 1844 پایان یافت. چون کارِ بررسیِ راه‌های کهنِ ارمیا را آغاز کردند، که همان «هیکلِ چهل‌وشش‌ساله» یوحناست، لعنتِ موسی در آوارِ پراکنده در سراسر هیکل یافت شد، و پیشگوییِ آمدنِ یوشیّا تحقق یافت. کارِ یوشیّا نیز بار دیگر به‌وسیلهٔ اشعیا مشخص شده است:

> And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.

> و کسانی که از تو پدید خواهند آمد، خرابه‌های کهن را بازسازی خواهند کرد؛ بنیادهای نسل‌های بسیار را برپا خواهی کرد؛ و تو را «مرمت‌کنندهٔ رخنه‌ها» و «بازساز راه‌ها برای سکونت» خواهند خواند. اشعیا ۵۸:۱۲.

God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.

قوم آخرالزمانیِ خدا می‌بایست «راه‌هایی برای سکونت» را بازسازی کنند که همان «راه‌های کهنِ» ارمیا هستند. آنان باید ویرانه‌های دیرین را باز بنا کنند، چنان‌که کارگزاران در روزگار یوشیا و عزرا انجام می‌دادند. آنان باید روش «خط بر خط» را به‌کار گیرند؛ زیرا ایشان صرفاً تاریخ بنیادین ادونتیسم را «برپا» نمی‌کردند، تاریخی که با هیکلی که در مدت چهل‌وشش سال ساخته شد نمایانده می‌شود، بلکه در انجام این کار می‌بایست «بنیادهای نسل‌های بسیار را برپا سازند». آنان می‌بایست تشخیص دهند که هر جنبش اصلاحی کاری بنیادین را نمایندگی می‌کند، و اینکه «خط بر خط» بنیان‌های آخرالزمانیِ 1798 تا 1844 را مشخص می‌کند. آنان باید «رخنه» را مرمت کنند، و رخنه نمایانگر شکستگی آغازین در یک ظرف یا دیوار است که راه را برای فاجعهٔ بیشتر می‌گشاید. آن «رخنه»ای که باید مرمت می‌شد، سرکشیِ 1863 بود.

When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.

وقتی یوشیا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، قوم خدا در روزهای آخر به راه‌های کهن ارمیا بازگشتند و به سنجش تاریخ میلری‌ها پرداختند. آنها «شکاف» را کشف کردند. در حالی که «خرابه‌های کهن» را بنا می‌کردند، حقیقتِ گوهرهای خوابِ میلر را شناختند. آنان، چنان‌که یوشیا کرده بود، «هفت زمان» را یافتند و حقیقتِ لاویانِ بیست‌وشش را احیا کردند و بدین‌سان «ویرانی‌های نخستین» را از نو بنا کردند. وقتی «ویرانیِ نخستین» و «ویرانیِ آخرین» در لاویانِ بیست‌وشش را بازسازی کردند، آنگاه دریافتند که یکی در ۱۷۹۸ پایان یافته بود و دیگری در ۱۸۴۴. ازاین‌رو، کارِ آنان در برپا کردنِ ویرانی‌های نخستین، همان «عصا»یی بود که به یوحنا داده شد تا هیکل را اندازه بگیرد.

The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.

شیرِ قبیلهٔ یهودا قوم خود را به راه‌های کهن بازگرداند تا بتوانند پیامِ بارانِ پسین را بیابند، و پیامِ بارانِ پسین همان پیامِ اسلامِ وایِ سوم است. هنگامی که سرانجام دو لوحِ مقدّسِ حبقوق را، که در نمودارهای پیشگامانِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده بود، کشف کردند، دیدند که بنیادْ شاملِ «سه وای» بابِ هشتمِ مکاشفه است و اینکه وایِ دوم در تاریخِ بنیادینی که در آن هیکلِ میلریتی برپا شده بود، پایان یافته بود. سپس دریافتند که فهمِ قاعدهٔ تطبیقِ سه‌گانهٔ نبوت‌ها پیش‌تر به‌دستِ شیرِ قبیلهٔ یهودا برقرار شده بود، تا چون به راه‌های کهنِ ارمیا بازگشتند، بتوانند «استراحت و تجدیدِ قوا» را بشناسند که همان پیامِ بارانِ پسینِ وایِ سوم است، پیامی که با دو شاهدِ وایِ نخست و وایِ دوم شناسایی و تثبیت می‌شود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> دشمن در پی آن است که اندیشه‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده‌ساختنِ قومی برای ایستادن در این روزهای آخر منحرف کند. سفسطه‌های او به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که ذهن‌ها را از خطرات و وظایف زمان حاضر دور سازند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آورد تا برای قوم خود به یوحنا بدهد، هیچ می‌شمارند. آنان تعلیم می‌دهند که وقایعی که درست پیشِ روی ماست آن‌قدر اهمیت ندارند که شایسته توجه ویژه باشند. آنان حقیقتِ با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه‌های گذشته‌شان محروم می‌کنند و به جای آن به آنان علمِ کاذبی می‌دهند.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه بروید. ارمیا ۶:۱۶.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> بگذار هیچ‌کس در پی برکندن بنیان‌های ایمان ما نباشد؛ بنیان‌هایی که در آغاز کارمان با مطالعهٔ دعاگونهٔ کلام و به‌واسطهٔ وحی نهاده شد. بر همین بنیان‌ها در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. ممکن است مردم گمان کنند که راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است پی‌ریزی کنند، اما این فریبی بزرگ است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آن که نهاده شده است، بگذارد.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> در گذشته، بسیاری به ساختنِ ایمانی نو و برپاییِ اصولی تازه همت گماشته‌اند. اما بنای آنان چه مدت برجا ماند؟ به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره بنا نشده بود.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> آیا شاگردان نخستین ناچار نبودند با سخنان مردم روبه‌رو شوند؟ آیا مجبور نبودند به نظریه‌های باطل گوش دهند و سپس، پس از انجام همه‌چیز، استوار بایستند و بگویند: «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده بگذارد»؟ اول قرنتیان ۳:۱۱.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> پس باید آغاز اطمینان خود را تا به پایان، استوار نگه داریم. سخنان پرقدرتی از سوی خدا و مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا ایشان را نکته‌به‌نکته از جهان بیرون آورد و در پرتو روشنِ حقیقتِ حاضر قرار دهد. با لب‌هایی که آتش مقدس آن‌ها را لمس کرده است، خادمان خدا پیام را اعلام کرده‌اند. بیان الهی مهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است. شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

Back to Articles