Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-One

کتاب دانیال - شماره پنجاه و یک

Palmoni: Unveiling the Master of Time and Language in Daniel and Revelation

پالمونی: پرده‌برداری از سرورِ زمان و زبان در دانیال و مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF
Word

That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.

آن «قدیسی که سخن گفت» در دانیال باب هشتم، آیات سیزده و چهارده، همان مسیح است به‌عنوان پلمونی. در کتاب مکاشفه، مسیح به‌عنوان آلفا و امگا معرفی می‌شود؛ عنوانی که، در کنار دیگر حقایق شگفت‌انگیز، او را زبان‌شناس شگفت‌انگیز می‌شناساند، و کتاب‌های دانیال و مکاشفه در کنار هم مسیح را به‌عنوان استاد زمان و زبان نشان می‌دهند. فهم اهمیت و ژرفای این‌که مسیح، به‌عنوان پلمونی (شماره‌کنندهٔ اسرار)، آن صفت از شخصیت خود را در دو آیه‌ای معرفی می‌کند که ستون مرکزی ادونتیسم را بنیان می‌گذارند، فراتر از توان انسان است؛ اما رازهایی که شماره‌کنندهٔ اسرار برمی‌گزیند آشکارشان کند، مسئولیت ماست که آن‌ها را بشناسیم و از آن‌ها دفاع کنیم.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> چیزهای نهان از آنِ خداوند خدای ماست؛ اما آنچه آشکار شده، از آنِ ما و فرزندان ما تا ابد است تا همه سخنان این شریعت را به‌جا آوریم. تثنیه ۲۹:۲۹

A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.

رازی که مکشوف شده این است که «شمارندهٔ اسرار» (پلمونی)، همان «آن قدیسی است که سخن گفت»؛ و در آن دو آیه‌ای که او در آنها خود را آشکار می‌سازد، ستون محوری ادونتیسم مشخص می‌شود. در همان دو آیه، «شمارندهٔ شگفت» «افزایش معرفت» را که او، به‌عنوان شیرِ قبیلهٔ یهودا، در سال ۱۷۹۸ مهرش را گشود، مشخص می‌کند. در همان دو آیه، جواهرِ خوابِ میلر که نمایانگر «افزایش معرفت»اند، به راهنمایی دستِ پلمونی، بر دو لوحِ حبقوق منتشر شدند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”

پس از آن‌که دانیال رؤیای نبوی دربارهٔ پادشاهی‌های پیشگویی‌شده در کتاب مقدس را دریافت کرد و سپس گفت‌وگوی آسمانیِ آیات سیزده و چهارده را شنید، کوشید «رؤیا» را درک کند.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> و چنین شد که چون من، خودِ من دانیال، رؤیا را دیدم و در پی معنای آن برآمدم، ناگاه شخصی با سیمای مردی در برابرم ایستاده بود. و آوای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا داد و گفت: «ای جبرئیل، رؤیا را به این مرد بفهمان.» دانیال ۸:۱۵، ۱۶.

The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.

رؤیایی که دانیال در پی فهمِ آن است، رؤیای «chazon» است، اما رؤیای «mareh» همان است که به جبرئیل گفته می‌شود آن را برای دانیال روشن سازد. هر واقعیتی جایگاه خود را دارد، و اگر این نکته از قلم بیفتد، ساختار و طرحِ این بخش عملاً فرو می‌ریزد. در آیهٔ پانزده، هنگامی که دانیال می‌کوشد رؤیای «chazon» را بفهمد، «mareh» پنهان است، اما همچنان بازنمایی می‌شود؛ زیرا در عبارت «ظاهرِ یک مرد» (جبرئیل)، واژهٔ عبری «mareh» به «ظاهر» ترجمه شده است. در آیهٔ پانزده هر دو واژه‌ای که به «رؤیا» ترجمه شده‌اند حضور دارند. دانیال در آیهٔ پانزده می‌کوشد «chazon» را بفهمد، اما پلمونی در آیهٔ شانزده به جبرئیل فرمان می‌دهد که دانیال را از «mareh» آگاه سازد. طرح این دو آیه هدفمند است و بر پیوند و تفاوت میان این دو واژه تأکید می‌کند.

It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.

این پالمونی است که به جبرئیل فرمان می‌دهد دانیال را از «mareh» آگاه کند، زیرا آن که به جبرئیل فرمان می‌دهد همان است که بر آب ایستاده است، و جبرئیل آواز او را شنید: «صدای مردی میان کرانه‌های اولای». این رودِ اولای است که میان کرانه‌ها جاری است، و در کتاب‌مقدس این مسیح است که بر آب ایستاده است. علاوه بر این، این نیز حقیقت دارد که مسیح، به‌عنوان فرشته‌سالار، همان کسی است که به فرشتگان فرمان می‌دهد. صدای میان کرانه‌ها، صدای «آن قدیسِ معیّن» در آیهٔ سیزده است، و این کلامِ اوست که به جبرئیل فرمان می‌دهد تا دانیال را از رؤیای «mareh» آگاه سازد. در باب دوازدهمِ دانیال، مسیح بار دیگر میان کرانه‌های رود است. در باب دوازده او جامهٔ کتان بر تن دارد و به آن که تا ابد زنده است سوگند می‌خورد.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را نهان کن و کتاب را تا زمان پایان مهر و موم کن؛ زیرا بسیاری رفت و آمد خواهند کرد و دانش فزونی خواهد یافت. آنگاه من، دانیال، نگریستم و اینک دو تن دیگر ایستاده بودند: یکی در این سوی کرانۀ رود و دیگری در آن سوی کرانۀ رود. و یکی به آن مردی که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های رود بود گفت: پایان این شگفتی‌ها تا چه زمان خواهد بود؟ و من همان مردی را که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های رود بود شنیدم که، چون دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت، به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این برای یک زمان و دو زمان و نیم زمان خواهد بود؛ و چون قدرت قوم مقدس پراکنده شود، همۀ این امور به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۴-۷.

The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.

آن مردی که «لباس کتان بر تن داشت و بر آب‌های رود ایستاده بود»، «دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان بلند کرد و به آن‌که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد»، و او همان مردی است که در فصل هشتم به جبرئیل فرمان داد. در مکاشفه، باب دهم، مسیح نیز دست خود را بالا برد و به آن‌که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد، اما در آن‌جا بر هر دو، آب و زمین، ایستاده است.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> و فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بلند کرد، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۵، ۶.

The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.

فرشتهٔ نیرومندِ باب دهمِ مکاشفه، پلمونی است؛ همان که در باب هشتم از میان دو کرانۀ رود با جبرئیل سخن گفت و در باب دوازدهم مشخص کرد که «پایانِ» «شگفتی‌ها» چه زمانی رخ خواهد داد. در باب دهم مکاشفه، او همان کسی است که چون «شیر» غرّید، زیرا در آنجا به‌عنوان شیرِ قبیلۀ یهودا نمایانده شده است.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.

> و یکی از مشایخ به من گفت: گریه مکن؛ اینک، شیرِ قبیلهٔ یهودا، ریشهٔ داود، غلبه کرده است تا کتاب را بگشاید و هفت مُهر آن را بگشاید. و نگریستم، و اینک، در میانِ تخت و چهار موجود زنده و در میانِ مشایخ، برّه‌ای ایستاده بود، چنان‌که گویی ذبح شده باشد، که هفت شاخ و هفت چشم داشت، که همان هفت روحِ خدا هستند که به تمامی زمین فرستاده شده‌اند. و او آمد و کتاب را از دستِ راستِ آن که بر تخت نشسته بود، گرفت. مکاشفه ۵:۵-۷.

As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.

چون شیرِ قبیلهٔ یهودا، مسیح بره‌ای است که غالب آمد تا کتابی را که با هفت مهر مُهر خورده بود بگشاید. چه او در کتاب دانیال بر روی آب راه می‌رود، چه در مکاشفه یک پایش بر دریاست و پای دیگرش بر زمین، هر یک از تصویرهای نبوی با زمانِ نبوتی مرتبط است. و چون شیرِ قبیلهٔ یهودا، مسیح هم کلامِ خود را مُهر می‌کند و هم آن را می‌گشاید. همان‌گونه که کتابِ دانیال را مُهر کرد، هفت رعد را نیز در فصل دهمِ مکاشفه مُهر کرد.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> فرشتهٔ مقتدری که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود. اینکه پای راست خود را بر دریا و پای چپ را بر خشکی می‌نهد، نشان می‌دهد چه نقشی را در صحنه‌های پایانی نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند. این موضع، قدرت و اقتدار مطلق او را بر سراسر زمین نشان می‌دهد. این جدال از عصری به عصر دیگر نیرومندتر و مصمم‌تر شده بود و تا صحنه‌های پایانی نیز چنین خواهد بود، آنگاه که کارکرد استادانهٔ قوای تاریکی به اوج خود خواهد رسید. شیطان، متحد با مردمان شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ مقتدر توجه را به خود فرامی‌خواند. او با صدای بلند فریاد می‌زند. او بناست قدرت و اقتدار صدای خود را به کسانی که با شیطان برای مخالفت با حقیقت متحد شده‌اند، نشان دهد.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، همان فرمانی که دربارهٔ کتابچه به دانیال داده شد، به یوحنا نیز می‌رسد: «آنچه را هفت رعد گفتند مهر کن.» این‌ها مربوط به رویدادهای آینده‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایانِ روزها در قرعهٔ خود خواهد ایستاد. یوحنا کتابچه را گشوده می‌بیند. آنگاه نبوت‌های دانیال جایگاه شایستهٔ خود را در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم که باید به جهان ابلاغ شوند، می‌یابند. برداشته شدن مهر از کتابچه، پیامِ مربوط به زمان بود.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی‌اند. یکی نبوّت است، دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهر شده، دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آن‌ها را ننویسد.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "نور ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت تندر بیان شده بود، ترسیمی از رویدادهایی بود که قرار بود در چارچوب پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دهد." تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.

مسیح، که به‌صورت پلمونی، آن مردِ بر آب‌ها در باب‌های هشت و دوازده، معرفی شده است، همان فرشتۀ نیرومندی نیز هست که کتابچه‌ای کوچک در دست دارد. او شیرِ قبیلۀ یهوداست که کلام خود را مُهر می‌نهد و مُهرش را می‌گشاید، و همان کسی است که به جبرئیل فرمان می‌دهد، زیرا او میکائیلِ فرشته‌سالار است.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> اما میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس بر سر جسد موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۱:۹

Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.

میخائیل نام مسیح است، و این نام نشان می‌دهد که او نه‌تنها فرمانده فرشتگان است، بلکه همان کسی است که قدرت برخیزاندن مردگان را نیز دارد. نام میخائیل یعنی «کیست مانند خدا؟». وقتی نبوکدنصر کسی را که شبیه پسر خدا بود در کوره، همراه با آن سه مرد شایسته، دید، در واقع میخائیل را دید. و میخائیلِ رئیس فرشتگان همچنین سرور قوم خداست؛ همان که شاخ کوچکِ رومِ بت‌پرست در هنگام صلیب بر ضد او خود را بزرگ ساخت، در تحققِ دانیال باب هشت، آیهٔ یازده.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> اما آنچه در کتاب راستی نوشته شده است، به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور کسی نیست که با من همراهی کند، جز میکائیل، رئیس شما. دانیال ۱۰:۲۱

It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.

این میکائیل است که بر فرشتگان فرمان می‌راند، مردگان را زنده می‌کند و زمان پایان مهلت را تعیین می‌کند.

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.

> «و در آن زمان میکائیل، آن شهزادهٔ بزرگ که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمانی که امتی به وجود آمده تا همان زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر که نامش در کتاب نوشته باشد.» وقتی این زمان تنگی فرا برسد، سرنوشت همه تعیین می‌شود؛ دیگر مهلتی در کار نیست، دیگر برای توبه‌نکردگان رحمتی نیست. مُهر خدای زنده بر قوم اوست. این باقی‌ماندهٔ کوچک، که در نبردی مرگبار با قدرت‌های زمین ـ که به‌وسیلهٔ لشکر اژدها صف‌آرایی شده‌اند ـ توان دفاع از خود را ندارند، خدا را مدافع خود می‌سازند. فرمان از سوی عالی‌ترین مرجع زمینی صادر شده است که آنان باید وحش را پرستش کنند و نشان او را بپذیرند، وگرنه به مجازاتِ آزار و مرگ دچار خواهند شد. خدا اکنون قوم خود را یاری دهد، زیرا آنگاه در چنین نبرد هولناکی بدون مدد او چه می‌توانند کرد! گواهی‌ها، جلد ۵، ۲۱۲.

The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.

راز نهایی که شیرِ قبیلهٔ یهودا می‌گشاید، مکاشفهٔ عیسی مسیح است، و دربردارندهٔ این حقیقت است که او بر طرح و ساختارِ هر جزء از کلامِ نبویِ خود تسلط دارد. آن مردِ کتان‌پوش که بر آب‌ها ایستاده است، دست خود را بالا می‌برد و به آن که تا ابد زنده است سوگند می‌خورد، و چون شیری فریاد برمی‌آورد و بدین‌سان سبب می‌شود هفت تندر آواز خود را برآورند، همان کسی است که کتابِ دانیال را مُهر و موم می‌کند و هفت تندرِ مکاشفه را مُهر و موم می‌کند. او همان کسی است که کتابِ مُهرشده با هفت مُهر را می‌گشاید، قدرتِ زنده‌کردنِ مردگان را دارد، و شهزادهٔ عظیمی است که برمی‌خیزد و پایانِ مهلت را اعلام می‌کند. وقتی پلمونی به جبرائیل فرمان داد که دانیال را به فهمِ رؤیای «mareh» برساند، منظورش دقیقاً همان بود.

He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.

او به جبرئیل فرمان نداد که رؤیای «chazon» را به دانیال بفهماند. رؤیای «chazon» همان رؤیای پادشاهی‌های نبوت کتاب مقدس در باب هشتمِ دانیال، آیات ۱ تا ۱۲ است و همچنین همان «رؤیا»یی است که در آیهٔ ۱۳، در قالب پرسشی دربارهٔ مدت‌زمان، به آن اشاره شده است: «این رؤیا تا چه مدت دوام خواهد داشت؟» رؤیای «chazon» به قدرت‌های ویرانگرِ «دائمی» (پاگانیسم) و «تعدی» (پاپیسم) مربوط است که قدس‌گاه و لشکر را پایمال می‌کنند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> آنگاه شنیدم که یکی از مقدسان سخن می‌گفت، و مقدس دیگری به آن مقدسی که سخن می‌گفت گفت: تا به کِی رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و معصیتِ ویرانگر خواهد بود، تا قدس و لشکر هر دو برای پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال ۸:۱۳.

Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.

مسیح، به‌عنوان پالمونی (شمارنده شگفت‌انگیز)، مورد پرسش قرار می‌گیرد که "تا چه مدت" رؤیای "chazon" خواهد بود، و او پاسخ می‌دهد: "تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد." سپس دانیال می‌خواهد رؤیای "chazon" را که مربوط به "قربانی دائمی و تعدیِ ویرانگری، تا هم قدس و هم لشکر پایمال شوند" است، درک کند. اما به جبرئیل فرمان داده شد که دانیال را از رؤیای "mareh" آگاه سازد. هر واقعیتی در کلام خدا ارتباط و اهمیت خود را دارد. رؤیای "mareh" همان رؤیای شامگاهان و بامدادان است که در آیه بیست‌وشش مشخص شده است.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> و رویای شام و صبح که گفته شد، درست است؛ ازاین‌رو این رویا را مهر کن، زیرا برای روزهای بسیار خواهد بود. دانیال ۸:۲۶

The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”

واژهٔ «vision» در این آیه دو بار آمده است. اشارهٔ نخست به رؤیای «mareh» است و دومی به رؤیای «chazon». رؤیای «mareh» همان رؤیای «the evening and mornings» است. عبارت عبریِ «evening and mornings» غالباً در کتاب مقدس یافت می‌شود و همواره مانند آیهٔ بیست‌وشش به صورت «evening and mornings» ترجمه می‌شود. تنها جایی در کتاب مقدس که آن را متفاوت از «evening and mornings» ترجمه کرده‌اند، آیهٔ چهارده است که در آن صرفاً به صورت «days» ترجمه شده است. متن عبریِ آیهٔ چهارده در واقع چنین است: «Unto twenty-three hundred evenings and mornings.»

The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.

آیه‌ای که ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است، تنها آیه‌ای در کلامِ خداست که در آن «شام‌ها و صبح‌ها» به‌سادگی به‌صورت «روزها» بیان شده است. هر واقعیتی دلالتِ خود را دارد و اگر هیچ چیزِ دیگری هم نباشد، روشن است که پلمونی عمداً آن آیه را برجسته کرده بود. او این کار را با هدایتِ ذهنِ کسانی که کتاب مقدس کینگ جیمز را ترجمه کردند انجام داد تا آن عبارت را متفاوت از آن‌گونه که همیشه در کلامِ او نوشته می‌شود، بنویسند. نکته‌ای که باید از این واقعیت دریافت، این است که وقتی به جبرئیل گفته می‌شود معنای رؤیای «mareh» را به دانیال بفهماند، به او گفته می‌شود معنای رؤیای ظهورِ ۱۸۴۴ را به دانیال بفهماند، نه رؤیای «chazon» دربارهٔ لگدمال‌شدنِ مقدس‌گاه و سپاه.

The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?

رؤیای «شام‌ها و بامدادها» دربارهٔ ظهوری است که با آغاز تطهیر قدس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ داد. رؤیای ظهورِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دربارهٔ پایمال شدنِ قدس نیست، بلکه دربارهٔ تطهیرِ قدس است. آیا در آن تاریخ ظهوری نبوی رخ داد؟

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”

به جبرئیل مأموریت داده شد که دانیال را از ظهورِ پیشگویی‌شدهٔ مسیح در هیکلِ او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آگاه کند. به همین دلیل، جبرئیل برای تاریخِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ گواهِ دوم به دانیال داد، زیرا او همهٔ نویسندگانِ کتاب مقدس را هدایت کرد تا به‌نوعی آن اصلِ کتاب مقدسی را ثبت کنند که مقرر می‌دارد حقیقت بر شهادتِ دو شاهد برقرار می‌شود. اگر قرار بود جبرئیل دانیال را متوجهِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ کند، به گواهِ دوم نیاز داشت تا «رویای ظهور» را تثبیت کند.

Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.

جبرئیل کار خود را نخست با پرداختن به میل دانیال برای درکِ رویای "chazon" آغاز می‌کند و این کار را با مشخص کردنِ این‌که رویای "chazon" همان رویایی است که در "وقتِ آخر" در سال 1798 به پایان می‌رسد، انجام می‌دهد.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.

> و آواز مردی را شنیدم که میان کرانه‌های اولای بود و ندا داد و گفت: «ای جبرئیل، این مرد را در فهم رؤیا یاری کن.» پس به نزدیکی جایی که ایستاده بودم آمد؛ و چون آمد، ترسیدم و بر روی خود افتادم. اما به من گفت: «بفهم، ای پسر انسان، زیرا رؤیا برای زمانِ پایان است.» دانیال ۸:۱۶، ۱۷.

The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.

"رؤیا" در آیهٔ پیشین، یعنی "در زمانِ پایان"، همان رؤیای "chazon" است، و "زمانِ پایان" در کتاب دانیال سال 1798 است. این همان "رؤیا"یی است که دانیال در پی فهم آن بود، اما آن "رؤیایی" نبود که به جبرئیل گفته شده بود آن را به دانیال بفهماند. برای آن، جبرئیل گواه دومی فراهم خواهد آورد.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> پس به جایی که ایستاده بودم نزدیک شد؛ و چون رسید، ترسیدم و به روی خود بر زمین افتادم؛ اما به من گفت: بفهم، ای پسر انسان؛ زیرا این رؤیا برای زمانِ پایان است. اکنون، هنگامی که با من سخن می‌گفت، با صورتم رو به زمین در خوابی عمیق بودم؛ اما مرا لمس کرد و برپایم داشت. و گفت: اینک، تو را آگاه خواهم ساخت که در پایانِ غضب چه خواهد شد؛ زیرا پایان در زمانِ مقرر خواهد بود. دانیال ۸:۱۷-۱۹.

Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.

جبرئیل کارِ محول‌شده‌اش را با این آغاز می‌کند که به دانیال می‌گوید: «بنگر»، یعنی او را فرامی‌خوانَد که به واقعیت بعدی توجه کند. واقعیت بعدی این است که «آخرین غضب»، از میان دو «هفت بار» در لاویان فصل بیست‌وشش، در سال ۱۸۴۴ به پایان می‌رسد. «آخرین غضب» مستقیماً به‌عنوان یک نبوت زمانی معرفی می‌شود، زیرا «زمانی مقرر» دارد که در آن «پایان» یابد. «غضب» باید نمایانگر یک دوره زمانی باشد، زیرا برای پایانش «زمانِ مقرر» تعیین شده است. اگر «غضب» صرفاً نقطه‌ای در زمان بود، پایانی نمی‌داشت؛ تنها همان نقطه‌ای بود که در آن روی می‌داد.

The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.

«خشم» نقطهٔ پایانِ مشخصی داشت؛ بنابراین پایانِ یک دورهٔ زمانی را نشان می‌دهد. این دورهٔ زمانی با عنوان «خشمِ آخر» معرفی شده است. اگر آخری هست، پس اولی نیز باید باشد. «خشمِ اوّل» در باب یازدهمِ دانیال شناسایی شده است، و در آنجا نیز دوره‌ای زمانی است، زیرا پاپیّت بنا بود تا پایانِ «خشم» «عمل کند و کامیاب شود».

> And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.

> و برخی از خردمندان خواهند افتاد تا آزموده شوند و پاک و سفید گردند، حتی تا زمانِ پایان؛ زیرا هنوز برای زمانی مقرر است. و پادشاه مطابق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد؛ خود را برخواهد افراشت و خود را بالاتر از هر خدایی بزرگ خواهد ساخت، و بر ضدِ خدای خدایان سخنانِ عجیب خواهد گفت، و تا زمانی که خشم به انجام رسد کامیاب خواهد بود؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۵، ۳۶.

In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”

در این دو آیه، پادشاهی که مطابق ارادهٔ خود عمل می‌کند و خود را برمی‌افرازد، موضوع بحث است. آیهٔ سی‌وششم همان آیه‌ای است که پولس آن را به‌صورت اقتباس آزاد بازگو می‌کند، هنگامی که «مرد گناه» را معرفی می‌کند که در هیکل خدا نشسته و خود را خدا می‌نمایاند. آزار و تعقیبِ دوران تاریکِ قرون وسطا از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ در آیهٔ سی‌وپنجم مشخص شده است، و این روند تا «زمان پایان» که ۱۷۹۸ بود، یعنی «موعد مقرر»، ادامه می‌یابد. سپس آیهٔ سی‌وششم بیان می‌کند که نهاد پاپی «کامیاب» خواهد بود «تا زمانی که غضب به انجام رسد». این آیه تصریح می‌کند که نهاد پاپی تا سال ۱۷۹۸ کامیاب بود؛ در آن مقطع، نخستین «غضب» «به انجام رسیده بود». کلام نبویِ خدا «مقرر کرده بود» که نهاد پاپی به‌مدت هزار و دویست و شصت سال ادامه یابد، تا ۱۷۹۸ که «زمان پایان» بود.

The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.

«نخستین «غضب» در سال 1798 پایان یافت و «آخرین غضب» در سال 1844 پایان یافت. هر دو غضب به‌صورت دوره‌هایی از زمان ارائه شده‌اند که پایان‌های مشخصی داشتند؛ بنابراین هر دو به‌عنوان نبوت‌های زمانی شناخته می‌شوند. جبرئیل به فرمان پلمونی مأمور شد تا دانیال را به فهم رؤیای «ظهور» («mareh») مربوط به «عصرها و صبح‌ها» (روزها) که 22 اکتبر 1844 را مشخص می‌کرد، برساند، و او این کار را با ارائهٔ شاهدی دوم برای آن تاریخ انجام داد.»

The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.

رؤیای «chazon» در آیهٔ سیزدهم که دانیال می‌خواست آن را درک کند، رؤیای پایمال‌کردن بود که در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. رؤیای «mareh» در آیهٔ چهاردهم با ظهور مسیح در قدس‌الاقداس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت، در تحققِ نبوتِ زمانیِ دو هزار و سیصد سال، و نیز تحققِ نبوتِ زمانیِ دو هزار و پانصد و بیست سال. هر دو آن نبوت‌های زمانی بر لوح‌های مقدسِ حبقوق ترسیم شده‌اند که به گفتهٔ خواهر وایت به دستِ خداوند هدایت شده بودند و نباید تغییر داده شوند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> ما درس‌های بسیاری برای آموختن داریم، و بسیارِ بسیار چیزها را نیز باید از نو بیاموزیم و آموخته‌های پیشین را کنار بگذاریم. تنها خدا و آسمان خطاناپذیرند. کسانی که می‌پندارند هرگز لازم نخواهد شد از دیدگاهی عزیز دست بکشند، هرگز پیش نخواهد آمد که رأیی را دگرگون کنند، ناامید خواهند شد. تا زمانی که با سرسختیِ مصمم به اندیشه‌ها و آرای خود می‌چسبیم، نمی‌توانیم به آن یگانگی دست یابیم که مسیح برایش دعا کرد. Review and Herald، 26 ژوئیه 1892.

Back to Articles