Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و هشت

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

پرده‌برداری از رؤیا: شناخت روزهای سوگواری در دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ پارس، کلامی بر دانیال، که نام او بلتشاصر خوانده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن کلام راست بود، اما زمانِ مقررِ آن طولانی بود؛ و او آن کلام را دریافت و رؤیا را درک کرد. در آن روزها، منِ دانیال، سه هفتهٔ تمام در عزا بودم. نانِ لذیذی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و به هیچ‌وجه خود را تدهین نکردم، تا سه هفتهٔ کامل به اتمام رسید. و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، هنگامی که کنار رودِ بزرگ، یعنی هدّقل، بودم. دانیال ۱۰:۱-۴.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

در طی سه روز و نیمِ نمادینِ فصل یازدهمِ مکاشفه، هنگامی که دو شاهد در خیابان مرده‌اند، «چیزی» بر بلتشاصر آشکار می‌شود. او پیش‌تر «رؤیا» (ماره) را درک کرده بود، زیرا در فصل نهم، جبرئیل قبلاً آمده بود و فهم آن رؤیا را به او داده بود.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> آری، هنگامی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که در آغازِ رؤیا او را دیده بودم، در حالی که به شتاب پرواز می‌کرد، در وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. در آغازِ تضرعاتت فرمان صادر شد و من آمده‌ام تا تو را آگاه سازم؛ زیرا بسیار محبوبی. پس این امر را بفهم و رؤیا را در نظر آور. دانیال ۹:۲۱‏–۲۳.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

«مردی جبرائیل، که» دانیال «او را در رؤیا در ابتدا دیده بود»، اشاره به «خازون» دارد، یعنی رؤیای تاریخ نبوی، که به جبرائیل اشاره می‌کرد که رؤیای پادشاهی‌های نبوت کتاب‌مقدسی را برای دانیال در باب هشت تفسیر می‌نمود. اما «رؤیا»یی که دانیال می‌بایست سپس در باب نه بدان توجه کند، «مَره» بود، یعنی رؤیای ظهور. آنگاه جبرائیل تفکیک تاریخیِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله را برای دانیال ارائه می‌کند.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

باب نهم در سال نخست داریوش تحقق یافت. وقتی بلطشاصر می‌گوید که در «سال سوم کوروش» «فهمِ رؤیا را یافته بود»، او به مدت دو سال رؤیای «mareh» را فهمیده بود. آنچه بلطشاصر در «آن ایام» ماتم دریافت کرد، «thing» بود، یعنی واژه عبری «dabar»، و آن طولانی بود، زیرا زمان مقرر دو هزار و پانصد و بیست سال بود.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

دانیال پیشاپیش بخشی از «امر» را فهمیده بود، زیرا او در باب نهم دعای لاویانِ بیست‌و‌شش را به‌جا می‌آورد، و آن همان دعای «امر» است. بر «هفت زمان» نوری افزون بود که Belteshazzar در طول بیست‌ویک روز سوگواری آن را فهمید، و افزایش نور بر «هفت زمان» در آن روزهای سوگواری، نمونهٔ افزایش نور بر «هفت زمان» در سال ۱۸۵۶ بود. پیروان میلر نیز پیش‌تر «هفت زمان» را می‌شناختند، زیرا آن را اعلام کرده بودند، اما نوری افزوده داده شد که قرار بود آنان را درست در همان نقطه از تاریخ‌شان بیازماید، هنگامی که از جنبش فیلادلفیایی به جنبش لائودکیایی گذار می‌کردند.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

ایام سوگواری بَلتِشَصَّر با تاریخ نبویِ زمانی موازات دارد که در آن، جنبش فیلادلفیایی در سال 1856 به جنبش لائودیکیه انتقال یافت، و سپس در سال 1863 به کلیسای اَدونتیستِ لائودیکیه بدل شد. تاریخ بَلتِشَصَّر و نیز تاریخ میلری‌ها در خصوص افزایش نور بر «هفت زمان»، با انتقالِ جنبش لائودیکیهِ فرشتهٔ سوم به جنبش فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار تن همسو است، و نیز با ایام سوگواری، که در خلال زمانِ تأخیر است، آنگاه که می‌بایست نورِ افزون‌تری بر «هفت زمان» مکشوف گردد.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

بلتشازار هم یک پیام‌آور و هم یک جنبش را نمایندگی می‌کند. در روزهای سوگواری‌اش، پیام‌آور باید «چیز» را که همان حقیقت است درک کند و سپس، هنگامی که مایکل در سال ۲۰۲۳ آن دو شاهد را زنده می‌کند، آن «چیز» را به یک جنبش ارائه کند.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

واژهٔ عبری "mareh" (رؤیتِ ظاهر شدنِ مسیح)، که در آیهٔ یک ذکر شده که دانیال آن را فهمیده است، در آخرین رؤیای دانیال چهار بار آمده است. دو بار به "رؤیا" ترجمه شده و دو بار به "ظاهر". بار نخست که دانیال این واژه را در آیهٔ یک به‌کار می‌برد، بیان می‌کند که او "رؤیا" را فهمیده است، اما سه مورد دیگر نشان می‌دهند که دانیال خود آن رؤیا را تجربه می‌کند. در آیهٔ شش، چهرهٔ مسیح "چون 'ظاهرِ' برق" بود.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، چون بر کنار رود بزرگ، که حدّقل است، بودم؛ آنگاه چشمانم را بلند کرده نگریستم، و اینک مردی دیدم که جامه‌ای از کتان بر تن داشت و کمرش با طلای خالصِ اوفاز بسته شده بود. پیکرش نیز مانند زبرجد بود، و چهره‌اش همچون برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش از نظر رنگ مانند برنجِ صیقل‌خورده؛ و آوازِ سخنانش چون صدای انبوهی از مردم. و من، دانیال، تنها آن رؤیا را دیدم، زیرا مردانی که با من بودند آن رؤیا را ندیدند؛ بلکه لرزه‌ای عظیم بر آنان افتاد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند. پس تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوتی در من باقی نماند، زیرا زیبایی‌ام در درونم به تباهی مبدّل شد و هیچ نیرو نداشتم. دانیال ۱۰:۴-۸.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

واژهٔ عبری دیگری نیز هست که به «رؤیا» ترجمه شده است؛ پس از آنکه چند ویژگی از واژهٔ عبری «ماره» را بیان کردیم به آن خواهیم پرداخت. در آیات پیشین، واژهٔ «ظاهر» آمده است که همان واژهٔ عبری «ماره» است. همین واژه در آیهٔ شانزدهم به «رؤیا» ترجمه شده است. در آیهٔ شانزدهم، رؤیای مسیح دانیال را اندوهگین کرده است.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> و اینک، کسی شبیهِ بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به او که پیشِ رویم ایستاده بود گفتم: ای سرورم، به‌سبب آن رؤیا رنج‌هایم بر من مستولی شده و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۶.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

واژه‌ای عبری که به "اندوه‌ها" ترجمه شده، به معنای "لولا" است، و "رویا"ی ظهور مسیح که دانیال در آن آیه دید، بر یک لولا چرخید. در نبوت، "لولا" نمایانگر یک نقطه عطف است.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> درس‌هایی هست که باید از تاریخ گذشته آموخت؛ و به این‌ها توجه داده می‌شود تا همه دریابند که خدا امروز نیز به همان شیوه‌ای عمل می‌کند که همواره کرده است. دست او اکنون در کارش و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از آن هنگام که انجیل نخستین بار در عدن به آدم اعلام شد، چنین بوده است.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> دوره‌هایی وجود دارد که در تاریخ ملت‌ها و کلیسا نقطهٔ عطف به‌شمار می‌آیند. در مشیت خدا، هرگاه این بحران‌های گوناگون فرا می‌رسند، نورِ مخصوصِ آن زمان عطا می‌شود. اگر پذیرفته شود، پیشرفت روحانی حاصل می‌گردد؛ و اگر رد شود، انحطاط روحانی و تباهی در پی می‌آید. خداوند در کلام خود کارِ پیش‌روندهٔ انجیل را آشکار کرده است؛ همان‌گونه که در گذشته انجام می‌گرفت و در آینده نیز تا رویاروییِ پایانی ادامه خواهد یافت، زمانی که کارگزارانِ شیطانی آخرین حرکتِ شگفت‌انگیز خود را انجام خواهند داد. Bible Echo، ۲۶ اوت ۱۸۹۵.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

آیهٔ شانزدهم نمایانگر نقطهٔ عطفی در تاریخی است که بِلْطَشَصَّر نمایندگی آن را بر عهده دارد. این آیه برای هر دو، هم شاخِ جمهوری‌خواه (ملت) و هم شاخِ پروتستان (کلیسا)، نقطهٔ عطف است. این آیه نمایانگر یک بحران است، و همچنین نمایانگر نقطه‌ای است که در آن، نورِ ویژه‌ای برای آن تاریخ عطا می‌شود. نقطهٔ عطفِ دانیال زمانی رخ داد که دانیال برای بار دوم از سه بار، «لمس» شده بود. دانیال سه بار لمس می‌شد، و بار دوم که لمس شد، نقطهٔ عطفی برای دانیال بود، و آن نقطهٔ عطف، دومینِ سه باری بود که دانیال رؤیای «mareh» را دید.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> و اینک، کسی شبیهِ بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به او که پیشِ رویم ایستاده بود گفتم: ای سرورم، به‌سبب آن رؤیا رنج‌هایم بر من مستولی شده و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۶.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

به‌زودی به سه بار لمس خواهیم پرداخت. نخستینِ چهار باری که دانیال واژهٔ «mareh» را به کار برد، گواهی او بود بر این‌که رؤیا را فهمیده است، و سه مورد پایانی به تجربهٔ او زمانی که واقعاً آن ظاهر را دید اشاره می‌کنند. سومین باری که او به رؤیای آن ظاهر اشاره می‌کند، در آیهٔ هجده است، جایی که برای بار سوم لمس می‌شود.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> آنگاه بار دیگر کسی که به شکلِ انسان بود آمد و مرا لمس کرد و به من قوت بخشید. دانیال ۱۰:۱۸.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

در لمس دوم، در آیهٔ شانزده، که دومین اشاره به رؤیای «مَرَاه» است، قوّت او از میان می‌رود؛ امّا در لمس سوم، قوّت او بازگردانیده می‌شود. در آیات ده، شانزده و هجده، دانیال لمس می‌شود. در آیهٔ شش، دانیال ظهور مسیح، و سپس جبرئیل را می‌بیند، و در آیهٔ ده، جبرئیل برای نخستین بار دانیال را لمس می‌کند.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش به طلای ناب اوفاز بسته شده بود. بدن او نیز همچون زبرجد بود، و چهره‌اش مانند منظرِ برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش همچون رنگِ برنجِ صیقل‌خورده، و آوای سخنانش مانند آوای جماعتی عظیم بود. و من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، لیکن لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چندان‌که گریختند تا خود را پنهان سازند. پس من تنها بر جای ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ نیرو در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> اما من آوازِ سخنان او را شنیدم؛ و چون آوازِ سخنانش را شنیدم، به روی خود در خوابی عمیق فرو رفتم، و روی من به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوهایم و بر کفِ دست‌هایم برپا داشت. و او به من گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه به من گفت: ای دانیال، مترس؛ زیرا از روز نخست که دل خود را به فهمیدن و به فروتن ساختنِ خویش در حضور خدای خود نهادی، سخنانت شنیده شد، و من به سببِ سخنان تو آمده‌ام. اما رئیسِ مملکتِ فارس بیست و یک روز با من ایستادگی کرد؛ لیکن اینک، میکائیل، یکی از رؤسای بزرگ، به یاریِ من آمد؛ و من در آنجا نزد پادشاهانِ فارس ماندم. و اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم که در ایامِ آخر بر قومِ تو چه واقع خواهد شد؛ زیرا رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

سپس در آیهٔ شانزدهم، دانیال هنگامی که رؤیای مسیح را می‌بیند، برای بار دوم لمس می‌شود.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> و چون این سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین افکندم و لال شدم. و اینک کسی همانند شباهت پسران آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابر من ایستاده بود، گفتم: ای آقای من، به سبب این رؤیا دردهایم بر من بازگشته است و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این آقایم می‌تواند با این آقایم سخن گوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ نیرویی باقی نماند و حتی نفسی نیز در من بر جای نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

سپس بار دیگر کسی به صورت انسان آمد و مرا لمس کرد و تقویتم کرد، و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلام بر تو باد، قوی باش، بلی، قوی باش. و چون با من سخن گفت، نیرومند شدم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرومند ساخته‌ای. آنگاه گفت: آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟ اکنون بازمی‌گردم تا با رئیسِ فارس نبرد کنم؛ و چون بیرون روم، اینک رئیسِ یونان خواهد آمد. اما آنچه در کتابِ حقیقت نوشته شده است به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس جز میکائیل، رئیسِ شما، با من همراهی نمی‌کند. دانیال ۱۰:۱۸‏–‏۲۱

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> دانیال سه بار لمس می‌شود؛ بار اول و سوم، فرشتهٔ جبرئیل او را لمس می‌کند. بار دوم، مسیح او را لمس می‌کند. دانیال همان واژهٔ عبری را چهار بار به کار برد، اما بار نخست از این چهار بار، در آیهٔ یک، بیان می‌کرد که «رؤیا» را فهمیده بود. فهم حقیقت مهم است، اما با تجربهٔ حقیقت یکی نیست؛ چنان‌که او در سه بار دیگر آن را تجربه کرد.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

وقتی روزهای عزای دانیال به پایان رسید، تجربه‌ای از رویا به او داده شد؛ رویایی که پیش از پایان یافتن روزهای عزایش از آن درکی داشت. این تجربه از سه گام تشکیل شده بود که با سه لمس نشان داده می‌شد. لمس نخست و آخر را جبرئیل انجام داد و لمس میانی را مسیح. لمس نخست و آخر به ترتیب نماد نخستین و آخرین حرف الفبای عبری بودند. در آن گام دوم، دانیال وضعیت خود را نزد خداوندش به‌عنوان گناهکاری سرکش می‌شناخت؛ از این‌رو لمس میانی نماد شورش بود، چنان‌که با سیزدهمین حرف الفبای عبری نشان داده می‌شد.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

اما پطرس دیگر نه به قایق‌ها و نه به بار اعتنایی داشت. این معجزه، بیش از هر آنچه تا آن زمان دیده بود، برای او تجلی قدرت الهی بود. در عیسی کسی را می‌دید که تمام طبیعت را زیر فرمان خود دارد. حضور الوهیت، ناپاکیِ خود او را آشکار ساخت. محبت به استادش، شرم از بی‌ایمانیِ خویش، سپاس‌گزاری از فروتنیِ مسیح، و از همه بالاتر، احساس ناپاکی‌اش در برابر پاکیِ بی‌کران، او را در هم شکست. هنگامی که یارانش مشغول محکم کردن صیدِ درون تور بودند، پطرس به پاهای نجات‌دهنده افتاد و فریاد زد: «از من دور شو، زیرا مردی گناهکارم، ای خداوند.»

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> همان حضور قداست الهی بود که باعث شد پیامبر دانیال چون مرده‌ای در برابر فرشتهٔ خدا بر زمین بیفتد. او گفت: «زیبایی‌ام در درونم به فساد بدل شد و قوتی در من باقی نماند.» پس هنگامی که اشعیا جلال خداوند را دید، فریاد برآورد: «وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی هستم با لب‌های ناپاک و در میان قومی با لب‌های ناپاک ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، خداوند لشکرها را دیده است.» دانیال ۱۰:۸؛ اشعیا ۶:۵. انسان، با ضعف و گناه خویش، در برابر کمال الوهیت قرار گرفت و او خود را کاملاً ناقص و نامقدس احساس کرد. چنین بوده است با همهٔ کسانی که دیداری از عظمت و جلال خدا یافته‌اند.

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> پطرس فریاد زد: «از من دور شو، زیرا مردی گناهکارم»؛ امّا به پاهای عیسی درآویخت و احساس می‌کرد نمی‌تواند از او جدا شود. منجی پاسخ داد: «نترس؛ از این پس صیادِ مردم خواهی بود.» پس از آن‌که اشعیا قدّوسیّتِ خدا و ناشایستگیِ خود را دیده بود، پیام الهی به او سپرده شد. و پس از آن‌که پطرس به ترکِ نفس و اتکا به قدرت الهی هدایت شده بود، دعوت به خدمتِ مسیح را دریافت کرد. اشتیاق اعصار، ۲۴۶.

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> رؤیای «marah» رؤیای ظهور مسیح است، اما در بار دوم و چهارمی که دانیال این واژه را به کار برده، منظور فرشتهٔ جبرئیل است. بار نخست بیانی بود مبنی بر اینکه Belteshazzar آن رؤیا را درک کرد، اما سه مورد پایانی نشان می‌دهند که دانیال آن رؤیا را تجربه می‌کند. در هر سه باری که دانیال رؤیا را تجربه می‌کند، همچنین لمس می‌شود.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

رؤیای «مَره» رؤیای ظهور مسیح است، اما فرشتهٔ جبرئیل در دومین و چهارمین باری که دانیال این واژه را به کار برده است، بازنمایی می‌شود. نخستین بار، بیانی بود مبنی بر اینکه بلطشصر رؤیا را درک کرد، اما سه مورد آخر، دلالت بر آن دارند که دانیال خود رؤیا را تجربه می‌کند. در آن سه باری که دانیال رؤیا را تجربه می‌کند، او نیز لمس می‌شود.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

وقتی جبرئیل برای نخستین بار او را لمس کرد، سپس دانیال را بر زانوها و کف دست‌هایش نشاند. سپس به دانیال فرمان داد سخنانش را درک کند و برخیزد؛ و او چنین کرد، هرچند می‌لرزید. بعد جبرئیل برای دانیال شرح داد که در طول بیست‌ویک روز سوگواری او چه رخ داده بود. او بیان کرد که پس از بیست‌ویک روز کشمکش با پادشاهان فارس، میکائیل از آسمان فرود آمد تا وارد نبرد شود، و سپس جبرئیل آمد تا به دعاهای دانیال پاسخ دهد و برای او توضیح دهد «آنچه در آخرالایام بر قوم تو خواهد آمد». وقتی میکائیل از آسمان فرود آمد، جبرئیل فرستاده شد تا روزهای آخر را برای دانیال توضیح دهد.

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

توضیح جبرئیل در پایان بیست‌ویک روز ماتم به دانیال داده شد؛ که در به‌کارگیریِ خط‌به‌خطِ باب یازدهم کتاب مکاشفه، نمایانگرِ زمانی است که در باب سی‌وهفتمِ حزقیال، او دوبار فرمان می‌یابد بر استخوان‌های مرده نبوت کند تا دو نبی را از قبرهایشان برخیزاند. این امر زمانی رخ می‌دهد که میکائیل از آسمان فرود می‌آید و بدن موسی را زنده می‌کند، در حالی که در کتاب یهودا از تعامل با شیطان خودداری می‌کند. دانیال پس از آن‌که جبرئیل نمای کلی روزهای ماتم را به او داد، هنوز دوبار دیگر لمس خواهد شد.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

پس از آنکه جبرئیل تمام کرد، دانیال «روی [خود] را به سوی زمین نهاد و [او] لال شد»، و سپس خودِ مسیح "لب‌های" دانیال را "لمس" کرد، و آنگاه دانیال "دهان" خود را "گشود"، و سخن گفت و به او که پیشِ رویم ایستاده بود، گفت: «ای آقای من، به سبب رؤیا اندوه‌هایم بر من فرود آمده‌اند و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. زیرا چگونه خادمِ این آقای من می‌تواند با این آقای من سخن بگوید؟ زیرا من همان دم هیچ قوتی در من باقی نماند و نفسی نیز در من بر جای نماند.»

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

پس از آنکه جبرائیل سخن خود را به پایان رسانید، دانیال «روی خود را به سوی زمین نهاد و گُنگ شد»؛ سپس خودِ مسیح «لب‌های» دانیال را «لمس کرد»، و آنگاه دانیال «دهان» خود را «گشود و سخن گفت و به آن که در برابر من ایستاده بود گفت: ای آقای من، به سبب این رؤیا دردهایم بر من مستولی شده است، و هیچ قوّتی در من باقی نمانده است. زیرا چگونه بندهٔ این آقای من می‌تواند با این آقای من سخن بگوید؟ زیرا در مورد من، در دم هیچ قوّتی در من باقی نماند، و نفسی نیز در من نمانده است.»

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

تجربه دیدن و سخن گفتن با مسیح، دانیال را تا خاک فروتن می‌کند. زبانش بند آمد، و اگر مسیح لب‌هایش را لمس نمی‌کرد، همان‌گونه می‌ماند؛ همان‌گونه که لب‌های اشعیا با زغال افروخته‌ای از مذبح لمس شده بود.

We will continue this study in the next article.

این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> میهمانِ آسمانی به پیام‌آورِ منتظر فرمان داد: «برو و به این قوم بگو: بسیار می‌شنوید، اما درک نمی‌کنید؛ و بسیار می‌بینید، اما درنمی‌یابید. دلِ این قوم را فربه کن، گوش‌هایشان را سنگین ساز و چشم‌هایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دلِ خود بفهمند و بازگردند و شفا یابند.» آیات ۹ و ۱۰.

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> وظیفهٔ پیامبر روشن بود؛ او می‌بایست صدای خود را در اعتراض بر ضد شرارت‌های حاکم بلند کند. اما او بیم داشت بی‌آنکه دلگرمی‌ای از امید داشته باشد، به این کار دست بزند. «خداوندا، تا به کی؟» پرسید. آیهٔ ۱۱. آیا هیچ‌یک از قوم برگزیده‌ات هرگز نخواهند فهمید و توبه نخواهند کرد و شفا نخواهند یافت؟

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> بارِ جانِ او برای یهودای خطاکار قرار نبود بیهوده بر دوش کشیده شود. مأموریت او قرار نبود به‌کلی بی‌ثمر باشد. با این‌همه، شروری که در طی نسل‌های بسیار فزونی گرفته بود، در روزگار او نمی‌توانست برچیده شود. در سراسر عمرش باید معلمی شکیبا و دلیر—هم پیامبر امید و هم پیامبر داوری—باشد. چون مقصود الهی سرانجام به انجام رسد، ثمره‌ی کامل کوشش‌های او و رنج‌های همه‌ی فرستادگان وفادار خدا آشکار خواهد شد. بازماندگانی نجات خواهند یافت. برای آن‌که این به انجام آید، پیام‌های هشدار و التماس باید به آن قوم یاغی رسانده می‌شد؛ خداوند فرمود: «تا آن‌گاه که شهرها بی‌ساکن ویران شوند، و خانه‌ها بی‌آدم بمانند، و زمین به‌کلی ویرانه گردد، و خداوند مردمان را دور سازد، و در میان زمین ترکِ عظیمی پدید آید.» آیات ۱۱ و ۱۲.

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> کیفرهای سنگینی که می‌بایست بر توبه‌ناپذیران فرود آید—جنگ، تبعید، ستم، و از دست دادن قدرت و اعتبار در میان ملت‌ها—همهٔ این‌ها قرار بود روی دهد تا آنان که در آنها دستِ خدای رنجیده را بازمی‌شناسند به توبه رهنمون شوند. ده قبیلهٔ پادشاهی شمالی به‌زودی در میان ملت‌ها پراکنده خواهند شد و شهرهایشان ویران و متروک خواهد ماند؛ سپاهیان ویرانگرِ ملت‌های دشمن بارها و بارها بر سرزمینشان یورش خواهند برد؛ حتی اورشلیم نیز سرانجام سقوط خواهد کرد و یهودا به اسارت برده خواهد شد؛ اما سرزمین موعود هرگز برای همیشه به‌طور کامل متروک نخواهد ماند. اطمینانی که آن میهمان آسمانی به اشعیا داد، این بود: «در آن یک‌دهم باقی خواهد ماند، و بازخواهد گشت، و خورده خواهد شد؛ چنان‌که درخت تیل و بلوط، که بُن‌مایه‌شان در آنهاست، هنگامی که برگ‌هایشان را می‌ریزند؛ پس نسل مقدس بُن‌مایهٔ آن خواهد بود.» آیهٔ ۱۳.

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> این اطمینان از تحقق نهایی مقصود خدا به دل اشعیا جرأت بخشید. چه باک اگر قدرت‌های زمینی علیه یهودا صف‌آرایی کنند؟ چه باک اگر فرستادهٔ خداوند با مخالفت و مقاومت روبه‌رو شود؟ اشعیا پادشاه، خداوند لشکرها، را دیده بود؛ سرود سرافین را شنیده بود: "تمام زمین از جلال او پر است"; وعده داشت که پیام‌های یهوه به یهودای روگردان با قدرت مجاب‌کنندهٔ روح‌القدس همراه خواهد بود؛ و پیامبر برای کار پیشِ رو قوت گرفت. آیه 3. او در سراسر مأموریت طولانی و دشوارش یاد این رؤیا را با خود داشت. به مدت شصت سال یا بیشتر، در برابر فرزندان یهودا به‌عنوان پیامبر امید ایستاد و در پیشگویی‌هایش دربارهٔ پیروزی آیندهٔ کلیسا پیوسته جسورتر می‌شد." انبیا و پادشاهان، 307-310.

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> این اطمینان از تحقق نهایی مقصود خدا به دل اشعیا جرأت بخشید. چه باک اگر قدرت‌های زمینی علیه یهودا صف‌آرایی کنند؟ چه باک اگر فرستادهٔ خداوند با مخالفت و مقاومت روبه‌رو شود؟ اشعیا پادشاه، خداوند لشکرها، را دیده بود؛ سرود سرافین را شنیده بود: "تمام زمین از جلال او پر است"; وعده داشت که پیام‌های یهوه به یهودای روگردان با قدرت مجاب‌کنندهٔ روح‌القدس همراه خواهد بود؛ و پیامبر برای کار پیشِ رو قوت گرفت. آیه 3. او در سراسر مأموریت طولانی و دشوارش یاد این رؤیا را با خود داشت. به مدت شصت سال یا بیشتر، در برابر فرزندان یهودا به‌عنوان پیامبر امید ایستاد و در پیشگویی‌هایش دربارهٔ پیروزی آیندهٔ کلیسا پیوسته جسورتر می‌شد." انبیا و پادشاهان، 307-310.

Back to Articles