Article

# What is Truth? - Number Four

حقیقت چیست؟ - شماره چهار

Let not Your Heart be Troubled

دلتان مضطرب نشود

Author

Jeff Pippenger

Published

September 9, 2023

Formats

PDF
Word

At the beginning of Millerite history in 1798, the vision of the Ulai River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Ulai vision represents the internal message for God’s people as represented by the seven churches of Revelation chapters two and three. At the end of the prophetic history that began in 1798, at the Exeter camp meeting from August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was unsealed when the Lion of the tribe of Judah removed His hand from a hidden truth, which produced an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers.

در آغاز تاریخ جنبش میلری در سال ۱۷۹۸، رؤیای رود اولای در کتاب دانیال مُهر آن گشوده شد و افزایش معرفتی پدید آورد که دو دستهٔ پرستندگان را آزمود و آشکار ساخت. رؤیای اولای نمایانگرِ پیام درونی برای قوم خداست؛ پیامی که در هفت کلیسای مکاشفه، فصل‌های دوم و سوم، بازنمایی شده است. در پایان تاریخ نبوی که از سال ۱۷۹۸ آغاز شده بود، در اجتماع اردوگاهی اکستر از ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، پیامِ فریادِ نیمه‌شب از مُهر گشوده شد؛ زمانی که شیرِ قبیلهٔ یهودا دست خود را از روی حقیقتی پنهان برداشت، و این امر افزایش معرفتی پدید آورد که دو دستهٔ پرستندگان را آزمود و آشکار ساخت.

In 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, the vision of the Hiddekel River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Hiddekel vision represents the external message of the enemies of God’s people as represented by the seven seals in the book of Revelation. At the end of the prophetic history that began in 1989, beginning in the last couple of weeks of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began the process of unsealing the message of the Midnight Cry by removing His hand from a hidden truth, which is producing an increase of knowledge that is testing and will ultimately manifest two classes of worshippers among God’s people.

در سال ۱۹۸۹، هنگامی که مطابق آنچه در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل، توصیف شده است، کشورهایی که نمایندهٔ اتحاد جماهیر شوروی سابق بودند به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالات متحده روفته شدند، رؤیای رود هیدکل در کتاب دانیال مُهرش گشوده شد و افزایش معرفتی پدید آورد که دو طبقه از پرستندگان را آزمود و آشکار ساخت. رؤیای هیدکل نمایانگر پیام بیرونیِ دشمنان قوم خدا است، چنان‌که به‌وسیلهٔ هفت مُهر در کتاب مکاشفه نشان داده شده است. در پایان تاریخ نبوی که در ۱۹۸۹ آغاز شد، از دو هفتهٔ پایانی ماه ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شیر قبیلهٔ یهودا با برداشتن دست خود از حقیقتی پنهان روند گشودن مُهر پیام فریاد نیمه‌شب را آغاز کرد؛ روندی که افزایش معرفتی پدید می‌آورد که در حال آزمودن است و در نهایت دو طبقه از پرستندگان را در میان قوم خدا آشکار خواهد ساخت.

In the first verse of John chapter fourteen, Christ encourages the disciples to let not their hearts be troubled.

در آیهٔ نخست از فصل چهاردهمِ انجیل یوحنا، مسیح شاگردان را تشویق می‌کند که دل‌های خود را مضطرب نسازند.

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> دل شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید، به من نیز ایمان داشته باشید. یوحنا ۱۴:۱.

Within hours Christ was arrested and shortly thereafter He was crucified, buried and resurrected. After ascending to the Father, He returned to His disciples.

در عرض چند ساعت، مسیح دستگیر شد و اندکی پس از آن به صلیب کشیده شد، دفن شد و از مردگان برخاست. پس از اینکه به نزد پدر عروج کرد، به نزد شاگردانش بازگشت.

> And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Luke 24:36–38.

> و هنگامی که چنین سخن می‌گفتند، عیسی خود در میان ایشان ایستاد و به ایشان گفت: سلام بر شما باد. اما ایشان ترسان و هراسان شدند و گمان بردند که روحی دیده‌اند. و به ایشان گفت: چرا مضطربید؟ و چرا اندیشه‌ها در دل‌های شما برمی‌خیزند؟ لوقا ۲۴:۳۶–۳۸.

The first disappointment in a reform line occurs when God’s people forget a previously revealed truth. The disciples had forgotten what Jesus had told them less than a week before their fear and disappointment was manifested at the crisis of the cross. The first disappointment is followed by a time of tarrying, which in the parable of the ten virgins is represented by the absence of the Bridegroom. Jesus had directly told the disciples He was going to His Father but would be back. The foreknowledge He had provided the disciples did not prevent them from being overwhelmed by the crisis. In the context of the parable of the ten virgins, a crisis is where character is manifested, but never developed. Jesus had chosen and ordained the disciples, and he told them that very truth before the crisis.

نخستین سرخوردگی در یک خط اصلاح زمانی رخ می‌دهد که قوم خدا حقیقتی را که قبلاً آشکار شده بود فراموش می‌کنند. شاگردان فراموش کرده بودند آنچه را که عیسی کمتر از یک هفته پیش از آنکه ترس و نومیدی‌شان در بحران صلیب آشکار شود به آنان گفته بود. پس از نخستین سرخوردگی، زمانی از درنگ فرا می‌رسد که در مَثَلِ ده باکره با غیبت داماد نشان داده شده است. عیسی به‌صراحت به شاگردان گفته بود که نزد پدر خود می‌رود، اما بازخواهد گشت. پیش‌آگاهی‌ای که او به شاگردان داده بود مانع نشد که آنان مغلوب آن بحران شوند. در زمینهٔ مَثَلِ ده باکره، بحران جایی است که شخصیت آشکار می‌شود، اما هرگز پرورش نمی‌یابد. عیسی شاگردان را برگزیده و منصوب کرده بود و همان حقیقت را پیش از بحران به آنان گفته بود.

> Ye have not chosen me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain: that whatsoever ye shall ask of the Father in my name, he may give it you. John 15:16.

> شما مرا برنگزیدید، بلکه من شما را برگزیدم و شما را منصوب کردم تا بروید و میوه بیاورید و میوهٔ شما بماند، تا هرچه به نام من از پدر بخواهید، به شما عطا کند. یوحنا ۱۵:۱۶.

Yet even though they were chosen, it did not prevent them from being overwhelmed by the crisis.

با این حال، با وجود اینکه برگزیده شده بودند، این امر مانع از غلبهٔ بحران بر آنها نشد.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> منش در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که در نیمه‌شب ندایی جدی بانگ برآورد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، دوشیزگان خفته از خواب برخاستند و آشکار شد چه کسی برای آن رویداد تدارک دیده است. هر دو دسته غافلگیر شدند، اما یکی برای تنگنا آماده بود و دیگری بی‌تدارک یافت شد. منش به‌وسیله شرایط آشکار می‌شود. تنگناها عیار راستین منش را آشکار می‌کنند. حادثه‌ای ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، داغی یا بحرانی، بیماری یا رنجی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ می‌نشاند، درون‌مایه راستین منش را برملا خواهد کرد. آنگاه آشکار می‌شود که آیا ایمانی راستین به وعده‌های کلام خدا هست یا نه. آشکار می‌شود که آیا جان از فیض نیرو می‌گیرد یا نه، آیا در ظرف، برای چراغ، روغنی هست یا نه.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> روزهای آزمون برای همه فرا می‌رسد. در برابر آزمون و سنجش خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌هایمان خاموش می‌شوند؟ یا هنوز آنها را روشن نگه می‌داریم؟ آیا با پیوند با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر پیشامدی آماده‌ایم؟ پنج باکرۀ دانا نمی‌توانستند شخصیت خود را به پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. شخصیت باید به‌صورت فردی توسط خود ما شکل بگیرد. ریویو اند هرالد، ۱۷ اکتبر ۱۸۹۵.

The Revelation of Jesus Christ that is identified in the first verses of the book of Revelation is the final warning message to the church and thereafter to the world. That revelation is unsealed just before the close of probation by the Lion of the tribe of Judah who has been identified in Revelation chapter five as the only one who is worthy to open the book that was sealed.

مکاشفهٔ عیسی مسیح که در آیات آغازینِ کتاب مکاشفه معرفی شده است، پیام هشدار نهایی به کلیسا و سپس به جهان است. آن مکاشفه اندکی پیش از پایان دورهٔ آزمون به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا، که در باب پنجمِ کتاب مکاشفه به‌عنوان یگانه شایستهٔ گشودن کتابِ مهر و موم‌شده معرفی شده است، گشوده می‌شود.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:5.

> و یکی از مشایخ به من گفت: گریه مکن؛ اینک، شیرِ قبیلهٔ یهودا، ریشهٔ داوود، غلبه کرده است تا کتاب را بگشاید و مهرهای هفت‌گانهٔ آن را بگشاید. مکاشفه ۵:۵.

The Lion of the tribe of Judah is also the “root of David,” and He is also “the son of David” and He is also the Lord of David. The connection represented by the Lion of the tribe of Judah identifies that when the Lion of the tribe of Judah seals or unseals a truth, he does so by employing the rule of first mention, that identifies the end of a thing by the beginning of a thing as represented by Jesus as the “root of David.” When a truth is unsealed at ‘a’ time of the end, a purification process is initiated as represented in Daniel twelve.

شیرِ قبیلهٔ یهودا همچنین «ریشهٔ داوود» است، و نیز «پسرِ داوود» و همچنین «خداوندِ داوود» است. ارتباطی که به‌وسیلهٔ شیرِ قبیلهٔ یهودا نمایانده شده، نشان می‌دهد که وقتی شیرِ قبیلهٔ یهودا حقیقتی را مهر می‌کند یا مهرش را می‌گشاید، این کار را با به‌کارگیری قاعدهٔ ذکرِ نخستین انجام می‌دهد؛ قاعده‌ای که پایانِ یک چیز را از طریق آغازِ آن چیز شناسایی می‌کند، چنان‌که در عیسی به‌عنوان «ریشهٔ داوود» نمایانده شده است. وقتی حقیقتی در «یک» زمانِ پایان گشوده می‌شود، فرایندِ تطهیر آغاز می‌گردد، چنان‌که در دانیال دوازده نمایانده شده است.

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days. Daniel stood in his lot to bear his testimony, which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days, but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’” Manuscript Releases, volume 18, 14, 15.

> این شیرِ قبیلهٔ یهودا بود که مهرِ کتاب را گشود و مکاشفهٔ آنچه باید در این روزهای آخر رخ دهد را به یوحنا عطا کرد. دانیال در قرعهٔ خود ایستاد تا شهادت خویش را ادا کند؛ شهادتی که تا زمانِ پایان مهر شده بود، هنگامی که پیامِ فرشتهٔ نخستین می‌بایست به جهانِ ما اعلام شود. این امور در این روزهای آخر اهمیتی بی‌نهایت دارند، اما در حالی که «بسیاری پاک شده، سفید گردیده و آزموده خواهند شد»، «شریران شرارت خواهند کرد و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید.» Manuscript Releases، جلد ۱۸، صفحات ۱۴ و ۱۵.

The work of Jesus as the Lion of the tribe of Judah is of infinite importance, but “none” of the “wicked shall understand” his work or the message that is unsealed.

کارِ عیسی به‌عنوانِ شیرِ قبیلهٔ یهودا اهمیتی بی‌نهایت دارد، اما "هیچ‌یک" از "شریران نخواهند فهمید" کارِ او یا پیامِ مهرگشوده را.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

The testing process is represented by three steps; “purified, made white, and tried.” These three steps represent the three steps of “the everlasting gospel,” which in the first angel’s message is represented as fear God (purified), give him glory (made white) for the hour of His judgment is come (tried). Those three steps are the ‘truth,’ as represented by the first letter, thirteenth letter and last letter of the Hebrew alphabet and when those letters are brought together in that order, the Hebrew word “truth” is created.

فرایند آزمون با سه مرحله نشان داده می‌شود: «پاک گردیده، سفید گردیده و آزموده». این سه مرحله نمایانگر سه مرحلهٔ «بشارتِ جاودان» هستند که در پیام فرشتهٔ اول چنین بیان شده است: از خدا بترسید (پاک گردیده)، او را جلال دهید (سفید گردیده)، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است (آزموده). آن سه مرحله همان «حقیقت»اند؛ حقیقتی که با حرف نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری نمایانده می‌شود، و هنگامی که آن حروف به همان ترتیب کنار هم قرار می‌گیرند، واژهٔ عبری «حقیقت» شکل می‌گیرد.

Those three steps are the ‘way,’ for God’s way, according to Asaph in Psalms 77:13 is in the sanctuary where in the courtyard a sinner is purified by the shedding of blood. The blood is thereafter taken into the holy place which represents sanctification which is the process of being “made white.”

آن سه گام همان «راه» هستند، زیرا به گفتهٔ آساف در مزمور ۷۷:۱۳، راه خدا در قدس‌گاه است؛ همان‌جا که در صحنِ آن، گناهکار با ریختن خون تطهیر می‌شود. پس از آن، خون به قدس برده می‌شود که نمایانگر تقدیس است، یعنی فرایند «سفید شدن».

> And one of the elders answered, saying unto me, What are these which are arrayed in white robes? and whence came they? And I said unto him, Sir, thou knowest. And he said to me, These are they which came out of great tribulation, and have washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb. Revelation 7:13, 14.

> و یکی از مشایخ در پاسخ به من گفت: این کسان که جامه‌های سفید بر تن دارند کیانند و از کجا آمده‌اند؟ و من به او گفتم: ای آقا، تو می‌دانی. او به من گفت: اینان کسانی هستند که از مصیبت عظیم بیرون آمده‌اند و جامه‌های خود را شسته و آنها را در خون برّه سفید کرده‌اند. مکاشفه ۷:۱۳، ۱۴.

The justified and sanctified sinner is then prepared to be “tried” in the judgment represented by the Most Holy Place. Jesus is the “way”, the “truth” and the “life”. The way is the beginning, the truth is the middle and the life is the end. If we are purified by the first step, we are on the way, which is the path of the justified.

گناهکارِ عادل‌شمرده و تقدیس‌شده آنگاه آماده می‌شود تا در داوری‌ای که قدس‌الاقداس نمایانگر آن است «محاکمه» شود. عیسی «راه»، «راستی» و «حیات» است. راه آغاز است، راستی میانه است و حیات پایان است. اگر به‌وسیلهٔ گام نخست تطهیر شویم، در راه هستیم که همان راه عادل‌شمردگان است.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.

> اما راه درستکاران مانند نور تابان است که هرچه بیشتر می‌درخشد تا روز کامل. امثال ۴:۱۸

The second step is the manifestation of righteousness that is accomplished by His truth, for His Word is truth.

مرحلهٔ دوم، تجلّیِ عدالت است که به‌وسیلهٔ حقیقتِ او تحقق می‌یابد، زیرا کلامِ او حقیقت است.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

Those justified are represented by step one, the sanctified are represented by step two. The first two steps prepare those who are justified and sanctified to enter into judgment and receive eternal life. Jesus is the way, the truth and the life.

گام نخست نمایانگر عادل‌شمرده‌شدگان است و گام دوم نمایانگر تقدیس‌شدگان. دو گام نخست کسانی را که عادل شمرده شده و تقدیس شده‌اند آماده می‌کنند تا وارد داوری شوند و حیات جاودان را دریافت کنند. عیسی راه و راستی و حیات است.

> “Righteousness within is testified to by righteousness without. He who is righteous within is not hard-hearted and unsympathetic, but day by day he grows into the image of Christ, going on from strength to strength. He who is being sanctified by the truth will be self-controlled, and will follow in the footsteps of Christ until grace is lost in glory. The righteousness by which we are justified is imputed; the righteousness by which we are sanctified is imparted. The first is our title to heaven, the second is our fitness for heaven.” Review and Herald, June 4, 1895.

> پارسايیِ درون را پارسايیِ بیرون گواهی می‌دهد. آن‌که در درون پارساست، سنگدل و بی‌عاطفه نیست، بلکه روزبه‌روز به شباهتِ مسیح رشد می‌کند و از قوتی به قوتی دیگر پیش می‌رود. آن‌که به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس می‌شود، خویشتن‌دار خواهد بود و در ردپای مسیح گام برخواهد داشت تا زمانی که فیض در جلال محو گردد. پارسايی‌ای که به‌موجب آن عادل شمرده می‌شویم، به حساب گذاشته می‌شود؛ و پارسايی‌ای که به‌موجب آن تقدیس می‌شویم، عطا می‌شود. اولی سندِ ورودِ ما به آسمان است، دومی شایستگیِ ما برای آسمان. Review and Herald، 4 ژوئن 1895.

John chapter fourteen through chapter seventeen repeatedly addresses the issues of the disciple’s reaction when Christ leaves them to go to His Father. He promises to return, and he understood, (though the disciples did not), that the soon-coming crisis would produce a profound disappointment. Woven into the four chapters is the identification and definition of the Holy Spirit as the “Comforter.” The Holy Spirit is identified four times as the “Comforter” in the gospel of John, and once in first John, but there the word is translated as “advocate.” It is located nowhere else in the New Testament.

فصل‌های چهاردهم تا هفدهمِ انجیل یوحنا بارها به مسئلهٔ واکنش شاگردان هنگامی می‌پردازد که مسیح آنان را ترک می‌کند تا نزد پدرِ خود برود. او وعده می‌دهد که بازخواهد گشت، و می‌دانست (هرچند شاگردان نمی‌دانستند) که بحرانِ نزدیک‌الوقوع سرخوردگیِ عمیقی به بار خواهد آورد. در جای‌جای این چهار فصل، روح‌القدس به‌عنوان «تسلی‌دهنده» معرفی و تعریف می‌شود. این واژه در انجیل یوحنا چهار بار دربارهٔ روح‌القدس به صورت «تسلی‌دهنده» آمده است و یک‌بار نیز در رسالهٔ اول یوحنا؛ اما در آنجا به «مدافع» ترجمه شده است. این واژه در جای دیگری از عهد جدید به کار نرفته است.

The Old Testament has a Hebrew word that has been translated as “comforter” in Ecclesiastes four verse one and in Lamentations chapter one verses nine and sixteen. All three of those references identify that oppressors have oppressed God’s people and they have no comforter to support them in the distress and disappointment they find themselves in.

در عهد عتیق واژه‌ای عبری هست که در جامعه باب چهار آیهٔ یک و در مراثی باب یک آیات ۹ و ۱۶ به «تسلی‌دهنده» ترجمه شده است. هر سه مورد یادشده نشان می‌دهند که ستمگران بر قوم خدا ستم روا داشته‌اند و آنان در رنج و نومیدی‌ای که گرفتار آن‌اند، تسلی‌دهنده‌ای ندارند تا از ایشان حمایت کند.

The identification of the Holy Spirit as the “Comforter” is placed in the passage that Jesus is seeking to prepare the disciples for the great disappointment that lies just hours ahead. In that context He emphasizes that even in His absence the Holy Spirit will be present to provide them with comfort. In identifying the Holy Spirit in the context of the Comforter, Jesus specifies the characteristics of the work that the Comforter will accomplish.

معرفی روح‌القدس به‌عنوان «تسلی‌دهنده» در فرازی آمده که عیسی می‌کوشد شاگردان را برای ناامیدی بزرگی که تنها چند ساعت در پیش است آماده کند. در همان سیاق تأکید می‌کند که حتی در نبود او، روح‌القدس حاضر خواهد بود تا آنان را تسلی دهد. عیسی با معرفی روح‌القدس در مقام «تسلی‌دهنده»، ویژگی‌های کاری را که تسلی‌دهنده به انجام خواهد رساند مشخص می‌کند.

Jesus’ repeated references of His departure and return, places that very subject at the top of the list in terms of the primary theme of the passage.

اشارات مکرر عیسی به رفتن و بازگشتش، همان موضوع را از نظر مضمون اصلی این بخش در صدر فهرست قرار می‌دهد.

John 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 are verses that directly address the tarrying time in the parable of the ten virgins. Included with the previous verses is the following passage that through repetition emphasizes the tarrying time, for “the Lord does not repeat things that are of no great consequence.”

یوحنا ۱۴:۲–۴، ۱۸، ۱۹، ۲۸؛ ۱۶:۵–۷، ۱۰، ۲۸؛ ۱۷:۱۱–۱۳ آیاتی هستند که مستقیماً به زمان تأخیر در مَثَل ده باکره می‌پردازند. به‌همراه آیات پیشین، قطعهٔ زیر آمده است که با تکرار بر زمان تأخیر تأکید می‌کند، زیرا «خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند.»

> A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me, because I go to the Father. Then said some of his disciples among themselves, What is this that he saith unto us, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me: and, Because I go to the Father? They said therefore, What is this that he saith, A little while? we cannot tell what he saith. Now Jesus knew that they were desirous to ask him, and said unto them, Do ye inquire among yourselves of that I said, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me? Verily, verily, I say unto you, That ye shall weep and lament, but the world shall rejoice: and ye shall be sorrowful, but your sorrow shall be turned into joy. A woman when she is in travail hath sorrow, because her hour is come: but as soon as she is delivered of the child, she remembereth no more the anguish, for joy that a man is born into the world. And ye now therefore have sorrow: but I will see you again, and your heart shall rejoice, and your joy no man taketh from you. John 16:16–22.

> اندکی دیگر، و مرا نخواهید دید؛ و باز، اندکی دیگر، و مرا خواهید دید، زیرا نزد پدر می‌روم. آنگاه بعضی از شاگردانش در میان خود گفتند: این چیست که به ما می‌گوید: «اندکی دیگر، و مرا نخواهید دید؛ و باز، اندکی دیگر، و مرا خواهید دید»، و «زیرا نزد پدر می‌روم»؟ پس گفتند: این «اندکی دیگر» که می‌گوید چیست؟ نمی‌فهمیم چه می‌گوید. عیسی، چون دانست که می‌خواهند از او بپرسند، به ایشان گفت: آیا در میان خود دربارهٔ سخنی که گفتم گفت‌وگو می‌کنید: «اندکی دیگر، و مرا نخواهید دید؛ و باز، اندکی دیگر، و مرا خواهید دید»؟ به راستی، به راستی به شما می‌گویم، شما خواهید گریست و زاری خواهید کرد، اما جهان شادمان خواهد شد؛ شما اندوهگین خواهید شد، اما اندوه شما به شادی بدل خواهد شد. زن، هنگامِ دردِ زایمان، رنج می‌برد، زیرا ساعتش فرا رسیده است؛ اما چون کودک را به دنیا آورد، دیگر رنج را به یاد نمی‌آورد، زیرا از شادیِ این‌که انسانی به جهان آمده است. و شما نیز اکنون اندوه دارید؛ اما باز شما را خواهم دید و دل‌تان شاد خواهد شد، و شادیِ شما را هیچ‌کس از شما نخواهد گرفت. یوحنا ۱۶:۱۶‏–۲۲.

At least twenty-one verses in chapter fourteen through chapter seventeen identify the period of time in which the disciples would need to wait for Christ to return. That period of time would begin at Christ’s death and continue until His return from His Father. The time they were to wait for His return symbolizes the tarrying time in the parable of the ten virgins. As with Luke’s account of the disciples of Emmaus, the disappointment of the cross is prophetically typifying the beginning of the tarrying time that follows the first disappointment.

حداقل بیست‌ویک آیه در فصل‌های چهاردهم تا هفدهم، دوره‌ای از زمان را مشخص می‌کنند که در آن شاگردان باید برای بازگشت مسیح انتظار می‌کشیدند. این دوره با مرگ مسیح آغاز می‌شد و تا بازگشت او از نزد پدرش ادامه می‌یافت. زمانی که آنان باید برای بازگشت او منتظر می‌ماندند، نمادِ دورهٔ درنگ در مَثَل ده باکره است. همان‌گونه که در روایت لوقا از شاگردان عمائوس می‌بینیم، سرخوردگیِ ناشی از صلیب به‌طور نبوی آغازِ دورهٔ درنگی را که پس از نخستین سرخوردگی می‌آید، نمونه‌وار نشان می‌دهد.

In the first passage of the first book of the Bible we find the creation story and we recognize the three persons of the heavenly trio. In the first passage of the last book of the Bible we find the three persons of the heavenly trio. In the four chapters we are considering we find the three persons of the heavenly trio. Recognizing this fact allows us to lay John’s four chapters over the prophetic line of Genesis chapter one verse one through to chapter two verse three and over Revelation chapter one verses one through eleven.

در بخش نخستِ نخستین کتابِ کتاب مقدس، روایت آفرینش را می‌یابیم و سه شخصِ سه‌گانهٔ آسمانی را می‌شناسیم. در بخش نخستِ آخرین کتابِ کتاب مقدس، سه شخصِ سه‌گانهٔ آسمانی را می‌یابیم. در چهار بابی که مورد نظر ماست، سه شخصِ سه‌گانهٔ آسمانی را می‌یابیم. شناختنِ این واقعیت به ما امکان می‌دهد که چهار بابِ یوحنا را بر خطّ نبویِ سفر پیدایش، از باب یک آیهٔ یک تا باب دو آیهٔ سه، و بر سفر مکاشفه، باب یک آیات یک تا یازده، منطبق کنیم.

In the passage Jesus says to Thomas that if a person has seen Jesus, they have seen the Father. The passage also identifies that Christ is the one who comforted the disciples by his presence, but that when he leaves, He would send “another” “comforter.” The Holy Spirit is the comforter, but Christ was also the comforter.

در آن بخش، عیسی به توما می‌گوید که اگر کسی عیسی را دیده باشد، پدر را دیده است. آن بخش همچنین بیان می‌کند که مسیح همان کسی است که با حضور خود شاگردان را تسلی می‌داد، اما وقتی او برود، "تسلی‌دهنده‌ای دیگر" خواهد فرستاد. روح‌القدس تسلی‌دهنده است، اما مسیح نیز تسلی‌دهنده بود.

> If ye had known me, ye should have known my Father also: and from henceforth ye know him, and have seen him. Philip saith unto him, Lord, show us the Father, and it sufficeth us. Jesus saith unto him, Have I been so long time with you, and yet hast thou not known me, Philip? he that hath seen me hath seen the Father; and how sayest thou then, Show us the Father? John 14:7–9.

> اگر مرا می‌شناختید، پدر مرا نیز می‌شناختید؛ و از این پس او را می‌شناسید و او را دیده‌اید. فیلیپ به او گفت: خداوندا، پدر را به ما نشان بده و برای ما کافی است. عیسی به او گفت: این همه مدت با شما بوده‌ام و هنوز مرا نشناخته‌ای، فیلیپ؟ هر که مرا دیده است، پدر را دیده است؛ پس چگونه می‌گویی: «پدر را به ما نشان بده»؟ یوحنا ۱۴:۷‏–۹.

Thomas represents those in Adventism that refuse to see the testimony of the relationship of the heavenly trio, in spite of the fact that they probably have read the testimonies which uphold that truth over and over.

توماس نمایندۀ آن دسته از ادونتیست‌هاست که با وجود اینکه احتمالاً بارها و بارها گواهی‌هایی را که آن حقیقت را تأیید می‌کنند خوانده‌اند، گواهیِ رابطۀ سه‌گانۀ آسمانی را نادیده می‌گیرند.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever; Even the Spirit of truth; whom the world cannot receive, because it seeth him not, neither knoweth him: but ye know him; for he dwelleth with you, and shall be in you. I will not leave you comfortless: I will come to you. Yet a little while, and the world seeth me no more; but ye see me: because I live, ye shall live also. John 14:16–19.

> و من از پدر درخواست خواهم کرد و او تسلی‌دهنده‌ای دیگر به شما خواهد داد تا همیشه با شما بماند؛ همان روحِ راستی؛ که جهان نمی‌تواند او را بپذیرد، زیرا او را نه می‌بیند و نه می‌شناسد؛ اما شما او را می‌شناسید، زیرا با شما ساکن است و در شما خواهد بود. شما را یتیم نخواهم گذاشت؛ نزد شما می‌آیم. اندکی دیگر و جهان دیگر مرا نخواهد دید؛ اما شما مرا خواهید دید، زیرا من زنده‌ام، شما نیز خواهید زیست. یوحنا ۱۴:۱۶-۱۹.

If we have seen Jesus, we have seen the Father. Jesus is the “Comforter” and the Holy Spirit is “another Comforter.” If we have seen Jesus, we have seen the Father and we have seen the Comforter. Of the five times the word comforter is used in the Bible, they are all employed by the apostle John. In the fifth reference the word is translated as “advocate.”

اگر عیسی را دیده‌ایم، پدر را دیده‌ایم. عیسی «تسلی‌دهنده» است و روح‌القدس «تسلی‌دهنده‌ای دیگر» است. اگر عیسی را دیده‌ایم، پدر را دیده‌ایم و تسلی‌دهنده را نیز دیده‌ایم. از پنج باری که واژهٔ «تسلی‌دهنده» در کتاب مقدس به کار رفته، همگی را رسول یوحنا به کار برده است. در مورد پنجم، این واژه به «شفاعت‌کننده» ترجمه شده است.

> My little children, these things write I unto you, that ye sin not. And if any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous. 1 John 2:1.

> ای فرزندان کوچک من، این‌ها را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. و اگر کسی گناه کند، ما شفیعی نزد پدر داریم، عیسی مسیحِ عادل. اول یوحنا ۲:۱.

If any man sin, we have a Comforter, Jesus Christ the righteous. An advocate is one who intercedes in behalf of the sinner. Paul identifies Jesus’ work as our advocate.

اگر کسی گناه کند، ما تسلی‌دهنده‌ای داریم: عیسی مسیحِ پارسا. شفیع کسی است که از جانب گناهکار شفاعت می‌کند. پولس کارِ عیسی را به‌عنوان شفیعِ ما معرفی می‌کند.

> Who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us. Romans 8:34.

> کیست که محکوم کند؟ مسیح است که مرد—بلکه مهم‌تر این‌که از مرگ نیز برخاست—او که به دست راست خداست و نیز برای ما شفاعت می‌کند. رومیان ۸:۳۴

Jesus is the sinner’s advocate, which includes that He is the comforter. In the same chapter Paul had previously identified that the Holy Spirit also makes intercession for us.

عیسی شفیعِ گناهکاران است، و این از جمله بدین معناست که او تسلی‌دهنده نیز هست. در همان فصل، پولس پیش‌تر تصریح کرده بود که روح‌القدس نیز برای ما شفاعت می‌کند.

> Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered. And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God. Romans 8:26, 27.

> همچنین روح نیز در ناتوانی‌های ما یاری می‌رساند؛ زیرا نمی‌دانیم چنان‌که باید برای چه دعا کنیم، اما خودِ روح با ناله‌هایی که نمی‌توان به زبان آورد برای ما شفاعت می‌کند. و او که دل‌ها را می‌کاود، می‌داند اندیشۀ روح چیست، زیرا او برای قدیسان موافق ارادۀ خدا شفاعت می‌کند. رومیان ۸:۲۶، ۲۷.

Jesus and the Holy Spirit are both identified as the Comforter, and therefore they are both advocates that make intercession for us. The three persons of the heavenly trio are all represented in the passage of John we are considering, and when brought together with the first testimony of the first book of the Bible and the first testimony of the last book of the Bible the light concerning the relationship and work of the three persons of the godhead is magnified.

عیسی و روح‌القدس هر دو به‌عنوان تسلی‌دهنده شناخته می‌شوند و لذا هر دو مدافعانی هستند که برای ما شفاعت می‌کنند. سه شخصِ سه‌گانهٔ آسمانی همگی در بخشی از انجیل یوحنا که در حال بررسی آن هستیم نمایان‌اند، و هنگامی که این بخش با نخستین گواهیِ نخستین کتابِ کتاب مقدس و نخستین گواهیِ آخرین کتابِ کتاب مقدس کنار هم قرار می‌گیرد، نورِ مربوط به رابطه و کارِ سه شخصِ الوهیت پرنورتر می‌گردد.

> “The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight. The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> پدر را نمی‌توان با امور زمینی توصیف کرد. پدر تمامی ملءِ الوهیت را به‌صورت جسمانی داراست و برای دیدگان فانی نامرئی است. پسر، تمامی ملءِ الوهیتِ آشکارشده است. کلام خدا او را «نقش ذات او» می‌خواند. «زیرا خدا جهان را چنین محبت نمود که یگانه پسر خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد، بلکه حیات جاودان یابد.» در اینجا شخصیتِ پدر نشان داده می‌شود.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio. In the name of these three powers,—the Father, the Son, and the Holy Ghost, those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will cooperate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.

> آن تسلی‌دهنده‌ای که مسیح وعده داد پس از عروجش به آسمان بفرستد، همان روح است که در تمامی کمالِ الوهیت حضور دارد و قدرتِ فیضِ الهی را برای همهٔ کسانی که مسیح را به‌عنوان منجیِ شخصی می‌پذیرند و به او ایمان می‌آورند آشکار می‌سازد. در سه‌گانهٔ آسمانی سه شخصِ زنده وجود دارد. به نامِ این سه قدرت (پدر، پسر و روح‌القدس)، کسانی که مسیح را با ایمانی زنده می‌پذیرند تعمید می‌یابند، و این قدرت‌ها با تابعانِ مطیعِ آسمان در کوششِ آنان برای زیستنِ زندگیِ نو در مسیح همکاری خواهند کرد.

> “What is the sinner to do?—Believe in Christ. He is Christ’s property, bought with the blood of the Son of God. Through test and trial the Saviour redeemed human beings from the slavery of sin. What then must we do to be saved from sin?—Believe on the Lord Jesus Christ as the sin-pardoning Saviour. He who confesses his sin and humbles his heart will receive forgiveness. Jesus is the sin-pardoning Saviour as well as the only begotten Son of the infinite God. The pardoned sinner is reconciled to God through Jesus Christ our Deliverer from sin. Keeping in the path of holiness, he is a subject of the grace of God. There is brought to him full salvation, joy, and peace, and the true wisdom that comes from God.

> گناهکار چه باید بکند؟ — به مسیح ایمان بیاورد. او متعلق به مسیح است، که به خون پسر خدا خریداری شده است. نجات‌دهنده از رهگذر امتحان و ابتلا، انسان‌ها را از بردگیِ گناه رهایی بخشید. پس برای نجات از گناه چه باید بکنیم؟ — به خداوند عیسی مسیح به‌عنوان نجات‌دهندۀ آمرزندۀ گناه ایمان بیاوریم. کسی که گناه خود را اعتراف کند و دل خویش را فروتن سازد، آمرزش خواهد یافت. عیسی هم نجات‌دهندۀ آمرزندۀ گناه است و هم پسر یگانۀ خدای نامتناهی. گناهکارِ آمرزیده‌شده به‌وسیلهٔ عیسی مسیح، رهانندۀ ما از گناه، با خدا آشتی می‌یابد. با ماندن در راه قدوسیت، او مشمول فیض خداست. نجات کامل، شادی و آرامش، و حکمت حقیقی که از جانب خدا می‌آید، به او عطا می‌شود.

> “Faith in the atoning blood of Jesus Christ is the assurance of pardon. Christ can cleanse away all sin. Simple reliance on that power day by day will give the human agent keen wisdom to discern what will keep the soul in these last days from the bondage of sin. By faith and prayer, through the knowledge of Christ, he is to work out his own salvation.

> ایمان به خونِ کفاره‌بخشِ عیسی مسیح، یقینِ آمرزش است. مسیح می‌تواند هر گناهی را پاک سازد. اتکای ساده و روزانه بر آن قدرت، به انسان حکمتی تیزبین می‌بخشد تا تشخیص دهد چه چیزی در این ایام آخر، جان را از اسارتِ گناه نگاه می‌دارد. به‌وسیلهٔ ایمان و دعا، از طریق شناختِ مسیح، او باید نجاتِ خود را به عمل آورد.

> “The Holy Spirit recognizes and guides us into all truth. God has given His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish but have everlasting life. Christ is the sinner’s Saviour. Christ’s death has redeemed the sinner. This is our only hope. If we make a full surrender of self, and practice the virtues of Christ, we shall gain the prize of eternal life.

> روح‌القدس حقیقت را می‌شناسد و ما را به تمامی حقیقت هدایت می‌کند. خدا پسر یگانهٔ خود را داده است تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود بلکه حیات جاودان یابد. مسیح نجات‌دهندهٔ گناهکار است. مرگ مسیح گناهکار را بازخرید کرده است. این تنها امید ماست. اگر خود را به‌طور کامل تسلیم کنیم و فضایل مسیح را به کار بندیم، جایزهٔ حیات جاودان را خواهیم برد.

> “‘He that believeth in the Son, hath the Father also.’ He who has continual faith in the Father and the Son has the Spirit also. The Holy Spirit is his comforter, and he never departs from the truth.” Bible Training School, March 1, 1906.

> "'هر که به پسر ایمان دارد، پدر را نیز دارد.' کسی که پیوسته به پدر و پسر ایمان دارد، روح‌القدس را نیز دارد. روح‌القدس تسلی‌دهندهٔ اوست، و او هرگز از حقیقت دور نمی‌شود." مدرسهٔ آموزش کتاب مقدس، ۱ مارس ۱۹۰۶.

Beyond the added light of the work and relationship of the heavenly trio, the identification of the heavenly trio in the passage provides a witness that these four chapters are to be aligned with the message that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

علاوه بر روشناییِ افزوده دربارهٔ کار و رابطۀ سه‌گانۀ آسمانی، شناساییِ این سه‌گانه در این بخش گواهی می‌دهد که این چهار فصل باید با پیامی که اکنون به‌وسیلۀ شیرِ قبیلۀ یهودا مُهرگشایی می‌شود، همسو شوند.

The witness in the story of the disciples of Emmaus, represents three testimonies that identify that the disappointment and tarrying times that followed the cross represents the disappointment and tarrying time that follows the first disappointment. There is another witness that upholds that the history represented in John’s four chapters represents the circumstances of the first disappointment.

شاهدِ موجود در داستانِ شاگردانِ عمواس، سه گواهی ارائه می‌کند که نشان می‌دهد نومیدی و دوره‌های انتظاری که پس از صلیب پدید آمد، نمایانگر همان نومیدی و دورهٔ انتظاری است که پس از نخستین نومیدی می‌آید. شاهدِ دیگری نیز هست که تأیید می‌کند تاریخی که در چهار فصلِ یوحنا بازنمایی شده، شرایطِ نخستین نومیدی را نمایندگی می‌کند.

The final verse of the creation story that is the first truth mentioned in God’s Word ends with three words, and each of those words begin with one of the three letters that create the word truth, and they do so in the correct order. The creation story in Genesis begins with the words, “In the beginning” and it ends with the three words “God created and made.”

آخرین آیهٔ داستان آفرینش، که نخستین حقیقتِ ذکرشده در کلام خداست، با سه واژه پایان می‌یابد و هر یک از آن واژه‌ها با یکی از سه حرفِ سازندهٔ واژهٔ «حقیقت» آغاز می‌شود، و این حروف نیز به ترتیب درست می‌آیند. داستان آفرینش در سفر پیدایش با عبارت «در ابتدا» آغاز می‌شود و با سه واژهٔ «خدا آفرید و ساخت» پایان می‌یابد.

The first letter of those three words when combined create the word truth. The creation story starts with the “beginning” and ends with the word symbolically represented by the letters that represent the Alpha and Omega. So too, in the opening passage of the last book of the Bible Jesus is twice identified as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. Those three letters which represent the Alpha and Omega provide still another witness that the passage in John must be brought together with the prophetic line at the beginning of Genesis and the prophetic line at the beginning of Revelation. That testimony is recognized within the description of the work of the Comforter. The work of the Comforter is the three-step work represented by those same three Hebrew letters. The signature of Alpha and Omega allows us to place these four chapters in the context of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes.

حروف نخست آن سه واژه، وقتی کنار هم قرار گیرند، واژهٔ حقیقت را می‌سازند. روایت آفرینش با «آغاز» شروع می‌شود و با واژه‌ای پایان می‌یابد که به طور نمادین با حروفی که آلفا و امگا را نمایندگی می‌کنند نشان داده شده است. همچنین، در بخش آغازینِ آخرین کتابِ کتاب‌مقدس، عیسی دو بار به‌عنوان آلفا و امگا، آغاز و انجام، نخستین و آخرین معرفی می‌شود. آن سه حرف که نماینده آلفا و امگا هستند، شاهد دیگری فراهم می‌آورند که آن بخش در کتاب یوحنا باید با خط پیامبرانه آغاز پیدایش و خط پیامبرانه آغاز مکاشفه کنار هم نهاده شود. آن شهادت در توصیفِ کارِ تسلی‌دهنده مشهود است. کارِ تسلی‌دهنده همان کارِ سه‌مرحله‌ای است که با همان سه حرفِ عبری نشان داده شده است. امضای آلفا و امگا به ما اجازه می‌دهد این چهار فصل را در چارچوب پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح قرار دهیم؛ پیامی که درست پیش از پایان یافتنِ مهلت مُهرگشایی می‌شود.

The seven thunders represent four specific waymarks (points in time) and three specific periods of time that begin with the waymark of the descent of an angel that is to lighten the earth with His glory. That waymark was a point in time. The second waymark (point in time) is the first disappointment, that ushers in the period of the tarrying time. The tarrying time leads to the third waymark (point in time) where a truth is unsealed and that produces a movement. The movement concludes at the fourth waymark (point in time) represented as judgment. Those four waymarks and the three periods of time each represent a thunder, totaling seven thunders. They also represent a four-three combination.

هفت رعد نمایانگر چهار نشانگاهِ مشخص (نقطه‌هایی در زمان) و سه دورهٔ زمانیِ مشخص‌اند که با نشانگاهِ فرود آمدن فرشته‌ای که قرار است زمین را با شکوه خود روشن سازد، آغاز می‌شوند. آن نشانگاه نقطه‌ای در زمان بود. دومین نشانگاه (نقطه‌ای در زمان) نخستین ناامیدی است که دورهٔ زمانِ تأخیر را آغاز می‌کند. زمانِ تأخیر به سومین نشانگاه (نقطه‌ای در زمان) می‌انجامد؛ جایی که حقیقتی از مُهر گشوده می‌شود و همین امر جنبشی به‌وجود می‌آورد. آن جنبش در چهارمین نشانگاه (نقطه‌ای در زمان) که به‌صورت داوری نمایانده شده، پایان می‌یابد. این چهار نشانگاه و آن سه دورهٔ زمانی هر یک نمایندهٔ یک رعد هستند و در مجموع هفت رعد را تشکیل می‌دهند. آنها همچنین نمایانگر یک ترکیب چهار-سه هستند.

In earlier articles we have identified that the pioneer understanding of the seven churches, the seven seals and the seven trumpets acknowledge a ‘four-three combination.’ The first four churches, seals and trumpets are distinct from the last three churches, seals and trumpets. The seven thunders represent four waymarks, but within those four waymarks are three periods of time. The divine combination of ‘four and three’ that in the book of Revelation is established upon three witnesses (churches, seals and trumpets), and those witnesses testify to the validity of the ‘four and three’ combination of the book of Revelation’s seven thunders.

در مقالات پیشین نشان داده‌ایم که برداشتِ پیشگامان از هفت کلیسا، هفت مُهر و هفت شیپور، به «ترکیبِ چهار و سه» اذعان دارد. چهار موردِ نخست از کلیساها، مُهرها و شیپورها از سه موردِ پایانیِ آنها متمایزند. هفت رعد نمایانگرِ چهار نشانۀ راه‌اند، اما در درون آن چهار نشانۀ راه سه دورۀ زمانی وجود دارد. ترکیبِ الهیِ «چهار و سه» در کتابِ مکاشفه بر سه شاهد (کلیساها، مُهرها و شیپورها) استوار است، و آن شاهدان به اعتبارِ ترکیبِ «چهار و سه» در هفت رعدِ کتابِ مکاشفه شهادت می‌دهند.

Yet embedded within the line of history represented by the seven thunders is another hidden and distinct line of prophecy that possesses three waymarks that are distinct from the symbol represented as seven thunders. Therefore, when we consider the prophetic relation of the seven thunders with the hidden history that is now being unsealed, we find that the seven thunders present four waymarks (points in time) and the hidden history presents three waymarks (points in time.) Like unto the churches, seals, trumpets and thunders the hidden history represents three waymarks that are connected with the four waymarks of the seven thunders. The hidden history also possesses a three-four combination.

با این حال، در دل سیر تاریخی‌ای که به‌وسیلهٔ هفت رعد بازنمایی شده، خطّ پنهان و متمایز دیگری از پیشگویی نهفته است که دارای سه نشانهٔ زمانی است که از نمادِ «هفت رعد» متمایزند. ازاین‌رو، وقتی نسبت نبویِ هفت رعد را با تاریخ پنهانی که اکنون مُهرش گشوده می‌شود در نظر می‌گیریم، درمی‌یابیم که هفت رعد چهار نشانهٔ زمانی (نقاط زمانی) را عرضه می‌کند و تاریخ پنهان سه نشانهٔ زمانی (نقاط زمانی) را. همچون کلیساها، مُهرها، شیپورها و رعدها، تاریخ پنهان سه نشانهٔ زمانی را بازمی‌نمایاند که با چهار نشانهٔ زمانیِ هفت رعد پیوند دارند. تاریخ پنهان همچنین دارای یک ترکیبِ سه-چهار است.

In the hidden history which is embedded within the seven thunders, there are three distinct waymarks that are each a ‘point in time,’ and the first and last of those three waymarks represent a disappointment. There is a distinct ‘period of time’ between the first and second waymarks and a distinct ‘period of time’ between the second and third points in time. The word “disappointment” evolved from the concept of a missed appointment and carries with its definition the emphasis of a point in time. Midnight is also a specific time. The hidden history is portrayed by three points in time separated by two periods of time; the tarrying time and the seventh month movement.

در تاریخِ پنهانی که درونِ هفت رعد نهفته است، سه نشانهٔ راهِ متمایز وجود دارد که هر یک «نقطه‌ای در زمان» به‌شمار می‌آیند، و نخستین و آخرینِ آن سه نشانهٔ راه نمایانگرِ یک سرخوردگی هستند. میانِ نشانهٔ راهِ نخست و دوم یک «دورهٔ زمانی» مشخص وجود دارد و میانِ نقطهٔ زمانیِ دوم و سوم نیز یک «دورهٔ زمانی» مشخص. واژهٔ «disappointment» از مفهومِ یک قرارِ از دست‌رفته شکل گرفته و در تعریفِ خود بر یک نقطهٔ زمانی تأکید دارد. نیمه‌شب نیز زمانی مشخص است. این تاریخِ پنهان با سه نقطهٔ زمانی که با دو دورهٔ زمانی از هم جدا شده‌اند ترسیم می‌شود؛ زمانِ درنگ و جنبشِ ماهِ هفتم.

The first waymark of the hidden history identifies a disappointment and the last waymark also identifies a disappointment. Therefore, from the first disappointment on unto the last disappointment is a hidden line of prophecy that possesses the same three steps as do all reform lines. It also possesses the signature of Alpha and Omega, for the three letters that create “truth” correspond to the three waymarks that begin and end with a disappointment. That hidden history within the seven thunders is the truth that the Lion of the tribe of Judah is currently unsealing.

نخستین نشانهٔ راهِ تاریخ پنهان به یک نومیدی اشاره دارد و آخرین نشانهٔ راه نیز به یک نومیدی اشاره دارد. بنابراین، از نخستین نومیدی تا آخرین نومیدی، یک خط پنهانِ نبوت وجود دارد که همان سه گامی را دارد که همهٔ خطوط اصلاح دارند. همچنین امضای آلفا و امگا را نیز دارد، زیرا سه حرفی که «truth» را می‌سازند با سه نشانهٔ راهی متناظرند که آغاز و پایان‌شان با نومیدی است. آن تاریخ پنهان در درون هفت رعد، همان حقیقتی است که شیرِ قبیلهٔ یهودا در حال گشودن مهر آن است.

The passage in John we are considering is introduced in the previous chapter with the Last Supper, emphasizing that the message of these four chapters is to be eaten. Those four chapters end with the walk to Gethsemane. The narrative takes place in the movement from the eating until the crisis of the cross begins. Prophetically the setting of the four chapters defines the last message that is to be eaten before the judgment. The message that leads to judgment closing, is the message that is unsealed in the book of Revelation, just before judgment closes.

قطعه‌ای از انجیل یوحنا که در حال بررسی آن هستیم، در فصل پیشین با شام آخر معرفی می‌شود و تأکید دارد که پیام این چهار فصل باید خورده شود. این چهار فصل با رفتن به سوی باغ جتسیمانی پایان می‌یابد. روایت در فاصله میان خوردن و آغاز بحرانِ صلیب رخ می‌دهد. از نظر نبوی، زمینه این چهار فصل، آخرین پیامی را که باید پیش از داوری خورده شود، تعریف می‌کند. پیامی که به پایان‌یافتن داوری می‌انجامد، همان پیامی است که در کتاب مکاشفه، درست پیش از پایان‌یافتن داوری، مُهرش گشوده می‌شود.

The disciples and Jesus are at the point in prophetic history where they are being informed of the tarrying time. In Millerite history the Lord removed His hand to produce the understanding of the message of the Midnight Cry, but the understanding that produced the message of Samuel Snow also informed the Millerites that they were in the tarrying time of the ten virgins. The disciples had just eaten the Last Supper and as they were digesting the message Christ explained the tarrying time in John’s four chapters.

شاگردان و عیسی در نقطه‌ای از تاریخ نبوتی هستند که در آن از زمانِ تأخیر به آنان آگاه می‌شود. در تاریخِ جنبشِ میلری، خداوند دستِ خود را برداشت تا درکِ پیامِ ندای نیمه‌شب پدید آید؛ اما همان درکی که پیامِ ساموئل اسنو را به وجود آورد، میلری‌ها را نیز آگاه ساخت که آنان در زمانِ تأخیرِ ده باکره قرار دارند. شاگردان تازه شامِ آخر را خورده بودند و در حالی که داشتند پیام را هضم می‌کردند، مسیح در چهار فصلِ یوحنا زمانِ تأخیر را توضیح داد.

Samuel Snow’s understanding can be documented as a series of articles, that developed the final understanding represented as the Midnight Cry message. As his message was developing, he also presented the message at a series of camp meetings. The series of articles leading to the camp meetings ultimately brought him to the Exeter camp meeting, which lasted six days. Prophetically the message of the Midnight Cry is progressively developed over a period of time. The four chapters in John take place in the prophetic history where the message is being developed.

می‌توان فهم ساموئل اسنو را در قالب مجموعه‌ای از مقالات مستند کرد که فهم نهایی‌ای را پروراند که در قالب پیام «فریاد نیمه‌شب» نمود یافت. هم‌زمان با توسعه این پیام، او آن را در سلسله‌ای از گردهمایی‌های اردوگاهی نیز ارائه کرد. این سلسله مقالات که به گردهمایی‌ها انجامید، در نهایت او را به گردهمایی اردوگاهی اگزتر رساند که شش روز به طول انجامید. از نظر نبوی، پیام فریاد نیمه‌شب به‌تدریج و در طول یک دوره زمانی توسعه می‌یابد. چهار فصل در انجیل یوحنا در همان مقطع از تاریخ نبوی قرار دارند که در آن این پیام در حال شکل‌گیری است.

In John’s four chapters we have the work of the Holy Spirit defined as three steps; conviction of sin, righteousness and judgment. These three steps are also the three waymarks of the hidden history embedded within the seven thunders.

در چهار بابِ یوحنا، کار روح‌القدس به‌صورت سه گام تعریف شده است: ملزم کردن دربارهٔ گناه، عدالت و داوری. این سه گام همچنین سه نشانهٔ راهِ تاریخ پنهانی هستند که در درون هفت تندر نهفته است.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:7–14.

> با این همه، حقیقت را به شما می‌گویم؛ برای شما سودمند است که من بروم، زیرا اگر نروم، تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ اما اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و چون بیاید، جهان را درباره گناه و عدالت و داوری ملزم خواهد ساخت: درباره گناه، زیرا به من ایمان نمی‌آورند؛ درباره عدالت، زیرا نزد پدر خود می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و درباره داوری، زیرا رئیس این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، اما اکنون توان تحمل آنها را ندارید. اما وقتی او، روحِ حقیقت، بیاید، شما را به تمامی حقیقت هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرچه بشنود همان را خواهد گفت، و آنچه در پیش است به شما اعلام خواهد کرد. او مرا جلال خواهد داد، زیرا از آنِ من خواهد گرفت و آن را به شما اعلام خواهد کرد. یوحنا ۱۶:۷-۱۴.

In Millerite history, Jesus did not return to end the tarrying time at the Midnight Cry. He removed His hand, and poured out or sent the Holy Spirit. The Holy Spirit represented as the Comforter, came to dispel the disappointment. He came to provide comfort to those who have been chosen, but who were perplexed by the disappointment of a failed prediction.

در تاریخ میلریتی‌ها، عیسی بازنگشت تا زمانِ تأخیر را در هنگامِ فریادِ نیمه‌شب به پایان برساند. او دستِ خود را کنار کشید و روح‌القدس را فرو ریخت یا فرستاد. روح‌القدس که به‌عنوان تسلی‌دهنده شناخته می‌شود، آمد تا آن سرخوردگی را بزداید. او آمد تا به برگزیدگانی که از سرخوردگیِ ناشی از ناکام ماندنِ یک پیشگویی دچار سردرگمی شده بودند، تسلی بدهد.

We have previously pointed out that the apostle John, Ezekiel and Jeremiah all are illustrated eating the little book that is sweet as honey in the mouth. There is a purposeful distinction between those three prophets, that is often missed.

پیش‌تر اشاره کرده‌ایم که رسول یوحنا، حزقیال و ارمیا همگی در حال خوردن کتابچه‌ای کوچک که در دهان همچون عسل شیرین است به تصویر کشیده شده‌اند. میان آن سه نبی تمایزی عمدی وجود دارد که اغلب نادیده گرفته می‌شود.

Ezekiel is used to illustrate those who ate the little book, and are given a message to take to God’s apostate church. Ezekiel represents that the book that is eaten identifies the work that is then to be accomplished. He represents the message given to the former chosen people of God. His message is what binds the former chosen people into bundles destined for the fire. In John’s four chapters Jesus identifies the purpose of Ezekiel’s work.

حزقیال برای به‌تصویر کشیدنِ کسانی به‌کار می‌رود که کتابچهٔ کوچک را خوردند و به آنان پیامی داده شده تا آن را به کلیسای مرتدِ خدا برسانند. حزقیال نشان می‌دهد که آن کتابِ خورده‌شده کاری را که سپس باید به انجام برسد مشخص می‌کند. او نمایانگر پیامی است که به قومِ پیش‌تر برگزیدهٔ خدا داده شده است. پیام او همان چیزی است که قومِ برگزیدهٔ سابق را در دسته‌هایی می‌بندد که برای آتش مقدر شده‌اند. در چهار فصل از یوحنا، عیسی هدفِ کارِ حزقیال را مشخص می‌کند.

> Remember the word that I said unto you, The servant is not greater than his lord. If they have persecuted me, they will also persecute you; if they have kept my saying, they will keep yours also. But all these things will they do unto you for my name’s sake, because they know not him that sent me. If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. He that hateth me hateth my Father also. If I had not done among them the works which none other man did, they had not had sin: but now have they both seen and hated both me and my Father. But this cometh to pass, that the word might be fulfilled that is written in their law, They hated me without a cause. But when the Comforter is come, whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, which proceedeth from the Father, he shall testify of me. John 15:20–26.

> آن سخنی را که به شما گفتم به یاد داشته باشید: بنده از سرورِ خود بزرگ‌تر نیست. اگر مرا آزار دادند، شما را نیز آزار خواهند داد؛ اگر کلام مرا نگه داشتند، کلام شما را نیز نگه خواهند داشت. اما همهٔ این کارها را به خاطر نام من با شما خواهند کرد، زیرا فرستندهٔ مرا نمی‌شناسند. اگر نمی‌آمدم و با آنان سخن نمی‌گفتم، گناهی نمی‌داشتند؛ اما اکنون برای گناه خود هیچ عذری ندارند. هر که از من نفرت دارد، از پدر من نیز نفرت دارد. اگر در میان آنان کارهایی را که هیچ‌کس دیگر نکرده بود انجام نداده بودم، گناهی نمی‌داشتند؛ اما اکنون هم دیده‌اند و هم از من و از پدرم نفرت ورزیده‌اند. اما این رخ می‌دهد تا کلامی که در شریعت ایشان نوشته شده به انجام رسد: «بی‌سبب از من نفرت ورزیدند.» ولی چون تسلی‌دهنده بیاید که او را از نزد پدر به سوی شما خواهم فرستاد، یعنی روحِ راستی که از پدر صادر می‌شود، او دربارهٔ من شهادت خواهد داد. یوحنا ۱۵:۲۰-۲۶.

Ezekiel’s work, that began when he ate the book represents the presentation of a message that will be rejected, but the rejection is the evidence that they hate God and have fully filled their cup of probationary time.

کار حزقیال که با خوردن کتاب آغاز شد، نشان‌دهندهٔ رساندنِ پیامی است که رد خواهد شد؛ اما همین رد کردن دلیل بر این است که آنان از خدا نفرت دارند و جام مهلتِ آزمایشیِ خود را به‌طور کامل پر کرده‌اند.

> And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:3–5.

> و به من گفت: ای پسر انسان، تو را نزد بنی‌اسرائیل، نزد قومی سرکش که بر من شوریده‌اند، می‌فرستم؛ ایشان و پدرانشان تا به امروز نیز بر من عصیان ورزیده‌اند. زیرا آنان فرزندانی بی‌حیا و سخت‌دل‌اند. من تو را نزد ایشان می‌فرستم؛ و به آنان خواهی گفت: خداوند خدا چنین می‌گوید. و آنان، خواه بشنوند و خواه نشنوند (زیرا خاندان سرکش‌اند)، با این همه خواهند دانست که در میانشان پیامبری بوده است. حزقیال ۲:۳-۵.

Ezekiel’s work was as a witness against the former covenant people, as was Christ with the quibbling Jews and thus Ezekiel’s message is the final warning message that binds the former covenant people as tares as a bundle, destined for the fire of destruction.

کار حزقیال همچون شهادتی بر ضد قوم عهد پیشین بود، همان‌گونه که مسیح در برابر یهودیان جدل‌گر چنین بود؛ و بدین‌سان، پیام حزقیال پیام هشدار نهایی است که قوم عهد پیشین را همچون علف‌های هرز، به‌صورت یک دسته، برای آتش هلاکت به هم می‌بندد.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 118.

> آنگاه فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: «کار او هراس‌انگیز است. مأموریتش دهشتناک است. او همان فرشته‌ای است که باید گندم را از زوان برگزیند و گندم را برای انبار غلّهٔ آسمانی مُهر کند یا ببندد. این امور باید همهٔ ذهن و تمام توجه را به خود مشغول سازد.» نوشته‌های اولیه، ۱۱۸.

The work represented with the eating of the little book begins when the mighty angel descends with a little book in his hand. In the first angel’s history that took place on August 11, 1840 and in the history of the third angel it took place on September 11, 2001. Both those dates represent fulfillments of prophecies associated with either Islam of the second woe or Islam of the third woe respectively. That is why Isaiah in chapter twenty-two, when describing the crisis in the valley of vision for the Philadelphians and the Laodiceans identifies that the Laodiceans, which were the chosen people of Protestantism in 1840 and Adventism who were the chosen people in 2001 were “bound by the archers.” The archers of Bible prophecy are Islam, and when the vision of Islam was fulfilled in 1840 and in 2001, the former chosen people rejected the prophecy of Islam as presented by those represented by Ezekiel. They were there and then bound as tares. The work of Ezekiel was to remove the “cloak” covering “their sin,” which is represented by Jesus as hatred for God.

کاری که با خوردن کتابچهٔ کوچک نمادین شده است، زمانی آغاز می‌شود که فرشته‌ای نیرومند با کتابچه‌ای کوچک در دست فرود می‌آید. در تاریخِ فرشتهٔ نخست، این رویداد در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ رخ داد، و در تاریخِ فرشتهٔ سوم، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد. هر دو آن تاریخ‌ها نمایانگر تحقق پیشگویی‌هایی هستند که به اسلامِ وایِ دوم و اسلامِ وایِ سوم، به ترتیب، مربوط می‌شوند. به همین دلیل است که اشعیا در فصل بیست‌ودوم، هنگامی که بحران «درهٔ رؤیت» را برای فیلا‌دلفیان و لاودیکیان توصیف می‌کند، نشان می‌دهد که لاودیکیان — یعنی قوم برگزیدهٔ پروتستانیسم در ۱۸۴۰ و ادونتیست‌ها که در ۲۰۰۱ قوم برگزیده بودند — «در بندِ تیراندازان» بودند. تیراندازان در نبوت‌های کتاب‌مقدس نماد اسلام‌اند، و هنگامی که رؤیای اسلام در ۱۸۴۰ و در ۲۰۰۱ تحقق یافت، قومِ پیش‌تر برگزیده پیشگویی اسلام را، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ کسانی که حزقیال نمایندهٔ آنان است ارائه شده بود، رد کردند. ایشان همان‌جا و همان‌دم همچون زوان بسته شدند. کارِ حزقیال برداشتنِ «پوششی» بود که «گناهشان» را می‌پوشاند، که عیسی آن را به‌عنوان نفرت از خدا توصیف کرده است.

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Isaiah 22:1–3.

> بارِ درّهٔ رؤیا. اکنون تو را چه شده است که یکسره بر بام‌ها برآمده‌ای؟ ای شهری پر از هیاهو، شهری پرآشوب، شهری شادمان! کشتگانت به شمشیر کشته نشده‌اند و در نبرد نیز نمرده‌اند. همهٔ حاکمانت با هم گریخته‌اند؛ به دست تیراندازان به بند کشیده شده‌اند. همهٔ آنان که در تو یافت می‌شوند، که از دور گریخته بودند، با هم به بند کشیده شده‌اند. اشعیا ۲۲:۱-۳

> And God was with the lad [Ishmael]; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> و خدا با آن پسر [اسماعیل] بود؛ و او بزرگ شد و در بیابان ساکن گردید و تیرانداز شد. پیدایش ۲۱:۲۰.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

Jeremiah represents those that ate the book when the mighty angel descended that was to lighten the earth with his glory, but who experienced the disappointment of the failed prediction of 1843. Jeremiah considers prophetically if God had lied. That reference connects Jeremiah with Habakkuk two.

ارمیا نمایندهٔ کسانی است که وقتی فرشتهٔ نیرومندی فرود آمد که قرار بود زمین را با جلال خود روشن کند، کتاب را خوردند، اما نومیدیِ ناشی از پیشگویی نافرجامِ ۱۸۴۳ را تجربه کردند. ارمیا از منظر نبوی بررسی می‌کند که آیا خدا دروغ گفته بود. این ارجاع ارمیا را به حبقوقِ باب دوم پیوند می‌دهد.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> بر دیده‌بانی خود می‌ایستم و بر برج جای می‌گیرم و می‌نگرم تا ببینم او با من چه خواهد گفت و چون توبیخ شوم چه پاسخ خواهم داد. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکارا بنگار تا رونده آن را بخواند. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود. اگرچه درنگ کند، در انتظارش باش؛ زیرا بی‌گمان خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که سربرافراشته است، در او راست نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد بود. حبقوق ۲:۱-۴.

John was used to symbolize those who experienced the sweetness and the bitter disappointment, representing the entire history of August 11, 1840 until October 22, 1844.

جان به‌عنوان نمادِ کسانی که شیرینی و نومیدیِ تلخ را تجربه کردند به کار گرفته شد و نمایانگرِ کل دورهٔ تاریخی از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> و من نزد فرشته رفتم و به او گفتم: طومارِ کوچک را به من بده. و او به من گفت: آن را بگیر و تمامش را بخور؛ که شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. و من طومارِ کوچک را از دستِ فرشته گرفتم و تمامش را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود؛ و همین که آن را خوردم، شکمم تلخ شد. مکاشفه ۱۰:۹، ۱۰.

Ezekiel represents the work of presenting the prophetic message that binds off the former chosen people that was initiated when the angel descended on August 11, 1840 and September 11, 2001.

حزقیال نمایانگر کار ارائهٔ پیام نبوی‌ای است که بر قوم برگزیدهٔ سابق مهر خاتمه می‌زند، کاری که با فرود آمدن فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–3:3.

> اما تو، ای پسر انسان، آنچه به تو می‌گویم بشنو؛ مانند آن خاندان یاغی سرکشی مکن؛ دهانت را بگشا و آنچه به تو می‌دهم بخور. و چون نگریستم، اینک دستی به سوی من فرستاده شد، و در آن طوماری بود. و آن را پیش رویم گشود، و درون و بیرونش نوشته شده بود؛ و در آن مرثیه‌ها و ماتم و وای نوشته شده بود. و نیز به من گفت: ای پسر انسان، هرچه می‌یابی بخور؛ این طومار را بخور و برو با خاندان اسرائیل سخن بگو. پس دهانم را گشودم، و او مرا واداشت تا آن طومار را بخورم. و به من گفت: ای پسر انسان، شکم خود را بخوران و اندرونت را از این طوماری که به تو می‌دهم پر ساز. آنگاه آن را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود. حزقیال 2:8-3:3

Jeremiah represents the history of August 11, 1840 until just before the Midnight Cry.

ارمیا نمایانگر دورهٔ تاریخی از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا درست پیش از فریاد نیمه‌شب است.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> کلامت را یافتم و آن را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و شادمانیِ دل من شد، زیرا به نام تو خوانده شده‌ام، ای خداوند، خدای لشکرها. در مجلس استهزاگران ننشستم و شادمان نشدم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم سرشار ساخته‌ای. چرا درد من پیوسته است و زخمم علاج‌ناپذیر، که از شفا سر باز می‌زند؟ آیا برای من کاملاً مانند دروغگو و چون آب‌هایی که خشک می‌شوند خواهی بود؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را بازمی‌آورم و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا کنی، چونان دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجین و استوار خواهم ساخت؛ آنان با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند آمد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران خواهم رهانید و از چنگ ستمکار بازخواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۶-۲۱.

Jeremiah represents our current history and message. The current message is the Midnight Cry message that is being progressively developed at the point when God’s people represented by Jeremiah have been “filled” with “indignation” thinking their “pain” was to be “perpetual” and their “wound incurable,” a wound that was never to be healed. They have separated from the “assembly of mockers.” They no longer “rejoice” as they had when they first had eaten the book and it had been the “rejoicing of” their “heart.”

ارمیا نمایندهٔ تاریخ و پیام کنونی ماست. پیام کنونی همان پیام «فریاد نیمه‌شب» است که به‌تدریج در مقطعی شکل می‌گیرد که قوم خدا، که ارمیا نمایندهٔ آنان است، از «خشم» «پر» شده‌اند و می‌پنداشتند «درد»شان «دائمی» خواهد بود و «زخمِ درمان‌ناپذیر»شان، زخمی که هرگز قرار نبود شفا یابد. آنان از «مجمع ریشخندکنندگان» جدا شده‌اند. دیگر مانند وقتی که نخستین بار کتاب را خوردند و آن مایهٔ «شادمانیِ» «دل»شان بود، «شادمانی» نمی‌کنند.

But there is counsel for those in that condition. “If thou return” and also “if thou take forth the precious from the vile” then God will return unto them. In the Hebrew “will I bring thee again” in the passage means, God will return unto them, if they return unto Him.

اما برای کسانی که در آن وضعیت‌اند پندی هست. «اگر بازگردی» و نیز «اگر گران‌بها را از پست جدا کنی»، آنگاه خدا به سوی ایشان بازخواهد گشت. در عبری، عبارت «باز تو را بازخواهم آورد» در این فراز بدین معناست که خدا به سوی ایشان بازخواهد گشت، اگر آنان به سوی او بازگردند.

> Submit yourselves therefore to God. Resist the devil, and he will flee from you. Draw nigh to God, and he will draw nigh to you. Cleanse your hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up. James 4:7–10.

> پس خود را تسلیم خدا کنید. در برابر شیطان مقاومت کنید، و از شما خواهد گریخت. به خدا نزدیک شوید، و او نیز به شما نزدیک خواهد شد. ای گناهکاران، دست‌های خود را پاک کنید؛ و ای دودلان، دل‌های خود را پاک سازید. رنج ببرید، ماتم کنید و بگریید؛ بگذارید خنده‌تان به ماتم و شادی‌تان به اندوه بدل شود. در نظر خداوند خود را فروتن سازید، و او شما را سرافراز خواهد کرد. یعقوب ۴:۷-۱۰.

If they will draw nigh unto God, He will draw nigh unto them. If they will do these things, then they will “stand before” the Lord and they will be God’s “mouth.” Further he instructs Jeremiah (us) that he will make His people a “fenced brazen wall” for the “wicked” and thereafter the “terrible” are going to bring a war against those represented by Jeremiah. The “wicked” are Daniel’s representation of Matthew’s foolish virgins. The “terrible” represents the three-fold union of modern Babylon during the Sunday law crisis.

اگر به خدا تقرب بجویند، او نیز به آنان تقرب خواهد جست. اگر این کارها را انجام دهند، آنگاه «در برابرِ خداوند خواهند ایستاد» و «دهانِ» خدا خواهند بود. علاوه بر این، او به ارمیا (به ما) تعلیم می‌دهد که قوم خود را در برابرِ «شریران» به «دیوارِ مفرغیِ حصین» تبدیل خواهد کرد و سپس «دهشتناکان» جنگی بر ضد کسانی که ارمیا نمایندهٔ آنان است به راه خواهند انداخت. «شریران» بازنماییِ دانیال از «دوشیزگانِ جاهلِ» متی هستند. «دهشتناکان» نمایانگرِ اتحادِ سه‌گانهٔ بابلِ مدرن در خلالِ بحرانِ قانونِ یکشنبه هستند.

The three prophets’ testimonies all address the same history, but they address three different aspects of the same history. Jeremiah represents those who have just experienced the first disappointment, but have not yet reached the waymark of the Midnight Cry. This is where we have been since July 18, 2020. The question is whether we will return. If we do, we will “speak” for the Lord at the very time the United States “speaks” as a dragon.

شهادت‌های سه پیامبر همگی به یک تاریخ واحد می‌پردازند، اما به سه جنبهٔ متفاوت از همان تاریخ اشاره می‌کنند. ارمیا نمایندهٔ کسانی است که به‌تازگی نخستین سرخوردگی را تجربه کرده‌اند، اما هنوز به نشانهٔ راهِ فریاد نیمه‌شب نرسیده‌اند. ما از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در همین نقطه بوده‌ایم. پرسش این است که آیا بازخواهیم گشت. اگر چنین کنیم، دقیقاً در همان زمانی که ایالات متحده مانند اژدها "سخن می‌گوید"، ما برای خداوند "سخن خواهیم گفت".

The history Jeremiah is illustrating is our current history and it is the history represented by the three hidden waymarks within the seven thunders. It is also the history where the passage in John is prophetically set, for the emphasis of the four chapters in John is the work of the Holy Spirit in comforting Jeremiah who is questioning whether he has believed a lie, and whether the message that tasted so sweet was actually failed waters.

تاریخی که ارمیا به تصویر می‌کشد، تاریخ کنونی ماست و همان تاریخی است که سه نشانهٔ پنهانِ راه درون هفت رعد نمایانگر آن‌اند. همچنین همان تاریخی است که آن بخش در انجیل یوحنا به‌طور نبوی در آن قرار داده شده است، زیرا تأکیدِ آن چهار باب در انجیل یوحنا بر کار روح‌القدس در تسلی دادنِ ارمیاست؛ ارمیا که می‌پرسد آیا دروغی را باور کرده است و آیا آن پیامی که چنان شیرین می‌نمود، در واقع آب‌های بی‌دوام بوده است.

Jeremiah therefore represents the history from September 11, 2001 onward to July 18, 2020 when the tarrying time began as represented by three and a half symbolic days after. When I say “symbolic” I am not referring to a time prediction. I am saying that July 18, 2020 is when the two witnesses, the Bible and the Spirit of Prophecy were slain and their dead bodies were left in the street for three and a half days in Revelation eleven.

ازاین‌رو ارمیا نمایانگر تاریخ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است؛ زمانی که زمانِ درنگ آغاز شد و این موضوع با سه‌ونیم روزِ نمادین پس از آن نشان داده می‌شود. وقتی می‌گویم «نمادین»، منظورم پیشگویی زمانی نیست. می‌گویم که ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ زمانی است که دو شاهد، یعنی کتاب مقدس و روح نبوت، کشته شدند و چنان‌که در کتاب مکاشفه باب یازدهم آمده، اجسادشان برای سه‌ونیم روز در خیابان رها شدند.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth. And if any man will hurt them, fire proceedeth out of their mouth, and devoureth their enemies: and if any man will hurt them, he must in this manner be killed. These have power to shut heaven, that it rain not in the days of their prophecy: and have power over waters to turn them to blood, and to smite the earth with all plagues, as often as they will. And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:3–10.

> و به دو شاهد خود قدرت خواهم داد، و آنان هزار و دویست و شصت روز، در حالی که پلاس بر تن دارند، نبوت خواهند کرد. این‌ها دو درخت زیتون و دو چراغدان‌اند که در پیشگاهِ خدایِ زمین ایستاده‌اند. و اگر کسی بخواهد به آنان آسیب برساند، آتشی از دهانشان بیرون می‌آید و دشمنانشان را می‌بلعد؛ و اگر کسی بخواهد به آنان آسیب برساند، باید به همین شیوه کشته شود. ایشان قدرت دارند آسمان را ببندند تا در روزهای نبوتشان باران نبارد؛ و بر آب‌ها اختیار دارند تا آن‌ها را به خون تبدیل کنند، و هرگاه بخواهند، زمین را با هرگونه بلا بزنند. و چون شهادت خود را به پایان رسانند، آن وحش که از گودالِ بی‌انتها برمی‌آید با آنان جنگ خواهد کرد، بر ایشان غالب خواهد شد و ایشان را خواهد کشت. و جسدهایشان در خیابانِ شهرِ بزرگ خواهد ماند، شهری که از نظر روحانی سدوم و مصر نامیده می‌شود، جایی که همچنین خداوندِ ما مصلوب شد. و مردمان و قبایل و زبان‌ها و ملت‌ها سه روز و نیم به جسدهایشان خواهند نگریست و اجازه نخواهند داد جسدهایشان در گورها نهاده شود. و ساکنانِ زمین از بابت آنان شاد خواهند شد و شادی خواهند کرد و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا این دو نبی ساکنانِ زمین را عذاب داده بودند. مکاشفه ۱۱:۳–۱۰.

The witness presented by Jeremiah’s condition is located after the disappointment, but before the Midnight Cry. Jeremiah needed to return before he could be the voice of the message of the Midnight Cry. This is our condition today. It is also the historical setting of the four chapters in John that we are considering, and it is also the history represented by the hidden history within the seven thunders.

گواهی‌ای که وضعیت ارمیا ارائه می‌کند، در بازه‌ای پس از ناامیدی، اما پیش از فریاد نیمه‌شب قرار دارد. ارمیا لازم بود بازگردد تا بتواند صدای پیامِ فریادِ نیمه‌شب باشد. این، وضعیت امروزِ ماست. همچنین همان زمینهٔ تاریخیِ چهار فصل در انجیلِ یوحناست که در حال بررسی‌شان هستیم، و نیز همان تاریخی است که تاریخِ پنهانِ درونِ هفت رعد آن را به تصویر می‌کشد.

If we consider the light connected with the “Comforter” in John’s four-chapter testimony, we find abundant evidence to recognize the narrative is about July 18, 2020, the disappointment and tarrying time, the message of the Midnight Cry which is unsealed, and the coming judgment of the Sunday law. The chapters are building upon the prophetic structure of the hidden history.

اگر نورِ مرتبط با «تسلی‌دهنده» را در گواهیِ چهارفصلیِ یوحنا در نظر بگیریم، درمی‌یابیم شواهد فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد این روایت دربارهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ناامیدی و دورهٔ انتظار و درنگ، پیامِ فریادِ نیمه‌شب که مُهرش گشوده شده، و داوریِ قریب‌الوقوعِ قانونِ یکشنبه است. این فصل‌ها بر ساختارِ پیشگویانهٔ تاریخِ پنهان استوارند.

If we are to be as God’s mouth in the soon coming crisis our work now is to “take forth the precious from the vile,” or as James identifies the same work, we are to “cleanse” our “hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up” as an ensign in the very near future.

اگر قرار است در بحرانِ نزدیکِ پیشِ رو دهانِ خدا باشیم، اکنون کارِ ما این است که «گرانبها را از پست بیرون آوریم»، یا چنان‌که یعقوب همین کار را چنین معرفی می‌کند، باید «دست‌های خود را، ای گناهکاران، پاک کنید؛ و دل‌های خود را، ای دودلان، پاک سازید. محزون شوید و ماتم کنید و بگریید: خندهٔ شما به ماتم و شادیِ شما به اندوه مبدّل شود. در نظرِ خداوند خود را فروتن سازید، و او شما را سرافراز خواهد کرد» تا در آینده‌ای بسیار نزدیک چون پرچمی برافراشته شوید.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> و او برای امت‌ها علمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین گرد خواهد آورد. اشعیا ۱۱:۱۲.

We will bring our consideration of these four chapters to a conclusion in the next article.

در مقاله بعدی بررسی خود از این چهار فصل را به پایان خواهیم رساند.

Back to Articles