Article

# The Book of Daniel - Number One

کتاب دانیال - شماره یک

The Ulai and Hiddekel

اولای و دجله

Author

Jeff Pippenger

Published

November 21, 2023

Formats

PDF
Word

> “Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.

> روحانیان و مردم اعلام کردند که نبوّت‌های دانیال و مکاشفه اسراری نامفهوم‌اند. اما مسیح شاگردان خود را به سخنان نبی دانیال دربارهٔ رویدادهایی که باید در زمان ایشان رخ دهد، راهنمایی کرد و فرمود: «هر که بخواند، بفهمد.» متی ۲۴:۱۵. و این ادعا که مکاشفه رازی است که قرار نیست فهمیده شود، با خودِ عنوانِ کتاب رد می‌شود: «مکاشفهٔ عیسی مسیح که خدا به او داد تا آنچه را که به‌زودی باید واقع شود به بندگانش نشان دهد... خوشا به حال کسی که می‌خواند و آنان که سخنان این نبوّت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده نگاه می‌دارند، زیرا زمان نزدیک است.» مکاشفه ۱:۱-۳.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.

> پیامبر می‌گوید: «خوشا به حالِ کسی که می‌خواند»—کسانی هستند که از خواندن سر باز می‌زنند؛ برکت از آنِ آنان نیست. «و آنان که می‌شنوند»—برخی نیز هستند که از شنیدنِ هر آنچه مربوط به پیشگویی‌هاست سر باز می‌زنند؛ این دسته بهره‌ای از برکت ندارند. «و آنچه در آن نوشته شده را نگاه می‌دارند»—بسیاری از توجه به هشدارها و تعلیماتی که در مکاشفه آمده سر باز می‌زنند. هیچ‌یک از اینان نمی‌توانند مدعیِ برکتِ وعده‌داده‌شده شوند. همهٔ کسانی که مضامینِ پیشگویی را به ریشخند می‌گیرند و نمادهایی را که در اینجا به‌گونه‌ای جدی عرضه شده‌اند به سخره می‌گیرند، و همهٔ کسانی که از اصلاحِ زندگیِ خود سر باز می‌زنند و برای آمدنِ پسرِ انسان آماده نمی‌شوند، بی‌بهره از برکت خواهند بود.

> “In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.

> در پرتو گواهی الهام، چگونه انسان‌ها جرأت می‌کنند تعلیم دهند که کتاب مکاشفه رازی است فراتر از دسترس فهم انسانی؟ این رازی مکشوف است؛ کتابی گشوده. مطالعهٔ کتاب مکاشفه ذهن را به پیشگویی‌های دانیال معطوف می‌کند و هر دو، تعلیمات بسیار مهمی را که از جانب خدا به انسان‌ها داده شده‌اند، دربارهٔ رویدادهایی که در پایان تاریخ این جهان رخ خواهد داد، ارائه می‌دهند. مناقشه عظیم، ۳۴۰.

The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.

«مطالعهٔ مکاشفه ذهن را به نبوّت‌های دانیال معطوف می‌کند.» برخی اشخاص فقط نبوّت‌ها را در کتاب دانیال می‌بینند. امّا دانیال دو رشتهٔ حقیقت ارائه می‌کند و حقایقی که نبوّت‌های او را بازنمایی می‌کنند در شش فصل پایانی کتاب او آمده‌اند. شش فصل نخست نبوّت‌های تصویری را عرضه می‌کنند که عموماً هنوز ناشناخته مانده‌اند. پیش از آن‌که شش فصل نخست دانیال را بررسی کنیم، توضیح خواهیم داد که چرا در واقع تنها دو نبوّت در شش فصل آخر دانیال نمایانده شده است. خواهر وایت این دو نبوّت را با اشاره به دو رود بزرگ شِنعار مشخص می‌کند. وقتی نمادپردازی‌ای را که او مطرح می‌کند بپذیریم، کلیدِ دیدن دو، و فقط دو، نبوّت را در شش فصل آخر دانیال می‌یابیم.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد. رؤیاهایی که او در کناره‌های رودهای اولای و حدّقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی رخ خواهند داد.» Testimonies to Ministers, 112.

The vision of chapter eight was given by the Ulai river.

رویای فصل هشتم در کنار رود اولای داده شد.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> در سال سوم سلطنتِ پادشاه بلشصر، پس از آن رویایی که در آغاز به من ظاهر شده بود، رویایی به من، یعنی به من دانیال، ظاهر شد. و در رویا دیدم؛ و چنین شد که هنگامی که دیدم، در شوشن، در قصر که در ایالت عیلام است، بودم؛ و در رویا دیدم که کنار نهر اولای بودم. دانیال ۸:۱، ۲.

When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”

وقتی پاراگرافی را از Testimonies to Ministers برگرفتیم، جایی که خواهر وایت به «the Ulai and Hiddekel» اشاره کرده و آن‌ها را «رودهای بزرگ شینار» خوانده است، در حال واکاوی آن پاراگراف از یکی از مهم‌ترین تفسیرها دربارهٔ مطالعهٔ کتاب‌های دانیال و مکاشفه در نوشته‌های خواهر وایت بودیم. در آن فراز او می‌گوید: «نیاز به مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر از کلام خدا وجود دارد؛ به‌ویژه دانیال و مکاشفه باید بیش از هر زمان دیگری در تاریخ کار ما مورد توجه قرار گیرند.»

If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.

اگر دو آیهٔ نخست از باب هشتمِ دانیال را که همین الآن نقل کردیم با دقت بررسی کنیم، دو گواه درونی بر واقعیتی فراهم می‌آورند که غالباً نادیده گرفته می‌شود. دانیال می‌گوید: «در سال سومِ بلشصر رؤیایی بر من ظاهر شد.» سپس می‌افزاید: «پس از آنکه در آغاز بر من ظاهر شده بود.» این آیه را می‌توان به دو صورت فهمید و در هر دو حال نتیجه یکسان است.

The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.

فرشتهٔ جبرئیل همان کسی بود که نور نبوت را برای دانیال آورد، چنان‌که برای همهٔ پیامبران چنین کرد، زیرا او به‌عنوان حامل نور آسمانی جای شیطان را گرفته بود. این بدان معناست که هر قاعده‌ای مربوط به نبوت که در کتاب مقدّس آمده است، تحت هدایت جبرئیل بوده است. چه دانیال آن را دریافته باشد و چه نه، در آیهٔ یکِ فصل هشتم او نه‌تنها یک مشاهدهٔ مهمِ نبوی را مشخص می‌کند، بلکه در همان آیه دو شاهد برای آن مشاهدهٔ مهم ارائه می‌دهد. آنچه دانیال در آیهٔ یک ثبت کرده، این است که پیش از رؤیایی که کنار رود اولای دریافت کرد، رؤیای دیگری دریافت کرده بود. رؤیای کنار رود اولای در سال سوم پادشاهی بلشصر رخ داد. رؤیایی که پیش از رؤیای کنار رود اولای بود، در سال نخست پادشاهی بلشصر رخ داد.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> در سال اول پادشاهی بلشاصر، پادشاه بابل، دانیال خوابی دید و رؤیاهایی بر بسترش به سرش آمد؛ آنگاه خواب را نوشت و خلاصهٔ امور را بیان کرد. دانیال ۷:۱.

In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.

در آیهٔ یکمِ باب هشتم، دانیال بیان می‌کند که او نیز در سال نخستِ بلشصر رؤیایی داشته است، زیرا می‌گوید: «پس از آنچه در آغاز بر من ظاهر شد.» آیا رؤیای اولای پس از رؤیای سال نخستِ بلشصر ظاهر شد، یا رؤیا پس از نخستینِ دو رؤیای موازی ظاهر شد؟ هر دو پاسخ درست است. رؤیای نهرِ اولای همان رؤیای باب هفتم است. جبرئیل اصل نبویِ «تکرار و گسترش» را به کار می‌گیرد و هم‌زمان از قاعدهٔ «هر امر بر شهادتِ دو تن ثابت می‌شود» پیروی می‌کند. هر دو رؤیا به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس می‌پردازند.

The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.

رؤیای باب هفتم، آن پادشاهی‌ها را همچون جانوران درنده به تصویر می‌کشد و بدین‌سان آنها را در چارچوب قدرت مدنی‌شان برجسته می‌کند. رؤیای باب هشتم، همان پادشاهی‌ها را با نمادهایی برگرفته از خدمت مقدسِ مقدسگاه خدا تصویر می‌کند، هرچند هر یک از آن نمادهای خدمت مقدس عمداً تحریف شده‌اند تا پرستشی جعلی را نمایندگی کنند. باب هشتمِ دانیال نیز همان پادشاهی‌ها را مانند رؤیای باب هفتم می‌نمایاند، اما آنها را در بستر دینی‌شان قرار می‌دهد.

The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.

رؤیای اولایِ باب هشتمِ دانیال رؤیای باب هفتم را تکرار و گسترش می‌دهد. باب هفتم جنبهٔ مدنیِ پادشاهی‌های مطرح در نبوت‌های کتاب مقدس را مشخص می‌کند و باب هشتم جنبهٔ دینیِ همان پادشاهی‌ها را. وقتی این را دریابیم، می‌توان فهمید که باب‌های هفتم و هشتم یک رؤیای واحد هستند. باب نهم جایی است که جبرئیل می‌آید تا عنصر زمان را در رؤیای باب هشتم توضیح دهد. بنابراین، رؤیای اولای بیانگر باب‌های هفتم، هشتم و نهمِ کتاب دانیال است. سپس رودخانهٔ حدّقل در باب دهم معرفی می‌شود.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ پارس، کلامی بر دانیال، که نام او بلتشاصر خوانده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن کلام راست بود، اما زمانِ مقررِ آن طولانی بود؛ و او آن کلام را دریافت و رؤیا را درک کرد. در آن روزها، منِ دانیال، سه هفتهٔ تمام در عزا بودم. نانِ لذیذی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و به هیچ‌وجه خود را تدهین نکردم، تا سه هفتهٔ کامل به اتمام رسید. و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، هنگامی که کنار رودِ بزرگ، یعنی هدّقل، بودم. دانیال ۱۰:۱-۴.

The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.

رؤیای رود دجله تاریخ نبویِ پادشاه شمال را معرفی می‌کند. این رؤیا با فروپاشی پادشاهی اسکندر کبیر آغاز می‌شود و مد و جزرِ تاریخِ پس از آن را ترسیم می‌کند؛ جایی که در نهایت تنها دو رقیبِ باقی‌مانده از فروپاشی پادشاهیِ پیشینِ اسکندر کبیر، پادشاه واقعیِ جنوب در برابر پادشاه واقعیِ شمال هستند. نهایتاً به تاریخ پاپیّت می‌رسد که سپس پادشاه روحانیِ شمال می‌شود و در پایان باب یازدهم به پایان خود می‌رسد؛ آنگاه میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر پایان می‌یابد. خلاصه ساده این است که رؤیای رود اولای، رؤیای درونیِ قدس خدا و لشکر اوست و رؤیای رود دجله، رؤیای بیرونیِ دشمن خدا و قوم او در همان تاریخ است. این همان اصلی را به کار می‌گیرد که در هفت کلیسای کتاب مکاشفه و هفت مُهر آن یافت می‌شود.

> “Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.

> بسیاری از کشیشان هیچ تلاشی برای توضیح کتاب مکاشفه نمی‌کنند. آن را کتابی بی‌فایده برای مطالعه می‌نامند. چون در آن گزارشِ تصاویر و نمادها آمده است، آن را کتابی مهر و موم‌شده می‌پندارند. اما خودِ نامی که بر آن نهاده‌اند، «مکاشفه»، این پندار را رد می‌کند. مکاشفه کتابی مهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌انگیزی ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهند. تعالیم این کتاب روشن‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان رشتهٔ نبوتی پی گرفته شده است که در کتاب دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان داده که باید به آنها اهمیت داد. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. Manuscript Releases، جلد ۸، ۴۱۳.

The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.

همان تاریخ داخلی و بیرونی که در کتاب دانیال به تصویر کشیده شده، در کتاب مکاشفه نیز پی گرفته می‌شود. افزون بر نورِ نبوتی‌ای که از این دو رؤیا پدید می‌آید، تأییدی نیز بر روش‌شناسیِ تفسیرِ کتاب‌مقدسی وجود دارد که توسط ویلیام میلر پذیرفته شد و پس از آن نیز توسط Future for America به کار گرفته شد. اگر به‌درستی مورد ملاحظه قرار گیرند، کتاب دانیال، و همچنین کتاب مکاشفه، معادنِ طلایِ تمام‌عیاری برای تأیید اصولِ تفسیرِ نبوتی‌اند که خودِ کتاب‌مقدس در درونِ خویش معرفی می‌کند.

The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

اولای که موضوع درونی است و هیدکل که موضوع بیرونی است، همچنین نمایانگر دو نبوتی هستند که قرار بود در «زمانِ پایان» از مُهر گشوده شوند. اولای در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ از مُهر گشوده شد، و هیدکل در «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹ از مُهر گشوده شد؛ هنگامی که، چنان‌که در دانیالِ یازده، آیهٔ چهل، توصیف شده، کشورهایی که نمایندهٔ اتحادِ جماهیرِ شورویِ سابق بودند به دستِ پاپیّت و ایالاتِ متحده روبیده شدند.

When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.

هنگامی که به این حقایق اذعان شود، آنگاه می‌توان دریافت که آن دو رؤیا در واقع یک رؤیا هستند، همان‌گونه که تاریخ نبوتیِ هفت کلیسا و هفت مهر نمایانگر همان تاریخ نبوتی‌اند. پس آن دو رؤیا به راهی تبدیل می‌شوند که خداوند در جنبش گذشتهٔ فرشتهٔ اوّل به کار گرفت و در جنبش کنونی و آیندهٔ فرشتهٔ سوم به کار خواهد گرفت تا فرایند آزمونی را که در دانیال، باب دوازدهم، آیات ۹ و ۱۰ آمده است، پدید آورد.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> و گفت: برو به راه خود، ای دانیال؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده‌اند. بسیاری پاک خواهند شد، سفید خواهند گردید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران بدکاری خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲: ۹، ۱۰.

As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.

به‌عنوان نمونه‌ای از گشوده‌شدن هیدکل در سال ۱۹۸۹، آنچه الهام گفته است را در نظر بگیرید.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و خاتمه می‌یابند. در این‌جا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان دار و کتاب را مهر و موم کن تا زمانِ پایان.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۵.

Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.

هم اولای و هم هیدکل به ایام آخر مربوط می‌شوند، اما ادونتیسم تنها حاضر به پذیرش این بوده که ۱۷۹۸ «وقتِ آخرِ» دانیال بود، زمانی که کتابش باید از مُهر گشوده می‌شد. با این حال، بخشِ این نبوت که «به ایام آخر مربوط است» به‌درستی همان شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال است، زیرا آن آیات با صحنهٔ برخاستنِ میکائیل، هنگامی که مهلتِ انسان به پایان می‌رسد، خاتمه می‌یابند.

The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”

رؤیای داوری، طبق آنچه در باب‌های هفتم، هشتم و نهمِ دانیال آمده، تا «زمانِ انتها» در سال 1798 مهر و موم شده بود. نوری که با گشوده‌شدن مهرِ رؤیای اولای پدید آمد، اعلانِ گشایشِ داوری تحقیقی بود، نه پایانِ داوری. نوری که با گشوده‌شدن رؤیای حدقل آشکار شد، پایانِ داوری تحقیقی را مشخص می‌کند، و همچنین همان بخشی در دانیال است که «بخشِ نبوت مربوط به ایامِ آخر» را در بر دارد.

The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.

برداشته شدن مهر در سال ۱۷۹۸ آغاز داوری تحقیقی را اعلام کرد. برداشته شدن مهر در سال ۱۹۸۹ نزدیک شدن پایان داوری تحقیقی را اعلام کرد. امضای آلفا و امگا در کتاب دانیال به آسانی دیده می‌شود، اما فقط اگر بدانید چیست و بخواهید در پی آن بگردید.

When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.

وقتی دوران مهلت در دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهل‌وپنج، پایان می‌یابد، امضای آلفا و امگا ثبت می‌شود. آغاز دانیال دقیقاً نشان می‌دهد که به کجا ختم می‌شود. آن با جنگی واقعی میان بابلِ واقعی و اسرائیلِ واقعی آغاز می‌شود و بابلِ واقعی پیروز می‌شود.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> در سال سوم سلطنت یهویاقیم پادشاه یهودا، نبوکدنصر پادشاه بابل به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. و خداوند یهویاقیم پادشاه یهودا را با بخشی از ظروف خانهٔ خدا به دست او سپرد؛ و او آنها را به سرزمین شِنعار، به خانهٔ خدای خود برد و آن ظروف را در خزانهٔ خانهٔ خدای خود گذاشت. دانیال ۱:۱، ۲.

In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.

در دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل‌وپنج، جنگی روحانی میان بابلِ روحانی، که نماد آن «پادشاه شمال» است، و اسرائیلِ روحانی، که نماد آن «کوه مقدسِ پرجلال» است، به پایان می‌رسد و اسرائیلِ روحانی بر بابلِ روحانی پیروز می‌شود.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.

> و خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها، بر کوهِ مقدّسِ پُرشکوه، برپا خواهد کرد؛ امّا به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. و در آن زمان میکائیل، آن سرورِ بزرگ که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و وقتِ تنگی خواهد شد، چنان‌که از بودنِ امّتی تا همان زمان، هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر که در کتاب مکتوب یافت شود. دانیال ۱۱:۴۵؛ ۱۲:۱.

The books of Daniel and Revelation are one book:

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب هستند:

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مهر شده و دیگری کتابی گشوده. یوحنا رازهایی را که رعدها بر زبان آوردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آنها را ننویسد. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.

آن دو کتاب، که در واقع یک کتاب‌اند، شاهکارِ تعلیماتِ نبویِ فرشتهٔ جبرئیل به‌شمار می‌روند. این را با آگاهی کامل می‌نویسم که آنچه جبرئیل به دانیال و یوحنا رساند از جانب عیسی بود؛ همان که آن را از پدر دریافت کرده بود. مقصودم تمجیدِ جبرئیل نیست، بلکه برجسته کردنِ مکاشفهٔ ژرفِ شواهد در هر دو کتاب است: اینکه آلفا و امگا چگونه قواعدِ نبویِ تفسیرِ کتاب‌مقدس را طراحی کرد تا در آن دو کتاب متجلی شوند، اگر بخواهیم ببینیم.

Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.

اجازه دهید یادآوری کنم که در این مقطع، هدف و قصد من ارائهٔ تفسیری از دو نبوتِ مربوط به رودهای اولای و هیدکل نیست. هدف و قصد من پرداختن به نبوت‌های شش فصل نخستِ کتاب دانیال است. من صرفاً در پی آنم نشان دهم که کتاب‌های دانیال و مکاشفه شاید عمیق‌ترین و سنجیده‌ترین ساختار را در کلام خدا داشته باشند. این کتاب‌ها پیام نبوی را عرضه می‌کنند و در عین حال، هم سرشت خدا را آشکار می‌سازند و هم خودِ قواعدی را که لازم است به کار گرفته شوند تا شخص هم نبوت‌ها را بشناسد و هم او را که نبوت‌ها را مقرر داشته است، بشناسد.

Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.

نمونهٔ دیگری از ژرفای کتاب‌ها، بیان دانیال از «هفت زمان»ِ لاویانِ فصل بیست‌وشش است. نبوتِ «هفت زمان» همواره «سنگِ لغزش» قوم خدا بوده و هست؛ چه در اسرائیل باستان، چه در جنبش میلریِ فرشتهٔ اوّل، و نیز در جنبش کنونی و آیندهٔ فرشتهٔ سوم. «سنگ لغزش»، به تعریف ساده، چیزی است که آن را نمی‌بینید، هرچند آشکارا آن‌جا هست. ازاین‌رو، به‌محض اینکه «هفت زمان» را در کتاب دانیال تشخیص دهید، می‌بینید که آشکارا آن‌جا هست، اما همچنین می‌بینید که برای کسانی که نمی‌خواهند ببینند پنهان است.

Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and divinity.

پنهان کردن چیزی، در حالی که از نظر دستوری آشکار و پیشِ چشم است، دستاوردی ژرف است؛ چیزی که در هیچ رمان معماییِ انسانی نمی‌توان گنجاند. این شاهکاری است، زیرا آنجا هست، آشکار و پیشِ چشم هر کس که نخواهد بلغزد، اما دیدنش برای آنان که انتخاب می‌کنند بلغزند ناممکن است. به‌اصطلاح «پنهان در برابر چشم‌ها» است. این کار با ترکیبی از انسانیت و الوهیت به انجام می‌رسد.

I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.

من این ادعا را مطرح می‌کنم، زیرا می‌خواهم در اینجا یادآوری کنم که در درون ادونتیسم، دست‌کم از زمان انتشار کتاب «Questions on Doctrine» در سال ۱۹۵۷، آموزه‌ای کاتولیکی وجود داشته است، و این آموزه همچنین در جنبش حقیقتِ حاضرِ «Future for America» نیز سرِ ناحقِ خود را بلند کرده است. ایده این است که مسیح در هنگام تجسّم، جسمی را که از مریم به ارث برده بود، برنگرفت. البته کسانی که از این تعلیم دفاع می‌کنند، آن را این‌گونه بیان نمی‌کنند، اما با این همه همان چیزی است که تعلیم می‌دهند. من آن را آموزه‌ای کاتولیکی می‌نامم، زیرا این فرض که جسمِ مسیح به پاکیِ جسمِ آدم پیش از آن‌که آدم گناه کند بوده است، همان منطقِ شیطانی‌ای است که کلیسای کاتولیک در تعلیمِ موسوم به «حبلِ بی‌دنس» به کار می‌گیرد. و اگر با آموزه‌ی بت‌پرستانه‌ی «حبلِ بی‌دنس» آشنا نیستید، این آموزه تعلیم می‌دهد که جسمِ مسیح به‌طور ماورایی ساخته شده بود، همان‌گونه که طبیعتِ فروترِ آدم پیش از آن‌که او و حوّا گناه کنند، ساخته شده بود؛ یا آن‌چنان که ادعا می‌شود، مسیح دارای طبیعتِ بی‌سقوط و بی‌گناهِ آدمِ پیش از سقوط بود. این تعلیم می‌گوید که خودِ مریم معجزه‌آسا طبیعتِ جسمانیِ بی‌سقوطِ آدم پیش از گناه را دریافت کرد تا ظرفی کامل باشد برای آن‌که روح‌القدس نوزادِ عیسی را در جسمِ کاملِ مریم متجسّد سازد.

Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.

البته کسانی در میان ادونتیست‌ها که دقیقاً همان نتیجه را درباره طبیعت جسمانی عیسی می‌پذیرند، به هیچ معجزه‌ای مربوط به مریم استناد نمی‌کنند، اما بخش‌هایی از نوشته‌های خواهر وایت و کتاب مقدس را تحریف می‌کنند تا همان مفهوم کاتولیکی را تعلیم دهند. چرا همین حالا به حاشیه رفتم و از بحث کتاب دانیال فاصله گرفتم؟ پاسخ می‌دهم.

The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.

ساختار و طرحِ معجزه‌آسای کتاب دانیال و مکاشفه با آمیزه‌ای از انسانیت و الوهیت به انجام رسید. عیسی کلام خداست و کتاب مقدس کلام خداست. سرشت الهی و انسانیِ عیسی به‌طور کامل در کتاب مقدس بازتاب یافته است. کلماتِ آن الهی‌اند و قدرت آفریننده برای دگرگون کردن دل‌ها و ذهن‌ها را در خود دارند. همان کلمات همان نیرویی‌اند که همه چیز را به هستی آورد. اما مردانی که خدا برگزید تا ابزار او در نگارش کتاب مقدس باشند، همگی گناهکار بودند. بخش انسانیِ این معادله توسط انسان‌های سقوط‌کرده نمایانده می‌شود. کتاب مقدس آمیزه‌ای از انسانی و الهی است، و پیامبران گناهکار بودند، همان‌گونه که هر فرزندِ آدم چنین بوده است. مسیح هرگز در اندیشه، گفتار یا کردار گناه نکرد. اما او واقعاً جسم انسانی را از مریم گرفت، آن هم پس از چهار هزار سالِ زوال. اگر او واقعاً طبیعتِ جسمانیِ فروترِ آدم را پیش از آن‌که آدم گناه کرده باشد بر خود گرفته بود، لازم می‌آمد که هر نویسندهٔ کتاب مقدس نیز بی‌گناه می‌بود.

The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.

«پنهان بودن در برابر دیدگان»ِ «هفت زمان» در کتاب دانیال نه تنها به‌وسیلهٔ کلماتی که دانیال ثبت کرد محقق شد، بلکه همچنین به‌واسطهٔ انسان‌های سقوط‌کرده‌ای که کتاب مقدس کینگ جیمز را ترجمه کردند. انسان‌های سقوط‌کرده دو بار به کتاب دانیال دست زدند، و آنچه به انجام رسید بدون نظارت مشیت‌آمیز الهیِ خداوند برای هیچ انسانی ممکن نبود.

In our next article we will begin to show how divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.

در مقالهٔ بعدی‌مان نشان خواهیم داد که چگونه الوهیت و انسانیت «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش را در کتاب دانیال، در برابر دیدگان، پنهان کردند؛ زیرا خدا از پیش می‌دانست و حتی مقرر کرده بود که این، «سنگِ لغزشِ» آزمایشی برای هم آنان که در جنبشِ فرشتهٔ نخست‌اند و هم آنان که در جنبشِ فرشتهٔ سوم‌اند، باشد.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد. رؤیاهایی که او در کناره‌های رودهای اولای و حدّقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی رخ خواهند داد.» Testimonies to Ministers, 112.

Back to Articles