Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره سیزده

Number Thirteen

عدد سیزده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2025

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the prophetic symbol of 1863. We have been focusing our attention on the biblical Kadesh as the symbol on ancient Israel’s rebellion against the “rest” that brought about their death over a period that culminated at Kadesh, thus illustrating the rejection of Jeremiah’s “old paths” in 1863 when the “seven times” of Leviticus twenty-six was rejected.

ما در حال حاضر به نماد نبویِ ۱۸۶۳ می‌پردازیم. تمرکز خود را بر قادِشِ کتاب‌مقدّس نهاده‌ایم، به‌عنوان نمادی از شورش اسرائیل باستان علیه «آرامش» که طی دوره‌ای که در قادش به اوج رسید به مرگ آنان انجامید، و بدین‌سان ردّ «راه‌های کهن»ِ ارمیا در سال ۱۸۶۳ را نشان می‌دهد؛ زمانی که «هفت بارِ» باب ۲۶ِ لاویان رد شد.

In pursuing the light associated with Kadesh and 1863, we have been identifying the ten tests that reached to Kadesh. We have identified the first three tests as the test of the manna. Those three steps can be represented as miracles or tests, and the Sabbath rest being the first of the ten tests corresponds to the tenth test, which is identified so clearly by Paul in Hebrews as the “rest.” The ten tests possess an alpha rest and an omega rest.

در پیِ نوری که با قادش و ۱۸۶۳ پیوند دارد، ده آزمونی را که به قادش رسیدند شناسایی کرده‌ایم. سه آزمون نخست را به‌عنوان آزمونِ مَنّا شناسایی کرده‌ایم. آن سه مرحله را می‌توان به‌صورت معجزات یا آزمون‌ها بازنمایی کرد، و آرامشِ سبت که نخستینِ آن ده آزمون است، با آزمون دهم متناظر است؛ همان که پولس در عبرانیان به‌روشنی آن را «آرامش» می‌نامد. آن ده آزمون دارای یک آرامشِ آلفا و یک آرامشِ اُمگا هستند.

It does not matter how a student of prophecy wishes to define “the rest” that the Hebrews rejected at Kadesh—for prophetically every “rest,” (line upon line) is referring to “the rest and the refreshing” that is the latter rain. Kadesh is a premier symbol of the rejection of the latter rain message and also the latter rain experience, for the sealing which is accomplished upon the one hundred and forty-four thousand at Kadesh is a settling into the truth both “intellectually and spiritually.”

فرقی نمی‌کند که یک دانش‌پژوه نبوّت «آرامی»‌ای را که عبرانیان در قادش رد کردند چگونه بخواهد تعریف کند—زیرا از نظر نبوی، هر «آرامی» (خط بر خط) به «آرامی و تجدید نیرو» اشاره دارد که همان بارانِ آخر است. قادش نماد برجستهٔ رد کردن پیام بارانِ آخر و نیز تجربهٔ بارانِ آخر است، زیرا مُهر شدنی که بر صد و چهل و چهار هزار در قادش صورت می‌گیرد، استقرار در حقیقت است، هم «از نظر عقلانی و هم روحانی».

> “Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1161.

> «به محض اینکه قوم خدا بر پیشانی‌هایشان مهر شوند—این هیچ مهر یا علامتِ قابل مشاهده‌ای نیست، بلکه استقرار در حقیقت است، هم از نظر عقلی و هم روحانی، چنان‌که متزلزل نمی‌شوند—به محض اینکه قوم خدا مهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن خواهد آمد. در حقیقت، از همین حالا آغاز شده است؛ داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین آمده‌اند تا به ما هشدار دهند، تا بدانیم چه در راه است.» تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۴، ۱۱۶۱.

To settle “into the truth” “intellectually” represents the acceptance of the methodology of line upon line as the one and only sanctified approach in the study of God’s Word. This narrow approach was confirmed as the correct approach in August of 1840, when “multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement.” The “wonderful impetus,” represents the manifestation of the power of the Holy Spirit that sent the first angel’s message around the world in 1840.

استقرار یافتن «در حقیقت» به‌صورت «عقلی»، نمایانگر پذیرش روش‌شناسیِ «خط بر خط» به‌عنوان تنها و یگانه رویکرد تقدیس‌شده در مطالعهٔ کلام خداست. این رویکرد محدود در اوتِ ۱۸۴۰ به‌عنوان رویکرد درست تأیید شد، زمانی که «انبوهی از مردم از درستیِ اصولِ تفسیر نبوی که میلر و همکارانش پذیرفته بودند متقاعد شدند و نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز به جنبش ظهور داده شد.» «نیروی محرکهٔ شگفت‌انگیز» نمایانگر تجلیِ قدرت روح‌القدس است که در سال ۱۸۴۰ پیام فرشتهٔ اول را به سراسر جهان فرستاد.

Those who participated in the work representing the “wonderful impetus” were empowered to do that very work by the power of the Holy Spirit. The Holy Spirit only manifested His power among those who had accepted the sacred methodology. The Holy Spirit only manifested His power within those who had accepted the sacred methodology.

کسانی که در کاری که نمایانگر «نیروی محرکهٔ شگفت‌انگیز» بود مشارکت داشتند، به‌واسطهٔ قدرت روح‌القدس برای انجام همان کار توانمند شدند. روح‌القدس تنها در میان کسانی که روش مقدس را پذیرفته بودند قدرت خود را آشکار کرد. روح‌القدس تنها در درون کسانی که روش مقدس را پذیرفته بودند قدرت خود را آشکار کرد.

Settling into the truth intellectually is the acceptance of the line upon line methodology and the ‘acceptance’ of the line upon line methodology is represented to a Laodicean as the opening of the heart-door for the entrance of the Messenger to Laodicea in the person of the Holy Spirit. The acceptance of the sacred methodology brings the power of the Holy Spirit into the mind of those settling into the truth intellectually. The acceptance of that methodology produces a spirituality that is represented as the combination of Divinity with humanity. The application of the biblical methodology of line upon line, when mixed with faith is represented as settling into the truth intellectually, and the truth (message) which is produced by the methodology, cannot be separated from Jesus, who is the Word. To accept the message of His Word is to accept the Holy Spirit into your mind. Thus, settling into the truth intellectual produces the spiritual experience that receives God’s seal of approval.

ثابت‌شدن در حقیقت از نظر عقلانی عبارت است از پذیرش روش «سطر بر سطر»، و «پذیرش» این روش برای یک لاودیکیه‌ای به‌صورت گشوده‌شدنِ درِ دل برای ورودِ پیام‌آور به لاودیکیه در شخصِ روح‌القدس نمایانده می‌شود. پذیرش این روش مقدس، قدرت روح‌القدس را به ذهنِ کسانی وارد می‌کند که از نظر عقلانی در حقیقت ثابت می‌شوند. پذیرش آن روش، معنویتی پدید می‌آورد که به‌صورت ترکیب الوهیت با انسانیت نمایانده می‌شود. به‌کاربستن روش کتاب‌مقدسیِ «سطر بر سطر»، وقتی با ایمان آمیخته شود، به‌صورت ثابت‌شدنِ عقلانی در حقیقت نمایانده می‌شود، و حقیقت (پیامی) که آن روش پدید می‌آورد، از عیسی که کلمه است جداشدنی نیست. پذیرفتن پیامِ کلامِ او یعنی پذیرفتن روح‌القدس در ذهنِ خود. بنابراین، ثابت‌شدنِ عقلانی در حقیقت، آن تجربهٔ روحانی را پدید می‌آورد که مُهر تأیید خدا را دریافت می‌کند.

Kadesh was the final test for ancient Israel. The two classes of wine drinkers in the book of Joel are separated and distinguished from each other based upon the rejection or acceptance of the latter rain message which Joel identifies as “new wine” in contrast with the fermented wine being consumed by the other class. Joel’s “new wine” is Paul’s “rest,” in Hebrews three and four. It is also what Isaiah’s “drunkards of Ephraim” refuse to “hear”—to “whom he said, ‘This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing’: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

قادش آخرین آزمون برای اسرائیل باستان بود. دو گروهِ شراب‌نوش در کتاب یوئیل، بر پایهٔ رد یا پذیرشِ پیامِ «بارانِ آخر» که یوئیل آن را «شرابِ تازه» می‌نامد—در مقابلِ شرابِ تخمیرشده‌ای که گروهِ دیگر می‌نوشند—از هم جدا و متمایز می‌شوند. «شرابِ تازه»ی یوئیل همان «آرامش» پولس است در عبرانیان فصل‌های سه و چهار. همچنین همان چیزی است که «مستانِ افرایم»ِ اشعیا از «شنیدنِ» آن سر باز می‌زنند—«به آنان گفت: این است آن آرامشی که به آن می‌توانید خستگان را آرام دهید؛ و این است آن تجدیدِ قوا؛ اما آنان نخواستند بشنوند. اما کلامِ خداوند برای ایشان شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا، اندکی آنجا؛ تا بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفتار گردند.»

We have identified that Aaron’s golden calf rebellion represents ‘two’ of the ten tests that conclude at Kadesh. The division of that test into two tests is in agreement with the testing period of the latter rain that is represented by the “image of the beast test,” which is the test that determines the destiny of God’s people. Revelation thirteen identifies ‘rebellion’ for the number ‘thirteen’ represents rebellion.

ما دریافته‌ایم که تمرّدِ گوسالهٔ زرّینِ هارون نمایندهٔ «دو» مورد از ده آزمونی است که در قادِش به پایان می‌رسند. تقسیمِ آن آزمون به دو آزمون با دورهٔ آزمایشِ بارانِ آخر که با «آزمونِ تصویرِ حیوان» نشان داده می‌شود، هماهنگ است؛ همان آزمونی که سرنوشتِ قومِ خدا را تعیین می‌کند. باب سیزدهمِ مکاشفه «تمرّد» را مشخص می‌کند، زیرا عددِ «سیزده» نمایانگرِ تمرّد است.

The chapter begins with the papal sea beast, premier symbol of rebellion upon earth as Daniel identifies it as the power that speaks great words against the Most High. That rebellion is followed by the rebellion of the earth beast, the United States, who then forces the entire world to follow their example of rebellion. The pattern for the third rebellion in the chapter is found in the first of the three rebellions, represented as the sea beast, the symbol of the Vatican. In verse eleven the United States speaks as a dragon and thus forms an image to the beast—image of the Vatican. Verse twelve onward the United States forces the world to do the same. Aaron’s rebellion is twofold representing the rebellion of the United States and then the rebellion of the entire world when the world image of the Vatican is enforced.

فصل با وحشِ دریاییِ پاپی آغاز می‌شود؛ برجسته‌ترین نمادِ شورش بر زمین، چنان‌که دانیال آن را قدرتی معرفی می‌کند که سخنانِ بزرگ بر ضدّ خدای متعال می‌گوید. آن شورش به‌دنبالِ شورشِ وحشِ زمین، یعنی ایالات متحده، می‌آید که سپس تمامِ جهان را وادار می‌کند از الگوی شورشِ خود پیروی کند. الگوی شورشِ سوم در این فصل در نخستینِ سه شورش یافت می‌شود که به‌صورتِ وحشِ دریا، نمادِ واتیکان، نمایانده شده است. در آیهٔ یازدهم، ایالات متحده چون اژدها سخن می‌گوید و بدین‌سان تمثالِ وحش را برپا می‌کند — تمثالِ واتیکان. از آیهٔ دوازده به بعد، ایالات متحده جهان را وادار می‌کند همان را انجام دهد. شورشِ هارون دوگانه است و نمایانگرِ شورشِ ایالات متحده و سپس شورشِ تمامِ جهان است، هنگامی که تمثالِ جهانیِ واتیکان تحمیل می‌شود.

Aaron’s rebellion identifies both periods, represented as idolatry when Moses was not there, followed by idolatry when Moses was there. Moses had been receiving the Law, and therefore represents the Law of God as the diving point in the rebellion. The test represented by Aaron’s golden image of a calf-beast is the test of 1863.

سرکشیِ هارون هر دو دوره را مشخص می‌کند: بت‌پرستی در زمانی که موسی آن‌جا نبود، و پس از آن بت‌پرستی در زمانی که موسی حضور داشت. موسی در حال دریافت شریعت بود و ازاین‌رو نمایندهٔ شریعت خدا به‌عنوان نقطهٔ شیرجه در آن شورش است. آزمونی که پیکرهٔ طلاییِ گوساله-حیوانِ هارون نمایندهٔ آن است، آزمون سال ۱۸۶۳ است.

It is the Sunday law test, representing a dividing line between life and death. It’s the dividing line between the Promised Land or death in the wilderness, the dividing line between the mark of the beast or the seal of God, the dividing line between the fate of Shebna the Laodicean or Eliakim the Philadelphian. The first three tests, represented by the manna symbolize the Sabbath or Sunday controversy, as does the tenth test. The dividing line in Aaron’s golden calf rebellion representing both the fifth and sixth tests—and is the Sunday law.

این همان آزمون قانون یکشنبه است که خط فاصل میان زندگی و مرگ را نشان می‌دهد. این خط فاصل میان ورود به سرزمین موعود یا مرگ در بیابان است، خط فاصل میان نشان وحش یا مهر خدا، خط فاصل میان سرنوشت شبناِ لاودیکیه‌ای یا الیاقیمِ فیلادلفیایی. سه آزمون نخست، که با منا نمایانده شده‌اند، نشانگر مناقشهٔ سبت یا یکشنبه‌اند، همان‌گونه که آزمون دهم نیز چنین است. خط فاصل در شورش گوسالهٔ طلاییِ هارون، که نمایندهٔ هر دو آزمون پنجم و ششم است، همان قانون یکشنبه است.

The fourth test is the water at Massah, meaning ‘testing’ and ‘Meribah’ meaning the “ensign of Jehovah” and is located in Exodus 17:1–7, where it is directly identified as “testing the Lord”.

آزمایش چهارم آبِ مسّا، به‌معنای «آزمودن»، و مَریبَه، به‌معنای «نشانِ یهوه»، است و در خروج ۱۷:۱-۷ آمده که در آنجا صراحتاً «آزمودنِ خداوند» نامیده می‌شود.

> And all the congregation of the children of Israel journeyed from the wilderness of Sin, after their journeys, according to the commandment of the Lord, and pitched in Rephidim: and there was no water for the people to drink. Wherefore the people did chide with Moses, and said, Give us water that we may drink. And Moses said unto them, Why chide ye with me? wherefore do ye tempt the Lord? And the people thirsted there for water; and the people murmured against Moses, and said, Wherefore is this that thou hast brought us up out of Egypt, to kill us and our children and our cattle with thirst?

> و تمامی جماعتِ بنی‌اسرائیل، به فرمان خداوند، در مراحل سفرشان از بیابانِ سین کوچ کردند و در رِفیدیم اردو زدند؛ و برای قوم آبی نبود که بنوشند. پس قوم با موسی مجادله کردند و گفتند: به ما آب بده تا بنوشیم. موسی به آنان گفت: چرا با من مجادله می‌کنید؟ چرا خداوند را می‌آزمایید؟ و قوم در آنجا برای آب تشنه شد، و بر ضد موسی غرولند کردند و گفتند: چرا ما را از مصر بیرون آوردی تا ما و فرزندان‌مان و چارپایان‌مان را با تشنگی به هلاکت رسانی؟

> And Moses cried unto the Lord, saying, What shall I do unto this people? they be almost ready to stone me.

> و موسی نزد خداوند فریاد برآورد و گفت: با این قوم چه کنم؟ نزدیک است مرا سنگسار کنند.

> And the Lord said unto Moses, Go on before the people, and take with thee of the elders of Israel; and thy rod, wherewith thou smotest the river, take in thine hand, and go. Behold, I will stand before thee there upon the rock in Horeb; and thou shalt smite the rock, and there shall come water out of it, that the people may drink. And Moses did so in the sight of the elders of Israel.

> و خداوند به موسی گفت: پیشاپیش قوم برو و از مشایخ اسرائیل چند تن را با خود ببر؛ و عصایت را که با آن رود را زده بودی به دست بگیر و برو. اینک من در آنجا بر صخره‌ای در حوریب پیش روی تو خواهم ایستاد؛ و تو صخره را خواهی زد و از آن آب بیرون خواهد آمد تا قوم بنوشند. و موسی در نظر مشایخ اسرائیل چنین کرد.

> And he called the name of the place Massah, and Meribah, because of the chiding of the children of Israel, and because they tempted the Lord, saying, Is the Lord among us, or not? Exodus 17:1–7.

> و نام آن مکان را مسه و مریبه نهاد، به سبب نزاع بنی‌اسرائیل و اینکه خداوند را آزمودند و گفتند: آیا خداوند در میان ما هست یا نه؟ خروج 17:1-7.

The testing represented by “Massah,” and the ensign represented by “Meribah” are a prophetic alpha that meets its prophetic omega when Moses strikes the same Rock a second time. This means the fourth of the ten provocations is represented at Kadesh, for the second Kadesh is where Moses strikes the Rock in rebellion. This identifies that Kadesh, as a symbol, includes the test of water which produces an ensign.

آزمایشی که «مسه» نمایندهٔ آن است، و عَلَمی که «مریبه» نمایندهٔ آن است، آلفای نبوی‌اند که وقتی موسی همان صخره را برای بار دوم می‌زند، به اُمگای نبوی خود می‌رسند. این بدان معناست که چهارمینِ ده مورد تحریک در قادش نمایان می‌شود، زیرا قادشِ دوم همان‌جایی است که موسی از سر سرکشی صخره را می‌زند. این نشان می‌دهد که قادش، به‌عنوان نماد، آزمونِ آب را که عَلَمی پدید می‌آورد، در بر می‌گیرد.

The test of water which produces the ensign is the test of the latter rain message. 1863 was where the ensign was supposed to have been lifted up, but alas; 1863 was only the first Kadesh, and the second Kadesh is at the soon coming Sunday law. Massah and Meribah represent the final test for the one hundred and forty-four thousand just before they are lifted up as an ensign at the Sunday law. It was not the authority of Rome, or the authority of the Jews that arranged the death of Christ. That authority was authorized in the counsel of Heaven ages before the cross. Moses used his rod, the rod anointed by God Himself to strike the Rock— but only one time. That Rock according to inspiration is represented by the messages of 1840 to 1844, which are the old foundational truths that represent the path of the just. In the testing represented by Massah the water that saves, is the water which comes out of the Rock of the old paths. That water tests and produces two classes; one for the mark of the beast and the other for the seal of God, as is represented by the seal of God upon those lifted up as an ensign, as represented by Meribah.

آزمونِ آبی که بیرق را پدید می‌آورد، همان آزمونِ پیامِ بارانِ پسین است. ۱۸۶۳ سالی بود که قرار بود بیرق برافراشته شود، اما افسوس؛ ۱۸۶۳ فقط قادشِ نخستین بود و قادشِ دوم در هنگامِ قانونِ نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه است. مسّه و مریبه نمایانگرِ آزمونِ نهایی برای یکصد و چهل و چهار هزار نفرند، درست پیش از آن‌که در هنگامِ قانونِ یکشنبه چون بیرقی برافراشته شوند. این اقتدارِ روم یا اقتدارِ یهودیان نبود که مرگِ مسیح را ترتیب داد. آن اقتدار در شورای آسمان، قرن‌ها پیش از صلیب، تفویض شده بود. موسی از عصایش استفاده کرد—عصایی که خودِ خدا آن را مسح کرده بود—تا صخره را بزند؛ اما فقط یک‌بار. آن صخره، بنا بر الهام، به‌وسیلهٔ پیام‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نمایانده می‌شود؛ همان حقایقِ بنیادینِ کهنی که نمایانگرِ راهِ عادلان‌اند. در آزمونی که مسّه نمایان می‌کند، آبِ نجات‌بخش همان آبی است که از صخرهٔ راه‌های کهن بیرون می‌آید. آن آب می‌آزماید و دو دسته پدید می‌آورد: یکی برای نشانهٔ وحش و دیگری برای مهرِ خدا؛ چنان‌که مریبه نمایانگرِ مهرِ خدا بر آنان است که چون بیرقی برافراشته می‌شوند.

The temple was finished before the third decree of Artaxerxes, establishing that the Millerite temple which Christ raised up in 46 years from 1798 unto 1844, was finished before the third angel, represented by the arrival of the third decree. The one hundred and forty-four thousand are sealed just before the Sunday law where they are then lifted up as an ensign offering of the first fruits of Pentecost, as in days of old. Massa and Meribah identify the water test represented by the message of the Midnight Cry in the history of the first and third angels.

معبد پیش از فرمان سوم اردشیر به پایان رسید و بدین سان روشن می‌شود که معبد میلریتی که مسیح در مدت 46 سال، از 1798 تا 1844، برپا کرد، پیش از فرشته سوم — که با آمدن فرمان سوم نمود می‌یابد — به پایان رسیده بود. صد و چهل و چهار هزار اندکی پیش از قانون یکشنبه مهر می‌شوند و سپس همچون علمی برافراشته می‌گردند، به منزله تقدیم نخستین میوه‌های پنطیکاست، چنان که در ایام قدیم. مسا و مریبا آزمون آب را مشخص می‌کنند؛ آزمونی که پیام فریاد نیمه‌شب در تاریخ فرشتگان اول و سوم آن را بازنمایی می‌کند.

The work of combining Divinity with humanity is also represented as the combining of two temples. It also represented as marriage where a man and a woman, or a female temple and a male temple are joined and become one flesh. Christ erected the Millerite temple for the purpose of leading them into His Heavenly temple where they would find “rest,” represented in the history of 1844 by the seventh-day Sabbath.

کارِ پیوند دادنِ الوهیت با بشریت همچنین به‌صورتِ پیوندِ دو هیکل نشان داده می‌شود. همچنین به‌صورتِ ازدواجی تصویر می‌شود که در آن مرد و زن، یا هیکلی زنانه و هیکلی مردانه، به هم می‌پیوندند و یک تن می‌شوند. مسیح هیکلِ میلری‌ها را برپا کرد تا آنان را به هیکلِ آسمانیِ خود هدایت کند؛ جایی که "آرامش" را بیابند؛ آرامشی که در تاریخ ۱۸۴۴، سبتِ روزِ هفتم نمایانگر آن بود.

When this understanding of Massa and Meribah, as the fourth test, is applied between an opening test which also represents three tests, and which is then followed by the Sunday law of the fifth and sixth tests—you can then see, but only if you are willing to see, that the threefold manna test is the first test, followed by a test that proceeds the third twofold test of Aaron’s golden calf. Massa and Meribah are represented together, for it is only in the second angel’s message that a prophetic “doubling,” is located. The first three tests of the manna are the first angel’s message. The test of Massa and Meribah is the second angel’s message and Aaron’s rebellion is the third angel’s message.

وقتی این برداشت از مسّا و مریبَه، به‌عنوان آزمون چهارم، میان یک آزمون آغازین که خود نیز نمایندهٔ سه آزمون است و پس از آن قانون یکشنبهٔ آزمون‌های پنجم و ششم قرار داده شود—آنگاه می‌توانید ببینید، البته فقط اگر بخواهید ببینید، که آزمون سه‌گانهٔ مَنّا نخستین آزمون است و پس از آن آزمونی می‌آید که مقدم بر آزمون سومِ دوگانهٔ گوسالهٔ طلاییِ هارون است. مسّا و مریبَه با هم نمایانده می‌شوند، زیرا تنها در پیام فرشتهٔ دوم است که یک «دوبرابری» نبوی یافت می‌شود. سه آزمون نخستِ مَنّا پیام فرشتهٔ اول‌اند. آزمون مسّا و مریبَه پیام فرشتهٔ دوم است و عصیان هارون پیام فرشتهٔ سوم است.

The fifth test is the test of Aaron’s golden calf which begins with a manifestation of idolatry when the rebels thought their naked rebellion was concealed from God.

پنجمین آزمون، آزمونِ گوسالهٔ طلاییِ هارون است که با بروزِ بت‌پرستی آغاز می‌شود، هنگامی که شورشیان می‌پنداشتند سرکشیِ عریان‌شان از خدا پنهان بود.

> And when the people saw that Moses delayed to come down out of the mount, the people gathered themselves together unto Aaron, and said unto him, Up, make us gods, which shall go before us; for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And Aaron said unto them, Break off the golden earrings, which are in the ears of your wives, of your sons, and of your daughters, and bring them unto me. And all the people brake off the golden earrings which were in their ears, and brought them unto Aaron. And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord.

> و چون مردم دیدند که موسی در فرود آمدن از کوه دیر می‌کند، نزد هارون گرد آمدند و به او گفتند: برخیز، برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند؛ زیرا این موسی، همان مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سرش آمده است. هارون به آنان گفت: گوشواره‌های طلایی را که در گوش‌های زنان و پسران و دخترانتان است، جدا کنید و نزد من بیاورید. و همهٔ مردم گوشواره‌های طلایی را که در گوش‌هایشان بود جدا کردند و نزد هارون آوردند. او آنها را از دستشان گرفت و با ابزار کنده‌کاری آنها را شکل داد و از آنها گوساله‌ای ریخته ساخت؛ و گفتند: ای اسرائیل، اینها خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند. و چون هارون این را دید، در برابر آن مذبحی بنا کرد؛ و هارون اعلام کرد و گفت: فردا برای خداوند عید است.

> And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:1–6.

> و بامدادِ روزِ بعد برخاستند و قربانی‌های سوختنی تقدیم کردند و قربانی‌های سلامتی آوردند؛ و قوم نشستند تا بخورند و بنوشند و برخاستند تا بازی کنند. خروج ۳۲:۱-۶.

The sixth test is the second part of the golden calf rebellion, when Moses returns from receiving the Ten Commandments. Moses asks, “Who is on the Lord’s side?” the majority remained passive or aligned with idolaters, manifesting the same rebellion openly in the mediator’s presence.

آزمون ششم بخش دومِ شورشِ گوسالهٔ طلایی است، زمانی که موسی پس از دریافتِ ده فرمان بازمی‌گردد. موسی می‌پرسد: «چه کسی جانبِ خداوند را می‌گیرد؟» اکثریت منفعل ماندند یا با بت‌پرستان همسو شدند و همان شورش را در حضورِ میانجی آشکارا بروز دادند.

The fifth and sixth tests clearly typify and align with the Sunday law. Elijah on Mount Carmel asks a similar question as Moses did. Choose this day who you will serve, points to the test of the Sunday law. The symbolism of the image of the beast test points to the Sunday law. The division of the Levites in Aaron’s story and the division of the twelve tribes in the story of Jeroboam’s two golden calves, identify the division of the wise and foolish at the Sunday law. The Laodiceans are the foolish virgins, as testified to by Sister White, and therefore the division of the virgins at the Sunday law is the division of Laodiceans and Philadelphians. The fifth and sixth tests, which are one twofold test, align with the Sunday law, which means they align with 1863, and Kadesh.

آزمون‌های پنجم و ششم به‌روشنی نمونه‌ای از قانون یکشنبه‌اند و با آن همسو هستند. ایلیا بر کوه کرمل پرسشی مشابهِ پرسشی که موسی مطرح کرد می‌پرسد. «امروز برگزینید که به چه کسی خدمت خواهید کرد» به آزمونِ قانونِ یکشنبه اشاره دارد. نمادپردازیِ آزمونِ تصویرِ وحش به قانون یکشنبه اشاره می‌کند. تقسیمِ لاویان در داستانِ هارون و تقسیمِ اسباطِ دوازده‌گانه در داستانِ دو گوسالهٔ زرینِ یربعام، جداییِ خردمندان و نادانان را در هنگامِ قانونِ یکشنبه مشخص می‌سازند. لاودیکیان همان دوشیزگانِ نادان‌اند، چنان‌که به گواهیِ خواهر وایت آمده است؛ بنابراین، جداییِ دوشیزگان در هنگامِ قانونِ یکشنبه، جداییِ لاودیکیان و فیلا‌دلفیاییان است. آزمونِ پنجم و ششم که یک آزمونِ دوگانه‌اند، با قانونِ یکشنبه همسو هستند؛ یعنی با سالِ ۱۸۶۳ و نیز با قادش همخوانی دارند.

Chapters thirty-two and thirty-three of Exodus are fulfilled on the very same day, just hours apart, and that day typifies 1863 and Kadesh. In chapter thirty-three Moses asks to see God’s glory. Therefore, we see Moses in the fifth and sixth provocations being transformed into the one hundred and forty-four thousand. That same Moses is also at Kadesh striking the Rock a second time, thus representing a class that are crushed by the Rock which they refused to fall upon. That Rock is a message, and there are therefore two symbols of Moses at Kadesh, one manifesting God’s glory and the other rejecting the Rock.

باب‌های سی‌ودو و سی‌وسهٔ سفر خروج در همان روز، با تنها چند ساعت فاصله، تحقق می‌یابند، و آن روز نمادِ ۱۸۶۳ و قادش است. در باب سی‌وسه، موسی درخواست می‌کند که جلال خدا را ببیند. ازاین‌رو، موسی را در سرپیچیِ پنجم و ششم می‌بینیم که به گروهِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر تبدیل می‌شود. همان موسی نیز در قادش برای بار دوم به صخره ضربه می‌زند و بدین‌سان نمایندهٔ گروهی است که زیر صخره‌ای خرد می‌شوند که از افتادن بر آن سر باز زدند. آن صخره پیامی است، و بنابراین دو نماد از موسی در قادش وجود دارد: یکی که جلال خدا را آشکار می‌کند و دیگری که صخره را رد می‌کند.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> بگذار آنان که به‌عنوان نگهبانان خدا بر دیوارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرها را پیشاپیشِ مردم ببینند— مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناپارسایی فرق بگذارند.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

One of the symbols of ‘Moses at Kadesh’ strikes the Rock with a rod, a symbol of authority. The first time it was God’s authority and the second time it was man’s authority. The class represented by Moses at the second Kadesh are represented as the drunkards of Ephraim, who use their theological authority (rod) to attack the message of the latter rain, which is the message of the old paths of 1840 to 1844.

یکی از نمادهای «موسی در قادش» این است که او با عصا، که نماد اقتدار است، صخره را می‌زند. بار نخست اقتدار خدا بود و بار دوم اقتدار انسان. طبقه‌ای که موسی در قادشِ دوم نمایندگی می‌کند، به‌صورت مستانِ افرایم به تصویر کشیده شده است؛ آنان از اقتدار الهیاتیِ خود (عصا) برای حمله به پیامِ بارانِ پسین استفاده می‌کنند؛ پیامی که همان پیامِ راه‌های کهن در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ است.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت خود را گم کرده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها رسانده شوند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.

The first test of manna is three tests. The last of the ten tests is the test of the third angel. Both first and last represent “rest” as a symbol of the test. The first test is three tests, representing the first angel that is followed by the second angel, but the fourth test, where the sealing and lifting up as an ensign, is represented by Massa and Meribah. The third angel, represented by the fifth and sixth tests, is the third test, which followed the second test of Massa and Meribah, and the first test of manna.

نخستین آزمونِ منا سه آزمون است. آخرینِ ده آزمون، آزمونِ فرشتهٔ سوم است. هر دو، نخست و واپسین، «استراحت» را به‌عنوان نمادِ آزمون نشان می‌دهند. آزمون نخست سه آزمون است و نمایندهٔ فرشتهٔ نخست است که فرشتهٔ دوم در پیِ آن می‌آید، اما آزمون چهارم، جایی که مهر شدن و برافراشته شدن همچون پرچم رخ می‌دهد، با مسا و مریبه نمایانده می‌شود. فرشتهٔ سوم که با آزمون‌های پنجم و ششم نمایانده می‌شود، همان آزمون سوم است که پس از آزمونِ دومِ مسا و مریبه و آزمونِ نخستِ منا آمد.

The provocation at Taberah set forth in Numbers 11:1–3 is the seventh test. The verses that introduce the fiery trial of faith represented by “Taberah,” which means ‘a burning place’ are preceded with verses identifying the movement of God’s people through the wilderness. The impatience manifested in chapter ten is contrasted with the one hundred and forty-four thousand who follow the Lamb whithersoever He goeth. These are those who have the patience of the saints, but ancient Israel was manifesting impatience in chapter ten that leads to their fiery ordeal in chapter eleven.

سرکشی در Taberah که در سفر اعداد ۱۱:۱–۳ بیان شده، هفتمین آزمون است. پیش از آیاتی که آزمون آتشینِ ایمان، نمایانده در «Taberah» به معنی «محل سوختن»، را معرفی می‌کنند، آیاتی آمده که حرکت قومِ خدا را در بیابان توصیف می‌کنند. بی‌صبریِ آشکارشده در فصل ده در تضاد است با صد و چهل و چهار هزار نفری که هرجا بره برود، از او پیروی می‌کنند. این‌ها کسانی‌اند که شکیباییِ مقدسین را دارند، اما اسرائیل باستان در فصل ده بی‌صبری از خود نشان می‌داد که به ابتلای آتشینِ آنان در فصل یازده می‌انجامد.

> And they departed from the mount of the Lord three days’ journey: and the ark of the covenant of the Lord went before them in the three days’ journey, to search out a resting place for them. And the cloud of the Lord was upon them by day, when they went out of the camp. And it came to pass, when the ark set forward, that Moses said, Rise up, Lord, and let thine enemies be scattered; and let them that hate thee flee before thee. And when it rested, he said, Return, O Lord, unto the many thousands of Israel. Numbers 10:33–36.

> و آنان از کوه خداوند به اندازهٔ سه روز راه روانه شدند؛ و تابوت عهدِ خداوند در آن سفرِ سه‌روزه پیشاپیش ایشان می‌رفت تا برایشان جای آسایش بجوید. و در روز، هنگامی که از اردوگاه بیرون می‌آمدند، ابرِ خداوند بر فراز ایشان بود. و چنین شد که چون تابوت به حرکت درمی‌آمد، موسی می‌گفت: برخیز، ای خداوند، تا دشمنانت پراکنده شوند؛ و آنان که از تو نفرت دارند از حضور تو بگریزند. و چون آرام می‌گرفت، می‌گفت: بازگرد، ای خداوند، نزد هزارانِ بسیارِ اسرائیل. اعداد ۱۰:۳۳–۳۶.

The next verse introduces the rebellion of Taberah.

آیهٔ بعد شورشِ تبعره را معرفی می‌کند.

> And when the people complained, it displeased the Lord: and the Lord heard it; and his anger was kindled; and the fire of the Lord burnt among them, and consumed them that were in the uttermost parts of the camp. And the people cried unto Moses; and when Moses prayed unto the Lord, the fire was quenched. And he called the name of the place Taberah: because the fire of the Lord burnt among them. Numbers 11:1–3.

> و چون قوم شکایت کردند، این در نظر خداوند ناپسند آمد؛ و خداوند آن را شنید؛ و خشم او برافروخته شد؛ و آتش خداوند در میان ایشان شعله‌ور گشت و کسانی را که در اقصای اردوگاه بودند، سوزانید. و قوم نزد موسی فریاد برآوردند؛ و چون موسی نزد خداوند دعا کرد، آتش فرو نشست. و نام آن مکان را «تابره» نهاد، زیرا آتش خداوند در میان ایشان برافروخته شد. اعداد ۱۱:۱‏-۳.

The provocation which followed the manifestation of fire, was the longing for flesh food and is the eighth test. This is located in Numbers 11:4–34. The complaining in Taberah represents a corrupted higher nature, a lack of patience, and the rebellion of the lust for the fleshpots of Egypt represents the lower nature. The fire represents purification by fire of the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three, for prophetically Taberah means a burning place and the burning place in God’s prophetic Word is located in Malachi three where fire produces an impatient class destined to be purged and a patient class who are purified as an offering that is lifted up.

آزمونی که پس از ظهور آتش پیش آمد، هوسِ خوردنِ گوشت بود و این، هشتمین آزمون است. این ماجرا در اعداد ۱۱:۴-۳۴ آمده است. شکایت‌کردن در تابرِه نمایانگر طبیعتِ عالیِ فاسدشده و کم‌صبری است، و شورشِ هوس برای دیگ‌های گوشتِ مصر نمایانگر طبیعتِ فروتر است. آتش، نشان‌دهندهٔ پاکسازی به‌وسیلهٔ آتشِ «فرستادهٔ عهد» در ملاکی باب سوم است؛ زیرا از دید نبوی، تابرِه به معنای «جای سوختن» است، و این «جای سوختن» در کلامِ نبویِ خدا در ملاکی ۳ قرار دارد؛ جایی که آتش، گروهی بی‌صبر را که مقدر است پالایش شوند پدید می‌آورد و گروهی صبور را که همچون قربانیِ افراشتنی پاک ساخته می‌شوند.

Those represented by Moses in the twofold test of Taberah’s higher and lower nature are the one hundred and forty-four thousand who have settled into the truth both intellectually and also spiritually. The intellect identifies the higher nature and spiritually represents the combination of Divinity with humanity. Divinity can only be combined with humanity when the lower nature is crucified and dead. To be settled into the truth intellectually and spiritually represents the experience of the being sealed. The fires of Taberah represent the final separation of wheat and tares in the work of Christ raising the temple of the one hundred and forty-four thousand.

کسانی که موسی در آزمونِ دوگانهٔ تبعیره، میان طبیعتِ برتر و طبیعتِ دانی، نمایندگی‌شان می‌کند، همان یکصد و چهل و چهار هزار نفری هستند که هم از نظر عقلانی و هم از نظر روحانی در حقیقت راسخ شده‌اند. عقل، طبیعتِ برتر را تشخیص می‌دهد؛ و طبیعتِ برتر، از نظر روحانی، نمایانگرِ پیوندِ الوهیت با انسانیت است. الوهیت تنها زمانی می‌تواند با انسانیت پیوند یابد که طبیعتِ دانی مصلوب و مرده باشد. راسخ شدن در حقیقت، از نظر عقلانی و روحانی، نمایانگرِ تجربهٔ مُهر شدن است. آتش‌های تبعیره نمایانگرِ جداییِ نهاییِ گندم از زوان است، در کارِ مسیح برای برپا داشتنِ هیکلِ یکصد و چهل و چهار هزار.

The ninth test is the rebellion of Miriam and Aaron found in Numbers 12. The provocation was not unlike the provocation of Korah, Dathan and Abiram or Minneapolis, in 1888. The issue was not simply the rejection of God’s message, but the rejection of God’s choice of leadership.

نهمین امتحان، شورش مریم و هارون است که در سفر اعداد باب ۱۲ آمده است. این سرکشی بی‌شباهت به سرکشیِ قورح، داتان و ابیرام، یا به مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸ نبود. مسئله صرفاً رد پیام خدا نبود، بلکه رد انتخاب خدا برای رهبری بود.

The condemnation of leaders who reject not only the message, but also the messenger precedes the tenth test. The leadership manifest as apostates just before the Sunday law, which is the tenth test. The Sunday law aligns with the cross, and on the way to the cross, which is the Sunday law, the leadership chose Barabbas, a false Christ, for “bar” means ‘son of’ an “abba” means ‘father.’ Approaching the cross (the Sunday law) or Kadesh, the leadership manifests full blown apostasy choosing a counterfeit Christ and also expressing directly to the civil authorities that they have no king, but Caesar.

محکومیتِ رهبرانی که نه تنها پیام، بلکه پیام‌آور را نیز رد می‌کنند، پیش از آزمون دهم می‌آید. رهبری درست پیش از قانون یکشنبه—که همان آزمون دهم است—به‌صورت مرتدان ظاهر می‌شود. قانون یکشنبه با صلیب هم‌راستا است و در مسیرِ صلیب، که همان قانون یکشنبه است، رهبری باراباس، یک مسیحِ دروغین، را برگزید، زیرا «بار» به معنای «پسرِ» و «آبّا» به معنای «پدر» است. در نزدیک‌شدن به صلیب (قانون یکشنبه) یا قادش، رهبری ارتدادِ تمام‌عیار را بروز می‌دهد؛ با برگزیدنِ یک مسیحِ بدلی و نیز با اظهار مستقیم به مقامات مدنی که پادشاهی جز قیصر ندارند.

The seventh, eighth and ninth test are identifying the sealing process, but the illustration is of the foolish virgins. The tenth of those tests was the first rebellion of Kadesh, typifying 1863. From 1846 the Hebrews were brought to Sinai to receive the Law. The two tables of the Ten Commandments are the symbol of God’s covenant relationship to ancient literal Israel, and the two tables of Habakkuk are the symbol of modern spiritual Israel’s covenant relationship. The second table was set forth in 1850, and just as ancient Israel vowed to keep the Law, by 1856 a final test was brought, as typified by spies visiting the Promised Land. The majority opinion that was reached over the seven years from 1856 unto 1863 was that the Laodicean wilderness is where they wished to die.

آزمون‌های هفتم، هشتم و نهم فرایند مُهرشدن را شناسایی می‌کنند، اما تمثیل مربوط به باکره‌های نادان است. دهمینِ آن آزمون‌ها نخستین شورشِ قادِش بود که نمادِ سال ۱۸۶۳ به‌شمار می‌رفت. از سال ۱۸۴۶، عبرانیان به سینا آورده شدند تا شریعت را دریافت کنند. دو لوحِ ده فرمان نمادِ رابطهٔ عهدیِ خدا با اسرائیلِ باستانِ جسمانی به‌شمار می‌روند، و دو لوحِ حبقوق نمادِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ روحانیِ امروزی هستند. لوحِ دوم در سال ۱۸۵۰ بیان شد، و همان‌گونه که اسرائیلِ باستان تعهد کرد شریعت را نگاه دارد، تا سال ۱۸۵۶ آزمونی نهایی فرا رسید، چنان‌که در نمونهٔ جاسوسانی که از سرزمینِ موعود دیدن کردند نمود یافته بود. نظرِ اکثریتی که طی هفت سال از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ به آن رسیدند این بود که بیابانِ لاودیکیه همان جایی است که می‌خواستند در آن بمیرند.

The period of 1844 to 1863 is typified by the period that begins with baptism at the Red Sea which ended with another baptism at the Jordan River, in the identical location which Jesus would become the Christ, when He was later baptized by John. The baptism at the Red Sea identified a covenant relationship with ancient Israel. That relationship began with a marriage that simultaneously instigated a ten-step testing process. They were then brought to Sinai and promised to keep His law, but didn’t, and then failed the tenth and final test at the first rebellion of Kadesh. After the forty years, and the second and greater rebellion at Kadesh they entered the Promised Land by being baptized into the Jordan River.

دورهٔ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمونه‌اش دوره‌ای است که با تعمید در دریای سرخ آغاز شد و با تعمید دیگری در رود اردن پایان یافت، دقیقاً در همان مکانی که عیسی بعدتر، وقتی به دست یوحنا تعمید یافت، مسیح گردید. تعمید در دریای سرخ معرف رابطه‌ای عهدی با اسرائیل باستان بود. آن رابطه با یک ازدواج آغاز شد که هم‌زمان فرایند آزمونِ ده‌مرحله‌ای را برانگیخت. سپس به سینا آورده شدند و تعهد کردند شریعت او را نگاه دارند، اما چنین نکردند و در نخستین شورشِ قادش، آزمون دهم و نهایی را مردود شدند. پس از چهل سال و شورش دوم و بزرگ‌تر در قادش، با تعمید یافتن در رود اردن وارد سرزمین موعود شدند.

All the waymarks of baptism are tied together with the covenant. The history of the omega and second Kadesh, align with the history of the first an alpha Kadesh. Moses’ omega rebellion was far greater than the rebellion of an entire nation in the alpha rebellion of Kadesh. The omega is always greater. Both rebellions together represent the rebellion of Isaiah’s learned and unlearned who refuse to enter into the rest of the latter rain message.

همه نشانه‌های راهِ تعمید با میثاق به هم پیوند خورده‌اند. تاریخِ امگا و قادشِ دوم با تاریخِ قادشِ نخست، یعنی آلفا، هم‌راستا هستند. شورشِ امگای موسی بسیار بزرگ‌تر از شورشِ تمامِ یک ملت در شورشِ آلفای قادش بود. امگا همواره بزرگ‌تر است. هر دو شورش با هم نمایانگر شورشِ عالم و جاهلِ اشعیا هستند که از ورود به آرامشِ پیامِ بارانِ آخر امتناع می‌ورزند.

Three baptisms (Red Sea, Jordan River and Jordan River), the first of Moses and the last of Christ, thus Moses is the alpha and Christ the omega. The letter between the first and the twenty-second letters of the Hebrew alphabet, the thirteenth letter, when attached and following the first letter that is then attached to the last and twenty-second letter creates the Hebrew word “truth.” The middle baptism was the Jordan River and Kadesh. The first baptism at the Red Sea, was followed by the baptism at the Jordan. But the first baptism at the Jordan was put off for forty years until the second visit to Kadesh and the actual baptism of the Jordan. The third baptism, representing the time of visitation for the Jews had arrived as Christ began His work of confirming the covenant for one week in fulfillment of Daniel nine and verse twenty-seven and it was the hour of judgment for ancient Israel.

سه تعمید (دریای سرخ، رود اردن و رود اردن)، نخستین از آنِ موسی و آخرین از آنِ مسیح؛ پس موسی آلفا و مسیح امگاست. حرفِ میانِ حرفِ نخست و حرفِ بیست‌ودومِ الفبای عبری، یعنی سیزدهمین حرف، وقتی متصل و پس از حرفِ نخست بیاید و آن نیز به حرفِ آخر و بیست‌ودوم وصل شود، واژهٔ عبری «حقیقت» را می‌سازد. تعمیدِ میانی مربوط به رود اردن و قادش بود. تعمیدِ نخست در دریای سرخ، با تعمید در رود اردن دنبال شد. اما تعمیدِ نخست در اردن به مدت چهل سال به تعویق افتاد تا هنگامِ دیدارِ دوم از قادش و انجامِ تعمیدِ واقعی در اردن. تعمیدِ سوم، که نمایانگرِ زمانِ دیدار برای یهودیان بود، هنگامی فرا رسید که مسیح کارِ خود را برای تأییدِ عهد به مدت یک هفته، در تحققِ دانیال فصل نُه آیهٔ بیست‌وهفت، آغاز کرد؛ و این ساعتِ داوری برای اسرائیلِ باستان بود.

The first baptism at the Red Sea is the first angel’s message, and the two visits to Kadesh represent a “doubling”, for the first visit to Kadesh and the Jordan River is where the rebellion of God’s covenant people is represented and at the second Kadesh the rebellion of the leadership is manifested. Kadesh and the two visits represent a doubling of the second angel’s message where two classes are manifested, and both classes are represented with citizens and also leadership. The baptism of Christ is the third angel’s message when the wheat and tares are separated as was ancient Israel from the Christian bride Christ married in the hour of ancient Israel’s judgment.

نخستین تعمید در دریای سرخ پیام فرشتهٔ اول است، و دو بار رفتن به قادش نشان‌دهندهٔ «دو برابر شدن» است؛ زیرا نخستین رفتن به قادش و رسیدن به رود اردن جایی است که شورشِ قومِ عهدِ خدا نمایان می‌شود، و در قادشِ دوم شورشِ رهبری آشکار می‌گردد. قادش و آن دو بار رفتن بیانگر دو برابر شدنِ پیام فرشتهٔ دوم هستند؛ جایی که دو گروه آشکار می‌شوند، و هر دو گروه هم در میان مردم و هم در میان رهبری نمایان هستند. تعمیدِ مسیح پیام فرشتهٔ سوم است، هنگامی که گندم از علف هرز جدا می‌شود؛ همان‌گونه که اسرائیلِ باستان از عروسِ مسیح، که مسیح در هنگامِ داوریِ اسرائیلِ باستان با او پیمان ازدواج بست، جدا شد.

The period of 1844 to 1863 is the Red Sea to the first rebellion at Kadesh. 1844 is the Red Sea crossing, 1846 is the manna, symbol of the Sabbath test which the Whites passed in 1846 when they were married. In 1849 the Lord stretched forth his hand a second time to gather His people. He had gathered them during the first angel’s message when the first of Habakkuk’s tables arrived in history, and the second table was designed for the same purpose.

دورهٔ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، از عبور از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادش را دربر می‌گیرد. ۱۸۴۴ عبور از دریای سرخ است، ۱۸۴۶ منّ است، نمادِ آزمونِ سبت که وایت‌ها در ۱۸۴۶، زمانی که ازدواج کردند، آن را پشت سر گذاشتند. در ۱۸۴۹ خداوند برای بار دوم دست خود را دراز کرد تا قوم خود را گرد آورد. او پیش‌تر در زمان پیام فرشتهٔ نخست آنان را گرد آورده بود، هنگامی که نخستینِ لوح از لوح‌های حبقوق به صحنهٔ تاریخ وارد شد، و لوح دوم نیز برای همان منظور طراحی شده بود.

The omega 1850 table was to gather and test, for that is what the alpha 1843 table did. The first angel had a table, and the third angel also had a table, for the first is the alpha and the third is the omega. The “two tables” are waymarks of the first and third angel’s—not the second. The prophetic period of the “tables” begins with a table with error and ends with a table with no error. The history between the two tables is the history of the second angel, where the chart is set aside until 1850.

لوحِ امگای ۱۸۵۰ برای جمع‌آوری و آزمودن بود، زیرا لوحِ آلفای ۱۸۴۳ چنین می‌کرد. فرشتهٔ اول لوحی داشت و فرشتهٔ سوم نیز لوحی داشت، زیرا اولی آلفاست و سومی امگاست. «دو لوح» نشانه‌راه‌های فرشتهٔ اول و سوم‌اند—نه دومی. دورهٔ نبوتیِ «لوح‌ها» با لوحی دارای خطا آغاز می‌شود و با لوحی بی‌خطا پایان می‌یابد. تاریخ میان آن دو لوح، تاریخِ فرشتهٔ دوم است، که در آن لوح تا سال ۱۸۵۰ کنار گذاشته می‌شود.

After the year 1843 ended on April 19, 1844, the 1843 chart was set aside for it then erroneously predicted the year 1843. From April 19, 1844 unto 1850 there is no Habakkuk’s table. In the history of the second angel, there was no chart and—Babylon fell. The alpha is a table the omega is a table and the middle is the fall of Babylon; a symbol of rebellion which is associated with the period when there was no table. The historical period of Habakkuk’s tables bears the signature of truth.

پس از آنکه سال ۱۸۴۳ در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ پایان یافت، نمودار ۱۸۴۳ کنار گذاشته شد، چراکه در آن صورت به‌اشتباه سال ۱۸۴۳ را پیش‌بینی می‌کرد. از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۰ جدولِ حبقوق وجود نداشت. در تاریخِ فرشتهٔ دوم، نموداری نبود و بابل سقوط کرد. آلفا یک جدول است، امگا یک جدول است و میانه، سقوطِ بابل است؛ نمادی از شورش که با دوره‌ای مرتبط است که در آن هیچ جدولی نبود. دورهٔ تاریخیِ جداولِ حبقوق امضای حقیقت را بر خود دارد.

1850 was typified by Sinai and the giving of the Law. That event was commemorated with Pentecost, when two wave loaves were lifted up. The process of lifting up the wave loaves is represented by the printing and promotion of the table in May of 1842, and the history of 1849 when the second chart was prepared and 1850 when it was available. The period is represented in the line of Christ as the fifty days from His resurrection unto Pentecost, a period divided into forty days followed by ten.

سال ۱۸۵۰ نمونه‌اش را در کوه سینا و اعطای شریعت دارد. آن واقعه با پنتیکاست یادبود می‌شد، هنگامی که دو قرص نانِ تکان‌دادنی بالا برده می‌شد. فرایند بالا بردن نان‌های تکان‌دادنی با چاپ و ترویج جدول در مهٔ ۱۸۴۲، و همچنین با وقایع ۱۸۴۹، زمانی که نمودار دوم تهیه شد، و ۱۸۵۰، زمانی که در دسترس قرار گرفت، بازنمایی می‌شود. این دوره در خط زمانیِ مسیح به‌صورت پنجاه روز از رستاخیز او تا پنتیکاست بازنمایی می‌شود؛ دوره‌ای که به چهل روز و سپس ده روز تقسیم شده است.

In 1849 Christ was stretching forth his hand a second time, and in 1850 Habakkuk’s second table was available and the testing process leading to Kadesh moved forward. In 1856 the last of ancient Israel’s ten tests arrived when new light on Miller’s foundational prophetic revelation was published in the movement’s periodical. For twenty-five hundred and twenty prophetic days, from 1856 unto 1863, the spies went in to search the land. In 1863 they chose a new leader to take them back to Egypt.

در سال 1849، مسیح برای بار دوم دست خود را دراز می‌کرد، و در 1850 «لوح دومِ حبقوق» در دسترس بود و روندِ آزمونِ منتهی به قادش پیش رفت. در 1856، آخرینِ ده آزمونِ اسرائیلِ باستان فرا رسید، هنگامی که نور تازه‌ای بر مکاشفهٔ نبویِ بنیادینِ میلر در نشریهٔ جنبش منتشر شد. به مدت دو هزار و پانصد و بیست روزِ نبوی، از 1856 تا 1863، جاسوسان برای جست‌وجوی آن سرزمین وارد شدند. در 1863، آن‌ها رهبر تازه‌ای برگزیدند تا آن‌ها را به مصر بازگرداند.

We will continue these truths in the next article.

ما این حقایق را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “In a vision given me at Bordoville, Vermont, December 10, 1871, I was shown that the position of my husband has been a very difficult one. A pressure of care and labor has been upon him. His brethren in the ministry have not had these burdens to bear, and they have not appreciated his labors. The constant pressure upon him has taxed him mentally and physically. I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> در رؤیایی که در بوردوویل، ورمونت، در ۱۰ دسامبر ۱۸۷۱ به من داده شد، به من نشان داده شد که جایگاه شوهرم بسیار دشوار بوده است. فشارِ دغدغه و کار بر او بوده است. برادران او در خدمت این بارها را بر دوش نداشته‌اند و زحمات او را قدر ندانسته‌اند. فشارِ مداوم بر او، از نظر ذهنی و جسمی او را فرسوده کرده است. به من نشان داده شد که رابطهٔ او با قومِ خدا، از جهاتی، شبیه رابطهٔ موسی با اسرائیل بود. در اوضاع نامساعد، کسانی علیه موسی گله می‌کردند، و علیه او نیز گله‌کنندگانی بوده‌اند. شهادت‌ها، جلد ۳، ۸۵.

Back to Articles