Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Eight

کتاب دانیال - شماره یکصد و سی و هشت

Unveiling Daniel 11: A Prophetic Journey through History

پرده‌برداری از دانیال ۱۱: سفری پیشگویانه در طول تاریخ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

آیهٔ چهلمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال، یکی از ژرف‌ترین آیاتِ کلامِ خدا به شمار می‌آید. تاریخ‌های نبویِ مندرج در آنجا همان جایی است که «چرخ‌ها درونِ چرخ‌ها»ی رؤیای حزقیال به هم می‌پیوندند. با «زمانِ انتها»ی جنبشِ میلرایتی در سال ۱۷۹۸، و نیز «زمانِ انتها»ی جنبشِ فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹، تاریخ‌های درونی و بیرونیِ قومِ خدا در ایامِ آخر به تصویر کشیده می‌شود. در این آیه اعلانِ نزدیک شدنِ داوری که با فرشتهٔ نخست در ۱۷۹۸ فرا رسید، تا قانونِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک امتداد می‌یابد. ازاین‌رو این آیه نمایانگرِ داوریِ تحقیقیِ کلیسای خداست که از مردگان آغاز می‌شود و تا مهر شدنِ صد و چهل‌وچهار هزار ادامه می‌یابد، و نیز نشان می‌دهد که خدا ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را از دهانِ خود بیرون می‌افکند.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

تاریخی که در آن پاپیت در سال ۱۷۹۸ زخم مهلک خود را دریافت کرد، تا جایی که این زخم در آیهٔ چهل‌ویکم شفا می‌یابد، در تاریخِ آیه بازنمایی شده است. از آیهٔ چهل‌ویکم به بعد، همه‌چیز در چارچوب داوری‌های اجراییِ فزایندهٔ خدا که در همان آیه آغاز می‌شوند قرار دارد. در این معنای نبوی، آیهٔ چهل پایان فصل یازدهمِ دانیال است و آیات یک و دوِ این فصل آغاز آن‌اند. فصل یازدهم شورشِ ضدّ مسیح را به تصویر می‌کشد، فصل ده آغازِ رؤیای رود حِدَّقِل را نشان می‌دهد، و فصل دوازده پایان آن را. فصل‌های ده و دوازده نمایانگر نخست و آخرند و فصل یازده شورشِ میانی است.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

فصل‌های ده و دوازده یکسان‌اند، زیرا برخلاف فصل یازده، آن‌ها نمایانگرِ تجربه‌ی دانیال در ارتباط با رویا هستند، و فصل یازده خودِ رویاست. فصل دهم نخستین حرفِ الفبای عبری است، فصل یازدهم سیزدهمین حرفِ سرکشِ الفبای عبری است، و فصل دوازدهم آخرین حرفِ الفباست. رویای رودخانهٔ هیدکل "حقیقت" است.

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

در باب یازدهم، آغاز پایان را نشان می‌دهد، زیرا مسیح هرگز تغییر نمی‌کند. تاریخِ پایانی که در آیهٔ چهل نشان داده شده، زمانِ آزمونِ صورتِ وحش است. آن زمانِ آزمون با نشانِ وحش پایان می‌یابد، که در آیهٔ چهل‌ویک نشان داده شده است. بنابراین، آیاتِ یک و دو باید به زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار بپردازند، زیرا آن دوره همچنین دورهٔ شکل‌گیریِ صورتِ وحش است.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که تصویرِ وحش پیش از بسته شدن مهلت شکل خواهد گرفت؛ زیرا این آزمونِ بزرگ برای قومِ خدا خواهد بود که بر پایهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد...

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> "این همان آزمونی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، آن را بگذرانند." انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۵، ۱۵.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

همیشه دو نشانهٔ راه وجود دارد که وقتِ آخر را مشخص می‌کنند. در جنبش اصلاحیِ موسی، این دو نشانه تولد هارون و سه سال بعد، تولد موسی بودند. در جنبش اصلاحیِ خروج از بابل و بازسازی معبد، این دو نشانه شاه داریوش و پس از او شاه کورش بودند. در جنبش اصلاحیِ مسیح، این دو نشانه تولد یحیای تعمیددهنده و شش ماه بعد، تولد مسیح بودند. در جنبش اصلاحیِ میلریت‌ها، این دو نشانه مرگ نظام پاپی در ۱۷۹۸ و سپس مرگ پاپ در ۱۷۹۹ بودند. در جنبش اصلاحیِ فرشتهٔ سوم، این دو نشانه رئیس‌جمهور ریگان و رئیس‌جمهور بوشِ اول بودند که هر دو نمایانگر سال ۱۹۸۹ بودند. در دانیال بابِ ده، آیهٔ یک، می‌یابیم که شاه کورش شناسایی شده است.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

در آیات بعدیِ باب ده، تجربهٔ دانیال، پیش از آن‌که جبرئیل در باب یازده رؤیای تاریخ نبوی را ارائه کند، به تصویر کشیده می‌شود. کوروش نشان‌دهندهٔ زمانِ پایان است، زیرا پیش‌تر کوروش، برادرزادهٔ داریوش، فرماندهٔ سپاه داریوش بود که بلشاصر را کشت و بدین‌سان پایانِ هفتاد سال اسارت را رقم زد؛ امری که نمونهٔ اسارتِ هزار و دویست و شصت‌سالهٔ اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بود.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "کلیسای خدا بر روی زمین، در طول این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به همان‌سان واقعاً در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل اسیر بودند." پیامبران و پادشاهان، ۷۱۴.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

پایان هزار و دویست و شصت سال در سال ۱۷۹۸ «زمان پایان» را مشخص کرد؛ بنابراین پایان هفتاد سال، «زمان پایان» آن تاریخ را نیز مشخص کرد. در مرگ بلشصر و پایان پادشاهی بابل، هر دو، داریوش و کوروش، بازنمایی می‌شوند؛ زیرا کوروش، که سردار داریوش بود و آن کار را به انجام رساند، نماینده داریوش محسوب می‌شد. وقتی جرج بوش اول در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۹ سوگند یاد کرد، ریگان در نوزده روز نخست سال ۱۹۸۹ رئیس‌جمهور بود.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

رؤیای هِدّکِل در زمانِ پایان، در سومین سالِ کوروش آغاز شد. هنگامی که جبرئیل آغاز به شرحِ تاریخِ نبویِ بابِ یازدهم برای دانیال می‌کند، نخست به سالِ نخستِ داریوش اشاره می‌کند تا به‌روشنی ثابت کند که رؤیای تاریخِ نبوی که قرار بود به دانیال ارائه کند، در آخرین زمانِ پایان، در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، زیرا همهٔ پیامبران بیش از آنکه از روزهایی که در آن می‌زیستند سخن بگویند، از ایامِ آخر سخن می‌گویند.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

> اما آنچه را که در کتابِ حقیقت نوشته شده است به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس پشتیبان من نیست، جز میکائیل، امیرِ شما. و نیز من، در سالِ اولِ داریوشِ مادی، خود ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. دانیال 10:21، 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

در سال نخستِ داریوش، که نمایانگر وقتِ پایان در سال ۱۹۸۹ است، جبرئیل «ایستاد» و بدین‌سان آشکار می‌شود که در یک «وقتِ پایان» فرشته‌ای می‌رسد. در سال ۱۷۹۸ نخستین فرشته رسید و در سال ۱۹۸۹، فرشتهٔ سوم رسید. مهر کردنِ مربوط به فرشتهٔ سوم تا هنگام توانمند شدنِ پیامِ فرشتهٔ سوم در سال ۲۰۰۱ آغاز نشد، اما آمدنِ فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ با ایستادنِ جبرئیل در وقتِ پایان نمایانده می‌شود. جبرئیل قرار است به دانیال «آنچه در کتابِ راستی مکتوب است» را نشان دهد، و رؤیای هِدِّکِل مُهرِ «راستی» را بر خود دارد؛ همان را که جبرئیل در آستانهٔ بیان آن است.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

در آیهٔ چهاردهمِ باب دهم، جبرئیل از پیش به دانیال خبر داده بود که آنچه او در رویای هیدکل مطرح می‌کرد، «این‌که در روزهای آخر برای قوم خدا چه رخ خواهد داد» بود.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم آنچه بر قوم تو در ایام آخر خواهد آمد، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۱۴

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

آیهٔ دوم از باب یازدهمِ کتاب دانیال بیانگر دانشی است که مهر و مومِ آن در وقتِ آخر، در سال ۱۹۸۹، گشوده شد و مشخص می‌کند که در «آخرالایام» چه چیزی بر قومِ خدا «واقع خواهد شد».

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد. اینک، سه پادشاهِ دیگر در پارس برخواهند خاست؛ و چهارمی از همهٔ ایشان بسیار ثروتمندتر خواهد بود، و به نیروی خود، به واسطهٔ ثروتش، همگان را بر ضدِ مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. دانیال ۱۱:۲.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

کورش پیش‌نمونهٔ پادشاه دوم از سال ۱۹۸۹ است. او پادشاهِ امپراتوریِ ماد-پارس است که پادشاهیِ پیشگوییِ کتاب مقدس در روزهای آخر را نمایندگی می‌کند؛ پادشاهی‌ای با دو شاخ که مادها و پارس‌ها نمایندهٔ آن‌اند. پس از پادشاهِ دومِ پادشاهیِ وحشِ زمینیِ دوشاخ در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹، سه پادشاهِ دیگر خواهند بود (کلینتون، بوشِ آخر، اوباما)، و سپس پادشاهی خواهد آمد که بسیار ثروتمندتر از همهٔ آنان باشد. سه پادشاهی که پس از بوشِ اول آمدند، پس از دورانِ ریاست‌جمهوری‌شان ثروتمند شدند، و آن هم فقط به این دلیل که رئیس‌جمهور شده بودند. ترامپ، چهارمی که بسیار ثروتمندتر بود و ثروتمندترین رئیس‌جمهورِ تاریخ بود، ثروتش را به این دلیل که رئیس‌جمهور شده بود به دست نیاورد، بلکه عمدتاً از طریق فعالیت‌هایش در سرمایه‌گذاری‌های املاک و مستغلات، خیلی پیش از آن‌که برای ریاست‌جمهوری نامزد شود، به دست آورده بود.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

در گذشته، اگر به‌طور نسبی بسنجیم، ثروتمندترین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا همان نخستین رئیس‌جمهور ایالات متحده بود. پیش از دونالد ترامپ، جورج واشنگتن ثروتمندترین رئیس‌جمهور تاریخ آمریکا بود و او نیز مانند ترامپ، ثروتش را از طریق سرمایه‌گذاری در املاک و مستغلات به‌دست آورده بود. واشنگتن و ترامپ هر دو با پیشینه‌ای غیرسنتی در سیاست به ریاست‌جمهوری رسیدند. واشنگتن پیش از رئیس‌جمهور شدن عمدتاً یک رهبر نظامی بود، و ترامپ یک تاجر و چهره تلویزیونی بود که همچون واشنگتن، پیش از آن هیچ تجربه سیاسی‌ای نداشت.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

هر دو رئیس‌جمهور به شخصیت‌های قوی و سبک‌های رهبری‌شان شناخته می‌شدند، هرچند این ویژگی‌ها را به‌گونه‌ای کاملاً متفاوت بروز می‌دادند. واشینگتن به رهبری خویشتن‌دارانه، آرام و بااعتمادبه‌نفس و حضور وحدت‌بخش خود در دوران جنگ استقلال آمریکا و سال‌های نخستین جمهوری شناخته می‌شد، حال آنکه ترامپ به رویکرد قاطعانه‌اش در رهبری و حکمرانی معروف است. هر دو، واشینگتن و ترامپ، چهره‌هایی بسیار بحث‌برانگیز بودند، البته به دلایل کاملاً متفاوت. واشینگتن با وجود احترام گسترده، در زمان خود بابت مسائل گوناگون، از جمله دیدگاه‌هایش درباره برده‌داری، با انتقاد روبه‌رو بود. ریاست‌جمهوری ترامپ با جنجال‌های فراوانی همراه بود، از جمله استفاده‌اش از «توئیت‌های تند و توهین‌آمیز» در شبکه‌های اجتماعی، تصمیم‌های سیاستی «اول آمریکا»، و خودآگاهیِ او.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

ثروتمندترین و ششمین رئیس‌جمهور قرار بود قدرت‌های اژدهایِ جهانی‌گرا را برانگیزد. وقتی تاریخ آیهٔ دومِ فصل یازدهم را بر تاریخِ دوره‌های ۱۷۷۶، ۱۷۸۹ و ۱۷۹۸ منطبق می‌کنیم، اطلاعات بیشتری دربارهٔ آخرین رئیس‌جمهورِ وحشِ زمین می‌یابیم، زیرا عیسی پایان را با آغاز نشان می‌دهد. دو دورهٔ نخست که با ۱۷۷۶ و ۱۷۸۹ نمایانده شده‌اند، دو شاهد فراهم می‌کنند که رئیس‌جمهور نهایی هشتمین رئیس‌جمهور خواهد بود، که از آن هفت نفر بود. ترامپ ششمین رئیس‌جمهور پس از ریگان بود، و به‌عنوان هشتمین رئیس‌جمهور، «از آن هفت» خواهد بود. رئیس‌جمهورِ نهایی، یعنی هشتمین، زمانی حکم خواهد راند که ایالات متحده تصویرِ «برایِ وحش و از وحش» را بسازد.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

آن رئیس‌جمهوری که در زمانی حکومت می‌کند که تصویرِ وحش توسط ایالات متحده شکل می‌گیرد، باید هشتم باشد، که از آن هفت است، چنان‌که پیتون راندولف و جان هنکاک بر آن گواهی داده‌اند. پاپی سرِ هشتمی است که از میان هفت بود و زخمی مرگبارِ پیشگویی‌شده دریافت کرد. برای اینکه تصویری از نهاد پاپی باشد، رئیس‌جمهور هشتم که از آن هفت است، باید همچنین از نظر نبوی به‌عنوان «مجروح» یا «کشته‌شده» شناخته شود.

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

نهاد پاپی زخمِ مرگبار خود را از قدرتی اژدهاگونه (فرانسه) دریافت کرد؛ همان قدرت اژدهاگونه‌ای که نهاد پاپی از زمانی که پولس تصریح کرد که «راز بی‌قانونی» (مرد گناه) همان هنگام نیز عمل می‌کرد، با آن در کشمکش بود. اژدهای بت‌پرستی مانع می‌شد نهاد پاپی بر تخت بنشیند؛ کاری که در سال ۵۳۸ انجام شد.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

از آغاز پاپیّت تا نابودی نهایی‌اش، با قدرت‌های اژدهایی می‌ستیزد. تصویرِ پاپیّت مستلزم آن است که آن تصویر با قدرتی اژدهایی بستیزد. در مکاشفه باب هفدهم، پاپیّت که هشتمین سر است—یعنی از همان هفت سر—سرانجام در آتش سوزانده می‌شود و ده پادشاه گوشت او را می‌خورند. در هر دو مرگ (۱۷۹۸ و روزهای آخر)، وحشِ پاپی به‌دست قدرتی اژدهایی کشته می‌شود. برای اینکه ایالات متحده تصویری از وحش را شکل دهد، رئیس‌جمهور هشتم نیز باید به‌دست قدرتی اژدهایی که با آن در جنگ بود کشته شود، و ششمین پادشاه پس از زمانِ پایان در ۱۹۸۹، همان پادشاهی است که همهٔ قدرت‌های اژدهایی را برانگیخت.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

رونالد ریگان یک پروتستانِ مرتد بود، اما جرج بوشِ اول یک جهانی‌گرای کلاسیک بود. یکی از نقل‌قول‌های مشهور او همان جمله‌ای است که او در ۱۸ اوت ۱۹۸۸ گفت و با آن دروغ گفت: «و من کسی هستم که مالیات‌ها را افزایش نخواهد داد. رقیبم حالا می‌گوید آن‌ها را به‌عنوان آخرین چاره، یا چاره سوم، افزایش خواهد داد. اما وقتی یک سیاستمدار این‌طور حرف می‌زند، می‌دانید که آن یکی از همان چاره‌هایی است که به آن متوسل خواهد شد. رقیبم افزایش مالیات‌ها را منتفی نمی‌داند. اما من آن را منتفی می‌کنم. و کنگره مرا تحت فشار خواهد گذاشت تا مالیات‌ها را افزایش دهم و من می‌گویم نه. و فشار خواهند آورد و من می‌گویم نه، و باز هم فشار خواهند آورد، و تنها چیزی که می‌توانم به آن‌ها بگویم این است: از لب‌هایم بخوانید: هیچ مالیات جدیدی در کار نیست.»

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

گذشته از آن دروغ علنی که از ویژگی‌های یک نمایندهٔ قدرت اژدهاست، معروف‌ترین نقل‌قول او در نشست مشترک کنگره در ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۰ بود، جایی که گفت: «اکنون می‌توانیم جهانی نو را ببینیم که در برابر دیدگان‌مان پدیدار می‌شود. جهانی که در آن چشم‌انداز کاملاً واقعیِ یک نظم نوین جهانی وجود دارد. به گفتهٔ وینستون چرچیل، یک "نظم جهانی" که در آن "اصول عدالت و بازی جوانمردانه ... از ضعیف در برابر قوی ... محافظت می‌کنند." جهانی که در آن سازمان ملل متحد، رها از بن‌بست جنگ سرد، آماده است تا بینش تاریخی بنیان‌گذارانش را تحقق بخشد.» بوشِ پدر یک جهانی‌گرا بود، اگرچه خود را جمهوری‌خواه معرفی می‌کرد.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

بیل کلینتون نخستین رئیس‌جمهوری بود که مراسم تحلیف خود را در بنای یادبود لینکلن برگزار کرد؛ به این معنا که به لینکلن پشت کرد و رو به ابلیسکِ یادبود واشینگتن ایستاد؛ ابلیسکی که در درون خود آکنده از نمادهای فراماسونری است. هم ابلیسک و هم نمادهای فراماسونری که او انتخاب کرد رو به آن‌ها بایستد، آن‌گاه که به دروغ سوگند وفاداری به قانون اساسی یاد می‌کرد، نه‌تنها نشان می‌داد که او به نماد ضدبرده‌داریِ بنای یادبود لینکلن پشت کرده است، بلکه جای‌گیری تاریخیِ انتخابیِ کلینتون با سخنرانی پذیرش او نیز همخوان بود؛ آنجا که او از استادی ستایش کرد که در دانشگاه یسوعی‌ای که در آن تحصیل می‌کرد زیر نظرش درس خوانده بود.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

آن استاد، کارول کوئیگلی، کتاب «تراژدی و امید: تاریخ جهان در روزگار ما» را نوشت که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد و به‌درستی و به‌طور گسترده «انجیلِ ایده‌های جهانی‌گرایانه» دانسته می‌شود. چنان‌که قرآن برای اسلام است، و همان‌گونه که Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry، نوشتهٔ آلبرت پایک و منتشرشده در سال ۱۸۷۱، جامع‌ترین شرحِ آموزه‌های باطنیِ فراماسونری دانسته می‌شود؛ یا همان‌طور که «کتاب مورمون» برای قدیسانِ روز واپسین چنین جایگاهی دارد، کتابِ کوئیگلی انجیلِ فلسفهٔ جهانی‌گرایی است. بیشترِ مردم اگر کلینتون محمدِ قرآن را می‌ستود، یا اگر جوزف اسمیتِ «کتاب مورمون» را می‌ستود، متوجهش می‌شدند، و برخی هم می‌دانستند آلبرت پایک که بود؛ اما اندکی می‌دانستند که ستایش کلینتون از کوئیگلی با دستورکار جهانی‌گرایانهٔ خودش همسو بود و بیانگر ردّ او نسبت به اصولی بود که ابراهام لینکلن نمایندگی می‌کرد.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

در آن سخنرانی، کلینتون گفت: «در نوجوانی، فراخوان جان کندی به شهروندی را شنیدم. و سپس، وقتی دانشجوی جورج‌تاون بودم، شنیدم که آن فراخوان را استادی به نام کارول کویگلی برایمان روشن کرد و به ما گفت که آمریکا بزرگ‌ترین ملت در تاریخ بوده است، زیرا مردم ما همواره به دو چیز باور داشته‌اند: اینکه فردا می‌تواند از امروز بهتر باشد و اینکه هر یک از ما مسئولیت اخلاقیِ شخصی داریم تا آن را محقق کنیم.» ایدهٔ کارول کویگلی دربارهٔ چگونگی «آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» این بود که ایالات متحده حاکمیت ملی خود را به سازمان ملل متحد واگذار کند. کلینتون یک دموکرات، جهانی‌گرا، و نمایندهٔ اژدها بود.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

«مثل پدر، مثل پسر»، جورج بوشِ پسر یک جهانی‌گرا بود و پدرش نیز همین‌طور؛ جهانی‌گرایی که ادعای جمهوری‌خواه بودن داشت. سیب از درختش دور نمی‌افتد. کتاب مقدس این پرسش خطابی را مطرح می‌کند: «آیا دو نفر می‌توانند با هم راه بروند مگر آنکه با هم موافق باشند؟» برای دیدن اینکه بوشِ پسر با چه کسانی موافق بود، کافی است اقدامات فراوانی را که او به همراه بیل و هیلاری کلینتون به انجام رساند پیگیری کنید.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

باراک حسین اوباما اندکی پیش از انتخابش به عنوان رئیس‌جمهور، در یک تجمع انتخاباتی درباره دگرگون‌سازی بنیادین ایالات متحده اظهارنظری مطرح کرد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۸، در کلمبیا، میزوری، اوباما گفت: «ما تنها پنج روز با دگرگون‌سازی بنیادین ایالات متحده آمریکا فاصله داریم.» این اظهارنظر بخشی از پیام گسترده‌تر اوباما با عنوان «امید و تغییر» بود که موضوع محوری کارزار ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ او بود و بر تعهدش به اصلاحات قابل توجه در سیاست‌ها و جهت‌گیری متفاوت برای کشور تأکید داشت. جهتی که او به کشور داد، به سوی سیاست‌های اژدهاییِ جهانی‌گرایی، ضدسفیدپوست، طرفدار سقط جنین، ضدِ سوخت‌های کربنی، ضدِ آمریکا و طرفدار جهانی‌گرایی، تنوع، برابری و شمول، تاریخِ جعلیِ نظریه انتقادی نژاد و از این قبیل بود. اوباما صرفاً یک سازمان‌دهنده اجتماعی نبود؛ او نماینده دستورکار جهانی‌گرایانهٔ قدرت اژدها بود و هنوز هم هست.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

اما ترامپ، برخلاف یک سیاستمدار مدرنِ معمولی، به وعده‌های بیشتری عمل کرد؛ بیش از مجموعِ هفت رئیس‌جمهور دیگر از سال ۱۹۸۹ به این سو. او متعهد به بازگرداندن عظمت به آمریکا بود و در تلاش برای این کار، قدرت‌های حاکمِ جهانی‌گرا را نه تنها در ایالات متحده، بلکه در سراسر جهان برآشفت.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

هیچ‌گونه مدرکی وجود ندارد که نشان دهد جو بایدن چیزی جز یک جهانی‌گرای دیگر باشد.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

وحشِ کاتولیسیسم جنگی طولانی و فرسایشی با قدرت‌های اژدها به راه انداخت، و رئیس‌جمهوری که وقتی ایالات متحده تصویری از دستگاه پاپی می‌سازد بر سر کار است، به اقتضای نبوت، در کشاکش با قدرت‌های اژدها خواهد بود. هیچ‌یک از رؤسای‌جمهور زنده، جز دونالد ترامپ، وارد جنگ با قدرت‌های اژدها نمی‌شدند، زیرا دموکرات‌ها آشکارا جهان‌گرا (اژدهایان) هستند، و آخرین جرج بوش نیز، همان‌گونه که پدرش بود، جمهوری‌خواهی به‌ظاهر بود که در واقع اژدهایی جهان‌گراست، زیرا عیسی همیشه آخر را با اول نشان می‌دهد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

> یک بحران بزرگ در انتظار قوم خداست. بحرانی در انتظار جهان است. مهم‌ترین نبردِ تمام اعصار درست پیشِ روی ماست. رویدادهایی که بیش از چهل سال به استناد کلام نبوی وقوع قریب‌الوقوعشان را اعلام کرده‌ایم، اکنون پیش چشم ما در حال رخ دادن‌اند. هم‌اکنون موضوعِ اصلاحیه‌ای بر قانون اساسی که آزادیِ وجدان را محدود کند، به اصرار نزد قانون‌گذاران کشور مطرح شده است. مسئلهٔ اجبار به رعایت روز یکشنبه به یکی از مسائلِ مورد توجه و اهمیتِ ملی تبدیل شده است. ما به‌خوبی می‌دانیم نتیجهٔ این حرکت چه خواهد بود. اما آیا برای این رویارویی آماده‌ایم؟ آیا با وفاداری، وظیفه‌ای را که خدا بر عهدهٔ ما نهاده است، یعنی هشدار دادن به مردم دربارهٔ خطری که پیشِ روی آنان است، انجام داده‌ایم؟

> “There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

> بسیاری هستند، حتی از میان کسانی که در این جنبشِ الزامِ یکشنبه مشارکت دارند، که نسبت به پیامدهایی که این اقدام در پی خواهد داشت کورند. آن‌ها نمی‌بینند که مستقیماً به آزادیِ دینی ضربه می‌زنند. بسیاری هرگز حقانیتِ سبتِ کتاب مقدس و بنیادِ کاذبی را که نهادِ یکشنبه بر آن استوار است، درنیافته‌اند. هر جنبشی به سودِ قانون‌گذاریِ دینی در حقیقت واگذاریِ امتیاز به پاپی است؛ همان که در طولِ قرونِ بسیار پیوسته با آزادیِ وجدان در ستیز بوده است. رعایتِ یکشنبه، به‌عنوانِ یک نهادِ به‌اصطلاح مسیحی، موجودیتِ خود را مرهونِ «رازِ شرارت» است؛ و تحمیلِ آن به‌منزلهٔ به‌رسمیت‌شناختنِ عملیِ اصولی خواهد بود که خود سنگِ بنایِ کاتولیک‌گراییِ رومی‌اند. هرگاه ملّتِ ما آن‌چنان از اصولِ حکومتِ خویش روی برتابد که قانونِ یکشنبه وضع کند، پروتستانیسم در این اقدام دست در دستِ پاپ‌گرایی خواهد گذاشت؛ و این جز جان‌بخشیدن به آن استبدادی نخواهد بود که دیرزمانی با اشتیاق در کمینِ فرصتی بوده تا بار دیگر به استبدادیِ فعال سربرآورد.

> “The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

> جنبش اصلاح ملی، با به‌کارگیری قدرت قانون‌گذاری دینی، هنگامی که به‌طور کامل شکل گیرد، همان نابردباری و ستمی را بروز خواهد داد که در قرون گذشته حکم‌فرما بوده است. شوراهای انسانی آن‌گاه اختیارات الوهی را برای خود قائل شدند و آزادیِ وجدان را زیر قدرتِ استبدادیِ خود درهم کوبیدند؛ و زندان، تبعید و مرگ نصیب کسانی شد که با فرامینشان مخالفت ورزیدند. اگر پاپی‌گری یا اصول آن بار دیگر از راه قانون به قدرت برسد، آتش‌های آزار و تعقیب دوباره بر ضد کسانی برافروخته خواهد شد که وجدان و حقیقت را برای تمکین به خطاهای رایج قربانی نمی‌کنند. این شرّ در شرف تحقق است.

> “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

> «هنگامی که خدا نوری به ما بخشیده که خطرات پیشِ رو را نشان می‌دهد، اگر در رساندن آن به مردم از به‌کار بستن هر تلاشی که در توان داریم کوتاهی کنیم، چگونه می‌توانیم در نظر او بی‌تقصیر بایستیم؟ آیا می‌توانیم قانع شویم که آنان را بی‌هشدار در برابر این مسئله خطیر رها کنیم؟» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحات ۷۱۱ و ۷۱۲.

Back to Articles