Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Four

کتاب دانیال - شماره هشتاد و چهار

Unveiling the Four Generations of Laodicean Adventism: A Journey Through Biblical Parallelism and Prophetic Testing

پرده‌برداری از چهار نسلِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای: سفری از رهگذرِ موازات‌های کتاب‌مقدسی و آزمون‌های نبوی

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2024

Formats

PDF
Word

Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.

حقیقت بر گواهیِ دو یا سه نفر استوار می‌شود، و کاربردِ چهار پلیدیِ باب هشتمِ حزقیال به‌منزلهٔ چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودکیایی، چندین شاهد دارد. در مقالات پیشین نشان داده شده بود که هفت کلیسای باب‌های دوم و سومِ مکاشفه نه‌تنها نمایندهٔ تاریخِ اسرائیلِ معاصر از زمانِ رسولان تا پایانِ جهان بودند، بلکه همان هفت کلیسا نمایندهٔ تاریخِ اسرائیلِ باستان از زمانِ موسی تا زمانِ مسیح نیز بودند.

The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.

کلیسای افسس هم نمایندهٔ کلیسای مسیحی نخستین بود و هم نمایندهٔ اسرائیل باستان از زمان موسی تا دوران داوران. کلیسای سمیرنا نمایندهٔ دورهٔ آزار و جفا از زمان حواریون تا دوران امپراتور رومی کنستانتین بود، و نیز نمایندهٔ دورهٔ داوران، زمانی که هر کس آنچه را در نظر خود درست بود انجام می‌داد. کلیسای پرگاموس نمایندهٔ دورهٔ سازش از کنستانتین تا استقرار نهاد پاپی در سال ۵۳۸ بود، و نیز نمایندهٔ دوره‌ای که اسرائیل باستان خدا را رد کرد و پادشاهی برگزید و پیوسته با پادشاهی‌های بت‌پرستِ پیرامون خود سازش می‌کرد. کلیسای چهارم، تیاتیرا، که ایزابل نماد آن است، دورهٔ حاکمیت پاپ از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ را نشان می‌دهد و نیز اسارت هفتادسالهٔ اسرائیل باستان در بابل را.

Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.

آن چهار کلیسا همچنین نمایندهٔ چهار نسل ادونتیسم هستند و گواهی می‌دهند که چگونه چهار رجسِ حزقیال بر آن چهار نسل تطبیق می‌شود. شورشِ سال ۱۸۶۳ به‌وسیلهٔ نخستین نسلِ اسرائیلِ باستان نشان داده شد، همان‌گونه که در شورشِ گوسالهٔ طلاییِ هارون تصویر شده است. نخستین نسل شامل توصیه‌ای به کلیسای افسس است که نشان می‌دهد قومِ خدا محبت نخستین خود را ترک کرده‌اند و باید توبه کنند و به محبت نخستین خود بازگردند. در سال ۱۸۶۳، آن محبت نخستین، که به‌وسیلهٔ جواهراتِ ویلیام میلر (حقایقِ بنیادین، به‌ویژه «هفت زمان») نمایانده می‌شد، کنار گذاشته شد و به قومِ خدا توصیه شد که بازگردند.

> Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.

> با این حال، چیزی بر تو دارم، زیرا محبت نخستین خود را ترک کرده‌ای. پس به یاد آور از کجا افتاده‌ای و توبه کن و اعمال نخستین را به جا آور؛ وگرنه به زودی نزد تو می‌آیم و چراغدانت را از جای خود برمی‌دارم، مگر آنکه توبه کنی. مکاشفه ۲:۴، ۵.

The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.

پیروان میلر با پروتستانتیسمِ از ایمان برگشته، که ارمیا آن را «مجمعِ استهزاکنندگان» نامید، دست‌وپنجه نرم کرده بودند و شکیب‌وار در انتظارِ فرا رسیدنِ رویا بودند، زیرا چون فرا رسد، دروغ نخواهد گفت. این «مجمعِ استهزاکنندگان» را نبیِ سالخورده‌ای نمایندگی می‌کرد که به نبیِ یهودا دروغ گفت؛ همان نبیِ یهودا که پرستشِ جعلیِ یربعام را توبیخ کرده بود.

> I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.

> من اعمالت، زحمتت و شکیبایی‌ات را می‌دانم، و اینکه چگونه نمی‌توانی بدکاران را تحمل کنی؛ و کسانی را که می‌گویند رسول‌اند و نیستند آزموده‌ای و آنان را دروغگو یافته‌ای؛ و تحمل کرده‌ای و شکیبایی نموده‌ای و به خاطر نام من زحمت کشیده‌ای و از پا نیفتاده‌ای. مکاشفه ۲:۲، ۳.

The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.

کلیسای دومِ اسمیرنا نمایندهٔ دورهٔ آزار و اذیت در کلیسای مسیحیِ نخستین بود؛ دوره‌ای که از شهیدان راستین و نیز کسانی تشکیل می‌شد که با انگیزه‌هایی نه‌چندان مقدس، آزار را بر خود هموار کردند. همچنین نمایانگر دوران داوران بود، زمانی که هر کسی در اسرائیل باستان هر آنچه در نظر خود درست می‌نمود، انجام می‌داد. نسلِ عصیانی که از سال ۱۸۸۸ آغاز شد، نشانهٔ دوره‌ای از آزار و اذیت علیه روحِ نبوت، پیام‌آورانِ برگزیدهٔ آن زمان و روح‌القدس بود. این امر آغازگرِ دوره‌ای شد که در آن مردانِ کهنسالِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای برگزیدند که هر آنچه در نظر خود درست می‌نمود انجام دهند؛ نمونه‌اش مردانی چون Kellogg، Prescott و Daniells بودند.

The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.

وفاداران معدود در آن زمان می‌بایست درگیر نبرد روحانیِ مرگ و زندگی با گروهی شوند که ادعای یهودی بودن داشتند، اما نبودند. با وجود تصدی مناصب رهبری، آنان از کنیسهٔ شیطان بودند، چنان‌که به گواهی خواهر وایت، برخی «به‌وسیلهٔ فرشتگانی که از آسمان رانده شده بودند» هدایت می‌شدند. ادعای خردمندی داشتند، اما نادان بودند. در آن دوره بر خردمندان هیچ محکومیتی نهاده نشد، بلکه تشویق به وفاداری تا دم مرگ بود. در سال ۱۹۱۵، آخرین سخنی که خواهر وایت بر زبان آورد این بود: «می‌دانم به که ایمان آورده‌ام»، زیرا او تا دم مرگ وفادار مانده بود.

> I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.

> من اعمال تو، و مصیبت و فقر تو را می‌دانم (اما تو غنی هستی)، و تهمتِ کسانی را که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه کنیسهٔ شیطان‌اند، می‌دانم. از هیچ‌یک از آن چیزهایی که خواهی کشید مترس: اینک، ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و ده روز دچار مصیبت خواهید شد؛ تا به مرگ وفادار باش، و من به تو تاجِ حیات خواهم داد. مکاشفه ۲:۹، ۱۰.

The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.

کلیسای پرگاموم نمایانگر سازش میان حقیقت و خطا، میان بت‌پرستی و مسیحیت، در زمان امپراتور کنستانتین بود، و نیز نمایانگر سازشی که در اسرائیلِ باستان طی تاریخ پادشاهان رخ داد. این نمایانگر آمیختگیِ حقیقت و خطا بود؛ آمیختگی‌ای که جز خطا ثمری ندارد. این امر در کنفرانس کتاب مقدسِ ۱۹۱۹ نمود یافت، جایی که انتشار کتاب «آموزهٔ مسیح» رقم خورد تا پیامی ادونتیستی پدید آید که شباهت بیشتری به انجیل دروغینِ پروتستانتیسمِ از ایمان برگشته داشته باشد. در نسل سوم ادونتیسم بود که سازش‌های بزرگ با حقیقت رخ داد.

It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.

در همان دوره، که از سال ۱۹۱۹ آغاز شد، کلیسا سازشی را آغاز کرد که به تدوین آیین‌نامهٔ کلیسا انجامید. در همان دوره، که از سال ۱۹۱۹ آغاز شد، کلیسا سازشی را آغاز کرد که دریافتِ اعتباربخشی را هم در مدارسِ سلامت و هم در مدارسِ دین الزامی می‌کرد. در همان دوره بود که حرکت به‌سوی نسخه‌های مدرنِ کتاب‌مقدس بر پایهٔ سنت کاتولیکی آغاز شد. در همان مقطع تاریخی بود که تمایل رهبری به برقراری روابط با رژیم‌هایی که آشکارا ضد مسیحیت بودند آشکار شد.

The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.

این رویه که در مراحل آغازین خود در جنگ داخلی شکل گرفته بود، هنگامی پدید آمد که رهبری لاودیکیه‌ای برای آن‌که نتیجه بهتری برای جوانان کلیسا که قرار بود به مرگبارترین جنگ تاریخ آمریکا اعزام اجباری شوند رقم بخورد، با دولت ایالات متحده رابطه‌ای حقوقی برقرار کرد. این کار در آغاز جنگ جهانی اول تکرار شد، زمانی که رئیس کنفرانس عمومی، ای. جی. دنیلز، با دولت آلمان تعامل کرد و با این امر موافقت نمود که آلمان جوانان را به خدمت سربازی فراخوانَد و آنان را به خدمت در ارتش و حمل سلاح و نادیده گرفتن سبت وادارد. آن اقدامِ دنیلز جدایی‌ای به بار آورد که انشعابات گوناگون جنبش اصلاحی ادونتیست‌های روز هفتم را پدید آورد؛ انشعاباتی که تا همین امروز نیز وجود دارند.

That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.

آن سازش در آلمانِ نازیِ هیتلر ادامه یافت و سپس در کشورهایی که اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل می‌دادند نیز پی گرفته شد، و امروز هم در رژیم‌هایی چون چین همچنان برقرار است. سازشِ نسلِ سوم در ارتباط با کشورداری، نمونه‌اش سازشِ پادشاهانِ باستانیِ اسرائیل و کنستانتین بود، آن‌چنان‌که کلیسای پرغامس نماد آن بود. آن دوره همچنین بیانگرِ سازشِ کلیساداریِ آن با انجیلِ دروغینِ صلح و امنیت بود که «آموزهٔ مسیح»، اثرِ پرسکات، نمایندهٔ آن بود.

> I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.

> اعمال تو و جایی را که ساکن هستی، حتی همان‌جا که تختِ شیطان است، می‌دانم؛ و نام مرا محکم نگاه داشته‌ای و ایمان مرا انکار نکرده‌ای، حتی در آن روزهایی که آنتیپاس، شاهدِ وفادارِ من، در میان شما کشته شد، همان‌جا که شیطان ساکن است. اما چند چیز بر تو دارم، زیرا در آنجا کسانی را داری که تعلیمِ بلعام را نگاه می‌دارند؛ همان که به بالاق آموخت تا سنگِ لغزشی پیشِ روی بنی‌اسرائیل بیفکند، تا چیزهای قربانی‌شده برای بت‌ها را بخورند و زنا کنند. مکاشفه ۲:۱۳، ۱۴.

The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.

این زناکاری نشان‌دهندهٔ عملکردِ کنفرانس عمومی در همسو کردنِ خود با کشورهایی چون آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی، به بهانهٔ حفظِ روابطِ کاریِ ضروری با آن دولت‌های فاسد است؛ در حالی که مؤمنانِ همان کشورها را نادیده می‌گرفتند؛ کسانی که از سوی رژیم‌های گوناگونی که کنفرانس عمومی با آنها هم‌پیمان شده بود، مورد آزار و پیگرد قرار می‌گرفتند. خوراکِ قربانی‌شده برای بت‌ها نمادِ روش‌شناسیِ باطلِ پروتستانیسمِ مرتد و کاتولیسیسم بود؛ روش‌شناسی‌ای که در آن زمان در دانشگاه‌های ادونتیسمِ لاودیقیه‌ای به‌طور راسخ مستقر شده بود و آنها پذیرفته بودند که هم در دین و هم در سلامت، بر اساسِ رهنمودهای روش‌های مرتدانه اداره شوند.

Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.

عیسی پایانِ نسلِ سوم را همان‌گونه که آغازِ آن را به تصویر کشیده بود، به تصویر کشید، زیرا او فرا رسیدنِ نسلِ چهارم را با انتشارِ کتاب «پرسش‌هایی دربارهٔ تعالیم» در سال ۱۹۵۷ نشان کرد؛ کتابی که تمایزِ اساسیِ نجات‌بخش میان حقیقت و اندیشه‌های نادرستِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم را به‌کلی رد کرد. این کتاب البته چندین آموزهٔ نادرست دارد، اما در اصل تعلیم می‌دهد که زیستنِ پیروزمندانه در مسیح ناممکن است تا پس از آن‌که شخص در بازگشتِ ثانی به‌طرزی معجزه‌آسا دگرگون شود. این کتاب آغازِ نسلی را رقم زد که در آن بیست‌وپنج مردِ کهن می‌بایست در برابر خورشید سجده کنند. عواملِ سیاسی و دینیِ لازم برای آن‌که کلیسای ادونتیستِ لائودکی عبادتِ روز یکشنبه را در هنگامِ قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع بپذیرد، فرا رسیده بود.

The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”

چهارمین رجاستِ ذکرشده در کتاب حزقیال زمانی رخ می‌دهد که تعداد اندکی از وفاداران در فصل نهم مُهری بر پیشانی‌هایشان دریافت می‌کنند، درست پیش از آن‌که فرشتگان هلاک‌کننده کار خود را آغاز کنند. این رؤیا در آیهٔ نخستِ فصل هشتم، در روز پنجمِ ماه ششمِ سال ششم آغاز می‌شود. این رؤیا یک روز پیش از اجرای داوری بر کسانی آغاز می‌شود که به خورشید سجده می‌کنند، که این نشانهٔ اقتدار پاپی است، و عدد نام او «۶۶۶» است.

The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.

کار مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در 11 سپتامبر 2001، با حمله‌ای علیه وحشِ برآمده از زمین که توسط وایِ سومِ اسلام صورت گرفت، آغاز شد. آن حمله ملّت‌ها را خشمگین کرد و فرارسیدنِ بارانِ واپسین را نشان داد. امّا بارانِ واپسین تنها توسط کسانی شناخته می‌شد که به بنیادهای ادونتیسم بازگردانده می‌شدند تا ببینند که سه وایِ اسلام حقیقتی بنیادین‌اند. در آن مقطع زمانی، کسانی که به راه‌های کهنی که ارمیا آن‌ها را «آرامش» می‌نامد (که همان بارانِ واپسین است) بازگردانده شدند، یا نگهبانانی می‌شدند که شیپورِ وایِ سوم را می‌نواختند، یا از شنیدنِ صدای شیپور سر باز می‌زدند و بدین‌سان از گام نهادن در راه‌های کهن امتناع می‌کردند.

They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.

آنگاه به‌سبب گناه شورش پدرشان در سال ۱۸۶۳ آزموده شدند. در همان زمان، پیامی دربارهٔ عدالتِ مسیح رسید که «عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان، در حقیقت» است. آن همان پیام لائودیکیه‌ایِ جونز و واگنر بود، و همان پیام حزقیال به استخوان‌های خشکیده و مرده‌ای بود که از «چهار باد» می‌آمدند؛ «چهار باد» نمادی از اسلامِ وای سوم است («اسبِ خشمگین» که می‌کوشد از بند بگسلد). سپس آن اندکِ وفادار به‌سبب گناه شورش پدرشان در سال ۱۸۸۸ آزموده شدند، همزمان با فرود آمدنِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ باب هجده، آنگاه که ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک بر زمین افکنده شدند و باب هجدهِ مکاشفه، آیات یک تا سه، تحقق یافت.

They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.

سپس با شناسایی پیام باران دیررس آزموده شدند. آیا باران دیررس همانند اعصار گذشته تجلی قدرت خدا بود، یا تجلیات قدرت خدا فقط در گذشته بود؟ سپس آن اندک وفادار با شورش پدرشان در سال ۱۹۱۹ آزموده شدند. اینکه آن اندک وفادار چگونه از آن سه آزمون عبور می‌کنند تعیین می‌کند که آیا مهر خدا را بر پیشانی‌هایشان دریافت خواهند کرد یا خود را همراه با بیست‌وپنج پیر ادونتیسم لائودکیایی در حال سجده به خورشید خواهند یافت.

All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.

تمام شورش‌های چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودیکی مابه‌ازای خود را در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ می‌یابند. آن تاریخ، که اشعیا آن را «روز بادِ شرقی» نامیده است، نشانگرِ آغازِ زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است، و زمانِ مُهر شدن یک دورهٔ زمانی است. پایانِ این دوره با آغازش به تصویر کشیده شده است، زیرا عیسی همواره پایانِ هر چیز را با آغازِ آن چیز نشان می‌دهد. در تحرکاتِ پایانیِ فرایندِ مُهر شدن، آزمون‌هایی که در آغازِ دوره به تصویر کشیده شده بودند، بار دیگر تکرار می‌شوند.

On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آزمون‌هایی که شورشیانِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای—که توسط چهار رجاساتِ حزقیال و چهار کلیسای نخستِ باب‌های دوم و سومِ مکاشفه نمایندگی شده‌اند—در آن‌ها مردود شدند، فرا رسید و آغازگرِ فرایندِ آزمایشی شد که برای کسانی که ادعا می‌کنند ادونتیست‌های روز هفتم هستند، یا به نشانِ وحش می‌انجامد یا به مُهرِ خدا.

The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.

رهبری ادونتیسمِ لاودکی به بندِ ریسمان‌های فریبکاریِ خود گرفتار شده است، و برایشان عملاً ناممکن است که «تشخیص» دهند تکرارِ ظهورِ قدرتِ خدا را، چنان‌که در جنبش‌های اصلاحیِ پیشین نمایانده شده است، از جمله جنبشِ اصلاحی‌ای که ادونتیسم را به‌وجود آورد. سالخوردگان با سکه‌ها و جواهراتِ جعلی، تعالیمی را که با جواهراتِ میلر نمایانده می‌شوند پراکنده کردند و پوشاندند. صندوقچهٔ کتابِ مقدسِ کینگ جیمز به روزگارِ زبانِ کهنه حواله داده شده و با ترجمه‌های کتابِ مقدس به زبانِ امروزی که در قالبِ اصطلاحاتِ «مردِ گناه» بیان می‌شوند جایگزین شده است.

Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.

اگر هر یک از پیشینیان حاضر بودند احتمالِ این را در نظر بگیرند که پیامِ بارانِ پسین پیامِ صلح و امنیت نیست، برایشان عملاً ناممکن می‌بود که دریابند تجلیاتِ قدرتِ خدا در تاریخ‌های مقدسِ گذشته همان چیزی است که به‌طور مشخص مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌کند. از این هم دشوارتر برایشان تشخیصِ این نکته است که تاریخ‌های مقدسی که مستقیم‌ترین شناسایی را از مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر ارائه می‌کنند، همان تاریخ‌هایی هستند که بابِ سومِ ملاکی را تحقق می‌بخشند؛ زیرا بابِ سومِ ملاکی مقرر می‌کند که همواره پیام‌آوری هست که راه را برای آمدنِ ناگهانیِ فرستادهٔ عهد آماده می‌کند. آن پیام‌آور را الیاسِ نبی نمایندگی می‌کرد که با جسارت اعلام کرد در روزگارِ او بارانی نخواهد بود مگر آنکه از طریقِ خدمتِ او بیاید.

Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.

برای هفتاد نفر از مشایخِ حزقیال خنده‌دار بود که بپذیرند ادعایشان مبنی بر اینکه خودْ هیکلِ خداوندند بی‌پایه است و در واقع نمایانگر ادعای قومی است که داشتند کنار گذاشته می‌شدند؛ همان‌گونه که تاکستان به کسانی واگذار شد که میوه‌های درخورِ تاکستان را به بار می‌آورند. پیامِ وایِ سوم، پیام‌آوری که راه را آماده می‌کند، و سرودِ تاکستان، همگی بر ضد سنت‌ها و رسومی شهادت می‌دهند که اعتماد خود را بر آن‌ها نهاده بودند و به منزلهٔ مانعی تقریباً غیرقابلِ عبور در راه شناختِ بارانِ پسین عمل می‌کنند.

The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.

به پایان رسیدنِ مهر و مومِ صد و چهل و چهار هزار، همان آزمون‌ها را برای کسانی که ادعا کرده‌اند که نقش اسلام در «مصیبت سوم» را «تشخیص داده‌اند»، آشکار می‌کند. «افزایش معرفت»ی که جنبشِ پیروان میلر را به راه انداخت، در پایان «هفت زمان» در سال 1798 آغاز شد. «افزایش معرفت»ی که جنبشِ صد و چهل و چهار هزار را به راه انداخت، در پایان «هفت زمان» نمادین (یکصد و بیست و شش سال) در سال 1989 آغاز شد. در طول آن یکصد و بیست و شش سالِ ارتدادِ فزاینده، ادونتیسمِ لاودکیه‌ای به نسل چهارم و نهاییِ خود رسیده است.

It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.

در نسل سوم و چهارم است که یک ملت یا قوم، جامِ دورانِ آزمایشیِ خود را پُر می‌کنند، و آن زمان اکنون فرا رسیده است. «افزایش دانش» در کتاب دانیال که رود هیدّکل نمایانگر آن است، نیز همان دانشی است که درست پیش از بسته شدن مهلتِ آزمایشی، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح از مُهر گشوده می‌شود، افزایش می‌یابد.

We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.

در مقاله بعدی به سه فصل آخر کتاب دانیال خواهیم پرداخت.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.

> روزهایی به‌سرعت فرا می‌رسند که در آنها سردرگمی و آشفتگیِ عظیمی خواهد بود. شیطان، در جامهٔ فرشتگان، اگر ممکن باشد، حتی برگزیدگان را نیز فریب خواهد داد. خدایان بسیار و اربابان بسیار خواهند بود. هر بادی از هر آموزه‌ای خواهد وزید. کسانی که به «علمی که به ناحق علم نامیده می‌شود» بالاترین کرنش را کرده‌اند، در آن هنگام رهبران نخواهند بود. کسانی که بر عقل، نبوغ یا استعداد تکیه کرده‌اند، در آن زمان در رأس صفوف و بدنه قرار نخواهند گرفت. آنان پا به پای نور حرکت نکردند. کسانی که خود را بی‌وفا ثابت کرده‌اند، در آن زمان امانتِ گله به آنان سپرده نخواهد شد. در کارِ خطیرِ پایانی، اندکی از مردان بزرگ درگیر خواهند بود. آنان خودبسنده و مستقل از خدا هستند، و او نمی‌تواند ایشان را به کار گیرد. خداوند خدمتگزاران وفاداری دارد که در زمانِ تکان و آزمون به چشم خواهند آمد. اکنون کسانِ گرانبهایی پنهان‌اند که زانو در برابر بعل خم نکرده‌اند. آنان نوری را که با درخششی متمرکز بر شما می‌تابیده، نداشته‌اند. اما چه‌بسا زیر ظاهری خشن و ناخوشایند، روشنیِ نابِ شخصیتِ مسیحیِ اصیل آشکار شود. در روز به آسمان می‌نگریم، اما ستارگان را نمی‌بینیم. آنها آنجا هستند، ثابت در سپهر، اما چشم نمی‌تواند آنان را تشخیص دهد. در شب درخشش حقیقی‌شان را می‌بینیم. گواهی‌ها، جلد ۵، صفحات ۸۰ و ۸۱.

Back to Articles