Article

# Elijah - Number Nine

الیجاه - شماره نه

The Prophet Lied

پیامبر دروغ گفت

Author

Jeff Pippenger

Published

October 11, 2023

Formats

PDF
Word

We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.

ما مقالهٔ قبلی را با بخشی به پایان رساندیم که به «روحِ دروغگو» می‌پردازد. آنچه در ادامه می‌آید یکی از بندهای آن بخش است.

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.

> خادمانِ تقدیس‌نشده در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. در یک نفس هم مسیح را می‌ستایند و هم خدای این جهان را. در حالی که به ظاهر مسیح را می‌پذیرند، براباس را در آغوش می‌گیرند و با اعمال خود می‌گویند: «نه این مرد، بلکه براباس.» پس همهٔ کسانی که این سطور را می‌خوانند، بر حذر باشند. شیطان به آنچه از او برمی‌آید لاف زده است. او در صدد برهم زدن وحدتی است که مسیح برای وجود آن در کلیسای خود دعا کرد. او می‌گوید: «خواهم رفت و روحی دروغ‌گو خواهم بود تا هر که را بتوانم بفریبم، عیب‌جویی کنم، محکوم کنم و تحریف نمایم.» اگر پسرِ فریب و شاهدِ دروغین در کلیسایی که نور فراوان و شواهد بسیار داشته است پذیرفته شود، آن کلیسا پیامِ فرستادهٔ خداوند را کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و پنداشت‌های باطل و نظریه‌های نادرست را خواهد پذیرفت. شیطان به حماقت‌شان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست. شهادت‌ها برای خادمان، ۴۰۹.

Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.

بگذار «پسرِ فریب و شهادتِ دروغ» توسطِ کلیسایی که نورِ عظیم و شواهدِ فراوان داشته است مورد پذیرش قرار گیرد، و آن کلیسا پیامِ فرستادهٔ خداوند را دور خواهد انداخت و نامعقول‌ترین ادعاها و پنداشت‌های باطل و نظریه‌های کاذب را خواهد پذیرفت. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ میلریتی به روش‌شناسیِ نامعقول و کاذبی که پروتستانتیسمِ مرتد به کار می‌برد «بازگشت» و شناساییِ ویلیام میلر از «هفت بارِ» لاویانِ بابِ بیست‌وشش را رد کرد. موضوعِ «بازگشت» توسطِ شورشیانِ کتابِ اعداد، بابِ چهارده، به نمایش گذاشته شد، هنگامی که تصمیم گرفتند سرکرده‌ای برگزینند و به مصر بازگردند.

> And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.

> و به یکدیگر گفتند: «بیایید سرکرده‌ای برای خود برگزینیم و به مصر بازگردیم.» اعداد ۱۴:۴.

The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.

موضوع «بازگشت» به پروتستانتیسمِ مرتد، در ارمیا نیز به تصویر کشیده شد؛ آنگاه که در باب پانزدهم به او گفته شد که پروتستان‌های مرتد می‌توانند نزد او بازگردند، اما او نباید به سوی آنان «بازگردد».

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.

> من در مجمع استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا درد من دائمی است و زخم من درمان‌ناپذیر، که از شفا سر باز می‌زند؟ آیا تو به‌کلی برای من مانند دروغگو خواهی بود و مانند آب‌هایی که می‌خشکند؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، آنگاه تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از بی‌ارزش جدا کنی، چون دهان من خواهی بود. ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. و تو را برای این قوم چون دیواری برنجینِ استوار خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو غلبه نخواهند کرد؛ زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و برهانم، می‌گوید خداوند. ارمیا ۱۵:‏۱۷‏-‏۲۰.

Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.

شاید روشن‌ترین نمونهٔ پیش‌گویانه از اصلِ بازنگشتن به پروتستانیسمِ مرتد در داستانِ پیامبر نافرمان یافت می‌شود؛ همان که پیامی توبیخی خطاب به یربعام، نخستین پادشاهِ ده قبیلهٔ شمالی، رساند.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.

> و پادشاه به مرد خدا گفت: با من به خانه بیا و تجدید قوا کن، و به تو پاداش خواهم داد. و مرد خدا به پادشاه گفت: اگر نیمی از خانه‌ات را نیز به من بدهی، با تو نخواهم آمد، و در اینجا نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید؛ زیرا به حکم کلام خداوند به من چنین امر شده است که: نان مخور و آب منوش و از همان راهی که آمده‌ای باز مگرد. پس او از راهی دیگر رفت و از راهی که به بیت‌ئیل آمده بود بازنگشت. اول پادشاهان ۱۳:۷-۱۰.

The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.

به پیامبر نافرمان از سوی خدا گفته شده بود که از همان راهی که آمده بود بازنگردد. ادونتیسم میلرایتی از پروتستانتیسمی که ساردس نمایندهٔ آن بود بیرون آمده بود، و نباید به آن بازمی‌گشتند. با آنکه پیامبر نافرمان به‌خوبی می‌دانست که نباید از همان راهی که آمده بازگردد، پیامبری دروغین از پادشاهی یربعام به او گفت که خدا گفته است آن پیامبر نافرمان باید به خانهٔ آن پیامبر دروغین برگردد و با او غذا بخورد. برخلاف رهنمود خدا، همان کار را کرد. به‌محض آنکه شروع به خوردن غذای آن پیامبر دروغین کرد، کتاب مقدس آشکارا می‌گوید که پیامبر سامره دروغ گفته بود.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.

> اکنون در بیت‌ئیل پیامبری پیر ساکن بود؛ و پسرانش آمدند و به او خبر دادند از همه کارهایی که آن مرد خدا در آن روز در بیت‌ئیل کرده بود؛ و سخنانی را نیز که او به پادشاه گفته بود، به پدرشان بازگفتند. و پدرشان به ایشان گفت: او از کدام راه رفت؟ زیرا پسرانش دیده بودند که مرد خدا که از یهودا آمده بود، از کدام راه رفت. و او به پسرانش گفت: الاغ را برای من زین کنید. پس الاغ را برای او زین کردند، و وی بر آن سوار شد، و در پیِ مرد خدا رفت و او را زیر درخت بلوط نشسته یافت. و به او گفت: آیا تو همان مرد خدایی که از یهودا آمدی؟ گفت: من هستم. آنگاه به او گفت: با من به خانه بیا و نان بخور. گفت: نمی‌توانم با تو بازگردم و نه با تو به خانه درآیم؛ و در این مکان نه نان خواهم خورد و نه آب خواهم نوشید؛ زیرا به کلام خداوند به من گفته شده است: در آنجا نان مخور و آب منوش، و از راهی که آمدی باز مگرد. او به وی گفت: من نیز همچون تو نبی هستم، و فرشته‌ای به کلام خداوند با من سخن گفت و گفت: او را با خود به خانه‌ات بازآور تا نان بخورد و آب بنوشد. اما او بدو دروغ گفت. پس او با وی بازگشت و در خانه‌اش نان خورد و آب نوشید. اول پادشاهان ۱۳:۱۱–۱۹.

The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.

پیامبر نافرمان با پیامبر دروغگوی سامره خورد و نوشید؛ یعنی پیامِ یک پیامبر مرتد را پذیرفت و پیامِ خداوند را رد کرد. او همان روز آن پیام را با امانت‌داری رسانده بود. او خوب می‌دانست که نباید بازگردد، اما با این حال چنین کرد. خواهر وایت به ما خبر می‌دهد که اگر «فرزندِ فریب و شهادتِ کذب» از سوی کلیسایی که نور عظیم و شواهد بزرگ داشته پذیرا شود، آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده کنار خواهد گذاشت. در تاریخ میلریتی، فرشتهٔ نخست زمین را با جلال خود روشن ساخته بود. در سال ۱۸۴۰، پیامِ فرشتهٔ نخست به هر ایستگاهِ میسیونری در سراسر جهان برده شد.

> “The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> "خبر اینکه خداوند به‌زودی با قدرت و جلال عظیم به جهان ما خواهد آمد، حقیقت است، و در سال ۱۸۴۰ صداهای بسیاری برای اعلام آن برخاست." Manuscript Releases، جلد ۹، ۱۳۴.

Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.

اندکی پس از آن، ادونتیسمِ میلریتی به «دروغِ» روش‌شناسیِ پروتستانیسمِ مرتد بازگشت و «پیامِ خداوند» را که خدا از طریق ویلیام میلر فرستاده بود، کنار گذاشت. آنان پیامِ موسی را چنان‌که ایلیا آن را ارائه کرده بود، کنار گذاشتند، و «دروغی» که در آغازِ تاریخِ میلریتی پذیرفته شد، نمایانگر همان «دروغی» است که در پایان باور می‌شود؛ همان «دروغی» که فریبِ نیرومندی را بر ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای می‌آورد.

> And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.

> و با هرگونه فریبندگیِ ناراستی در میان کسانی که هلاک می‌شوند، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند. و به همین سبب، خدا بر ایشان گمراهیِ شدیدی خواهد فرستاد تا دروغی را باور کنند، تا همه محکوم به هلاکت شوند: آنان که حقیقت را باور نکردند، بلکه در ناراستی لذت بردند. دوم تسالونیکیان ۲:۱۰-۱۲.

We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”

ما در تلاشیم نقش الیاس را به‌عنوان نمادی در ارتباط با تاریخ‌های موازیِ شاخِ پروتستانتیسم و شاخِ جمهوری‌خواهی، در دوره‌ای که ششمین پادشاهیِ پیشگوییِ کتاب‌مقدس حکومت می‌کند، نشان دهیم. دشواریِ گردآوردنِ همۀ مسائلِ ۱۸۶۳ به‌صورت نبوی، دست‌کم برای من، وجودِ خطوطِ متعددِ به‌هم‌پیوسته‌ای است که به مفهوم «استدلال دوری» پهلو می‌زنند. منطقِ سرراست همواره بهترین رویکرد است، اما شناساییِ حقایقِ الهی و روابطِ آن حقایق با یکدیگر کاری دشوار است، زیرا در کتاب‌مقدس «اندکی اینجا و اندکی آنجا» یافت می‌شوند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.

> به چه کسی دانش بیاموزد؟ و به چه کسی تعلیم را بفهماند؟ به آنان که از شیر گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند. زیرا باید فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا باشد. اشعیا ۲۸: ۹، ۱۰

It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.

این کار نیز دشوار است، وقتی مخاطبان هدف‌تان هم شامل کسانی می‌شوند که با حقایق بنیادی‌ای که به آنها می‌پردازید آشنایند و هم کسانی که همه چیز برایشان تازه است. تقریباً همهٔ حقایقی که قصد دارم در این مقاله مروری بر آنها بدهم، در لوح‌های حبقوق یافت می‌شوند. برای اینکه مبادا چنین به نظر برسد که از «استدلال دور و دراز» استفاده می‌کنم، می‌خواهم پیشاپیش به شما بگویم به کجا می‌رویم، پیش از آن‌که واقعاً به آنجا برویم.

In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ میلریتیِ لاودیکیه‌ای تصویری از حسد برپا کرد. این تصویرِ حسد نشانگرِ نخستین نسل از چهار نسلِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای است.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمانت را به سوی شمال بلند کن. پس چشمانم را به سوی شمال بلند کردم، و اینک در شمال، نزد دروازهٔ مذبح، این بتِ غیرت در مدخل بود. حزقیال ۸:۵.

The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.

چهار نسل کلیسای ادونتیست روز هفتم در بخش‌های گوناگون کتاب مقدس به تصویر کشیده شده‌اند، اما من باب هشتم کتاب حزقیال را به‌عنوان نقطهٔ ارجاع اصلی به کار می‌برم. دلیلش این است که باب هشتم به باب نهم راه می‌برد. در حزقیال باب نهم، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر به تصویر کشیده شده است و در «شهادت‌ها»، جلد پنجم، خواهر وایت این واقعیت را به‌روشنی مشخص می‌کند. در اظهارنظرهای خواهر وایت، او هنگام وقوع مُهر شدن، به‌روشنی دو دسته از پرستندگان در اورشلیم را مورد خطاب قرار می‌دهد. حزقیال نیز همین کار را می‌کند، و دسته‌ای که مُهر را دریافت نمی‌کنند در باب هشتم به تصویر کشیده شده‌اند.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> آن گروهی که از افول روحانی خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران نیز سوگواری نمی‌کنند، بدون مُهر خدا رها خواهند ماند. خداوند فرستادگان خود را، آن مردانی را که در دست‌هایشان سلاح‌های کُشتار است، مأمور می‌کند: «در پیِ او در سراسر شهر بروید و بزنید؛ نه چشم‌تان دریغ کند و نه رحم آورید؛ پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ‌کس که بر او نشانی است نزدیک نشوید؛ و از قدسِ من آغاز کنید.» آنگاه از مردان کهنسالی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

> "اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرم خداوند—نخستین بود که ضربت خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، آنان که خدا نور عظیمی به ایشان داده بود و به‌عنوان نگهبانان مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، به امانت خود خیانت کردند. آنان چنین موضعی اتخاذ کرده بودند که دیگر لازم نیست مانند روزگاران پیشین در پی معجزات و نمود آشکار قدرت خدا باشیم. زمانه عوض شده است. این سخنان بی‌ایمانی آنان را تقویت می‌کند و می‌گویند: خداوند نه نیکویی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را به داوری درنخواهد کشید. از این رو، 'سلامتی و امن' فریاد مردانی است که دیگر هرگز صدای خود را چون شیپور بلند نخواهند کرد تا به قوم خدا خطاهایشان و به خانه یعقوب گناهانشان را بنمایانند. این سگ‌های گنگ که پارس نمی‌کنند همان‌هایی‌اند که انتقام عادلانه خدای رنجیده را می‌چشند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال همه با هم هلاک می‌شوند." شهادت‌ها، جلد ۵، ص ۲۱۱.

Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.

فصل هشتم کسانی را در اورشلیم—«کلیسا»—توصیف می‌کند که در نسل چهارم از چهار نسل، به‌صورت سجده‌کنندگان در برابر خورشید به تصویر کشیده شده‌اند.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> و او مرا به صحن داخلی خانهٔ خداوند برد؛ و اینک نزد درِ هیکل خداوند، میان ایوان و مذبح، حدود بیست‌وپنج مرد بودند که پشت‌هایشان به سوی هیکل خداوند و روی‌هایشان به سوی مشرق بود، و به سوی مشرق خورشید را سجده می‌کردند. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، آیا این را دیدی؟ آیا برای خاندان یهودا امر کوچکی است که این رجاسات را که در اینجا می‌کنند، مرتکب شوند؟ زیرا زمین را از ظلم پر کرده‌اند و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک شاخه را به بینی خود می‌گذارند. بنابراین من نیز در خشم عمل خواهم کرد؛ چشمم ترحم نخواهد کرد و رحم نخواهم نمود؛ و هرچند با آواز بلند در گوش‌هایم فریاد کنند، ایشان را نخواهم شنید. حزقیال ۸:۱۶-۱۸.

Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.

همان‌طور که در مورد گزارش بدِ ده جاسوس بود، بیست‌وپنج رهبرِ شورش که خورشید را می‌پرستند نیز خداوند را به خشم «برانگیخته‌اند». قانون یکشنبه همان «روزِ به خشم آوردن» است که پیامبران از آمدن آن خبر داده‌اند. فصل نهم کسانی را توصیف می‌کند که در همان زمان مُهر خدا را دریافت می‌کنند، زیرا صرفاً تکرار و بسطِ فصل هشتم است.

> “This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.

> این مهر کردنِ بندگان خدا [مکاشفه باب هفتم] همان است که به حزقیال در رؤیا نشان داده شد. شهادت‌ها برای خدمتگزاران، ۴۴۵.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.

در سال ۱۸۶۳، نخستین نسلِ ادونتیسمِ لائودیکیایی سرگردانیِ خود را در بیابان آغاز کرد. در تاریخِ نبوی، آنچه در سال ۱۸۶۳ به‌عنوان تمثالِ غیرت شناخته می‌شود، گوسالهٔ طلاییِ هارون بود. ویژگی‌های نبویِ آن گوسالهٔ طلایی این بود که تمثالِ یک وحش بود و از طلا بود. طلا نمادِ بابل است؛ بنابراین گوسالهٔ طلاییِ هارون تمثالِ وحشِ بابل بود. تمثالِ وحش صرفاً چنین تعریف می‌شود: ترکیبِ کلیسا و دولت، به‌گونه‌ای که کلیسا بر این رابطه مسلط است.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> اما «تصویر برای وحش» چیست؟ و چگونه باید شکل بگیرد؟ این تصویر به‌دست وحشِ دوشاخ ساخته می‌شود و تصویری برای آن وحش است. همچنین «تصویرِ وحش» نیز خوانده می‌شود. پس برای اینکه بدانیم این تصویر چگونه است و چگونه باید شکل بگیرد، باید ویژگی‌های خودِ آن وحش، یعنی پاپیّت، را مطالعه کنیم.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> وقتی کلیسای اولیه با دور شدن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای کنترل وجدان‌های مردم، در پی حمایت قدرت دنیوی برآمد. نتیجه آن نظام پاپی بود: کلیسایی که قدرت دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبرد مقاصد خود، به‌ویژه برای مجازات «بدعت»، به کار برد. برای آن‌که ایالات متحده تصویری از وحش پدید آورد، قدرت دینی باید چنان بر حکومت مدنی مسلط شود که اقتدار دولت نیز به دست کلیسا برای تحقق مقاصد خود او به کار گرفته شود. مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.

گوساله‌ای که هارون ساخت، زمانی ساخته شد که موسی ده فرمان را دریافت می‌کرد. فرمان دوم پرستش بت‌ها را منع می‌کند و وقتی خدا را خدایی غیور معرفی می‌کند، توصیفی جزئی از صفات خدا را نیز در بر دارد.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> برای خود هیچ تندیسِ تراشیده‌ای، و هیچ تصویر یا شبیهی از هرچه در آسمانِ بالا، یا بر زمین، یا در آب‌های زیرِ زمین است، مساز. در برابرشان سجده مکن و آنها را عبادت مکن؛ زیرا من، خداوندِ خدای تو، خدایی غیورم، که کیفرِ گناهِ پدران را بر فرزندان، تا نسلِ سوم و چهارمِ کسانی که از من نفرت دارند، می‌رسانم؛ و بر هزاران نفر از آنان که مرا دوست می‌دارند و فرمان‌هایم را نگاه می‌دارند، رحمت می‌آورم. خروج ۲۰:۴–۶

Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.

تصویرِ گوسالهٔ طلاییِ هارون، چون بت بود، نمایانگرِ تمثالِ غیرت بود؛ زیرا خشم عادلی برانگیخت که موسی را واداشت دو لوح نخستِ ده فرمان را به زمین بیفکند و بشکند. قصد داریم نشان دهیم که نمودارِ جعلیِ سال ۱۸۶۳ را گوسالهٔ طلاییِ هارون نمایندگی می‌کرد. غیرتِ خدا در برابرِ گوسالهٔ طلاییِ هارون آشکار شد، زیرا آن گوساله نمایندهٔ خدای دروغین بود. آن گوساله بازنماییِ جعلیِ خدا بود. هارون اعلام کرد که آن نمایندهٔ خدایانی است که آنان را از بندگیِ مصر رهانیده‌اند. آن دو لوحی که موسی در همان واقعه شکست، «رونوشت»ی از سرشتِ خدای حقیقی بودند؛ همان خدایی که در واقع آنان را از مصر بیرون آورده بود. نمودارِ جعلیِ ساخته‌شده در سال ۱۸۶۳ تمثالِ غیرت است، زیرا با حذف هفت زمانِ سوگندِ موسی، دو لوحِ بابِ دومِ حبقوق را شکست.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> «من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، به‌طوری که هیچ‌کس نتواند آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.» نوشته‌های اولیه، ۷۴، ۷۵.

Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”

همچنین الن وایت قیدی با عبارت «جز از طریق الهام» به فرمانِ تغییر ندادن نمودار ۱۸۴۳ می‌افزاید.

> “I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> دیدم که نمودار قدیمی به هدایت خداوند تهیه شده بود و اینکه حتی یک رقم از آن نباید جز به الهام تغییر داده شود. دیدم که اعدادِ نمودار همان‌گونه بودند که خدا می‌خواست، و اینکه دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌طوری که هیچ‌کس آن را نمی‌دید تا وقتی که دست او برداشته شد. اسپالدینگ و مگن، ۲.

James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.

جیمز و الن وایت در خانهٔ خانوادهٔ اوتیس نیکولز زندگی می‌کردند، هنگامی که نیکولز نمودار ۱۸۵۰ را آماده کرد و منتشر ساخت. تنها چیزی که در نمودار ۱۸۵۰ «تغییر داده شد» این بود که سال «۱۸۴۴» جایگزینِ سال «۱۸۴۳» شد؛ سالی که بر نمودار ۱۸۴۳ درج شده بود. آنچه «تغییر» یافت، صرفاً تصحیحِ همان «اشتباهی» بود که خدا دست خود را بر آن پوشانده بود. الهامِ آن پیامبر زن در همان خانه‌ای بود که در آن، نمودار ۱۸۴۳ به نمودار ۱۸۵۰ «تغییر» یافت، و «هفت زمانِ» لاویانِ بابِ بیست‌و‌شش همچنان ثبت‌شده بر آن نمودار باقی ماند، همان‌گونه که بر نمودار ۱۸۴۳ بود.

The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.

حکم دوم قطعهٔ دیگری از این معمای نبوی را در بر دارد، زیرا نشان می‌دهد که خدا نسل‌ها را می‌شمارد تا وقتی که گناهِ روی‌داده را عقوبت کند. در سال ۱۸۶۳، نخستینِ چهار نسلِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتم آغاز شد، زیرا جنبشِ میلری در آن زمان پایان یافت.

The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.

دو لوحِ ده فرمان نمادِ دو لوحِ حبقوق‌اند، اما همچنین نمادِ دو قرص نانِ تکان‌دادنیِ پنتیکاست نیز هستند؛ همان‌ها که تنها قربانیِ خدمتگاهِ مقدس به‌شمار می‌آمد که گناه را دربر می‌گرفت. تجلیِ قدرتِ خدا در عطای ده فرمان، تجلیِ قدرتِ خدا در افاضهٔ پنتیکاستی و تجلیِ قدرتِ خدا در تاریخِ دو نمودارِ پیروانِ میلر، همگی نمادِ تجلیِ نهاییِ افاضهٔ روح‌القدس در بارانِ پسین‌اند. دو قرص نانِ تکان‌دادنیِ پنتیکاست نمایانگرِ صد و چهل و چهار هزار نفری هستند که در دورانِ بارانِ پسین همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند.

The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.

نان‌های جنباندنیِ عید پنجاهه باید با «خمیر ترش» تهیه می‌شدند که نماد گناه است، اما خمیر ترش در فرایند پخت از بین می‌رفت.

> In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.

> در همین اثنا، چون جماعتی بی‌شمار از مردم گرد آمده بودند، چنان‌که بر یکدیگر پا می‌نهادند، او نخست به شاگردان خود گفت: «از خمیرمایهٔ فریسیان که همان ریاکاری است، برحذر باشید.» لوقا ۱۲:۱.

The wave loaves were a first fruit offering.

نان‌های تکان‌داده‌شده، قربانیِ نوبر بودند.

> Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.

> از خانه‌های خود دو قرص نانِ تکان‌دادنی بیاورید، هر یک به اندازهٔ دو دهم؛ باید از آردِ سفید باشند و با خمیرمایه پخته شوند؛ اینها نوبرانه‌ها برای خداوندند. لاویان ۲۳:۱۷.

The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.

آن صد و چهل و چهار هزار نفر، پیشکشِ نوبرانه در ایام آخر هستند.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> و دیدم، اینک، بره‌ای بر کوه صهیون ایستاده است، و با او صد و چهل و چهار هزار تن، که نام پدرش بر پیشانی‌هایشان نوشته شده بود. و آوازی از آسمان شنیدم، همچون آواز آب‌های بسیار و همچون آواز رعدی عظیم؛ و آواز چنگ‌نوازانی را شنیدم که با چنگ‌های خود می‌نواختند. و سرودی تازه می‌خواندند در برابر تخت، و در برابر آن چهار موجود و مشایخ؛ و هیچ‌کس نمی‌توانست آن سرود را بیاموزد، جز آن صد و چهل و چهار هزار که از زمین فدیه داده شده بودند. اینان کسانی‌اند که با زنان نیالوده‌اند؛ زیرا باکره‌اند. اینان کسانی‌اند که هر جا بره برود از پی او می‌روند. ایشان از میان آدمیان فدیه داده شدند، به عنوان نوبر برای خدا و برای بره. و در دهان ایشان حیله‌ای یافت نشد؛ زیرا در برابر تخت خدا بی‌عیب‌اند. مکاشفه ۱۴:۱-۵.

The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.

طبقه‌ای از عبادت‌کنندگانِ ایام آخر که هرگز نخواهند مرد و ایلیا نمایندهٔ آنان است، به‌کلی بر گناه چیره شده خواهند بود؛ زیرا آتشِ پالایشی که پیام‌آورِ عهد بر آنان می‌آورد، خمیرمایه را از پسرانِ لاوی به‌تمامی می‌پزد و می‌زداید.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.

قربانی‌ای که «همچون ایام قدیم» است، همان قربانیِ تکان‌دادنیِ پنطیکاست با دو قرص نان است. آن را به‌عنوان قربانی بالا می‌بردند و این عمل نمایانگرِ دو پیامبری بود که در خیابان‌ها کشته شدند، و آنان سپس در آغازِ بحرانِ قانونِ یکشنبه، همچون بیرقی، به آسمان افراشته می‌شوند.

When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.

وقتی هارون گوسالهٔ طلاییِ خود را ساخت، اعلام کرد که آن گوساله همان خدایانی بود که ایشان را از مصر بیرون آورده بودند، و سپس جشنی برای خداوند اعلام کرد.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.

> و آنها را از دستشان گرفت و پس از آنکه آن را به شکل گوساله‌ای ریخته ساخت، با قلم‌تراش آن را شکل داد؛ و گفتند: ای اسرائیل، این‌ها خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند. و چون هارون آن را دید، مذبحی در برابر آن بنا کرد؛ و هارون اعلام کرد و گفت: فردا عیدی برای خداوند است. خروج ۳۲:۴، ۵.

When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.

وقتی پادشاهی شمالی اسرائیل از پادشاهی جنوبی یهودا جدا شد، یربعام، نخستین پادشاه اسرائیل، عمداً در دو شهر مراسم پرستشیِ جعلی‌ای برپا کرد، همان سخنی را که هارون گفته بود بر زبان آورد و ادعا کرد که دو گوسالهٔ طلایی‌اش همان خدایانی هستند که آنان را از مصر بیرون آوردند، و همچون هارون عیدیِ جعلی مقرر کرد.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> و یربعام در دل خود گفت: اکنون پادشاهی به خاندان داود بازخواهد گشت. اگر این قوم برای گزاردن قربانی به خانهٔ خداوند در اورشلیم بالا روند، آنگاه دل این قوم بار دیگر به سوی سرور خود، یعنی رحبعام پادشاه یهودا، برخواهد گشت؛ و مرا خواهند کشت و باز نزد رحبعام پادشاه یهودا خواهند رفت. پس پادشاه مشورت کرد و دو گوسالهٔ زرّین ساخت و به آنان گفت: رفتن شما به اورشلیم بسیار دشوار است؛ ای اسرائیل، اینک خدایان تو که تو را از زمین مصر برآوردند. و یکی را در بیت‌ئیل نهاد و دیگری را در دان گذاشت. و این کار مایهٔ گناه شد، زیرا قوم برای سجده کردن نزد آن، تا دان می‌رفتند. و خانه‌ای بر بلندی‌ها ساخت و از میان فرودستان قوم، کاهنانی گماشت که از پسران لاوی نبودند. و یربعام در ماه هشتم، در روز پانزدهم ماه، جشنی مانند جشنِ یهودا مقرر داشت و بر قربانگاه قربانی گذرانید. چنین در بیت‌ئیل کرد: برای گوساله‌هایی که ساخته بود قربانی نمود، و در بیت‌ئیل کاهنانِ عبادتگاه‌های مرتفعی را که ساخته بود گماشت. پس در روز پانزدهمِ ماه هشتم، یعنی در همان ماهی که به رأیِ دلِ خود تعیین کرده بود، بر قربانگاهی که در بیت‌ئیل ساخته بود قربانی گذرانید و برای بنی‌اسرائیل جشنی مقرر داشت؛ و بر قربانگاه قربانی گذرانید و بخور سوزانید. اول پادشاهان ۱۲:۲۶–۳۳

Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.

دان به معنای داوری است و نمایانگر دولت است؛ بیت‌ئیل به معنای خانهٔ خداست. همچون شورش هارون و شورش پادشاه یربعام، این نمادها ترکیب کلیسا و دولت را نشان می‌دهند که در نهایت هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکا رخ می‌دهد.

The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.

قانون روز یکشنبه در پایان ادونتیسم رخ می‌دهد، و در آغاز ادونتیسم، آن جنبش که در تابستان ۱۸۴۴ به‌عنوان شاخ پروتستان شناخته شده بود، به‌طور قانونی با شاخ جمهوری‌خواه به هم پیوست. ازاین‌رو، شورش هارون و یربعام هم سال ۱۸۶۳ و هم قانون روز یکشنبه‌ای را که به‌زودی فرا می‌رسد نمایانگر است.

The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”

علت این‌که «فرستادهٔ عهد» «پسرانِ لاوی» را تطهیر می‌کند و نه هیچ‌یک از قبایل دیگر، این است که در شورشِ گوسالهٔ طلاییِ هارون، این لاویان بودند که در کنار موسی ایستادند. به‌سبب وفاداری‌شان، آنان سپس به قبیله‌ای برگزیده شدند که نمایندهٔ کهانت باشد؛ افتخاری که پیش‌تر مقرر شده بود از نخست‌زادگانِ هر یک از قبایل تشکیل شود. از همین رو یربعام اطمینان حاصل کرد که کهانتِ جعلیِ او از پسرانِ لاوی نباشد، و در عوض کهانتِ خود را «از فرودستانِ مردم، که از پسرانِ لاوی نبودند» قرار داد.

The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.

پسرانِ لاوی کسانی هستند که در خلال بحرانِ قانونِ یکشنبه، به‌عنوان نشانه‌ای یا قربانیِ تکان‌دادنی، با آتش تطهیر می‌شوند. تاریخِ بحرانِ قانونِ یکشنبه در روزهای آخر، نمونه‌اش بحرانِ سال ۱۸۶۳ بود؛ زمانی که شاخِ پروتستانِ تازه‌شناسایی‌شده به‌طور قانونی به شاخِ جمهوری‌خواه پیوست. پیش از آنکه آغاز کنیم به بررسی بخش‌هایی که همین‌اکنون به آنها اشاره کردیم، باید به یک خطِ تاریخیِ دیگر نیز بپردازیم.

That line is the year 1856, and we will address that in our next article.

آن خط سال ۱۸۵۶ را نشان می‌دهد و به آن در مقاله بعدی‌مان خواهیم پرداخت.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

Back to Articles