Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Three

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره سی‌وسوم

Number Thirty-Three

عددِ سی‌وسه

Author

Jeff Pippenger

Published

January 21, 2026

Formats

PDF
Word

At the Sunday law the one hundred and forty-four thousand prophetically meet the eleventh-hour workers. The one hundred and forty-four thousand are already sealed, and are then calling for the great multitude to come out of Babylon and to stand with them for the seventh-day Sabbath. Judgment for God’s house ends at the Sunday law, and judgment then moves unto the Gentiles, the great multitude—God’s other flock. Revelation seven identifies both groups, and in the fifth seal the martyrs from the Dark Ages ask “how long” until God judges the papal power for their martyrdom? They are told to rest in their graves until a second group of martyrs of papal persecution is made up, and they are given white robes. The great multitude of Revelation chapter seven wear white robes, for they represent the second group of papal martyrs in the soon-coming Sunday law crisis. Revelation seven and the fifth seal address these two groups, as does the churches of Smyrna and Philadelphia. Smyrna represents the martyrs of the final papal blood bath, and Philadelphia the one hundred and forty-four thousand.

در هنگام قانونِ یکشنبه، یکصد و چهل و چهار هزار، به‌گونه‌ای نبوی، با کارگرانِ ساعتِ یازدهم روبه‌رو می‌شوند. یکصد و چهل و چهار هزار از پیش ممهور شده‌اند و سپس جماعتِ عظیم را فرامی‌خوانند تا از بابل بیرون آیند و برای سبتِ روزِ هفتم در کنار آنان بایستند. داوری بر خانهٔ خدا در قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد و آنگاه داوری به سوی امّت‌ها، یعنی جماعتِ عظیم—رمهٔ دیگرِ خدا—منتقل می‌شود. بابِ هفتمِ مکاشفه هر دو گروه را معرفی می‌کند، و در مُهرِ پنجم، شهیدانِ قرونِ تاریک می‌پرسند: «تا به کی» خدا قدرتِ پاپی را به سببِ شهادتشان داوری خواهد کرد؟ به آنان گفته می‌شود تا هنگامی که گروهِ دومی از شهیدانِ جفایِ پاپی کامل گردد، در قبورِ خویش آرام گیرند، و به ایشان جامه‌های سفید داده می‌شود. جماعتِ عظیمِ بابِ هفتمِ مکاشفه جامه‌های سفید بر تن دارند، زیرا نمایندهٔ گروهِ دومِ شهیدانِ پاپی در بحرانِ قریب‌الوقوعِ قانونِ یکشنبه‌اند. بابِ هفتمِ مکاشفه و مُهرِ پنجم به این دو گروه می‌پردازند، همان‌گونه که کلیساهایِ اسمیرنا و فیلادلفیا نیز چنین می‌کنند. اسمیرنا نمایندهٔ شهیدانِ آخرین قتل‌عامِ خونینِ پاپی است، و فیلادلفیا نمایندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار.

Peter is at the third hour at Caesarea Philippi, and after “six days,” not six hours, he would be at the edge of the Sunday law, which is the ninth hour.

پطرس در ساعت سوم در قیصریهٔ فیلیپی است، و پس از «شش روز»، نه شش ساعت، او در آستانهٔ قانون یکشنبه خواهد بود، که همان ساعت نهم است.

> And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him. Matthew 17:1–3.

> و پس از شش روز، عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا، برادرِ یعقوب، را برگرفت و ایشان را جداگانه بر فراز کوهی بلند برد. و در برابر ایشان به هیئتی دیگر مبدّل شد؛ چهره‌اش چون آفتاب درخشید و جامه‌اش همچون نور سفید گردید. و اینک موسی و الیاس بر ایشان ظاهر شدند که با او سخن می‌گفتند. متی ۱۷: ۱-۳.

At the Sunday law the one hundred and forty-four thousand prophetically meet the great multitude. Elijah represents the one hundred and forty-four thousand who do not taste of death, and Moses represents those who die in the Lord. They are standing with Christ at the Sunday law, which is where Christ anoints His kingdom of glory as He established His kingdom of grace at the cross. If you are still engaged in the logic we are setting forth in connection with the six-hour period from the third to ninth hour, then it is necessary to see something that is a very special illustration.

در هنگام قانون یکشنبه، یکصد و چهل و چهار هزار، به‌نحو نبوی با جمعیت عظیم مواجه می‌شوند. ایلیا نمایندۀ یکصد و چهل و چهار هزار است که طعم مرگ را نمی‌چشند، و موسی نمایندۀ آنان است که در خداوند می‌میرند. ایشان در هنگام قانون یکشنبه در کنار مسیح ایستاده‌اند؛ همان‌جا که مسیح ملکوت جلال خویش را تدهین می‌کند، چنان‌که بر صلیب ملکوت فیض خود را بنیاد نهاد. اگر هنوز در استدلالی که در پیوند با دورۀ شش‌ساعته از ساعت سوم تا ساعت نهم عرضه می‌کنیم همراهید، لازم است چیزی را که تمثیلی بس ویژه است ملاحظه کنید.

The third hour of Caesarea Philippi is the alpha of the ninth hour’s omega of Caesarea Maritima. I am identifying that not six hours, but six days later, Peter is at the Mount of Transfiguration, that also illustrates the history that culminates at the Sunday law, which is the ninth hour. The six-day period aligns with the six-hour period, but only as a fractal of Caesarea to Caesarea. What is very special is that this phenomenon of a fractal of the history being within the history of the six-hour period is exactly what happens when you consider the Pentecostal season. The six hours from the death of Christ unto Pentecost is a fractal of the period of the cross unto 34 AD, when the sacred week concluded and the gospel went to the Gentiles.

ساعتِ سومِ قیصریهٔ فیلیپی، آلفای اُمگای ساعتِ نهمِ قیصریهٔ مریتیماست. نشان می‌دهم که نه شش ساعت بعد، بلکه شش روز بعد، پطرس بر کوهِ تجلی است؛ و همان واقعه نیز تاریخی را به تصویر می‌کشد که در قانون یکشنبه، که همان ساعت نهم است, به اوج می‌رسد. دورهٔ شش‌روزه با دورهٔ شش‌ساعته هم‌راستا است، اما فقط به‌منزلهٔ فرکتالی از قیصریه تا قیصریه. آنچه بسیار ویژه است این است که این پدیده، یعنی قرار گرفتنِ فرکتالی از تاریخ در درونِ تاریخِ دورهٔ شش‌ساعته، دقیقاً همان چیزی است که وقتی موسمِ پنطیکاست را در نظر می‌گیریم، رخ می‌دهد. شش ساعت از مرگِ مسیح تا پنطیکاست، فرکتالی از دورهٔ صلیب تا سال ۳۴ میلادی است؛ زمانی که هفتهٔ مقدس به پایان رسید و انجیل به سوی غیریهودیان رفت.

> “Now pride and envy closed the door against the light. If the reports brought by the shepherds and the wise men were credited, they would place the priests and rabbis in a most unenviable position, disproving their claim to be the exponents of the truth of God. These learned teachers would not stoop to be instructed by those whom they termed heathen. It could not be, they said, that God had passed them by, to communicate with ignorant shepherds or uncircumcised Gentiles. They determined to show their contempt for the reports that were exciting King Herod and all Jerusalem. They would not even go to Bethlehem to see whether these things were so. And they led the people to regard the interest in Jesus as a fanatical excitement. Here began the rejection of Christ by the priests and rabbis. From this point their pride and stubbornness grew into a settled hatred of the Saviour. While God was opening the door to the Gentiles, the Jewish leaders were closing the door to themselves.” The Desire of Ages, 62.

> اینک تکبّر و حسد، در را بر نور بست. اگر گزارش‌هایی که شبانان و مجوسان آورده بودند باور می‌شد، این گزارش‌ها کاهنان و ربیان را در موقعیتی بسی نامطلوب می‌نهاد و ادعای آنان را مبنی بر اینکه مفسران حقیقت خدا هستند ابطال می‌کرد. این آموزگاران دانشور حاضر نبودند تن به تعلیم گرفتن از کسانی دهند که آنان را «بت‌پرست» می‌خواندند. به زعم ایشان ممکن نبود که خدا از آنان درگذشته باشد تا با شبانان نادان یا غیریهودیانِ نامختون سخن بگوید. بر آن شدند که خوارشماری خود را نسبت به گزارش‌هایی که پادشاه هیرودیس و تمامی اورشلیم را برمی‌انگیخت نشان دهند. حتی حاضر نشدند به بیت‌لحم بروند تا ببینند آیا این امور چنین است یا نه. و مردم را بر آن داشتند که دلبستگی به عیسی را هیجانی متعصّبانه تلقی کنند. از همین‌جا ردّ مسیح از سوی کاهنان و ربیان آغاز شد. از این نقطه، تکبّر و لجاجت ایشان رشد کرد و به نفرتی ریشه‌دار نسبت به نجات‌دهنده مبدّل شد. حال آنکه خدا باب را بر غیریهودیان می‌گشود، رهبران یهودی در را بر خویشتن می‌بستند. آرزوی اعصار، صفحه ۶۲.

In the midst of the sacred week Christ was crucified. Three and a half years later Stephen was stoned and Cornelius called for Peter. Three and a half years after the cross, probation is fully finished for ancient Israel. Stephen then looked into heaven and saw Christ standing, which is the symbol of the close of probation in Daniel twelve verse one. The door closed for ancient Israel and opened for the Gentiles.

در میانهٔ آن هفتهٔ مقدّس، مسیح مصلوب شد. سه سال و نیم بعد، استفانوس سنگسار شد و قرنیلیوس پطرس را فراخواند. سه سال و نیم پس از صلیب، مهلت برای اسرائیلِ کهن به‌تمامی پایان می‌یابد. آنگاه استفانوس به آسمان نگریست و مسیح را ایستاده دید، که نمادِ بسته‌شدنِ مهلت در دانیال، باب دوازدهم، آیهٔ یک است. در به‌روی اسرائیلِ کهن بسته شد و به‌روی امّت‌ها گشوده شد.

In the period from the death of Christ at the ninth hour to the death of Stephen and Peter’s calling at the ninth hour, Cornelius and Stephen are two witnesses that the twelve hundred and sixty prophetic days were fulfilled. From the ninth hour of death to the ninth hour of death, was 1,260 prophetic days. The ninth hour of death unto the ninth hour of Pentecost identifies a fractal of the 1,260 days, in the space of fifty-two days.

در فاصلهٔ میان مرگ مسیح در ساعت نهم تا مرگ استفان و دعوت پطرس در ساعت نهم، کرنیلیوس و استفان دو شاهد بر تحقق هزار و دویست و شصت روزِ نبوتی‌اند. از ساعت نهمِ مرگ تا ساعت نهمِ مرگ، هزار و دویست و شصت روزِ نبوتی بود. ساعت نهمِ مرگ تا ساعت نهمِ پنطیکاست، در فاصلهٔ زمانی پنجاه‌ودو روزه، فراکتالی از آن هزار و دویست و شصت روز را نشان می‌دهد.

The fractal that was the Pentecostal season is at the beginning of those 1,260 days, and at the end of those days Peter is prophetically located at both the third and ninth hour in Caesarea. The two Caesarea’s represent the alpha and omega of a prophetic six-hour period. Within the prophetic six-hour period of the two Caesarea’s, Peter travels for six days and gets to the Mount of Transfiguration. The Mount represents the sealing that culminates at the Sunday law, which is where the church triumphant is lifted up above all the mountains. Those six days represent the six-hour period from Caesarea to Caesarea and are a fractal within the period, as was the Pentecostal season a fractal at the beginning of the very same sacred period.

فرکتالی که همان فصل پنتیکاست بود، در آغاز آن ۱۲۶۰ روز قرار دارد، و در پایان آن روزها، پطرس به‌گونه‌ای نبوی هم در ساعت سوم و هم در ساعت نهم در قیصریه قرار دارد. دو قیصریه، الف و یایِ یک دورهٔ نبویِ شش‌ساعته را نمایندگی می‌کنند. در درونِ آن دورهٔ نبویِ شش‌ساعتهٔ دو قیصریه، پطرس شش روز سفر می‌کند و به کوهِ تجلّی می‌رسد. آن کوه نمایانگر مُهرکردنی است که اوج آن در قانونِ یکشنبه است؛ همان‌جایی که کلیسای پیروزمند بر فرازِ همهٔ کوه‌ها برافراشته می‌شود. آن شش روز، نمایندهٔ دورهٔ شش‌ساعته از قیصریه تا قیصریه‌اند و خود فرکتالی درونِ آن دوره به‌شمار می‌آیند؛ همچنان‌که فصلِ پنتیکاست نیز در آغازِ همان دورهٔ مقدّس، فرکتالی بود.

The beginning fractal was a fulfillment of the Spring feasts associated with the Pentecostal season. The ending fractal of Caesarea Philippi to the Mount of Transfiguration is also prophetically tied together with the sacred week. At the Mount the Father spoke, as He had done at Christ’s baptism, and as He would just before the cross. The Father audibly spoke three times from the start of the sacred week unto the cross. Once at the baptism, then at the Mount of Transfiguration and then He spoke in the shadow of the approaching cross.

فراکتالِ آغازین تحققِ اعیادِ بهاریِ مرتبط با فصلِ پنتیکاستی بود. فراکتالِ پایانی، از قیصریهٔ فیلیپی تا کوهِ تجلی، نیز به‌طور نبوی با هفتهٔ مقدس پیوند خورده است. بر فرازِ کوه، پدر سخن گفت؛ چنان‌که در تعمیدِ مسیح سخن گفته بود، و همان‌گونه که اندکی پیش از صلیب نیز سخن خواهد گفت. پدر از آغازِ هفتهٔ مقدس تا صلیب، سه بار به‌طور شنیدنی سخن گفت: یک‌بار در تعمید، سپس بر کوهِ تجلی، و آنگاه در سایهٔ صلیبی که نزدیک می‌شد سخن گفت.

The cross is the omega of the 1,260 days that began at His baptism. The baptism and the cross are specific waymarks of the sacred week of Daniel nine, thus identifying the Mount of Transfiguration as part of the sacred week. If the first and last fulfill waymarks of the prophecy of the sacred week, then the middle waymark must of prophetic necessity do the same.

صلیب، اُمگایِ ۱٬۲۶۰ روزی است که از تعمید او آغاز شد. تعمید و صلیب، نشانه‌های راهِ معیّنِ هفتهٔ مقدّسِ باب نهمِ دانیال‌اند و بدین‌سان کوهِ تجلّی را به‌منزلة بخشی از آن هفتهٔ مقدّس معرّفی می‌کنند. اگر نخستین و واپسین، نشانه‌های راهِ نبوّتِ آن هفتهٔ مقدّس را تحقق می‌بخشند، آنگاه نشانهٔ میانی نیز بنا بر ضرورتِ نبوی باید همان را به انجام رساند.

The baptism is the first angel; the Mount of Transfiguration is the second and the cross is the third. At the Mount, God identified Moses and Elijah as waymarks of the remnant church. The application is tied together with the threefold symbol of Peter, James and John. There were three times that Jesus took Peter, James and John with Him. The first time it was the resurrection of Jairus’ daughter, the second was the Transfiguration and the third was Gethsemane. The first time Peter, James and John witnessed a resurrected twelve-year-old virgin.

تعمید، فرشتهٔ نخستین است؛ کوهِ تجلّی، فرشتهٔ دوم، و صلیب، فرشتهٔ سوم. در آن کوه، خدا موسی و ایلیا را به‌منزلهٔ نشانه‌های راهِ کلیسای بازمانده معرّفی کرد. این تطبیق با نمادِ سه‌گانهٔ پطرس، یعقوب و یوحنا به‌هم پیوسته است. سه بار بود که عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد. بارِ نخست، زنده‌کردنِ دخترِ یایروس از مردگان بود؛ دوم، تجلّی؛ و سوم، جتسیمانی. در بارِ نخست، پطرس و یعقوب و یوحنا شاهدِ دوشیزهٔ دوازده‌سالهٔ زنده‌شده از مرگ بودند.

> And it came to pass, that, when Jesus was returned, the people gladly received him: for they were all waiting for him. And, behold, there came a man named Jairus, and he was a ruler of the synagogue: and he fell down at Jesus’ feet, and besought him that he would come into his house: For he had one only daughter, about twelve years of age, and she lay a dying. But as he went the people thronged him. Luke 8:40–42.

> و چنین شد که چون عیسی بازگشت، مردم او را با شادی پذیرفتند، زیرا همگی در انتظار او بودند. و اینک، مردی به نام یایروس آمد که رئیس کنیسه بود؛ و بر قدم‌های عیسی به خاک افتاد و از او استدعا کرد که به خانه‌اش بیاید؛ زیرا دختر یگانه‌ای داشت، حدود دوازده‌ساله، و بر بستر مرگ افتاده بود. اما چون او می‌رفت، مردم او را می‌فشردند. لوقا ۸:۴۰-۴۲.

The name Jairus means “the enlightener” and “to be luminous and glorious.” Of the three times when Peter, James and John were exclusively guests of Christ, this was the first time, and Jairus’ represents the first angel who lightens the earth with its glory. The twelve-year old virgin represents the virgins who are to be resurrected as the one hundred and forty-four thousand. Christ reached the home of the virgin daughter, after His interaction of a woman who had an issue of blood for twelve years.

نام «یایروس» به معنای «روشن‌گر» و نیز «نورانی و جلال‌مند بودن» است. از میان سه بار که پطرس، یعقوب و یوحنا به‌طور اختصاصی در معیت مسیح حاضر شدند، این نخستین بار بود، و یایروس نماد نخستین فرشته‌ای است که زمین را با جلال خویش منوّر می‌سازد. دوشیزهٔ دوازده‌ساله نمایانگرِ باکرانی است که به‌صورت یکصد و چهل و چهار هزار تن برانگیخته خواهند شد. مسیح پس از مواجهه‌اش با زنی که دوازده سال دچار خون‌ریزی بود، به خانهٔ آن دخترِ باکره رسید.

> And a woman having an issue of blood twelve years, which had spent all her living upon physicians, neither could be healed of any, Came behind him, and touched the border of his garment: and immediately her issue of blood stanched. Luke 8:43, 44.

> و زنی که دوازده سال دچار خونریزی بود و همۀ دارایی خود را نزد طبیبان صرف کرده و از هیچ‌یک شفا نیافته بود، از پشت به او نزدیک شد و حاشیۀ جامۀ او را لمس کرد؛ و بی‌درنگ خونریزی‌اش بازایستاد. لوقا ۸:۴۳، ۴۴.

A twelve-year old virgin is identified, and then in the next verse a woman who has a blood issue for twelve years is then identified. The woman had the issue of blood the entire life of the virgin. Jesus was about to pass by the woman with the issue of blood, in order to reach the virgin daughter. The woman represents the first angel’s message as represented by the message to Laodicea. Christ was about to resurrect and raise the virgin to life, and the sick woman, the Laodicean woman, still had a brief opportunity to touch Divinity. A child represents the last generation, and Jesus is passing by a sickly woman, Laodicea to raise up the virgin of the last days. When the virgin is resurrected, the woman has been either healed or passed by.

باکره‌ای دوازده‌ساله معرفی می‌شود، و سپس در آیهٔ بعد، زنی که دوازده سال دچار عارضهٔ خون‌ریزی بوده است معرفی می‌گردد. آن زن در تمام مدت زندگی آن باکره گرفتار خون‌ریزی بوده است. عیسی در آستانهٔ عبور از کنار آن زنِ مبتلا به خون‌ریزی بود تا به دخترِ باکره برسد. آن زن نماد پیام نخستین فرشته است، چنان‌که در پیام به لائودکیه نمایان شده است. مسیح در شرف برخیزانیدن و احیای آن باکره بود، و زن بیمار، زنِ لائودکیایی، هنوز فرصتی کوتاه داشت تا الوهیت را لمس کند. کودک نمایانگر آخرین نسل است، و عیسی از کنار زنی رنجور، یعنی لائودکیه، می‌گذرد تا باکرهٔ ایام آخر را برخیزاند. هنگامی که آن باکره برخیزانده شود، آن زن یا شفا یافته است یا از کنار او گذشته است.

A characteristic of the first angel is fear, and there are two types of fear.

یکی از ویژگی‌های فرشتهٔ نخست ترس است، و ترس بر دو قسم است.

> While he yet spake, there cometh one from the ruler of the synagogue’s house, saying to him, Thy daughter is dead; trouble not the Master. But when Jesus heard it, he answered him, saying, Fear not: believe only, and she shall be made whole. Luke 8:49, 50.

> در حالی که او هنوز سخن می‌گفت، کسی از خانهٔ رئیسِ کنیسه آمد و به او گفت: «دخترت مرده است؛ استاد را زحمت مده.» اما چون عیسی شنید، به او پاسخ داد و گفت: «مترس؛ فقط ایمان بیاور، و او سلامت خواهد یافت.» لوقا ۸:۴۹، ۵۰.

Then Peter, James and John go into the room where the resurrection, symbolized by Christ’s baptism, represented the empowerment of the first and third angels. The Mount of Transfiguration is the second time Peter, James and John are witnesses. The Mount of Transfiguration is the second angel, and when Christ took the same disciples to Gethsemane, it represented the third angel. At the second step, the Mount of Transfiguration there is a “doubling,” for the waymark of the Mount is the middle of the three times that the Father spoke. The first was at His baptism, which aligns with the resurrection of the twelve-year-old virgin, the second was the Mount, and the third was just before the cross. The three times the Father spoke and the three times the three disciples went by themselves with Jesus are tied together by the fact that the second waymark in either line is the Mount of Transfiguration.

آنگاه پطرس و یعقوب و یوحنا به اتاقی وارد می‌شوند که در آن، رستاخیز ـ که تعمید مسیح آن را نمادینه می‌کند ـ نمایانگر اعطای قوّت به فرشتهٔ اوّل و سوم بود. کوه تجلی دومین بار است که پطرس و یعقوب و یوحنا شاهدند. کوه تجلی فرشتهٔ دوم است، و هنگامی که مسیح همان شاگردان را به جتسیمانی برد، آن نمایانگرِ فرشتهٔ سوم بود. در گام دوم، یعنی کوه تجلی، «تضاعف»ی هست، زیرا نشانِ راهِ کوه در میانهٔ سه باری است که پدر سخن گفت. نخست در تعمید او بود که با رستاخیزِ باکرهٔ دوازده‌ساله هم‌راستا است، دوم، کوه بود، و سوم، درست پیش از صلیب. سه باری که پدر سخن گفت و سه باری که آن سه شاگرد به‌تنهایی با عیسی رفتند، به این واقعیت به هم پیوند می‌خورند که نشانِ راهِ دوم در هر دو خط، کوه تجلی است.

> And when he came into the house, he suffered no man to go in, save Peter, and James, and John, and the father and the mother of the maiden. And all wept, and bewailed her: but he said, Weep not; she is not dead, but sleepeth. And they laughed him to scorn, knowing that she was dead. And he put them all out, and took her by the hand, and called, saying, Maid, arise. And her spirit came again, and she arose straightway: and he commanded to give her meat. And her parents were astonished: but he charged them that they should tell no man what was done. Luke 8:51–56.

> و چون به خانه درآمد، به هیچ‌کس اجازه نداد داخل شود، جز پطرس و یعقوب و یوحنا و پدر و مادر آن دوشیزه. و همه می‌گریستند و بر او نوحه می‌کردند؛ اما او گفت: مگریید؛ او نمرده است، بلکه در خواب است. و او را به ریشخند گرفتند، زیرا می‌دانستند که او مرده است. آنگاه همه را بیرون کرد و دست او را گرفت و ندا داده گفت: ای دختر، برخیز. و روحش بازگشت و بی‌درنگ برخاست؛ و فرمان داد که به او خوراک دهند. و والدینش شگفت‌زده شدند؛ اما ایشان را امر کرد که آنچه رخ داده بود به هیچ‌کس نگویند. لوقا ۸:۵۱-۵۶.

Peter, James and John witness the first angel at the resurrection of the virgin, who had been asleep, as was Lazarus. When she awoke, she immediately rose and was given food. When Elijah and Moses are resurrected in Revelation eleven, they immediately rise, and then the Holy Spirit is poured out without measure, representing the virgin’s food. The Mount of Transfiguration was six days after Caesarea Philippi, except when Luke records the events.

پطرس، یعقوب و یوحنا در هنگام رستاخیزِ باکره، که همچون لعازر به خواب رفته بود، فرشتهٔ نخستین را شاهدند. چون او بیدار شد، بی‌درنگ برخاست و به او خوراک داده شد. هنگامی که ایلیا و موسی در باب یازدهمِ مکاشفه از مرگ برانگیخته می‌شوند، آنان بی‌درنگ برمی‌خیزند و سپس روح‌القدس بی‌حد و اندازه افاضه می‌شود، که نمایانگرِ خوراکِ باکره است. کوهِ تجلّی شش روز پس از قیصریهٔ فیلیپی بود، مگر آن‌گاه که لوقا رویدادها را روایت می‌کند.

> And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. And as he prayed, the fashion of his countenance was altered, and his raiment was white and glistering. And, behold, there talked with him two men, which were Moses and Elias. Luke 9:28–30.

> و واقع شد که قریب به هشت روز پس از این سخنان، پطرس و یوحنا و یعقوب را با خود برگرفت و بر کوهی برآمد تا دعا کند. و هنگامی که دعا می‌کرد، هیئتِ چهره‌اش دگرگون شد و جامه‌اش سفید و درخشنده گردید. و اینک دو مرد که موسی و ایلیا بودند، با او سخن می‌گفتند. لوقا ۹:۲۸-۳۰

Matthew and Mark both say decisively “after six days,” and Luke says “about” eight days. The Bible authors employed two reckonings of time; one called inclusive and the other exclusive. At first glance it might appear as contradictions, but the fact that Luke said “about” identifies that he was speaking in inclusive terms, and when Matthew and Mark say, “after six days,” they are identifying that they were counting whole days, and not the day that started the eight-day period, or the day that ended the eight-day period. The difference produces two numerical symbols of the same period; one is the number eight and the other is the six days.

متی و مرقس هر دو به‌صراحت می‌گویند «پس از شش روز»، و لوقا می‌گوید «حدود هشت روز». نویسندگان کتاب مقدس از دو شیوهٔ محاسبهٔ زمان استفاده کرده‌اند: یکی شمولی و دیگری غیرشمولی. در نگاه نخست ممکن است تناقض‌آمیز به نظر برسد، اما این واقعیت که لوقا «حدود» گفت، نشان می‌دهد که او به شیوهٔ شمولی سخن می‌گفت؛ و هنگامی که متی و مرقس می‌گویند «پس از شش روز»، نشان می‌دهند که آنان روزهای کامل را می‌شمردند، نه روزی را که آغازگر دورهٔ هشت‌روزه بود و نه روزی را که پایان‌دهندهٔ آن دوره بود. این تفاوت دو نماد عددی برای همان دوره پدید می‌آورد: یکی عدد هشت و دیگری «شش روز».

What is established with the two testimonies of the six or eight day period from Caesarea Philippi and the Mount of Transfiguration is that in the period when Christ seals the one hundred and forty-four thousand, the number eight represents the eight souls on Noah’s Ark, and the six represents the sixth church of Philadelphia, who is destined to be the church that is the eighth, that is of the seven. They are transformed into the eighth at the glorification of Moses, Elijah and Christ. The glorification on the mountain is also typified by the glorification on the mountain in the history of Moses.

آنچه به‌واسطهٔ دو شهادتِ دورهٔ شش‌روزه یا هشت‌روزه از قیصریهٔ فیلیپی و کوهِ تجلی تثبیت می‌شود این است که در دوره‌ای که مسیح یکصد و چهل و چهار هزار را مُهر می‌نهد، عددِ هشت نمایانگرِ هشت نفسِ در کشتیِ نوح است و عددِ شش نمایانگرِ کلیسای ششم، یعنی فیلادلفیا، که مقدّر است کلیسایی باشد که هشتم است، یعنی از آن هفت‌گانه. آنان در تمجیدِ موسی و ایلیا و مسیح به هشتم مبدّل می‌شوند. تمجید بر کوه نیز نمونهٔ پیشینیِ خود را در تمجیدِ بر کوه در تاریخِ موسی دارد.

When Moses ascended the mountain he took seventy elders and Joshua with him.

چون موسی بر کوه صعود کرد، هفتاد تن از مشایخ و یوشع را با خود برد.

> Then went up Moses, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel: And they saw the God of Israel: and there was under his feet as it were a paved work of a sapphire stone, and as it were the body of heaven in his clearness. And upon the nobles of the children of Israel he laid not his hand: also they saw God, and did eat and drink. And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them.

> آنگاه موسی و هارون و ناداب و ابیهو و هفتاد تن از مشایخ اسرائیل بالا رفتند. و خدای اسرائیل را دیدند؛ و زیرِ پای او چیزی چون سنگ‌فرشی از یاقوتِ کبود بود، و همچون کالبدِ آسمان در صفایش. و بر اشرافِ بنی‌اسرائیل دستِ خویش را دراز نکرد؛ بلکه خدا را نیز دیدند و خوردند و نوشیدند. و خداوند به موسی گفت: نزد من به کوه بالا بیا و آنجا بمان، تا لوح‌های سنگی و شریعت و احکامی را که من نوشته‌ام به تو بدهم، تا ایشان را تعلیم دهی.

> And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them.

> و موسی با یوشع، خادم او، برخاست؛ و موسی به کوه خدا برآمد. و به مشایخ گفت: شما برای ما در اینجا توقف کنید تا باز نزد شما آییم؛ و اینک هارون و حور با شما هستند؛ هر که را امری باشد، نزد ایشان بیاید.

> And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:9–18.

> و موسی بر کوه فراز شد، و ابری کوه را پوشانید. و جلالِ خداوند بر کوهِ سینا ساکن شد، و ابر آن را شش روز پوشانید؛ و در روز هفتم از میانِ ابر موسی را ندا داد. و منظرِ جلالِ خداوند در نظرِ بنی‌اسرائیل بر فرازِ کوه چون آتشی فروبرنده بود. و موسی به میانِ ابر درآمد و بر کوه بالا رفت؛ و موسی چهل روز و چهل شب بر کوه بود. خروج ۲۴: ۹–۱۸.

The first angel’s message was the resurrection of Jairus’ daughter, aligning with Christ’s baptism. Then six days later, came the Mount of Transfiguration which is the second angel, that led to the cross, which is the third angel. As the second angel, the Mount has a double witness, in that the speaking of the Father at the Mount, connects with a second line of the three. The three times Peter, James and John were exclusive guests of Christ, and the three times the Father spoke, both identify the second manifestation of the Father’s voice, and the second time Jesus took Peter, James and John was the Mount of Transfiguration. The second waymark of the Mount has a double witness of the Father’s voice and the three disciples, for the second message always identifies a “doubling.”

پیامِ فرشتهٔ نخست، زنده ساختنِ دخترِ یایروس بود که با تعمیدِ مسیح هم‌راستا است. سپس، شش روز بعد، کوهِ تجلّی فرا رسید که فرشتهٔ دوم است، و به سوی صلیب رهنمون شد که فرشتهٔ سوم است. چون فرشتهٔ دوم است، آن کوه دارای گواهیِ دوگانه است؛ زیرا سخن گفتنِ پدر بر فرازِ کوه با خطّ دومِ آن سه‌گانه پیوند دارد. سه باری که پطرس و یعقوب و یوحنا به‌طور انحصاری در معیتِ مسیح بودند، و سه باری که پدر سخن گفت، هر دو، ظهورِ دومِ صوتِ پدر را مشخص می‌سازند؛ و دومین باری که عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد، کوهِ تجلّی بود. نشانِ راهِ دومِ آن کوه، گواهیِ دوگانه‌ای از صوتِ پدر و آن سه شاگرد دارد، زیرا پیامِ دوم همواره بر «تضاعف» دلالت می‌کند.

The six-hour-period between the evening and morning sacrifices, which is represented by Matthew and Marks’ six days from Caesarea Philippi and the Mount, are represented by Moses’ six days, until he is called into the cloud on the seventh day.

مدتِ شش‌ساعتهٔ میان قربانی شامگاهی و قربانی بامدادی، که در روایت متی و مرقس با «شش روز» از قیصریهٔ فیلپی تا کوه بازنمایی شده است، با «شش روزِ» موسی نیز بازنمایی می‌شود، تا آنگاه که در روز هفتم به درون ابر فراخوانده می‌شود.

The line begins with the tarrying time of the second angel, as Moses instructs the seventy elders to “tarry” until he returns. The first six-days in the line are isolated, but still form part of the overall 46 days. The six days are a period that leads to the third test, represented by forty days. The 46 days symbolize the temple, the sixth days are the six hours from Christ’s death to Pentecost, the six hours from His crucifixion to His death, the six hours of Caesarea to Caesarea and the six hours of Peter in the upper room to the temple. Moses is receiving the Law of the covenant, and getting the instructions upon how to raise the temple. Though the Bible says no man has seen God, the elders “saw the God of Israel.” The glorification of God on the mount with Moses and the elders typified the glorification on the Mount of Transfiguration. Both contain the six-day period. Moses’ line includes the tarrying time of the second angel and the full forty-six days representing the temple. The forty days he received the law, represents the sealing.

این خط با زمانِ درنگِ فرشتۀ دوم آغاز می‌شود، چنان‌که موسی به هفتاد تن از مشایخ فرمان می‌دهد تا بازگشتِ او «درنگ کنند». شش روزِ نخست در این خط منفک‌اند، امّا همچنان جزئی از مجموعِ چهل‌وشش روز به‌شمار می‌آیند. این شش روز دورانی است که به آزمونِ سوم می‌انجامد که با چهل روز نمایانده می‌شود. چهل‌وشش روز نمادِ هیکل است؛ این شش روز، شش ساعت از مرگِ مسیح تا پنتیکاست، شش ساعت از مصلوب‌شدنِ او تا مرگش، شش ساعت از قیصریه تا قیصریه، و شش ساعتِ پطرس از بالاخانه تا هیکل‌اند. موسی شریعتِ عهد را دریافت می‌کند و دستورهایی دربارۀ چگونگیِ برپا کردنِ هیکل می‌گیرد. هرچند کتاب‌مقدس می‌گوید هیچ انسانی خدا را ندیده است، مشایخ «خدای اسرائیل را دیدند». جلال‌یافتنِ خدا بر کوه با موسی و مشایخ، نمونه‌ای از جلال‌یافتن بر کوهِ تجلّی بود. هر دو مشتمل بر دورۀ شش‌روزه‌اند. خطّ موسی شاملِ زمانِ درنگِ فرشتۀ دوم و تمامیِ چهل‌وشش روزِ نمایندۀ هیکل است. آن چهل روزی که او شریعت را دریافت کرد، نمایانگرِ مهرشدن است.

Peter was at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima at the ninth hour and in six to eight days he is at the Mount, tarrying with Moses’ seventy elders when He sees a vision of the glorified Lord, just as Daniel did in chapter ten. Daniel saw the Lord face to face, as did Gideon and the seventy elders. The Mount of Transfiguration is where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand are transformed into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. They become the eighth church that is the sixth church, thus we see six days and eight days.

پطرس در ساعت سوم در قیصریهٔ فیلپی بود؛ در ساعت نهم در راهِ قیصریهٔ ماری‌تیما بود، و پس از شش تا هشت روز بر کوه بود و با هفتاد مشایخِ موسی درنگ می‌کرد، که همان‌جا رؤیای خداوندِ جلال‌یافته را دید، چنان‌که دانیال در باب دهم دید. دانیال خداوند را رو در رو دید، همان‌گونه که جدعون و آن هفتاد مشایخ دیدند. کوهِ تجلّی جایی است که در آن جنبشِ لائودکیه‌ایِ یک‌صد و چهل و چهار هزار به جنبشِ فیلادلفیه‌ایِ همان یک‌صد و چهل و چهار هزار تبدیل می‌شود. ایشان کلیسای هشتم می‌شوند که همان کلیسای ششم است؛ از این‌رو شش روز و هشت روز را می‌بینیم.

The six hours from the crucifixion to His death, the six hours of Pentecost, the six hours of Caesarea to Caesarea, the six days to the Mount of Transfiguration and the six days of Moses that led to the forty days are the same line. Between Caesarea Philippi, which is Panium and the Sunday law, the one hundred and forty-four thousand are sealed. That sealing causes a division.

شش ساعت از به صلیب کشیده شدن تا مرگ او، شش ساعتِ عید پنجاهه، شش ساعت از قیصریه تا قیصریه، شش روز تا کوه تجلی، و شش روزِ موسی که به چهل روز انجامید، همه در یک خط‌اند. میان قیصریه فیلیپی، که پانیوم است، و قانون یکشنبه، یکصد و چهل و چهار هزار نفر ممهور می‌شوند. این ممهور شدن سبب تفکیک می‌گردد.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:7.

> و من، دانیال، تنها آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند آن رؤیا را ندیدند؛ لیکن چنان لرزشی عظیم بر ایشان افتاد که گریختند تا خویشتن را پنهان سازند. دانیال ۱۰:۷.

Moses separated from the elders when he said, “Tarry ye here for us, until we come again unto you.” Moses separated from seventy at the tarrying time, and seventy weeks represents probationary time for the former covenant people. When the seventieth week ended, and that seventieth week was the sacred week that Christ confirmed the covenant with many, Christ then fully separated from the former covenant people. The period when the former covenant people could resolve their issue of blood, which for them was believing they were saved by the blood of Abraham, was over and the virgin of twelve years was resurrected to serve. Once the tarrying time began, Moses received the law of the covenant, and the instructions of raising the temple.

موسی هنگامی که گفت: «اینجا برای ما درنگ کنید تا باز نزد شما آییم»، از مشایخ جدا شد. موسی در زمانِ درنگ از هفتاد تن جدا شد، و هفتاد هفته نمایانگر دورهٔ آزمایشی برای قومِ عهدِ پیشین است. چون هفتهٔ هفتادم به پایان رسید—و آن هفتهٔ هفتادم همان هفتهٔ مقدسی بود که در آن مسیح عهد را با بسیاری تأیید کرد—آنگاه مسیح به‌کلی از قومِ عهدِ پیشین جدا شد. دوره‌ای که طی آن قومِ عهدِ پیشین می‌توانستند مسئلهٔ جریانِ خون خود را حل کنند—که برای ایشان عبارت بود از باور به اینکه به خونِ ابراهیم نجات می‌یابند—به پایان رسید، و دوشیزهٔ دوازده‌ساله برای خدمت زنده گردانیده شد. چون زمانِ درنگ آغاز شد، موسی شریعتِ عهد و دستورهای برپا ساختن هیکل را دریافت کرد.

When Peter, James and John were at the Mount, the sealing of God’s people, and their subsequent raising up as an ensign represents those covenant people as the temple of the one hundred and forty-four thousand. The eleventh-hour workers are then joined to that temple.

هنگامی که پطرس و یعقوب و یوحنا بر کوه بودند، مهر نهادن بر قومِ خدا و سپس برافراشته شدنِ ایشان به‌منزلهٔ رایت، دلالت می‌کند بر اینکه آن قومِ عهد، هیکلِ آن یکصد و چهل و چهار هزارند. آنگاه کارگرانِ ساعتِ یازدهم به آن هیکل ملحق می‌گردند.

> Thus saith the Lord, Keep ye judgment, and do justice: for my salvation is near to come, and my righteousness to be revealed. Blessed is the man that doeth this, and the son of man that layeth hold on it; that keepeth the sabbath from polluting it, and keepeth his hand from doing any evil. Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people.

> خداوند چنین می‌فرماید: انصاف را نگاه دارید و عدالت را به‌جا آورید، زیرا نجات من نزدیک است تا بیاید و عدالت من تا آشکار گردد. خوشا به حال مردی که این را به‌جا می‌آورد، و پسرِ انسانی که بدان تمسک می‌جوید؛ که سبت را از آلودن آن نگاه می‌دارد و دستِ خویش را از انجامِ هر بدی باز می‌دارد. و فرزندِ بیگانه‌ای که خویشتن را به خداوند پیوسته است نگوید: خداوند مرا بالکلیه از قومِ خود جدا ساخته است؛ و خصی نیز نگوید: اینک من درختی خشک هستم. زیرا خداوند در بارهٔ خصیانی که سبت‌های مرا نگاه می‌دارند و آنچه را که مرا پسند آید برمی‌گزینند و به عهدِ من تمسک می‌جویند، چنین می‌فرماید: حتی به آنان در خانه‌ام و در میانِ دیوارهایم جایگاهی و نامی بهتر از پسران و دختران خواهم بخشید؛ برایشان نامی جاودانه خواهم داد که منقطع نخواهد شد. و نیز فرزندانِ بیگانه، که به خداوند می‌پیوندند تا او را خدمت کنند و نامِ خداوند را دوست بدارند تا بندگانِ او باشند، هر که سبت را نگاه دارد تا آن را نیالاید و به عهدِ من تمسک جوید، ایشان را نیز به کوهِ مقدسِ خود خواهم آورد و آنان را در خانهٔ دعایِ خویش شادمان خواهم ساخت؛ قربانی‌هایِ سوختنیِ ایشان و ذبایحِ ایشان بر مذبحِ من پذیرفته خواهند شد، زیرا خانهٔ من برای همهٔ قوم‌ها خانهٔ دعا نامیده خواهد شد.

> The Lord God which gathereth the outcasts of Israel saith, Yet will I gather others to him, beside those that are gathered unto him. Isaiah 56:1–8.

> خداوند خدا که مطرودانِ اسرائیل را گرد می‌آورد، می‌گوید: باز دیگران را نیز نزد او گرد خواهم آورد، افزون بر آنان که نزد او گرد آمده‌اند. اشعیا ۵۶: ۱-۸.

Peter, James and John, as well as Moses represent the “outcasts of Israel,” who are cast out by their brethren which hated them.

پطرس، یعقوب و یوحنا، و نیز موسی، نمایندهٔ «مطرودانِ اسرائیل»اند؛ آنان که به‌دستِ برادرانِ خویش که از ایشان نفرت داشتند، طرد شدند.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest?

> خداوند چنین می‌فرماید: آسمان تخت من است و زمین پای‌انداز من؛ خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجاست؟ و مکان استراحت من کجاست؟

> For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not.

> زیرا دستِ من این همه را ساخته است، و همهٔ اینها پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این کس نظر خواهم کرد: به مسکین و صاحبِ روحِ منسحق، و کسی که از کلام من می‌لرزد. هر که گاوی را بکشد، چنان است که انسانی را کشته باشد؛ هر که بره‌ای را قربانی کند، گویا گردنِ سگ را بریده باشد؛ هر که هدیه‌ای تقدیم کند، گویا خونِ خوک را پیشکش کرده باشد؛ هر که بخور بسوزاند، چنان است که بت را برکت داده باشد. آری، راه‌های خویش را برگزیده‌اند، و جانِ ایشان در رجاساتشان سُرور می‌یابد. من نیز اوهامِ ایشان را برمی‌گزینم و هراس‌هایشان را بر آنان فرو می‌آورم؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه را که من بدان خشنود نبودم برگزیدند.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:1–5.

> ای کسانی که از کلام او می‌لرزید، کلام خداوند را بشنوید؛ برادران شما که از شما بیزار بودند و به سبب نام من شما را طرد کردند، گفتند: «خداوند جلال یابد»؛ اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند شد. اشعیا 66:1-5

The word “joy” occurs numerous times and ways in the Scriptures, as does the word “ashamed.” In the context of Peter’s message from the book of Joel, the shame versus joy is a parallel, such as the wise and the foolish or the wheat and the tares. Shame and joy represent, in the context of Joel, those who have the oil, or the latter rain message, versus those who don’t. It is only when you see this detail that you can get to the deeper meaning of, “Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake.” Those brethren are those who in Spalding and Magan, page one and two, are the “nominal Adventists, like Judas,” that will “betray us to the Catholics,” “for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it.” Your brethren that hate you, cast you out over the message of the Sabbath of the land, Moses seven times, which cannot be refuted. The point here is that you get cast out over a doctrinal argument, a debate, as Isaiah calls it, and the doctrinal debate is the message of the latter rain.

واژه «شادمانی» در کتاب‌مقدس بارها و به شیوه‌های گوناگون به‌کار رفته است، همان‌گونه که واژه «شرمسار» نیز چنین است. در سیاقِ پیامی که پطرس از کتابِ یوئیل نقل می‌کند، تقابلِ شرم و شادمانی قرینه‌ای است همانند عاقل و جاهل، یا گندم و زوان. در سیاقِ یوئیل، شرم و شادمانی نماینده کسانی‌اند که روغن، یا پیامِ بارانِ پسین را دارند، در برابرِ کسانی که ندارند. تنها وقتی این جزئیّت را می‌بینید می‌توانید به معنای عمیق‌ترِ «برادرانِ شما که از شما نفرت داشتند و به خاطرِ نامِ من شما را بیرون افکندند» برسید. آن برادران همان کسانی‌اند که در «اسپالدینگ و میگن»، صفحات یک و دو، «ادونتیست‌های اسمی، همچون یهودا» خوانده شده‌اند که «ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد»، «زیرا به سببِ سبت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند». برادرانِ شما که از شما نفرت دارند، شما را بر سرِ پیامِ «سبتِ زمین»، «موسی ـ هفت بار»، که قابلِ رد نیست، بیرون می‌افکنند. مقصود این است که شما بر سرِ یک مناقشهٔ آموزه‌ای بیرون افکنده می‌شوید؛ مناقشه‌ای، چنان‌که اشعیا آن را می‌نامد، و آن مناقشهٔ آموزه‌ای همان پیامِ بارانِ پسین است.

Joel calls that message “new wine,” and if you have that message, you have joy. If you do not have it, you awaken as the drunkards of Joel do to find that the new wine is cut off from your mouth. At that point you are prophetically “ashamed.” The class that has the oil, has joy and the class that has no oil is ashamed. The oil is also new wine, and it is associated with joy. This is why Isaiah says, “Hear the word of the Lord.” One class chooses to hear, and the other hearkens not to the sound of the trumpet. Isaiah specifically identifies the class who hear, when he states, “ye that tremble at his word.” The Lord gathers those who have been cast out over the message that arrived at 9/11, and at the Sunday law, He gathers Isaiah’s eunuchs, who are represented as dry trees. If they will take hold of the covenant, they will no longer be separated from God’s holy mountain.

یوئیل آن پیام را «شراب نو» می‌نامد، و اگر آن پیام را داشته باشی، شادی داری. اگر آن را نداشته باشی، همچون مستانِ یوئیل بیدار می‌شوی تا دریابی که شراب نو از دهانت قطع شده است. در آن هنگام، به‌طور نبوی «شرمسار» هستی. دسته‌ای که روغن را دارد، شادی دارد و دسته‌ای که روغن ندارد، شرمسار است. روغن نیز شراب نو است و با شادی پیوند دارد. از این‌رو اشعیا می‌گوید: «کلام خداوند را بشنوید.» دسته‌ای شنیدن را برمی‌گزیند و دسته‌ی دیگر به آوای شیپور گوش فرا نمی‌دهد. اشعیا به‌طور مشخص همان دسته‌ای را که می‌شنوند معرّفی می‌کند، آنگاه که می‌گوید: «ای شما که از کلام او می‌لرزید.» خداوند کسانی را که به سبب پیامی که در ۱۱ سپتامبر رسید رانده شده‌اند، گرد می‌آورد، و در هنگام قانون یکشنبه، خصیانِ اشعیا را که به‌صورت درختان خشک نمایانده شده‌اند، گرد می‌آورد. اگر به عهد تمسّک جویند، دیگر از کوه مقدّس خدا جدا نخواهند بود.

A eunuch or a dry tree represent death. A eunuch cannot reproduce and a dry tree has no life. The promise is that if those Gentiles, or eleventh-hour workers will accept the covenant represented by Sabbath, they will have sons and daughters. First He gathers the outcasts of Israel, then lifts those outcasts up as an ensign and then gathers His other flock. The first and second gatherings represent the period from 9/11 unto the Sunday law when the Holy Spirit is sprinkling, and also the period from the Sunday law until Michael stands up and the latter rain is poured out without measure. In both periods the latter rain is a message, which if you have, brings joy, and if you don’t have, brings shame.

خصی یا درخت خشک، نمایانگر مرگ است. خصی نمی‌تواند تولیدمثل کند و درخت خشک هیچ حیاتی ندارد. وعده این است که اگر آن غیریهودیان، یا کارگرانِ ساعتِ یازدهم، عهدی را که سبت نمایندهٔ آن است بپذیرند، پسران و دخترانی خواهند داشت. نخست او مطرودانِ اسرائیل را گرد می‌آورد، سپس همان مطرودان را چون عَلَمی برافراشته می‌کند و آنگاه گلهٔ دیگرِ خود را گرد می‌آورد. جمع‌آوری نخست و دوم نمایانگرِ دو دوره است: از یازده سپتامبر تا قانونِ یکشنبه، هنگامی که روح‌القدس در حال افشاندن است؛ و نیز از قانونِ یکشنبه تا زمانی که میکائیل قیام می‌کند و بارانِ متأخر به‌طورِ بی‌پیمانه افاضه می‌گردد. در هر دو دوره، بارانِ متأخر پیامی است که اگر آن را داشته باشید، شادی می‌آورد، و اگر نداشته باشید، شرمساری می‌آورد.

The book of Matthew is divided into three lines, that represent the three angels of Revelation fourteen. Each of the three lines also contain fractals of the three angels. The second line from chapter eleven unto chapter twenty-two is the center, for it is the second angel, which is positioned between the first and third angels. The book of Matthew is itself a center line, when we consider chapters eleven through twenty-two in the context of Genesis and Revelation’s covenant chapters.

انجیل متی به سه خط تقسیم شده است که نمایانگر سه فرشتهٔ باب چهاردهمِ مکاشفهٔ یوحنا هستند. هر یک از این سه خط نیز فراکتال‌هایی از آن سه فرشته را در بر دارد. خط دوم، از باب یازدهم تا باب بیست‌ودوم، مرکز است، زیرا همان فرشتهٔ دوم است که میان فرشتهٔ نخست و فرشتهٔ سوم قرار دارد. خودِ انجیل متی خطی مرکزی است، آنگاه که باب‌های یازدهم تا بیست‌ودوم را در زمینهٔ باب‌های عهدیِ پیدایش و مکاشفهٔ یوحنا در نظر می‌گیریم.

The center of the twelve covenant chapters is Matthew’s, and the center line of Matthew’s three lines is found in the same twelve chapters. The center of those twelve chapters is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That center point is represented by three verses, which align with the three center verses of Genesis and Revelation’s twelve covenant chapters.

مرکزِ دوازده بابِ عهد از آنِ متی است، و خطِ میانیِ سه خطِ متی در همان دوازده باب یافت می‌شود. مرکزِ آن دوازده باب، مُهر نهادنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن است. آن نقطهٔ مرکزی به‌وسیلهٔ سه آیه بازنموده می‌شود که با سه آیهٔ مرکزیِ دوازده بابِ عهد در پیدایش و مکاشفه هم‌راستا است.

Peter is a the center point of the center point of the center point, and he represents the first and last Christian bride. That is the signature of Alpha and Omega. Palmoni also placed His signature upon Peter’s name change, when He designed the enigma of Peter’s name in English. Jesus spoke to Peter in Hebrew, and the conversation was recorded in Greek and thereafter put into English. In English, Palmoni named Peter by using the 16th letter of the English alphabet, followed by the 5th letter, that is followed by the 20th, that is followed by the 5th that is followed by the 18th, fully knowing that when He, as Palmoni created the name that would go from Hebrew, to Greek to English. He also designed that the English name would allow an enigma of multiplying those five letters in order to reach the number one hundred and forty-four thousand. Palmoni, who is also the first and the last, designed that the first of those five and last of the five English letters that make up the name Peter are the 16th and 18th letters, for the name Peter was to occur in Matthew 16:18.

پطرس، مرکزِ مرکزِ مرکز است، و او نمایندهٔ عروس مسیحیِ نخستین و آخرین است. این همان امضای آلفا و امگا است. پلمونی همچنین امضای خویش را بر تغییر نام پطرس نهاد، هنگامی که معمای نام پطرس را در زبان انگلیسی طراحی کرد. عیسی با پطرس به عبری سخن گفت، و گفت‌وگو به یونانی ثبت شد و سپس به انگلیسی درآورده شد. در انگلیسی، پلمونی پطرس را چنین نام نهاد: با به‌کارگیری شانزدهمین حرف الفبای انگلیسی، و پس از آن پنجمین حرف، سپس بیستمین، سپس پنجمین و سپس هجدهمین، با علم کامل به اینکه او، به‌عنوان پلمونی، نامی می‌آفرید که از عبری به یونانی و سپس به انگلیسی خواهد رفت. او همچنین مقرر داشت که نام انگلیسی چنان باشد که معمایی را امکان دهد تا با ضرب آن پنج حرف به عدد یکصد و چهل و چهار هزار برسد. پلمونی، که او نیز اول و آخر است، مقرر داشت که نخستین و آخرینِ آن پنج حرف انگلیسیِ تشکیل‌دهندهٔ نام Peter، شانزدهمین و هجدهمین حرف باشند، زیرا مقرر بود که نام پطرس در متی ۱۶:۱۸ ذکر شود.

With all of that about Peter, we still need to address the “golden ratio.” The golden ratio is represented by Matthew 16:18, for the ratio is 1.618. The golden ratio is associated with nature’s fractals, and when Palmoni locates Peter in Matthew 16:18, Palmoni is identifying that the prophetic key that is placed upon the shoulder of Eliakim in Isaiah 22:22, and the prophetic keys that are given to Peter and the church in the passage, includes prophetic fractals.

با وجود همهٔ آنچه دربارهٔ پطرس گفته شد، هنوز باید به «نسبت طلایی» بپردازیم. نسبت طلایی در متی ۱۶:۱۸ نمود می‌یابد، زیرا این نسبت ۱٫۶۱۸ است. نسبت طلایی با فراکتال‌های طبیعت پیوند دارد، و هنگامی که پلمونی جایگاه پطرس را در متی ۱۶:۱۸ نشان می‌دهد، پلمونی بر این دلالت می‌کند که کلید نبوی که در اشعیا ۲۲:۲۲ بر دوش الیاقیم نهاده می‌شود، و کلیدهای نبوی که در آن بخش به پطرس و کلیسا داده می‌شوند، فراکتال‌های نبوی را در بر می‌گیرند.

Caesarea Philippi at the third hour unto Caesarea Maritima at the ninth hour represents a fractal of the third hour when Christ was crucified until the ninth hour of Cornelius sending for Peter. The Pentecostal season from the third hour of the crucifixion until Peter in the temple at Pentecost at the ninth hour, is a fractal of the 1,260 days from the cross to Cornelius. The three times the Father spoke is a fractal of the three angels, as is the three times Jesus took only Peter, James and John. The prophetic information that is encoded into the verses where Peter illustrates the one hundred and forty-four thousand is as profound as any truth has ever been, and yet we have not yet placed Peter at Panium in Daniel eleven.

قیصریه فیلپی در ساعت سوم تا قیصریه ماری‌تیما در ساعت نهم، نموداری فراکتالی از بازهٔ میانِ ساعت سومِ مصلوب شدنِ مسیح تا ساعت نهمِ فرستادنِ کرنیلیوس در پیِ پطرس به‌شمار می‌آید. دورهٔ پنطیکاست از ساعت سومِ مصلوب شدن تا حضورِ پطرس در هیکل، در روز پنطیکاست، در ساعت نهم، فراکتالی از هزار و دویست و شصت روزِ میانِ صلیب و کرنیلیوس است. سه باری که پدر سخن گفت، فراکتالی از سه فرشته است؛ و نیز سه باری که عیسی تنها پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برد، چنین است. اطلاعاتِ نبویِ رمزگذاری‌شده در آیاتی که در آن پطرس یک‌صد و چهل و چهار هزار تن را تبیین می‌کند، به ژرفای هر حقیقتی است که تاکنون بوده است؛ و با این همه، هنوز پطرس را در پانیومِ باب یازدهمِ کتاب دانیال جای نداده‌ایم.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> Peter, an apostle of Jesus Christ, to the strangers scattered throughout Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia, Elect according to the foreknowledge of God the Father, through sanctification of the Spirit, unto obedience and sprinkling of the blood of Jesus Christ: Grace unto you, and peace, be multiplied. Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ, which according to his abundant mercy hath begotten us again unto a lively hope by the resurrection of Jesus Christ from the dead, To an inheritance incorruptible, and undefiled, and that fadeth not away, reserved in heaven for you, Who are kept by the power of God through faith unto salvation ready to be revealed in the last time.

> پطرس، رسولِ عیسی مسیح، به غریبانِ پراکنده در پونتوس، غلاطیه، کاپادوکیه، آسیا و بیتینیه: برگزیدگان، برحسب پیش‌آگاهیِ خدا پدر، به‌وسیلۀ تقدیسِ روح، برای اطاعت و پاشیده شدنِ خونِ عیسی مسیح. فیض و سلامتی بر شما افزون باد. متبارک باد خدا و پدرِ خداوندِ ما عیسی مسیح که برحسب رحمتِ بسیارِ خود، به‌واسطۀ رستاخیزِ عیسی مسیح از مردگان، ما را برای امیدی زنده از نو زاده است؛ برای میراثی فسادناپذیر و بی‌آلایش و ناپژمردنی که در آسمان برای شما نگاه داشته شده است، شما که به قدرتِ خدا، از راهِ ایمان، برای نجاتی که آماده است تا در زمانِ آخر مکشوف شود، محفوظ می‌شوید.

> Wherein ye greatly rejoice, though now for a season, if need be, ye are in heaviness through manifold temptations: That the trial of your faith, being much more precious than of gold that perisheth, though it be tried with fire, might be found unto praise and honour and glory at the appearing of Jesus Christ: Whom having not seen, ye love; in whom, though now ye see him not, yet believing, ye rejoice with joy unspeakable and full of glory: Receiving the end of your faith, even the salvation of your souls.

> در آن بسی شادمانید، هرچند اکنون، اگر لازم باشد، برای زمانی کوتاه به سبب آزمون‌های گوناگون اندوهگین شده‌اید؛ تا آزمون ایمان شما—که از طلای فانی، هرچند با آتش آزموده می‌شود، بسی گرانبهاتر است—در هنگام ظهور عیسی مسیح موجب ستایش و حرمت و جلال گردد. او را که ندیده‌اید، دوست می‌دارید؛ و هرچند اکنون او را نمی‌بینید، اما با ایمان به او شادمانید به شادمانی‌ای وصف‌ناپذیر و آکنده از جلال؛ زیرا غایت ایمان خود را، یعنی نجات جان‌هایتان، دریافت می‌کنید.

> Of which salvation the prophets have enquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.

> دربارهٔ این نجات، پیامبران با جدّیت تفحّص و تحقیق کردند، همانانی که از فیضی که می‌بایست به شما برسد نبوت نمودند؛ می‌جستند که روحِ مسیح که در ایشان بود بر کدام زمان یا چه نوع زمانی دلالت می‌کرد، آنگاه که پیشاپیش از رنج‌های مسیح و جلالی که در پی آن خواهد آمد شهادت می‌داد. و بر ایشان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما در آن امور خدمت می‌کردند؛ اموری که اکنون به‌وسیلهٔ کسانی که به‌وسیلهٔ روح‌القدسِ فروفرستاده از آسمان به شما بشارت داده‌اند، به شما اعلام شده است؛ اموری که فرشتگان مشتاقند در آنها نظر افکنند.

> Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ; As obedient children, not fashioning yourselves according to the former lusts in your ignorance: But as he which hath called you is holy, so be ye holy in all manner of conversation; Because it is written, Be ye holy; for I am holy.

> پس کمرهای فکر خود را ببندید و هوشیار باشید و امید خود را تا به نهایت بر آن فیض که در هنگام ظهور عیسی مسیح برای شما آورده خواهد شد، استوار سازید؛ و چون فرزندان مطیع، خود را بر حسب شهواتِ سابقِ جهالت‌تان شکل ندهید؛ بلکه همان‌گونه که آن که شما را خوانده است قدوس است، شما نیز در همه‌گونه سلوکِ خود مقدس باشید؛ زیرا مکتوب است: «مقدس باشید، زیرا من قدوس هستم.»

> And if ye call on the Father, who without respect of persons judgeth according to every man’s work, pass the time of your sojourning here in fear: Forasmuch as ye know that ye were not redeemed with corruptible things, as silver and gold, from your vain conversation received by tradition from your fathers; But with the precious blood of Christ, as of a lamb without blemish and without spot: Who verily was foreordained before the foundation of the world, but was manifest in these last times for you, Who by him do believe in God, that raised him up from the dead, and gave him glory; that your faith and hope might be in God. Seeing ye have purified your souls in obeying the truth through the Spirit unto unfeigned love of the brethren, see that ye love one another with a pure heart fervently: Being born again, not of corruptible seed, but of incorruptible, by the word of God, which liveth and abideth forever. For all flesh is as grass, and all the glory of man as the flower of grass. The grass withereth, and the flower thereof falleth away: But the word of the Lord endureth forever. And this is the word which by the gospel is preached unto you. 1 Peter 1:1–25.

> و اگر پدر را می‌خوانید که بدون ملاحظهٔ اشخاص بر حسب عمل هر کس داوری می‌کند، مدت غربت خود را در اینجا با ترس بگذرانید؛ زیرا می‌دانید که از سیرتِ باطلی که بر حسب سنت از پدران خود دریافت کرده بودید، نه با چیزهای فسادپذیر، چون نقره و طلا، بازخرید شدید، بلکه به خون گران‌بهای مسیح، چون بره‌ای بی‌عیب و بی‌لکه؛ که به‌راستی پیش از بنیان جهان از پیش مقرّر بود، اما در این اواخر برای خاطر شما ظاهر شد؛ شما که به‌وسیلهٔ او به خدا ایمان دارید، همان که او را از مردگان برخیزانید و به او جلال بخشید، تا ایمان و امیدتان در خدا باشد. چون جان‌های خود را در اطاعت از حقیقت به‌وسیلهٔ روح، برای محبت بی‌ریای برادرانه، طاهر ساخته‌اید، بکوشید که یکدیگر را از دلِ پاک، با حرارت، محبت کنید؛ زیرا تولد تازه یافته‌اید، نه از تخم فسادپذیر، بلکه از غیرِ فسادپذیر، به‌وسیلهٔ کلام خدای زنده و باقی تا ابد. زیرا هر جسدی چون علف است و همهٔ جلال انسان چون گلِ علف؛ علف می‌خشکد و گلِ آن می‌ریزد، اما کلام خداوند تا ابد باقی است. و این همان کلامی است که به‌وسیلهٔ انجیل به شما بشارت داده شد. اول پطرس 1:1-25.

Back to Articles