Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Six

آینده برای آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شماره شش

The Ensign

پرچم

Author

Jeff Pippenger

Published

September 23, 2023

Formats

PDF
Word

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسِ بزرگی بر کسانی که آنان را دیدند افتاد. و صدای بلندی از آسمان شنیدند که به آنان می‌گفت: به اینجا بالا بیایید. و در میان ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان آنان را می‌نگریستند. مکاشفه ۱۱:۱۱، ۱۲.

After being trampled down in the street, Elijah and Moses receive the Comforter and they then stand upon their feet. Ezekiel’s valley of bones first hear a noise and then experience a shaking, but they were still without breath.

پس از آنکه در خیابان لگدمال می‌شوند، ایلیا و موسی تسلی‌دهنده را دریافت می‌کنند و سپس روی پاهای خود می‌ایستند. استخوان‌های درهٔ حزقیال نخست صدایی می‌شنوند و سپس لرزشی را تجربه می‌کنند، اما هنوز نفسی در آنان نیست.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> پس چنان‌که مأمور شده بودم، نبوت کردم؛ و چون نبوت می‌کردم، صدایی برخاست و ناگاه لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها، استخوان به استخوانِ خود، به هم آمدند. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها رویید و پوست بر آنها کشیده شد؛ اما روحی در آنها نبود. حزقیال ۳۷:۷، ۸.

When the bodies have been reconstituted, they hear the message of the four winds.

هنگامی که پیکرها از نو شکل گرفته‌اند، پیام چهار باد را می‌شنوند.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:9, 10.

> آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، بر باد نبوّت کن، نبوّت کن و به باد بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: ای روح، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند. پس چنان‌که به من فرمان داده بود نبوّت کردم، و روح در ایشان درآمد و زنده شدند و بر پاهای خود ایستادند؛ لشکری بسیار عظیم. حزقیال ۳۷:‏۹، ۱۰.

All the prophets identify the end of the world, so the passage from Ezekiel produces a dilemma for those who wish to avoid the message of Revelation eleven’s two prophets. Of course, for those who wish to reject the message the easiest lie they can tell themselves is that Revelation eleven is just a history that represents the French Revolution, and it has no end of the world application. But if you accept the premise that even Revelation eleven identifies the end of the world, then you must reconcile the fact that the mighty army at the end of the world that presents the third angel’s message in a loud cry is identified as being dead and resurrected in advance of their standing up as God’s army.

همهٔ پیامبران به پایان جهان اشاره می‌کنند، ازاین‌رو بخشی از کتاب حزقیال برای کسانی که می‌خواهند از پیامِ دو پیامبرِ مکاشفهٔ باب یازدهم طفره بروند، دوراهی‌ای پدید می‌آورد. البته برای کسانی که می‌خواهند آن پیام را رد کنند، ساده‌ترین دروغی که می‌توانند به خود بگویند این است که مکاشفهٔ باب یازدهم فقط روایتی تاریخی است که انقلاب فرانسه را نمایندگی می‌کند و هیچ ارتباطی با پایان جهان ندارد. اما اگر این پیش‌فرض را بپذیرید که حتی مکاشفهٔ باب یازدهم نیز پایان جهان را مشخص می‌کند، آنگاه باید با این واقعیت کنار بیایید که لشکر نیرومندِ پایانِ جهان که پیامِ فرشتهٔ سوم را با فریادی بلند اعلام می‌کند، پیش از آن‌که به‌عنوان لشکر خدا قد علم کند، به‌عنوان مرده و سپس برخاسته از مرگ معرفی می‌شود.

> Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:11–14.

> آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل‌اند: اینک می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است و امیدمان از دست رفته است؛ ما به‌کلی منقطع شده‌ایم. پس نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک، ای قوم من، قبور شما را می‌گشایم و شما را از قبورتان برمی‌آورم و شما را به سرزمین اسرائیل می‌آورم. و خواهید دانست که من خداوند هستم، هنگامی که، ای قوم من، قبور شما را بگشایم و شما را از قبورتان برآورم، و روح خود را در شما خواهم نهاد و زنده خواهید شد و شما را در سرزمین خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، خداوند، آن را گفته و به انجام رسانیده‌ام، می‌گوید خداوند. حزقیال ۳۷:۱۱-۱۴.

Christ ascended into heaven with a cloud and He returns with clouds, and the clouds represent angels. Moses and Elijah ascend up into heaven in a cloud that represents the message of the third angel that flies in the midst of heaven at the Sunday law in the United States. Moses and Elijah ascend up into heaven at the Sunday law in connection with a message of Islam.

مسیح با ابر به آسمان عروج کرد و با ابرها بازمی‌گردد، و ابرها نمایانگر فرشتگان هستند. موسی و ایلیا در ابر به آسمان عروج می‌کنند که نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است؛ همان فرشته‌ای که در میانهٔ آسمان، هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، پرواز می‌کند. موسی و ایلیا در هنگام قانون یکشنبه، در ارتباط با پیامی از اسلام، به آسمان عروج می‌کنند.

Isaiah identifies many of the truths connected with this history and in the very same passage that Jesus referenced to identify His work. He employed the prophets Elijah and Elisha as examples of a prophetic message not being received by their own countrymen, and it immediately brought those of the church in Nazareth to anger and they sought to kill him.

اشعیا بسیاری از حقایق مرتبط با این تاریخ را بیان می‌کند، آن هم در همان بخشی که عیسی برای معرفی رسالت خود به آن استناد کرد. او پیامبران ایلیا و الیشع را به‌عنوان نمونه‌هایی از پذیرفته‌نشدن پیام نبوی از سوی هم‌میهنان خودشان مطرح کرد، و این امر فوراً اهل کلیسای ناصره را به خشم آورد و آنان در پی کشتن او برآمدند.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.

> روحِ خداوند بر من است؛ زیرا خداوند مرا مسح کرده است تا به فروتنان بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا دل‌شکستگان را التیام بخشم، برای اسیران آزادی را اعلام کنم و گشودنِ زندان را برای دربندان؛ تا سالِ پسندیدهٔ خداوند را اعلام کنم و روزِ انتقامِ خدای ما را؛ تا همهٔ ماتمیان را تسلّی بخشم؛ تا برای ماتمیانِ صهیون مقرّر کنم که به‌جای خاکستر، زیبایی، و به‌جای عزا، روغنِ شادمانی، و به‌جای روحِ اندوه، جامهٔ ستایش را به ایشان بدهم؛ تا درختانِ عدالت خوانده شوند، غرسِ خداوند، تا او تمجید شود. و خرابه‌های دیرینه را بنا خواهند کرد؛ و ویرانی‌های نخستین را برپا خواهند داشت؛ و شهرهای ویران را، که ویرانیِ نسل‌های بسیار بوده است، باز خواهند ساخت. و بیگانگان خواهند ایستاد و گله‌های شما را خواهند چَراند، و پسرانِ بیگانه برای شما شخم‌زن و باغبانِ تاکستان خواهند بود. اما شما کاهنانِ خداوند نامیده خواهید شد؛ مردمان شما را خادمانِ خدای ما خواهند خواند؛ ثروتِ امّت‌ها را خواهید خورد و در جلالِ ایشان فخر خواهید نمود. زیرا به‌جای ننگِ شما، دوچندان خواهید داشت؛ و به‌جای رسوایی، در نصیبِ خود شادی خواهید کرد؛ از این‌رو در سرزمینِ خویش دوچندان را مالک خواهید شد؛ و شادمانیِ جاودان بهرهٔ شما خواهد بود. زیرا من، خداوند، داوری را دوست دارم؛ از غارت برای قربانیِ سوختنی بیزارم؛ و کارِ شما را در راستی هدایت خواهم کرد و با شما عهدی جاودانی خواهم بست. و نسلِ شما در میانِ امّت‌ها شناخته خواهد شد، و ذرّیهٔ شما در میانِ مردمان؛ هر که شما را ببیند تصدیق خواهد کرد که شما همان نسلی هستید که خداوند برکت داده است. من در خداوند بس شادمان خواهم بود؛ جانم در خدایم شادی خواهد کرد؛ زیرا مرا به جامه‌های نجات پوشانیده و با ردای عدالت درپوشانیده است؛ چنان‌که داماد به زیور آراسته می‌شود و عروس به جواهراتِ خود آراسته می‌گردد. زیرا چنان‌که زمین جوانهٔ خود را می‌رویاند، و چنان‌که باغ آنچه در آن کاشته شده است می‌رویاند، همچنین خداوندِ خدا عدالت و ستایش را در برابرِ همهٔ امّت‌ها خواهد رویانید.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Thou shalt no more be termed Forsaken; neither shall thy land any more be termed Desolate: but thou shalt be called Hephzibah, and thy land Beulah: for the Lord delighteth in thee, and thy land shall be married. For as a young man marrieth a virgin, so shall thy sons marry thee: and as the bridegroom rejoiceth over the bride, so shall thy God rejoice over thee. I have set watchmen upon thy walls, O Jerusalem, which shall never hold their peace day nor night: ye that make mention of the Lord, keep not silence. And give him no rest, till he establish, and till he make Jerusalem a praise in the earth. The Lord hath sworn by his right hand, and by the arm of his strength, Surely I will no more give thy corn to be meat for thine enemies; and the sons of the stranger shall not drink thy wine, for the which thou hast laboured: But they that have gathered it shall eat it and praise the Lord; and they that have brought it together shall drink it in the courts of my holiness. Go through, go through the gates; prepare ye the way of the people; cast up, cast up the highway; gather out the stones; lift up a standard for the people. Behold, the Lord hath proclaimed unto the end of the world, Say ye to the daughter of Zion, Behold, thy salvation cometh; behold, his reward is with him, and his work before him. And they shall call them, The holy people, The redeemed of the Lord: and thou shalt be called, Sought out, A city not forsaken. Isaiah 61:1–62:12.

> برای خاطر صیون خاموش نخواهم ماند، و برای خاطر اورشلیم آرام نخواهم گرفت، تا عدالتِ او چون درخشندگی بیرون آید و نجاتِ او چون چراغی که می‌سوزد. امت‌ها عدالتِ تو را خواهند دید و همهٔ پادشاهان جلالت را خواهند دید؛ و تو به نامی تازه خوانده خواهی شد که خداوند آن را بر زبان خواهد آورد. تو نیز تاجی از جلال در دستِ خداوند، و افسری سلطنتی در دستِ خدای خود خواهی بود. دیگر تو را «ترک‌شده» نخواهند نامید و سرزمینت را دیگر «ویران» نخواهند گفت؛ بلکه تو را «حفصیبه» و سرزمینت را «بعوله» خواهند خواند، زیرا خداوند در تو مسرور است و سرزمینت به زناشویی درخواهد آمد. زیرا چنان‌که جوانی با دوشیزه‌ای زناشویی می‌کند، پسرانت با تو زناشویی خواهند کرد؛ و چنان‌که داماد بر عروس شادی می‌کند، خدای تو نیز بر تو شادی خواهد کرد. ای اورشلیم، بر دیوارهایت دیده‌بانان گمارده‌ام که شب و روز هرگز خاموش نخواهند شد؛ ای شما که خداوند را یاد می‌کنید، خاموشی مگزینید، و به او آسایش مدهید تا استوار سازد و تا اورشلیم را در زمین مایهٔ ستایش گرداند. خداوند به دست راست خود و به بازوی قوت خویش سوگند خورده است: هرآینه غلّه‌ات را دیگر به خوراکِ دشمنانت نخواهم داد، و پسرانِ بیگانه شرابِ تو را که برای آن رنج برده‌ای نخواهند نوشید؛ بلکه آنان که آن را گرد آورده‌اند، آن را خواهند خورد و خداوند را خواهند ستود، و آنان که آن را جمع کرده‌اند، آن را در صحن‌های مقدسِ من خواهند نوشید. از دروازه‌ها بگذرید، بگذرید؛ راهِ قوم را مهیا کنید؛ شاهراه را هموار کنید، هموار کنید؛ سنگ‌ها را بردارید؛ برای قوم پرچمی برافرازید. اینک، خداوند تا کرانه‌های جهان اعلام کرده است: به دخترِ صیون بگویید: اینک، نجاتت می‌آید؛ اینک، مزد او با اوست و کارِ او پیشِ روی او. و آنان را «قومِ مقدس»، «رهایافتگانِ خداوند» خواهند خواند؛ و تو را «موردِ جست‌وجو»، «شهری که ترک نشده است» خواهند خواند. اشعیا ۶۱:۱-۶۲:۱۲.

The Lord enters into “an everlasting covenant” with the one hundred and forty-four thousand who have previously been “forsaken,” but then become “a city” that is “not forsaken.” They were “desolate,” and dead in the street. Isaiah identifies them as the “Priests of the Lord,” the Lord’s “ministers,” a “holy people” and the “watchmen” on the walls of Zion.

خداوند با آن صد و چهل و چهار هزار نفری که پیش‌تر «ترک‌شده» بودند، وارد «عهدی جاودانی» می‌شود، اما سپس به «شهری» بدل می‌شوند که «ترک نشده است». آنان «ویران» بودند و در خیابان مرده بودند. اشعیا آنان را «کاهنانِ خداوند»، «خادمانِ خداوند»، «قومی مقدّس» و «نگهبانان بر دیوارهای صهیون» معرفی می‌کند.

In contrast with those who rejoiced over their dead bodies, God then rejoices over them “as the bridegroom rejoiceth over the bride.” The bride has then been made ready. Just as in the promise to Philadelphia the Lord gives them a “new name,” and He identifies their name as “Hephzibah” and “Beulah.” Hephzibah means my delight is in her, and Beulah means to marry. The Lord marries those represented by Elijah and Moses.

در مقابلِ کسانی که بر جنازه‌هایشان شادی کردند، خدا آنگاه بر آنان شادمان می‌شود «چنان‌که داماد بر عروس شادی می‌کند.» آنگاه عروس آماده شده است. همان‌گونه که در وعده به فیلادلفیا، خداوند به ایشان «نامی نو» می‌بخشد و نامشان را «حَفصیبه» و «بیولا» می‌نامد. «حَفصیبه» یعنی «خوشنودیِ من در اوست» و «بیولا» یعنی «ازدواج کردن». خداوند با کسانی که ایلیا و موسی نمایندهٔ آنان‌اند ازدواج می‌کند.

The work they are given is to prepare the way for Christ Second Coming by preaching the “good tidings” of Christ and His righteousness “unto the end of the world.” They have been anointed by the Comforter in the outpouring of the Spirit and will then be lifted “up as a standard,” as “a great voice from heaven” says “unto them, Come up hither.” They will then be as “a crown of glory” and “a royal diadem” in the hand of the Lord. Zechariah identifies the same crown as an ensign, while also placing the event during the time of the latter rain.

کاری که به آنان سپرده شده این است که با موعظهٔ «بشارت»ِ مسیح و عدالتِ او «تا انقضای عالم»، راه را برای بازگشتِ دومِ مسیح آماده کنند. آنان در افاضهٔ روح از سوی تسلّی‌دهنده مسح شده‌اند و سپس «چون عَلَمی» برافراشته خواهند شد، چنان‌که «ندایی عظیم از آسمان» به آنان می‌گوید: «به اینجا بالا بیایید.» آنگاه در دستِ خداوند «چون تاجی از جلال» و «دیهیمی سلطنتی» خواهند بود. زکریا همان تاج را به‌منزلهٔ عَلَمی معرفی می‌کند و نیز این واقعه را در زمانِ بارانِ پسین قرار می‌دهد.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. For how great is his goodness, and how great is his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 9:16–10:1.

> و خداوند، خدای ایشان، ایشان را در آن روز همچون گلهٔ قوم خود نجات خواهد داد؛ زیرا آنان چون سنگ‌های تاج خواهند بود که بر سرزمین او چون علمی برافراشته شده‌اند. زیرا چه عظیم است نیکویی او و چه بزرگ است جمال او! غله به جوانان نشاط خواهد بخشید و شرابِ نو نیز به دوشیزگان نشاط خواهد بخشید. از خداوند در وقتِ بارانِ پسین باران بخواهید؛ پس خداوند برق‌ها را پدید خواهد آورد و به ایشان باران‌های رگباری خواهد داد و به هر یک علفی در صحرا. زکریا ۹:۱۶ تا ۱۰:۱

They will be the “flock of His people,” but the Lord has a second flock who are then still in Babylon who he will also call. Their work will be to rebuild the “old” waste places and the “desolations” of many generations. They will be those who return and reestablish the old paths that have been rejected and covered up within Adventism and without Adventism. They will return to the Millerite foundational truths and present them in their purity to Laodicean Adventism and they will also present a message to those outside of Adventism concerning the “old” truths connected with God’s law, especially the Sabbath. In doing so they will use the histories of many generations to illustrate the new history. Their work will take place during the latter rain, when the judgments of God are in the land. When the Lord with His right hand, lifts them up as an ensign the entire world that had previously rejoiced over their dead bodies lying in the street will see the ensign, and hear the watchmen’s warning trumpet.

آنان «رمهٔ قوم او» خواهند بود، اما خداوند رمهٔ دومی نیز دارد که در آن هنگام هنوز در بابل‌اند و او آنان را نیز فراخواهد خواند. کار آنان این خواهد بود که خرابه‌های «کهن» و «ویرانی‌های» نسل‌های بسیار را بازسازی کنند. آنان کسانی خواهند بود که بازمی‌گردند و راه‌های کهنی را که در درون ادونتیسم و بیرون از ادونتیسم رد شده و پوشانده شده‌اند، احیا می‌کنند. آنان به حقایق بنیادین میلریتی بازخواهند گشت و آن‌ها را در خلوصشان به ادونتیسم لائودیکیه‌ای ارائه خواهند کرد و نیز پیامی را به کسانی که بیرون از ادونتیسم هستند دربارهٔ حقایق «کهن» مرتبط با شریعت خدا، به‌ویژه سبت، ارائه خواهند کرد. در این کار، از تاریخ‌های نسل‌های بسیار برای به تصویر کشیدن تاریخ نو استفاده خواهند کرد. کار آنان در دوران باران دیرهنگام، وقتی که داوری‌های خدا در زمین است، انجام خواهد شد. وقتی خداوند با دست راست خود آنان را چون علمی برافرازد، تمام جهانیان که پیش‌تر بر اجسادشان که در خیابان‌ها افتاده بودند شادمانی کرده بودند، آن علم را خواهند دید و شیپور هشدارِ نگهبانان را خواهند شنید.

> All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

> ای همه ساکنان جهان و باشندگان زمین، بنگرید، هرگاه او پرچمی بر کوه‌ها برافرازد؛ و هرگاه در شیپور بدمد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

In chapter eleven of Revelation when those who had been rejoicing over their dead bodies see them stand up “great fear fell upon them which saw them.”

در فصل یازدهمِ مکاشفه، وقتی کسانی که بر پیکرهای مردهٔ ایشان شادی می‌کردند دیدند که آنان برخاستند، «ترس عظیمی بر آنان که ایشان را دیدند فرو افتاد».

> Then shall the Assyrian fall with the sword, not of a mighty man; and the sword, not of a mean man, shall devour him: but he shall flee from the sword, and his young men shall be discomfited. And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:8, 9.

> آنگاه آشور به شمشیر خواهد افتاد، نه به دست مردی زورآور؛ و شمشیری، نه از آنِ مردی پست، او را خواهد بلعید. اما او از برابر شمشیر خواهد گریخت و جوانانش درهم شکسته خواهند شد. و از ترس به دژِ استوار خود پناه خواهد برد، و امیرانش از عَلَم به وحشت خواهند افتاد، می‌گوید خداوند، که آتش او در صهیون است و کوره‌اش در اورشلیم. اشعیا ۳۱:۸، ۹.

All the prophet’s testimonies come together in the book of Revelation. The Assyrian represents the king of the north in Daniel eleven verse forty to forty-five who comes to his end with none to help. When the one hundred and forty-four thousand, who are God’s watchmen, blow the trumpet the entire world will hear and be afraid. Those represented by the two prophets will be “anointed” by the Comforter “to preach good tidings” that are the “tidings out of the east and out of the north” that “trouble” the king of the north in Daniel chapter eleven verse forty-four and that marks the beginning of the persecution of the Sunday law crisis. At that time the Gentiles will respond to the message to come out of Babylon and come and join the priests of the Lord, who are also represented as “a root of Jesse,” thus identifying the biblical methodology that they will use to present the warning message unto the Gentiles.

تمام شهادت‌های نبی در کتاب مکاشفه گرد هم می‌آیند. آشوری نمایانگر پادشاه شمال در دانیال باب یازدهم، آیات ۴۰ تا ۴۵ است که به پایان خود می‌رسد و کسی یاری‌اش نمی‌کند. هرگاه آن صد و چهل و چهار هزار نفر، که نگهبانان خدا هستند، شیپور را به صدا درآورند، تمام جهان خواهد شنید و به هراس خواهد افتاد. آنانی که به‌وسیلهٔ دو نبی نمایانده شده‌اند، از سوی تسلی‌دهنده «مسح» خواهند شد تا «مژدهٔ نیکو» را اعلام کنند؛ همان «خبرهایی از مشرق و از شمال» که در دانیال باب یازدهم، آیهٔ ۴۴، پادشاه شمال را «مضطرب می‌سازد» و آغاز آزار و اذیتِ بحرانِ قانون یکشنبه را نشان می‌دهد. در آن زمان امت‌ها به پیامِ «از بابل بیرون آیید» پاسخ خواهند داد و خواهند آمد تا به کاهنان خداوند بپیوندند، که همچنین به‌صورت «ریشهٔ یَسّی» نمایانده شده‌اند، و بدین‌سان روش کتاب‌مقدسی‌ای را که برای ارائهٔ پیام هشدار به امت‌ها به کار خواهند برد، مشخص می‌کند.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> و در آن روز، ریشه‌ای از یَسّی خواهد بود که به‌منزلۀ عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد شد؛ امّت‌ها در پیِ او خواهند بود و جایگاهِ آرامشِ او پرجلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بار دیگر، برای بارِ دوم، دست خود را دراز کند تا بازماندۀ قومِ خویش را که باقی مانده‌اند بازآورد: از آشور و از مصر و از پاتروس و از کوش و از عِلام و از شِنعار و از حَمات و از جزایرِ دریا. و او برای امّت‌ها عَلَمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشۀ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا ۱۱:۱۰‏-‏۱۲.

The Lord gathered His people on September 11, 2001 with the message that identified Islam’s attack as the arrival of the third woe. The Lord gathers His people again a second time after they have been dead in the street. When He does so those gathered are identified as “the outcasts of Israel,” the “dispersed of Judah.” They were cast out into the streets on July 18, 2020, but they are gathered a second time to be the ensign that gathers God’s other flock that are still in Babylon. The gathering of those still in Babylon begins at the Sunday law in the United States, which is the second of two voices in Revelation eighteen.

خداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ قوم خود را با پیامی گرد آورد که حملهٔ اسلام را به‌عنوان فرا رسیدن وای سوم معرفی می‌کرد. خداوند بار دیگر، برای بار دوم، پس از آن‌که آنان در خیابان مرده بودند، قوم خود را گرد می‌آورد. وقتی چنین می‌کند، گردآمدگان به‌عنوان «رانده‌شدگان اسرائیل»، «پراکنده‌شدگان یهودا» شناخته می‌شوند. آنان در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به خیابان‌ها رانده شدند، اما برای بار دوم گردآوری می‌شوند تا بیرقی باشند که گلهٔ دیگر خدا را که هنوز در بابل‌اند، گرد می‌آورد. گردآوریِ آنان که هنوز در بابل‌اند از قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود، که دومین ندا از میان دو ندا در مکاشفه باب هجدهم است.

The first gathering took place on September 11, 2001 when Islam struck the United States. As the ensign that is to be gathered a second time they are represented as the root of Jesse, which is a symbol which represents the work of Alpha and Omega illustrating the end of a thing with the beginning of a thing. The first gathering was marked by an Islamic strike upon the United States and illustrates and identifies an Islamic strike upon the United States as the second gathering. When the root of Jesse stands for an ensign to the Gentiles his “rest” shall be glorious, for the ensign will lead those still in Babylon back to the biblical old path of the seventh-day Sabbath, thus marking the raising of the ensign for the Gentiles at the Sunday law crisis.

نخستین گردآوری در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ روی داد، آنگاه که اسلام به ایالات متحده ضربه‌ای وارد کرد. به‌عنوان درفشی که بناست برای بار دوم گردآوری شود، آنان به‌صورت ریشه‌ی یسی نمایانده می‌شوند؛ نمادی که کار آلفا و امگا را نمایندگی می‌کند و پایان چیزی را با آغاز چیزی نشان می‌دهد. نخستین گردآوری با ضربه‌ای اسلامی بر ایالات متحده مشخص شد و ضربه‌ای اسلامی بر ایالات متحده را به‌عنوان گردآوری دوم نشان داده و معرفی می‌کند. هنگامی که ریشه‌ی یسی به‌عنوان درفشی برای امت‌ها برپا شود، "آرامش" او باشکوه خواهد بود، زیرا آن درفش کسانی را که هنوز در بابل‌اند به راه قدیم کتاب‌مقدسیِ سبتِ روز هفتم بازخواهد گرداند و بدین‌سان برافراشتن درفش برای امت‌ها را در هنگام بحران قانون یکشنبه نشان خواهد داد.

The “ensign” first experiences a purification process that has been illustrated in Malachi chapter three, the two temple cleansings of Christ and of course the parable of the ten virgins at the end of the Millerite movement. The purification process at the beginning is repeated to the very letter at the end, and is represented by Isaiah in connection with a singular table that has been noted in a book. The rebellion of Adventism is the counterfeit table produced in 1863 to reject and replace the two tables noted in the book of Habakkuk chapter two.

«علم» ابتدا فرایندِ تطهیری را تجربه می‌کند که در ملاکی باب سوم، در دو پاکسازی هیکل از سوی مسیح، و البته در مَثَلِ ده باکره در پایانِ جنبشِ میلری به تصویر کشیده شده است. فرایندِ تطهیرِ آغازین در پایان عیناً و مو به مو تکرار می‌شود و به‌وسیلهٔ اشعیا در پیوند با لوحی یگانه که در کتابی بدان اشاره شده، بازنمایی می‌شود. عصیانِ ادونتیسم همان لوحِ جعلی است که در سال ۱۸۶۳ تهیه شد تا دو لوحِ یادشده در کتابِ حبقوق بابِ دوم را رد کرده و جایگزین کند.

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come for ever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. But ye said, No; for we will flee upon horses; therefore shall ye flee: and, We will ride upon the swift; therefore shall they that pursue you be swift. One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. Isaiah 30:8–19.

> اکنون برو، آن را پیشِ روی ایشان بر لوحی بنویس و آن را در کتابی ثبت کن، تا برای زمان‌های آینده تا ابدالآباد بماند: که این قومی است یاغی، فرزندانی دروغ‌گو، فرزندانی که شریعتِ خداوند را نمی‌شنوند؛ که به بینایان می‌گویند: مبینید؛ و به پیامبران: نبوتِ راست بر ما مکنید، سخنانِ خوشایند به ما بگویید، پیشگویی‌های فریبنده کنید. از راه کنار بروید، از مسیر منحرف شوید، قدوسِ اسرائیل را از پیشِ روی ما دور کنید. از این رو، قدوسِ اسرائیل چنین می‌گوید: چون این کلام را خوار شمردید و بر ستم و کژی اعتماد کرده و بر آن پابرجا ماندید، پس این گناه برای شما چون شکافی خواهد بود آمادهٔ فرو افتادن، برآمده در دیواری بلند، که شکستش ناگهان در یک دم فرا می‌رسد. و آن را چون ظرفِ کوزه‌گران که ریزریز می‌شود خواهد شکست؛ رحم نخواهد کرد، چنان‌که در شکستگیِ آن حتی پاره‌سفالی یافت نشود تا از اجاق آتشی بردارد یا از چاه آبی بکشد. زیرا خداوندِ خدا، قدوسِ اسرائیل، چنین می‌گوید: در بازگشت و آرامی نجات خواهید یافت؛ در سکوت و اعتماد، قوّتِ شما خواهد بود؛ اما نخواستید. بلکه گفتید: نه، زیرا بر اسبان خواهیم گریخت؛ از این رو خواهید گریخت؛ و گفتید: بر اسبانِ تیزرو خواهیم تاخت؛ از این رو تعقیب‌کنندگانِ شما تیزرو خواهند بود. هزار نفر از توبیخِ یک نفر خواهند گریخت؛ از توبیخِ پنج نفر خواهید گریخت، تا آن‌که چون نشانه‌ای بر قلهٔ کوهی و چون پرچمی بر تپه‌ای تنها بمانید. و از این رو خداوند درنگ خواهد کرد تا بر شما فیض نماید، و از این جهت سرافراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند خدای داوری است؛ خوشا به حال همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند. زیرا قوم در صهیون، در اورشلیم، ساکن خواهند شد؛ دیگر گریه نخواهی کرد؛ به آوازِ فریادت بسیار بر تو ترحم خواهد کرد؛ چون بشنود، تو را پاسخ خواهد داد. اشعیا ۳۰:۸-۱۹.

In 1863 Adventism began the process of rejecting the prophetic message of William Miller as represented upon the two sacred tables of Habakkuk. Jesus illustrates the end with the beginning. In this passage the rebels at the beginning of Adventism, also represent the rebels at the end of Adventism. In both cases the rebellion represents a rejection of the prophetic message and methodology of each history, when they proclaim to the “seers,” “See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.”

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسم فرایند رد کردن پیام نبوی ویلیام میلر را ـ آن‌گونه که بر دو لوح مقدسِ حبقوق نمایانده شده بود ـ آغاز کرد. عیسی پایان را با آغاز نشان می‌دهد. در این فراز، شورشیانِ آغازِ ادونتیسم همچنین نمایندهٔ شورشیانِ پایانِ ادونتیسم‌اند. در هر دو مورد، این شورش نمایانگرِ ردِ پیام نبوی و روش‌شناسیِ هر دوره است، آنگاه که به «بینایان» می‌گویند: «نبینید»، و به «پیامبران»: «برای ما چیزهای درست را پیشگویی نکنید؛ سخنانِ خوشایند برای ما بگویید، فریب‌ها را پیشگویی کنید.»

They also determine to leave the path when they proclaim “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path of the righteous is the “old paths” of Jeremiah chapter six verses sixteen and seventeen. The rebels determine not to walk in the foundational truths or to hearken to the sound of the trumpet that is blown by the watchmen that have been lifted up, representing the Millerite movement and the movement of Future for America.

آن‌ها همچنین هنگامی‌که اعلام می‌کنند: «از راه کنار بروید، از مسیر روی‌گردان شوید، قدوس اسرائیل را از پیشِ روی ما بردارید»، تصمیم می‌گیرند راه را ترک کنند. راهِ پارسایان همان «راه‌های کهن»ِ ارمیا، فصل ششم، آیات شانزده و هفده است. سرکشان تصمیم می‌گیرند نه در حقایق بنیادین گام بردارند و نه به آوای شیپوری گوش بسپارند که دیدبانانِ برپا شده آن را می‌دمند؛ دیدبانانی که نمایانگر جنبش میلریتی و جنبش فیوچر فور آمریکا هستند.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> چنین می‌گوید خداوند: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های دیرینه بپرسید که راه نیکو کدام است؛ در آن راه بروید و برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. و نیز بر شما نگهبانانی گماشتم که می‌گفتند: به صدای کرنا گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش نخواهیم سپرد. از این‌رو، ای امّت‌ها، بشنوید، و ای جماعت، بدانید آنچه در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک بلایی بر این قوم می‌آورم، یعنی ثمرۀ افکارشان را، زیرا به سخنان من گوش نسپرده‌اند و شریعت مرا نپذیرفته‌اند، بلکه آن را رد کرده‌اند. ارمیا ۶:۱۶-۱۹.

The rebels’ refusal to walk in the old paths is also represented as their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before them”, and represents the rejection of the message of the Midnight Cry which is premised upon the Alpha and Omega illustrating the end of Adventism with the beginning.

امتناع سرکشان از گام برداشتن در راه‌های قدیم همچنین چنین بازنمایی می‌شود که میل دارند کاری کنند که «قدّوس اسرائیل از پیش رویشان دور شود»، و این امر بیانگر ردِ پیام فریاد نیم‌شب است؛ پیامی که بر آلفا و امگا مبتنی است و پایان ادونتیسم را با آغاز آن به تصویر می‌کشد.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> آنها نوری درخشان داشتند که در ابتدای راه، پشت سرشان نصب شده بود؛ فرشته‌ای به من گفت این همان «فریاد نیمه‌شب» بود. این نور بر سراسر راه می‌تابید و برای پاهایشان روشنایی فراهم می‌کرد تا نلغزند.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> اگر چشم‌های خود را بر عیسی که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد دوخته نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نگذشت که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و آنان انتظار داشتند پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نورِ پشتِ سرشان را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشتِ سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق رها کرد، و آنان لغزیدند و نشانه و عیسی را از نظر دادند و از راه به پایین، به درون دنیای تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند. تجربه و تعالیم مسیحی الن جی. وایت، ۵۷.

The purification process represented by the Midnight Cry produces two classes of worshippers, and Isaiah chapter thirty represents the foolish virgins lack of oil as an inability to gather water or fire, which are both symbols of the Comforter when Isaiah writes, “whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.” Their judgment comes “suddenly” as represented by the cry at midnight, when they then find that it is too late to obtain the oil. The fire and water in Isaiah’s testimony are simply another representation of the oil in the parable of the ten virgins. Oil, water and fire represent character, they represent the message and also the presence of the Comforter. None of these symbols can be obtained when the judgment of the ten virgins “cometh suddenly at an instant.” It is then too late.

فرایند تطهیری که با فریاد نیمه‌شب نمایانده می‌شود، دو گروه از پرستندگان پدید می‌آورد، و باب سیِ اشعیا، فقدانِ روغنِ باکره‌های نادان را به صورت ناتوانی در گردآوری آب یا آتش نشان می‌دهد، که هر دو نمادِ تسلی‌دهنده‌اند، آنگاه که اشعیا می‌نویسد: «که فروپاشی‌اش ناگهان در یک دم فرامی‌رسد. و او آن را همچون شکستنِ ظرفِ کوزه‌گر که خُرد شده است خواهد شکست؛ دریغ نخواهد کرد، به‌گونه‌ای که در شکستگیِ آن حتی پاره‌سفالی یافت نشود تا آتشی از اجاق بردارد یا آبی از گودال بکشد.» داوریِ ایشان «ناگهان» فرامی‌رسد، چنان‌که فریادِ نیمه‌شب نشان می‌دهد، و آنگاه درمی‌یابند که برای به دست آوردنِ روغن دیر شده است. آتش و آب در شهادتِ اشعیا صرفاً بازنماییِ دیگری از روغن در مَثَلِ ده باکره‌اند. روغن، آب و آتش نمایانگرِ منش‌اند؛ پیام را نمایندگی می‌کنند و نیز حضورِ تسلی‌دهنده را. هیچ‌یک از این نمادها هنگامی که داوریِ ده باکره «ناگهان در یک دم فرامی‌رسد» به دست نمی‌آیند. آنگاه دیگر دیر است.

The only safety is in “returning,” which is the promise made to Jeremiah when he represented those that were disappointed at the first disappointment. If God’s people would return unto Him, He would return unto them, but the rebels refuse and the light that illuminated the path went out. The light at the beginning was the Midnight Cry and the path forward was illuminated by Christ’s glorious right arm all the way into eternity. Christ was in front of those on the path and the light behind must be the same light, for Christ illustrates the end of the path with the beginning of the path. The Midnight Cry was and is present truth.

تنها امنیت در «بازگشت» است؛ همان وعده‌ای که به ارمیا داده شد، زمانی که او نمایندهٔ کسانی بود که در نخستین نومیدی دلسرد شدند. اگر قوم خدا به سوی او بازگردند، او نیز به سوی آنان بازخواهد گشت، اما سرکشان امتناع می‌ورزند و نوری که راه را روشن می‌کرد خاموش شد. نور آغازین همان «فریاد نیمه‌شب» بود و مسیر پیشِ رو با بازوی راستِ جلال‌آمیزِ مسیح تا ابدیت روشن می‌شد. مسیح پیشاپیشِ آنان که در مسیر بودند بود و نورِ پشتِ سر باید همان نور باشد، زیرا مسیح پایانِ مسیر را با آغازِ مسیر ترسیم می‌کند. «فریاد نیمه‌شب» حقیقتِ حاضر بود و هست.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "اغلب توجه من به مَثَلِ ده باکره جلب می‌شود؛ پنج تن از آنان خردمند بودند و پنج تن نادان. این مَثَل مو به مو تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا برای این زمان کاربردی ویژه دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

A desire to cause the Holy One to cease from before them is a rejection of not only Christ, but Christ as the Alpha and Omega. It is the rejection of the Midnight Cry message. The Midnight Cry message in the beginning of Adventism was a correction of the failed prediction.

اینکه بخواهند قدوس از پیشِ رویشان برداشته شود، نه تنها ردّ مسیح است، بلکه ردّ مسیح به‌عنوان آلفا و امگا. این، ردّ پیام فریاد نیمه‌شب است. پیام فریاد نیمه‌شب در آغاز جنبش ادونتیسم، تصحیحِ آن پیشگوییِ ناکام بود.

The rebels who rejected the “old paths” and created a counterfeit “table” separate from the righteous as represented in the Millerite movement’s fulfillment of the Midnight Cry. Then “One thousand” fled “at the rebuke of one” and the movement suddenly went from fifty thousand down to fifty. They fled because of the “rebuke” which came from the “five” wise virgins who told them they had no oil to share, and that they must go and buy their own oil. The separation of the foolish from the wise left the wise virgins “as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill.” The rebellion of the foolish virgins on October 22, 1844 illustrated the rebellion of 1863, for October 22, 1844 was the beginning of the nineteen years that represents the end of the “seven times” of Leviticus twenty-six. We have more to say on this subject, but the rebellion in 1844 typified the rebellion of 1863 and marks the point when the counterfeit table was created.

شورشیانی که «راه‌های کهن» را رد کردند و «میزی» جعلی، جدا از صالحان، ساختند، همان‌گونه که تحققِ «فریادِ نیمه‌شب» در جنبشِ میلریتی آن را نشان داد. سپس «هزار» نفر «از توبیخِ یک» گریختند و جنبش ناگهان از پنجاه هزار به پنجاه تن کاهش یافت. آنان به‌سببِ همان «توبیخ» که از سوی «پنج» باکرهٔ دانا آمد گریختند؛ کسانی که به ایشان گفتند روغنی برای دادن ندارند و باید بروند و روغنِ خود را بخرند. جداییِ نادانان از دانایان، باکره‌های دانا را «چون چراغی بر فرازِ کوه و چون پرچمی بر تپه» بر جای گذاشت. شورشِ باکره‌های نادان در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمونهٔ شورشِ ۱۸۶۳ بود، زیرا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغازِ نوزده سالی بود که پایانِ «هفت بار» لاویانِ بیست‌وشش را نمایندگی می‌کند. دربارهٔ این موضوع سخن بیشتری داریم، اما شورشِ ۱۸۴۴ نمونهٔ شورشِ ۱۸۶۳ بود و نقطه‌ای را نشان می‌دهد که در آن «میز» جعلی ایجاد شد.

The fear that is experienced by the foolish virgins, is the fear represented when the wise virgins are brought back to life and stand upon their feet. It is then too late to return from the disappointment of July 18, 2020, and the next thing to happen is the ascension up into heaven that takes place at the Sunday law. It is then that a great earthquake takes place.

ترسی که باکره‌های نادان تجربه می‌کنند، همان ترسی است که هنگامی که باکره‌های دانا دوباره زنده می‌شوند و بر پاهای خود می‌ایستند، به تصویر کشیده می‌شود. در آن هنگام دیگر برای بازگشت از سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ دیر شده است، و رخداد بعدی، عروج به آسمان است که در زمان قانون یکشنبه رخ می‌دهد. در همان زمان، زمین‌لرزه‌ای عظیم رخ می‌دهد.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:13, 14.

> و در همان ساعت زلزله‌ای بزرگ روی داد، و یک‌دهمِ شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان به وحشت افتادند و به خدای آسمان جلال دادند. وایِ دوم گذشت؛ و اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید. مکاشفه ۱۱:۱۳، ۱۴.

Revelation eleven identifies that during the French Revolution a tenth part of the city fell, and in that history the nation of France, a nation that consisted of two prophetic horns represented as Sodom and Egypt was overthrown. The two horns of France typify the two horns of the United States.

مکاشفه باب یازدهم بیان می‌کند که در جریان انقلاب فرانسه، یک‌دهمِ شهر سقوط کرد و در آن دوره، کشور فرانسه — کشوری که دو شاخِ نبوی‌اش به سدوم و مصر تعبیر شده بودند — سرنگون شد. دو شاخِ فرانسه نمونهٔ دو شاخِ ایالات متحده‌اند.

France was prophetically one of ten kingdoms that represent pagan Rome in Daniel seven, and therefore a tenth part of the kingdom (city) fell. In fact, of those ten horns of Daniel seven that ultimately placed the papacy on the throne of the earth in 538, France was the primary kingdom that established the papacy. As one of the ten powers of Daniel seven France typifies the role of the two horned earth beast of Revelation thirteen. The United States accomplishes the same work for the papacy at the end as France did at the beginning. The United States is the premier power of ten kings that represent the United Nations, and it falls at the earthquake of the Sunday law. We will address these verses more fully in the next article.

از نظر نبوت، فرانسه یکی از ده پادشاهی شمرده می‌شود که در دانیال فصل هفت نمایانگر روم بت‌پرست‌اند، و ازاین‌رو یک‌دهمِ پادشاهی (شهر) فرو ریخت. در واقع، از میان آن ده شاخِ دانیال هفت که سرانجام در ۵۳۸ نهاد پاپی را بر تختِ زمین نشاندند، فرانسه پادشاهیِ اصلی بود که پاپی را استقرار بخشید. به‌عنوان یکی از ده قدرتِ دانیال هفت، فرانسه نمادِ نقشِ وحشِ زمینیِ دوشاخۀ مکاشفهٔ سیزده است. ایالات متحده در پایان همان کاری را برای پاپی انجام می‌دهد که فرانسه در آغاز انجام داد. ایالات متحده قدرتِ برترِ ده پادشاهی است که سازمان ملل متحد را نمایندگی می‌کنند، و در زلزلۀ قانونِ یکشنبه سقوط می‌کند. به این آیات در نوشتارِ بعدی با تفصیل بیشتری خواهیم پرداخت.

One of the primary issues of this article is that it is a message that brings God’s people to their feet, for the Comforter that brings them to their feet represents the oil, which not only represents the Holy Spirit but also the communications that God sends to His people. The message of Revelation eleven that brings Moses and Elijah to their feet is also represented with the promise given to Jeremiah.

یکی از محورهای اصلی این مقاله این است که این پیام، قوم خدا را به پا می‌خیزاند؛ زیرا تسلی‌دهنده‌ای که آنان را به پا می‌خیزاند نماد روغن است؛ روغنی که نه تنها نمایانگر روح‌القدس است، بلکه نمایانگر پیام‌هایی نیز هست که خدا برای قوم خود می‌فرستد. پیام باب یازدهم مکاشفه که موسی و الیاس را به پا می‌خیزاند، همچنین با وعده‌ای که به ارمیا داده شد نشان داده شده است.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر آنچه قیمتی است را از آنچه بی‌ارزش است بیرون آوری، چون دهان من خواهی بود. بگذار آنان نزد تو بازگردند، اما تو نزد ایشان باز مگرد. و تو را برای این قوم دیواری برنجینِ استوار خواهم ساخت؛ با تو خواهند جنگید، اما بر تو پیروز نخواهند شد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات داده و برهانم، می‌گوید خداوند. و تو را از دست شریران رها خواهم ساخت و از چنگ زورآوران بازخواهم خرید. ارمیا ۱۵:۱۹-۲۱.

Isaiah had made the same appeal when he said “For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved.” Isaiah added that the “returning” was in connection with the tarrying time of the parable, for he wrote, “And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.”

اشعیا نیز همین دعوت را کرده بود، آن‌گاه که گفت: «زیرا خداوند یهوه، قدوس اسرائیل، چنین می‌گوید: در بازگشت و آرامش نجات خواهید یافت.» اشعیا افزود که «بازگشت» در ارتباط با زمانِ درنگِ آن مَثَل بود، زیرا نوشت: «و از این‌رو خداوند انتظار خواهد کشید تا بر شما فیض ببخشد، و از این‌رو سرافراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند، خدای داوری است؛ خوشا به حال همه آنان که منتظر او می‌مانند.»

The privilege of being God’s “mouth” as Jeremiah identified is the privilege of speaking for God at the time when the United States “speaks as a dragon.” The words that will then be spoken by God’s people is the warning against the mark of the papal beast. To partake in that glorious movement requires that we return.

امتیازِ «دهانِ» خدا بودن، به‌تعبیر ارمیا، همان امتیازِ سخن گفتن از جانب خدا در زمانی است که ایالات متحده «چون اژدها سخن می‌گوید». سخنانی که در آن زمان از سوی قومِ خدا بیان خواهد شد، هشدار نسبت به علامتِ وحشِ پاپی است. برای مشارکت در آن حرکتِ پرشکوه، لازم است که بازگردیم.

> If thou wilt return, O Israel, saith the Lord, return unto me: and if thou wilt put away thine abominations out of my sight, then shalt thou not remove. And thou shalt swear, The Lord liveth, in truth, in judgment, and in righteousness; and the nations shall bless themselves in him, and in him shall they glory. For thus saith the Lord to the men of Judah and Jerusalem, Break up your fallow ground, and sow not among thorns. Circumcise yourselves to the Lord, and take away the foreskins of your heart, ye men of Judah and inhabitants of Jerusalem: lest my fury come forth like fire, and burn that none can quench it, because of the evil of your doings. Declare ye in Judah, and publish in Jerusalem; and say, Blow ye the trumpet in the land: cry, gather together, and say, Assemble yourselves, and let us go into the defenced cities. Set up the standard toward Zion: retire, stay not: for I will bring evil from the north, and a great destruction. The lion is come up from his thicket, and the destroyer of the Gentiles is on his way; he is gone forth from his place to make thy land desolate; and thy cities shall be laid waste, without an inhabitant. Jeremiah 4:1–7.

> اگر بازگردی، ای اسرائیل، خداوند می‌گوید، نزد من بازگرد؛ و اگر رجاساتت را از برابر چشمان من دور کنی، آنگاه دیگر آواره نخواهی شد. و سوگند خواهی خورد: «خداوند زنده است»، در راستی، در داوری و در عدالت؛ و امّت‌ها در او برکت خواهند یافت و در او فخر خواهند کرد. زیرا خداوند چنین به مردمان یهودا و اورشلیم می‌گوید: زمین بایر خود را شخم بزنید و میان خارها نکاشید. برای خداوند خود را ختنه کنید و غلفه‌های دل خود را دور نمایید، ای مردان یهودا و ساکنان اورشلیم؛ مبادا خشم من چون آتش بیرون آید و بسوزد و کسی نتواند آن را خاموش کند، به سبب بدی اعمالتان. در یهودا اعلام کنید و در اورشلیم منتشر سازید و بگویید: در این سرزمین شیپور را بنوازید؛ فریاد برآورید، گرد هم آیید و بگویید: گرد آیید و به شهرهای محصور برویم. به سوی صهیون عَلَم برافرازید؛ عقب‌نشینی کنید، درنگ مکنید؛ زیرا من بلایی از شمال و ویرانی عظیم می‌آورم. شیر از بیشه‌اش برآمده است، و نابودکنندهٔ امّت‌ها در راه است؛ از جای خود برآمده تا سرزمینت را ویران سازد؛ و شهرهایت ویرانه خواهد شد، بی‌آن‌که ساکنی در آنها باشد. ارمیا ۴:۱-۷.

> But the spirit of the Lord came upon Gideon, and he blew a trumpet; and Abiezer was gathered after him. And he sent messengers throughout all Manasseh; who also was gathered after him: and he sent messengers unto Asher, and unto Zebulun, and unto Naphtali; and they came up to meet them. Judges 6:34, 35.

> اما روحِ خداوند بر جدعون آمد و او در شیپور دمید؛ و ابیعزر پس از او گرد آمد. و او به سراسرِ منسی پیام‌آورانی فرستاد؛ ایشان نیز پس از او گرد آمدند؛ و او به سوی آشر، زبولون و نفتالی نیز پیام‌آورانی فرستاد؛ و آنان برای ملاقاتِ ایشان برآمدند. داوران ۶:۳۴، ۳۵.

Back to Articles