Article

# Elijah - Number Thirteen

ایلیا - شماره سیزده

Forty-six

چهل و شش

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

در مقالهٔ پیشین، ایلیا را با تاریخ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ مطابقت می‌دادیم. ایلیا به‌طور نمادین زمانی وارد آن تاریخ می‌شود که ویلیام میلر برانگیخته شد تا پیام فرشتهٔ نخست را اعلام کند. بیوهٔ صرفه نمایندهٔ کلیسایی وفادار است که دو چوب را جمع می‌کند، یا دو ملت که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به یک ملت تبدیل خواهند شد.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> و بدیشان بگو: چنین می‌فرماید خداوند خدا: اینک، فرزندان اسرائیل را از میان امت‌هایی که به آنجا رفته‌اند برمی‌گیرم، و از هر سو گردشان می‌آورم و ایشان را به سرزمین خودشان می‌آورم. و آنان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک قوم خواهم ساخت؛ و یک پادشاه بر همهٔ ایشان پادشاه خواهد بود؛ و دیگر دو قوم نخواهند بود و هرگز دیگر به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد. و دیگر خود را با بت‌هایشان، و با چیزهای نفرت‌انگیزشان، و با هیچ‌یک از تخطی‌هایشان نجس نخواهند ساخت؛ بلکه ایشان را از همهٔ جاهای سکونتشان که در آن گناه کرده‌اند نجات خواهم داد و پاکشان خواهم کرد؛ پس ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داود، بندهٔ من، بر ایشان پادشاه خواهد بود؛ و همهٔ ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و در احکام من راه خواهند رفت و فرایض مرا نگاه داشته، به جا خواهند آورد. و در سرزمینی که به یعقوب، بندهٔ خود، داده‌ام، جایی که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ و آنان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و داود، بندهٔ من، تا ابد سرور ایشان خواهد بود. و علاوه بر این، با ایشان عهد صلحی می‌بندم؛ این عهد برای ایشان جاودانی خواهد بود؛ و ایشان را مستقر خواهم ساخت و افزونشان خواهم کرد و قدسگاه خود را تا ابد در میانشان خواهم نهاد. مسکن من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود و آنان قوم من خواهند بود. و امت‌ها خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، آنگاه که قدسگاه من تا ابد در میانشان باشد. حزقیال ۳۷:۲۱-۲۸.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

حزقیال چندین برکت را بیان می‌کند که برای دو چوب—دو قومی که یک قوم می‌شوند—وعده داده شده است. ما با بررسی چهار مورد از آن برکات آغاز می‌کنیم؛ آن‌هایی که خواهر وایت آن‌ها را به‌عنوان چهار «آمدن» مشخص کرده است و همگی به‌طور هم‌زمان، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تحقق یافتند.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

نخستین «آمدن»ی که خواهر وایت به آن اشاره می‌کند، آمدنِ کاهن اعظم برای «تطهیرِ مقدس‌گاه» است که قرار بود در پایانِ دو هزار و سیصد سال رخ دهد. آن آیه پاسخِ پرسشی را می‌دهد که در دانیال فصلِ هشت، آیهٔ سیزده مطرح می‌شود که می‌پرسد: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و سرکشیِ ویرانگر تا چه مدت خواهد بود، تا چه وقت هم مقدس‌گاه و هم سپاه واگذار شوند تا زیر پا لگدمال شوند؟» آیهٔ چهارده بیان می‌کند که تطهیرِ مقدس‌گاه در پایانِ دو هزار و سیصد سال آغاز خواهد شد. حزقیال می‌گوید که خدا «بنی‌اسرائیل را از میانِ اقوامِ بیگانه، هر جا که رفته باشند، بیرون خواهد آورد و از هر سو ایشان را گرد خواهد آورد، ... و قومِ گردآمده دیگر خود را آلوده نخواهند ساخت»، زیرا خدا «ایشان را پاک خواهد کرد؛ پس ایشان قومِ من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود.»

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، «ظهور دوم»ی که خواهر وایت به آن اشاره می‌کرد، تحققِ باب هفتم دانیال، آیهٔ سیزده بود؛ آیه‌ای که بیان می‌کند پسر انسان نزد قدیم‌الایام خواهد آمد تا پادشاهی را دریافت کند. حزقیال می‌گوید که خدا «ایشان را در سرزمین بر فراز کوه‌های اسرائیل یک قوم خواهد ساخت؛ و یک پادشاه بر همهٔ ایشان پادشاه خواهد بود.» حزقیال، مسیح را با نام «داوود» به‌عنوان پادشاه معرفی می‌کند، آن‌گاه که می‌گوید: «داوودِ بندهٔ من بر آنان پادشاه خواهد بود.» او همچنین تصریح می‌کند که مسیح، به‌عنوان داوود، «یک شبان» ایشان خواهد بود و اینکه «داوودِ بندهٔ من» نیز «تا ابدالآباد شهزادهٔ ایشان خواهد بود.» بر پایهٔ تعریف، یک پادشاه به عنوان و مقام پادشاهی نیاز دارد، و نیز به قلمرویی برای فرمان‌راندن و به شهروندانی برای پادشاهی‌اش. اگر شهروندی نباشد، پادشاهی‌ای هم وجود نخواهد داشت.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> در رؤیاهای شب دیدم، و اینک کسی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان می‌آمد و نزد قدیم‌الایام رسید و او را به حضور وی آوردند. و به او فرمانروایی و جلال و پادشاهی داده شد تا همه قوم‌ها و امّت‌ها و زبان‌ها او را خدمت کنند؛ فرمانروایی او فرمانرواییِ جاودانی است که هرگز زوال نخواهد یافت و پادشاهیِ او هرگز نابود نخواهد شد. دانیال ۷:۱۳، ۱۴.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

«سومین «آمدن» که خواهر وایت آن را مشخص کرده بود، زمانی بود که مسیح، به‌عنوان «پیام‌آور عهد»، ناگهان به هیکل خود آمد تا پسران لاوی را تطهیر کند. حزقیال می‌گوید که مسیح «ایشان را پاک خواهد کرد؛ پس قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود»، و «نیز» او با ایشان «عهد صلحی» خواهد بست که «عهدی جاودانی» خواهد بود. این عهد زمانی تحقق می‌یابد که خدا «قدس خود را در میان ایشان برپا سازد»، و «امت‌ها خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، هنگامی که قدس من در میان ایشان باشد».»

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

فرستاده‌ای که راه را برای مسیح آماده کرد، «فرستادهٔ عهد» در تاریخِ سال‌های ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، ایلیا بود، چنان‌که ویلیام میلر نمایندهٔ او بود. هنگامی که مسیح ناگهان به هیکل خود آمد، او «پسران لاوی» را همچون «آتشِ پالاینده» تصفیه کرد.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

آن «آمدن» دیگری که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، آمدنِ داماد بود. حزقیال دو بار تصریح می‌کند که امتی که از دو چوب گردآوری شد، «قومِ خدا» خواهند بود و او «خدای ایشان خواهد بود». این با ازدواج تحقق یافت. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، چهار نبوتی که تحقق یافتند و خواهر وایت به آن‌ها اشاره می‌کند، همگی با شهادتِ دو چوبِ حزقیال مشخص می‌شوند.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

ایلیا نمایندهٔ پیام‌آوری است که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کند. مسیح یحییِ تعمیددهنده را به‌عنوان پیام‌آوری که راه را برای آمدن نخستینِ خود آماده کرد، معرفی کرد. خواهر وایت ویلیام میلر را ایلیا دانست، و میلر راه را برای آمدن مسیح به‌عنوان «کاهنِ اعظم»، «پسرِ انسان»، «پیام‌آورِ عهد» و «داماد» آماده کرد.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

پس از سه سال و نیم، ایلیا از سارپتا، جایی که نزد بیوه‌زنی و پسرش مانده بود، آمد و به آخاب فرمان داد که همهٔ اسرائیل را به کرمل فراخوانَد. حزقیال می‌گوید امت‌های بیگانه خواهند دانست که خدا خداست، هنگامی که او مقدسگاه خود را در میان قومی که از دو چوب گرد هم آمده‌اند قرار دهد. بر کوه کرمل، ایلیا به اسرائیل گفت که تعیین کنند آیا خدا خداست یا بعل، اما او این پرسش را نه تنها در چارچوب اینکه خدای حقیقی کیست، بلکه همچنین در چارچوب اینکه نبیِ حقیقی کیست مطرح کرد.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> و ایلیا نزد همهٔ مردم آمد و گفت: تا به کی میان دو عقیده دودل خواهید بود؟ اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ اما اگر بعل، از او پیروی کنید. و مردم هیچ پاسخی به او ندادند. آن‌گاه ایلیا به مردم گفت: من، تنها من، نبیِ خداوند باقی مانده‌ام؛ اما پیامبرانِ بعل چهارصد و پنجاه تن هستند. اول پادشاهان ۱۸:۲۱، ۲۲.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

تمام اسرائیل، از جمله آخاب، دانستند که خدای ایلیا همان خداست، هنگامی که آتش از آسمان فرود آمد و قربانیِ ایلیا را سوزاند. فرود آمدن آتش بر کوه کرمل، نشانگر زمانی است که خدا قدسگاه خود را در میان قومِ ساخته‌شده از دو چوب قرار داد. معجزهٔ آتش بر کوه کرمل نشان داد که خدا، خداست و بعل خدای دروغین بود.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

معجزه‌ای که در سارپتا رخ داد، هنگامی که ایلیا سه بار خود را بر پسرِ مردهٔ آن بیوه دراز کرد، به او ثابت کرد که ایلیا مردِ خداست، و معجزهٔ کرمل نیز همان را ثابت کرد. آتشِ کرمل نه تنها نشان داد که خدا، خداست، بلکه آشکار ساخت که ایلیا پیامبر راستینِ خداست، در تقابل با پیامبرانِ بعل و پیامبرانِ بیشه‌زارها. در تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، نشان داده شد که میلر و میلری‌ها پیامبرانِ راستین بودند، در برابرِ پیامبرانِ دروغینِ پروتستانیسمِ مرتد که در همان تاریخ نشان داده بودند دخترانِ ایزابل‌اند.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

ایلیا در کوه کرمل بیانگر کار شناسایی شاخِ راستینِ پروتستانیسم است، زیرا ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، یعنی وحشِ زمینِ مکاشفه سیزده، شاخی از پروتستانیسم و شاخی از جمهوریت دارد و در سال ۱۷۹۸ تازه فرمانروایی خود را آغاز کرده بود. در سال ۱۷۹۸، در پایان سه و نیم سال فرمانرواییِ ایزابل، ایلیا از صرفه آمد تا به‌روشنی مشخص کند که کدام کلیسا شاخِ پروتستانیسمِ وحشِ زمین بود.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

بیوهٔ صرفت از تاریخِ تیاتیره به سوی ازدواج سفر می‌کرد، جایی که بیوگیِ او برطرف می‌شد. پسرِ زنده‌شده‌اش نمایندهٔ کسانی است که ایزابل در طول سه سال و نیمِ خشکسالی به قتل رساند. دو چوبی که او برای افروختن آتش جمع می‌کرد، نمایندهٔ دو خاندانِ اسرائیلِ جسمانی بودند که قرار بود به‌عنوان یک قومِ واحد گردآوری شوند، و آن قوم اسرائیلِ روحانی بود. بیوه قصد داشت آن دو چوب را برای برافروختن آتش به کار ببرد؛ کاری که در کرمل و نیز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ داد، زمانی که پیام‌آور عهد پسرانِ لاوی را با «آتشِ گدازنده» تطهیر کرد.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

آتش نماد ریزش روح خداست که در کرمل و در فریاد نیمه‌شب، که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به اوج خود رسید، روی داد.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> و چون روز پنتیکاست به کمال رسید، همگی با یک دل در یک جا بودند. ناگهان صدایی از آسمان آمد، چون صدای تندبادی نیرومند، و تمام خانه‌ای را که در آن نشسته بودند پر کرد. و زبان‌هایی منشعب، همچون آتش، بر آنان ظاهر شد و بر هر یک از ایشان قرار گرفت. و همگی از روح‌القدس پر شدند و به سخن گفتن به زبان‌های دیگر آغاز کردند، چنان‌که روح به ایشان قدرت بیان می‌داد. اعمال رسولان ۲:۱-۴.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

افاضهٔ روح نمایانگر اعلانِ پیامی است، و بیوه‌زن می‌خواست آتشی روشن کند تا بتواند غذایی برای خوردن آماده کند؛ که خود این نیز پیامی است.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> و من نزد فرشته رفتم و به او گفتم: طومارِ کوچک را به من بده. و او به من گفت: آن را بگیر و تمامش را بخور؛ که شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. و من طومارِ کوچک را از دستِ فرشته گرفتم و تمامش را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود؛ و همین که آن را خوردم، شکمم تلخ شد. مکاشفه ۱۰:۹، ۱۰.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

پیامی که آخاب بی‌درنگ به ایزابل اعلام کرد این بود که خدای ایلیا خدای حقیقی است، زیرا آخاب تازه شاهد بود که خدای ایلیا با آتش پاسخ داد. پیامی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بی‌درنگ آشکار شد، پیام فرشتهٔ سوم بود. در هر دو حالت، چه پیامی که آخاب رساند و چه پیام فرشتهٔ سوم، ایزابل را به خشم می‌آورد.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ پس با خشم عظیم بیرون خواهد رفت تا نابود کند و بسیاری را به‌کلی از میان بردارد. دانیال ۱۱:۴۴.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

عبارت «اخباری از مشرق و شمال» در دانیال، نمایانگر پیامی است که پادشاه شمال، یعنی ایزابل، را خشمگین می‌کند و او جفای نهاییِ تاریخ زمین را آغاز می‌کند. آن پیام با پیام آخاب به ایزابل، و نیز با فرا رسیدن پیام فرشتهٔ سوم در آغاز داوری در سال ۱۸۴۴، نمایانده شد.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> و آخاب به ایزابل هرآنچه ایلیا کرده بود خبر داد، و نیز اینکه چگونه همهٔ پیامبران را با شمشیر کشته بود. آنگاه ایزابل پیکی نزد ایلیا فرستاد و گفت: «خدایان با من چنین و بدتر از این کنند، اگر تا فردا در همین وقت جان تو را مانند جانِ یکی از ایشان نکنم.» اول پادشاهان ۱۹:۱–۲.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

ایلیا، به‌عنوان یک نماد، از خلال دورهٔ بیابانِ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ به تصویر کشیده می‌شود. سپس در سال ۱۷۹۸، ایلیا در تاریخ در قالبِ ویلیام میلر پدیدار می‌شود. در ۱۸۴۴، ایلیا آتشِ «فریادِ نیمه‌شب» را از آسمان فرود می‌آورد. سپس در ۱۸۶۳، ایلیا و پیامش رد شدند. پیامِ او پیامِ موسی دربارهٔ «هفت زمان» بود که همچنین با پیامِ دو چوبِ حزقیال نشان داده شده بود. گردآوریِ دو چوب در پایانِ پراکندگی‌شان، پیامِ بیوهٔ صَرفَه بود، و او آن دو چوب را پیش از آماده کردنِ خوراک گرد آورد.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

بر اساس گفتهٔ جیمز و الن وایت، ادونتیسمِ میلری در سال ۱۸۵۶ به ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای تبدیل شد، و هنگامی که آنان پس از آن در سال ۱۸۶۳ پیام ایلیا دربارهٔ «هفت بار» موسی را رد کردند، توانایی منطقیِ درکِ افزایشِ معرفتِ مربوط به «هفت بار» را که خدا می‌خواست در ۱۸۵۶ پدید آورد (از طریق هشت مقالهٔ ناتمامِ هیرام ادسون)، از میان بردند. آنان بنا بر اقتضای منطق ناگزیر شدند برچیدنِ نظامِ بنیادیِ حقایقی را آغاز کنند که فرشتگان ویلیام میلر را به گردآوریِ آن هدایت کرده بودند. نخستین «سنگی» که میلر کشف کرده بود، همان سنگِ بنیاد بود که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سراسر تاریخ خود بر آن می‌لغزید. ردّ آن نخستین سنگِ حقیقت، کوریِ لاودیکیه را پدید آورد؛ عارضه‌ای درمان‌پذیر، اما به ندرت پیگیری می‌شود.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

تطهیر هیکل که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، شامل تطهیرِ «لشکر» نیز می‌شد؛ همان «لشکری» که مطابقِ دانیال ۸:۱۳ به‌همراهِ قدس پایمال شده بود. آن «لشکر» به‌وسیلهٔ «دو چوب»ی که بیوهٔ صرفه برای آتش گرد آورده بود، نمایانده شده بود. آن دو چوب، دو خاندانِ اسرائیلِ باستانِ واقعی بودند. افرایم و یهودایِ واقعی می‌بایست به یک ملتِ روحانی گردآوری شوند و در آغازِ داوری به‌دستِ فرستادهٔ عهد تطهیر گردند. آن دو ملت همان «لشکر»ی بودند که پایمال شده بودند.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

وعده حزقیال این بود که خدا «فرزندان اسرائیل را از میان قوم‌های بیگانه، هر جا که رفته باشند، بیرون بیاورد»، و «ایشان را گرد آورد»، و «ایشان را به سرزمین خودشان بیاورد.» سرزمین اسرائیل جسمانی همان سرزمین جلال، یا سرزمین موعود، یا یهودا بود. سرزمین جلال روحانی در سال 1798، سرزمین وحش زمینی دو شاخ مکاشفه باب سیزده بود.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> در روزی که دست خود را برای آنان برافراشتم تا ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورم، به سرزمینی که برای ایشان دیده و برگزیده بودم، سرزمینی که از شیر و عسل جاری است، که شکوهِ همه سرزمین‌هاست... اما همچنین در بیابان دست خود را برای آنان برافراشتم که ایشان را به آن سرزمینی که به ایشان داده بودم داخل نسازم، سرزمینی که از شیر و عسل جاری است، که شکوهِ همه سرزمین‌هاست. حزقیال ۲۰:۶، ۱۵.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

دو خاندانِ حقیقیِ اسرائیل در سرزمینی می‌زیستند که «جلالِ همهٔ سرزمین‌ها» بود، سرزمینی که از «شیر و عسل» جاری بود. هنگامی که این دو خاندانِ حقیقیِ اسرائیل به‌عنوان اسرائیلِ روحانی گردآوری شدند، به آنان وعده داده شد که در سرزمینِ خودشان قرار داده شوند. «سرزمینِ مجیدِ» روحانی جایی است که جنبشِ پیروانِ میلر در آغاز و جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار در پایان، در دورانِ حکومتِ وحشِ زمین قرار دارند. جنبشی که نمایندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار است تنها می‌توانست در سرزمینِ وحشِ زمین پدید آید. هر جنبشی که از هر سرزمینِ دیگری مدعی باشد جنبشِ فرشتهٔ سوم است، جعلی است، زیرا آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> رحمت‌ها و برکاتِ بی‌همتای خدا بر ملتِ ما فروباریده است؛ کشورِ ما سرزمینِ آزادی بوده و مایهٔ شکوهِ تمامِ زمین. اما به جای سپاسگزاری از خدا، به جای بزرگ‌داشتِ خدا و شریعتِ او، مدعیانِ مسیحیت در آمریکا به غرور، طمع و خودبسندگی آلوده شده‌اند...

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> زمان فرا رسیده است که داوری در خیابان‌ها فرو افتاده است، و انصاف نمی‌تواند وارد شود، و هر که از شرّ کناره گیرد، خود را طعمه می‌سازد. اما بازوی خداوند کوتاه نشده است که نتواند نجات دهد، و گوش او سنگین نیست که نتواند بشنود. مردم ایالات متحده مردمی مورد عنایت بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی دینی را محدود کنند، از پروتستانیسم دست بردارند، و به پاپی‌گری روی خوش نشان دهند، پیمانهٔ گناهشان پر خواهد شد، و «ارتداد ملی» در کتاب‌های آسمان ثبت خواهد شد. نتیجهٔ این ارتداد، ویرانی ملی خواهد بود. Review and Herald، ۲ مه ۱۸۹۳.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

دانیال باب هشت، آیات سیزده و چهارده، پایمال شدنِ هر دو، یعنی قدسگاه و لشکر، را مشخص می‌کنند. لشکر همان دو خاندانِ اسرائیلِ جسمانی بود. اورشلیم در طی هزار و دویست و شصت سالِ دوران تاریکی پایمال شد.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را از قلم بینداز، و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۱، ۲.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

به یوحنا در باب یازدهمِ مکاشفه گفته شد که نه تنها هیکل را اندازه بگیرد، بلکه «کسانی را که در آن عبادت می‌کنند» را نیز اندازه بگیرد. یوحنا به‌طور نبوی در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ قرار داشت، هنگامی که به او فرمان داده شد تا هیکل و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیرد.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> و من کتابچه را از دست فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم شیرین چون عسل بود؛ و به محض اینکه آن را خوردم، شکمم تلخ شد. مکاشفه ۱۰:۱۰

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

در آیهٔ ده از باب دهم مکاشفه، یوحنا ناامیدی تلخِ 22 اکتبر 1844 را بازنمایی کرد، و فوراً به او گفته شد که هم مقدسگاه و هم لشکر را اندازه بگیرد. موضوع پرسشِ دانیال باب هشتم آیهٔ سیزده، لگدمال شدنِ هم مقدسگاه و هم لشکر است. یوحنا به ما خبر می‌دهد که «غیریهودیان» می‌بایست «شهر مقدس» را «زیر پا لگدمال کنند» به مدت «چهل و دو ماه». این چهل و دو ماه همان سه سال و نیمِ ایلیا بود. این همان دوران تاریکی از 538 تا 1798 بود. یوحنا، به‌طور نبوی در 22 اکتبر 1844 ایستاده، مأمور شد صحن را واگذارد و «آن را اندازه مگیر، زیرا به غیریهودیان داده شده است، و آنان شهر مقدس را چهل و دو ماه زیر پا خواهند لگدمال کرد».

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

هنگامی که به یوحنا گفته شد «هیکل، و مذبح، و آنان که در آن عبادت می‌کنند» را اندازه بگیرد، به بیانِ دانیال بابِ هشت، آیهٔ سیزده، به او گفته شده بود که قدس و لشکر را اندازه بگیرد. اگر به یوحنا گفته شده بود که سال‌های هزار و دویست و شصت را «نشمارَد»، آنگاه می‌بایست از ۱۷۹۸ تا جایی که در ۱۸۴۴ ایستاده بود اندازه بگیرد. فاصلهٔ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، وقتی اندازه شود، چهل‌وشش سال را نشان می‌دهد. آغاز آن چهل‌وشش سال در ۱۷۹۸ بود، زمانی که «هفت بار»ِ موسی بر ضد خاندانِ شمالیِ اسرائیل تحقق یافت. پایان آن چهل‌وشش سال در ۱۸۴۴ بود، زمانی که «هفت بار»ِ موسی بر ضد خاندانِ جنوبیِ اسرائیل تحقق یافت. اندازه‌گیریِ یوحنا برابر با چهل‌وشش سال است. عدد چهل‌وشش نماد هیکل است. عیسی گفت: «این هیکل را ویران کنید و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد»، اما یهودیانِ بهانه‌گیر می‌گفتند این هیکل در مدت چهل‌وشش سال بنا شده است.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> عیسی در پاسخ به ایشان گفت: این هیکل را خراب کنید و من آن را در سه روز برپا خواهم کرد. سپس یهودیان گفتند: چهل و شش سال صرف ساختن این هیکل شد؛ آیا تو آن را در سه روز برپا می‌کنی؟ اما او درباره هیکل بدن خود سخن می‌گفت. یوحنا ۲:۱۹-۲۱.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

عیسی جسدِ آدمِ پس از سقوط را، با همه تباهی‌های موروثی‌اش، بر خود گرفت تا الگویی بگذارد تا ما نیز چنان‌که او غلبه کرد، غلبه کنیم. بر اساس شهادت دو شاهد، تعلیم اینکه جسد مسیح حامل تباهی‌های موروثیِ چهار هزار سال گناه نبود، یعنی ترویج شراب بابل؛ زیرا تعلیم اینکه مسیح آن ضعف‌های موروثی را نپذیرفت، از آموزه‌های اصلی کاتولیسیسم است.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> و هر روحی که اقرار نکند که عیسی مسیح در جسم آمده است، از خدا نیست؛ و این همان روحِ ضدّ مسیح است که شنیده‌اید خواهد آمد؛ و هم‌اکنون نیز در جهان است. ۱ یوحنا ۴:۳

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> زیرا فریبندگان بسیاری به جهان آمده‌اند که اعتراف نمی‌کنند که عیسی مسیح در جسم آمده است. چنین شخصی فریبنده و ضد مسیح است. دوم یوحنا ۱:۷.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

معبدِ بدنِ مسیح، معبدِ بدنِ هر انسان بود.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> مسیح در بیابانِ بی‌آب‌وعلف برای تاب آوردن وسوسه‌های شیطان، در موقعیتی به آن اندازه مساعد نبود که آدم هنگام وسوسه شدن در عدن بود. پسر خدا خود را فروتن ساخت و، پس از آن‌که نوع بشر چهار هزار سال از عدن و از حالت نخستین پاکی و راستکاری خود دور افتاده بود، سرشت انسانی را بر خود گرفت. گناه در طی قرون نشانه‌های هولناک خود را بر نوع بشر بر جای گذاشته بود؛ و انحطاط جسمی، ذهنی و اخلاقی در سراسر خانوادهٔ بشری حاکم بود.

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> وقتی آدم در عدن مورد یورش وسوسه‌گر قرار گرفت، از هرگونه آلایش گناه مبرا بود. در پیشگاه خدا با نیروی کمال خویش ایستاده بود. همه اعضا و قوای وجودش به‌یکسان پرورش یافته و به‌گونه‌ای هماهنگ متعادل بودند.

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> مسیح در بیابانِ آزمایش، در جای آدم ایستاد تا آزمونی را بگذراند که او از عهده‌اش برنیامده بود. در اینجا مسیح به نیابت از گناهکار پیروز شد، چهار هزار سال پس از آنکه آدم به روشنایی خانهٔ خود پشت کرد. در دوری از حضور خدا، خانوادهٔ بشری در هر نسلِ پیاپی بیش از پیش از پاکی، حکمت و دانشی که آدم در عدن داشت، دور می‌شد. مسیح گناهان و ناتوانی‌های بشر را همان‌گونه که هنگام آمدنش به زمین برای یاری انسان وجود داشت، بر دوش کشید. به نیابت از نوع بشر، با ناتوانی‌های انسانِ سقوط‌کرده بر خود، می‌بایست در برابر وسوسه‌های شیطان در همهٔ جنبه‌هایی که انسان مورد هجوم قرار می‌گیرد، بایستد. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، 267، 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

در باب دومِ یوحنا، مسیح از بدن خود به‌عنوان هیکل سخن می‌گفت، و هیکلِ بدن او هیکلِ انسانی بود با تباهی‌های حاصل از چهار هزار سالِ ضعفِ انباشته. هیکلِ انسانی‌ای که مسیح به آن اشاره کرد از چهل و شش کروموزوم تشکیل شده است. وقتی موسی برای دریافت شریعت و دستورهای برپایی هیکل به کوه سینا رفت، چهل و شش روز بر کوه بود. حزقیال به این اشاره می‌کند که مسیح هیکل خود را در «میانِ» دو چوب قرار می‌دهد. مدت زمانی که به یوحنا گفته شد اندازه بگیرد، از پایانِ هفت زمانِ پادشاهیِ شمالی و پادشاهیِ جنوبی، چهل و شش سال بود و نمایانگرِ «میانه» یا بازهٔ زمانی میان 1798 و 1844 بود. در آن چهل و شش سال، عیسی هیکلِ روحانی را برپا کرد که هنگامی که به‌عنوان پیام‌آورِ عهد آمد، ناگهان آن را تطهیر نمود. به‌عنوان پیام‌آورِ عهد، او شریعتِ خود را بر دل‌های قومش می‌نوشت. آن شریعت با دو لوح نشان داده می‌شود. لوحِ نخست چهار فرمان دارد و لوحِ دوم شش. مجموعاً عدد چهل و شش را نشان می‌دهند.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

گردآوری اسرائیل روحانی از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، نشان‌دهندهٔ گردآوری اسرائیل روحانی است، اما همچنین نشان‌دهندهٔ برپایی یک معبد نیز هست.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> به نزد او می‌آیید، نزد سنگی زنده که از سوی مردم مردود شده، اما از جانب خدا برگزیده و گران‌بهاست. شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنا می‌شوید تا به‌منزلۀ خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس، قربانی‌های روحانی تقدیم کنید که به‌واسطۀ عیسی مسیح نزد خدا مقبول باشند.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> از این رو در کتاب مقدس نیز آمده است: اینک، من در صهیون سنگِ زاویه‌ی اصلی، برگزیده و گران‌بها می‌نهم، و هر که به او ایمان آورد، سرافکنده نخواهد شد.

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> پس برای شما که ایمان دارید، او گرانبهاست؛ اما برای آنان که نافرمانند، همان سنگی که بناها آن را رد کردند، سرِ زاویه شده است، و نیز سنگِ لغزش و صخرهٔ لغزش‌زا، یعنی برای کسانی که به سبب نافرمانی بر کلام می‌لغزند و برای همین نیز مقرر شده‌اند.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> اما شما نسلی برگزیده، کاهنانِ سلطنتی، قومی مقدس، مردمی خاص هستید تا فضایل او را که شما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیزش فراخوانده است، اعلام کنید؛ شما که زمانی قومی نبودید، اما اکنون قوم خدا هستید؛ که رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۴-۱۰.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

هیکلی که از 1798 تا 1844 برپا شد، شامل گروهی است که برای نافرمانی «منصوب» شده بودند. نافرمانیِ آنان در ردِ «هفت بار»، «سنگِ زاویه»، و «سنگی که بنایان رد کردند» که همان «صخرهٔ لغزش» و «سنگِ لغزش» است، آشکار شد.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

گروهی که «برگزیدهٔ خدا» بود، «سنگی» را که «از سوی مردم مردود شمرده شده بود» به‌عنوان «سنگ زنده» و نیز «سنگی» که «برگزیدهٔ خدا» و «گران‌بها» بود، شناخت. «برگزیدگان خدا»، همان «نسل برگزیده»، در «گذشته» «قوم نبودند، اما» آنگاه می‌بایست «قوم خدا» شوند. هنگامی که خدا «دو چوب» را گرد آورد، آنان را از میان «امت‌های بیگانه» بیرون آورد. آنان قرار بود قوم او شوند، وقتی که او در طی چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، آن دو قوم را یکی کرد.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

تنها یک بنیاد وجود دارد و آن بنیاد عیسی مسیح است، اما «سنگِ لغزش» که اساسِ تاریخی بود که نافرمانان آن را رد کردند، «هفت بارِ موسی» بود. وقتی «هفت بار» در سال ۱۸۶۳ رد شد، این ردّ عیسی مسیح بود.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

آن خوراکِ افسانه‌ها که چنین نتیجه می‌گیرد که تطهیر مقدسگاه که از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، صرفاً تحققِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله بود، مقدسگاهی خالی را به تصویر می‌کشد؛ مقدسگاهی بی‌جماعت، پادشاهی‌ای بدون شهروندان. هیچ هدفی برای مقدسگاه که از سوی الهام عرضه شود، از آنچه خداوند هدف مقدسگاه دانسته است، اولویت بالاتری ندارد.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> و برای من مقدّس بسازند؛ تا در میان ایشان ساکن شوم. خروج ۲۵:۸.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

در کتاب مقدس، قدسِ خدا همواره با قوم او، که لشکرند، پیوند دارد. دو چوب‌دستیِ حزقیال که به‌عنوان دو قوم معرفی شده‌اند، می‌بایست یک قوم شوند و قدسِ خدا در میانشان باشد. تحریفِ پرسشِ آیهٔ سیزدهمِ فصلِ هشتمِ دانیال برای پنهان کردن آنچه واقعاً پرسیده می‌شود، هم‌زمان به معنای رد کردنِ «قدیسِ معیّن» در آیهٔ سیزده است که از او خواسته شد به پرسش پاسخ دهد.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

آن موجود آسمانی که از او پرسش شد «آن قدیسِ معیّن» نامیده می‌شود، و این تعبیر از واژهٔ عبری «پلمونی» ترجمه شده است که به معنای «شمارندهٔ شگفت‌انگیز»، «شمارندهٔ اسرار» است. در آن فرازی که ستون مرکزی و بنیان ادونتیسم است، مسیح خود را به‌عنوان «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» معرفی می‌کند. او این کار را درست در همان‌جا انجام می‌دهد که رابطهٔ میان طولانی‌ترین نبوت زمانی در کتاب‌مقدس و نیز نبوتِ زمانیِ دو هزار و سیصد روز را مشخص می‌کند. طولانی‌ترین نبوت زمانی، سوگندِ موسی است که همان «هفت بار»ِ لاویانِ باب بیست‌وشش است. این همان نبوتی است که پراکندگی و بردگیِ هر دو خاندانِ اسرائیل را مشخص می‌کند؛ آنان که در آیهٔ سیزده به‌عنوان «لشکر»ی که پایمال خواهد شد معرفی شده‌اند، حال آن‌که آیهٔ چهارده نبوتِ پایمال شدنِ مقدس را معرفی می‌کند. هر دو نبوت در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پس از آن‌که بیوهٔ صرفه دو چوب را برای آتشِ رسولِ عهد گرد آورد، تحقق یافتند.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

وقتی ادونتیسم همان نخستین حقیقتِ زمانِ نبوتی را که فرشتگان ویلیام میلر را هدایت کردند تا آن را بفهمد، رد کرد، خود را کور کرد. در سال ۱۸۵۶، با هشت مقالهٔ هایرم ادسون، پالمونی کوشید نورِ «هفت زمان» را افزایش دهد، اما بی‌نتیجه ماند. آنان پیام به لاودیکیه را رد کردند و پنج نمود خبیثِ لاودیکیه را پذیرفتند و بدین‌سان خود را به‌عنوان پنج باکرهٔ نادان شناسایی کردند.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

شصت‌وپنج سالِ اشعیا باب هفت، که در آغازِ خود سال‌های ۷۴۲ ق.م، ۷۲۳ ق.م و ۶۷۷ ق.م را مشخص می‌کند، در تاریخِ پایانیِ ۱۷۹۸، ۱۸۴۴ و ۱۸۶۳ تکرار شد. آن تاریخِ پایانی با گردآوریِ دو چوب در حزقیال باب سی‌وهفت نمایانده می‌شود، و بیوهٔ سارپتا (چنان‌که در یونانیِ عهد جدید نامیده شده است)، تاریخِ برقراریِ رابطهٔ عهدیِ خدا با اسرائیلِ روحانی در یهودای روحانی (سرزمینِ مجید) در طی تاریخِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس است. آن تاریخ که پایانِ نبوتِ شصت‌وپنج‌ساله است، همچنین آغازِ وحشِ زمینیِ مکاشفه باب سیزده را نمایان می‌سازد. در آغازِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، به‌هم‌پیوستنِ دو چوب پایانِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس را به تصویر می‌کشد. آن تاریخ دربردارندهٔ تاریخی موازی از شاخِ پروتستانیسم و شاخِ جمهوری‌خواهی است.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

از نظر نبوی، قدرت، یا شاخ، یا ملت، یا پادشاهی، یا پادشاه، یا سر، بسته به زمینه‌ای که در آن به‌کار می‌روند، نمادهایی قابل‌تعویض‌اند. همهٔ این نمادها همچنین به دو عصایی اشاره دارند که حزقیال آن‌ها را دو ملت معرفی می‌کند. در آغاز تاریخ نبویِ وحشِ زمین، شاخِ پروتستان در قالبِ یک ملت، یا یک شاخ، گرد آمد. در پایانِ همان تاریخ، شاخِ جمهوری‌خواه با شاخِ پروتستانیسمِ مرتد به هم خواهند پیوست تا یک ملت پدید آورند. آن ملت تصویری برای وحشِ دریا در مکاشفهٔ فصل سیزدهم خواهد بود. از نظر منطقی، اگر از دیدنِ شهادتِ نفرینِ هفت‌بار (که بر ضد هر دو خانهٔ اسرائیلِ جسمانی اجرا شد) سر باز زنیم، قطعاً نخواهیم توانست ببینیم که چگونه آن دو خانهٔ جسمانیِ اسرائیلِ باستان در سال ۱۸۴۴ به ملتِ اسرائیلِ روحانی تبدیل شدند. اگر آن تاریخ را نتوانیم ببینیم، دربارهٔ این‌که چگونه آن تاریخ در آغازِ تاریخِ ایالات متحده، تاریخِ پایان را مشخص می‌کند، کاملاً «بی‌خبر» خواهیم بود؛ یعنی زمانی که شاخِ جمهوری‌خواه فرایندِ گردآوری و به‌هم‌پیوستن را که در آغاز با شاخِ پروتستان به تصویر کشیده شده بود، تکرار می‌کند.

We will continue to consider these truths in the next article.

در مقاله بعدی به بررسی این حقایق ادامه خواهیم داد.

Back to Articles