Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Seven

کتاب دانیال - شماره بیست‌وهفت

Another Secret Dream

رویای پنهانی دیگری

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2023

Formats

PDF
Word

Nebuchadnezzar’s second dream marks the “time of the end,” when two classes of worshippers are called to come and investigate the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798. Daniel is then also identified as Belteshazzar, thus identifying him as God’s covenant people, for a change of name prophetically marks a covenant relation. Nebuchadnezzar acknowledged that Daniel had the presence of the Holy Spirit, and based upon his past experience with Daniel, he thought that “no secret” would trouble Daniel, but the secret of this dream did trouble Daniel.

خواب دوم نبوکدنصر نشانگر «زمانِ پایان» است؛ زمانی که دو گروه از پرستندگان فراخوانده می‌شوند تا بیایند و «افزایشِ معرفت» را که در سال ۱۷۹۸ مُهر آن برداشته شد بررسی کنند. سپس دانیال نیز بلطشصر نامیده می‌شود؛ و این نام‌گذاری او را از قومِ عهدِ خدا معرفی می‌کند، زیرا تغییر نام، به‌طور نبوی نشانگر رابطهٔ عهدی است. نبوکدنصر اذعان کرد که دانیال از حضورِ روح‌القدس برخوردار است و بر پایهٔ تجربهٔ گذشته‌اش با دانیال می‌پنداشت که «هیچ رازی» او را به زحمت نخواهد انداخت، اما رازِ این خواب دانیال را پریشان کرد.

> O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Thus were the visions of mine head in my bed; I saw, and behold, a tree in the midst of the earth, and the height thereof was great. The tree grew, and was strong, and the height thereof reached unto heaven, and the sight thereof to the end of all the earth: The leaves thereof were fair, and the fruit thereof much, and in it was meat for all: the beasts of the field had shadow under it, and the fowls of the heaven dwelt in the boughs thereof, and all flesh was fed of it. I saw in the visions of my head upon my bed, and, behold, a watcher and an holy one came down from heaven; He cried aloud, and said thus, Hew down the tree, and cut off his branches, shake off his leaves, and scatter his fruit: let the beasts get away from under it, and the fowls from his branches: Nevertheless leave the stump of his roots in the earth, even with a band of iron and brass, in the tender grass of the field; and let it be wet with the dew of heaven, and let his portion be with the beasts in the grass of the earth: Let his heart be changed from man’s, and let a beast’s heart be given unto him: and let seven times pass over him. This matter is by the decree of the watchers, and the demand by the word of the holy ones: to the intent that the living may know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will, and setteth up over it the basest of men. This dream I king Nebuchadnezzar have seen. Now thou, O Belteshazzar, declare the interpretation thereof, forasmuch as all the wise men of my kingdom are not able to make known unto me the interpretation: but thou art able; for the spirit of the holy gods is in thee. Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:9–19.

> ای بَلتشصر، سرورِ جادوگران، چون می‌دانم که روحِ خدایانِ مقدس در توست و هیچ رازی تو را مضطرب نمی‌کند، رؤیاهای خوابی را که دیده‌ام و تعبیرش را به من بگو. این بود رؤیاهای سرم بر بسترم: دیدم و اینک در میانِ زمین درختی بود و بلندیِ آن عظیم بود. درخت نمو کرد و نیرومند شد، و بلندی‌اش تا آسمان رسید، و جلوۀ آن تا انتهای تمامیِ زمین می‌رسید. برگ‌هایش نیکو بود و میوۀ آن بسیار، و برای همه در آن خوراک بود؛ وحوشِ صحرا زیر آن سایه می‌گرفتند، و مرغانِ آسمان در شاخه‌هایش می‌زیستند، و هر ذی‌جسد از آن خوراک می‌یافت. در رؤیاهای سرم بر بسترم می‌دیدم که اینک نگهبانی، یکی از مقدسان، از آسمان فرود آمد؛ به آواز بلند ندا داد و چنین گفت: درخت را بیندازید و شاخه‌هایش را ببُرید، برگ‌هایش را بریزانید و میوۀ آن را پراکنده کنید؛ بگذارید حیوانات از زیر آن بروند و پرندگان از شاخه‌هایش دور شوند. اما کُنده و ریشه‌هایش را در زمین بگذارید، با بندی از آهن و برنج، در سبزۀ نرمِ صحرا؛ و بگذارید از شبنمِ آسمان تر شود، و نصیبش با حیوانات باشد در علفِ زمین؛ دلش از انسانی دگرگون شود و دلِ حیوانی به او داده گردد، و هفت زمان بر او بگذرد. این امر به فرمانِ نگهبانان است، و این درخواست به گفتۀ مقدسان، تا زندگان بدانند که بلندمرتبه‌ترین در پادشاهیِ انسان‌ها حکم می‌راند، و آن را به هر که بخواهد می‌بخشد، و فروترینِ آدمیان را بر آن برمی‌گمارد. این خواب را من، نبوکدنصرِ پادشاه، دیده‌ام. اکنون تو، ای بَلتشصر، تعبیرش را بیان کن، زیرا همۀ حکیمانِ مملکتم قادر نیستند تعبیر را به من معلوم کنند؛ اما تو توانایی، زیرا روحِ خدایانِ مقدس در توست. آنگاه دانیال، که نامش بَلتشصر بود، ساعتی مبهوت ماند و اندیشه‌هایش او را مضطرب ساخت. پادشاه گفت: ای بَلتشصر، خواب و تعبیرش تو را نگران نسازد. بَلتشصر پاسخ داد و گفت: ای سرورم، کاش این خواب برای دشمنانت باشد و تعبیرش برای مخالفانت. دانیال ۴:۹-۱۹

Daniel is “troubled” with the dream and interpretation, for he can understand how Nebuchadnezzar might be offended by the interpretation, but once Nebuchadnezzar encourages him to speak, Daniel provides Nebuchadnezzar with a warning of judgment to come. The warning of judgment to come, is symbolic of the warning of the first angel that arrived at the time of the end, in 1798.

دانیال از بابت رؤیا و تعبیر آن «پریشان» بود، زیرا می‌فهمید که تعبیر ممکن است نبوکدنصر را برنجاند؛ اما وقتی نبوکدنصر او را به سخن گفتن تشویق کرد، دانیال به نبوکدنصر هشداری دربارهٔ داوریِ در پیش داد. این هشدارِ داوریِ در پیش نماد هشدارِ فرشتهٔ نخستین است که در زمانِ پایان، در سال ۱۷۹۸، فرا رسید.

> Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

> آنگاه دانیال که نامش بلطشاصر بود، ساعتی مبهوت ماند و اندیشه‌هایش او را آشفته ساخت. پادشاه لب به سخن گشود و گفت: ای بلطشاصر، خواب یا تعبیرش تو را نگران نسازد. بلطشاصر پاسخ داد و گفت: ای سرور من، کاش این خواب نصیب آنان شود که از تو نفرت دارند و تعبیرش برای دشمنانت باشد. دانیال ۴:۱۹.

Daniel was “astonied for one hour.” The “hour” is one of five times that the word “hour,” occurs in the book of Daniel, and it is found nowhere else in the Old Testament. Here it represents the period of time that Daniel, representing the “wise” that understand the increase of knowledge, prepare to give the warning of the first angel, which announces the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. Daniel’s interpretation of the dream includes, not only the announcement of a coming judgment, but also a call for Nebuchadnezzar to cease from sin, representing the everlasting gospel of the first angel. The “hour” would be prophetically located at the time of the end, in 1798, when the first angel arrived into history. The first angel arrived into history in 1798, at the conclusion of the “seven times” of God’s vengeance brought against the northern kingdom, beginning in 723 BC.

دانیال «به مدت یک ساعت مبهوت شد». «ساعت» یکی از پنج باری است که واژهٔ «ساعت» در کتاب دانیال به کار رفته و در جای دیگری از عهد عتیق یافت نمی‌شود. در اینجا این واژه نمایانگر دوره‌ای از زمان است که دانیال—به‌عنوان نمایندهٔ «خردمندان»ی که افزایش دانش را می‌فهمند—برای دادن هشدار فرشتهٔ اول آماده می‌شود؛ هشداری که گشایش داوری تحقیقی را در 22 اکتبر 1844 اعلام می‌کند. تعبیر دانیال از خواب نه تنها اعلام یک داوریِ در پیش را در بر دارد، بلکه دعوتی نیز به نبوکدنصر برای دست کشیدن از گناه است که نمایانگر انجیل جاودانیِ فرشتهٔ اول می‌باشد. این «ساعت» به‌صورت نبوتی در زمانِ پایان، یعنی در سال 1798، جای می‌گیرد؛ هنگامی که فرشتهٔ اول وارد تاریخ شد. فرشتهٔ اول در سال 1798، در پایانِ «هفت زمان» انتقامِ خدا که علیه پادشاهیِ شمالی از سال 723 پیش از میلاد آغاز شده بود، وارد تاریخ شد.

> For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:22–24.

> زیرا این‌ها روزهای انتقام‌اند تا هر آنچه نوشته شده است به انجام رسد. اما وای بر زنان باردار و بر آنان که در آن روزها شیر می‌دهند! زیرا در آن سرزمین مصیبتی بزرگ خواهد بود و خشم بر این قوم خواهد آمد. و به دم شمشیر خواهند افتاد و به اسارت به میان همهٔ امّت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا زمان‌های غیریهودیان به سر آید. لوقا ۲۱:۲۲‏–‏۲۴.

Nebuchadnezzar was to live with the heart of a beast for the period of God’s vengeance, that was brought upon the northern kingdom of Israel, for Nebuchadnezzar was the king of the north. Luke identifies that same period as “times” (“times of the Gentiles”), in the plural, when he marks the ending point of the trampling down of Jerusalem.

نبوکدنصر می‌بایست برای دورهٔ انتقام خدا، با دلِ یک حیوان زندگی کند؛ انتقامی که بر پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل فرود آمد، زیرا نبوکدنصر پادشاهِ شمال بود. لوقا همان دوره را، هنگامی که پایانِ لگدمال شدنِ اورشلیم را مشخص می‌کند، «زمان‌ها» («زمان‌های غیریهودیان») به‌صورت جمع معرفی می‌کند.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

In the book of Revelation, the times of the Gentiles trampling down the sanctuary and host was simply identified as twelve hundred and sixty years, for it was simply emphasizing the period of papal persecution.

در کتاب مکاشفه، دورانِ پایمال‌کردنِ قدس و لشکر به‌دستِ غیریهودیان، به‌سادگی به‌عنوانِ هزار و دویست و شصت سال مشخص شده بود، زیرا صرفاً بر دورهٔ آزار و اذیتِ پاپی تأکید داشت.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> اما صحن بیرونی هیکل را بیرون بگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان داده شده است؛ و آنان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهدِ خود قدرت خواهم داد تا در جامهٔ پلاس، هزار و دویست و شصت روز نبوّت کنند. مکاشفه ۱۱:۲، ۳.

The warning message given by Daniel to Nebuchadnezzar, represents the warning of judgment to come. The arrival of that warning message is symbolically located in 1798, which is when the first angel arrived to warn of the approaching investigative judgment. The predicted judgment upon Nebuchadnezzar occurred in the second use of the word “hour” in chapter four.

پیام هشداری که دانیال به نبوکدنصر داد، نمایانگر هشدار نسبت به داوریِ در پیش است. فرا رسیدنِ آن پیام هشدار به‌طور نمادین به سال ۱۷۹۸ نسبت داده می‌شود؛ زمانی که فرشتهٔ نخستین برای هشدار دربارهٔ نزدیک شدنِ داوریِ تحقیقی آمد. داوریِ پیشگویی‌شده دربارهٔ نبوکدنصر در دومین کاربردِ واژهٔ «ساعت» در فصل چهارم رخ داد.

> All this came upon the king Nebuchadnezzar. At the end of twelve months he walked in the palace of the kingdom of Babylon. The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? While the word was in the king’s mouth, there fell a voice from heaven, saying, O king Nebuchadnezzar, to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee. And they shall drive thee from men, and thy dwelling shall be with the beasts of the field: they shall make thee to eat grass as oxen, and seven times shall pass over thee, until thou know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will. The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:28–33.

> تمام اینها بر پادشاه نبوکدنصر آمد. در پایان دوازده ماه، در کاخِ پادشاهیِ بابل قدم می‌زد. پادشاه گفت: آیا این بابل عظیم نیست که من آن را به زورِ قدرت خود برای خانهٔ پادشاهی بنا کرده‌ام و برای افتخارِ شکوهِ خویش؟ هنوز این سخن در دهان پادشاه بود که صدایی از آسمان فرود آمد: ای پادشاه نبوکدنصر، با تو گفته می‌شود: پادشاهی از تو سلب شد. و تو را از میان مردم خواهند راند، و سکونتت با وحوشِ صحرا خواهد بود؛ تو را وادار خواهند کرد که مانند گاوان علف بخوری، و هفت زمان بر تو خواهد گذشت تا بدانی که والاترین در پادشاهیِ آدمیان سلطنت می‌کند و آن را به هر که بخواهد می‌بخشد. در همان ساعت، این سخن دربارهٔ نبوکدنصر به انجام رسید: او از میان مردم رانده شد و مانند گاوان علف می‌خورد، و تنش از شبنم آسمان تر می‌شد، تا موهایش مانند پرهای عقاب بلند و انبوه شد و ناخن‌هایش چون چنگال‌های پرندگان دراز گردید. دانیال ۴:۲۸-۳۳.

The judgment that had been predicted came in the very “hour” that Nebuchadnezzar lifted up his heart to pride. The investigative judgment that had been predicted, came when the “hour” of God’s investigative judgment commenced.

داوریِ پیشگویی‌شده دقیقاً در همان «ساعت»ی آمد که نبوکدنصر دلِ خود را به غرور برافراشت. داوریِ تحقیقیِ پیشگویی‌شده، هنگامی آمد که «ساعتِ» داوریِ تحقیقیِ خدا آغاز شد.

The “hour” of God’s judgment on October 22, 1844, had produced two classes of worshippers, represented as the “wise” and the “wicked” in Daniel chapter twelve, and who were also represented as “wise” or “foolish” in the parable of the ten virgins, and who were also represented as those who were justified by faith in Habakkuk chapter two, who were contrasted with those that manifested the same character as had Nebuchadnezzar in the “hour” his judgment came.

«ساعت» داوری خدا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دو طبقه از پرستندگان پدید آورده بود؛ کسانی که در فصل دوازدهم دانیال به «خردمندان» و «شریران» معرفی شده بودند، و در مَثَلِ ده باکره نیز به «خردمند» یا «نادان» نمایانده شده بودند، و همچنین به‌صورت کسانی که در فصل دوم حبقوق به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده شده بودند؛ در برابرِ کسانی که همان خوی‌وخصلتی را بروز دادند که نبوکدنصر در «ساعتی» که داوری‌اش فرا رسید از خود نشان داد.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> اینک، جانِ او که متکبر است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمانِ خود زنده خواهد ماند. حبقوق ۲:۴.

The two classes in each of the three lines were manifested when the “hour” of his judgment arrived on October 22, 1844, which is what Nebuchadnezzar’s “hour” of judgment represents. 1798 was the conclusion of the “first” indignation of “seven times,” when the papacy ceased to prosper, for she was delivered a deadly wound.

دو دسته در هر یک از سه خط، هنگامی آشکار شدند که «ساعتِ» داوریِ او در 22 اکتبر 1844 فرا رسید؛ و این همان چیزی است که «ساعتِ» داوریِ نبوکدنصر نمایانگرِ آن است. 1798 پایانِ غضبِ «اوّل» از «هفت زمان» بود، زمانی که پاپیّت از رونق افتاد، زیرا زخمِ مرگ‌باری بر او وارد شد.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> و آن پادشاه بر وفق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد؛ و خود را خواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی خواهد گردانید، و سخنانی شگفت بر ضد خدایِ خدایان بر زبان خواهد آورد، و کامیاب خواهد بود تا زمانی که غضب به کمال رسد؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد شد. دانیال ۱۱:۳۶.

1844, was the end of the “last” indignation:

۱۸۴۴، پایانِ «آخرین» غضب بود:

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> و گفت: «اینک، تو را آگاه می‌کنم از آنچه در پایانِ غضب رخ خواهد داد؛ زیرا در وقتِ مقرر، پایان خواهد بود.» دانیال ۸:۱۹.

The first use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1798; which was the end of the “first” of God’s indignation of “seven times” against the northern kingdom of Israel; the arrival of the first angel’s message at the time of the end; and the end of Nebuchadnezzar’s “seven times” at the “end of the days.”

اولین کاربرد واژه «ساعت» در باب چهارم دانیال، نمایانگر سال ۱۷۹۸ است؛ که پایان «نخستین» «هفت زمانِ» خشم خدا علیه پادشاهی شمالی اسرائیل؛ فرارسیدن پیام فرشتهٔ نخست در زمان پایان؛ و پایان «هفت زمانِ» نبوکدنصر در «پایان روزها» بود.

The second use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1844; which was the end of the “last” indignation of “seven times,” against the southern kingdom of Judah. It was also the arrival of the investigative judgment, and Nebuchadnezzar’s personal judgment.

دومین کاربردِ واژهٔ «ساعت» در فصل چهارمِ کتابِ دانیال، نمایانگر سال ۱۸۴۴ است؛ که پایانِ «آخرین» خشمِ «هفت زمان» علیه پادشاهی جنوبیِ یهودا بود. همچنین، فرا رسیدنِ داوریِ تحقیقی و داوریِ شخصیِ نبوکدنصر بود.

Chapter one identifies the history of the three-step testing process, and marks the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840. Chapter four represents the arrival of the first angel’s message at the time of the end in 1798, and is to be laid over chapter one. Chapter four emphasizes the message of the first angel and its warning of approaching judgment, and marks October 22, 1844, and the arrival of the third angel’s message.

فصل اول تاریخ فرایند آزمون سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌کند و قدرت‌گیری پیام فرشته اول را در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نشان می‌دهد. فصل چهارم نمایانگر رسیدن پیام فرشته اول در زمان پایان در سال ۱۷۹۸ است و باید بر فصل اول منطبق شود. فصل چهارم بر پیام فرشته اول و هشدار آن درباره نزدیک بودن داوری تأکید می‌کند و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و رسیدن پیام فرشته سوم را نشان می‌دهد.

Together they represent the beginning of not only Adventism, but also of the United States. Chapters one through three also address the history at the end of Adventism, and the end of the United States. Chapter five, and the testimony of Belshazzar also aligns with those first three chapters.

آن‌ها در کنار هم نه تنها آغاز ادونتیسم، بلکه آغاز ایالات متحده را نیز نشان می‌دهند. فصل‌های یک تا سه همچنین به تاریخِ پایانِ ادونتیسم و پایانِ ایالات متحده می‌پردازند. فصل پنجم و گواهیِ بلشصر نیز با آن سه فصل نخست هم‌راستا هستند.

Chapter one, aligned with chapter four, represent the movement of the first angel, and the history when the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1798. The message that was then unsealed is symbolized with the vision of the Ulai River, that represents the increase of knowledge contained within chapters seven, eight and nine of Daniel.

فصل اول، در همسویی با فصل چهارم، بیانگر حرکت فرشتهٔ نخست و نیز تاریخ گشوده شدن کتاب دانیال در زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ است. پیامی که آنگاه گشوده شد، با رؤیای رود اولای نمادپردازی شده است؛ رؤیایی که نمایانگر افزایش دانشی است که در فصل‌های هفتم، هشتم و نهمِ دانیال نهفته است.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> در سال سوم سلطنتِ پادشاه بلشصر، پس از آن رویایی که در آغاز به من ظاهر شده بود، رویایی به من، یعنی به من دانیال، ظاهر شد. و در رویا دیدم؛ و چنین شد که هنگامی که دیدم، در شوشن، در قصر که در ایالت عیلام است، بودم؛ و در رویا دیدم که کنار نهر اولای بودم. دانیال ۸:۱، ۲.

Chapters one through three, aligned with chapter five; represent the movement of the third angel, and the history when the book of Daniel was unsealed in 1989. The message that was unsealed then is symbolized with the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge contained within chapters ten, eleven and twelve.

فصل‌های یک تا سه، هم‌راستا با فصل پنج، حرکت فرشتهٔ سوم و تاریخِ زمانی را که کتاب دانیال در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شد، نشان می‌دهند. پیامی که در آن زمان مُهرگشایی شد، با رؤیای رود هیدکل نمادینه شده است؛ این رؤیا نمایانگر افزایش دانشی است که در فصل‌های ده، یازده و دوازده آمده است.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماهِ نخست، من کنار رودِ بزرگ، که نامش هیدکل است، بودم. دانیال ۱۰:۴.

We will continue our consideration of the line of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.

ما بررسی خود دربارهٔ تبارِ نبوکدنصر و بلشصر را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> به مطالعه‌ای بسیار عمیق‌تر از کلام خدا نیاز است. به‌ویژه لازم است کتاب‌های دانیال و مکاشفه چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز در تاریخ خدمت ما سابقه نداشته است. شاید در برخی زمینه‌ها درباره قدرت روم و پاپیّت سخن کمتری برای گفتن داشته باشیم، اما باید توجه را به آنچه پیامبران و رسولان تحت الهام روح خدا نوشته‌اند جلب کنیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای ترسیم‌شده، چنان سامان داده است تا تعلیم دهد که عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و خداوند، خدای آسمان، و شریعت او بزرگ داشته شوند.

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> کتاب دانیال را بخوانید. نکته‌به‌نکته تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا نمایانده شده‌اند مرور کنید. سیاست‌مداران، شوراها و لشکرهای نیرومند را بنگرید و ببینید خدا چگونه عمل کرد تا غرور آدمیان را فروبکوبد و شکوه انسانی را به خاک بیفکند. تنها خداست که به عظمت نمودار می‌شود. در رؤیای پیامبر دیده می‌شود که او فرمانروایی نیرومند را به زیر می‌کشد و دیگری را برمی‌نشاند. او به‌عنوان شهریارِ جهانِ هستی آشکار می‌گردد، در آستانه برپا کردن پادشاهی جاودانه خویش—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمه همهٔ حکمت، فرمانروای حال، آشکارکننده آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در برکشیدن جان خود به سوی بیهودگی، چه‌قدر فقیر، چه‌قدر نحیف، چه‌قدر کوتاه‌عمر، چه‌قدر خطاپذیر و چه‌قدر گناهکار است.

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> روح‌القدس به‌واسطۀ اشعیا ما را به خدا، خدای زنده، به‌عنوان کانون توجه، رهنمون می‌کند—به خدایی که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما کودکی زاده شده، و پسری به ما عطا گردیده؛ و حکومت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر جاودانه، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> نوری که دانیال مستقیماً از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای ایامِ آخر داده شده بود. رؤیاهایی که او در کنار رودهای اولای و حدّیقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و به زودی همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به وقوع خواهند پیوست.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

> به شرایط ملت یهود در زمانی که نبوّت‌های دانیال داده شد توجه کنید. اسرائیلیان در اسارت بودند، هیکلشان ویران شده بود و خدمت هیکل معلق شده بود. دین آنان بر مراسم نظام قربانی متمرکز شده بود. آنان صورت‌های ظاهری را همه‌چیز شمرده بودند، حال آن‌که روح عبادت حقیقی را از دست داده بودند. خدماتشان به سنت‌ها و اعمال بت‌پرستی آلوده شده بود، و در اجرای مراسم قربانی، فراتر از سایه به حقیقت نمی‌نگریستند. مسیح را، قربانیِ حقیقی برای گناهان بشر، درنمی‌یافتند. خداوند عمل کرد تا قوم را به اسارت ببرد و خدمات هیکل را معلق سازد، تا مبادا مراسم ظاهری تمامِ دین آنان گردد. اصول و اعمال آنان باید از بت‌پرستی پالوده می‌شد. خدمتِ آیینی متوقف شد تا خدمتِ قلبی احیا شود. جلالِ ظاهری برداشته شد تا آنچه روحانی است آشکار گردد. Manuscript Releases، جلد ۱۶، ۳۳۳، ۳۳۴.

Back to Articles