Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-One

کتاب دانیال - شماره شصت و یک

Unveiling the Prophetic Tapestry: Understanding Daniel’s Visions, the Covenant, and the Sealing Time in the Last Days

پرده‌برداری از تار و پود پیش‌گویانه: شناختِ رویاهای دانیال، پیمان و زمان مهر و موم در واپسین روزها

Author

Jeff Pippenger

Published

January 25, 2024

Formats

PDF
Word

Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.

جبرئیل در باب نهم نزد دانیال آمد تا او را از بینش و فهمِ آن دو رویا که در باب هشتم مطرح شده بودند، برخوردار سازد.

> And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

> و او مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون بیرون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم بدهم. در آغاز تضرعات تو فرمان صادر شد و من آمده‌ام تا تو را خبر دهم، زیرا تو بسیار محبوبی؛ پس سخن را بفهم و رؤیا را درک کن. دانیال ۹:۲۲، ۲۳.

In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.

برای اینکه دانیال «فهمی» را که نیاز داشت به دست آورد، جبرئیل به او گفت که هم «امر» را بفهمد و هم «رؤیا» را. «امر» همان رؤیای پایمال شدنِ قدس و لشکر بود، و «رؤیا» رؤیای ظهور در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود. خواهر وایت نیز بر این دو رؤیا تأکید می‌کند، زمانی که به ما اطلاع می‌دهد دانیال در پی فهمِ نسبتِ اسارتِ هفتادساله و دو هزار و سیصد سال بود. هفتاد سال همان چیزی است که جبرئیل آن را «امر» معرفی کرد و «رؤیا» دو هزار و سیصد سال بود. هنگامی که جبرئیل تعبیرِ دو هزار و سیصد سال را ارائه می‌کند، دانیال نمایندهٔ «حکیمان» روزهای آخر است. «حکیمان» در تعبیرِ جبرئیل، هم «امر» و هم «رؤیا» را می‌شناسند، اما شریران درنمی‌یابند. میلریت‌ها «امر» و «رؤیا» را فهمیدند، اما فقط به‌شکلی محدود.

The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.

چهارصد و نود سالِ مهلت، دوره‌ای بود که بر چهارصد و نود سالِ سرکشی علیه عهدِ «هفت بار» که در لاویانِ فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وشش بیان شده است، استوار بود. اسارتِ هفتادساله، مجموعِ همه‌ی سال‌هایی بود که به زمین اجازه داده نشده بود از استراحتِ خود بهره‌مند شود.

The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.

آن هفته‌ای که مسیح عهد را با بسیاری تثبیت کرد، نمونه‌ای از کشمکشِ عهد او بود، چنان‌که با دو دورهٔ هزار و دویست و شصت‌روزه نشان داده می‌شود. آن هفتهٔ نبوتی با صلیب به دو بخش تقسیم شد که نمادِ مهرِ خداست.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

> مُهر خدای زنده چیست که بر پیشانی‌های قوم او نهاده می‌شود؟ آن نشانه‌ای است که فرشتگان، نه چشمان انسان، می‌توانند آن را بخوانند؛ زیرا فرشتهٔ هلاک‌کننده باید این نشانِ رستگاری را ببیند. ذهن خردمند، نشانِ صلیبِ جلجتا را در پسران و دخترانِ به فرزندی پذیرفتهٔ خداوند دیده است. گناهِ سرپیچی از شریعتِ خدا زدوده شده است. آنان جامهٔ عروسی بر تن دارند و نسبت به همهٔ فرمان‌های خدا مطیع و وفادارند. Manuscript Releases، جلد ۲۱، ۵۲.

That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.

آن هفته نمادِ دو دورهٔ هزار و دویست و شصت ساله بود که خط فاصل‌شان قانون یکشنبهٔ سال ۵۳۸ (نشان وحش) بود؛ در طی آنها نخست بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی قدس و لشکر را پایمال کردند. به مدت هزار و دویست و شصت روز، مسیح شهادت خود را داد؛ سپس به مدت هزار و دویست و شصت روز دیگر، همان شهادت را از طریق شاگردانش داد. به مدت هزار و دویست و شصت سال، شیطان از طریق بت‌پرستی شهادت خود را داد، و سپس به مدت هزار و دویست و شصت سال دیگر، شیطان از طریق دستگاه پاپی شهادت خود را داد.

The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.

آن عهد که به‌سبب نافرمانی اسرائیلِ باستان به «مخاصمه» خدا بدل شد، عهدِ لاویان، بابِ بیست‌وپنجم بود؛ عهدی که در آن استراحتِ زمین و سالِ یوبیل که می‌بایست هر چهل‌ونهمین سال جشن گرفته شود، تشریح شده بود.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.

> و خداوند بر کوه سینا با موسی سخن گفت و فرمود: به بنی‌اسرائیل بگو: چون به سرزمینی که به شما می‌دهم درآیید، آنگاه آن زمین سَبتی برای خداوند نگاه دارد. شش سال مزرعه‌های خود را بکارید و شش سال تاکستان‌های خود را هرس کنید و محصول آن را جمع کنید؛ اما در سال هفتم، برای زمین سَبتی از استراحت خواهد بود، سَبتی برای خداوند: نه مزرعه‌های خود را بکارید و نه تاکستان‌های خود را هرس کنید. آنچه از برداشت شما خودبه‌خود بروید، درو مکنید، و انگورِ تاکستانِ هرس‌نشدهٔ خود را جمع نکنید، زیرا آن سال برای زمین سالی از استراحت است. و سبتِ زمین برای شما خوراک خواهد بود؛ برای شما و برای غلامان و کنیزان شما و برای اجیران شما و برای غریبه‌ای که با شما اقامت دارد، و نیز برای دام‌های شما و جانورانی که در سرزمین شما هستند؛ تمامی محصول آن خوراک خواهد بود. و برای خود هفت سبتِ سال‌ها بشمارید، هفت بار هفت سال؛ پس مدت هفت سبتِ سال‌ها برای شما چهل‌ونه سال خواهد بود. آنگاه در روز دهم از ماه هفتم، در روز کفاره، کرنای یوبیل را به صدا درآورید؛ در سراسر سرزمین خود صدای کرنای را طنین‌انداز کنید. و سال پنجاهم را تقدیس کنید و آزادی را در تمام زمین برای همه ساکنان آن اعلام نمایید: این برای شما یوبیل خواهد بود؛ و هر کس به ملک خود بازگردد و هر کس به خاندان خود بازگردد. آن سال پنجاهم برای شما یوبیل باشد: نه بکارید، و نه آنچه خودروی آن است درو کنید، و نه انگورِ تاکستانِ هرس‌نشدهٔ خود را بچینید. زیرا یوبیل است؛ برای شما مقدس خواهد بود؛ از محصولِ آن که در مزرعه می‌روید خواهید خورد. در سال این یوبیل، هر کس به ملکِ خود بازخواهد گشت. لاویان 25:1-13.

The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

دورهٔ نخستِ پیشگوییِ دوهزار و سیصد ساله، همچون هفته‌ای که مسیح عهد را تأیید کرد و نیز چهارصد و نود سال، به‌طور مستقیم با «هفت بار» در باب‌های بیست‌وپنج و بیست‌وششِ لاویان مرتبط است.

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.

> پس بدان و بفهم که از صدور فرمان برای اعاده و بنای اورشلیم تا به مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ کوچه و حصار دوباره بنا خواهد شد، حتی در زمان‌های تنگی. دانیال ۹:۲.

Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.

شصت و نه هفته، که از سال ۴۵۷ قبل از میلاد آغاز می‌شود، به تعمید مسیح و آغاز آن هفته‌ای منتهی می‌شود که در آن او عهد را تأیید کرد؛ که همان عهدِ «نزاع» خدا بود. اما یک «هفتهٔ هفته‌ها» (چهل و نه سال) وجود داشت که به‌وسیلهٔ عبارت «هفت هفته و شصت و دو هفته» از آن شصت و نه هفته جدا شده بود. با آغاز از سال ۴۵۷ قبل از میلاد، چهل و نه سال مقرر بود که اشاره‌ای آشکار به عهدِ فصل بیست و پنجمِ سفر لاویان و به جشن یوبیل است. آن چهل و نه سال نه تنها نمادی از چرخه‌های یوبیل بود، بلکه نمادی از عید پنتکاست نیز بود؛ که روز پنجاهمی است که پس از چهل و نه روزِ عیدِ هفته‌ها می‌آید.

The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:

چهل و نه سال نخستِ آن دوهزار و سیصد سال، چهارصد و نود سال، و آن «هفته»ای که در آن عهد تأیید شد، همگی به‌طور مستقیم با دوهزار و پانصد و بیست سالی که در لاویانِ باب بیست‌وشش به‌صورت «هفت بار» بیان شده است، پیوند دارند. هر جزء از نبوتِ دوهزار و سیصد ساله مستقیماً با «هفت بار»ی مرتبط است که ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ آن را کنار گذاشت و رد کرد. «هفت بار» نمادی از عهد یوبیل است، و از این‌رو باید توجه داشت که وقتی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آن دوهزار و سیصد سال به پایان رسید، همان روز آن دوهزار و پانصد و بیست سال نیز به پایان رسید، زیرا موسی در لاویان باب بیست‌وپنج چنین ثبت کرده است:

> And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

> و برای خود هفت سبتِ سال‌ها بشمار، هفت بار هفت سال؛ و مدتِ این هفت سبتِ سال‌ها برای تو چهل و نه سال باشد. آنگاه در روزِ دهمِ ماهِ هفتم، شیپورِ یوبیل را به صدا درآوری؛ در روزِ کفّاره، در سراسر سرزمینِ خود شیپور را به صدا درآورید. لاویان ۲۵:۸، ۹.

Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”

هر دورهٔ نبوتی درون دورهٔ دوهزار و سیصد ساله، به‌طور مستقیم با «هفت‌بارِ» لاویان بیست‌وشش پیوند دارد، از جمله روزی که هر دو دورهٔ نبوتی پایان یافتند. نخستین چهل‌ونه سال کار بازسازی و احیای اورشلیم را مشخص می‌کرد که با خروج قوم خدا از بابل نهایی می‌شد. هیکل پیش از فرمان سوم به پایان رسید، همان‌گونه که هیکل میلریتی نیز پیش از آمدن فرشتهٔ سوم به پایان رسید. با این‌حال، پس از ۴۵۷ پیش از میلاد، «خیابان» هنوز باید «دوباره ساخته شود، و دیوار نیز، حتی در زمان‌های دشوار». به‌عنوان آلفا و امگا، عیسی همواره پایان یک چیز را با آغاز آن نشان می‌دهد، و پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، میلریتی‌ها می‌بایست «خیابان» و «دیوار» را «در زمان‌های پرآشوب» به پایان برسانند.

Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.

خواهر وایت دیوار واقعیِ حفاظت پیرامون اورشلیم را نمادی از شریعت خدا معرفی می‌کند، و بلافاصله پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، اهل ایمان به قدس آسمانی هدایت شدند و شریعت خدا (دیوار) را شناختند. برای شناخت شریعت خدا، از جمله سبت، میلری‌ها به عهد اسرائیل باستان بازگردانده شدند. بازسازی «خیابان» واقعی، همان احیایی است که به‌طور روحانی هنگامی تحقق یافت که میلری‌ها به «راه‌های کهن» ارمیا بازگشتند. «زمان‌های پرمشقت»ی که قرار بود در دوره‌ای که دیوار و خیابان برقرار می‌شدند وجود داشته باشد، باید پس از ۱۸۴۴ تحقق می‌یافت، و جنگ داخلی که در آن هنگام نزدیک می‌شد و به‌زودی در همان مقطع تاریخی آغاز گردید، نمایانگر همان زمان‌های پرمشقت بود.

Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.

اگر وفادار می‌ماندند، به سال پنجاهمِ نمادینِ یوبیل (که در آن بردگان آزاد می‌شوند) می‌رسیدند؛ سالی که روز پنجاهمِ پنطیکاست نیز نمایندهٔ آن بود (که در آن پیام رهایی به سراسر جهان می‌رسد). اما پس از ۱۸۴۴، بیشترشان با نورِ سبت مخالفت کردند و در ۱۸۶۳ پیام موسی («هفت زمان») را نیز که توسط ایلیا (ویلیام میلر) به آنان رسانده شده بود، رد کردند. به عبارت دیگر، از «راه» (راه‌های کهن) که می‌بایست آن را بازسازی کرده و در آن گام بردارند، روی برتافتند.

Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.

عیسی همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد، و هنگامی که مَثَلِ ده باکره در روزهای آخر تکرار می‌شود، کارِ بازسازیِ اورشلیم بار دیگر باید به انجام برسد. «خیابان و دیوار» در «زمان‌های پرآشوب» بنا خواهند شد. اکنون در حال ورود به همان زمان‌های پرآشوب هستیم. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمادِ قانونِ یکشنبه است که به‌زودی فرا می‌رسد؛ پس هنگامی که «ساعتِ زلزلهٔ عظیم» در مکاشفهٔ یازده فرا برسد، خیابان و دیوار در زمان‌های پرآشوب بنا خواهند شد. اکنون آن زمان‌های پرآشوب را «به خشم آمدنِ امت‌ها» که بر اثر جنگ‌افروزیِ رو به افزایشِ اسلام پدید می‌آید، می‌نامیم.

While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.

او هنگام توضیح آنچه پیش‌تر دربارهٔ «زمانِ مصیبت» نوشته شده بود، توضیحی ارائه کرد که در کتاب «نوشته‌های نخستین» ثبت شده است.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> ۱. در صفحهٔ ۳۳ چنین آمده است: «دیدم که سبت مقدس، دیوارِ جداکنندهٔ میان اسرائیل حقیقیِ خدا و بی‌ایمانان هست و خواهد بود؛ و اینکه سبت، مسئلهٔ بزرگی است برای متحد ساختن دل‌های قدیسانِ عزیز و منتظرِ خدا. دیدم که خدا فرزندانی دارد که سبت را درنمی‌یابند و به جا نمی‌آورند. آنان نورِ مربوط به آن را رد نکرده‌اند. و در آغازِ زمانِ تنگی، هنگامی که بیرون رفتیم و سبت را به‌طور کامل‌تر اعلام کردیم، از روح‌القدس پر شدیم.»

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> این رؤیا در سال ۱۸۴۷ داده شد، زمانی که تنها شمار بسیار اندکی از برادران ادونتیست سبت را نگاه می‌داشتند و از میان همان اندک نیز، فقط معدودی می‌پنداشتند که نگاه‌داشتن آن از چنان اهمیتی برخوردار است که بتواند میان قوم خدا و بی‌ایمانان خط تمایزی بکشد. اکنون تحقق آن رؤیا کم‌کم آشکار می‌شود. «آغاز آن زمان تنگی» که در اینجا ذکر شده، اشاره به هنگامی که بلاها آغاز به ریخته شدن می‌کنند ندارد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از ریخته شدن آن‌ها اشاره دارد، زمانی که مسیح در قدس است. در آن هنگام، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران پسین»، یا تجدید نیرو از حضور خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلند فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و قدیسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، بایستند." نوشته‌های نخستین، ۸۵.

There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.

یک «دورهٔ کوتاه» وجود دارد که پیش از پایانِ دورهٔ مهلت است؛ زمانی که «ملت‌ها خشمگین خواهند شد، با این حال در مهار نگاه داشته می‌شوند». هم‌زمان «بارانِ پسین» فرا می‌رسد. «خشمگین شدنِ ملت‌ها» نمادی است که در باب یازدهمِ کتاب مکاشفه مشخص شده است.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> و ملت‌ها خشمگین شدند، و خشم تو فرارسیده است، و زمانِ مردگان نیز فرارسیده است تا داوری شوند، و تا تو پاداش دهی به بندگان خویش، یعنی پیامبران، و به قدیسان، و به آنان که از نام تو می‌ترسند، کوچک و بزرگ؛ و نابود کنی کسانی را که زمین را نابود می‌کنند. مکاشفه ۱۱:۱۸.

Sister White comments on this verse.

خواهر وایت دربارهٔ این آیه اظهار نظر می‌کند.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> دیدم که خشمِ ملت‌ها، غضبِ خدا، و زمانِ داوریِ مردگان جدا و متمایز از هم بودند و یکی پس از دیگری رخ می‌دادند؛ همچنین اینکه میکائیل هنوز برنخاسته بود و زمانِ تنگی، چنان که هرگز نبوده است، هنوز آغاز نشده بود. اکنون ملت‌ها در حال خشمگین شدن‌اند، اما هنگامی که کاهنِ اعظمِ ما کار خود را در مقدس‌گاه به پایان برساند، برخواهد خاست، جامه‌های انتقام را خواهد پوشید، و آنگاه هفت بلای آخر ریخته خواهند شد.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> «دیدم که چهار فرشته چهار باد را باز خواهند داشت تا کار عیسی در مقدسگاه به انجام برسد، و آنگاه هفت بلای آخر فرا خواهند رسید.» نوشته‌های نخستین، ص ۳۶.

The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.

«خشمگین شدن ملت‌ها» درست پیش از بسته شدن دورهٔ آزمایش رخ می‌دهد، زیرا پس از آن «خشم خدا» می‌آید. «خشم خدا» هنگام بسته شدن دورهٔ آزمایش رخ می‌دهد، و «زمان داوری مردگان» به داوری‌ای اشاره دارد که در دوران هزاره روی می‌دهد و ناظر به داوری مردگان که در سال ۱۸۴۴ آغاز شد نیست.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.

> و دیدم فرشته‌ای از آسمان فرود می‌آید که کلیدِ هاویه را دارد و در دستش زنجیری بزرگ است. و اژدها را، آن مارِ کهن که همان ابلیس و شیطان است، گرفت و او را هزار سال در بند کرد؛ و او را در هاویه افکند و محبوسش ساخت و بر او مُهر نهاد تا دیگر امّت‌ها را نفریبد، تا آن هزار سال به انجام رسد؛ و پس از آن باید اندک زمانی رها شود. و تخت‌ها دیدم و کسانی بر آنها نشستند و داوری به ایشان سپرده شد؛ و جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر شهادت عیسی و به خاطر کلام خدا سر بریده شده بودند، و آنانی که نه وحش را پرستیده بودند و نه تمثال او را، و مهر او را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود نپذیرفته بودند؛ و آنان زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند. مکاشفه ۲۰:۱-۴.

The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.

داوری‌ای که به قدیسان «واگذار شده» است، نشان می‌دهد که آنان در طول هزاره بر شریران داوری خواهند کرد، نه اینکه خودشان مورد داوری قرار گیرند.

> “During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.

> در مدت هزار سالِ میانِ رستاخیز نخست و دوم، داوریِ شریران صورت می‌گیرد. رسول پولس به این داوری به‌عنوان رویدادی که پس از بازگشت دوم خداوند رخ می‌دهد اشاره می‌کند: «هیچ چیز را پیش از وقت داوری نکنید تا خداوند بیاید؛ همان که امور نهانِ تاریکی را به روشنایی خواهد آورد و نیت‌های دل‌ها را آشکار خواهد ساخت.» اول قرنتیان ۴:۵. دانیال اعلام می‌کند که وقتی قدیم‌الأیام آمد، «داوری به مقدسانِ خدای متعال سپرده شد.» دانیال ۷:۲۲. در این زمان، عادلان به‌عنوان پادشاهان و کاهنان برای خدا سلطنت می‌کنند. یوحنا در مکاشفه می‌گوید: «تخت‌ها را دیدم، و بر آنها نشستند و داوری به ایشان سپرده شد.» «ایشان کاهنانِ خدا و مسیح خواهند بود و با او هزار سال سلطنت خواهند کرد.» مکاشفه ۲۰:۴، ۶. در همین زمان است که، مطابق پیشگویی پولس، «مقدسان جهان را داوری خواهند کرد.» اول قرنتیان ۶:۲. آنان در اتحاد با مسیح شریران را داوری می‌کنند، اعمالشان را با کتاب قانون، یعنی کتاب مقدس، می‌سنجند و در هر مورد بر حسب کارهایی که در بدن انجام شده است حکم می‌دهند. آنگاه سهمِ رنجی که شریران باید متحمل شوند بر حسب اعمالشان تعیین می‌شود؛ و در برابر نامشان در کتاب مرگ ثبت می‌گردد.

> “Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.

> شیطان و فرشتگان شریر نیز به‌وسیلهٔ مسیح و قوم او داوری می‌شوند. پولس می‌گوید: «آیا نمی‌دانید که ما فرشتگان را داوری خواهیم کرد؟» آیه ۳. و یهودا اعلام می‌کند که «فرشتگانی که مقام نخستین خود را نگاه نداشتند، بلکه مسکن خود را ترک کردند، او ایشان را با زنجیرهای ابدی در تاریکی برای داوری روز عظیم نگاه داشته است.» یهودا ۶.

> “At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

> «در پایانِ هزار سال، رستاخیزِ دوم روی خواهد داد. آنگاه شریران از میانِ مردگان برخیزانیده می‌شوند و برای اجرای «حکمِ مکتوب» در حضورِ خدا حاضر خواهند شد. بدین‌سان، مکاشفه‌گر پس از توصیفِ رستاخیزِ عادلان می‌گوید: «بقیهٔ مردگان تا پایانِ هزار سال دیگر زنده نشدند.» مکاشفه ۲۰:۵. و اشعیا دربارهٔ شریران می‌گوید: «آنان همچون زندانیانی که در سیاه‌چال گردآوری می‌شوند، گردآوری خواهند شد و در زندان محبوس خواهند شد، و پس از روزهای بسیار به آنان رسیدگی خواهد شد.» اشعیا ۲۴:۲۲.» مناقشهٔ بزرگ، ۶۶۰، ۶۶۱.

It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”

از این رو روشن است که «خشمگین شدن ملت‌ها» به «زمان‌های پرآشوبی» اشاره دارد که پیش از پایان مهلت بر جهان فرا می‌رسند، و اینکه وقتی «ملت‌ها خشمگین می‌شوند»، آنان به‌طور همزمان «مهار می‌شوند».

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.

> «دیدم که خشم ملت‌ها، غضب خدا، و زمان داوری مردگان از هم جدا و متمایز بودند و یکی در پی دیگری می‌آمدند.» نوشته‌های نخستین، ۳۶.

At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.

در آن هنگام که «ملت‌ها خشمگین می‌شوند»، بارانِ پسین آغاز به باریدن می‌کند.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.

زمانی فرا می‌رسد که «امّت‌ها به خشم می‌آیند»، اما در همان حال «در مهار نگاه داشته می‌شوند». آنگاه است که مسیح ملکوتِ جلال خود را برپا می‌کند، زیرا او ملکوت خود را در زمان بارانِ پسین برپا می‌سازد.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> باران پسین بر آنان که پاک‌اند در راه است—آنگاه همه آن را همچون پیش‌تر دریافت خواهند کرد.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> هنگامی که چهار فرشته دست بردارند، مسیح پادشاهی خود را برپا خواهد کرد. هیچ‌کس بارانِ واپسین را دریافت نمی‌کند جز آنان که هرچه از دستشان برمی‌آید انجام می‌دهند. اسپالدینگ و مگن، ۳.

The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

دو بند پیشین از کتاب Early Writings نشان می‌دهند که وقتی ملت‌ها به خشم می‌آیند و هم‌زمان «مهار می‌شوند»، چهار فرشته چهار باد را بازمی‌دارند. ازاین‌رو، به خشم آمدن ملت‌ها به‌صورت «چهار باد» نمایانده شده است. او همچنین اشاره کرد که در زمانی که چهار فرشته ملت‌های خشمگین را مهار می‌کنند، باران پسین خواهد رسید. دوره‌ای از زمان که با آمدن باران پسین آغاز می‌شود—که همان هنگامِ خشمگین شدن ملت‌ها و در عین حال مهار شدنشان است—ادامه می‌یابد تا وقتی که میکائیل برخیزد و مهلت بشر پایان یابد. آن دوره زمانی، دوره‌ای است که فرصت نجات رو به پایان است؛ و بنابراین نمایانگر آخرین کار مسیح در قدس‌الاقداس است که به‌عنوان دوره‌ای شناخته می‌شود که در آن او یا گناهان مردمان را از کتاب‌های داوری می‌زداید یا نام‌هایشان را از آن کتاب‌ها محو می‌کند. آن بازه زمانی، هنگامی که فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند، زمان مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است.

Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.

اسلامِ «وای سوم» همان قدرتی است که «ملت‌ها را به خشم می‌آورد»، و «وای سوم» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، اما اسلام فوراً «مهار شد». «باد شرقی» نمادی از اسلام است، و اشعیا «باد شرقی» را همان «باد سخت» معرفی می‌کند که خدا آن را «بازمی‌دارد» (مهار می‌کند). جنگ‌افروزیِ اسلام بارها به‌صورت زنی در حال زایمان تصویر شده است، زیرا جنگی فزاینده است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، هنگامی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد؛ نشانه‌اش فرو ریختن ساختمان‌های بزرگ شهر نیویورک بود.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.

در نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰، اسلام به‌صورت «اسب‌های جنگی» نمایش داده شده است. در باب نهم مکاشفه، که در آن اسلامِ وایِ نخست و دوم مطرح شده است، ماهیت اسلام با نام پادشاه اسلام مشخص می‌شود.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> و پادشاهی بر ایشان بود که فرشتهٔ هاویه است؛ نام او به عبری ابدّون و به یونانی آپولیون است. مکاشفه ۹:۱۱.

The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.

این آیه که فصل نهم، آیه یازدهم است، به‌صورت پیش‌گویانه مشخص می‌کند که چه در عهد عتیق (عبری) و چه در عهد جدید (یونانی)، ماهیت اسلام «ابدّون» یا «اپولیون» است. هر دو نام به معنای «ویرانی و مرگ» هستند.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ این چهار باد به‌صورت اسبی خشمگین تصویر شده است که می‌کوشد از بند رها شود و بر روی تمام زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ به همراه دارد." انتشارهای نسخهٔ خطی، جلد ۲۰، ۲۱۷.

The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.

چهار باد، اسب خشمگینِ پیشگویی‌های کتاب مقدس است که می‌کوشد از بند رها شود. یکی از ویژگی‌های نبویِ این اسب خشمگین این است که مهار شده است، اما می‌کوشد از بند رها شود و «ویرانی و مرگ» را بر سراسر زمین بیاورد.

We will continue to address these subjects in the next article.

ما در مقاله بعدی نیز به این موضوعات خواهیم پرداخت.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> ای کاش قوم خدا درکی از ویرانی قریب‌الوقوع هزاران شهر، که اکنون تقریباً به بت‌پرستی سپرده شده‌اند، داشتند! اما بسیاری از کسانی که باید حقیقت را اعلام کنند، برادران خویش را متهم و محکوم می‌کنند. وقتی قدرت دگرگون‌ساز خدا بر اذهان نازل شود، دگرگونیِ قاطعی رخ خواهد داد. مردم دیگر میلی به انتقاد و تخریب نخواهند داشت. در موضعی نخواهند ایستاد که مانع تابش نور به جهان شود. انتقادها و اتهام‌زنی‌هایشان پایان خواهد یافت. قوای دشمن برای نبرد بسیج می‌شوند. درگیری‌های سختی پیشِ روست. به هم نزدیک شوید، ای برادران و خواهران من، به هم نزدیک شوید. با مسیح پیوند یابید. "نگویید: هم‌پیمانی است ... و از ترس آنان مترسید و بیمناک نشوید. خودِ خداوند لشکرها را تقدیس کنید؛ او ترس شما و هراس شما باشد. و او برای شما مقدسگاهی خواهد بود؛ اما برای هر دو خاندان اسرائیل سنگی لغزش‌آور و صخره‌ای مایهٔ افتادن، و برای ساکنان اورشلیم دام و تله‌ای خواهد بود. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و خواهند افتاد و شکسته خواهند شد و به دام خواهند افتاد و گرفتار خواهند گشت."

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> دنیا صحنهٔ نمایش است. بازیگران، یعنی ساکنان آن، در حال آماده شدن‌اند تا نقش خود را در آخرین نمایش بزرگ ایفا کنند. خدا از نظرها دور مانده است. در میان توده‌های عظیم بشر وحدتی وجود ندارد، مگر آن‌که مردم برای تحقق مقاصد خودخواهانهٔ خود با هم متحد شوند. خدا ناظر است. مقاصد او دربارهٔ بندگان یاغی‌اش تحقق خواهد یافت. جهان به دست انسان‌ها سپرده نشده است، هرچند خدا اجازه داده است عناصر آشفتگی و بی‌نظمی برای مدتی حاکم باشند. قدرتی از عالمِ زیرین در کار است تا آخرین صحنه‌های بزرگ این نمایش را پدید آورد—شیطان که چون مسیح می‌آید و با همهٔ فریبندگیِ شرارت در کسانی عمل می‌کند که خود را در انجمن‌های مخفی به هم می‌پیوندند. آنان که در برابر اشتیاقِ هم‌پیمانی تسلیم می‌شوند، در حال به ثمر رساندن طرح‌های دشمن‌اند. اثر در پی علت خواهد آمد.

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> بی‌قانونی تقریباً به اوج خود رسیده است. آشفتگی جهان را فرا گرفته است و به زودی وحشتی عظیم بر انسان‌ها فرود خواهد آمد. پایان بسیار نزدیک است. ما که حقیقت را می‌شناسیم باید خود را برای آنچه به زودی چون غافلگیریِ درهم‌شکننده‌ای بر جهان فرود خواهد آمد آماده کنیم. ریویو اند هرالد، ۱۰ سپتامبر ۱۹۰۳.

Back to Articles