Article

# Panium - Number Eighteen

پانیوم - شمارهٔ هجده

Three Times 250

سه برابرِ ۲۵۰

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2026

Formats

PDF
Word

We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.

اکنون به برخی از دلالت‌های آیهٔ دوازدهمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال خواهیم پرداخت، و پس از آن، سه خطّ «۲۵۰» ساله را در چارچوبِ تاریخِ آیات یازدهم تا پانزدهم، که در نبردِ پانیوم در سال ۲۰۰ ق.م. تحقق یافت، قرار خواهیم داد. خطّ «۲۵۰» ساله‌ای که در ۴۵۷ ق.م. آغاز شد، در ۲۰۷ ق.م. پایان می‌یابد، در میانهٔ دورانی که با نبردِ رافیا آغاز می‌شود و با نبردِ پانیوم پایان می‌پذیرد. «۲۵۰» سالِ خطّ نرون با تاریخِ سه‌مرحله‌ایِ کنستانتین، مُتمثّل در سال‌های ۳۱۳، ۳۲۱ و ۳۳۰، به پایان می‌رسد. دورهٔ «۲۵۰» سالهٔ ایالاتِ متحدۀ آمریکا در ۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ پایان می‌یابد.

Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.

خطّ نرون نمایانگر تاریخِ دورانِ آزمایشِ تصویرِ وحش است؛ نخست در ایالات متحده، و سپس در جهان. خطّ ۴۵۷ قبل از میلاد، ترامپ را از حیث نظامی در میانه‌ای میان دو نبرد قرار می‌دهد. دوره‌ای که از ۱۷۷۶ امتداد دارد نیز نقطهٔ میانی‌ای را برای آخرین ریاست‌جمهوریِ ترامپ معیّن می‌کند. برای قرار دادن این خطوط در موضع درستشان، نخست به آیهٔ دوازدهم و به زوالِ روسیه و پوتین خواهیم پرداخت. سپس به سه خطّ «۲۵۰» ساله، و آنگاه به خطّ سلسلهٔ حسمونیان. با استقرارِ آن خطوط، پطرس را در انطباق با پانیوم قرار خواهیم داد. وقتی آن خطوط برقرار شد، باید بتوانیم تشخیص دهیم که پیام ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ چگونه باید تصحیح و اعلان شود، و این‌که آن پیام، پیامِ کتابِ یوئیل است.

## King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt

عزیا، پادشاه یهودا، و بطلمیوس، پادشاه مصر

The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.

تاریخی که در نبردِ رافیا آیهٔ یازدهم را محقق ساخت، با تاریخِ پادشاه عزیا مطابقت دارد. دعوتِ اشعیا، آنگاه که برای اعلانِ پیامِ بارانِ پسین تطهیر و مقتدر شد، در سالِ درگذشتِ عزیا واقع گردید.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.

> در سال وفات عزیا پادشاه، خداوند را نیز دیدم که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود و دامن ردایش هیکل را پر کرده بود. اشعیا ۶:۱.

Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.

مرگِ عزّیا مسبوق به عصیانی بود که او از خود بروز داد؛ عصیانی که با عصیانِ بطلمیوس، بلافاصله پس از پیروزی در نبردِ رافیا، موازی و همسو بود. عزّیا و بطلمیوس نمادهای پادشاهِ جنوب‌اند؛ پادشاهی که دلش برافراشته شده است و با تلاش برای درآمیختنِ اقتدارِ حکومتی با اقتدارِ کلیسایی، به شورش برمی‌خیزد. هنگامی که عزّیا در صددِ درآمیختنِ کلیسا و دولت برآمد، جذامی که بر پیشانی‌اش پدیدار شد، نمونۀ نمادینِ نشانۀ وحش بود.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> و فرشته سوم از پی ایشان آمده، به آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و صورت او را بپرستد و نشان او را بر پیشانی یا بر دست خود بگیرد، همان از شراب خشم خدا که بی‌هیچ آمیزشی در جام غضب او ریخته شده است، خواهد نوشید؛ و او در حضور فرشتگان مقدس و در حضور بره، با آتش و گوگرد عذاب خواهد دید. و دود عذاب ایشان تا ابدالآباد بالا می‌رود؛ و آنان که وحش و صورت او را می‌پرستند و هر که نشان نام او را می‌پذیرد، نه روز و نه شب آرامی دارند. مکاشفه ۱۴:۹‏–‏۱۱.

Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.

عزّیا از آن پس، از زمانِ اقدامِ یاغیانه‌اش برای درآمیختنِ کلیسا و دولت، نمایانگرِ مرگی تدریجی است. سپس او نمایانگرِ دوره‌ای یازده‌ساله از هم‌سلطنتیِ بی‌اختیار با پسرش است. عزّیا پس از شورشش یازده سال زنده ماند. آغازِ شورشِ او نمادِ قانونِ یکشنبه است، جایی که کلیسا و دولت درهم آمیخته می‌شوند و علامتِ وحش تحمیل و اجرا می‌گردد. یازده سال بعد درگذشت، و این، پایانِ سلطنتِ او به‌عنوان پادشاهِ پادشاهیِ جنوبیِ یهودا را نشان می‌دهد؛ همان سرزمینِ پرجلال، یعنی ایالات متحده.

In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.

در نسبتِ نبوی با بطلمیوس، عزّیا نمایانگرِ یهودا، سرزمینِ مجید و پروتستانیسمِ مرتد است؛ در حالی که بطلمیوس نمایانگرِ مصر است، که قدرتِ اژدهاست و دینِ آن احضارِ ارواح است. هنگامی که این دو پادشاه به‌مثابهٔ دو خطِ موازی در نظر گرفته می‌شوند، عزّیا دیگر تمثیلی از سرزمینِ مجید نیست و آن دو با هم نمادِ دو ملت می‌گردند. مصر و یهودا نمادِ ادیانِ احضارِ ارواح و پروتستانیسمِ مرتدند. آن‌ها نمادِ دولت و کلیسا هستند. کشورداری و کلیسا‌داری‌ای که نمایندگی می‌کنند، آنگاه که به‌صورت نمادی واحد هم‌تراز شوند، دو ملت را در خود جای می‌دهد؛ چنان‌که مادها و پارس‌ها چنین بودند، چنان‌که مصر و سدومِ فرانسه چنین بودند، چنان‌که شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستانِ ایالات متحده چنین هستند، چنان‌که پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل و یهودا چنین بودند، و همچنین رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی. به‌مثابهٔ نمادِ دو پادشاهی، ایشان به‌گونه‌ای نبوی به‌وسیلهٔ هیکلِ اورشلیم به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ همان‌جا که هر دو، عزّیا و بطلمیوس، در پیِ قربانی کردن در هیکلِ اورشلیم بودند. دو ملتی که هر دو بر همان هیکل عصیان می‌ورزند.

It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.

شایان توجه است که عصیانِ هر دو پادشاه با هیکلِ اورشلیم مرتبط بود؛ هیکلی که نمادِ همان هیکلی است که دانیال در فصل دهم، مسیح را در آن دید. تاریخچه‌های هر دوی این پادشاهان در جنگِ اوکراین بر هم منطبق می‌شوند، و بدین‌سان شهادتِ خود را از سالِ ۲۰۱۴ آغاز می‌کنند. هر دو به‌واسطهٔ پیروزی‌های نظامی که در آیهٔ یازدهم با نبردِ رافیا نمایانده شده است، رفعت یافتند. رافیا حدّ فاصلِ پادشاهیِ ششم در نبوتِ کتاب‌مقدس و اتحادِ سه‌گانهٔ قانونِ یکشنبه را مشخص می‌کند. همچنین مرزِ گذارِ کلیسایِ مبارز به کلیسایِ پیروزمند است.

After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.

پس از سال 2014، ثروتمندترین پادشاه در سال 2015 قصد خود را برای نامزدیِ ریاست‌جمهوری اعلام کرد. در سال 2020، ثروتمندترین پادشاه، در مقام نمایندگیِ شاخ جمهوری‌خواه، زخمِ مرگبار خویش را دریافت که بعدها شفا یافت. در سال 2022، جنگ اوکراین تشدید شد. سپس ترامپ، در تحققِ آیهٔ سیزدهم، در انتخابات 2024 بازگشت. در ژوئیهٔ 2023، ندایی در بیابان برخاست. در 31 دسامبر 2023، شاخ پروتستان قیام کرد، و شاخ جمهوری‌خواه نیز در انتخابات 2024، آنگاه که ترامپ بازگشت، قیام کرد؛ و در 2025، آزمون بنیان با فرارسیدنِ آزمون هیکل به پایان رسید.

## 1989

۱۹۸۹

The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.

حقایقی که در سال ۱۹۸۹ مهرشان برداشته شد، دو وجه داشتند. تطابقاتِ نبویِ جنبش‌های اصلاحی و شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ کتابِ دانیال، هر دو، به‌طور هم‌زمان مهرگشایی شدند. قواعدِ نبویِ معیّنی وجود دارد که برای تثبیتِ پیامِ آغازینِ آیهٔ چهل به کار گرفته شدند. برخی از همان حقایق اکنون کلیدِ تاریخِ پنهانِ همان آیه‌ای هستند که آن گوهرهای نبوی در آن کشف شدند. نمونه‌ای می‌آورم.

In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.

در سال ۱۹۸۹، در ادونتیسم دربارهٔ اینکه شش آیهٔ پایانیِ کتابِ دانیال بر چه چیزی دلالت می‌کردند، فهمی واحد وجود نداشت. آن نبودِ یکپارچگی دو وجه داشت. هیچ اجماعی دربارهٔ معنای آیات وجود نداشت. کسانی که مدّعیِ فهمِ آیات بودند، اندیشه‌های انسانی‌ای عرضه می‌کردند که با الهیاتِ پروتستانیسمِ مرتد و کاتولیسیسم آمیخته بود، میراثِ حقِّ نخست‌زادگی‌ای که آن را از نیاکانشانِ شورشِ ۱۸۶۳ دریافت کرده بودند، آنگاه که در شورشِ بنیانیِ یربعام نقشِ نبیِ نافرمان را ایفا کردند. آن اندیشه‌های فردی دربارهٔ آیات، در بهترین حالت، تفسیرهای شخصی بودند. دیدگاه‌های ایشان دربارهٔ آیات یا با کاربستِ بنیادینِ نبوی در تعارض بود، و غالباً مخالفِ همان مبنایی که خود برای آیات معیّن کرده بودند.

What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!

آنچه در آیات دیدیم، فهمی منسجم از هر شش آیه بود. همین انسجامِ پیامی که مشاهده کردیم مرا ترغیب کرد تا فهم خود را عرضه کنم، حتی آنگاه که می‌دانستم کلّ ادونتیسم آنچه را که دریافته بودم رد می‌کند. آنچه از آن آیات دریافته بودیم نخستین‌بار در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، و آن فهمِ مطرح‌شده از آن زمان تاکنون، با گذرِ سی سال، تنها استوارتر گشته است!

If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.

اگر نخستین ارجاع در مجلهٔ «زمانِ انتها» را در نظر بگیرید، به «شهادات»، جلد ۹، صفحهٔ ۱۱ برمی‌خورید. پنج سال پیش از ۱۱ سپتامبر، این مجله با ۹/۱۱ آغاز می‌شود. یکی از آن دریافت‌هایی که مرا تشویق کرد این بود که دریافتم در «زمانِ انتها» در آیهٔ چهلم، پادشاهانِ شمال و جنوب روحانی بودند، نه قدرت‌های زمینی. در آن زمان، از پیش می‌دانستم که خواهر وایت گفته است که کتاب‌های دانیال و مکاشفه یک کتاب‌اند، و همان خطّ نبوّتی که در دانیال است، به دستِ یوحنا در مکاشفه پی گرفته شده است. یافته بودم که در مکاشفه، باب یازدهم—که در تاریخِ مرتبط با زمانِ انتها در ۱۷۹۸ تحقق یافت—شرحِ خواهر وایت بر آن باب به‌روشنی تعلیم می‌دهد که فرانسه مصرِ روحانی بود، و او به همان روشنی تصریح کرده است که در مکاشفه، باب هفدهم، آن فاحشهٔ سوار بر وحش، بابلِ روحانی بود.

Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.

تعیین هویت آن دو قدرت از سوی خواهر وایت در کتاب نبرد عظیم آمده است، و آن بیانات، شهادت یوحنا و دانیال را به هم پیوند می‌زند. تعریف پادشاه جنوب در دانیالِ باب یازدهم، قدرتی است که بر مصر تسلط دارد، و پادشاه شمال، قدرتی است که بر بابل تسلط دارد. این واقعیت که کتاب مقدس و روح نبوت هماهنگ با هم عمل کردند تا با کنار هم نهادن دانیال و مکاشفه، برای اثبات مدعا، حقیقتی را تثبیت کنند، چیزی نبود که هرگز بتوانم آن را به هیچ الاهیدان گمراهی، یا رهبرِ خودمنصوبِ گمراهِ یک خدمتِ مستقلِ خودکفا واگذارم.

To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.

این‌که بطلمیوس و عزیا را به‌منزلهٔ نمادهای نبرد رافیا و پیامدهایی که پس از برافراشته‌شدن دل‌هایشان رخ می‌دهد درک کنیم، منوط به این حقیقت است که بطلمیوس نمایندهٔ قدرتِ اژدهاست که قدرتِ نیابتیِ روم را شکست می‌دهد، اما سپس به قدرتِ نیابتی‌ای می‌بازد که در آیهٔ ده و در سال ۱۹۸۹ بطلمیوس را شکست داده بود. تمایزهای تاریخی عمدی و مهم‌اند.

Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.

عزیا آنگاه که می‌کوشد کلیسا و دولت را به هم پیوند زند، نشانۀ وحش را دریافت می‌کند؛ عزیا همان سرزمینِ جلال است، و «سرزمینِ جلال» در آغازِ این پیام در سال ۱۹۸۹ یکی از محورهای اصلی بحث بود. آیا «سرزمینِ جلال» ایالات متحده است، یا کلیسای ادونتیستِ روز هفتم؟ آنانی که در آن زمان به این پندارِ خطا پای می‌فشردند که «سرزمینِ جلال» همان کلیسای ادونتیستِ روز هفتم است—و نیز هر که هنوز چنین می‌اندیشد—چنین استدلال می‌کردند که «کوهِ مقدّسِ پرجلالِ» آیهٔ چهل‌وپنج به‌روشنی کلیسای خداست؛ پس برای آنان بدین معنا بود که «کوه» و «سرزمین» یک نماد واحدند. می‌پندارم این همان استدلالِ رایجِ انسانی است.

Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.

عزیا همان سرزمینِ مجید است و بطلمیوس همان مصر. عزیا، به‌منزلۀ سرزمینِ مجید، دو شاخِ پروتستانتیسم و جمهوری‌خواهی را دارد. تجلّیِ سیاسیِ بطلمیوس کمونیسم و صورِ گوناگونِ آن است، و تجلّیِ دینیِ بطلمیوس اسپیریتیسم و صورِ گوناگونِ آن است. یکی از ویژگی‌های قدرتِ اژدها این است که یک ائتلاف است، امّا نبیِ کاذب، که همان سرزمینِ مجید است، یک ملّتِ واحد با دو شاخ است.

Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.

دانیال باب یازدهم آیهٔ چهل اثبات کرد که ایالات متحده قدرتِ نیابتیِ دستگاهِ پاپی بود، آنگاه که اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۹ درهم‌نوردیده شد. این حقیقت با نقشِ وحشِ زمینیِ دو شاخ در مکاشفهٔ باب سیزدهم همخوان است، زیرا این دو کتاب یکی هستند.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> و دیدم حیوانی دیگر که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ مانندِ شاخ‌های بره داشت و مانندِ اژدها سخن می‌گفت. و تمام قدرتِ حیوانِ اوّل را در حضور او به کار می‌برد و زمین و ساکنانِ آن را وادار می‌کند تا حیوانِ اوّل را بپرستند، همان که زخمِ مرگبارش شفا یافته بود. مکاشفه ۱۳:۱۱، ۱۲.

Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”

مکاشفهٔ سیزده ایالات متحده را به‌عنوان قدرتِ نیابتیِ پاپیّت شناسایی می‌کند، زیرا وحشِ زمین «همهٔ قدرتِ» وحشی را که از دریا برآمده بود «در حضورِ او» اعمال می‌کند. در آیهٔ دو، اژدهای رومِ وثنی قدرت و تخت و اقتدارِ عظیم خود را به پاپیّت داده بود. واژه‌ای که به «قدرت» ترجمه شده، به معنای قدرت است، اما در آیهٔ دوازده واژهٔ دیگری است که به «قدرت» ترجمه شده و به معنای «اقتدارِ تفویض‌شده» است.

The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.

ایالات متحدۀ آمریکا قدرتِ نیابتیِ پاپیّت است؛ پاپیّتی که رومِ وثنی نمونهٔ آن بوده است و، چنان‌که در آیهٔ دوم بیان شده است، پشتیبانیِ نظامی و اقتصادیِ خود را به پاپیّت داد. بدین‌سان، رومِ وثنی نمونۀ پیشینِ ایالات متحدۀ آمریکا شد؛ همان که «ارّابه‌ها، کشتی‌ها و سواران» خود را نیز برای انجامِ کارهای کثیفِ قدرتِ پاپی در اختیار خواهد گذاشت.

When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.

هنگامی که سه نبردِ آیاتِ ده، یازده و پانزده در تاریخ تحقق یافتند، آنتیوخوس کبیر در هر یک از آن نبردها حضور داشت. این واقعیت نشان می‌دهد که قدرتی که در آن سه نبرد نمایانده شده است، قدرتِ نیابتیِ وحش است، زیرا همواره آنتیوخوس است، و آنتیوخوس در سال ۱۹۸۹ قدرتِ نیابتیِ ایالات متحدهٔ آمریکا بود.

The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.

سه نبردی که به قانون روز یکشنبهِ آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شوند، امضای آلفا و امگا را، و نیز ساختارِ حقیقت، بر خود دارند. ایالات متحده در نبرد نخست و نبرد سوم حضور دارد و بدین‌سان آلفا و امگا را در نبرد آغازین و نبرد پایانی معیّن می‌کند. سه نبردی که به قانون روز یکشنبهِ آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شوند نیز امضای حقیقت را بر خود دارند. قدرتِ نیابتیِ اوکراینِ نازی همان نبردِ میانی است که، در چارچوبِ واژۀ عبریِ «حقیقت»، عصیانِ نشانۀ میانیِ راه را نمایندگی می‌کند. این سه نبرد نمایانگرِ بازۀ ۱۹۸۹ تا قانون روز یکشنبه‌اند، بدین معنا که «تاریخ پنهانِ» آیهٔ چهلم را نمایندگی می‌کنند.

Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.

آیهٔ یازدهمِ فصل یازدهمِ مکاشفهٔ یوحنا، سال ۲۰۲۳ را به‌عنوان نقطه‌ای که هر دو شاخ احیا می‌شوند، مشخص می‌کند. کتاب دانیال، فصل یازدهم، آیهٔ یازدهم دقیقاً همان دورهٔ تاریخی را مشخص می‌کند. خط درونیِ نبوت و خط بیرونیِ نبوت در سال ۲۰۲۳ بر یکدیگر منطبق می‌شوند. خط درونی همان «چیز»ی است که دانیال فهمید و خط بیرونی همان «رؤیا»یی است که او فهمید.

The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.

آزمونِ هیکل که دانیال آن را به تصویر می‌کشد، در روزِ بیست‌ودوم آغاز شد؛ و بیست‌ودو سال پس از یازدهمِ سپتامبر—که همان نقطه‌ای است که اشعیا به هیکل درآمد—به سالِ ۲۰۲۳ منتهی می‌شود. اشعیا مرگِ عُزّیا را، پس از آن‌که یازده سال با جذام زیسته بود، با یازدهمِ سپتامبر برابر می‌نهد. کارِ برپاداشتنِ هیکل نخست در پی‌ریزیِ بنیاد، و سپس در بنای هیکل و نهادنِ سنگِ قلّه تحقّق می‌یابد؛ امری که آنگاه به سومین محک می‌انجامد، محکی که در خطّ لاویانِ بیست‌وسه به‌وسیلهٔ عیدِ شیپورها نمایانده می‌شود. کارِ درونیِ انجیلِ جاودانی در خلالِ تاریخِ خطّ بیرونی به انجام می‌رسد. در آیهٔ یازدهم، پوتین به‌وسیلهٔ بطلمیوس تمثیل شده است، و پادشاهِ عُزّیا شاهدِ ثانی برای تمثیلِ «پادشاهِ جنوب» فراهم می‌آورد؛ آن‌که از رهگذرِ کامیابیِ نظامی برکشیده می‌گردد و سپس می‌کوشد خود را در ساحتِ دین داخل سازد.

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

> و پادشاه جنوب از خشم به جوش خواهد آمد و بیرون آمده با او، یعنی با پادشاه شمال، خواهد جنگید؛ و او سپاهی انبوه برخواهد انگیخت، اما آن سپاه به دست او سپرده خواهد شد. و چون آن سپاه را از میان بردارد، دلش برافراخته خواهد شد، و ده‌ها هزار را به زیر خواهد افکند؛ لیکن به سبب آن نیرومند نخواهد شد. دانیال ۱۱:۱۱، ۱۲.

Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.

اوریا اسمیت به تاریخ بطلمیوس فیلوباتور و کوشش او برای تقدیم ذبایح در هیکلِ اورشلیم می‌پردازد.

> “Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> بطلمیوس از آن اندازه تدبیر که از پیروزیِ خویش بهره‌ای نیکو برد، بی‌بهره بود. اگر کامیابی‌اش را دنبال کرده بود، احتمالاً بر سراسر پادشاهیِ آنتیوخوس استیلا می‌یافت؛ اما به چند وعید و تهدید بسنده کرد و صلحی بست تا بتواند خویشتن را به تمتع‌جوییِ بی‌وقفه و بی‌مهارِ امیالِ بهیمی‌اش بسپارد. بدین‌سان، با آنکه دشمنانِ خویش را مقهور ساخته بود، خود به دستِ رذایلش مغلوب گشت، و، غافل از آن نامِ بزرگ که می‌توانست برای خویش برپا سازد، عمر به سور و فجور گذرانید.

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> دل او به سبب کامیابی‌اش برافراشته شد، اما به‌هیچ‌وجه از آن استحکام نیافت؛ زیرا به‌کارگیریِ ننگینی که از آن کرد، سبب شد خودِ اتباعش بر ضدّ او شورش کنند. اما برافراشتگیِ دل او به‌ویژه در مراوداتش با یهودیان آشکار شد. چون به اورشلیم آمد، در آنجا قربانی‌ها تقدیم کرد و سخت مشتاق بود که، خلافِ شریعت و دیانتِ آن مکان، به قدس‌الاقداسِ هیکل درآید؛ لیکن، هرچند به زحمت بسیار، از این کار بازداشته شد، و آنجا را در حالی که از خشم بر تمامی قومِ یهود می‌جوشید ترک گفت، و بی‌درنگ جفایی هولناک و بی‌امان بر ایشان آغاز نمود. در اسکندریه، جایی که یهودیان از روزگارِ اسکندر ساکن بودند و از امتیازاتِ برگزیده‌ترین شهروندان بهره‌مند می‌شدند، چهل هزار تن به روایتِ یوسبیوس، و شصت هزار تن به روایتِ جروم، در این جفا کشته شدند. شورشِ مصریان و کشتارِ یهودیان، مسلّماً به تقویتِ او در پادشاهی‌اش نمی‌انجامید، بلکه چندان بود که آن را کمابیش به کلی بر باد دهد. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۵۴.

Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.

پیروزی نظامی بطلمیوس فیلوپاتور در رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، مایه تقویت بطلمیوس نشد، بلکه سبب شد که «دلش بلند شود». پیروزی در جنگ اوکراین نیز پوتین را تقویت نخواهد کرد، اما موجب خواهد شد که «دلش بلند شود»، چنان‌که کامیابی نظامی دل پادشاه عزیا را بلند ساخت.

> And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.

> و عزّیا برای تمامی سپاه، سپرها، نیزه‌ها، خودها، زره‌ها، کمان‌ها و فلاخن‌ها برای افکندنِ سنگ‌ها فراهم ساخت. و در اورشلیم دستگاه‌هایی که به دست صنعتگرانِ ماهر اختراع شده بود، ساخت تا بر برج‌ها و بر باروها نصب شوند، برای پرتابِ تیرها و سنگ‌های عظیم. و نام او تا دوردست‌ها شهرت یافت، زیرا تا زمانی که نیرومند شد، به‌گونه‌ای شگرف مدد یافت. اما چون نیرومند شد، دلش به تکبّر برافراشته گشت و این به هلاکتش انجامید؛ زیرا بر خداوند، خدای خویش، تعدّی ورزید و به هیکلِ خداوند درآمد تا بر مذبحِ بخور، بخور بسوزاند. تواریخ دوم 26:14-16.

Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.

دو پادشاهِ جنوبی که دل‌هایشان از پیروزی‌های نظامی به کبر افراشته شده بود، کوشیدند به همان هیکل درآیند و قربانی تقدیم کنند؛ کاری که تنها کاهن اجازهٔ آن را داشت. در هر دو مورد، کاهنان در برابر تلاش‌های آن پادشاهانِ متکبّر برای این کار ایستادگی کردند. آنگاه یکی از پادشاهان تلافی علیه یهودیان را آغاز کرد، و دیگری بر پیشانیِ خود به جذام مبتلا شد.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.

> و عزریا کاهن پس از او داخل شد، و با او هشتاد تن از کاهنانِ یهوه، که مردانی دلیر بودند. و آنان در برابر عزیا پادشاه ایستادند و به او گفتند: ای عزیا، بر تو روا نیست که برای یهوه بخور بسوزانی، بلکه این کار از آنِ کاهنان، پسرانِ هارون است که برای سوزاندنِ بخور تقدیس شده‌اند. از مقدّسگاه بیرون شو، زیرا که تعدّی کرده‌ای؛ و این از جانبِ یهوه خدا برای تو جلالی نخواهد بود. آنگاه عزیا خشمگین شد، و در دستش مجمره‌ای بود تا بخور بسوزاند؛ و چون بر کاهنان خشم گرفت، ناگاه بَرَص بر پیشانی‌اش، در برابر کاهنان، در خانۀ یهوه، نزدِ مذبحِ بخور برآمد. و عزریا کاهنِ اعظم و همۀ کاهنان بر او نگریستند، و اینک بر پیشانی‌اش بَرَص بود؛ پس او را از آنجا راندند؛ بلکه خود نیز شتافت که بیرون رود، زیرا یهوه او را زده بود. و عزیا پادشاه تا روز مرگش بَرَصی بود، و چون بَرَصی بود، در خانه‌ای جدا ساکن بود، زیرا از خانۀ یهوه منع شده بود؛ و یوتام پسرش ناظر بر خانۀ پادشاه بود و مردمانِ زمین را داوری می‌کرد. و باقیِ اعمالِ عزیا، نخستین و آخرین، را اشعیا نبی، پسرِ آموص، نوشت. دوم تواریخ ۲۶: ۱۷ـ۲۲.

In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.

در سال ۲۰۱۴، جهانی‌گرایان اروپا و رژیم اوباما، انقلابِ رنگی‌ای را علیه ملتِ اوکراین برانگیختند. در سال ۲۰۲۲، روسیه یورشی را آغاز کرد که سرانجام به پیروزیِ پوتین و روسیه خواهد انجامید؛ که در آن، پوتین و روسیه به‌وسیلهٔ بطلمیوس و عزّیا، پادشاهانِ جنوب، نمایانده شده‌اند. آیهٔ دوازده می‌گوید که پس از پیروزیِ پوتین، «دلِ او برفراشته خواهد شد؛ و ده‌ها هزار را به زیر خواهد افکند؛ اما از آن قوتی نخواهد یافت.» آنگاه تاریخ افولِ تدریجیِ سلطنتِ او را ثبت می‌کند.

The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.

زوالِ تدریجی به مرگِ او انجامید، و زمانی که آنتیوخوسِ کبیر برای شکستِ خود در رافیا تلافی کرد، دیگر با بطلمیوسِ فیلوپاتور درگیر نبود؛ او آنگاه با کودکی خردسال طرف بود که در آن هنگام فرمانروای مصر بود. کودک نمادِ آخرین نسل است؛ ازاین‌رو در یک سطح، پادشاهِ خردسالی که آنتیوخوس در پانیوم بر او غلبه کرد، آخرین نسلِ پادشاهیِ جنوب است. در سطحِ عملی، آن پادشاهِ خردسال در نسبت با قوتِ آنتیوخوس نمایانگرِ ضعف است.

> “The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

> صلحِ منعقدشده میان بطلمیوس فیلوپاتور و آنتیوخوس چهارده سال دوام یافت. در این میان، بطلمیوس بر اثر بی‌اعتدالی و عیاشی درگذشت، و پسرش، بطلمیوس اپیفانس، که در آن هنگام کودکی چهار یا پنج‌ساله بود، به جانشینی او رسید. آنتیوخوس نیز در همان مدت، شورش را در قلمرو خویش فرونشاند و نواحی شرقی را مطیع ساخت و آن اطاعت را استوار گردانید؛ و چون اپیفانسِ خردسال بر تخت مصر نشست، برای هرگونه اقدام فراغت داشت؛ و این را فرصتی بس نیکو برای گسترش قلمرو خود دانست که نباید از دست برود. ازاین‌رو سپاهی عظیم «بزرگ‌تر از نخستین» فراهم آورد (زیرا در لشکرکشیِ شرقیِ خود قوای بسیار گرد آورده و ثروت‌های هنگفتی اندوخته بود)، و عازم مصر شد، به امید آن‌که بر پادشاهِ خردسال به آسانی پیروز گردد. این‌که تا چه حد کامیاب شد، در پی خواهیم دید؛ زیرا در این‌جا پیچیدگی‌های نوینی در امور این ممالک پدید می‌آید و بازیگران تازه‌ای بر صحنهٔ تاریخ وارد می‌شوند. یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۵۵.

## The King of the South

پادشاهِ جنوب

To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.

ترسیم مراحلِ پایانیِ روسیه، همان ترسیم مراحلِ پایانیِ پادشاهِ جنوبِ مذکور در نبوت است. یکی از ویژگی‌های پیش‌گویانهٔ پادشاهِ روحانیِ جنوب، که در وقتِ انتها در سال ۱۷۹۸ واردِ تاریخِ پیش‌گویانه شد، چگونگیِ به پایان رسیدنِ اوست. این، ویژگیِ پیش‌گویانهٔ پادشاهِ شمال و نبیِ کاذب نیز هست. هر یک از این سه قدرت که جهان را به آرماگدون سوق می‌دهند، پایانی دارد که در کلامِ خدا به‌طور مشخص تعیین شده است. هر آنچه بر پوتین و روسیه روی دهد، پیش‌تر در خطوطِ گذشتهٔ پادشاهِ جنوب نمونه‌وار تصویر شده خواهد بود.

The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.

نمونه‌های زوالِ پادشاهِ روحانیِ جنوب، در زوالِ نخستین پادشاهِ روحانیِ جنوب نمود یافت؛ که همان فرانسهٔ الحادی در دورانِ انقلاب بود. زوالِ پادشاهیِ جنوب، مشتمل بر زوالِ پادشاهِ جنوب است. زوالِ ناپلئون با زوالِ فرانسه متناظر است و با زوالِ پادشاهیِ بعدیِ جنوب ــ که همان روسیه بود ــ مطابقت دارد. روسیه، به‌منزلۀ پادشاهِ نوینِ جنوب، با انقلاب آغاز شد؛ همان‌گونه که فرانسه نیز، به‌منزلۀ پادشاهِ جنوب، با انقلاب آغاز گردید.

Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.

انقلاب خصیصه اژدهاست که نماد پادشاهان جنوب است. اژدها، نماد اصلی پادشاه جنوب، شیطان است؛ و هنگامی که در پایان هزاره می‌کوشد انقلابی برپا سازد، آتش از آسمان فرود می‌آید و او را می‌بلعد. عصیان او در آسمان در ابتدا، آلفای عصیان او در پایان هزاره بود.

In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.

در سال ۱۷۹۸، فرانسه مطابقِ نبوت، در جریانِ انقلاب فرانسه، به‌عنوانِ پادشاهِ معنویِ جنوب بر تخت نشست. آن انقلاب سراسر ملت‌های اروپا را درنوردید و سرانجام به انقلاب روسیه انجامید که به‌سرعت، در همان سال، انقلاب بلشویکی در پیِ آن آمد.

The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).

انقلاب روسیهٔ ۱۹۱۷ از دو مرحلهٔ اصلی تشکیل می‌شد: انقلاب فوریه (که سلطنت تزاری را برانداخت، به خودکامگی پایان داد و در بستر دوره‌ای از قدرت دوگانه با شوراها، دولت موقت برقرار کرد) و انقلاب اکتبر (معروف به انقلاب بلشویکی، که در آن بلشویک‌ها به رهبری لنین با کودتایی قدرت را به دست گرفتند و این امر به استقرار حکومت شورایی و گشودن راه به سوی سوسیالیسم/کمونیسم انجامید).

In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:

در تحلیل‌های تاریخی و نظریهٔ انقلاب (به‌ویژه از منظرهای مارکسیستی، همچون دیدگاه‌های تروتسکی، لوکزامبورگ و دیگرانی که قیاس‌هایی برقرار می‌کنند)، انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) غالباً به‌منزلهٔ الگویی نمونه‌وار یا طرحواره‌ای برای سیر وقایع روسیه تلقی می‌شود. دو مرحلهٔ انقلاب فرانسه که این مراحل روسی را نمونه‌وار می‌سازند، عبارت‌اند از:

- The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.

  مرحلهٔ آغازینِ میانه‌رو/مشروطه‌خواهانه (تقریباً ۱۷۸۹–۱۷۹۲)، که با انقلاب فوریه منطبق است. این مرحلهٔ فرانسوی با یورش به باستیل، تشکیل مجلس طبقات/مجمع ملی، الغای امتیازات فئودالی، اعلامیهٔ حقوق انسان، و استقرار سلطنت مشروطه به رهبری ژیروندن‌ها و اصلاح‌طلبان میانه‌رو آغاز شد. این مرحله سلطنت مطلقه را برانداخت، اما عناصری از حکمرانی بورژوایی/لیبرالی و ساختارهای دوگانه/مورد منازعهٔ قدرت را حفظ کرد (مثلاً میان مجمع و سلطنتِ باقی‌مانده). به همین‌سان، فوریهٔ ۱۹۱۷ به تزاریسم پایان داد، اما به یک دولت موقتِ بورژوایی و دوگانگیِ قدرت با شوراها انجامید.

- The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.

  مرحلهٔ رادیکال/ژاکوبنی (تقریباً ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴، شامل تأسیس جمهوری اول، اعدام لویی شانزدهم، و دوران وحشت به رهبری روبسپیر و ژاکوبن‌ها/کمیتهٔ نجات عمومی) با انقلاب اکتبر (بلشویکی) متناظر است. ژاکوبن‌ها با کنش‌های رادیکال، قدرت را از ژیروندن‌های میانه‌روتر ستاندند، جمهوری اعلام کردند، ضدانقلاب را سرکوب کردند، و انقلاب را به سوی دگرگونی اجتماعی ژرف‌تر و دفاع در برابر تهدیدهای داخلی/خارجی سوق دادند. این امر بازتاب می‌دهد که چگونه بلشویک‌ها دولت موقت را سرنگون کردند، حاکمیت پرولتری/دیکتاتوری پرولتاریا را تثبیت کردند، و سوسیالیسم انقلابی را پیش بردند.

These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.

این همسانی‌ها نشان می‌دهند که انقلاب‌ها غالباً از الگویی پیروی می‌کنند: نخست، قیامی فراگیر علیه نظام قدیم (به رهبری نیروهای میانه‌رو/بورژوایی)، و پس از آن، به‌دست‌گیری افراطی‌ترِ قدرت از سوی رادیکال‌ها برای «نجات» و تعمیقِ انقلاب در میانهٔ بحران. خودِ بلشویک‌ها آگاهانه به الگوی فرانسوی تمسک جستند و خیزش اکتبرِ خویش را همسنگِ کودتای ژاکوبنی می‌انگاشتند — امری ضروری برای جلوگیری از ضدانقلاب و به فعلیت رساندن قابلیت‌های انقلاب.

This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.

این تیپولوژی در آثاری چون «تاریخ انقلاب روسیه» تروتسکی — که به‌صراحت مرحلهٔ قدرتِ دوگانه در روسیه را با پویایی‌های مشابه در فرانسه مقایسه می‌کند — و نیز در نوشته‌های رزا لوکزامبورگ دربارهٔ رویدادهای روسیه دیده می‌شود؛ آنجا که او یادآور می‌شود دورهٔ نخستِ انقلاب روسیه (مارس–اکتبر) مطابقِ طرح‌وارهٔ انقلاب‌های فرانسه (و انگلستان) پیش می‌رود و قدرت‌گیریِ بلشویک‌ها متناظر با عروجِ ژاکوبن‌هاست.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.

عیسی همواره پایان را با آغاز می‌نمایاند، و سقوط ناپلئون به‌منزلۀ نخستین پادشاه روحانیِ جنوب، بر وفق نشانه‌های راهِ آغازِ انقلاب رخ داد و بدین‌سان نمایانگرِ زوالِ اتحادِ جماهیرِ شوروی شد.

Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.

زوالِ تدریجی (گام‌به‌گام) ناپلئون، در همان چارچوبِ نوع‌شناختی که در آن دو مرحلهٔ انقلابِ فرانسه به‌منزلهٔ پیش‌نمونهٔ مراحلِ فوریه و اکتبرِ ۱۹۱۷ انقلابِ روسیه عمل کردند، با افولِ تدریجیِ اتحادِ شوروی و فروپاشیِ سالِ ۱۹۹۱ آن همخوانیِ نزدیکی دارد. این همسانی تا به مرحلهٔ تحکیمِ پسارادیکال (بناپارتیسم) و واگسیختگیِ ناگزیرِ آن نیز امتداد می‌یابد. این تلقی هم از الگوهای عامِ تاریخی و هم از تحلیل‌های مارکسیستی (به‌ویژه نزدِ تروتسکی در «انقلابِ خیانت‌شده» و آثارِ مرتبط) مایه می‌گیرد؛ تحلیل‌هایی که ناپلئون را نمونهٔ اعلای بناپارتیسم می‌انگارند: رژیمی اقتدارگرا و شخص‌محور که پس از اوجِ رادیکالِ یک انقلاب سر برمی‌آورد، میانِ طبقات توازن برقرار می‌کند، دستاوردهای ساختاریِ اصلیِ انقلاب را حفظ می‌نماید (در عینِ سرکوبِ گرایشِ دموکراتیکِ آن)، امپراتوریِ شخصی-نظامی-بوروکراتیک می‌سازد، به فزون‌گستری دست می‌زند، و سپس دچار فروپاشیِ مرحله‌به‌مرحله‌ای می‌شود که به بازگشتِ نسبیِ نظمِ کهن می‌انجامد.

## Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation

خیزشِ بناپارتیِ ناپلئون با تحکیمِ استالینیِ قدرت موازی است

After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.

پس از مرحلهٔ رادیکال ژاکوبنی و واکنش ترمیدوری (۱۷۹۴) و سپس دایرکتوار ناپایدار (۱۷۹۵–۱۷۹۹)، ناپلئون با کودتای ۱۸ برومر (۱۷۹۹) حکومت کنسولی را برقرار می‌کند و سپس (در ۱۸۰۴) امپراتوری را برپا می‌سازد. او دستاوردهای انقلابی بورژوایی را (قانون ناپلئونی، پایان امتیازات فئودالی، دولت متمرکز نیرومند) تدوین و صادر می‌کند، اما آنها را تابع حاکمیت اقتدارگرا، شکوه نظامی و نخبگان تازه می‌سازد.

After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.

پس از مرحلهٔ رادیکالِ بلشویکی/اکتبر و آزمایش‌های آغازینِ شوروی، انحطاطِ بوروکراتیک آغاز می‌گردد (به‌ویژه از میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰). تحکیمِ قدرتِ استالین اپوزیسیونِ چپ را درهم می‌شکند، اصلِ «سوسیالیسم در یک کشور» را تحمیل می‌کند، و دیکتاتوریِ پلیسی-نظامی-بوروکراتیک پدید می‌آورد. اقتصادِ برنامه‌ریزی‌شده و مالکیتِ ملّی‌شده (دستاوردهای محوریِ اکتبر) حفظ می‌شوند، اما به ابزارهای یک کاستِ ممتاز بدل می‌گردند و انترناسیونالیسم به کناری نهاده می‌شود.

In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).

در هر دو حالت، انرژیِ انقلابی «منجمد» می‌شود و ذیلِ یک چهره یا دستگاهِ واحد به قدرت و گسترشِ دولت معطوف می‌گردد (تروتسکی به صراحت رژیمِ استالین را صورتی از «بناپارتیسمِ شوروی» نامید که به امپراتوریِ ناپلئون نزدیک‌تر است تا به حکومتِ کنسولی).

## The Step-by-Step Collapse

فروپاشی مرحله‌به‌مرحله

This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.

این همان هم‌سوییِ محوری است: افول نه رخدادی ناگهانی و واحد، بلکه سلسله‌ای پی‌درپی از فرسایش‌هاست که ناشی از زیاده‌گستری، تناقض‌های درونی، باتلاق‌های نظامی، از دست رفتنِ کنترلِ پیرامونی، اصلاحاتِ ناکام، و انحلال/احیای نهایی است.

## Napoleonic side (1812 to 1815)

جانب ناپلئونی (۱۸۱۲ تا ۱۸۱۵)

- 1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.

  ۱۸۱۲: تهاجم فاجعه‌بار به روسیه—گراند آرمه (۶۰۰٬۰۰۰ نفر) بر اثر ناکامی‌های تدارکاتی، زمستان و مقاومت به‌شدت فرسوده شد و تلفات سنگین داد. نقطهٔ عطفی فاجعه‌بار؛ از دست‌دادن عظیمِ اعتبار و نیروی انسانی.

- 1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.

  ۱۸۱۳: ائتلافی علیه او شکل می‌گیرد؛ شکست در لایپزیگ («نبرد ملت‌ها») - از دست دادن متحدان و سرزمین‌های آلمانی؛ قلمرو امپراتوری رو به کاهش می‌گذارد.

- 1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.

  ۱۸۱۴: متحدان به خاک اصلی فرانسه یورش می‌برند؛ پاریس سقوط می‌کند؛ ناپلئون از سلطنت کناره‌گیری می‌کند و به البا تبعید می‌شود.

- 1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).

  ۱۸۱۵: بازگشت کوتاه‌مدت (دورهٔ صد روزه)؛ شکست نهایی در واترلو؛ تبعید دائمی به سنت هلنا؛ احیای سلطنت بوربون (عقب‌نشینیِ ارتجاعی از دستاوردهای انقلابی، هرچند نه به‌طور کامل؛ برخی تغییرات حقوقی و اداری بر جای ماند).

## Soviet side (1970s to 1991)

جانب اتحاد شوروی (دههٔ ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۱)

- Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.

  اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و دههٔ ۱۹۸۰: رکود اقتصادی («zastoi» در دوران برژنف)، کمبودهای مزمن، عقب‌ماندگیِ فناورانه، و مسابقهٔ تسلیحاتیِ فلج‌کننده با ایالات متحده و ناتو؛ فزون‌گستریِ ساختاری آغاز به درون‌تهی‌سازیِ اقتصاد می‌کند.

- 1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).

  ۱۹۷۹–۱۹۸۹: جنگ افغانستان ـ «ویتنامِ» شوروی؛ باتلاقی که منابع، روحیه و جایگاه بین‌المللی را تحلیل می‌برد (به این قیاس طعنه‌آمیز توجه کنید: ناپلئون در روسیه نابود شد؛ اتحاد جماهیر شوروی در میدان عملیاتیِ صعب‌العبور و سرسخت خون داد).

- 1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.

  1985-1989: اصلاحات پرسترویکا/گلاسنوستِ گورباچف (تلاش برای "نجات" نظام، همچون برخی تعدیل‌های دیرهنگام ناپلئونی) به‌جای آن، تناقض‌ها را برملا کرده و شتاب می‌بخشند؛ کشورهای اقماریِ بلوک شرق شورش می‌کنند و از قید می‌گسلند (دیوار برلین در 9 نوامبر 1989 فرومی‌ریزد، رژیم‌ها در طی سال‌های 1989-1990 فرو می‌پاشند) - از دست رفتن "امپراتوری بیرونی"، دقیقاً همانند از دست رفتن دولت‌های متحد برای ناپلئون.

- 1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: pre-revolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.

  ۱۹۹۰-۱۹۹۱: بحران‌های ملی‌گرایانهٔ درونی؛ جمهوری‌ها اعلام حاکمیت می‌کنند؛ کودتای تندروان در اوت ۱۹۹۱ به‌نحوی چشمگیر ناکام می‌شود؛ گورباچف در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ استعفا می‌دهد؛ اتحاد جماهیر شوروی منحل و به ۱۵ کشور تجزیه می‌شود. در پی آن، احیای سرمایه‌داری رخ می‌دهد (شوک‌درمانیِ دورهٔ یلتسین، الیگارش‌ها، خصوصی‌سازی)—همانند احیای بوربونی: عناصر طبقاتیِ پیشاانقلابی (یا معادل‌های‌شان) بازمی‌گردند و مناسباتِ مالکیتِ تمام‌عیارِ انقلابی را واپس می‌رانند، در حالی که برخی از اشکال اداری حفظ می‌شود.

In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.

در هر دو مورد، «امپراتوری» (نظام قاره‌ای فرانسه در برابر نفوذ بلوک شرقی شوروی/کومکون) از پیرامون به درون ازهم‌می‌پاشد، زوال درونی شتاب می‌گیرد، بحران نهایی تهی‌بودگی را آشکار می‌سازد، و نیروهای اجتماعی کهن بار دیگر بازتثبیت می‌شوند (سلطنت/سرمایه‌داری). بناپارتیسم دوام‌ناپذیر می‌نماید—«هرمی که بر نوک خود ایستاده»، به‌تعبیر تروتسکی—زیرا بر سرکوبِ پایگاه دموکراتیکِ انقلاب تکیه دارد، در حالی که در میان فشارهای خصمانهٔ بیرونی از پایگاه اقتصادی آن دفاع می‌کند (اما آن را نیز تحریف می‌کند). فروپاشی شوروی در چشم‌انداز بلندمدت «ناگهانی» نبود، بلکه فرجامِ پوسیدگیِ تدریجیِ درونی بود؛ همان‌گونه که امپراتوری ناپلئون نیز یک‌شبه از میان نرفت، بلکه از رهگذرِ شکست‌های پی‌درپی فرسایش یافت تا آن‌گاه که بازاستقرار صورت گرفت.

The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.

آغاز و انجام فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی با شهادتِ پادشاه عزیا و بطلمیوس همسو است. بطلمیوسِ چهارم، فیلوپاتور، در نبرد رافیا (۲۱۷ پیش از میلاد) بر پادشاهِ شمال (آنتیوخوسِ سوم) پیروزی قاطعی به‌دست می‌آورد، اما «به‌واسطۀ آن قوی نخواهد شد»—به‌جای پیگیری برتری، صلح می‌کند، به ناز و نعمت و خودستایی بازمی‌گردد، سپس—طبق گزارشی که در ۳ مکابیان ۱–۲ محفوظ است—بطلمیوس پس از ظفر خود به اورشلیم می‌آید. دلش که بلند شده است، می‌کوشد به قدس‌الاقداس درآید و خود قربانی تقدیم کند—اقدامی از سرِ غصب و سرکشی در برابر خدای حقیقی. او به داوری الهی دچار ضربت می‌شود (فلج)، خوار می‌گردد، و به آزار قوم خدا روی می‌آورد. از آن پس دورۀ سلطنتش سراشیبیِ تدریجیِ افول است: فساد اخلاقی، شورش‌های داخلی، و کاستیِ نیرو تا مرگش. این به‌تمامی آینۀ سرگذشتِ پادشاه عزیا (دوم تواریخ ۲۶:۱۶–۲۱) است که پس از توفیق‌های نظامی دلش بلند شد؛ سپس به هیکل درآمد تا بخور بسوزاند (غصبِ منصبِ کاهنان)، و در پیشانی به جذام مبتلا گشت—داوری‌ای علنی و مشهود. از آن پس عزیا تا مرگ در انزوا زیست، از خانۀ یهوه بریده؛ مرگی کُند و درازدامن، نه هلاکتی آنی.

Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”

هر دو پادشاهِ جنوب‌اند که غرورشان در تجاوز به هیکل در اورشلیم تجلّی می‌یابد و سپس، نه فروپاشیِ آنی، بلکه فرجامی تدریجی و فرسایشی در پی می‌آید. این، الگوی نوع‌شناختی برای هر «پادشاهِ جنوب» پسین است.

## 1798: France Becomes the Spiritual King of the South

۱۷۹۸: فرانسه پادشاهِ معنویِ جنوب می‌شود

At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.

در "زمانِ پایان" (۱۷۹۸)، فرانسهٔ بی‌خدا (قدرتی که به‌تازگی ویژگی‌های روحانیِ مصر ـ یعنی انکارِ علنیِ خدا، چنان‌که در مکاشفه ۱۱:۸ ـ را آشکار ساخته بود) به‌وسیلهٔ به اسارت درآوردنِ پاپ، به پادشاهِ شمال (پاپیّت) می‌تازد. ناپلئون تجسّمِ نظامیِ آن یورش است. فرانسه در سال ۱۷۹۸ تاجِ جنوب را بر سر دارد، زیرا همان روحِ بی‌خدایی را که مصرِ باستان مجسّم ساخته بود، برمی‌افرازد.

But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.

اما همان‌گونه که بطلمیوس نتوانست «از پیروزی خویش به‌تمامی بهره گیرد»، مرحلهٔ رادیکالِ انقلاب فرانسه نیز نتوانست دستاوردهای خود را حفظ کند یا به‌تمامی صادر سازد. تاجِ جنوب پیش می‌رود، هم‌زمان با آن‌که فلسفهٔ الحاد به بلوغ می‌رسد و صدای حکومتیِ تازه‌ای می‌یابد.

## Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin

نمادهای رهبریِ پیش‌رونده: از ناپلئون تا لنین تا استالین

These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.

این سه تصادفی نیستند؛ پایان‌هایی پیشرونده‌اند که هر یک نمایانگرِ مرحله‌ای دیگر در مسیرِ پادشاهِ جنوب به سوی انحلالِ آهسته‌ی خویش است. ناپلئون—نخستین نمادِ بزرگ پس از ۱۷۹۸. در مصر (جنوبِ حقیقی) پیروز، از حدّ خود فراتر می‌رود؛ کارزارِ روسیه در ۱۸۱۲ فاجعه‌بار است و سلسله‌ای از از‌دست‌دادن‌ها را در حاشیه‌های امپراتوری‌اش گام‌به‌گام آغاز می‌کند (۱۸۱۳–۱۸۱۴)، شکستِ نهایی را متحمل می‌شود (واترلو، ۱۸۱۵)، و دو بار تبعید می‌شود. ناپلئون نمودارِ زوالی تدریجی و مرحله‌به‌مرحله است—دقیقاً همانند بطلمیوس و عزّیا.

Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.

لنین در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ تاج را تصاحب کرد. «تکانه»ی بلشویکی جنگ با نظمِ کهن (از جمله اقتدار دینی) را ادامه می‌دهد. اما مرحله‌ی رادیکال نمی‌تواند تثبیت شود؛ لنین خود به‌زودی سلامتِ خویش را از دست می‌دهد و نظام رو به بوروکراتیزه‌شدن می‌گذارد.

Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).

استالین، تحکیم‌کننده (بناپارت‌گراییِ شوروی)، انقلاب را «منجمد» کرده و آن را به امپراتوریِ نظامی ـ بوروکراتیک بدل می‌کند، دستاوردهایِ اساسی را حفظ می‌کند (اقتصادِ ملی‌شده ـ همتایِ ضدّ فئودالیِ قانونِ ناپلئون)، اما قدرت را به درون (پاکسازی‌ها) و به برون (گسترش‌طلبی) معطوف می‌سازد. با این همه، دل به بی‌خدایی سربرافرازد؛ نظام نمی‌تواند حقیقتاً «بیشترین بهره را از پیروزیِ خویش ببرد». گسترشِ بیش از حدّ (افغانستان، همتایِ روسیهٔ ناپلئون)، رکود، اصلاحاتِ ناکام (پرسترویکا واپسین کوششِ نومیدانه بود)، از دست دادنِ اقمار (۱۹۸۹–۹۰ = از دست دادنِ «هم‌پیمانان») و فروپاشیِ نهایی (۱۹۹۱).

The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).

فروپاشیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی ناگهانی نبود—تدریجی بود؛ دقیقاً همان‌گونه که امپراتوریِ ناپلئون گام‌به‌گام فرسوده شد و چنان‌که حکومت‌های بطلمیوس و عزیا پس از لحظهٔ غرورِ معبدیِ خویش پژمردند. پادشاهِ جنوبِ «روحانی» (الحاد در هیئتِ حکومتی) داوریِ دیرپایِ خود را دریافت: از درون تهی شد، ناتوان از تداوم‌بخشیدن به آن دروغ، و در حرکتِ متقابلِ پادشاهِ شمال (خیزشِ دوبارهٔ پاپیّت در خلأ) روبیده شد.

The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.

انقلاب فرانسه (در دو مرحله) تمثیلِ انقلاب روسیه (فوریه و اکتبر/بلشویکی) است. بناپارتیسمِ ناپلئونی و زوالِ تدریجیِ آن تمثیلِ تحکیمِ استالینی و زوالِ تدریجیِ اتحادِ شوروی است. همۀ اینها تحققِ مدرنِ خطّ «پادشاهِ جنوب» در دانیال ۱۱ است؛ از ناکامیِ بطلمیوس در رافیا و تکبّرِ معبدیِ او، از رهگذرِ گناهِ همسانِ عزّیا و فرجامِ تدریجیِ او، تا فرانسه در ۱۷۹۸ و وارثِ بی‌خدای آن (دورانِ لنین ـ استالین) که نتوانست به‌واسطۀ پیروزی‌های خود خویشتن را استحکام بخشد.

Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).

لنین، بنیان‌گذارِ رادیکال یا قبضه‌کنندهٔ قدرت (موازی با عروجِ ژاکوبنی/بلشویکی؛ مرحلهٔ «یورش» پس از ۱۹۱۷ همانند دورهٔ کنسولیِ آغازینِ ناپلئون پس از برومر است). استالین تحکیم‌کنندهٔ بناپارتی بود (سازندهٔ امپراتوریِ شوروی، پاکسازی‌ها، پیروزی در جنگِ جهانیِ دوم، اوجِ جنگِ سرد؛ دلش در بی‌خدایی برافراشته بود، اما نتوانست در درازمدت آن پیروزی را به‌طور کامل «تقویت» کند—بیش‌گستری آغاز می‌شود).

Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).

خروشچف رهبرِ دوران «ذوب یخ‌ها» پس از اوج بود (1953–1964): استالین را محکوم می‌کند (سخنرانی محرمانهٔ 1956)، برخی فسادها را افشا می‌کند، می‌کوشد اصلاحاتِ محدودی انجام دهد، اما در حلِ تناقض‌های ساختاری ناکام می‌ماند. این با مرحله‌ای «ترمیدوری» یا آغازینِ افول همانندی دارد—کاهشِ شدتِ ارعاب در حالی که ساختارِ الحادیِ محوری همچنان برقرار است، و با این همه اعتبار دچار فرسایش می‌شود (برای نمونه، تحقیرِ ناشی از بحرانِ موشکیِ کوبا در 1962 آینه‌وار ناکامی‌های خردِ ناپلئونیِ پیش از شکست‌های بزرگ‌تر را بازتاب می‌دهد).

Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.

گورباچف، اصلاح‌گرِ نومید (۱۹۸۵–۱۹۹۱)، که پرسترویکا (بازسازیِ ساختاری) و گلاسنوست (گشودگی) را به‌منزلۀ واپسین تلاش‌ها برای «نجات» نظام به‌کار گرفت؛ اما همان‌ها به فروپاشی شتاب بخشیدند—از دست‌رفتنِ بلوکِ شرق (۱۹۸۹، دیوارِ برلین) و قیام‌های داخلی. این روشن‌ترین نشانۀ «فرجامِ پیش‌رونده» است: همچون کوشش‌های دیرهنگامِ ناپلئون برای تعدیل پیش از یورشِ ۱۸۱۴، یا افولِ دیرپایِ بطلمیوس/عُزّیا پس از تکبّر در هیکل. کنکوردات/دیدارِ ۱۹۸۹ گورباچف با پاپ ژان پل دوم (پادشاهِ شمال) نمادِ شکستِ معنوی است—خداناباوریِ پادشاهِ جنوب در برابرِ احیای پاپی سر فرود می‌آورد.

Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of pre-revolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).

یلتسین چهرهٔ نهایی انحلال (از ۱۹۹۱ به بعد) بود که رهبری مقاومت در برابر کودتای اوت ۱۹۹۱ را بر عهده گرفت، رئیس‌جمهور روسیه شد، و بر فروپاشی اتحاد شوروی (دسامبر ۱۹۹۱)، خصوصی‌سازیِ «شوک‌درمانی»، و بازگشت سرمایه‌داری نظارت کرد. او تجسمِ پایانِ آشفته و «بازگشت»ی جزئیِ عناصرِ پیشاانقلابی است (سرمایه‌داریِ الیگارشیک، همانند بازگشتِ بوربون‌ها پس از ناپلئون). کاخِ پادشاهِ جنوب روبیده می‌شود و بدین‌سان یورشِ گردبادآسایِ شمال در دانیال ۱۱:۴۰ تحقق می‌یابد (پاپیّت از طریق اتحاد با ایالات متحده).

The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”

تیپولوژی بر داوریِ متمادی و مرحله‌به‌مرحله تأکید می‌نهد، نه بر سقوطِ دفعی؛ چنان‌که پیروزیِ بطلمیوسِ چهارم در رافیه به کِبر، تعرض به معبد، ضربتِ الهی، و زوالِ کندآهنگ انجامید؛ انزوایِ جذامیِ عُزّیا تا مرگ؛ شکست‌هایِ مرحله‌ایِ ناپلئون (روسیه، لایپزیگ، پاریس، البا، واترلو). خطّ شوروی اوجِ قوّت را در عهدِ استالین و تهی‌شدنِ تدریجی را در دورانِ «ذوبِ یخِ» خروشچف که ترک‌هایِ نظام را آشکار می‌سازد، مشخص می‌کند. سپس رکودِ عصرِ برژنف و آنگاه اصلاحاتِ گورباچف به شتاب‌دهنده‌ها بدل می‌شوند؛ دورانِ یلتسین این روند را تکمیل می‌کند (اتحادِ شوروی منحل می‌شود، شکلِ حکومتیِ الحاد پایان می‌یابد). «برافراشتگیِ دل» در سراسرِ این خط تجلی می‌یابد (سرکشیِ الحادی)، امّا هیچ‌یک «بیشترین بهره را از پیروزی نمی‌گیرد».

The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.

فرجامِ پادشاهانِ جنوب تدریجی است، زوالِ شیطان بر صلیب آغاز شد، و او سرانجام به تبعیدی هزارساله فرستاده می‌شود و سپس می‌میرد.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.

> و دیدم فرشته‌ای از آسمان فرود آمد که کلیدِ مغاکِ بی‌انتها و زنجیری عظیم در دست داشت. و اژدها، آن مارِ کهن که همان ابلیس و شیطان است، را بگرفت و او را هزار سال در بند کرد، و او را به مغاکِ بی‌انتها افکند و در آن محبوس ساخت و بر او مُهر نهاد، تا دیگر امّت‌ها را نفریبد، تا آنکه هزار سال تمام شود؛ و پس از آن باید اندک زمانی آزاد گردد.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.

> و دیدم تخت‌ها را، و کسانی بر آنها نشستند، و داوری به ایشان سپرده شد؛ و دیدم نفوسِ کسانی را که به‌سببِ شهادتِ عیسی و به‌سببِ کلامِ خدا سر از تنشان جدا شده بود، و نیز کسانی را که نه وحش را پرستیده بودند و نه تمثال او را، و نه نشان او را بر پیشانی‌های خود یا بر دستان خویش پذیرفته بودند؛ و ایشان زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند. اما سایر مردگان تا هنگامی که هزار سال به پایان رسید، دوباره زنده نشدند.

> This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.

> این است قیامتِ نخستین. خجسته و مقدس است هر که در قیامتِ نخستین نصیبی دارد؛ بر چنین کسانی مرگِ ثانی اقتداری ندارد، بلکه آنان کاهنانِ خدا و مسیح خواهند بود و با او هزار سال سلطنت خواهند کرد.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.

> و چون هزار سال به سر آید، شیطان از زندان خود رها خواهد شد، و بیرون خواهد رفت تا امّت‌هایی را که در چهار گوشهٔ زمین‌اند، یعنی جوج و ماجوج، بفریبد تا ایشان را برای جنگ گرد آورد؛ که شمارشان همچون ریگ دریاست. و آنان بر پهنای زمین برآمدند و لشکرگاه قدیسان و شهر محبوب را در محاصره گرفتند؛ و آتشی از جانب خدا از آسمان فرود آمد و ایشان را بلعید. و آن ابلیسی که ایشان را می‌فریفت، به دریاچهٔ آتش و گوگرد افکنده شد، جایی که وحش و نبیِ کذّاب هستند؛ و ایشان شبانه‌روز تا ابدالآباد معذّب خواهند بود. مکاشفهٔ یوحنا ۲۰:۱-۱۰.

We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.

در مقالهٔ بعدی، بررسی‌های خود را دربارهٔ پادشاهِ جنوب در کتاب دانیال، باب یازدهم، آیات ۱۱ تا ۱۵ ادامه خواهیم داد.

The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.

مجلهٔ «زمانِ پایان» در سال ۱۹۹۶ منتشر شد و نمایانگرِ نبوتِ مندرج در کتاب دانیال است که مهر و موم آن در سال ۱۹۸۹ گشوده شد. به‌تازگی این مجله توسط ChatGPT مطالعه شد و از او خواسته شد نقشِ اوکراین را در تاریخِ آیۀ چهلمِ ارائه‌شده در مجله ارزیابی کند. آنچه در پی می‌آید بیانِ ساختارِ مجله است که طی سی سال در دسترسِ عموم بوده است. نخستین فراز از نوشته‌های الن وایت در مجله، Testimonies، جلد ۹، ۱۱ است.

## Overview: Ukraine in the Prophetic Framework

بررسی اجمالی: اوکراین در چارچوبِ پیش‌گویانه

Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.

در چارچوب نبویِ مجله از دانیال ۱۱:۴۰–۴۵، اوکراین در ارتباط با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و کشمکش میان پاپیّت (پادشاه شمال) و کمونیسمِ خداناباور (پادشاه جنوب) مورد بحث قرار می‌گیرد. اوکراین به‌عنوان میدان نبردی کلیدیِ دینی و ژئوپولیتیکی در خلال مراحل پایانیِ جنگ‌های نیابتی معرفی می‌شود، به‌ویژه در ارتباط با کلیسای کاتولیک اوکراین و قانونی‌شدن آن پس از دهه‌ها سرکوب تحت حاکمیت شوروی.

The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.

مجله، اوکراین را به‌منزلهٔ بخشی از تحققِ نبوتیِ گسترده‌ترِ دانیال ۱۱:۴۰ معرفی می‌کند؛ تحققی که در آن برچیده‌شدنِ پادشاهِ جنوب از رهگذرِ اتحادِ واتیکان ـ ایالات متحده توصیف می‌شود. اوکراین به‌عنوان گواهی بر تضعیفِ الحادِ شوروی و سربرآوردنِ دوبارهٔ نفوذِ کاتولیکی در اروپای شرقی نشان داده می‌شود.

## Ukraine in the War Between the King of the North and South

اوکراین در جنگ میان پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوب

The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).

این مجله تعلیم می‌دهد که پادشاه جنوب الحاد است که نخست در فرانسه (۱۷۹۸) و سپس در روسیۀ شوروی مجسّم شد. پادشاه شمال پاپیّت است و دانیال ۱۱:۴۰ جنگی روحانی را توصیف می‌کند که در ۱۷۹۸ آغاز شد و در ۱۹۸۹ با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به اوج خود رسید. اوکراین در این سیاق به‌منزلۀ بخشی از بلوک شوروی نمود می‌یابد که در تحقق دانیال ۱۱:۴۰ از میان رفت. این نشریه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را نخستین گام در شفای زخم مرگبارِ پاپیّت (مکاشفه ۱۳) معرفی می‌کند.

## Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)

سرکوب کلیسای کاتولیک اوکراینی (منابع نقل‌شده)

The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.

این مجله شامل اسناد سکولارِ مربوط به آزار و تعقیبِ کاتولیک‌ها تحت حاکمیتِ اتحادِ جماهیرِ شوروی است.

From Time Magazine, December 4, 1989:

از مجلهٔ تایم، ۴ دسامبر ۱۹۸۹:

> “After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”

> پس از جنگ جهانی دوم، تعقیب و آزارِ شدید، اما عموماً با خون‌ریزیِ کمتر، به اوکراین و بلوک شورویِ نوپدید گسترش یافت و میلیون‌ها نفر از کاتولیک‌های رومی، پروتستان‌ها، و نیز مسیحیان ارتدوکس را در بر گرفت.

Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.

اوکراین به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مناطقی شناخته می‌شود که در آن کاتولیسیسم تحت حاکمیت کمونیسم سرکوب شد.

## Legalization of the Ukrainian Catholic Church

قانونی‌سازیِ کلیسای کاتولیک اوکراین

A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.

یکی از محورهای اصلیِ بحث پیرامون اوکراین، قانونی‌سازیِ کلیسای کاتولیکِ اوکراینی است که سالیان دراز ممنوع بوده است.

From Life Magazine, December 1989:

از مجلهٔ لایف، دسامبرِ ۱۹۸۹:

> “Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”

> سه اسقف کاتولیک جدید به‌تازگی در چکسلواکی منصوب شده‌اند. و در ماه جاری، گورباچف در جریان سفری به ایتالیا با پاپ ژان پل دوم دیدار می‌کند—نخستین دیدار رو در رو میان رهبران کرملین و واتیکان. این نشست‌ها ممکن است به قانونی‌شدن کلیسای کاتولیک اوکراینی در اتحاد جماهیر شوروی، که از دیرباز ممنوع بوده است، بینجامد.

From U.S. News & World Report, December 11, 1989:

از مجلۀ U.S. News & World Report، ۱۱ دسامبر ۱۹۸۹:

> “The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”

> انتظار می‌رود احیای آزادی مذهبی، لغو ممنوعیت رسمیِ اعمال‌شده بر کلیسای کاتولیک اوکراینی با پنج میلیون عضو را نیز دربر گیرد؛ کلیسایی که از سال ۱۹۴۶، زمانی که استالین دستور داد در کلیسای ارتدکس روسیه ادغام شود، به‌صورت زیرزمینی به حیات خود ادامه داده است. کسب به‌رسمیت‌شناسی قانونی برای کلیسای اوکراینی از اهداف اصلی پاپ بوده است.

The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.

این مجله این امر را گواهی بر تضعیفِ سلطهٔ الحادی و احیای قدرتِ کاتولیکی می‌نمایاند. این امر به‌منزلهٔ پیامدِ مستقیمِ فشارِ دیپلماتیکِ واتیکان شناخته می‌شود و به‌عنوان نقطهٔ عطفی در تحققِ نبوّتِ دانیال ۱۱:۴۰ عرضه می‌گردد؛ به‌طوری‌که اوکراین نمونه‌ای مشهود از بازیابیِ نفوذِ پاپیّت در قلمروهای سابقاً کمونیستی معرفی می‌شود.

## Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance

اوکراین به‌منزلهٔ دلیل بر پیشرویِ پاپیّت

The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”

فروپاشیِ کمونیسم نه صرفاً به‌منزلهٔ تغییرِ سیاسی، بلکه به‌مثابهٔ شکستِ روحانیِ بی‌خدایی، پیشرویِ ژئوپلیتیکیِ پاپیّت و آغازِ بازگشتِ پاپیّت به سلطهٔ جهانی. اوکراین به مطالعه‌ای موردی در بابِ برچیدنِ سرکوبِ دینیِ شوروی و نیز به پیروزیِ راهبردیِ رم در اروپای شرقی بدل می‌شود. این امر دلالت بر دگرگونیِ آشکار از بی‌خداییِ تحمیلی به اقتدارِ بازگردانده‌شدهٔ کاتولیکی دارد، و قانونی‌شدنِ کلیسایِ کاتولیکِ اوکراین به‌منزلهٔ تأییدِ نبوی تلقی می‌شود که پادشاهِ شمال پادشاهِ جنوب را «چون گردباد» درهم می‌نوردید.

## Ukraine and the Broader Prophetic Sequence

اوکراین و توالیِ پیش‌گویانهٔ گسترده‌تر

1. 1. 1798 – Papacy receives deadly wound.

   ۱۷۹۸ - پاپیّت زخم مرگبار دریافت کرد.

2. 2. 1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).

   ۱۹۱۷ - الحاد به روسیه انتقال می‌یابد (انقلاب بلشویکی).

3. 3. 1989 – Soviet Union collapses.

   ۱۹۸۹ - اتحاد جماهیر شوروی فروپاشید.

4. 4. Ukraine – Catholic Church legalized.

   اوکراین - کلیسای کاتولیک رسمیت قانونی یافت.

5. 5. Papacy regains geopolitical influence.

   پاپیّت نفوذ ژئوپلیتیکی خود را بازمی‌یابد.

6. 6. United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).

   ایالات متحده سرانجام تحت نفوذ پاپی قرار خواهد گرفت (دانیال ۱۱:۴۱).

7. 7. Entire world follows (Daniel 11:42–43).

   تمامی جهان تبعیت می‌کند (دانیال ۱۱:۴۲–۴۳).

Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.

اوکراین به‌منزلهٔ بخشی از گذار میان الحادِ شوروی و نفوذِ پاپیِ احیاشده، در مراحلِ ۳–۴ جای می‌گیرد.

## Sources Referenced in Ukraine Discussion

منابع ارجاع‌شده در بحث اوکراین

- Jeff Pippenger (primary theological framework)

  جف پیپنجر (چارچوب الهیاتیِ اصلی)

Spirit of Prophecy

روح نبوت

- The Great Controversy

  نزاع عظیم

- Selected Messages

  پیام‌های برگزیده

- Testimonies for the Church

  شهادت‌ها برای کلیسا

Secular Press

مطبوعات سکولار

- Time Magazine

  مجلهٔ تایم

- Life Magazine

  مجلهٔ لایف

- U.S. News & World Report

  اخبار ایالات متحده و گزارش جهانی

Ukraine is mentioned in connection with:

از اوکراین در ارتباط با موارد زیر یاد شده است:

- Post-WWII Catholic persecution

  اضطهاد کاتولیک‌ها پس از جنگ جهانی دوم

- Underground survival of the Ukrainian Catholic Church

  بقای زیرزمینیِ کلیسای کاتولیک اوکراینی

- Gorbachev–Vatican diplomacy

  دیپلماسی گورباچف-واتیکان

- Legal restoration of Catholic hierarchy

  اعادهٔ قانونی سلسله‌مراتب کلیسای کاتولیک

## Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter

خلاصهٔ نقش اوکراین در خبرنامه

The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.

اوکراین در زیر سیطرهٔ الحادِ شوروی، سنگرِ کاتولیسیسمِ سرکوب‌شده بود. قانونی‌شدنِ کلیسای کاتولیکِ اوکراین نشانهٔ تضعیفِ «پادشاهِ جنوب» بود. نفوذِ واتیکان در اوکراین احیای نهادِ پاپی را نشان داد و دگرگونیِ دینیِ اوکراین به منزلهٔ شاهدی عینی بود که نشان می‌داد دانیال ۱۱:۴۰ در حال تحقق‌یافتن بود. رویدادهای پیرامونِ اوکراین، بخشی از نخستین گام در التیامِ زخمِ مهلکِ نهادِ پاپی را تشکیل می‌دادند. ازاین‌رو، اوکراین نه به‌منزلهٔ رویدادی سیاسیِ مجزا، بلکه به‌عنوانِ نشانه‌ای نبوی در چارچوبِ تحرکاتِ نهاییِ دانیال ۱۱ عرضه می‌گردد.

Back to Articles