Article

# Panium - Number One

پانیوم - شماره یک

Chapter Eleven

فصل یازدهم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

مدتی است که توجه خود را بر تاریخ پنهانِ دانیال ۱۱:۴۰ متمرکز کرده‌ایم، و در هفته‌های اخیر خداوند توجه ما را به آیهٔ ۲۷ جلب کرده است:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دل‌های این دو پادشاه بر آن است که شرارت کنند، و بر سر یک میز دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا هنوز پایان در وقتِ مقرر خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

در ابتدا دربارهٔ جزئیات مطمئن نبودم—اینکه چه زمانی، کجا، و چه کسانی بر سر آن میز نشسته بودند و به یکدیگر دروغ می‌گفتند—اما این پرسش‌ها اکنون در دست بررسی‌اند. در چند سبت گذشته، هنگام کار کردن روی این سطور، مرتکب چند اشتباه شدم. بااین‌حال، به‌واسطهٔ آنچه باور دارم هدایت مشیتی است، ائتلاف‌هایی که در آیات ۱۳ تا ۱۵ به تصویر کشیده شده‌اند و قیصریهٔ فیلیپی نمادشان است، کم‌کم آشکار شدند. گرچه برخی عناصر هنوز نیاز به پالایش دارند، باور دارم خداوند پرده را از این آیات برداشته تا معنایشان را آشکار کند.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

این دریافت بلافاصله پس از جلسهٔ زومِ سبت گذشته متبلور شد. یک هفته پیش‌تر، مجذوب درهم‌کنش پیچیدهٔ تاریخ‌ها در آیات ۱۰ تا ۱۵ شده بودم. پیامکی نوشتم و برای چند نفر فرستادم که طرح کلی اندیشه‌هایم را بازگو می‌کرد و خواستم اجازه دهند عصر جمعه آنها را مطرح کنم. می‌کوشیدم مسائلِ نهفته در آن آیات را سامان بدهم و یقین داشتم نکته‌ای عمیقاً مهم در میان است. چنین هم هست، اما آن چیزی نبود که در ابتدا مطرح کرده بودم. با وجود لغزش‌هایم در هفته و نیم گذشته، هنگامی که با این بخش کلنجار می‌رفتم، عنایتی آشنا را به‌جا می‌آورم. خداوند داشت مُهرِ حقیقتی ویژه و حیاتی را می‌گشود. وقتی عنصر انسانی به‌تمامی آشکار و کنار گذاشته شود، حقیقتی که به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا گشوده شده است، از آنچه دریافته بودم ژرف‌تر از کار درمی‌آید.

## Verse Five through Nine

آیات پنج تا نه

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

پوتین، به‌عنوان پادشاه جنوب، بازتابِ بطلمیوس است و با پیروزی در جنگ اوکراین، آیهٔ ۱۱ را محقق می‌سازد. از نظر تاریخی، پیروزی بطلمیوس چهارم فیلوپاتور در نبرد رافیا این آیه را تحقق بخشید و پیش‌درآمدی بر موفقیت قریب‌الوقوع پوتین بود. آیات ۵ تا ۹ تاریخچه‌ای را ترسیم می‌کنند که با جزئیات دقیق، حاکمیت ۱٬۲۶۰‌سالهٔ نهاد پاپی (۵۳۸–۱۷۹۸) را پیش‌نمایی می‌کند. این جزئیات در گذشته بارها بررسی شده‌اند، ازاین‌رو در اینجا یک نشانۀ نبوی را که در آیات ۵ تا ۹ تحقق یافته و در دورهٔ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بازتاب یافته است برجسته می‌کنم.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

این دوره با پیمانی میان پادشاهی بطلمیوسیِ جنوب و پادشاهی سلوقیِ شمال آغاز شد؛ پیمانی که زمانی رسمی شد که شاه جنوب دخترش را به عقد شاه شمال درآورد. این پیوند دوره‌ای هفت‌ساله را آغاز کرد که سرانجام هنگامی پایان یافت که شاه جنوب به شمال یورش برد، شاه شمال را به اسارت گرفت و به مصر برد، و آن شاه اسیر بعدها بر اثر سقوط از اسب درگذشت.

## A Broken Treaty

پیمان شکسته

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

تهاجم ناشی از نقض یک پیمان بود. پس از آغاز دورهٔ هفت‌ساله، پادشاه شمالی همسر نخستش را کنار گذاشت تا با شاهدخت جنوبی ازدواج کند و پیمان را تضمین کند. بعدها، او همسر جنوبی را کنار گذاشت و ملکهٔ اصلی‌اش را به جایگاهش بازگرداند. این امر موجب شد ملکهٔ نخست، ملکهٔ جنوبی و همراهانش را اعدام کند و خانوادهٔ ملکهٔ جنوبی در مصر را به خشم آورد.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

با بصیرت نبوی، می‌توان هفت سال را به‌صورت دو دورهٔ سه‌ونیم‌ساله دید؛ چنان‌که سه‌ونیم سالِ پیش و پس از صلیب نشان می‌دهد که آن دو با هم «هفته»ای را نمایان می‌کردند که در آن مسیح عهد را تأیید کرد. سه‌ونیم همچنین در لعنتِ هفت‌بار که بر پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸ اعمال شد، دیده می‌شود. آن هفت‌بار به دو دورهٔ هزار و دویست و شصت تقسیم می‌شود و ۵۳۸ نقطهٔ میانی آن است. این نمونه‌ها از تقسیمِ هفت به دو دورهٔ سه‌ونیم‌ساله تصادفی نیستند، هدفمندند.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

در نیمهٔ هفته‌ای که مسیح عهد را تأیید کرد، صلیب نقطهٔ مرکزی است و بدین‌سان نشان می‌دهد که مسیح به مدت سه سال و نیم شخصاً پیام را اعلام کرد و پس از آن شاگردانش به همان مدت پیام را اعلام کردند. در «هفت زمان» علیه پادشاهی شمالی، سال ۵۳۸ تاریخ را به دو دوره تقسیم می‌کند: دوره‌ای که در آن بت‌پرستی قدس و لشکر را پایمال کرد و پس از آن پاپی‌گری به همان مدت قدس و لشکر را پایمال نمود. در نمادپردازی نبوی، «هفت» با سه‌ونیم بازنمایی می‌شود که خود با چهل‌ودو ماه، سه‌ونیم روز یا سال، هزار و دویست و شصت، دو هزار و پانصد و بیست، و «زمان، زمان‌ها و نیمِ زمان» بیان می‌شود. در این سیاق، همهٔ این اعداد قابلِ جایگزینی با یکدیگرند.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the Second Syrian War and it ends with the Third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

پیمانی که میان پادشاهی بطلمیوسی، که نوادگان بطلمیوس یکم (یکی از سرداران اسکندر مقدونی) بر آن حکومت می‌کردند و مصر را در اختیار داشت، و امپراتوری سلوکی، که نوادگان سلوکوس یکم (دیگری از سرداران اسکندر) بر آن حکومت می‌کردند و بخش بزرگی از خاورمیانه از جمله سوریه را کنترل می‌کردند، منعقد شد، جنگ سوری دوم را در سال ۲۵۳ پیش از میلاد به پایان رساند. این جنگ هفت سال پیش‌تر، در ۲۶۰ پیش از میلاد، آغاز شده بود. هفت سال پس از تصویب پیمان، در ۲۴۶ پیش از میلاد، پیمان شکسته شد. چهارده سال، به دو دوره هفت‌ساله تقسیم می‌شود: نیمه نخست جنگ و نیمه دوم صلح است. این چهارده سال با جنگ سوری دوم آغاز می‌شود و با جنگ سوری سوم پایان می‌یابد. این نوع تقارن در تاریخ زمانی پررنگ‌تر می‌شود که دریابید این تاریخ در آیات پنج تا نه فصل یازدهم بازنمایی شده است. پیمان و نقض آن کانون این آیات و تاریخی است که آن‌ها را محقق ساخت.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

این با سلطهٔ پاپی از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ همخوان است. نزدیک به پایان آن دوره، ناپلئون بناپارت معاهده‌ای با واتیکان بست. با استناد به نقض معاهدهٔ ۱۷۹۷ تولنتینو از سوی واتیکان، ناپلئون در ۱۷۹۸ ژنرال برتیه را برای اسیر کردن پاپ فرستاد. پاپ در ۱۷۹۹ در فرانسه درگذشت. این دورهٔ ۱٬۲۶۰ ساله در آیات ۳۱ تا ۳۹ به تفصیل آمده است.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

تاریخ آیات ۵–۹ با آیات ۳۱–۳۹ موازی است و در دانیال ۱۱ دو شاهد فراهم می‌آورد. هر دو روایت نشانه‌های نبویِ یکسانی دارند و پویایی‌های میان پادشاهان جنوب و شمال را آشکار می‌کنند. هر دوره با سه سال و نیم نمادین شده است و در پایان با چیره شدن پادشاه جنوب، به اسارت گرفتن پادشاه شمال و بردن او به سرزمین جنوب خاتمه می‌یابد؛ جایی که هر دو پادشاه شمالی می‌میرند. در هر دو مورد، همان‌گونه که متن بیان می‌کند، پادشاه جنوب با غنیمت بازمی‌گردد:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> و نیز خدایان آنان را، با سرورانشان و ظروفِ گران‌بهای نقره و طلایشان، به غنیمت گرفته و به مصر خواهد برد؛ و او سال‌های بیشتری از پادشاه شمال خواهد زیست. دانیال ۱۱:۸.

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

برای بطلمیوس، این گنجینه‌ای بود که پیش‌تر توسط پادشاه شمالی غارت شده بود؛ برای ناپلئون، گنجینه‌های واتیکان غارت شدند و به فرانسه برده شدند. این دو گواه نشان می‌دهند که نماد مرگ پادشاه شمالی سقوط از اسب است. در مکاشفه یوحنا باب ۱۷، زن سوار بر وحش نمایانگر کلیسای کاتولیک است:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> پس در روح مرا به بیابان برد؛ و دیدم زنی که بر حیوانی ارغوانی‌رنگ نشسته بود، حیوانی که پر از نام‌های کفرآمیز بود و هفت سر و ده شاخ داشت. مکاشفه ۱۷:۳.

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

وحشی که او بر آن سوار است، سازمان ملل متحد است. مکاشفهٔ ۱۷ بازگشت او به قدرت را پس از زخم مرگبار سال ۱۷۹۸ توصیف می‌کند. به‌عنوان هشتمین پادشاهی، او سلطنت خود را از سر می‌گیرد و این امر با سوار شدن بر وحش نمادین شده است:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> و آن زن که دیدی، همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷:۱۸.

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

زخم مرگبارِ ۱۷۹۸ از پیش در آیات ۵ تا ۹ پیش‌نمایی شده بود، آنگاه که پادشاه شمال از اسب افتاد و مرد. این دو سطر در دانیال ۱۱ با آیات ۴۱ تا ۴۵ موازی‌اند. قانون یکشنبه در ایالات متحدهٔ آمریکا، که در آیهٔ ۴۱ ذکر شده است، آغازگر آخرین سوارشدن نهاد پاپی بر وحش است؛ دوره‌ای که در این دو سطر بازتاب یافته است. هنگامی که الن وایت یاد می‌کند که «بخش زیادی از تاریخ» تحقق‌یافته در دانیال ۱۱ «تکرار خواهد شد»، آیات ۵ تا ۹ و ۳۱ تا ۳۹ با آیات ۴۱ تا ۴۵ هم‌راستا می‌شوند.

## Only Verse Forty

فقط آیهٔ چهل

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

از آیهٔ 31 تا 45، تنها آیهٔ 40 بیرون از دورهٔ نبوتیِ سه‌ونیم‌روزه قرار دارد. این آیه تاریخی یگانه را در یک‌سوم پایانیِ 45 آیهٔ دانیال نمایان می‌کند. در آیهٔ 16، تاریخ امپراتوریِ بت‌پرستِ روم از خلال چهار فرمانروا—پومپه، ژولیوس سزار، آگوستوس سزار و تیبریوس سزار—طرح می‌شود. پیروزی آگوستوس در نبرد آکتیوم در 31 پیش از میلاد، آغازگر حکمرانیِ 360 سالهٔ امپراتوری روم بود و «زمان» مذکور در آیهٔ 24 را تحقق بخشید.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> او به آرامی، حتی به پرنعمت‌ترین نواحی ایالت، داخل خواهد شد؛ و کاری خواهد کرد که پدرانش نکردند، و نه پدرانِ پدرانش؛ غنیمت و تاراج و ثروت را در میان آنان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، و نقشه‌های خود را بر ضد دژهای استوار طرح خواهد ریخت، برای زمانی معین. دانیال ۱۱:۲۴.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

پس از آکتیوم، روم در سال ۳۰ پیش از میلاد مصر را به یک استان تبدیل کرد. سیصد و شصت سال بعد، در سال ۳۳۰، کنستانتین پایتخت امپراتوری را از روم به قسطنطنیه منتقل کرد. این «زمان» به‌طور پیشگویانه با ۱٬۲۶۰ سال حاکمیت پاپی و ۷ سالِ آیات ۵ تا ۹ همخوانی دارد.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

از آیهٔ 16 تا آیهٔ 30، رومِ امپراتوریِ بت‌پرست چیره است و این دوره پیمانِ مکابیان با روم و نسبِ مسیح را در بر می‌گیرد. با این حال، آیات 16 تا 30 با آیات 31 تا 39 و 41 تا 45 همخوانی دارند. بنابراین، در 30 آیهٔ پایانیِ باب 11 دانیال، خطّی نبویِ یکپارچه پدیدار می‌شود، جز در آیهٔ 40 که در آن «زمانِ پایان» در سال‌های 1798 و 1989 نشان‌گذاری شده است.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who is both the beast and the dragon.

با چند استثنای جزئی در آیات ۲ و ۳ — که در آن آخرینِ هشت رئیس‌جمهور به کنترلِ ده پادشاهِ سازمان ملل متحد گذار می‌یابد — دو آیهٔ نخست با آیهٔ ۴۰ همسو هستند و نمایانگرِ قانون یکشنبه و گذار از پادشاهی ششم به هفتم و هشتم‌اند. آیات ۳ و ۴ با آیهٔ ۴۵ و دانیال ۱۲:۱ همسو هستند و برآمدن و سقوطِ پادشاهی یونان را ترسیم می‌کنند، که با برپایی و زوالِ نهاد پاپی در آیات ۴۱ تا دانیال ۱۲:۱ موازی است. هم زن و هم وحشی که بر آن سوار است بی‌هیچ یاوری به پایان می‌رسند و آغاز و انجامِ باب ۱۱ دانیال را، بیرون از تاریخِ آیهٔ ۴۰، چارچوب‌بندی می‌کنند. اسکندر مقدونی نمادِ سازمان ملل متحد است که با فاحشهٔ صور زنا می‌کند (پادشاهِ شمال از آیهٔ ۴۱ به بعد)، که هم وحش است و هم اژدها.

## Verses Nine and Ten

آیات نهم و دهم

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

آیات ۵ تا ۹ در «وقتِ انتها» در سال ۱۷۹۸ خاتمه می‌یابند، در حالی که آیه ۱۰ به سال ۱۹۸۹ اشاره دارد. بنابراین، بازهٔ میان آیات ۹ و ۱۰—از ۱۷۹۸ تا ۱۹۸۹—نمایانگرِ بخشِ مکشوفِ آیهٔ ۴۰ است و تاریخِ پنهانِ آن را آغاز می‌کند. برای توضیح: تقریباً هر آیه در دانیال ۱۱ بازتاب‌دهندهٔ حکومتِ پاپی از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ است. آیهٔ ۴۰ دورهٔ ۱۷۹۸ تا قانونِ یکشنبه در ایالات متحده را در بر می‌گیرد. آیات ۶ تا ۹ دورهٔ پاپی را به‌صورت تیپ‌وار نشان می‌دهند، در حالی که آیهٔ ۱۰ پیش‌درآمدِ فروپاشیِ اتحادِ جماهیرِ شوروی در سال ۱۹۸۹ است. از این‌رو، آیات ۱۱ تا ۱۵ از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه امتداد دارند، همان‌گونه که در آیات ۱۶، ۳۱ و ۴۱ بازنمایی شده است.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

آیهٔ ۴۰ به دو بخش تقسیم می‌شود. بخش نخست، از ۱۷۹۸ تا ۱۹۸۹، با «وقتِ آخر» آغاز و با «وقتِ آخر» پایان می‌یابد. نیمهٔ دوم در ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، جایی که نیمهٔ نخست پایان می‌یابد. آیات ۱ و ۲ سلسله‌ای از رئیس‌جمهورها را از ۱۹۸۹ مشخص می‌کنند که با بخش دومِ آیهٔ ۴۰ همخوان است. آیهٔ ۱۱ آغاز جنگ اوکراین در سال ۲۰۱۴ را نشان می‌دهد، در حالی که آیهٔ ۱۲ پیامدهایی را برجسته می‌کند که پادشاهِ پیروزِ جنوب بر خود به بار می‌آورد. آیهٔ ۱۳ در آستانهٔ تحقق است، اما در اینجا توجه می‌کنیم که آیهٔ ۱۱ در بخش دومِ آیهٔ ۴۰ قرار می‌گیرد—پس از ۱۹۸۹، اما پیش از قانون یکشنبه (آیهٔ ۴۱).

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

آیات ۱۳ تا ۱۵ به نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد اشاره دارند؛ سالی که رومِ بت‌پرست، در پی آن نبرد، آغاز به اعمال نفوذ بر امور بشری کرد. این رویداد که بسیار پیش از ورود پومپه به اورشلیم در آیه ۱۶ رخ داده است، شواهد تاریخی‌ای برای شناسایی آیه ۴۱ به‌عنوان قانون یکشنبه در ایالات متحده آمریکا فراهم می‌کند.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

هر خط نبوت و تحقق تاریخی آن در دانیال ۱۱ یا در محدودهٔ تاریخ آیهٔ ۴۰ (۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه) می‌گنجد یا در بازهٔ آیهٔ ۴۱ تا دانیال ۱۲:۱ قرار دارد. از میان ۴۵ آیه، آیات ۱، ۲، ۷ تا ۱۵ و ۴۰ — که در مجموع دوازده آیه‌اند — هنگامی که خط بر خط قرار داده شوند، به جدول زمانی آیهٔ ۴۰ تعلق دارند. آیهٔ ۴۰ در سال ۱۹۸۹ به دو بخش تقسیم می‌شود. آیات ۱، ۲ و ۱۰ تا ۱۵ با نیمهٔ دوم آن مطابقت دارند. آیات ۱ و ۲ خط رؤسای جمهور را در تاریخِ وحشِ زمین پی می‌گیرند، در حالی که آیات ۱۰ تا ۱۵ سه جنگ نیابتی را که از سوی پادشاهِ شمال (قدرت پاپی) از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه سامان‌دهی شده‌اند، ترسیم می‌کنند. آغاز این سه جنگ نیابتی با ایالات متحده است که در آیهٔ ۴۰ به‌عنوان "ارابه‌ها، کشتی‌ها و سواران" شناخته شده است.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles