Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-One

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره چهل‌ویک

Number Forty-One

شمارهٔ چهل‌ویک

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word

Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

سِفر لاویان، باب بیست‌وسوم، اعیاد بهاری و پاییزی را عرضه می‌دارد، و بازنماییِ این اعیاد، از حیث ساختار، و نیز در همترازیِ کاملِ ساختارهای آغازین و پایانی در درونِ ساختار کلی، ژرفایی الهی دارد. اعیاد بهاری و پاییزی با یکدیگر هم‌راستا هستند. این باب بارها و بارها به پلمونی، آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز، شهادت می‌دهد. این باب به‌نحوی استوار و شگرف با پیام ایامِ آخرِ یکصد و چهل و چهار هزار پیوند می‌یابد.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

عدد «۲۳» نمایانگر کفاره است، که همان اتحاد لاهوت و ناسوت است. نام «لاویان» نمایانگر کهنوتِ یکصد و چهل و چهار هزار است، زیرا همهٔ انبیا از ایام آخر سخن می‌گویند، و کاهنانِ ایام آخر همان کسانی‌اند که پطرس ایشان را کهنوتی مقدس معرفی می‌کند. این کهنوتِ مقدسِ مورد اشارهٔ پطرس، همان حکیمانی‌اند که افزایش معرفت را درک می‌کنند؛ افزایشی که پیام فریاد نیمه‌شب را پدید می‌آورد. نادانان ـ یا به تعبیر دانیال، شروران ـ این افزایش معرفت را رد می‌کنند، و هوشع به ما اعلام می‌کند که بدین سبب از کهنوت محروم می‌گردند.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> قوم من از نبودِ معرفت هلاک می‌شوند؛ زیرا تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی. چون شریعت خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندان تو را فراموش خواهم کرد. هرچه فزون‌تر شدند، به همان اندازه بر ضد من گناه ورزیدند؛ از این‌رو جلالشان را به ننگ بدل خواهم کرد. هوشع ۴:۶، ۷.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

مستانِ افرایم، که اشعیا آنان را نیز «تاجِ جلال» می‌خواند، جلالشان به «رسوایی» مبدّل شده است. هوشع به‌صراحت بیان می‌کند که آنان که افزونیِ معرفت در ایامِ آخر را رد می‌کنند، همان کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه‌ای هستند، زیرا او نوشته است: «قومِ من». قومِ او به‌عنوانِ کاهنان مردود خواهند شد، و این در نسلِ نهایی و چهارم رخ می‌دهد، زیرا او فرزندانِ ایشان را از یاد خواهد برد، و فرزندانْ نمایانگرِ آخرین نسل‌اند.

## At—one—ment

یگانگی

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

عنوانِ «لاویان ۲۳» به معنای «کفّارهٔ کهانتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار» است. این حقیقت صرفاً از نامِ کتاب در پیوند با شمارهٔ فصل استنباط می‌شود. کفّاره‌ای که فصلِ بیست‌وسومِ لاویان بدان می‌پردازد، به معنای «یگانگی» است و معرِّفِ ترکیبِ الوهیّت و انسانیت می‌باشد. این ترکیب در کلامِ خدا با نمادهای پرشماری بازنمایی شده است؛ یکی از آن‌ها این است که هیکلِ انسانی می‌باید با هیکلِ الهی ترکیب گردد.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

هیکل انسانی چارچوبی از «۲۳» کروموزومِ مردانه و «۲۳» کروموزومِ زنانه دارد. پطرس تصریح می‌کند که کهانتِ آن صد و چهل و چهار هزار، «خانه‌ای روحانی» است. آن کروموزوم‌ها همان‌گونه که زن و مرد به یکدیگر می‌پیوندند، به هم می‌پیوندند، و آنچه را خدا پیوسته است، انسان آن را جدا نسازد. ازدواج نمادی دیگر از یگانگی است. لاویان «۲۳» به معنای ترکیبِ هیکلِ کاهنِ اعظمِ آسمانی با هیکلِ کاهنانی است که همان صد و چهل و چهار هزارند.

## Twenty-two Verses

بیست‌و‌دو آیه

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

اعیادِ بهاریِ باب بیست‌وسومِ لاویان در بیست‌ودو آیهٔ نخستِ این باب نمایانده شده‌اند و اعیادِ پاییزی در بیست‌ودو آیهٔ پایانیِ آن. آخرین آیه، آیهٔ چهل‌وچهارم است؛ نمادی از سال ۱۸۴۴، زمانی که روزِ کفّارهٔ ضدنمونه‌ای در دهمین روزِ ماهِ هفتم، در تحققِ باب بیست‌وسومِ لاویان، آغاز شد. باب بیست‌وسوم به دو بخشِ بیست‌ودوآیه‌ای تقسیم شده است؛ هر دو بخش، از آن رو که هر دو ناظر به اعیادند، به‌طور منطقی به هم پیوسته‌اند، امّا همچنین به‌طور منطقی از یکدیگر متمایز می‌شوند، زیرا خدمتِ مسیح در صحن و قدس ـ که بهار نمایانگرِ آن است ـ از خدمتِ او در قدس‌الاقداس ـ که پاییز نمایانگرِ آن است ـ جداست.

## 22

۲۲

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

هم اعیاد بهاری و هم اعیاد پاییزی با بیست‌ودو آیه بازنمایی می‌شوند، و این آیات با شهادتِ الفبای عبری، که مشتمل بر «۲۲» حرف است، مطابقت دارند. «۲۲» عُشرِ «۲۲۰» است، که نمادِ ترکیبِ الوهیت و بشریت است. «۲۲۰» نمایانگر آغازِ هر دو دورهٔ ۲٬۵۲۰ سالِ پراکندگیِ یهودا و ۲٬۳۰۰ سال تا روزِ کفاره است. نقطهٔ آغازِ ۲٬۵۲۰، ۶۷۷ پیش از میلاد بود و نقطهٔ آغازِ ۲٬۳۰۰، ۴۵۷ پیش از میلاد؛ از این‌رو، دویست‌وبیست سال به‌منزلهٔ پیوند میانِ نبوّتِ پایمال شدنِ لشکرِ خدا و نبوّتِ پایمال شدنِ قدسِ خدا شناخته می‌شود. هر دویِ آن نبوّت‌ها با فرارسیدنِ روزِ کفارهٔ ضدمثالی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافتند.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

در آن تاریخ، کارِ مسیح در متحد ساختنِ هیکلِ انسانی با هیکلِ الهی آغاز شد، و در همان هنگام، هم حبقوق 2:20 و هم یوحنا 2:20 تحقق یافت. حبقوق بیان می‌کند که خدا در آن زمان در قدس‌الاقداس بود، و یوحنا ثبت کرده است که هیکلِ میلریتی که می‌بایست به ایمان وارد آن قدس‌الاقداس شود، دورهٔ «46» ساله را به پایان رسانده بود؛ دوره‌ای که نشانگر برافراشتنِ هیکلِ انسانیِ میلریتی از 1798 تا 1844 بود. تاریخِ «46» ساله، متشکل از «23» و «23»، به‌وسیلهٔ کارِ ویلیام میلر نمایانده می‌شود؛ او که نخستین‌بار در 1831، «220» سال پس از انتشارِ ترجمهٔ کینگ جیمز از کتاب مقدس، به عرضهٔ پیامِ آن تاریخ پرداخت. کلامِ الهی که در 1611 منتشر شد، «220» سال بعد، در 1831، با یک رسولِ انسانی پیوند خورد. هر دو عیدِ بهاری و پاییزی به‌وسیلهٔ «22» آیه نمایانده می‌شوند.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

وجودِ دو خطِ بیست‌ودوآیه‌ای در بابِ یک موضوع واحد اقتضا می‌کند که، از منظرِ نبوی، بیست‌ودو آیهٔ نخست بر فرازِ بیست‌ودو آیهٔ بعدی نهاده شوند. در هم‌تراز کردن این دو خط به این شیوه، کارِ صحن و قدس ــ که در اعیادِ بهاری نمایانده شده است ــ با کارِ مسیح در قدس‌الاقداس پیوند می‌خورد. در این سطحِ نبوی، این امر نمایانگرِ پیوندِ دو هیکل است که کارِ کفّارهٔ مسیح را به تصویر می‌کشد.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

هنگامی که آیات یک تا بیست‌ودو با آیات بیست‌وسه تا چهل‌وچهار هم‌تراز شوند، خطی نبوّتی استوار می‌گردد که بر آن گواهی می‌دهند: بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری، و رمزیتِ متمثّل در عدد «۲۲»، و نیز رمزیتِ اعیاد به‌همراهِ تحقق آن اعیاد در تاریخ مقدّس.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

آغازِ اعیادِ بهاری نخست سبتِ روز هفتم را مشخص می‌کند و پایانِ اعیادِ پاییزی سبتِ سال هفتم را مشخص می‌کند. مسیح، به‌عنوان آلفا و امگا، سبت را در آغاز و انجامِ دو شاهدِ «۲۲» در سلسلۀ کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار قرار داد.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

سبتِ روزِ هفتم نورِ خاصّ در آغازِ روزِ کفّارهٔ ضدمثالی در سال ۱۸۴۴ بود، و نورِ سبتِ سالِ هفتم نورِ پایان است. سبتِ روزِ هفتم همچنین نخستین مجمعِ مقدّسِ لاویان «۲۳» بود، چنان‌که سبتِ سالِ هفتم، آخرین مجمعِ مقدّس در آن باب است. سبت، آلفا و امگای سلسلهٔ کاهنی در بابِ «۲۳» است. نخست، یعنی سبتِ روزِ هفتم، آلفای کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار است، و آخرین، یعنی سبتِ سالِ هفتم، امگای کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار است.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> آنان که با خدا مشارکت دارند، در نور آفتاب عدالت گام برمی‌دارند. آنان با تباه کردن راه خویش در حضور خدا، رهانندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌کنند. نور آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر می‌شوند، شناختشان از مسیح و از نبوت‌های مربوط به او به‌طرز چشمگیری افزون می‌گردد. آنان در نظر خدا ارزشی بی‌کران دارند، زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. در نظر آنان کلام خدا از جمال و لطافتی برتر برخوردار است. اهمیت آن را می‌بینند. حقیقت بر آنان گشوده می‌شود. تعلیم تجسّد در نظرشان با فروغی ملایم آراسته می‌شود. می‌بینند که کتاب مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که نخواسته‌اند نور را بپذیرند و در نور گام بردارند، از درک راز دینداری ناتوان خواهند بود، اما آنان که در برداشتن صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، در نور خدا نور خواهند دید. نگهبان جنوبی، ۴ آوریل ۱۹۰۵

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

اینجا، «نزدیکِ پایانِ تاریخِ این زمین»، در پایانِ روزِ کفارهٔ ضدّنوعی، «آموزهٔ تجسد» به فروغی «نرم» ملبس می‌شود، همان‌گونه که آموزهٔ سبتِ روزِ هفتم در آغازِ روزِ کفارهٔ ضدّنوعی ملبس شده بود.

> “Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> عیسی سرپوشِ تابوتِ عهد را برداشت و من لوح‌های سنگی را که ده فرمان بر آن‌ها نوشته شده بود دیدم. چون دیدم که فرمان چهارم در مرکزِ احکامِ ده‌گانه قرار داشت و هاله‌ای ملایم از نور آن را دربر گرفته بود، در شگفت شدم. فرشته گفت: «این، یگانه حکم از میان آن ده است که خدایِ زنده را که آسمان‌ها و زمین و هر آنچه در آن‌هاست آفرید، معرفی می‌کند. آنگاه که بنیادهای زمین نهاده شد، بنیادِ سبت نیز همان‌گاه نهاده شد.» گواهی‌ها، جلد ۱، ص ۷۵.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

سبتِ روز هفتم که «بنیان» است، سرآغازِ لاویان «۲۳» است و سبتِ سال هفتم، شهادتِ کاهنان را، چنان‌که به‌وسیلهٔ اعیاد بهاری و پاییزی نمایانده شده است، به پایان می‌رساند. سبتِ سال هفتم نمایانگر هیکلی است که بر آن بنیان بنا شده است. سبتِ سال هفتم در پایان، به‌وسیلهٔ ۲٬۵۲۰ نمایانده می‌شود، همان‌گونه که سبتِ روز هفتم به‌وسیلهٔ ۲٬۳۰۰ نمایانده می‌شود. سبتِ سال هفتم نمایانگر «تعلیمِ تجسّد» است. سبتِ روز هفتم نشانهٔ خالق است و سبتِ سال هفتم نشانهٔ الوهیتِ متحد با انسانیت است.

## Aligning the Lines

هم‌راستاسازیِ خطوط

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

هرگاه اعیاد بهاری را با اعیاد پاییزی در لاویان باب بیست‌وسوم تطبیق دهیم، پس از عید فِصح، در روزِ بعد، عید هفت‌روزهٔ نان‌های فطیر برپا می‌شود، و عید نخستینه‌ها در روزِ پس از آغازِ عید هفت‌روزهٔ نان‌های فطیر فرا می‌رسد. سه نشانهٔ راه در سه روز.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

دورهٔ هفت‌روزه‌ای که عید فطیر را تشکیل می‌دهد، با مجمعی مقدس آغاز می‌شود و با همان پایان می‌یابد. روزِ پس از آغازِ عیدِ فطیر، عیدِ نخستینه‌ها فرامی‌رسد و شاملِ قربانیِ نوبرِ جوِ بهاری است. پنتیکاست، که عیدِ هفته‌ها نیز خوانده می‌شود، پنجاه روز پس از عیدِ نخستینه‌ها واقع می‌شود؛ عیدی که آغازگرِ دوره‌ای هفت‌هفته‌ای است که در روزِ چهل‌ونهم پایان می‌یابد و پس از آن پنتیکاست می‌آید، به معنای «پنجاه».

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

عید فصح در شامگاه روز چهاردهم آغاز می‌شود. عید فصح اجتماع مقدس نیست.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

آنگاه در روزِ پانزدهم، عیدِ هفت‌روزهٔ نانِ فطیر فرا می‌رسد. روزِ نخست و روزِ آخرِ این عیدِ هفت‌روزه، محافلِ مقدّس‌اند.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

روز بعد، یعنی روز شانزدهم، روز نخستینه‌ها فرا می‌رسد. سپس هفت هفته، که شاخصِ آن عید پنجاهه است، آغاز می‌شود، و پنجاهه یکی از هفت اجتماع مقدّسِ منعکس در اعیاد بهاری و پاییزی است. روز نخستینه‌ها اجتماع مقدّس نیست.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

آنگاه در روز نخست ماه هفتم، عید شیپورها مجمعی مقدس است.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

روزِ کفّاره در دهمین روزِ ماهِ هفتم، محفلِ مقدّسی است، امّا عید نیست.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

روزِ نخستِ عیدِ خیمه‌ها، اجتماعِ مقدّس است. پس از عیدِ هفت‌روزه، روزِ هشتمِ عیدِ خیمه‌ها فرا می‌رسد، هرچند روزِ هشتم را خارج از دوره‌هایی که اعیاد معرّفِ آنها هستند به شمار می‌آورند. آن روزِ هشتم، اجتماعِ مقدّس است.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

با احتسابِ سبتِ روزِ هفتم که آغازگرِ اعیاد است، این به هفت اجتماع مقدّس می‌انجامد. هفت اجتماع مقدّس و هفت عید وجود دارد، هرچند چینشِ اعیاد با چینشِ اجتماعات مقدّس یکسان نیست. نخستین و واپسین نشانِ راه، سبت‌اند: نخست برای روز، سپس برای سال. در اعیادی که میانِ سبت‌های آلفا و اُمگا معیّن شده‌اند، هفت عید و پنج اجتماع مقدّس وجود دارد. اگر سبتِ روزِ هفتمِ آلفا و سبتِ سالِ هفتمِ اُمگا را نیز به حساب آورید، هفت اجتماع مقدّس و هفت عید خواهید داشت. بدیهی است که روزِ هشتمِ عیدِ خیمه‌ها جزوِ اعیاد نیست و معمای «هشتمِ از هفت» را پدید می‌آورد. نکته‌ای که در اینجا بدان اشاره می‌کنم این است که عیسی، به‌عنوانِ پلمونی، تنوّع‌های عددیِ فصل «۲۳» را به طرزِ کاملاً شگفت‌انگیزی سامان داد.

## Spring

بهار

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

اعیاد بهاری مشتمل است بر دورهٔ هفت‌روزهٔ عیدِ فطیر که در آغاز دارای یک محفلِ مقدّسِ آلفا و در پایان دارای یک محفلِ مقدّسِ امگا است. پنجاهه، سومین محفلِ مقدّس در اعیاد بهاری است. پنجاهه پس از دوره‌ای هفت‌هفته‌ای فرا می‌رسد که با عیدی در روز پنجاهم پایان می‌یابد. اعیاد بهاری با چهار روزِ عید و سه دوره مشخص می‌شوند. فصح، فطیر، نخستینه‌ها و پنجاهه چهار روزِ عیدند، و سه دوره عبارت‌اند از: هفت روزِ عیدِ فطیر، چهل‌ونه روزی که پیش از روز پنجاهمِ پنجاهه می‌آید و آن را نیز دربرمی‌گیرد، و سه روزِ نخست که خود دوره‌ای سه‌مرحله‌ای است.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

هدیهٔ نخستینهٔ ایامِ فصح با هدیهٔ نخستینهٔ روزِ پنجاهه مطابقت دارد؛ هدایای نخستینهٔ جو در دورهٔ سه‌روزهٔ فصح، و هدیهٔ نخستینهٔ گندم در روزِ پنجاهه، در پایانِ موسمِ چهل‌ونه/پنجاه‌روزهٔ پنجاهه.

## Fall

سقوط

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

اعیاد پاییزی با روز عید معیّنی آغاز می‌شود که آغازگرِ دوره‌ای ده‌روزه است که به داوری منتهی می‌شود. پنج روز پس از داوری، عیدی هفت‌روزه برگزار می‌شود که روز نخست و روز آخرِ این هفت روز به‌عنوان اجتماعات مقدّس معیّن می‌گردند. از روز پانزدهم تا بیست‌ودوم، عید خیمه‌ها برگزار می‌شود و سپس در روز بیست‌وسوم، سبتِ زمین مقرّر می‌گردد.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

هنگامی که اعیاد پاییزی را بر اعیاد بهاری منطبق می‌کنیم، دو خط به دست می‌آید که هر دو با بیست‌ودو آیه نمایانده می‌شوند؛ ازاین‌رو با بیست‌ودو حرفِ الفبای عبری نمایانده می‌شوند. وقتی چنین شود، نخستین نشانِ راه، مجمعِ مقدّسِ سبتِ روزِ هفتم است و آخرین نشانِ راه، مجمعِ مقدّسِ سبتِ سالِ هفتم.

> Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

> همچنین در روز پانزدهمِ ماهِ هفتم، چون محصولِ زمین را گرد آورده باشید، عیدِ خداوند را به‌مدّت هفت روز نگاه دارید: روزِ نخست سبت است، و روزِ هشتم نیز سبت است. لاویان ۲۳:۳۹

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

پنتیکاست بارانِ اوّل بود و عید خیمه‌ها بارانِ پسین است. ریزشِ روح‌القدس در پنتیکاست به‌وسیله‌ی یک روز نمودار شده بود، و ریزشی که عیدِ خیمه‌ها نمودارِ آن است، دوره‌ای است که پایان می‌یابد و سپس سبتی در پیِ آن می‌آید؛ یعنی روزِ هشتمِ آن دوره‌ی هفت‌روزه. سبتی که در پیِ تجلّیِ نهاییِ ریزشِ روح‌القدس می‌آید، نمایانگرِ سبتِ زمین است که به‌مدّتِ هزار سال آرام می‌یابد.

> “In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

> در زمان تنگی، همه از شهرها و روستاها گریختیم، اما بدکاران ما را تعقیب می‌کردند و با شمشیر به خانه‌های مقدسان درمی‌آمدند. شمشیر را برای کشتن ما بالا می‌بردند، امّا آن می‌شکست و چون کاهی ناتوان فرو می‌افتاد. آنگاه همه روز و شب برای رهایی فریاد برآوردیم، و فریاد به حضور خدا بالا رفت. خورشید برآمد، و ماه ایستاد. نهرها از جریان بازایستادند. ابرهای تیره و سنگین برخاستند و به‌هم برخوردند. امّا موضعی پاک و روشن، آکنده از جلالی مستقر، بود که از آنجا آواز خدا، همچون صدای آب‌های بسیار، بیرون می‌آمد و آسمان و زمین را می‌لرزاند. آسمان گشوده و بسته می‌شد و در تلاطم بود. کوه‌ها چون نی در باد می‌لرزیدند و سنگ‌های ناهموار و دندانه‌دار را به هر سو می‌افکندند. دریا چون دیگی می‌جوشید و سنگ‌ها را بر خشکی می‌افکند. و چون خدا روز و ساعتِ آمدن عیسی را بیان کرد و عهدِ جاودانی را به قوم خود سپرد، هر بار یک جمله فرمود و سپس درنگ نمود، در حالی که آن کلمات در سراسر زمین می‌پیچید. اسرائیلِ خدا با چشمانِ به بالا دوخته، ایستاده بودند و به کلماتی گوش فرا می‌دادند که از دهانِ یهوه بیرون می‌آمد و همچون غرشِ مهیب‌ترین رعدها در سراسر زمین می‌پیچید. صحنه‌ای به‌غایت مهيب و وقارآمیز بود. و در پایانِ هر جمله، مقدسان ندا دردادند: «جلال! هللویاه!» چهره‌هایشان به جلالِ خدا روشن شده بود؛ و با آن جلال می‌درخشیدند، چنان‌که چهرهٔ موسی هنگام فرود آمدنش از سینا می‌درخشید. بدکاران به سببِ آن جلال یارای نظر کردن بر ایشان را نداشتند. و چون بر آنان که خدا را با مقدّس نگاه داشتنِ سبتِ او گرامی داشته بودند، برکتِ بی‌پایان اعلام شد، فریادِ نیرومندی از پیروزی بر وحش و صورتِ او برخاست.

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

> «آنگاه یوبیل آغاز گشت، هنگامی که زمین می‌بایست آرام گیرد.» نوشته‌های نخستین، ۳۴.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

یوبیل، پنجاهمین سال است، پس از هفت دورهٔ هفت‌ساله، که همان چهل‌ونه روزی است که به روز پنجاهمِ عید پنجاهه منتهی می‌شود. وقتی توالیِ اعیاد پاییزی با اعیاد بهاری پیوند می‌خورد، چهل‌ونه روز تا عید پنجاهه فاصله است؛ عیدی که آغازگرِ دورهٔ هفت‌روزهٔ عید خیمه‌هاست. عید پنجاهه و عید خیمه‌ها بر هم منطبق می‌شوند و با هم دورهٔ بارانِ پسین را مشخص می‌سازند؛ دوره‌ای که با قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود و تا بسته‌شدنِ دورانِ مهلت و بازگشتِ خداوند ادامه دارد، و آنگاه زمین می‌آساید، چنان‌که سبتِ سالِ هفتم آن را بازمی‌نماید، یعنی هشتمِ آن هفت در عید خیمه‌هاست.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

هنگامی که هر دو سلسلهٔ بیست‌ودو آیه‌ای را در کنار هم می‌نهیم، این کار را به چند دلیل انجام می‌دهیم. هر دو سلسله، بیست‌ودو آیه دارند؛ بیست‌ودو که عُشرِ دویست‌وبیست است، نمادِ ترکیبِ الوهیت و انسانیت است.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

هر دو سطر نمایانگرِ الفبای عبریِ بیست‌ودو حرفی‌اند.

Both lines represent the feasts.

هر دو خط نمایانگرِ اعیادند.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

هر دو خط نمایانگرِ دو فصلِ برداشتِ سال‌اند.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

هر دو خط کارِ مسیح را در صحن، قدس و قدس‌الاقداس بازنمایی می‌کنند. «لاویان» به معنای «کاهنان» است و عیسی کاهنِ اعظمِ آسمانی است. به این دلایل، موجه است که روشِ «خط بر خط» را بر چهل‌وچهار آیهٔ باب بیست‌وسومِ لاویان اِعمال کنیم.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

پنتیکاست بارانِ پیشینِ مسیحیت بود و عیدِ خیمه‌ها بارانِ پسینِ مسیحیت است. از این‌رو، روزِ بهاریِ «پنتیکاست» را با هفت روزِ پاییزیِ عیدِ خیمه‌ها متناظر می‌دانیم. هنگامی که خواهر وایت اظهار داشت: «در زمانِ تنگی همگی از شهرها و دهکده‌ها گریختیم»، او زمانی را مشخص می‌کند که قومِ خدا به سببِ جفا در بیابان زندگی می‌کنند. سکونت در سایه‌بان‌ها در ایامِ عیدِ خیمه‌ها نمادِ تاریخی است که مستقیماً به آرامشِ سبتیِ یوبیلی برای زمین منتهی می‌شود.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

روز پنطیکاست آغازِ هفت روزِ عیدِ خیمه‌ها را مشخّص می‌کند. آنگاه سالِ یوبیل به‌وسیلهٔ روزِ هشتم، یعنی روزِ هشتمِ عیدِ خیمه‌ها، نمایانده می‌شود. پنج روز پیش از عیدِ خیمه‌ها، روزِ کفّاره بود. از این‌رو، پنج روز پیش از پنطیکاست که آغازِ داوریِ عیدِ خیمه‌ها را مشخّص می‌کند، داوری مشخّص می‌شود. ده روز پیش از داوریِ روزِ کفّاره، عیدِ شیپورهاست. هنگامی که خطوط با هم ترکیب می‌شوند، پنج روز پیش از قانونِ یکشنبه ـ که پنطیکاست آن را نمایندگی می‌کند ـ داوری مشخّص می‌شود. ده روز پیش از آن نیز، عیدِ شیپورها مشخّص می‌شود.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

تعمیدِ مسیح نمایانگرِ مرگ، دفن و قیامِ او بود. این سه گام به‌وسیلهٔ مرگِ او در عیدِ فصح، دفن و آرامیدنِ او در روزِ سبت، و قیامِ او در یکشنبه، نشان داده می‌شوند. سه روزِ مرگ، دفن و قیامِ او یک نشانهٔ راهِ واحد است که از سه گام تشکیل شده است. ازاین‌رو، ترکیبِ دو خطِ اعیادِ بهاری و پاییزی را از قیام آغاز می‌کنیم. قیامِ روزِ سوم، دوره‌ای چهل‌ونه‌روزه را آغاز می‌کند که به عیدِ پنجاهه منتهی می‌شود، که همان قانونِ یکشنبه است. آن دورهٔ چهل‌ونه‌روزه مسبوق است به عیدِ فطیرها، که یک روز پیش از روزِ نوبرها آغاز می‌شود و پنج روز پس از آن روز امتداد می‌یابد.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

از رستاخیزِ نخستینه‌ها تا قانونِ روزِ یکشنبه، چهل و نه روز است، و قانونِ روزِ یکشنبه پنجاهمین روز است. پنج روز پیش از قانونِ روزِ یکشنبه، داوری نمودار می‌شود، و ده روز پیش از آن داوری، انذارِ شیپورها نشان می‌شود. رستاخیز نخستین نشانۀ راه است؛ سپس پنج روز بعد، دورهٔ ایامِ فطیر به پایان می‌رسد. سی روز پس از پایانِ ایامِ فطیر، انذارِ شیپورها واقع می‌شود. ده روز بعد، داوریِ روزِ کفاره نشان می‌شود، و پنج روز پس از آن، قانونِ روزِ یکشنبهِ پنجاهه فرا می‌رسد.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

این، در کاربستِ خط بر خطِ اعیادِ بهاری و پاییزی، هفت نشانهٔ راه را معیّن می‌کند: آغازِ عیدِ فطیر، قیام، پایانِ عیدِ فطیر، انذارِ شیپورها، داوری، عیدِ پنجاهه و بارانِ پسین. آن هفت نشانهٔ راه در چارچوبِ یک سبتِ روزِ هفتمِ آلفا و یک سبتِ سالِ هفتمِ اُمگا قرار داده شده‌اند. هفت نشانهٔ راهِ جای‌گرفته میانِ آن دو سبت، دوره‌هایی را چنین تفکیک و تعیین می‌کنند: یک دورهٔ پنج‌روزه، و پس از آن به‌ترتیب یک دورهٔ سی‌روزه، یک دورهٔ ده‌روزه، یک دورهٔ پنج‌روزه و یک دورهٔ هفت‌روزه.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

آنگاه که رستاخیز مسیح را هم‌تراز می‌کنیم، با دوره‌ای چهل‌روزه روبه‌رو می‌شویم که در آن او شاگردان را «رو در رو» تعلیم داد و پس از آن عروج کرد. سپس به مدت ده روز شاگردان در بالاخانه بودند. آن ده روز در روز پنطیکاست خاتمه یافت، که همان قانون یکشنبه است. این امر یک دوره چهل‌روزه و یک دوره ده‌روزه به خطّ کاهنانِ نمایانده‌شده در لاویان «۲۳» می‌افزاید.

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

از رستاخیز تا پایانِ ایامِ نان‌های فطیر، پنج روز؛ سپس تا هشدارِ شیپور، سی روز؛ سپس تا صعودِ مسیح، پنج روز؛ سپس تا داوری، پنج روز؛ سپس تا هفت روزِ بارانِ پسینِ پنتیکاست، پنج روز.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

فردای آغازِ هفت روزِ فطیر، رستاخیزِ نخستینه‌ها واقع می‌شود. این رستاخیز در خلالِ هفت روزِ فطیر رخ می‌دهد، و پنج روز پس از رستاخیز، دورهٔ فطیر پایان می‌یابد.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

سی روز پس از پایانِ نانِ فطیر، شیپورها اعلانِ هشدار می‌کنند.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

پنج روز پس از هشدارِ شیپورها، مسیح پس از آن‌که به مدت چهل روز تعلیم داده بود، عروج فرمود. عروج او مبدأ ده روز در بالاخانه بود.

Then five days after His ascension judgment is marked.

آنگاه، پنج روز پس از عروج او، داوری مقرّر می‌گردد.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

پنج روز پس از آن، قانونِ یکشنبهٔ عیدِ پنجاهه دورهٔ هفت‌روزهٔ بارانِ پسین را می‌گشاید.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

یک‌صد و چهل و چهار هزار کسانی‌اند که هر جا که برّه برود، او را پیروی می‌کنند. ایلیا و موسی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به قتل رسیدند. آنان در همان جایی به قتل رسیدند که خداوندِ ما نیز در آن‌جا مصلوب شد. قیامِ مسیح نمونهٔ پیش‌نگرِ قیامِ ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳ بود. پیش از آن تاریخ، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آوازی در بیابان آغاز به اعلامِ پیامی کرد که به صورتِ نانِ فطیر بازنموده شده بود. خمیرمایه نمایانگرِ خطا، ریاکاری و گناه است، و پیامِ برخاسته از بیابان فطیر بود. از ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳ تا قانونِ یکشنبه، لاویان «۲۳» چارچوبِ کفّارهٔ یک‌صد و چهل و چهار هزار را مقرر داشته است. آن چارچوب با رؤیای میلر، ملاکی بابِ سه و پنجره‌های آسمانِ مکاشفهٔ نوزده هم‌راستا است. آن نیز با ساعتِ سوم و نهم در هفتهٔ مقدّس از سال ۲۷ تا ۳۴ پس از میلاد هم‌راستا است.

We will continue these things in the next article.

این موارد را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

> به‌واسطۀ معرفت، حجره‌ها از همۀ ثروت‌های گرانبها و دلپذیر پر خواهند شد.

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> برای ذهن و روح، همان‌گونه که برای بدن، این قانون خداست که قوت با کوشش به دست می‌آید. این تمرین است که پرورش می‌دهد. در هماهنگی با این قانون، خدا در کلام خود وسایل رشد ذهنی و معنوی را فراهم آورده است.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> کتاب مقدس همه اصولی را در بر دارد که انسان‌ها لازم است آن‌ها را درک کنند تا برای این زندگی یا برای زندگیِ آینده آماده شوند. و این اصول را همه می‌توانند بفهمند. هیچ‌کس که روحیهٔ قدردانی از آموزه‌های آن را داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک فراز از کتاب مقدس را بخواند بی‌آن‌که اندیشه‌ای سودمند از آن به دست آورد. اما ارزشمندترین آموزهٔ کتاب مقدس با مطالعهٔ گهگاهی یا گسسته به دست نمی‌آید. نظامِ عظیمِ حقیقتِ آن به گونه‌ای عرضه نشده است که خوانندهٔ شتاب‌زده یا سهل‌انگار بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن در ژرفا نهفته‌اند و تنها با پژوهشِ سخت‌کوشانه و تلاشِ پیوسته به دست می‌آیند. حقایقی که کلیتِ عظیم را شکل می‌دهند باید جست‌وجو و گردآوری شوند: «اندکی اینجا و اندکی آنجا.» اشعیا ۲۸:۱۰

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> وقتی بدین‌گونه جست‌وجو و کنار هم نهاده شوند، آشکار خواهد شد که کاملاً با یکدیگر سازگارند. هر انجیل متمّم دیگری است، هر نبوّت شرحی برای نبوّتی دیگر، و هر حقیقت بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های نظام دینیِ یهود به‌وسیلهٔ انجیل روشن می‌گردند. هر اصل در کلام خدا جای خود را دارد و هر واقعیت دلالتِ خود را. و این ساختارِ کامل، در طرح و اجرا، بر پدیدآورنده‌اش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی، جز ذهنِ نامتناهی، نمی‌توانست تصور کند یا پدید آورد.

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> در جست‌وجوی اجزای گوناگون و بررسی روابط میان آن‌ها، والاترین قوای ذهن انسان به فعالیتی شدید فراخوانده می‌شوند. هیچ‌کس نمی‌تواند به چنین مطالعه‌ای بپردازد بی‌آن‌که توان ذهنی‌اش پرورش یابد.

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> و ارزش ذهنیِ مطالعهٔ کتاب مقدس تنها در جست‌وجوی حقیقت و گردآوردن آن خلاصه نمی‌شود. همچنین در تلاشی است که برای دریافتِ مضامینِ عرضه‌شده لازم است. ذهنی که تنها به امور پیش‌پاافتاده مشغول باشد، به‌تدریج حقیر و ناتوان می‌شود. اگر هرگز به درکِ حقایقِ بزرگ و دوررس واداشته نشود، پس از مدتی توانِ رشد را از دست می‌دهد. برای مصون‌داشتن از این انحطاط و برای برانگیختنِ بالندگی، هیچ چیز همسنگِ مطالعهٔ کلامِ خدا نیست. به‌عنوان وسیله‌ای برای پرورشِ فکری، کتاب مقدس کارآمدتر از هر کتابِ دیگر، بلکه از همهٔ کتاب‌های دیگر با هم است. بزرگیِ مضامینش، سادگیِ موقرِ بیاناتش، و زیباییِ تصویرپردازی‌اش، اندیشه‌ها را چنان‌که هیچ چیزِ دیگری نمی‌تواند، جان می‌بخشد و فرامی‌کشد. هیچ مطالعه‌ای به اندازهٔ کوشش برای دریافتِ حقایقِ سترگِ وحی، چنین توانِ ذهنی‌ای نمی‌بخشد. ذهنی که بدین‌سان با اندیشه‌های نامتناهی تماس می‌یابد، جز گسترش و نیرومند شدن چاره‌ای ندارد.

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> و قدرت کتاب مقدس در پرورش ماهیت روحانی به‌مراتب عظیم‌تر است. انسان که برای مشارکت با خدا آفریده شده است، تنها در چنین مشارکتی می‌تواند زندگی حقیقی و رشد خود را بیابد. او که آفریده شده تا در خدا والاترین شادی خود را بیابد، در هیچ چیز دیگری نمی‌تواند آنچه را بیابد که اشتیاق‌های دل را آرام کند و گرسنگی و تشنگی جان را سیراب سازد. هرکه با روحی صادق و تعلیم‌پذیر به مطالعهٔ کلام خدا بپردازد و در پی درکِ حقایق آن باشد، با نویسنده‌اش در تماس قرار خواهد گرفت؛ و جز به انتخاب خود او، هیچ حد و مرزی برای امکانات رشدش وجود ندارد.

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> کتاب مقدس، در گستره‌ی وسیع سبک‌ها و موضوع‌های خود، برای هر ذهنی چیزی دل‌انگیز و برای هر دلی کششی دارد. در صفحات آن، کهن‌ترین تاریخ؛ راستین‌ترین شرح‌حال‌ها؛ و اصول حکومت برای اداره‌ی دولت و سامان‌دهی خانواده—اصولی که خردِ بشری هرگز به پایشان نرسیده است—به چشم می‌خورد. در آن عمیق‌ترین فلسفه و شیرین‌ترین و والاترین شعر، شورانگیزترین و سوزناک‌ترین سروده‌ها جای دارد. نوشته‌های کتاب مقدس، حتی اگر بدین‌سان در نظر گرفته شوند، از حیث ارزش به‌گونه‌ای اندازه‌ناپذیر برتر از آثار هر نویسنده‌ی بشری‌اند؛ اما هنگامی که در پیوند با اندیشه‌ی مرکزیِ باشکوه نگریسته شوند، دامنه‌ای بی‌نهایت گسترده‌تر و ارزشی بی‌نهایت فزون‌تر می‌یابند. در پرتو این اندیشه، هر موضوعی معنایی نو پیدا می‌کند. در ساده‌ترین حقیقت‌های بیان‌شده، اصولی نهفته است که بلندایشان تا آسمان است و دامنه‌شان سراسر ابدیت را دربر می‌گیرد.

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

> درونمایهٔ مرکزیِ کتابِ مقدس، آن درونمایه‌ای که همهٔ مباحثِ دیگرِ سراسرِ کتاب پیرامونِ آن گرد می‌آیند، طرحِ رستگاری است: بازگرداندنِ صورتِ خدا در جانِ انسان. از نخستین اشارتِ امید در حکمِ صادرشده در عدن تا آن وعدهٔ باشکوهِ واپسینِ کتابِ مکاشفه، «رویِ او را خواهند دید؛ و نامِ او بر پیشانی‌های ایشان خواهد بود» (مکاشفه ۲۲:۴)، مضمونِ هر کتاب و هر فرازِ کتابِ مقدس، بسطِ این درونمایهٔ شگرف است—اعتلای انسان—قدرتِ خدا که «به‌وسیلهٔ خداوندِ ما عیسی مسیح به ما پیروزی می‌بخشد.» (اول قرنتیان ۱۵:۵۷).

> “He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

> کسی که این اندیشه را دریابد، پیشِ روی خویش عرصه‌ای بی‌کران برای مطالعه دارد. او کلیدی در اختیار دارد که تمامی گنجینهٔ کلامِ خدا را به روی او خواهد گشود.

> “The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

> علمِ نجات، علمِ همهٔ علوم است؛ علمی که موضوعِ مطالعهٔ فرشتگان و همهٔ موجوداتِ عاقلِ جهان‌های سقوط‌نیافته است؛ علمی که توجهِ خداوند و نجات‌دهندهٔ ما را به خود معطوف می‌دارد؛ علمی که در مقصودی که در ذهنِ نامتناهی پرورده شده—«در زمان‌های ازلی در خاموشی نگاه داشته‌شده» (رومیان 16:25، R.V.)—جای دارد؛ علمی که در سراسرِ اعصارِ بی‌پایان، موضوعِ مطالعهٔ بازخریدشدگانِ خدا خواهد بود. این والاترین مطالعه‌ای است که ممکن است انسان بدان بپردازد. چنان‌که هیچ مطالعهٔ دیگری نمی‌تواند، ذهن را جان خواهد بخشید و روح را تعالی خواهد بخشید.

> “‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

> «برتریِ دانش در این است که حکمت به آنان که آن را دارند، حیات می‌بخشد.» عیسی فرمود: «سخنانی که به شما می‌گویم، روح‌اند و حیات‌اند.» «این است حیاتِ جاودان، که تو را، خدایِ حقیقیِ یگانه، و او را که تو فرستادی، بشناسند.» جامعه ۷:۱۲؛ یوحنا ۶:۶۳؛ ۱۷:۳، R.V.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> نیروی خلاقی که جهان‌ها را به هستی فراخواند، در کلامِ خداست. این کلام قدرت می‌بخشد؛ حیات می‌زاید. هر فرمانی وعده‌ای است؛ چون با اراده پذیرفته شود و به جان راه یابد، حیاتِ آن نامتناهی را با خود می‌آورد. این کلام طبیعت را دگرگون می‌کند و جان را به صورتِ خدا از نو می‌آفریند.

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

> حیاتی که بدین سان اعطا شده است، به همان سان نیز حفظ می‌شود. "به واسطهٔ هر کلمه‌ای که از دهان خدا صادر می‌شود" (متی ۴:۴) انسان زیست خواهد کرد.

> “The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> ذهن، یعنی جان، به‌وسیله آنچه از آن تغذیه می‌کند پرورده می‌شود؛ و این بر عهده ماست که تعیین کنیم از چه باید تغذیه کند. در توان هر کس هست که موضوعاتی را برگزیند که اندیشه‌ها را به خود مشغول دارد و منش را شکل دهد. درباره هر انسانی که از موهبت دسترسی به کتاب‌مقدّس برخوردار است، خدا می‌فرماید: «امور عظیم شریعت خود را برای او نوشته‌ام.» «مرا بخوان و تو را اجابت خواهم کرد، و چیزهای بزرگ و نیرومندی را که نمی‌دانی، به تو نشان خواهم داد.» هوشع ۸:۱۲؛ ارمیا ۳۳:۳.

> “With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

> با کلام خدا در دست، هر انسان، هر جا که قرعۀ زندگانی‌اش افتاده باشد، می‌تواند از همنشینی‌ای که خود برمی‌گزیند برخوردار شود. در صفحات آن می‌تواند با شریف‌ترین و برترین افراد نوع بشر به گفت‌وگو بنشیند و به صوتِ ازلی گوش فرا دهد آنگاه که او با آدمیان سخن می‌گوید. چون موضوعاتی را که «فرشتگان مشتاق‌اند در آن نظر کنند» (اول پطرس ۱:۱۲) مطالعه و تأمل می‌کند، می‌تواند از مصاحبت ایشان بهره‌مند گردد. می‌تواند گام‌های آن معلّم آسمانی را پی گیرد و به کلمات او گوش بسپارد، چنان‌که آن‌گاه که بر کوه و در دشت و بر کرانۀ دریا تعلیم می‌داد. می‌تواند در این جهان در فضای آسمان ساکن باشد و به غم‌دیدگان و وسوسه‌شدگانِ زمین اندیشه‌های امید و اشتیاق به قدوسیت ببخشد؛ و خود، هر دم نزدیک‌تر و نزدیک‌تر، به مشارکت با آن نادیدنی درآید؛ همچون آن که در روزگار کهن با خدا راه می‌رفت، پیوسته به آستانۀ جهانِ ابدی نزدیک‌تر گردد، تا آنگاه که دروازه‌ها گشوده شود و او بدان‌جا داخل گردد. خود را بیگانه نخواهد یافت. آواهایی که به استقبال او خواهند آمد، صداهای قدیسان است که، نادیده، در زمین همنشینان او بودند—همان آواهایی که او در اینجا آموخت آن‌ها را بازشناسد و دوست بدارد. آن که به‌وسیلهٔ کلام خدا در مشارکت با آسمان زیسته است، خود را در مصاحبت آسمان در خانه خواهد یافت. تعلیم و تربیت، ۱۲۳–۱۲۷.

Back to Articles