Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Nine

کتاب دانیال - شماره هشتاد و نه

Unraveling the False Doctrines: A Historical Examination of the Daily in Adventism

واگشودن آموزه‌های باطل: بررسی تاریخیِ «مداوم» در ادونتیسم

Author

Jeff Pippenger

Published

February 22, 2024

Formats

PDF
Word

In the eighty-first article in this series of articles on the book of Daniel we included a passage from Manuscript Releases, volume 20, 17–22, where Sister White clearly identifies that the teaching that “the daily,” represents Christ’s sanctuary had been given to Elders Prescott and Daniells by “angels that had been expelled from heaven.” She does not actually identify their false idea of “the daily,” as I have done, but the historical record is abundantly clear that this is what they were trying to establish as truth. They were seeking to rewrite portions of Uriah Smith’s book Daniel and the Revelation, that uphold the understanding of “the daily,” which she identifies in Early Writings, page seventy-four as the correct view.

در مقالۀ هشتاد و یکم از این سلسله مقالات دربارۀ کتاب دانیال، بخشی از Manuscript Releases، جلد ۲۰، صفحات ۱۷–۲۲ را آوردیم که در آن خواهر وایت به‌روشنی تصریح می‌کند که آموزه‌ای مبنی بر اینکه «the daily» نمایانگر قدسِ مسیح است، از سوی «فرشتگانی که از آسمان رانده شده بودند» به مشایخ پرسکات و دنیلز داده شده بود. او در واقع، چنان‌که من کرده‌ام، برداشت نادرست آنان از «the daily» را مشخص نمی‌کند، اما اسناد تاریخی به‌گونه‌ای فراوان روشن می‌سازند که آنان می‌کوشیدند همین را به‌عنوان حقیقت تثبیت کنند. آنان در پی بازنویسی بخش‌هایی از کتاب اوریا اسمیت، «Daniel and the Revelation»، بودند که برداشت از «the daily» را تأیید می‌کرد؛ همان برداشتی که او در کتاب «Early Writings»، صفحه ۷۴، به‌عنوان دیدگاه درست معرفی می‌کند.

W. W. Prescott had published a periodical magazine titled The Protestant, in which the sole theme was lifting up the false view of “the daily.” He and the General Conference president, A. G. Daniells became the satanic spearhead to continue Prescott’s efforts towards establishing the false doctrine as the orthodox view in Adventism, but while Ellen White was alive their success in the satanic effort was held in check. In 1931, Daniells reported that in the very year that the passage from Manuscript Releases was written (1910), that he (Daniells) had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” and that she had led him to believe that he and Prescott’s view was correct.

W. W. Prescott مجله‌ای ادواری با عنوان The Protestant منتشر کرده بود که تنها موضوع آن ترویج دیدگاه نادرست «the daily» بود. او و رئیس کنفرانس عمومی، A. G. Daniells، به پیشقراول شیطانی تبدیل شدند تا تلاش‌های Prescott را در جهت تثبیت آن آموزهٔ باطل به‌عنوان دیدگاه ارتدوکس در ادونتیسم ادامه دهند، اما تا زمانی که Ellen White زنده بود، موفقیتشان در این تلاش شیطانی مهار می‌شد. در سال ۱۹۳۱، Daniells گزارش داد که در همان سالی که آن بخش از Manuscript Releases نوشته شد (۱۹۱۰)، او (Daniells) ملاقاتی با خواهر وایت دربارهٔ موضوع «the daily» داشته و وی او را به این باور رسانده بود که دیدگاه Daniells و Prescott درست است.

It is important to understand this history, for we are now beginning our consideration of the increase of knowledge that arrived in 1989, when the sacred reform lines and the last six verses of Daniel eleven were unsealed. To recognize the light that was produced with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of verse forty of Daniel eleven, requires that “the daily,” and the prophetic history represented by “the daily” be correctly understood, for that history illustrates the repeat of that history in verses forty to forty-five of Daniel eleven. Those verses identify that the message that is unsealed in those verses are the “tidings of the east and north,” that bring about the final persecution of God’s people.

درک این تاریخ اهمیت دارد، زیرا اکنون بررسی خود را دربارهٔ افزایش معرفتی که در سال ۱۹۸۹ فرا رسید آغاز می‌کنیم؛ زمانی که خطوط اصلاح مقدّس و شش آیهٔ آخر فصل یازدهمِ دانیال از مُهر گشوده شدند. برای شناخت نوری که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در تحقق آیهٔ چهلِ فصل یازدهمِ دانیال، پدید آمد، لازم است که «دائمی» و تاریخ نبوی‌ای که «دائمی» نمایندگی می‌کند به‌درستی درک شوند؛ زیرا آن تاریخ، تکرارِ خود را در آیات چهل تا چهل‌وپنجِ فصل یازدهمِ دانیال نشان می‌دهد. آن آیات مشخص می‌کنند که پیامی که در همان آیات از مُهر گشوده می‌شود، «اخبارِ شرق و شمال» است؛ اخباری که به آزار و تعقیب نهایی قوم خدا می‌انجامد.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ از این رو با خشم عظیم بیرون خواهد آمد تا نابود کند و بسیاری را به‌کلی از میان بردارد. و خیمه‌های قصر خود را میان دریاها، بر کوه مقدسِ پرجلال برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۴، ۴۵.

The message of verse forty that was unsealed at the collapse of the Soviet Union in 1989, is the latter rain message that will cause the papacy (the king of the north), to “go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many.” “Tidings” is prophetically a message.

پیام آیهٔ چهل که در هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ مهر آن گشوده شد، پیام باران دیرهنگام است که موجب خواهد شد پاپیّت (پادشاهِ شمال) «با خشم عظیم بیرون رود تا نابود سازد و بسیاری را به‌کلی از میان بردارد.» «اخبار» از نظر نبوی یک پیام است.

> And how shall they preach, except they be sent? as it is written, How beautiful are the feet of them that preach the gospel of peace, and bring glad tidings of good things! Romans 10:15.

> و چگونه موعظه خواهند کرد، مگر آنکه فرستاده شوند؟ چنان‌که نوشته شده است: چه زیباست پاهای آنان که بشارتِ صلح می‌دهند و مژدهٔ چیزهای نیکو را می‌آورند! رومیان ۱۰:۱۵.

The message of the latter rain is the message presented by God’s last-day watchmen, who sing the song of the vineyard and the song of Moses and the Lamb.

پیامِ بارانِ پسین، پیامی است که دیده‌بانانِ خدا در روزهای آخر اعلام می‌کنند؛ آنان که سرودِ تاکستان و سرودِ موسی و بره را می‌سرایند.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Isaiah 52:7, 8.

> چه زیباست بر کوه‌ها گام‌های کسی که خبر خوش می‌آورد، که صلح را اعلام می‌کند؛ که مژدهٔ نیکی می‌آورد، که نجات را اعلام می‌کند؛ که به صهیون می‌گوید: خدای تو سلطنت می‌کند! نگهبانانت آواز خود را بلند خواهند کرد؛ با هم و به یک صدا خواهند سرود، زیرا چشم در چشم خواهند دید، آنگاه که خداوند صهیون را بازآورد. اشعیا ۵۲:۷، ۸.

The “tidings” in verse forty-four of Daniel eleven enrage the man of sin, and the final papal bloodbath is accomplished. That message is the message of the third angel that swells to a loud cry at the soon coming Sunday law.

«اخبار» در آیهٔ چهل‌وچهار از باب یازدهمِ دانیال، آن مردِ گناه را به خشم می‌آورد و حمام خون نهاییِ پاپی به انجام می‌رسد. آن پیام، همان پیامِ فرشتهٔ سوم است که در هنگامِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به فریادی بلند اوج می‌گیرد.

> “None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of ‘the third angel’ shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.” Signs of the Times, November 8, 1899.

> «هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آن‌که نور را یافته و الزام فرمان چهارم را دریافته باشد. اما وقتی فرمانی صادر شود که سبتِ جعلی را به اجرا بگذارد و فریاد بلند «فرشتهٔ سوم» مردم را از پرستشِ وحش و صورتِ او برحذر دارد، مرز میان باطل و حق به‌روشنی ترسیم خواهد شد. آنگاه کسانی که همچنان به تخطی ادامه دهند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد.» نشانه‌های زمان، ۸ نوامبر ۱۸۹۹.

The “tidings of the east and north” that enrages the papacy, swells to a loud cry at the Sunday law, and that message is the message of the latter rain that began on September 11, 2001. The expression “loud voice” is a prophetic term that represents an increasing power.

«اخباری از مشرق و شمال» که دستگاه پاپی را به خشم می‌آورد، در هنگام قانون یکشنبه به فریادی بلند اوج می‌گیرد، و همان پیام، پیام باران پسین است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. عبارت «صدای بلند» اصطلاحی پیش‌گویانه است که نمایانگر قدرتی فزاینده است.

> “The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.

> حقیقتِ این زمان، پیام فرشته‌ی سوم، باید با صدای بلند اعلام شود، یعنی با قدرتی فزاینده، هرچه به آزمون بزرگ نهایی نزدیک‌تر می‌شویم. The 1888 Materials, 1710.

The “tidings” of verse forty-four is the latter rain message just before human probation closes, as Michael stands up. It is the same latter rain message that arrived on September 11, 2001, but it swells to a loud cry, or a loud voice when the one hundred and forty-four thousand are sealed and the Holy Spirit is then poured out without measure. It is the same latter rain message that marked the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

«اخبار» آیهٔ چهل‌وچهار همان پیام بارانِ آخر است، درست پیش از بسته شدنِ دورهٔ آزمایشِ بشر، هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد. این همان پیام بارانِ آخر است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، اما با مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، و سپس افاضهٔ بی‌حد و حصرِ روح‌القدس، اوج می‌گیرد و به فریادِ بلند، یا صدای بلند، تبدیل می‌شود. این همان پیامِ بارانِ آخر است که دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص کرد.

It is the latter rain message that has been counterfeited by a peace and safety message that is presented by Laodicean Adventism from the arrival of the “ass” until the arrival of the “lion”. The period between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law marks the spiritual death bed for Laodicean Adventism, and those that are judged after God’s house (Jerusalem) is judged, die in the same grave. The death bed for Laodicean Adventism is between the ass and the lion, and the message that is rejected and produces their death is the “tidings out of the “east” (a symbol of Islam) and the north (a symbol of the papacy). It is the same message, which is the third angel’s message.

این همان پیامِ بارانِ پسین است که با پیامی با عنوانِ «صلح و امنیت»، که ادونتیسمِ لائودیکی از هنگامِ رسیدنِ «الاغ» تا رسیدنِ «شیر» ارائه می‌کند، جعل شده است. دورهٔ میانِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه، نمایانگرِ بسترِ مرگِ معنویِ ادونتیسمِ لائودیکی است، و آنان که پس از داوریِ خانهٔ خدا (اورشلیم) داوری می‌شوند، در همان گور می‌میرند. بسترِ مرگِ ادونتیسمِ لائودیکی میانِ «الاغ» و «شیر» است، و پیامی که رد می‌شود و به مرگشان می‌انجامد همان «اخبار» از «شرق» (نمادی از اسلام) و شمال (نمادی از پاپیّت) است. این همان پیام است، یعنی پیامِ فرشتهٔ سوم.

The last six verses of Daniel eleven, that were unsealed at the time of the end in 1989, is the message of the latter rain, which is proclaimed in a time when a false latter rain message of “peace and safety” is being proclaimed. The testing of the latter rain first confronts God’s house, for that is where judgment begins, and it then confronts the other flock outside of God’s house. For this reason, it is essential to understand the “lie” that was introduced into Laodicean Adventism in the third generation, for while God pours out His Holy Spirit on those He is sealing, He simultaneously pours out strong delusion upon those who receive not the love of the truth.

شش آیهٔ پایانی فصل یازدهم کتاب دانیال که در سال ۱۹۸۹، در «زمانِ پایان»، مهرشان گشوده شد، پیامِ بارانِ دیرهنگام است؛ پیامی که در زمانی اعلام می‌شود که در همان حال پیامِ کاذبِ بارانِ دیرهنگامِ «سلامتی و امنیت» نیز اعلام می‌گردد. آزمونِ بارانِ دیرهنگام نخست خانهٔ خدا را می‌آزماید، زیرا داوری از همان‌جا آغاز می‌شود، و سپس با گلهٔ دیگر که بیرون از خانهٔ خداست روبه‌رو می‌شود. از این رو، فهمِ «دروغی» که در نسلِ سوم به ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای راه یافت، ضروری است؛ زیرا همان‌گاه که خدا روح‌القدسِ خود را بر کسانی که ایشان را مهر می‌کند فرو می‌ریزد، هم‌زمان بر کسانی که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، گمراهیِ شدیدی فرو می‌ریزد.

During the controversy of the first decade and a half of the twentieth century over “the daily,” one of the men who defended the correct Millerite position that “the daily” is a symbol of paganism, was F. C. Gilbert. Gilbert was a convert from Judaism and read and spoke perfect Hebrew. He defended the pioneer position in the book of Daniel based upon his understanding of the Hebrew language. In 1910, the very year that Sister White wrote the manuscript that was going to be buried for decades, which identified that Daniells’ and Prescott’s view of “the daily,” came from Satan’s angels, Gilbert had a personal interview with Sister White over the issue of “the daily.”

در جریان جنجالِ یک دهه و نیم نخستِ قرن بیستم بر سر «روزانه»، یکی از کسانی که از موضع صحیح پیروان میلر ــ مبنی بر اینکه «روزانه» نماد بت‌پرستی است ــ دفاع کرد، اف. سی. گیلبرت بود. گیلبرت که از یهودیت به دین دیگری گرویده بود، عبری را کاملاً روان می‌خواند و سخن می‌گفت. او بر پایه درک خود از زبان عبری، از موضع پیشگامان در کتاب دانیال دفاع کرد. در سال ۱۹۱۰، همان سالی که خواهر وایت دست‌نوشته‌ای نوشت که قرار بود برای دهه‌ها مدفون بماند و در آن تصریح شده بود که دیدگاه دنیلز و پرسکات درباره «روزانه» از فرشتگان شیطان سرچشمه گرفته بود، گیلبرت درباره مسئله «روزانه» دیداری شخصی با خواهر وایت داشت.

We know he had an interview, for he immediately (the next day) wrote out a summary of the interview he had with Sister White. In 1931, A. G. Daniells made a claim that he had an interview with Sister White on the subject of “the daily” in the same year—1910. Daniells claimed Sister White left him no conclusion but that “the daily” was a symbol of Christ’s sanctuary ministry. But Daniells’ claim of an interview, was not only a “lie,” it is the “lie” of prophecy which produces strong delusion.

ما می‌دانیم که او مصاحبه‌ای داشت، زیرا او بلافاصله (روز بعد) خلاصه‌ای از مصاحبه‌ای را که با خواهر وایت داشت، نوشت. در سال 1931، اِی. جی. دنیلز ادعا کرد که در همان سال—1910— دربارهٔ موضوع «the daily» با خواهر وایت مصاحبه‌ای داشته است. دنیلز ادعا کرد که خواهر وایت هیچ نتیجه‌ای جز این برایش باقی نگذاشت که «the daily» نمادی از خدمت مسیح در مقدسگاه است. اما ادعای دنیلز دربارهٔ آن مصاحبه، نه‌تنها یک «دروغ» بود، بلکه «دروغِ» مربوط به پیشگویی است که گمراهیِ شدید پدید می‌آورد.

For those who may not have access to the 1843 and 1850 charts, it is important to understand that when the 1843 chart was published in 1842, the Millerites still believed the sanctuary that was to be cleansed in fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was the earth. When they published the 1850 chart, they then knew the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary. For this reason the 1843 chart has NO illustration of God’s sanctuary, but the 1850 chart DOES have an illustration of God’s sanctuary. This is important, for Daniells claimed that in his interview with Sister White that he showed her the 1843 chart, and he pointed out the sanctuary on the chart. That would have been impossible, for there is no sanctuary on the 1843 chart. His claim of an interview was a “lie.”

برای کسانی که ممکن است به نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ دسترسی نداشته باشند، دانستن این نکته مهم است که وقتی نمودار ۱۸۴۳ در سال ۱۸۴۲ منتشر شد، میلریت‌ها هنوز باور داشتند که قدسی که قرار بود در تحققِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله تطهیر شود، زمین است. هنگامی که آن‌ها نمودار ۱۸۵۰ را منتشر کردند، دیگر می‌دانستند که قدسی که باید تطهیر شود، قدسِ آسمانی است. به همین دلیل، نمودار ۱۸۴۳ هیچ تصویری از قدسِ خدا ندارد، اما نمودار ۱۸۵۰ تصویری از قدسِ خدا دارد. این موضوع مهم است، زیرا دنیلز ادعا کرد که در مصاحبه‌اش با خواهر وایت، نمودار ۱۸۴۳ را به او نشان داده و به قدسِ روی نمودار اشاره کرده است. این ناممکن بود، زیرا روی نمودار ۱۸۴۳ هیچ قدسی وجود ندارد. ادعای او مبنی بر انجام آن مصاحبه «دروغ» بود.

When I was working through this history in 2009, and became aware that the men on both sides of the issue both claimed to have had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” I emailed the Ellen White Estate and asked if they had access to the log book that recorded Sister White’s interviews in 1910. They replied that they still had the log book. The following is my email and the response from the Ellen White Estate.

وقتی در سال ۲۰۰۹ مشغول بررسی این تاریخچه بودم و متوجه شدم که مردانِ هر دو سوی این موضوع ادعا کرده‌اند که درباره «the daily» با خواهر وایت مصاحبه‌ای داشته‌اند، به Ellen White Estate ایمیلی زدم و پرسیدم آیا به دفتر ثبت مصاحبه‌های خواهر وایت در سال ۱۹۱۰ دسترسی دارند. پاسخ دادند که هنوز آن دفتر ثبت را دارند. آنچه در ادامه می‌آید ایمیل من و پاسخ Ellen White Estate است.

Monday, January 19, 2009

دوشنبه، ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۹

To whom it may concern:

به هر کس که مربوط می‌شود:

I have heard that there is a log-book that recorded who had interviews with Sister White and what the interviews concerned. I am trying to verify or repudiate whether A. G. Daniells had an interview with Sister White in 1910 concerning the subject of the “daily.” I am aware that there is historical testimony that the interview took place, but I am wondering if there is any record in an official log-book that actually records this. At the same time, I have been told that F. C. Gilbert also had an interview with Sister White in 1910 on the subject of the “daily,” and would like to know if that can be confirmed by a log-book that was kept by her staff during that period. Perhaps there was no log-book, or perhaps if there was you do not release that information, or perhaps it may be beyond your ability to check it out for me even if it does exist. So, in any case I wanted to ask. Any help you could provide would be greatly appreciated.

شنیده‌ام دفتری وجود دارد که ثبت می‌کرد چه کسانی با خواهر وایت ملاقات داشته‌اند و موضوع آن ملاقات‌ها چه بوده است. می‌کوشم تأیید یا نفی کنم که آیا A. G. Daniells در سال ۱۹۱۰ درباره موضوع «daily» با خواهر وایت ملاقاتی داشته است یا نه. می‌دانم شهادت تاریخی‌ای وجود دارد که آن ملاقات انجام شده است، اما می‌خواهم بدانم آیا در یک دفتر ثبت رسمی، رکوردی وجود دارد که واقعاً این را ثبت کرده باشد یا نه. در عین حال، به من گفته‌اند که F. C. Gilbert نیز در سال ۱۹۱۰ درباره موضوع «daily» با خواهر وایت ملاقاتی داشته است، و مایلم بدانم آیا این موضوع می‌تواند با دفتری که در آن دوره توسط کارکنان ایشان نگه‌داری می‌شد تأیید شود یا نه. شاید اصلاً چنین دفتری وجود نداشته، یا شاید اگر هم بوده شما آن اطلاعات را منتشر نمی‌کنید، یا شاید حتی اگر وجود هم داشته باشد بررسی آن برای شما میسر نباشد. به هر حال خواستم بپرسم. از هر کمکی که بتوانید ارائه کنید بسیار سپاسگزار خواهم بود.

Dear Jeff,

جف عزیز،

Thank you for your email. We do have a fairly complete account of Ellen White’s itinerary, based upon her letters, diaries, and published appointments, but no “log-book” as such.

از ایمیل شما سپاسگزارم. ما گزارشی نسبتاً کامل از برنامهٔ سفر الن وایت داریم که بر پایهٔ نامه‌ها، یادداشت‌های روزانه و قرارهای منتشرشدهٔ اوست، اما چیزی به‌نام «دفتر ثبت» به معنای دقیق کلمه نداریم.

You have no doubt read about A G Daniells’ visit with Ellen White in vol. 6 of the EGW Biography, The Later Elmshaven Years, pp. 256, 257. We have found no independent record of this interview. We do have a letter from Elder Gilbert on June 1, 1910, indicating his plan to be in St. Helena (where Ellen White lived) on June 6-9. That is the extent of the supporting documentation that I am aware of.

بی‌تردید شما دربارهٔ دیدار A. G. Daniells با Ellen White در جلد ۶ EGW Biography، The Later Elmshaven Years، صص. ۲۵۶ و ۲۵۷ خوانده‌اید. ما هیچ سند مستقلی از این مصاحبه نیافته‌ایم. ما نامه‌ای از Elder Gilbert به تاریخ ۱ ژوئن ۱۹۱۰ داریم که نشان می‌دهد قصد داشته در ۶ تا ۹ ژوئن در St. Helena (جایی که Ellen White زندگی می‌کرد) باشد. این تمام مستندات پشتیبان موجودی است که من از آن آگاه هستم.

God bless—Tim Poirier Vice Director Ellen G. White Estate

خدا برکتتان دهد - تیم پوآریه، معاون مدیر، بنیاد الن جی. وایت

There is no independent record of Daniells ever having an interview on the subject of “the daily,” but there is a letter from Gilbert identifying his intent to be at her home from the sixth to ninth of June, 1910.

هیچ سند مستقلی وجود ندارد که نشان دهد Daniells هرگز دربارهٔ موضوع «the daily» مصاحبه‌ای داشته است، اما نامه‌ای از سوی Gilbert موجود است که نشان می‌دهد قصد داشته از ششم تا نهم ژوئن ۱۹۱۰ در خانهٔ او باشد.

In the biography of Sister White, that the Ellen White estate references, where her grandson addresses the issue of Daniells’ interview he recorded Daniells’ claim concerning the fabricated interview of 1910:

در زندگی‌نامهٔ خواهر وایت که بنیاد الن وایت به آن استناد می‌کند، نوه‌اش در بخشی که به مسئلهٔ مصاحبهٔ دانیلز می‌پردازد، ادعای دانیلز را دربارهٔ مصاحبهٔ ساختگی سال ۱۹۱۰ ثبت کرده است:

> “At one point a little later in the discussions, Elder Daniells, accompanied by W. C. White and C. C. Crisler, eager to get from Ellen White herself just what the meaning was of her Early Writings statement, went to her and laid the matter before her. Daniells took with him Early Writings and the 1843 chart. He sat down close to Ellen White and plied her with questions. His report of this interview was confirmed by W. C. White:

> در مقطعی، کمی بعد در جریان گفتگوها، کشیش دنیلز، همراه با و. سی. وایت و سی. سی. کریسلر، که مشتاق بودند از خود الن وایت دقیقاً دریابند که معنای اظهارنظر او در کتاب نوشته‌های نخستین چه بوده است، نزد او رفتند و موضوع را با وی در میان گذاشتند. دنیلز کتاب نوشته‌های نخستین و نمودار ۱۸۴۳ را با خود برد. او کنار الن وایت نشست و پی‌درپی از او پرسش کرد. گزارش او از این گفت‌وگو توسط و. سی. وایت تأیید شد:

> “‘I first read to Sister White the statement given above in Early Writings. Then I placed before her our prophetic chart used by our ministers in expounding the prophecies of Daniel and Revelation. I called her attention to the picture of the sanctuary and also to the 2300-year period as they appeared on the chart.

> 'نخست، بیانیهٔ یادشده در «نوشته‌های نخستین» را برای خواهر وایت خواندم. سپس نمودار نبوتیِ خودمان را که خادمان ما در تبیین نبوت‌های دانیال و مکاشفه به کار می‌برند، پیش روی او گذاشتم. توجه او را به تصویر قدس‌گاه و نیز به دورهٔ دوهزار و سیصد ساله، همان‌گونه که در نمودار نمایش داده شده بودند، جلب کردم.

> “‘I then asked if she could recall what was shown her regarding this subject.

> 'سپس پرسیدم که آیا می‌تواند به یاد بیاورد آنچه دربارهٔ این موضوع به او نشان داده شده بود.

> “‘As I recall her answer, she began by telling how some of the leaders who had been in the 1844 movement endeavored to find new dates for the termination of the 2300-year period. This endeavor was to fix new dates for the coming of the Lord. This was causing confusion among those who had been in the Advent Movement.

> 'تا آنجا که پاسخ او را به یاد دارم، او سخنش را با توضیح این‌که چگونه برخی از رهبرانی که در جنبش ۱۸۴۴ حضور داشتند کوشیدند برای پایان دورهٔ ۲۳۰۰ ساله تاریخ‌های تازه‌ای بیابند، آغاز کرد. هدف از این تلاش تعیین تاریخ‌های تازه‌ای برای آمدن خداوند بود. این امر در میان کسانی که در جنبش اَدوِنت بودند موجب سردرگمی می‌شد.

> “‘In this confusion the Lord revealed to her, she said, that the view that had been held and presented regarding the dates was correct, and that there must never be another time set, nor another time message.

> "'در این آشفتگی، به گفتهٔ او، خداوند به او آشکار کرد که دیدگاهی که دربارهٔ تاریخ‌ها پذیرفته و بیان شده بود درست بود، و اینکه هرگز نباید بار دیگر تعیینِ وقت شود و نه پیامِ تعیینِ وقتِ دیگری."

> “‘I then asked her to tell what had been revealed to her about the rest of the “daily”—the Prince, the host, the taking away of the “daily,” and the casting down of the sanctuary.

> «سپس از او خواستم بگوید چه چیزی دربارهٔ بقیهٔ «روزانه» — شاهزاده، لشکر، برداشته شدنِ «روزانه»، و به زیر افکندنِ مقدسگاه — بر او آشکار شده بود.»

> “‘She replied that these features were not placed before her in vision as the time part was. She would not be led out to make an explanation of those points of the prophecy.

> 'او پاسخ داد که این جنبه‌ها در رؤیا همچون بخش زمانی بر او مکشوف نشده بودند. او هدایت نمی‌شد که به توضیح آن نکاتِ پیشگویی بپردازد.

> “‘The interview made a deep impression upon my mind. Without hesitation she talked freely, clearly, and at length about the 2300-year period, but regarding the other part of the prophecy she was silent.

> 'آن مصاحبه تأثیر عمیقی بر ذهنم گذاشت. بی‌هیچ تردیدی او آزادانه، به‌روشنی و به تفصیل دربارهٔ دورهٔ ۲۳۰۰ ساله سخن گفت، اما دربارهٔ بخش دیگرِ آن پیشگویی سکوت اختیار کرد.

> “‘The only conclusion I could draw from her free explanation of the time and her silence as to the taking away of the “daily” and the casting down of the sanctuary was that the vision given her was regarding the time, and that she received no explanation as to the other parts of the prophecy.—DF 201b, AGD statement, Sept. 25, 1931.” Arthur White, Ellen G. White, volume 6, 257.

> «تنها نتیجه‌ای که می‌توانستم از توضیح بی‌پردهٔ او دربارهٔ زمان و سکوتش در مورد برداشته شدنِ «روزانه» و به زیر افکندنِ مقدس‌گاه بگیرم، این بود که رؤیایی که به او داده شده بود مربوط به زمان بود، و این‌که او دربارهٔ بخش‌های دیگرِ پیشگویی هیچ توضیحی دریافت نکرد. - DF 201b، بیانیهٔ AGD، ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۱.» آرتور وایت، الن جی. وایت، جلد ۶، ۲۵۷.

Daniells claimed he showed her the 1843 chart and asked her about the sanctuary that is not represented on the chart. He claimed he also took the book Early Writings and plied her with questions about what she meant when she clearly endorsed the pioneer understanding of the “the daily” and that the chart was directed by the hand of the Lord. Ellen White’s son, who was the father of Arthur L. White, the biographer that wrote the overview of this supposed event, had accepted Daniells’ and Prescott’s satanic view of “the daily,” and gave witness to Daniells’ claim of what he had heard in the interview. They were simply not careful with their fabricated story, for the 1843 chart does not represent a sanctuary that Daniells could have pointed to.

دنیلز ادعا کرد که نمودار ۱۸۴۳ را به او نشان داده و از او دربارهٔ قدسی که در آن نمودار نشان داده نشده است پرسیده است. او مدعی شد که همچنین کتاب Early Writings را برد و او را با سیلی از پرسش‌ها دربارهٔ این‌که وقتی به‌روشنی برداشت پیشگامان از «the daily» را تأیید کرد و اعلام کرد که آن نمودار به دست خداوند هدایت شده است، منظورش چه بوده، روبه‌رو ساخت. پسر الن وایت، که پدر آرتور ال. وایت بود ـ همان زندگی‌نامه‌نویسی که مرور کلی‌ای بر این رویدادِ ادعایی نوشت ـ دیدگاه شیطانیِ دنیلز و پرسکات دربارهٔ «the daily» را پذیرفته بود و به ادعای دنیلز دربارهٔ آنچه در مصاحبه شنیده بود گواهی داد. آن‌ها به‌سادگی در داستان ساختگی‌شان دقت به خرج ندادند، زیرا نمودار ۱۸۴۳ قدس را نشان نمی‌دهد که دنیلز بتواند به آن اشاره کرده باشد.

Another falsehood that is represented in the interview is the lie that the passage from Early Writings was a warning against “time setting.” The passage Daniells supposedly asked about is as follows:

دروغ دیگری که در مصاحبه مطرح شده، این ادعاست که بخشی از «نوشته‌های اولیه» هشداری علیه «تعیین زمان» بوده است. بخشی که گفته می‌شود دنیلز درباره‌اش پرسیده، به شرح زیر است:

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.

> من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دستِ خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ دست او بر آن قرار داشت و خطایی را در برخی از ارقام پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74, 75.

> سپس دیدم که در ارتباط با «روزانه» (دانیال ۸:۱۲) واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی داد که ندای ساعت داوری را اعلام کردند. وقتی اتحاد برقرار بود، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه در دیدگاه درستِ «روزانه» متحد بودند؛ اما در آشفتگی پس از ۱۸۴۴، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده‌اند و تاریکی و سردرگمی در پی آمده‌اند. زمان از ۱۸۴۴ به بعد آزمون نبوده است، و هرگز دوباره آزمون نخواهد بود. نوشته‌های اولیه، ۷۴، ۷۵.

Willie C. White, Sister White’s son, had accepted the false view of “the daily,” and his son Arthur sought to perpetuate the “lie” associated with the interview that never happened by attempting to suggest that the warning in the passage from Early Writings, was simply and exclusively a warning against time setting. That argument was invented in the 1930’s and becomes a primary part of the “lie.”

ویلی سی. وایت، پسر خواهر وایت، دیدگاه نادرستِ «the daily» را پذیرفته بود و پسرش آرتور کوشید با تلاش برای القای اینکه هشدارِ موجود در بخشی از «Early Writings» صرفاً و منحصراً هشدار علیه تعیینِ زمان بود، «دروغِ» مربوط به مصاحبه‌ای را که هرگز رخ نداد تداوم بخشد. آن استدلال در دههٔ ۱۹۳۰ ابداع شد و به بخش اصلیِ آن «دروغ» تبدیل شد.

We will take up that argument in the next article.

در مقاله بعدی به آن استدلال خواهیم پرداخت.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> بیست‌وسوم سپتامبر، خداوند به من نشان داد که برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا بازماندگان قوم خویش را بازآورد، و اینکه در این زمان گردآوری باید کوشش‌ها را دوچندان کرد. در زمان پراکندگی، اسرائیل ضربه خورد و پاره‌پاره شد؛ اما اکنون در زمان گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌هایشان را خواهد بست. در دوران پراکندگی، کوشش‌هایی که برای گسترش حقیقت می‌شد اثر چندانی نداشت و کم یا هیچ ثمری به بار می‌آورد؛ اما در دوران گردآوری، هنگامی که خدا دست به جمع کردن قوم خود زده است، تلاش‌ها برای انتشار حقیقت به مقصود خود خواهد رسید. همه باید در این کار یکدل و با شور و جدیت باشند. دیدم که مایهٔ شرم است اگر کسی برای نمونه‌هایی که اکنون در دوران گردآوری باید راه ما را تعیین کند به دوران پراکندگی رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون برای ما بیش از آنچه آن زمان کرد انجام ندهد، اسرائیل هرگز گردآوری نخواهد شد. انتشار حقیقت در یک نشریه همان‌قدر ضروری است که موعظه کردن آن.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به دست او هدایت شده بود و هیچ بخشی از آن نباید تغییر یابد؛ اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دستش برداشته شد.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> «سپس دیدم که در ارتباط با «دائمی»، واژهٔ «قربانی» به‌واسطهٔ خرد انسانی افزوده شده و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را سر دادند. زمانی که اتحاد وجود داشت، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه دربارهٔ دیدگاه درستِ «دائمی» هم‌نظر بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به بعد، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

Back to Articles