Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و پنجاه و هفت

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

رازگشایی از نمادپردازی پیشگویانه کوروش در کتاب دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

در آیهٔ یکِ باب دهم آگاه می‌شویم که سال سوم سلطنت کوروش بود، اما در باب اول آگاه می‌شویم که دانیال فقط تا سال نخست سلطنت کوروش زنده بود یا دوام آورد.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> و دانیال تا سال اوّل کورشِ پادشاه باقی ماند. دانیال ۱:۲۱.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

به مدت دو سال، کوروش عملاً به‌طور مشترک با داریوشِ مادی حکومت کرده بود؛ بنابراین آن سال، سال سوم او بود، اما در عین حال سال نخست او نیز بود.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> در سال سوم کوروش پادشاه پارس، امری به دانیال، که نامش بلطشصر بود، مکشوف شد؛ و آن امر راست بود، اما زمان مقرر طولانی بود؛ و او آن را فهمید و رؤیا را درک کرد. دانیال ۱۰:۱.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

از نظر نبوی، کوروش در نخستین و آخرین رؤیاهای دانیال معرفی می‌شود. دانیال باب اول، چنان‌که پیش‌تر در مقالات پیشین بیان شده است، نمایانگر فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ باب چهاردهم است. هنگامی که فرشتهٔ نخست در نبوت شناسایی می‌شود، همهٔ ویژگی‌های نبویِ هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهاردهم را داراست. سه مرحلهٔ انجیلِ ابدی که در فرشتهٔ نخست نمایانده شده‌اند، این‌هاست: «از خدا بترسید»، «به او جلال دهید»، زیرا «ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است».

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

از آنجا که دانیال و آن سه یارِ شایسته «از خدا ترسیدند»، بر آن شدند که خوراک بابل را رد کنند و همچنان گیاه‌خوار بمانند. در آزمونِ دیداری‌ای که در پی آمد، دانیال و آن سه یارِ شایسته با ظاهرِ تندرستِ خود، در تقابل با کسانی که از خوراک بابلی می‌خوردند، «خدا را جلال دادند». پس از سه سال، «ساعتِ داوری» فرا رسید؛ آنگاه که نبوکدنصر آنان را آزمود و دریافت که ایشان ده بار از همه حکیمانِ بابلی داناترند.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

سه گامِ انجیلِ جاودان در فصل پایانیِ کتاب دانیال نیز به‌منزلۀ فرایندی نمایانده می‌شوند که در آن، افزایشِ معرفت کسانی را که در برابر نوری که در زمانِ پایان از مُهر گشوده می‌شود پاسخگو شمرده می‌شوند، تطهیر می‌کند، سفید می‌گرداند و می‌آزماید. در فصل نخستِ دانیال، همانند فصل آخر، سه گامِ فرشتۀ نخست ــ که هر سه فرشته را در بر می‌گیرد ــ مشخص می‌شود. زیرا فصلِ نخست، انجیلِ جاودانِ فرشتۀ نخست است؛ ازاین‌رو فصلِ دومِ دانیال نمایندۀ فرشتۀ دومِ مکاشفه بابِ چهاردهم است، جایی که آزمونِ «تصویرِ وحش» یا «تصویرِ مسیح» به تصویر کشیده می‌شود؛ همان‌گونه که در آزمونِ دوم در سه گامِ فصلِ نخست نیز بود.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

از آن‌رو که باب‌های یک و دوِ دانیال نمایانگر فرشتگانِ نخست و دومِ مکاشفهٔ باب چهارده هستند، باب سوم و آزمون در دشتِ دورا نمایانگر پیامِ فرشتهٔ سوم است، با هشدارش مبنی بر نپذیرفتن نشانِ وحش. در باب نخستِ دانیال از سال نخستِ کوروش یاد شده است، و در باب دهم، که آخرین رؤیای دانیال است، از سال سومِ کوروش سخن می‌رود؛ اما می‌دانیم آن سال سوم همان سال نخستِ اوست، زیرا دانیال تنها تا سال نخستِ کوروش ادامه داشت.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

بنابراین، کوروش نمادِ نخستین سالی است که سه سال را در بر می‌گیرد. او نمادِ پیامِ فرشتهٔ اول است. سالِ نخستِ کوروش در آخرین آیهٔ رؤیای نخستِ دانیال ذکر شده، و سپس بار دیگر در نخستین آیهٔ آخرین رؤیای دانیال. شناختِ نمادگراییِ نبویِ کوروش مهم است، و ابتدا مشخص می‌کنیم که او نمایندهٔ پیامِ فرشتهٔ اول است. این امر را می‌توان به‌طور نبوی از این واقعیت دریافت که دانیال سالِ سومِ او را به‌عنوان سالِ نخستش معرفی می‌کند؛ اما مهم‌تر از آن، این امر با نخستین فرمانی که او صادر کرد، مشخص می‌شود.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

کشمکشی که جبرئیل در فصل دهم با پادشاهان فارس داشت، در ارتباط با رساندن کوروش به آن نقطه بود که اقدام کند و نخستینِ سه فرمان را صادر نماید؛ فرمان‌هایی که به یهودیان اجازه می‌داد به اورشلیم بازگردند و شهر و هیکل را بازسازی کنند. فرمان سوم، آغاز نبوتِ دو هزار و سیصد ساله را مشخص می‌کرد، نبوتی که هنگامی پایان یافت که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید. فرمان سوم نمایانگر فرشتهٔ سوم بود، و از این‌رو، فرمان نخستِ کوروش نمایانگر رسیدن فرشتهٔ اول در ۱۷۹۸ بود. کوروش نمایندهٔ فرشتهٔ اول است، و به همین سبب، در کتاب دانیال سال نخست او نمایانگر سه سال بود.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

بنابراین کوروش نمایانگرِ «زمانِ پایان» است، زیرا هنگامی که فرشتهٔ نخست (کوروش) در سال ۱۷۹۸ رسید، «زمانِ پایان» فرا رسید و مُهرِ کتابِ دانیال گشوده شد. بر این باورند که نامِ کوروش از واژهٔ فارسیِ باستان «Kūruš» به معنای «خورشید»، در ترکیب با واژهٔ عیلامی «kursh» به معنای «تخت»، گرفته شده است که نشان از پیوندی با اقتدار شاهانه یا پادشاهی دارد. اشعیا نیز به این ویژگی‌های کوروش می‌پردازد.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> اوست که دربارهٔ کوروش می‌گوید: او شبانِ من است و هرآنچه خوشنودی مرا باشد، به انجام خواهد رسانید؛ به اورشلیم می‌گوید: بنا خواهی شد؛ و به هیکل: بنیادت نهاده خواهد شد. چنین می‌گوید خداوند به مسح‌شدهٔ خود، به کوروش، که دست راستش را گرفته‌ام تا قوم‌ها را پیشِ روی او مطیع سازم؛ کمربند پادشاهان را سست خواهم کرد تا درهای دولنگه پیش رویش گشوده شود و درها بسته نشود. من پیشاپیش تو خواهم رفت و جاهای ناهموار را هموار خواهم ساخت؛ درهای مفرغی را درهم خواهم شکست و میله‌های آهنین را دو نیم خواهم کرد. و گنج‌های نهفته در تاریکی و ثروت‌های پنهان در نهانگاه‌ها را به تو خواهم داد تا بدانی که من، خداوند، که تو را به نام می‌خوانم، خدای اسرائیل هستم. به خاطر بندۀ خود یعقوب و برای اسرائیلِ برگزیده‌ام، تو را به نام خوانده‌ام؛ هرچند مرا نمی‌شناختی، برایت لقب نهاده‌ام. من خداوندم و جز من دیگری نیست؛ خدایی جز من نیست. کمرت را بستم، هرچند مرا نمی‌شناختی، تا از مشرقِ آفتاب تا مغرب بدانند که جز من کسی نیست. من خداوندم و جز من دیگری نیست. اشعیا 44:28-45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

کوروش نمونه‌ای از مسیح بود، زیرا او «مسح‌شدهٔ» خداوند بود و «شبّانِ» خدا خوانده می‌شد؛ کسی که اورشلیم را بنا می‌کند و بنیاد هیکل را می‌نهد. او همان کسی است که در گشودن دروازه‌های بسته نقش دارد، چنان‌که مسیح آن کسی است که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. و به کوروش «گنج‌های تاریکی و ثروت‌های پنهانِ مکان‌های نهانی» داده می‌شود. کوروش چندین نشانهٔ راه را در امتداد خطِ جنبش‌های اصلاحی تحقق می‌بخشد.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

او زمانِ پایان را نشان می‌دهد، هنگامی که فرشتهٔ نخست می‌رسد، وقتی مهرِ کتابِ دانیال گشوده می‌شود و سپس افزایشی در دانش پدید می‌آید که از "گنج‌های تاریکی و ثروت‌های پنهانِ مکان‌های مخفی" می‌آید. آن "گنج‌های تاریکی و ثروت‌های پنهانِ مکان‌های مخفی"، "شالوده"ای را که "ساخته" می‌شود، و "هیکل"ی را که باید "نهاده" شود، می‌سازند. مسیح، که کوروش نماد او بود، "مسح‌شدهٔ" خداوند است، چنان‌که مسیح در هنگام تعمیدش مسح شد. از این‌رو کوروش نه‌تنها نشانهٔ آمدنِ فرشتهٔ نخست است، بلکه فرشتهٔ دوم نیز هست که به فرشتهٔ نخست هنگام فرود آمدنش توان می‌بخشد، همان‌گونه که روح‌القدس هنگام مسح شدنِ مسیح فرود آمد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مسیح در یا "دروازه" به‌سوی قدس‌الاقداس را گشود، دروازه‌ای که بسته شده بود. کوروش همچنین نشان‌دهندهٔ آمدنِ فرشتهٔ سوم است.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

کورش فرشتهٔ نخست است، و فرشتهٔ نخست همهٔ عناصرِ هر سه فرشته را در خود دارد. کورش وقتِ پایان در سال ۱۷۹۸ است، زمانی که فرشتهٔ نخست رسید. کورش نمایانگر ۱۱ اوت ۱۸۴۰ است، هنگامی که پیامِ فرشتهٔ نخست قوت گرفت (مسح شد). او نمایانگر کارِ پی‌ریزیِ بنیادهاست، چنان‌که تهیهٔ نمودارِ ۱۸۴۳ در مهٔ ۱۸۴۲ آن را نشان می‌دهد. او نمایانگر ساختِ هیکل است، زیرا در نخستین سرخوردگی، در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، دو گروه از هم جدا شدند؛ و او نمایانگر جداییِ دوم در سرخوردگیِ بزرگِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نیز هست.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

برای تمامی نشانه‌های راهِ جنبشِ اصلاحیِ میلری‌ها، کوروش نمونه بود؛ ازاین‌رو، همان نشانه‌های راه نیز نمونهِ نشانه‌های راهِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار نفرند. پیش از جنبشِ میلری، آن نشانه‌ها پدید آمدند که مسیح گفته بود پیش از تاریخِ میلری‌ها رخ خواهند داد.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> نبوت نه تنها چگونگی و هدف آمدن مسیح را پیشگویی می‌کند، بلکه نشانه‌هایی ارائه می‌دهد تا مردم بدانند که وقتی نزدیک است. عیسی فرمود: «در آفتاب و ماه و ستارگان نشانه‌ها خواهد بود.» لوقا ۲۱:۲۵. «خورشید تاریک خواهد شد، و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان آسمان خواهند افتاد، و قوایی که در آسمان‌اند متزلزل خواهند شد. و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قدرت عظیم و جلال بر ابرها می‌آید.» مرقس ۱۳:۲۴-۲۶. مکاشفه‌گر نشانهٔ نخستینِ پیش از ظهور دوم را چنین توصیف می‌کند: «زلزله‌ای بزرگ روی داد؛ و خورشید چون پلاسِ مویی سیاه شد، و ماه چون خون گردید.» مکاشفه ۶:۱۲.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> این نشانه‌ها پیش از آغاز قرن نوزدهم مشاهده شدند. در تحقق این پیشگویی، در سال ۱۷۵۵، هولناک‌ترین زمین‌لرزه‌ای که تاکنون ثبت شده به وقوع پیوست. جدال بزرگ، ۳۰۴.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

نشانه‌هایی که از ظهور دوم خبر می‌دادند، اندکی پیش از سال ۱۷۹۸، یعنی در ۱۷۵۵ آغاز شدند. سال ۱۷۹۸ پایان اسارتِ اسرائیلِ روحانی در بابلِ روحانی بود؛ به گفتهٔ خواهر وایت، نمونهٔ آن اسارتِ واقعیِ اسرائیلِ واقعی در بابلِ واقعی بود که در پایان هفتاد سال اسارت به پایان رسید، زمانی که کوروش از دروازه‌های گشوده وارد شد و بابل را گرفت و بلشصر را کشت.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> امروز کلیسای خدا آزاد است تا طرح الهی را برای نجاتِ نوعِ گمشدهٔ بشر به پیش برد و به کمال برساند. در طی قرن‌های بسیار، قوم خدا محدودیتِ آزادی‌های خود را تحمل کرد. موعظهٔ انجیل در صورتِ نابِ آن ممنوع شده بود و شدیدترین مجازات‌ها بر کسانی اعمال می‌شد که جرأت می‌کردند از احکامِ بشری سرپیچی کنند. در نتیجه، تاکستانِ عظیمِ اخلاقیِ خداوند تقریباً به‌کلی متروک مانده بود. مردم از نورِ کلامِ خدا محروم شده بودند. تاریکیِ خطا و خرافه تهدید می‌کرد که شناختِ دینِ راستین را محو سازد. کلیسای خدا بر زمین در سراسر این دورهٔ طولانیِ جفای بی‌امان، به‌راستی همان‌قدر در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دورانِ تبعید در بابل در اسارت نگاه داشته می‌شدند. انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

پایان هفتاد سال در بابل نمادی از سال 1798 بود، و نشانه‌هایی وجود داشت که پیش از 1798 رخ دادند و اعلام می‌کردند که بازگشت مسیح قریب‌الوقوع است.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> «ظهور سپاه کوروش در برابر دیوارهای بابل برای یهودیان نشانه‌ای بود که رهایی آنان از اسارت نزدیک می‌شود. بیش از یک قرن پیش از تولد کوروش، الهام او را به نام یاد کرده بود و سبب شده بود شرحی از کاری که قرار بود انجام دهد، یعنی در تصرف غافلگیرانهٔ شهر بابل و در هموار کردن راهِ آزادیِ فرزندانِ اسارت، به ثبت برسد.» پیامبران و پادشاهان، ۵۵۱.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

کورش نیز نشانه‌هایی را که پیش از ۱۷۹۸ واقع شد، به‌گونه‌ای نمادین مجسم می‌ساخت. مورخان دربارهٔ حکومت داریوش و کورش تا حدی مبهم‌اند، اما کلام خدا روشن است. امپراتوری ماد و پارس پس از امپراتوری بابل آمد، و نخستین پادشاه ماد و پارس داریوش بود، هرچند این برادرزاده‌اش کورش بود که سرداری بود که بابل را در شبِ آخرین بزم بلشصر به تصرف درآورد. هر دو، کورش و داریوش، به‌گونه‌ای نمادین زمان پایانِ اسارت هفتادساله را مجسم می‌سازند؛ زمانی که نمایانگر زمان آخر در ۱۷۹۸ است، و همچنین به‌گونه‌ای نمادین زمان آخر در ۱۹۸۹ را نیز مجسم می‌سازد.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

زمانِ پایان در تاریخِ موسی با تولدِ هارون و موسی ـ با فاصلهٔ سه سال ـ مشخص شد. آن تاریخ به کامل‌ترین شکل، نمونه‌ای از تاریخِ مسیح بود؛ و زمانِ پایان در آن تاریخ با تولدِ یحیی، و شش ماه بعد با تولدِ خویشاوندش عیسی، مشخص شد. زمانِ پایان دو نشانِ راه دارد، و داریوش و کوروش هر دو پایانِ اسارتِ هفتادساله را نشان می‌دهند؛ پایانی که نمونه‌ای از پایانِ اسارتِ هزار و دویست و شصت‌ساله بود. زخمِ مرگبارِ وحشِ پاپی در سال 1798، سالِ بعد با مرگِ کسی همراه شد که بر آن وحش سوار شده و بر آن سلطنت کرده بود. در سال 1989، ریگان و بوشِ اول هر دو رئیس‌جمهور بودند.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

کورش نشانه‌هایی را که از فرا رسیدنِ زمانِ پایان خبر می‌دهند نشان می‌دهد، و خودِ زمانِ پایان را نیز نشان می‌دهد. او افزایشِ دانش را، و قدرت یافتنِ پیامِ نخست را هنگامی که فرشته‌ای فرود می‌آید، و کاری را که سپس برای پی‌ریزیِ بنیادها در پیش گرفته می‌شود—کارِ بنای معبد—و نیز رسیدنِ فرشتهٔ سوم را هنگامی که فرستادهٔ عهد ناگهان به معبدِ خود می‌آید، نشان می‌دهد.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> در سال سومِ کورش، پادشاهِ پارس، کلامی بر دانیال، که نام او بلتشاصر خوانده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن کلام راست بود، اما زمانِ مقررِ آن طولانی بود؛ و او آن کلام را دریافت و رؤیا را درک کرد. در آن روزها، منِ دانیال، سه هفتهٔ تمام در عزا بودم. نانِ لذیذی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و به هیچ‌وجه خود را تدهین نکردم، تا سه هفتهٔ کامل به اتمام رسید. و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، هنگامی که کنار رودِ بزرگ، یعنی هدّقل، بودم. دانیال ۱۰:۱-۴.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

نمادهای کوروش و بلطشاصر نمایانگر تاریخ نبویِ خاصی در ایام آخرند. نمادِ بلطشاصر به ما می‌فهماند که قومِ موردِ نمایندگی، همان صد و چهل و چهار هزار نفر، یعنی آخرین نسلِ قومِ عهد، هستند. آنان در تاریخ نبوی‌ای جای داده می‌شوند که با کوروش نمایانده شده است؛ تاریخی که پیش از 1798 و 1989 و 11 سپتامبر 2001 قرار دارد، زیرا کوروش نمایندهٔ همهٔ آن نقاط عطف است. او همچنین نمایندهٔ ناامیدیِ 18 ژوئیهٔ 2020 و حتی قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد. کلیدِ تعیین جایگاهِ نبویِ آخرین رؤیای دانیال، در دانسته‌های خودِ دانیال نهفته است.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

در آیهٔ یک، دانیال (بلطشصر) هم "چیز" و هم "رؤیا" را می‌فهمد. "چیز"، واژهٔ عبری "dabar" به معنای "کلمه" است، و جبرئیل از آن برای اشاره به رؤیای "chazon" مربوط به دوهزار و پانصد و بیست سال («هفت زمان») استفاده می‌کند. "رؤیا" در آیهٔ یک، که دانیال آن را می‌فهمد، رؤیای "mareh" مربوط به دوهزار و سیصد سال است. قوم عهد خدا در روزهای آخر، در زمانِ انتها در سال ۱۹۸۹، "هفت زمان" را درک نکردند. آنان تا پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ "هفت زمان" را نفهمیدند؛ از این رو دانیال باید در زمانِ جنبش اصلاحی نبویِ پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ که کوروش نمایندهٔ آن است، قرار داشته باشد، زیرا دانیال، که نمایندهٔ جنبش نبوی نهایی است، هم "چیز" و هم "رؤیا" را می‌فهمد.

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

دانیال در دوره‌ای بیست‌ویک‌روزه از ماتم معرفی شده است. «در آن ایام» ماتم، دانیال «امر» را دریافت و نیز از «رؤیا» فهم یافت. حقیقتی که به‌وسیلهٔ «امر» نمایانده شده بود، در ایام ماتم بر دانیال مکشوف گردید. قوم خدا در خطوط اصلاح، درست پیش از فریاد نیمه‌شب، به‌صورت «ماتم‌کنندگان» به تصویر کشیده شده‌اند. این ماتم به‌وسیلهٔ ماتم مارتا و مریم برای ایلعازر، درست پیش از ورود ظفرمندانه، نمایانده شده است. همچنین این امر با دلسردیِ پس از نخستین ناامیدی در تاریخ میلریتی، آن‌گونه که ارمیا بیان کرده است، به تصویر کشیده شد.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> سخنان تو یافت شد و من آن‌ها را خوردم؛ و کلامت برای من شادی و شادمانی دل من گردید، زیرا به نام تو نامیده شده‌ام، ای خداوند، خدای لشکرها. در انجمن ریشخندکنندگان ننشستم و خوشی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا درد من پیوسته است و زخمم درمان‌ناپذیر، که شفا نمی‌پذیرد؟ آیا تو به‌کلی برای من مانند دروغگو خواهی بود و چون آب‌هایی که خشک می‌شوند؟ ارمیا ۱۵: ۱۶-۱۸.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

ارمیا همچون اهالی سدوم و مصر در باب یازدهم مکاشفه، بر مرگ دو شاهد «شادمانی» نکرد. «شادمانی نکردن» یعنی سوگواری. سوگواریِ بلطشاصر همان سوگی را نشان می‌دهد که با مرگ آن دو شاهد همراه است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و ۳ نوامبر ۲۰۲۰، دو شاهدِ شاخِ پروتستانِ حقیقی و شاخ‌های جمهوری‌خواهِ وحشِ زمین در خیابان‌های سدوم و مصر کشته شدند، همان‌جا که خداوندِ ما نیز مصلوب شد. وقتی خداوندِ ما مصلوب شد، شاگردانش به سوگواری پرداختند. آن دو شاهد در مکاشفه باب یازدهم به صورت موسی و ایلیا تصویر شده‌اند.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

در کتاب مقدس پنج بار به مسیح به‌عنوان میکائیل اشاره شده است: سه بار در کتاب دانیال، یک بار در کتاب یهودا و یک بار دیگر در کتاب مکاشفه. در فصل ده، که اکنون آن را بررسی می‌کنیم، دو بار از میکائیل یاد شده است، در آیات سیزده و بیست‌ویک؛ و سپس بار دیگر در فصل دوازده، آیهٔ یک. او در مکاشفه، فصل دوازده، آیهٔ هفت مشخص می‌شود. در یهودا، میکائیل به‌عنوان زنده‌کنندهٔ موسی معرفی می‌شود؛ که در مکاشفه فصل یازده، یکی از شاهدانی است که در خیابان مرده افتاده‌اند.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> بنابراین می‌خواهم شما را به یاد آورم، هرچند پیش‌تر این را می‌دانستید، که خداوند، پس از آن‌که قوم را از سرزمین مصر نجات داد، سپس کسانی را که ایمان نیاوردند هلاک کرد. و فرشتگانی را که مقام نخستینِ خود را نگاه نداشتند، بلکه مسکنِ خویش را ترک کردند، در تاریکی، در زنجیرهای جاودانی نگاه داشته است تا داوریِ آن روزِ بزرگ. همان‌گونه که سدوم و عموره و شهرهای پیرامونشان نیز، که به همان‌سان خود را به هرزگی سپردند و در پیِ تنِ بیگانه رفتند، به‌عنوان نمونه قرار داده شده‌اند و کیفرِ آتشِ جاودان را می‌چشند. به همین‌سان، این خواب‌بینانِ ناپاک نیز تن را می‌آلایند، حاکمیت را خوار می‌شمارند و به مقاماتِ والا بدگویی می‌کنند. اما میکاییلِ رئیسِ فرشتگان، هنگامی که با ابلیس دربارهٔ جسدِ موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد با سخنی توهین‌آمیز او را محکوم کند، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۵-۹.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

در رسالهٔ یهودا، در زمینهٔ هر دو سدوم و مصر ــ که نمایانگر آن شهر بزرگ‌اند که در مکاشفه فصل یازده موسی و الیاس در آن کشته می‌شوند ــ مسیح، که میکائیل نمایندهٔ اوست، پیکر موسی را احیا می‌کند. موسی و الیاس در مکاشفه فصل یازده به‌مدت سه‌ونیم روز نمادین مرده بودند و روزهای ماتمِ بلطشاصر هنگامی پایان می‌پذیرند که میکائیل از آسمان فرود می‌آید. خط بر خط، آیات یک تا چهارِ فصلِ دهِ دانیال، دورهٔ ماتمی را مشخص می‌کنند که با برخیزانده‌شدنِ دو شاهد به‌دستِ میکائیل پایان می‌یابد.

We shall continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> پدر، موسی و ایلیا را برگزید تا پیام‌آوران او نزد مسیح باشند، او را با نور آسمان جلال دهند، و دربارهٔ رنجِ جانکاهی که در پیش بود با او گفت‌وگو کنند؛ زیرا آنان بر زمین همچون انسان زیسته بودند، رنج و اندوه انسانی را چشیده بودند و می‌توانستند در زندگی زمینی عیسی با آزمایشِ او همدلی کنند. ایلیا، در مقام پیامبری برای اسرائیل، نمایندهٔ مسیح بود و کار او تا حدی شبیه کار نجات‌دهنده بود. و موسی، به‌عنوان پیشوای اسرائیل، در جای مسیح ایستاده بود، با او گفت‌وگو می‌کرد و از دستورهایش پیروی می‌کرد؛ ازاین‌رو، این دو، از میان همهٔ لشکریان که گرداگرد تخت خدا گرد آمده بودند، شایسته‌ترین بودند که به پسر خدا خدمت کنند.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> هنگامی که موسی، برآشفته از بی‌ایمانی بنی‌اسرائیل، از روی خشم به سنگ ضربه زد و آبی را که طلب کرده بودند برایشان فراهم کرد، جلال آن را به خود نسبت داد؛ زیرا ذهنش چنان در ناسپاسی و سرکشی بنی‌اسرائیل غرق بود که هنگام انجام کاری که خداوند او را بدان فرمان داده بود، از حرمت نهادن به خدا و بزرگ داشتن نام او بازماند. مشیت قادر مطلق بر این بود که بنی‌اسرائیل را بارها در تنگنا قرار دهد و سپس، در نیاز شدیدشان، به قدرت خویش رهایشان سازد تا اعتنای ویژه‌اش را نسبت به ایشان بازشناسند و نامش را جلال دهند. اما موسی، با تسلیم شدن به تمایلات طبیعی دلش، افتخاری را که سزاوار خدا بود به خود نسبت داد، زیر اقتدار شیطان درآمد، و از ورود به سرزمین موعود منع شد. اگر موسی ثابت‌قدم مانده بود، خداوند او را به سرزمین موعود می‌رساند و سپس، بی‌آنکه مرگ را ببیند، او را به آسمان منتقل می‌کرد.

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> در حقیقت، موسی از مرگ گذشت، اما پسر خدا از آسمان فرود آمد و پیش از آن‌که جسدش دچار فساد شود، او را زنده کرد. هرچند شیطان بر سر جسد موسی با میکائیل مجادله کرد و آن را طعمهٔ مشروع خود می‌پنداشت، نتوانست بر پسر خدا چیره شود؛ و موسی، با بدنی زنده‌شده و جلال‌یافته، به بارگاه‌های آسمان برده شد و اکنون یکی از آن دو گرامی بود که پدر مأمورشان کرده بود تا به پسرش خدمت کنند.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> با آنکه خود را چنین در چنگِ خواب رها کرده بودند، شاگردان گفت‌وگوی میان فرستادگان آسمانی و نجات‌دهنده‌ی جلال‌یافته را از دست داده بودند. اما چون ناگهان از خواب عمیق بیدار می‌شوند و منظره‌ی شکوهمند پیشِ روی خود را می‌بینند، سرشار از وجد و هیبت می‌گردند. چون به پیکر تابناک استاد محبوبشان می‌نگرند، ناگزیر چشمان خود را با دست می‌پوشانند، زیرا در غیر این صورت تابِ آن جلالِ وصف‌ناپذیری را که وجود او را دربر گرفته و پرتوهایی چون خورشید می‌افشاند، ندارند. برای زمانی کوتاه، شاگردان خداوندشان را جلال‌یافته و سرافراز در برابر چشمان خود می‌بینند و او را مورد تکریمِ موجوداتِ درخشانی می‌یابند که آنان را برگزیدگانِ خدا می‌شناسند. روح نبوت، جلد ۲، ۳۲۹، ۳۳۰.

Back to Articles