Article

# رم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شمارهٔ هفت

مناقشهٔ نهایی: نمادهای روم در پیشگویی‌های ادونتیستی و پایانِ دورانِ آزمایش

Author

Jeff Pippenger

Published

August 17, 2024

Formats

PDF
Word

ما در حال بررسی شش خط تاریخی در تاریخ ادونتیسم هستیم که در آن‌ها مناقشات بر سر نماد روم مطرح بوده است. ما روش‌شناسی بارانِ آخر را به کار می‌گیریم؛ یعنی «خط بر خط»، از «اندکی این‌جا» و «اندکی آن‌جا». کار را با این تشخیص آغاز کردیم که نخستین مناقشه بر سر نماد روم، مناقشه کنونی را به تصویر می‌کشد و ازاین‌رو تأکید می‌کند که اکنون در آخرین مناقشه پیش از بسته شدن زمان مهلت قرار داریم.

جدیتِ این مناقشهٔ نهایی دربارهٔ نماد روم نیز در آیات ده تا شانزدهِ باب یازدهمِ دانیال نمایانده شده است؛ آیاتی که تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال را تمثیل می‌کنند. تاریخِ آیهٔ چهل، دانش‌پژوهِ نبوت را به سال ۱۹۸۹ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی می‌رساند، همان‌گونه که در آیهٔ ده نشان داده شده است. آیهٔ بعدی، یعنی آیهٔ چهل‌ویک، که قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده را مشخص می‌کند، توسط آیهٔ شانزده تمثیل شده است. الهام آشکار کرده است که آنچه مُهر و موم شده بود، «آن بخش از کتاب دانیال که به ایام آخر مربوط می‌شد» بوده است.

۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه، بخشِ مهروموم‌شدهٔ روزهای آخر است و این امر در آیات ده تا شانزده تمثیل شده است. بنابراین، این افزایشِ معرفت است که به پایانِ مهلت برای ادونتیست‌های روز هفتم منتهی می‌شود، زیرا مهلتِ ادونتیسم در ایالات متحده با قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. در آیات ده تا شانزده، آیهٔ چهاردهم را می‌یابیم که بیان می‌کند این «غارتگرانِ قومِ خدا» هستند که رؤیا را تحقق می‌بخشند.

ازاین‌رو، مناقشهٔ میلری که بر روی نمودار پیشگامانِ ۱۸۴۳ به تصویر کشیده شده، نخستین مناقشهٔ روم در تاریخ ادونتیسم است. اینکه همان مناقشه بار دیگر پدیدار شده است، به هر کس که بخواهد ببیند نشان می‌دهد که عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد. مناقشهٔ کنونی همان مناقشهٔ نهایی است که باکره‌های دانا و نادان را غربال می‌کند.

منطق پیامبرانهٔ تقدیس‌شده تعلیم می‌دهد که آن صد و چهل و چهار هزار نفر، پیش از بسته شدن زمانِ فیض‌شان در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، به وحدتی کامل دست می‌یابند. آتشِ پالایندهٔ فرستادهٔ عهدِ ملاکی اکنون لاویان را همچون طلا و نقره می‌پالاید. مردِ جاروی خاکروبه اکنون کفِ خود را با سخنانِ حقیقت پاکسازی می‌کند.

> «بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

این واقعیت که شانزده آیهٔ نخست آغازِ آخرین پیشگوییِ دانیال‌اند، و اینکه آن آیات با شش آیهٔ پایانیِ همان باب همخوانی دارند، نشان می‌دهد که آلفا و امگا از آیات آغازین بهره می‌گیرد تا جداسازیِ نهاییِ خردمندان و شریران را، چنان‌که دانیال در باب دوازدهم نشان می‌دهد، به انجام برساند؛ امری که اکنون در حال وقوع است.

سومین شاهد بر ماهیت جدیِ این مناقشه، این واقعیت است که الهام، از طریق نوشته‌های خواهر وایت، به‌روشنی از نمودار پیشگامان سال ۱۸۴۳ حمایت می‌کند؛ نموداری که مناقشهٔ روم را در آیهٔ چهاردهم نشان می‌دهد. مناقشهٔ آغازین نمایانگر مناقشهٔ پایانی است، و تأیید الهامیِ فهم میلریتی از «غارتگران قوم تو» در آیهٔ چهاردهم بدین معناست که اگر آن حقیقت بنیادین رد شود، این امر به‌طور هم‌زمان رد کردن اقتدار روح نبوت است. همسو با دو شاهد پیشین که تأکید دارند این مناقشه درست پیش از پایان یافتن مهلت رخ می‌دهد، یقین این است که آخرین، یا فریب نهایی، برای کسانی که مدعی پایبندی به روح نبوت هستند، همان رد کردن روح نبوت است.

> شیطان ... پیوسته با القای امور جعلی می‌کوشد تا از حقیقت دور کند. آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر سازد. «هر جا رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود» (امثال ۲۹:۱۸). شیطان با زیرکی، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ بازماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد.

> نفرتی شیطانی علیه شهادات برافروخته خواهد شد. کار شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را نسبت به آن‌ها متزلزل سازد، به این دلیل: شیطان نمی‌تواند چنان مسیر روشن و همواری داشته باشد که فریب‌های خود را به میان آورد و جان‌ها را در اوهامش به بند بکشد، اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روح خدا مورد توجه قرار گیرند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۴۸.

بی‌اثر ساختن، یا رد کردن اقتدار «شهادت روح خدا» که از طریق نوشته‌های الن وایت آمده است، «آخرین و نهایی فریبِ شیطان» است. خواهر وایت نوشت که به او «نشان داده شد» که «نمودار ۱۸۴۳ به دستِ خداوند هدایت شده و نباید دگرگون شود». عبارتِ پیشین، ردِ اقتدارِ روحِ نبوت را مستقیماً با رؤیای ایامِ آخر پیوند می‌دهد، زیرا همهٔ انبیا بیش از هر چیز مستقیماً دربارهٔ ایامِ آخر سخن می‌گویند. پس هنگامی که دانیال در آیهٔ چهارده می‌گوید که «راهزنان» رؤیا را برقرار می‌کنند، مقصود همان رؤیای سلیمان در امثال 29:18 است که می‌گوید کسانی که رؤیا ندارند «هلاک می‌شوند»، و واژهٔ «هلاک» به معنای «عریان شدن» است.

از این‌رو، عبارت «هلاک می‌شوند» بیانگرِ این است که کسانی که در ایام آخر ادعای پاسداری از روح نبوت دارند، اما اقتداری را که در آن متجلّی است رد می‌کنند، برهنه می‌شوند و هلاک می‌گردند؛ و این وصفِ لاودیکیان است، که «تیره‌بخت، و بینوا، و فقیر، و کور، و عریان»اند. به آنان نصیحت می‌شود که «جامهٔ سفید بخر تا پوشیده شوی و رسواییِ عریانی‌ات آشکار نشود». اگر این نصیحت را نپذیرند، از دهانِ خداوند به بیرون افکنده می‌شوند.

بنابراین، شاهد دیگری می‌یابیم که این برهنگی درست پیش از بسته شدن مهلت آشکار می‌شود. با فرارسیدن قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، آن نفوس عریان، همان‌گونه که در آیه چهل‌ویکم از دانیال باب یازدهم نمایانده شده است، در حالی که سرنگون می‌شوند، علامت وحش را دریافت خواهند کرد. دلیل سرنگونی آنان این است که اقتدار روح نبوت را رد کردند؛ اقتداری که از نمودار پیشگامان ۱۸۴۳ حمایت می‌کند؛ نموداری که بنیان‌های ادونتیسم را نمایان می‌سازد و «کلیدی» را در بر دارد که رؤیا را با این شناسایی تثبیت می‌کند که روم همان قدرتی است که در آیه چهاردهم به‌عنوان «غارتگران قوم تو» معرفی شده است.

> یک چیز مسلم است: ادونتیست‌های روز هفتم که زیر پرچم شیطان موضع می‌گیرند، ابتدا از ایمان خود به هشدارها و توبیخ‌هایی که در شهادت‌های روح خدا آمده است دست خواهند کشید.

> دعوت به تقدیس بیشتر و خدمت مقدس‌تر مطرح شده و همچنان مطرح خواهد شد. برخی از کسانی که اکنون القاهای شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی در مناصب مهم و مورد اعتماد هستند که حقیقتِ زمانِ حاضر را درک نمی‌کنند. باید پیام به آنان رسانده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح آنان را خواهد پذیرفت و آنان را همکارانِ خویش خواهد ساخت. اما اگر از شنیدن پیام سر باز زنند، زیر پرچمِ سیاهِ شاهزادهٔ تاریکی موضع خواهند گرفت.

> به من دستور داده شده است بگویم که حقیقت گرانبهای این زمان هرچه بیشتر و روشن‌تر بر اذهان انسان‌ها گشوده می‌شود. در معنایی خاص، مردان و زنان باید از بدن مسیح بخورند و از خون او بنوشند. تحولی در فهم پدید خواهد آمد، زیرا حقیقت توان گسترش پیوسته را دارد. پدیدآورنده الهی حقیقت با آنان که در پی شناخت او پیش می‌روند به مشارکتی هرچه نزدیک‌تر درمی‌آید. چون قوم خدا کلام او را همچون نان آسمانی دریافت می‌کنند، خواهند دانست که برآمدنش چون صبح از پیش مهیاست. آنان قوت روحانی خواهند یافت، همان‌گونه که بدن با خوردن غذا قوت جسمانی می‌گیرد. Spalding and Magan، 305، 306.

در مقالهٔ پیشین دریافتیم که یوریا اسمیت پیش‌آهنگ شورش سال ۱۸۶۳ بود، زیرا او همان کسی بود که نمودارِ جعلیِ ۱۸۶۳ را معرفی کرد. نموداری که او در سال ۱۸۶۳ تهیه کرد، «هفت زمانِ» لاویانِ باب بیست‌وشش را از پیامِ نبوتیِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای حذف کرد و بدین‌سان آغازِ ویران‌سازیِ تدریجیِ بنیان‌ها و نیز آغازِ ساختِ بنیانِ جعلیِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را که بر روی شن بنا شده است، رقم زد. بعدها در تاریخ ادونتیسم، تفسیرِ شخصیِ او از «پادشاهِ شمال» ثمراتِ الگوی نبوتی‌اش را آشکار کرد، چراکه مردم از کلیسا می‌گریختند.

> از پیامبران دروغین برحذر باشید که با لباس میش نزد شما می‌آیند، اما در باطن گرگان درنده‌اند. ایشان را از میوه‌هایشان خواهید شناخت. آیا از خار انگور می‌چینند یا از بوته‌های تیغ انجیر؟ همچنین هر درخت نیکو میوه نیکو می‌دهد، اما درخت فاسد میوه بد می‌آورد. درخت نیکو نمی‌تواند میوه بد بیاورد و درخت فاسد نیز نمی‌تواند میوه نیکو بیاورد. هر درختی که میوه نیکو ندهد بریده و در آتش افکنده می‌شود. پس از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت. نه هر که به من گوید: «خداوندا، خداوندا»، به ملکوت آسمان درخواهد آمد؛ بلکه آن که اراده پدر مرا که در آسمان است به جا آورد. در آن روز بسیاری به من خواهند گفت: «خداوندا، خداوندا، آیا به نام تو نبوت نکردیم؟ و به نام تو شیاطین را بیرون نکردیم؟ و به نام تو کارهای شگفت‌انگیز بسیار انجام ندادیم؟» آنگاه به ایشان خواهم گفت: «هرگز شما را نشناختم؛ از من دور شوید ای بدکاران.» پس هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل کند، او را به مردی خردمند مانند می‌کنم که خانه‌اش را بر صخره بنا کرد؛ و باران فرو ریخت و سیلاب‌ها آمد و بادها وزید و بر آن خانه تاخت، اما فرو نریخت، زیرا بنیادش بر صخره بود. و هر که این سخنان مرا بشنود و به آنها عمل نکند، به مردی نادان مانند خواهد شد که خانه‌اش را بر شن بنا کرد؛ و باران فرو ریخت و سیلاب‌ها آمد و بادها وزید و بر آن خانه تاخت، و فرو ریخت؛ و خرابیِ آن عظیم بود. متی ۷:۱۵-۲۷.

رهبری ادونتیسم روز هفتم لاودیکی در سال ۱۹۸۹ کنار گذاشته شد، به همان قطعیتی که رهبری کلیسای یهودی هنگام تولد مسیح کنار گذاشته شد.

> مردمان از آن آگاه نیستند، اما این مژده آسمان را از شادمانی لبریز می‌کند. با علاقه‌ای ژرف‌تر و لطیف‌تر، موجودات مقدس از عالم نور به سوی زمین کشیده می‌شوند. تمامی جهان به برکت حضور او روشن‌تر است. بر فراز تپه‌های بیت‌لحم، انبوهی بی‌شمار از فرشتگان گرد آمده‌اند. آنان در انتظار اشاره‌ای‌اند تا مژدهٔ شادی‌بخش را به جهان اعلام کنند. اگر پیشوایان اسرائیل به امانت خویش وفادار مانده بودند، می‌توانستند در شادیِ بشارتِ تولدِ عیسی سهیم شوند. اما اکنون آنان نادیده گرفته شده‌اند.

> خدا می‌گوید: «زیرا که من بر آن‌که تشنه است آب خواهم ریخت و بر زمین خشک سیلاب‌ها.» «برای راستکاران در تاریکی نوری طلوع می‌کند.» اشعیا ۴۴:۳؛ مزمور ۱۱۲:۴. بر کسانی که در پی نورند و آن را با شادی می‌پذیرند، پرتوهای درخشان از تخت خدا خواهند تابید. اشتیاق اعصار، ۴۷.

در خطِ مسیح، زمانِ پایان، میلادِ او بود و همان هنگام بود که پیامی که قرار بود آن نسل را بیازماید، مُهرش گشوده شد. ۱۹۸۹ زمانِ پایان برای کسانی بود که فراخوانده شده‌اند تا از جملهٔ یکصد و چهل و چهار هزار باشند. الگوی نبویِ اوریا اسمیت حقایقِ بنیادی‌ای را که بر نمودار ۱۸۴۳ به نمایش درآمده‌اند رد کرد. آن حقایق «صخره» بودند.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بارانِ دیرهنگام نم‌نم باریدن را آغاز کرد، در حالی که بادهایی که نمایندهٔ اسلامِ وای سوم بودند رها شدند، و قانون پاتریوت نشانگرِ گذار از حقوقِ انگلیسی به حقوقِ رومی بود و به‌گونه‌ای نبوی اعلام کرد که سیلِ قدرتِ پاپی آغاز به جاری‌شدن کرده بود. فرایندِ آزمونِ نهایی برای خانهٔ ادونتیسمِ لائودکیه‌ای آغاز شد، و «باران فرو ریخت، و سیلاب‌ها آمدند، و بادها وزیدند و بر آن خانه کوبیدند؛ و آن فرو افتاد، و چه عظیم بود سقوطش».

پیامی که آن فرشتهٔ نیرومند در آن زمان اعلام کرد، نشان داد که همهٔ ملت‌ها شرابِ بابل را نوشیده بودند و این‌که شیوهٔ جعلیِ رومِ پاپی و پروتستانتیسمِ مرتد، که از زمان شورشِ ۱۸۶۳ به‌تدریج پذیرفته شده بود، با شرابِ بابل (آموزه) نشان داده می‌شود.

> و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر، که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند به شدت فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده، و قرارگاهِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور. زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند. مکاشفه ۱۸:۱-۳

در سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، فرایندِ آزمون برای کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیقی به پایان رسید، و فرایندِ آزمونِ کسانی که نامزدِ قرار گرفتن در شمارِ صد و چهل و چهار هزار بودند آغاز شد. هنگامی که میکائیل در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به بیدار کردنِ آن نامزدها کرد، پیامی که در مثلِ ادونتیسم به‌صورتِ روغن نشان داده شده بود، بار دیگر مُهرش برداشته شد. چه پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و چه پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳، افاضه‌ای از روغن صورت گرفت، و پیامی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مُهرش برداشته شد، وقتی به‌طور کامل پرورده شود، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ آن مثل است.

این پیام در زمان امتحان به‌عنوان پیامی برای دوشیزگان دانا و نادان آغاز می‌شود، اما اوج می‌گیرد و به پیام فریاد بلند تبدیل می‌شود. آن پیام با فرارسیدنِ قانون روز یکشنبهِ نزدیک‌الوقوع فرامی‌رسد، و هنگامی که فرامی‌رسد، صدای دومِ مکاشفهٔ باب هجدهم، گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرامی‌خواند.

> و صدای دیگری را از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهان او شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده‌اند و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است. مکاشفه ۱۸:۴، ۵

صدای نخست در آیات یک تا سه، فرا رسیدنِ زمانِ آزمون را اعلام کرد و سپس نم‌نمِ بارانِ پسین آغاز شد. صدای دوم پایانِ آن زمانِ آزمون را مشخص می‌کند و زمانِ آزمون را برای گلهٔ دیگرِ خدا که هنوز در بابل است اعلام می‌کند.

> پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا همهٔ ملت‌ها را از شراب خشم زناکاری‌اش نوشاند.» و در فریاد بلند پیام فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید.» ریویو و هرالد، ۶ دسامبر ۱۸۹۲.

در هنگام افاضهٔ روح‌القدس است که آن گمراهیِ شدیدی که پولس در دوم تسالونیکیان بیان می‌کند تحقق می‌یابد. خواه امتحانِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، خواه امتحانِ دوشیزگانی که ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را تجربه کردند، امتحان در خلال افاضهٔ روح‌القدس رخ می‌دهد. آن افاضه نمایانگر پیامی آزمایشی است.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و بیانگر دو دورهٔ آزمون است. نخستین، آزمون نهایی کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیایی است و دومی مربوط به کسانی است که موضوعِ مَثَلِ ده باکره‌اند. عاقل یا جاهل بودنِ باکره‌ها مستلزم آن است که همهٔ باکره‌ها دوره‌ای از درنگ را تجربه کنند.

در تاریخ میلریتی‌ها، زمان تأخیر با آمدن فرشتهٔ دوم آغاز شد؛ رویدادی که در نخستین ناامیدی رخ داد. در آن مقطع، پروتستان‌ها که قوم برگزیدهٔ عهد پیشین خدا بودند، کنار گذاشته شدند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، قوم برگزیدهٔ عهد پیشین کنار گذاشته شد و روند آزمایشی که در زمان تأخیر در تاریخ میلریتی‌ها رخ داده بود، شروع به تکرار شدن کرد. سپس پیام فریاد نیمه‌شب در تاریخ میلریتی‌ها شکل گرفت، همان‌گونه که اکنون نیز در حال شکل‌گیری است. وقتی این پیام به‌طور کامل در گردهمایی اردوگاه اکستر رسید، آشکار شد چه کسانی پیام (روغن) را داشتند و چه کسانی نداشتند. قوم برگزیدهٔ عهد پیشین در هر دو تاریخ، نخستین کسانی‌اند که آزموده و کنار گذاشته می‌شوند.

> «دلِ تازه‌ای به شما خواهم داد و روحی تازه در درونِ شما خواهم نهاد.» با تمامِ دل باور دارم که روحِ خدا از جهان بازگرفته می‌شود، و آنان که نور و فرصت‌های عظیم داشته‌اند و از آن‌ها بهره نبرده‌اند، نخستین کسانی خواهند بود که واگذاشته می‌شوند. آنان با رنجاندن، روحِ خدا را از خود دور کرده‌اند. فعالیتِ کنونیِ شیطان در تأثیرگذاری بر دل‌ها و نیز بر کلیساها و ملت‌ها باید هر پژوهشگرِ نبوت را به هراس اندازد. پایان نزدیک است. بگذارید کلیساهای ما برخیزند. بگذارید قدرتِ تبدیل‌کنندهٔ خدا در دلِ تک‌تکِ اعضا تجربه شود، و آنگاه جنبشِ عمیقِ روحِ خدا را خواهیم دید. صرفِ آمرزشِ گناه تنها نتیجهٔ مرگِ عیسی نیست. او قربانیِ بی‌کرانی را تقدیم کرد نه فقط برای اینکه گناه برداشته شود، بلکه تا طبیعتِ انسانی بازگردانده، از نو زیبا شود، از ویرانی‌هایش بازساخته گردد، و برای حضور در پیشگاهِ خدا شایسته شود. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ص ۱۵۴.

در هر یک از دو دورهٔ آزمایشی، کسانی که پیامی را که مهرش گشوده شده است رد کردند، گمراهی نیرومندِ پولس را دریافت می‌کنند.

> سبک شمردن حقیقتی که فهم ما را متقاعد ساخته و دل‌های ما را لمس کرده، کاری هراس‌انگیز است. ما نمی‌توانیم بی‌عقوبت هشدارهایی را که خدا از سر رحمت برای ما می‌فرستد، رد کنیم. در روزگار نوح، پیامی از آسمان به جهان فرستاده شد و نجات انسان‌ها به نحوهٔ برخوردشان با آن پیام بستگی داشت. چون آن هشدار را رد کردند، روح خدا از آن نسل گناهکار بازگرفته شد و آنان در آب‌های طوفان هلاک شدند. در زمان ابراهیم، رحمت از شفاعت برای ساکنان گناهکار سدوم بازایستاد، و همه، جز لوط با همسرش و دو دخترش، به وسیلهٔ آتشی که از آسمان فرود آمد، سوخته و نابود شدند. همچنین در روزگار مسیح. پسر خدا به یهودیان بی‌ایمانِ آن نسل اعلام کرد: «خانهٔ شما به حال ویرانی به شما واگذار می‌شود.» و هنگامی که به روزهای آخر می‌نگرد، همان قدرت بی‌نهایت دربارهٔ کسانی که «محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند» اعلام می‌کند: «از این رو خدا بر آنان گمراهیِ شدیدی خواهد فرستاد تا دروغی را باور کنند، تا همه محکوم به هلاکت شوند؛ یعنی آنان که به حقیقت ایمان نیاوردند، بلکه به ناراستی خشنود بودند.» و چون تعالیم کلام او را رد می‌کنند، خدا روح خود را بازمی‌گیرد و آنان را به فریب‌هایی که دوست می‌دارند وا می‌گذارد. نوشته‌های اولیه، ص ۴۶.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles