Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره هجده

Number Eighteen

عدد هجده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

ما در حال بررسی عهد ابرام هستیم و هنوز به آن عنصر از نبوت ابرام نپرداخته‌ایم که پیوندی مستقیم با آیات آغازین کتاب یوئیل دارد. نبوت ۴۰۰ سال اسارتِ ابرام، همراه با ۴۳۰ سالِ پولس، ساختار نبوی‌ای را پدید می‌آورد که با ۱۲۹۰ سالِ دانیال ۱۲:۱۱ هم‌راستا است. نبوت ۱۲۹۰ سالهٔ آیهٔ یازدهم، دورهٔ نبویِ اُمگای خط ۴۳۰ سالهٔ ابرام و پولس است. این حقیقت، عنصری از آن چیزی است که در ایام آخر مُهرش گشوده می‌شود و خردمندان را از شریران جدا می‌سازد.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

در ارتباط با پیشگویی اُمگای ۴۳۰ ساله، نماد «چهار نسل» نیز بود که دوره‌ای از مهلت امتحانی را برای آن ملتی مشخص می‌کرد که قوم برگزیدهٔ خدا را در بندگی نگاه داشته بود. برای موسی، آن مصر بود؛ و برای صد و چهل و چهار هزار نفری که سرود موسی را می‌خوانند، آن تاریخ ایالات متحده از ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه است. ایالات متحده که در مکاشفهٔ باب سیزدهم به‌صورت «وحشِ زمین» نمایانده شده است، با بره آغاز می‌شود و سرانجام چون اژدها سخن می‌گوید. یوسف، که نمادی از بره است، نمایانگرِ دورهٔ صلح نسبی در مصر است تا آن‌گاه که فرعونی تازه پدید آمد و بندگی آغاز شد. پس، ملتی که در نسل چهارم داوری می‌شود—که برای موسی مصر بود—ایالات متحده است. باقی‌مانده در هنگام قانون یکشنبه داوری می‌شود، همان‌گونه که به‌وسیلهٔ بلاهایی نمادپردازی شده است که برای عبرانیان با خون بر درگاهِ خانه‌هایشان به اوج رسید و سپس برای ملت مصر در دریای سرخ به فرجام آمد. یوسف و موسی نمایندهٔ یک فرعون خوب و یک فرعون بد هستند؛ در مورد ایالات متحده، این به معنای نخست بره و سپس اژدهاست.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

نبوت ابرام درباره داوری در نسل چهارم شامل این حقیقت بود که پایان مهلت آزمایشی تدریجی است؛ زیرا در تحقق نبوت ابرام به‌وسیله موسی، نه تنها مهلت آزمایشی برای مصر به پایان رسید، بلکه پس از آنکه مصر پیمانه مهلتش را پر کرد، برای اموریان هنوز زمانی باقی بود تا پیمانه مهلت آزمایشی خود را پر کنند. دریای سرخ برای مصر به منزله قانون یکشنبه برای ایالات متحده بود، و سپس «هر کشور دیگر بر روی کره زمین» از «الگوی» ایالات متحده «پیروی خواهد کرد»، چنان‌که اموریان پس از پایان مهلت آزمایشی مصر نمایانگر آن بودند.

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

آموری‌ها یکی از ده قومی هستند که در عهدِ ابرام، معرّفِ جهان از رودِ مصر تا رودِ بابل‌اند، و از این‌رو نمایندهٔ ملت‌های جهان به‌شمار می‌آیند که به‌عنوان امّت‌ها، مهلتِ امتحانِ خاصِ خود را پس از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده به پایان می‌رسانند. آموری‌ها نمادِ کتاب‌مقدسیِ بسته شدنِ داوری بر جهان‌اند، و این در نسلِ سوم و چهارم رخ می‌دهد. دریای سرخ نمادِ پایانِ مهلتِ امتحان برای ایالات متحده است، و آموری‌ها نمایندهٔ امّت‌هایی هستند که به‌تدریج مهلتِ امتحانِ خود را می‌بندند تا مهلتِ امتحانِ بشر بسته شود. بنابراین، آموری‌ها نمادِ دورهٔ بحرانِ قانونِ یکشنبه در دریای سرخ تا نجات به‌وسیلهٔ بادِ شرقی‌اند؛ زمانی که راهِ رهایی بر قومِ خدا گشوده می‌شود.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

اما پیشگوییِ ابرام نه‌تنها به نسل چهارم می‌پردازد، از این حیث که ایالات متحده به‌منزلهٔ مصر و جهان به‌منزلهٔ اَموریان است، بلکه مهم‌تر از آن، نسلِ قومِ خدا را که از دریای سرخ عبور می‌کنند، به‌عنوان «نسل چهارم» قرار می‌دهد. وقتی هرچه را بتوانیم از فهمِ «چهار نسل» در گام نخستِ سه‌گانهٔ ابرام بیرون بکشیم، آنگاه به گام دوم و سومِ عهدِ ابراهیم خواهیم پرداخت. گام دوم باب هفدهم است و گام سوم، البته، باب بیست‌ودوم.

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

در باب دوازدهمِ دانیال، سه دورهٔ نبوی شناسایی می‌شوند و هر سه نمایانگر زمانی نبوی‌اند که در سال ۱۸۴۴ پایان یافت. آن سه دوره در ایام آخر از مُهر گشوده می‌شوند و همان سه دوره نمایانگر افزایش معرفتی هستند که در ایام آخر نصیب قوم خدا می‌شود. مسیح، به‌عنوان آن مردِ کتان‌پوش، در آیهٔ هفتم نخستینِ این سه دورهٔ نبوی را بیان می‌کند و بدین‌سان خود را با فرشتهٔ باب دهمِ کتاب مکاشفه همسو می‌سازد؛ فرشته‌ای که نه بر آب، بلکه بر زمین و دریا می‌ایستد.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> و فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بلند کرد، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۵، ۶.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

در آیهٔ هفتمِ باب دوازدهم، آن مردِ جامه‌کتانی نیز به او که تا ابد زنده است سوگند یاد می‌کند.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> و شنیدم مردی را که لباس کتان بر تن داشت، که بر روی آب‌های رود بود، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این، زمانی و زمان‌ها و نیم زمانی خواهد بود؛ و چون پراکنده ساختن قدرت قوم مقدس به انجام رسد، همهٔ این امور به پایان خواهد رسید. دانیال ۱۲:۷.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

به‌وسیلهٔ الهام آگاه می‌شویم که همان خط نبوتی که در کتاب دانیال آمده است، در کتاب مکاشفه نیز پی گرفته شده، و برداشت میلاریتی‌ها این است که این دو، توصیف‌های موازی دربارهٔ مسیح‌اند: مسیح به‌عنوان فرشته‌ای با کتابچهٔ کوچک که در کتاب مکاشفه پایانِ به‌کارگیریِ زمانِ نبوی را در سال ۱۸۴۴ مشخص می‌کند، و مسیح به‌صورت مردِ کتان‌پوش در کتاب دانیال که نشان می‌دهد وقتی قانون یکشنبه در ایالات متحده فرا برسد، همهٔ شگفتی‌های رؤیای نهاییِ دانیال به پایان خواهد رسید. در چارچوب آن تاریخ مقدس که پیش از قانون یکشنبه جریان دارد و در آن به اوج می‌رسد، مقرر بود قومِ خدا برای مدتی که با نمادِ ۱۲۶۰ نشان داده می‌شود، پراکنده شوند. دورهٔ پراکندگی‌ای که پیش از قانون یکشنبه است در فصل یازدهمِ مکاشفه بیان شده است، جایی که موسی و الیاس کشته می‌شوند و سه روز و نیم مرده در خیابان می‌مانند که نمادی از ۱۲۶۰ است.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

در آیهٔ هفتم، مرد پوشیده در کتان تصریح می‌کند که وقتی پراکندگی نیروی قوم مقدس سه‌ونیم روزِ خود را به پایان برساند، «عجایبی» که بر قوم خدا در ایام آخر روی می‌دهد پایان خواهد یافت. ما مقالهٔ گذشته را با تفسیر خواهر وایت بر فصل سوم زکریا به پایان رساندیم. جملهٔ نخست چنین می‌گفت: «رؤیای زکریا دربارهٔ یهوشَع و فرشته با قوّت ویژه‌ای بر تجربهٔ قوم خدا در صحنه‌های پایانی روز عظیم کفّاره مصداق دارد.» در خودِ فصل، و نیز در تفسیر الهام‌یافتهٔ خواهر وایت بر آن، آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر «مردانی‌اند که مایهٔ شگفتی‌اند». «عجایبِ» آخرین رؤیای دانیال که با قانون یکشنبه کامل می‌شوند، همان «عجایبی» هستند که با مُهر شدن قوم خدا پیوند دارند.

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

باب دوازدهم کتاب دانیال نوری را فراهم می‌آورد که در ایام آخر بر صد و چهل و چهار هزار مهر می‌نهد. آن نور با سه دوره نبوی نمایانده می‌شود که همگی در تاریخ میلری شناسایی و به‌عنوان حقیقت تثبیت شده‌اند. این سه دوره در سه آیه ارائه شده‌اند و سه ستون‌اند که ساختار حقیقت را برپا می‌دارند. ساختار حقیقت با فرایندی سه‌مرحله‌ای برپا نگاه داشته می‌شود. آن فرایند سه‌مرحله‌ای، در بخش نه‌آیه‌ای (۴ تا ۱۲)، به‌وسیله سه آیه‌ای که زمان نبوی را ارائه می‌کنند، نمایانده شده است. آن سه دوره نبوی، وقتی از منظر درک بنیادی میلری به آن‌ها پرداخته شود، سه دوره نمادین پدید می‌آورند که مطابق با درک میلری تعریف می‌شوند، اما عنصر زمان را به کار نمی‌برند.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

سه دوره در خودِ بخشی از کتاب‌مقدس قرار دارند که «فرایند مُهر شدن نبوّت و سپس گشوده شدن آن» را تعریف می‌کند و همچنین توصیف کلاسیکِ کتاب‌مقدسیِ یک روندِ آزمونِ سه‌گانه را دربر می‌گیرد. نه آیه‌ای که با فرمان به دانیال برای مُهر کردن کتابش آغاز می‌شوند، همان آیاتی‌اند که در آن‌ها آن سه دوره مطرح شده‌اند، و در همان نه آیه، فرایند پالایش که با گشوده شدنِ حقیقت به انجام می‌رسد با عبارت «پاک شوند، سفید شوند و آزموده شوند» بیان می‌شود. سه دوره در آن سه آیه عبارت‌اند از «افزایشِ شناخت»، «زمانِ پایان» و «روزهایِ آخر» که نمایانگر فرایند نهاییِ آزمون و مُهر شدنِ قومِ عهدِ خدا هستند. آن تاریخ همان جایی است که «شگفتی‌های» نمادینی که در روزهای آخر بر قوم خدا عارض می‌شود، تبیین می‌گردد. لطفاً این پاراگراف را دوباره بخوانید.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

سه دورهٔ زمانی، در سه آیه از قطعه‌ای نه‌آیه‌ای، نمایانگر اوجِ کتابِ دانیال‌اند و اوجی که در آن‌جا نمایانده شده، اوجِ خطِ نبویِ درونی است؛ داستانِ چگونگیِ «بُریده» شدنِ سنگی از کوه بی‌آنکه دستی در کار باشد، که همان داستانِ باقی‌ماندگان است. آن خطِ درونی در فصل‌های ده و دوازده نمایانده شده است، و اوجِ خطِ بیرونیِ نبوت در آیاتِ پایانیِ فصلِ یازدهم و چند آیهٔ آغازینِ فصلِ دوازدهمِ دانیال است.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

آن سه دوره همچنین اوجِ رؤیاها در شهادتِ هر دو رودِ اولای و حدّقل است، و آن سه آیه یک دورهٔ نبوی را دربر می‌گیرد که تحققِ به اوج‌رسیدهٔ نبوتِ زمانیِ عهد را نمایندگی می‌کند؛ نبوتی که ابرام و پولس را نیز به‌عنوان شاهدان معرفی می‌کند. عیسی، به‌عنوان مردِ پوشیده از کتان، در آیهٔ هفت بر آب‌ها راه می‌رود. در آیهٔ یازده، دو صدا ــ ابرام و پولس ــ که همان صدای مسیح نیز هستند، برای شهادت می‌ایستند. در آیهٔ دوازده، تاریخِ مُهر شدنِ قومِ خدا نمایانده می‌شود، زیرا یکصد و چهل و چهار هزار باکره‌اند، و باکرگان تمثیلِ ده باکره را تجربه می‌کنند، و برکتِ آیهٔ دوازده بر آنان است که انتظار می‌کشند. آنان که در تمثیل انتظار می‌کشند و «خوشا به حال» ایشان گفته شده است، همان کسانی‌اند که جامه‌ای دریافت می‌کنند که به آنان اجازه می‌دهد هنگام بسته شدن در، به عروسی داخل شوند.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

در آیهٔ هفتم، عیسی بر روی آب راه می‌رود که موجب ترس می‌شود، اما پطرس تصمیم به ایمان می‌گیرد و شروع می‌کند به راه رفتن و جلال دادن به خدا؛ با این حال، پطرس غالباً نماد هر دو دسته است و آن جلال دوباره به ترس بدل می‌شود، چون ساعت داوریِ او فرا رسید. نخستین نقطه‌ای که در آیهٔ هفتم آمده، پیام فرشتهٔ نخست را نمایندگی می‌کند. عیسی بر آب‌هاست، که نماد ترس و فرشتهٔ نخست است. سپس عیسی دوره‌ای را مشخص می‌کند که در آن، پیش از داوریِ قانون یکشنبه، قوم خود را جلال خواهد داد. هر سه عنصرِ سه فرشته در آیهٔ هفتم وجود دارد، زیرا آیهٔ هفتم نخستینِ سه آیه است که سه فرشته را نمایندگی می‌کنند.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

آیهٔ یازدهم با شهادتِ اُمگای خود نسبت به صداهای آلفای ابرام و پولس، یک «تضاعف» فراهم می‌آورد. صداهای «دوگانهٔ» آنان درهم می‌آمیزد تا نبوتِ زمانیِ عهد را بیان کند، و آیهٔ یازدهم این نبوت را به‌منزلهٔ اُمگا تحقق می‌بخشد، از راه شناساییِ دورهٔ نبوی‌ای که با سقوطِ بابل در ۱۷۹۸ پایان می‌یابد، و بدین‌سان سقوطِ بابل را هنگامی که میکائیل در روزهای آخر برمی‌خیزد، نمونه‌وار می‌نمایاند. در آیهٔ یازدهم با تضاعفِ پیامبران و دوره‌ای روبه‌رو هستیم که نمایانگرِ دو سقوطِ بابل است، و ازاین‌رو نمایندهٔ پیامِ فرشتهٔ دوم است که اعلام کرد: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.»

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

آیهٔ هفت پیام فرشتهٔ نخست است، و آیهٔ یازده پیام فرشتهٔ دوم، و آیهٔ دوازده که دانیال 12*12 یا دانیال 144 است، دربارهٔ تمایز میان خردمندان و نادانان است؛ تمایزی که در فرایند داوری تحقق می‌یابد و با تجلی شخصیت در بحران داوری به پایان می‌رسد. آیهٔ دوازده پیام فرشتهٔ سوم است که نشان می‌دهد جهان چگونه به دو طبقه تقسیم می‌شود، و همتای تصویر بیرونی فرشتهٔ سوم از همان تقسیم، تقسیم درونی فرشتهٔ سوم است که در آیهٔ دوازده نمود یافته است. آیات هفت، یازده و دوازده پیام سه فرشته‌اند و این آیات نوری هستند که در ایام آخر مُهرشان گشوده می‌شود. گشوده شدن مُهر این سه آیه در ایام آخر با باب دهم مکاشفه هم‌راستا است.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

مسیح به‌عنوان فرشتهٔ نیرومند، و نیز شیرِ قبیلهٔ یهودا، در باب دهم، چون «شیر» فریاد برآورد و غرش او هفت رعد پدید آورد که مانند باب دهمِ دانیال مهر و موم شدند. این‌ها بخش‌های موازی‌اند. از این رو، سه دوره در باب دوازدهم نیز همان هفت رعدِ باب دهمِ مکاشفه‌اند.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

"هفت رعد" صرفاً بیان دیگری از مسیح به‌عنوان آلفا و امگا است، زیرا نماد اصلیِ "هفت رعد" این است که نمایانگر "ترسیمی از رویدادها"ست که از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ رخ داد و در "رویدادهای آینده" که "به ترتیبِ خود آشکار خواهند شد" در تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود. بنابراین، "هفت رعد" نمادی از آلفا و امگا است؛ که او نیز آغاز و انجام است؛ اول و آخر، شالوده و هیکل؛ سنگِ زاویه و سنگِ نهایی - هفت رعد.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

نور سه دورهٔ نمادین در کتاب دانیال باب دوازده باید با نور رعدهای هفت‌گانه هم‌راستا باشد، زیرا آن‌ها یک خط نبوی یکسان‌اند. در دورهٔ نخست، مسیح هر دو دست خود را به سوی آسمان بلند می‌کند، همان‌گونه که در مکاشفه باب ده یک دست خود را به آسمان بلند می‌کند. در مکاشفه باب ده، دست او به نمادِ پایانِ کاربردِ زمانِ نبوی تبدیل می‌شود و گذار از دوره‌های زمانیِ نبوی به صرفاً دوره‌های نبوی را مشخص می‌کند. آن گذارِ قاعدهٔ اصلیِ نبوی که پیروان میلر به کار می‌بردند، نمونه‌اش گذارِ بزرگ از لفظی به روحانی در زمانِ مسیح بود.

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

پولس رسول برانگیخته شد تا اصلِ بزرگِ نبویِ مرتبط با سلسلهٔ نبویِ قومِ برگزیده را برقرار سازد. در همان آغازِ اسرائیلِ روحانی، اصلِ مهمّی در زمینهٔ نبوت برقرار می‌شود که خودِ عهد را از نو تعریف می‌کند. از آن پس، فرزندِ ابراهیم بودن بر پایهٔ ایمان بود، نه خون. آن اصلِ نبوی عمدتاً به قلمِ پولس برقرار شد؛ او در این خصوص نمادِ مسیح در مکاشفهٔ بابِ ده بود که کاربردِ نبویِ زمان را در سالِ ۱۸۴۴ دگرگون کرد و پایان داد.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

عهد با بشریت به‌وسیلهٔ رنگین‌کمان نمایانده می‌شود و کشتی نوح نمایانگر دوره‌ای از زمان، پیش و پس از طوفان، است که در آن هیچ قوم برگزیدهٔ مشخصی وجود نداشت. فراخوانده شدن ابراهیم نمایانگر تغییری بزرگ و مهم در رابطهٔ نبویِ خدا با بشریت بود. عهدی که با ابراهیم بسته شد نشان‌دهندهٔ چرخشی بزرگ در خط سیر تاریخ عهد بود، و بدین‌گونه نمونه‌ای از دگرگونی بزرگ از لفظی به معنوی در روزگار پولس، و از به‌کارگیری زمان به عدم به‌کارگیری زمان در سال ۱۸۴۴ بود.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

نخستین تغییر در عهد خدا با انسان در باغ بود، و تغییرِ بارز، اعمالِ محدودیت بر درخت حیات بود و همچنین تغییری در پوشش پدید آورد: از نورِ روحانی به پوستِ برهٔ واقعی. دگرگونی بزرگِ بعدی در تاریخِ عهد، طوفان است که نوح نمایندهٔ آن است، همان‌گونه که آدم نمایندهٔ نخستین دگرگونیِ بزرگِ عهد بود. سپس تغییر به سوی قومی برگزیده با ابرام رخ داد که به موسی انجامید؛ او اصولِ نبوی را معرفی می‌کند که بر پایهٔ آن یک روز نمایانگر یک سال است. آن اصل تا سالِ ۱۸۴۴ معتبر است؛ زمانی که دگرگونیِ بزرگِ دیگری در عهد رخ داد. در ادوارِ بزرگِ تاریخِ عهد، همواره دگرگونیِ عمده‌ای در یکی از اصولِ کلامِ نبویِ خدا روی می‌دهد. آن دگرگونی در طولِ تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفر این است که آلفا و اومگا حقیقت است. آلفا و اومگا اصلی است که می‌گوید در کلامِ خدا، پایان همواره با آغاز تصویر می‌شود. همراه با آن اصلِ آلفا و اومگا، ساختارِ سه‌گانهٔ واژهٔ عبریِ «حقیقت» نیز هست.

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

تحول عمدهٔ نبوی در طول تاریخ قوم باقیمانده به‌طور مستقیم در هر یک از تاریخ‌های عمدهٔ عهد نمایانده می‌شود و همچنین در دیگر خطوط حقیقت. «کلیدی» که در اشعیا ۲۲:۲۲ بر الیاقیم نهاده می‌شود همان کلیدی است که در پانیوم در متی باب شانزدهم به پطرس داده شد. همان کلید به کلیسای فیلادلفیا داده می‌شود، و این ویلیام میلر بود که آن کلید را دریافت کرد؛ کلیدی که به او امکان داد با همان اصل روز برای سال پیوند برقرار کند، اصلی که موسی در دوران خود آن را ثبت کرده بود و آن تاریخ نماد تاریخ پیروان میلر بود. ارتباط میلر با نبوت موسی با ارتباط پولس با نبوت ابرام نمایانده شد. و چرا میلر نباید با موسی ارتباط بیابد؟ نجات موسی در تابوتی با نجات نوح در کشتی پیوند خورده بود تا هر دو عهد را به هم پیوند دهد. دگرگونی‌های کاربرد نبوت که از عدن آغاز می‌شوند نشان می‌دهند که مکاشفه‌ای بزرگ از نور نبوی در تاریخ قوم عهد نهایی، یعنی یکصد و چهل و چهار هزار نفر، آشکار می‌شود. من معتقدم که تحول عمدهٔ نبوی با هفت رعد نمایانده شده است؛ که مستقیماً با سه دوره در دانیال باب دوازدهم پیوند دارند و این‌ها تنها زمانی شناخته می‌شوند که اصول آلفا و امگا بر کاربرد خط بر خطی که بر ساختار سه‌مرحله‌ای حقیقت استوار است اعمال شود.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

در آیاتی که بلافاصله پیش از اعلامِ «دیگر زمانی در کار نیست» می‌آیند، مسیح هفت رعد را معرفی کرد؛ و آن‌ها همانند حقایقِ باب دوازدهمِ دانیال، مهر و موم شدند. زمینهٔ مردِ جامه‌کتانیِ باب دوازدهم که هر دو دست خود را بالا گرفته است، برداشته شدنِ مُهر از کتاب دانیال است؛ و زمینهٔ مسیح به‌عنوان شیر در مکاشفهٔ باب ده، مهر و موم شدنِ هفت رعد است. خواهر وایت مهر و موم شدنِ هفت رعد را با مهر و موم شدنِ کتابِ دانیال هم‌راستا می‌داند.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، فرمانی به یوحنا می‌رسد، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچه به دانیال رسیده بود: «آنچه را که این هفت رعد گفته‌اند مُهر کن.» این‌ها به رویدادهای آینده مربوط‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

هفت رعد بر اساس مکاشفهٔ یوحنا باب ده و روح نبوت و نیز بر اساس تاریخ میلری‌ها از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تبیین می‌شوند، که در تاریخ صد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود. در همان بخش آمده است: «نور ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان شد، ترسیمی از رویدادهایی بود که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ می‌داد. به صلاح مردم نبود که این چیزها را بدانند، زیرا ایمانشان ناگزیر باید آزموده می‌شد. در نظم خدا، حقایقی بس شگفت‌انگیز و پیشرفته اعلام می‌شد.» میلری‌ها درک نکردند که قرار است با دو ناکامی روبه‌رو شوند، زیرا کمبود فهمشان طوری مقرر شده بود که آنان را بیازماید. میلری‌ها هیچ «حقایق پیشرفته‌ای» را انتظار نداشتند؛ به عبارت دیگر، آنان هیچ «دگرگونیِ بزرگِ نبوی» در تاریخ عهد را پیش‌بینی نمی‌کردند.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

با آن‌که «به صلاح مردم میلریتی نبود که این چیزها را بدانند»، یک‌صد و چهل و چهار هزار با همان تاریخ آزموده می‌شوند، اما نه به‌سبب بدفهمیِ از روی بی‌خبری از آن تاریخ، بلکه به‌خاطر نفهمیدن تاریخی که لازم است بدانند. این همان آزمون است، فقط معکوس. یوحنا در باب دهِ مکاشفه، در درجۀ نخست نمایندۀ یک‌صد و چهل و چهار هزار است و تنها در درجۀ دوم، جنبش میلریتیِ فرشتۀ اول و دوم را نمایندگی می‌کند. این زمانی آشکار می‌شود که می‌بینید به یوحنا پیشاپیش خبر داده شد که خوردن دفترچۀ کوچک برایش نخست شیرین و سپس تلخ خواهد بود. به صلاح میلریتی‌ها نبود که بدانند آنچه معنا دارد، اما یوحنا نمایندۀ قومی است که از پیش می‌دانند وقتی میلریتی‌ها دفترچۀ کوچک را خوردند چه رخ داد.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> و من نزد فرشته رفتم و به او گفتم: طومارِ کوچک را به من بده. و او به من گفت: آن را بگیر و تمامش را بخور؛ که شکمت را تلخ خواهد کرد، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. و من طومارِ کوچک را از دستِ فرشته گرفتم و تمامش را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود؛ و همین که آن را خوردم، شکمم تلخ شد. مکاشفه ۱۰:۹، ۱۰.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

به یوحنا از پیش خبرِ تجربهٔ تلخ و شیرینِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ ــ همان تاریخی که در باب دهم به تصویر کشیده شده ــ داده می‌شود. آن تجربه که در آیات ۹ و ۱۰ به‌روشنی به تصویر کشیده شده، در آیات ۲ تا ۴ نیز به‌صراحت مشخص شده است.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> و در دست خود کتابچه‌ای گشوده داشت؛ و پای راست خود را بر دریا و پای چپ خود را بر زمین نهاد، و به آواز بلند چونان شیرِ غُرّان فریاد کرد؛ و چون فریاد کرد، هفت رعد آوازهای خود را برآوردند. و چون هفت رعد آوازهای خود را برآوردند، می‌خواستم بنویسم؛ اما آوازی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: آنچه را هفت رعد گفتند مهر کن و آن را مَنویس. مکاشفه ۱۰:۲–۴.

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

«هفت رعد» بیانگر «ترسیمی از رویدادها» هستند که تحت پیام فرشتۀ اول و دوم رخ خواهند داد، و نیز بیانگر «رویدادهای آینده‌ای که به ترتیب خود آشکار خواهند شد.» «هفت رعد» بیانگر این حقیقت‌اند که تاریخ پیروان میلر در تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تکرار می‌شود، و حقایقی که در زمانِ انتها در سال ۱۷۹۸ و پس از آن گشوده شد، نمایانگر گشوده‌شدنِ حقیقت در روزهای آخرِ قوم خداست. عیسی در مکاشفهٔ باب ۱۰ با عیسی در دانیال باب ۱۲ هم‌راستا است. در هر دو بخش، مهر شدن و گشوده شدنِ حقایق آزمون‌گر در ایام آخر بیان شده است.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

برخی شاید استدلال کنند که در آیهٔ هفتم عیسی سخن می‌گوید، اما در آیات یازدهم و دوازدهم جبرئیل با دانیال سخن می‌گوید؛ با این حال می‌توان چنین نیز فهمید که عیسی در هر سه آیه سخن می‌گوید. در هر دو صورت، این صدای مسیح است که از طریق دانیال سخن می‌گوید و سه دورهٔ نبوی در فصل دوازدهم سخنان مسیح‌اند، و او این سه دوره را در چارچوب حقیقت عرضه می‌کند. هر سه دوره مُهر شده‌اند و آن‌ها را به یک نماد سه‌گانه بدل می‌سازند.

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

آیهٔ هفتم به پایان‌یافتنِ «عجایب» می‌پردازد و کار نهاییِ مسیح را در قدس‌الاقداس مشخص می‌کند: او گناهانِ صد و چهل و چهار هزار را محو کرده و آنان را مهر می‌زند. آیهٔ نخست «عجایب» را معرفی می‌کند و آخرینِ این سه آیه نیز «عجایب» را کسانی معرفی می‌کند که به سبب انتظار کشیدن و تجربهٔ نخستین ناامیدی، مبارک شمرده می‌شوند. دورهٔ میانی شورشِ بشر را در خلال بحرانِ قانونِ یکشنبه مشخص می‌کند و در عینِ حال دوره‌ای را که به قانونِ یکشنبه منتهی می‌شود، دورهٔ آمادگی برای صد و چهل و چهار هزار معرفی می‌کند. همهٔ آیات مستقیماً «آنچه بر قومِ دانیال خواهد آمد» را «در ایامِ آخر» مشخص می‌کنند. هر سه آیه به موضوعِ تطهیرِ صد و چهل و چهار هزار می‌پردازند. دورهٔ نخست با دورهٔ سوم هماهنگ است و دورهٔ میانی نمایانگرِ شورشِ تمامِ جهان است، هنگامی که به سوی هارمجدون پیش می‌روند.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

اگر آن سه دوره همان هفت تندر نیز باشند، آنگاه آن سه آیه باید «رویدادهای آینده‌ای را که به ترتیب خود [آشکار] خواهند شد» مشخص کنند، و آن «رویدادهای آینده» با «ترسیم رویدادهایی که در چارچوب پیام فرشتهٔ اول و دوم از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ رخ دادند» هم‌راستا خواهند بود. چندین حقیقت وجود دارد که این جنبش آن‌ها را پذیرفته و آن‌ها به‌طور محسوسی با فهم پیشگامان متفاوت‌اند، با این حال همهٔ آن حقایق با فهم پیشگامان سازگارند. از پیروان میلر تا امروز یک چرخش بزرگ پیشگویانه رخ داده است. اصل «روز برای سال» نمونهٔ کلاسیک آن است، اما نمونه‌های دیگری هم هست. نمونه‌ای از یک چرخش عمدهٔ پیشگویانه در پیوند با هفت تندر نمایان است.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

پس از آن‌که به یوحنا در آخرین آیهٔ بابِ ده گفته شد که باید بار دیگر نبوت کند، و بدین‌سان تأکید شد که تاریخِ بابِ ده هم نمایانگرِ جنبشِ میلری‌ها و هم صد و چهل و چهار هزار نفر بود، به او عصایی داده شد تا هیکل را اندازه بگیرد، اما به او گفتند صحن را کنار بگذارد.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> و به من نی‌ای مانند عصا داده شد؛ و فرشته ایستاد و گفت: برخیز و هیکل خدا و مذبح و عبادت‌کنندگانِ در آن را اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونیِ هیکل را از قلم بینداز، و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امّت‌ها داده شده است؛ و شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۱، ۲.

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

هنگام اندازه‌گیری هیکل در دوره پس از 1844، به یوحنا گفته می‌شود غیریهودیان را که به‌صورت حیاط نمایش داده شده‌اند، کنار بگذارد. این تصویر در 1844 نشان می‌داد که خدا به‌تازگی عروس عهد نو را برگزیده بود و سپس میان عروس او و حیاط تمایز گذاشته شد. خواهر وایت به‌روشنی می‌گوید که حیاط نماینده غیریهودیان است و هیکل، قوم برگزیده خداست؛ کافی است فصل «صحن بیرونی» را در کتاب «آرزوی اعصار» بخوانید.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

جان دارد پیروان میلر را به تصویر می‌کشد؛ کسانی که تازه در سال ۱۸۴۴ قوم برگزیدهٔ خدا شده بودند. میان پیروان میلر، که تازه پیام تلخ‌وشیرین را تجربه کرده بودند، و بقیهٔ جهانِ مدعیِ مسیحیت که به‌عنوان غیریهودیان معرفی شده بودند، تمایزی برقرار شد.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

شالوده از ۱۸۴۰ تا نخستین ناکامی نهاده شد، و معبد در هنگام اعلام «فریاد نیمه‌شب» به پایان رسید. سپس ناکامیِ بزرگ فرا رسید و به یوحنا گفته شد که برخیزد و اندازه بگیرد، اما امت‌ها را واگذارد. یوحنا گشایش داوری را به تصویر می‌کشد، و از این رو الهام، اندازه‌گیریِ یوحنا را در آیات به‌منزلهٔ نمادِ داوریِ تحقیقی به کار می‌برد. آنچه همین‌اکنون دربارهٔ یوحنا به‌عنوان نمادِ اندازه‌گیری بیان کردیم با برداشت رایج ادونتیستی همخوان است، اما در این جنبش، دگرگونیِ عمده‌ای در فهمِ این نماد رخ داد.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

مطابق با برداشت میلری‌ها، به این نتیجه رسیدیم که در دل تاریخ میلری‌ها، آن‌گونه که یوحنا در باب دهم به تصویر کشیده، پیشگوییِ یک جنبش موازی نیز وجود داشت که قرار بود به صد و چهل و چهار هزار تبدیل شود. دریافتیم که اگر اندازه‌گیری‌های تاریخ میلری‌ها را در نظر بگیری و زمان امت‌ها را کنار بگذاری، همان هیکلی را می‌توان دید که یوحنا داشت اندازه می‌گرفت.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

به این نتیجه رسیدیم که یکی از پیشگویی‌های زمانیِ ۲۵۲۰ ساله در ۱۷۹۸ پایان می‌یابد و دیگری در ۱۸۴۴، و بدین‌سان دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله را آشکار می‌کند که در آن مسیح معبدِ پیروانِ میلر را بنا کرد. یوحنا صحن را غیریهودیان خواند و «زمان‌های غیریهودیان»ی نبوی وجود دارد.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> و به دم شمشیر خواهند افتاد، و به اسارت به میان همهٔ ملت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم به دست غیریهودیان پایمال خواهد شد تا وقتی که زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا ۲۱:۲۴.

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

"زمان‌های امت‌ها" جمع است و نمایانگر دو دوره‌ای است که در هر دو، اسرائیلِ ظاهری و روحانی پایمال شد. آخرینِ آن دو پایمال‌شدن، که نخست به‌دست بت‌پرستی و سپس به‌دست پاپی‌گری بود، در سال ۱۷۹۸ پایان یافت. برخلاف ادعاهایی که ممکن است مطرح شود، "زمان‌های امت‌ها" در سال ۱۷۹۸، با فرا رسیدن فرشتهٔ نخست، به پایان رسید. قرار بود یوحنا از سال ۱۷۹۸ اندازه‌گیری را آغاز کند و نه پیش از آن. او در تاریخ ۱۸۴۴ قرار داده شد، پس کنار گذاشتن دوره‌ای که در ۱۷۹۸ پایان یافت، به معنی کنار گذاشتن صحن بود و با این کار، چهل‌وشش سالی را آشکار می‌کنی که طی آن معبد میلریتی به‌دست فرستادهٔ عهد برافراشته شد. بسیاری از حقایق مرتبط از این کاربرد به‌دست می‌آید، اما من تنها از این به‌عنوان نمونه‌ای از نوری استفاده می‌کنم که با فهم پیشگامان متفاوت است، اما نوری است که با حقایق اصلی تناقضی ندارد، هرچند دیگر زمان را به کار نمی‌گیرد.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

آن حقیقتِ خاص پیش از ۱۱ سپتامبر شناخته شده بود، اما پس از ۱۱ سپتامبر واقعاً به‌طور عمیق تثبیت شد. حقیقتِ اندازه‌گیری هیکل توسط یوحنا از «هفت رعد» جداشدنی نیست، زیرا دقیقاً همان فراز است. حقیقتی دربارهٔ کاربردِ «هفت رعد» وجود دارد که تا دوره‌ای که «شگفتی‌ها»ی فصل دوازدهمِ دانیال به انجام می‌رسند مهر و موم شده بود. کاربردِ «هفت رعد» که پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مهرش گشوده شد، کاملاً همسو است؛ یا بهتر است بگویم، سه آیهٔ فصل دوازدهمِ دانیال را به‌گونه‌ای ژرف تکمیل می‌کند.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

خواهر وایت برای توصیف رابطهٔ کتاب‌های دانیال و مکاشفه از واژهٔ complement استفاده می‌کند، نه از واژهٔ compliment. «مکمل»، که به معنای «به کمال رساندن» است، همان کاری است که این دو کتاب نبوی برای یکدیگر انجام می‌دهند. هفت رعد، هنگامی که در باب دوازدهم دانیال پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مُهرگشایی شوند، پیامِ درون آن را به کمال می‌رسانند. آنچه هفت رعد را می‌گشاید، اصلِ آلفا و امگا در پیوند با ساختار حقیقت است.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

"زمان‌های" امتها در 1798 تحقق یافت و نمایانگر دو دورهٔ 1260 ساله است که در آن ابتدا بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی قدسگاه و لشکر را پایمال کردند. هنگام اندازه‌گیری هیکل، باید صحن را کنار بگذاریم، و صحن تا 1798 امتداد دارد، اما پس از 1844 دیگر زمانی در کار نیست. امروز آن 1260 سال صرفاً دوره‌ای زمانی را نشان می‌دهد که تمایز میان هیکل و صحن را مشخص می‌کند. به همین دلیل، از 18 ژوئیهٔ 2020 تا ژوئیهٔ 2023، پایمال‌کردن به انجام رسید. اندازه‌گیری هیکل امروز، در پیوند با هفت رعد که نمایانگر ترسیم رویدادهایی است که تحتِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند، کاری است که به یوحنا محول شده است. "کار بزرگ ما" این است که پیام‌های سه فرشته را "با هم ترکیب" کنیم و بدین‌سان کاری نبوی را مشخص کنیم که در تاریخ عهدِ پیشین انجام نشده بود و حتی اکنون نیز به‌ندرت انجام می‌شود. وقتی صحنِ نمایانگرِ زمان‌های امتها را کنار می‌گذاریم، 1260 سال آزار و اذیتِ پاپی را کنار می‌گذاریم که در زمانِ انتها در 1798 پایان یافت.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

هیکلی که در طول چهل‌وشش سال در تاریخ جنبش میلرایتی برافراشته شد، به هیکلی اشاره دارد که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تا درست پیش از قانون روز یکشنبه برپا می‌شود. آن تاریخ دورهٔ «هفت تندر»، یعنی «رویدادهای آینده» است که «به ترتیب خود» «آشکار خواهند شد»، نه این‌که شاید آشکار شوند.

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

وقتی تاریخِ فرشتهٔ نخست را با تاریخِ فرشتهٔ دوم ترکیب می‌کنیم، درمی‌یابیم که این تاریخ با یک ناکامیِ آلفا آغاز می‌شود و با یک ناکامیِ امگا پایان می‌یابد. هنگامی که نقاطِ عطفِ نبوی در تاریخِ فرشتهٔ نخست را از 1840 تا 19 آوریل 1844 با نقاطِ عطفِ فرشتهٔ دوم که در همان زمان رسید و تا رسیدنِ فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 ادامه یافت هم‌تراز می‌کنیم، دو دوره داریم که هر دو با آمدنِ فرشته‌ای آغاز و با آمدنِ فرشته‌ای پایان می‌پذیرند. تاریخِ نخست تا دوم، تاریخِ دوم تا سوم را نشان می‌دهد.

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

گواهیِ نبوی بر این‌که این یک تطبیقِ معتبر است، در آلفا و امگایِ این تطبیق یافت می‌شود. دو خطِ موازی وقتی با هم به کار گرفته شوند، آغاز و پایانِ هر دو خط، آمدنِ فرشته‌ای را مشخص می‌کنند. سپس هنگامی که آن‌ها خط بر خط با هم در یک خطِ واحد ترکیب می‌شوند، آغاز نخستین ناامیدی را نشان می‌دهد و پایان، ناامیدیِ بزرگ را. دلیلِ دیگری در اصولِ آلفا و امگا یافت می‌شود که پایان را بزرگ‌تر از آغاز معرفی می‌کند. ناامیدیِ آلفا که با ناامیدیِ بزرگِ امگا پایان می‌یابد، جنبهٔ کوچک‌تر و بزرگ‌ترِ آلفا و امگا را مشخص می‌کند.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

وقتی از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ آغاز می‌کنیم (رسیدن فرشتهٔ دوم که به رسیدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ منتهی می‌شود)، و سپس خط دوم را نیز از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز می‌کنیم که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ پایان می‌یابد، درمی‌یابیم که سرخوردگیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ هم آلفا و هم امگای خط نبوتی است که از ترکیب خط نبوتِ فرشتهٔ اول و دوم پدید می‌آید.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

در پایان دوره، فرشتهٔ سوم همراه با فرشتهٔ دوم می‌رسد که بدین‌سان نمادِ یازده سپتامبر و نیز دو صدای فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهمِ مکاشفه است. این دو صدا همان پیام‌های فرشتهٔ دوم و سوم‌اند، و آن دو فرشته در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با یکدیگر تلاقی کردند، و هنگامی که آن دو تاریخ خط به خط کنار هم نهاده می‌شوند، دوباره به هم می‌رسند. وقتی به این شیوه کنار هم آورده شوند، تاریخِ یأس نخستین تا یأس بزرگ را بازنمایی می‌کنند، و نشانهٔ راهِ میانیِ آن تاریخ در زمانِ پیروانِ میلر، اجتماعِ اردوگاهیِ اکستر بود؛ جایی که در آن دو دسته از عبادت‌کنندگان آشکار شدند؛ امری که تمردِ باکره‌های نادان در آن مَثَل را بازنمایی می‌کرد و نشانهٔ راهِ میانی را تمرد معرفی می‌کرد.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

هفت رعد نشان‌دهندهٔ تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم‌اند که به‌صورت خط بر خط با هم ترکیب شده‌اند، و بدین‌ترتیب دوره‌ای را از نخستین نومیدی تا نومیدی بزرگ در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفر مشخص می‌کنند. درکِ اینکه آن تاریخ از نظر نبوتی چه را نمایندگی می‌کند، دقیقاً با پیامی که در دانیال باب دوازده به‌عنوان مهر و موم شده تا وقتِ آخر معرفی شده، منطبق است.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد، اما بخشی از آخرین رؤیای دانیال را که تنها به تصویر دانیال از قوم خدا در روزهای آخر می‌پردازد، کنار می‌گذارم. توجه کنید که در چارچوب قاعدهٔ نخستین ذکر، در آیهٔ یک دانیال در زمرهٔ کسانی است که رؤیا را می‌فهمند. نخستین چیزی که در رؤیا ذکر می‌شود، تصویری از دانیال به‌عنوان یکی از خردمندانی است که می‌فهمند، و ۹ آیهٔ پایانی همگی دربارهٔ خردمندانی است که در روز بیست‌ودوم می‌فهمند.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> در سال سوم کوروش، پادشاه پارس، امری به دانیال که نامش بلطشاصر خوانده می‌شد، مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ مقرر طولانی بود؛ و او آن امر را فهمید و از رؤیا ادراک داشت.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> در آن روزها، من، دانیال، سه هفته کامل عزادار بودم. هیچ نان خوشگوارى نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و هیچ روغنی بر خود نمالیدم، تا سه هفته تمام به پایان رسید. و در روز بیست‌وچهارم ماه نخست، هنگامی که در کنار رود بزرگ، که حدّقِل است، بودم؛ آنگاه چشمانم را برافراشتم و نگریستم، و اینک

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> مردی که جامه‌ای از کتان بر تن داشت و بر کمرش کمربندی از طلای ناب اوفاز بسته بود. پیکرش نیز مانند زبرجد بود، و چهره‌اش همچون درخشندگیِ برق؛ چشمانش چون مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش از نظر رنگ همچون برنج صیقل‌خورده؛ و آواز سخنانش همچون صدای انبوهی از مردم.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> و من، دانیال، تنها آن رویا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند آن رویا را ندیدند، اما لرزشی عظیم بر آنان افتاد، چنان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند. پس من تنها ماندم و این رویای عظیم را دیدم، و قوتی در من نماند؛ زیرا نیکوییِ من در درونم به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی نگاه نداشتم.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> با این همه، صدای سخنانش را شنیدم؛ و چون صدای سخنانش را شنیدم، بر رویم به خوابی ژرف فرو رفتم و رویم به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد که مرا بر زانوهایم و بر کف دستانم برپا داشت. و به من گفت:

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> ای دانیال، مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب و راست بایست، زیرا اکنون به سوی تو فرستاده شده‌ام.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> و چون او این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه او به من گفت:

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> نترس، دانیال، زیرا از همان روز نخست که دل خود را بر آن نهادی که بفهمی و نزد خدای خود خویشتن را فروتن سازی، سخنانت شنیده شد و من به خاطر سخنانت آمده‌ام. اما رئیسِ مملکتِ پارس بیست و یک روز در برابرم ایستادگی کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از سرورانِ بزرگ، برای یاری‌ام آمد؛ و من در آنجا نزد پادشاهانِ پارس ماندم.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم که در ایام آخر چه بر قوم تو خواهد آمد؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> و چون چنین سخنانی به من گفت، چهرهٔ خود را به سوی زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی که به شباهت بنی‌آدم بود لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش رویم ایستاده بود، گفتم،

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> ای مولای من، به سبب آن رؤیا اندوه‌هایم بر من مستولی شده و هیچ قوتی در من باقی نمانده است. زیرا بندهٔ این مولای من چگونه می‌تواند با این مولای من سخن بگوید؟

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> اما من، بی‌درنگ هیچ نیرویی در من نماند و نفسی نیز در من باقی نماند. سپس بار دیگر یکی مانند صورتِ انسان آمد و مرا لمس کرد و به من قوت بخشید و گفت:

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون او با من سخن گفت، قوت یافتم و گفتم: بگذار سرورم سخن بگوید؛ زیرا تو مرا قوت بخشیده‌ای. ...

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان کن و کتاب را مهر کن تا زمانِ پایان؛ بسیاری این‌سو و آن‌سو خواهند دوید و دانش افزوده خواهد شد.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> آنگاه من، دانیال، نگریستم و اینک دو تن دیگر ایستاده بودند؛ یکی در این سوی کرانهٔ رود و دیگری در آن سوی کرانهٔ رود. و یکی به آن مردی که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فراز آب‌های رود بود گفت: «پایان این شگفتی‌ها تا کی خواهد بود؟»

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> و مردی را که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر روی آب‌های رود بود شنیدم، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که مدت آن زمانی و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود؛ و چون پراکنده ساختن قدرت قوم مقدس را به انجام رساند، آنگاه همهٔ این چیزها به پایان خواهد رسید.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> و شنیدم، اما درنیافتم؛ آنگاه گفتم: ای خداوندم، فرجامِ این امور چه خواهد بود؟

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> و او گفت: ای دانیال، راه خود را برو؛ زیرا این سخنان تا زمان پایان بسته و مهر و موم شده‌اند. بسیاری پاک و سفید و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما دانایان خواهند فهمید.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> و از زمانی که قربانیِ روزانه برداشته شود و پلیدیِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> خوشا به حال کسی که منتظر بماند و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> اما تو راه خود را برو تا پایان برسد؛ زیرا تو آرام خواهی گرفت و در پایان روزها در نصیب خود خواهی ایستاد. دانیال ۱۰:۱-۱۸؛ ۱۲:۴-۱۳.

Back to Articles