Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Eight

کتاب دانیال - شماره بیست‌وهشت

Walls

دیوارها

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2023

Formats

PDF
Word

Nebuchadnezzar represents the beginning of Adventism, the beginning of the United States, the beginning of the Protestant horn and the beginning of the Republican horn. Belshazzar represents the end of all these lines.

نبوکدنصر نمایانگر آغاز ادونتیسم، آغاز ایالات متحده آمریکا، آغاز شاخ پروتستان و آغاز شاخ جمهوری‌خواهی است. بلشصر نمایانگر پایان همهٔ این خطوط است.

Nebuchadnezzar represents the history of the first and second angels’ messages from 1798, through to 1844, and the beginning of God’s investigative judgment. His testimony parallels Daniel chapter one. Belshazzar represents the history of the third angel’s message from 1989, through to the Sunday law, and the beginning of God’s executive judgment. His testimony parallels Daniel chapters one through three.

نبوکدنصر نمایانگر تاریخ پیام‌های فرشته اول و دوم از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ و آغاز داوری تحقیقی خداست. شهادت او با باب اول کتاب دانیال مطابقت دارد. بلشصر نمایانگر تاریخ پیام فرشته سوم از ۱۹۸۹ تا قانون روز یکشنبه و آغاز داوری اجرایی خداست. شهادت او با باب‌های یک تا سه کتاب دانیال مطابقت دارد.

Nebuchadnezzar marks the end of the “seven times” that came upon the northern kingdom of Israel in 1798, when his kingdom was restored unto him after living with the heart of a beast. His testimony continues until the opening of the investigative judgment at the end of the “seven times,” that came upon the southern kingdom of Judah in 1844. In his testimony the word “hour” represents the judgment hour message of the first angel, and then again, it represents the arrival of that message. The “hour” in his testimony marks both 1798, and 1844, which both represent the conclusion of the first indignation and the last indignation respectively.

نبوکدنصر پایانِ «هفت زمان» را که در سال ۱۷۹۸ بر پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل آمد، نشان می‌دهد؛ یعنی زمانی که پس از آن‌که مدتی با دلی همچون حیوان می‌زیست، پادشاهی‌اش به او بازگردانده شد. شهادت او تا گشایشِ داوریِ تفتیشی در پایانِ «هفت زمان» که در سال ۱۸۴۴ بر پادشاهیِ جنوبیِ یهودا آمد، ادامه می‌یابد. در شهادت او، واژهٔ «ساعت» نمایانگر پیامِ ساعتِ داوریِ فرشتهٔ نخست است، و بار دیگر، نمایانگر فرارسیدنِ همان پیام. «ساعت» در شهادت او هم ۱۷۹۸ و هم ۱۸۴۴ را نشان می‌دهد؛ که این دو به ترتیب نمایانگر پایانِ غضبِ نخستین و غضبِ آخرین‌اند.

Belshazzar’s end is marked by the mystical handwriting that equates to twenty-five hundred and twenty. The “seven times,” whether represented as an “hour,” a “scattering,” or “twenty-five hundred and twenty,” are a symbol of judgment. Nimrod’s judgment was a “scattering,” Nebuchadnezzar’s was “seven times,” and Belshazzar’s was twenty-five hundred and twenty. When Nebuchadnezzar judged the three worthies, he had the furnace heated “seven times,” above normal.

پایان بلشاصر با نوشتهٔ اسرارآمیزی مشخص می‌شود که برابر با دو هزار و پانصد و بیست است. «هفت زمان»، چه به صورت «یک ساعت»، «پراکندگی»، یا «دو هزار و پانصد و بیست» نمایش یابد، نمادی از داوری است. داوری نمرود «پراکندگی» بود، داوری نبوکدنصر «هفت زمان» بود، و داوری بلشاصر «دو هزار و پانصد و بیست» بود. هنگامی که نبوکدنصر سه مرد شایسته را داوری کرد، دستور داد کوره را «هفت برابر» بیش از حدّ معمول داغ کنند.

The judgment of the “seven times” is marked at the arrival of the first message, and the arrival of the third message. The end of Millerite Adventism in 1863 begins with the rejection of the doctrine of the “seven times,” and one hundred and twenty-six years later in 1989, “the time of the end” for the history of the third angel arrived. One hundred and twenty-six is a symbol of the “seven times”; so the end of the movement of the first angel in 1863, until the beginning of the movement of the third angel in 1989, is bridged together by the “seven times” by the symbolic one hundred and twenty-six.

داوریِ «هفت زمان» با رسیدنِ پیامِ اول و با رسیدنِ پیامِ سوم مشخص می‌شود. پایانِ ادونتیسمِ میلری در سال ۱۸۶۳ با ردِ آموزهٔ «هفت زمان» آغاز می‌شود، و صد و بیست و شش سال بعد، در ۱۹۸۹، «زمانِ پایان» برای تاریخِ فرشتهٔ سوم فرا رسید. صد و بیست و شش نمادی از «هفت زمان» است؛ پس پایانِ جنبشِ فرشتهٔ اول در ۱۸۶۳ تا آغازِ جنبشِ فرشتهٔ سوم در ۱۹۸۹، به‌واسطهٔ «هفت زمان» و با نمادِ صد و بیست و شش به هم پیوند داده می‌شوند.

Yet the testimony of Belshazzar’s fall in Daniel chapter five, teaches that no one can see the judgment of the “seven times,” even though it is written upon the “wall”. For the Republican horn, the judgment is written on Thomas Jefferson’s “wall of separation of church and state” that is removed in chapter five of Daniel. For the true Protestant horn, the judgment is written on the two sacred charts that are hung upon the “wall” in order that those who read it may run. But in the blindness of Laodicea the words are indiscernible. In both cases, the words of judgment represent that both the true Protestant and Republican horns are weighed in the balances, and found wanting. The story of Belshazzar has a message for the Republican horn, representing the nations of the world.

با این حال، گواهیِ سقوطِ بلشصر در بابِ پنجمِ کتابِ دانیال می‌آموزد که هیچ‌کس نمی‌تواند داوریِ «هفت زمان» را ببیند، هرچند که بر «دیوار» نوشته شده است. برای شاخِ جمهوری‌خواه، داوری بر «دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت»ِ توماس جفرسون نوشته شده است؛ دیواری که در بابِ پنجمِ دانیال برداشته می‌شود. برای شاخِ پروتستانِ حقیقی، داوری بر دو نمودارِ مقدس نوشته شده است که بر «دیوار» آویخته شده‌اند تا هر که آن را بخواند، بدود. اما در کوریِ لاودیکیه، کلمات تشخیص‌ناپذیرند. در هر دو مورد، کلماتِ داوری نشان می‌دهند که هم شاخِ پروتستانِ حقیقی و هم شاخِ جمهوری‌خواه در ترازو قرار گرفته و ناکافی تشخیص داده شده‌اند. داستانِ بلشصر پیامی برای شاخِ جمهوری‌خواه دارد که نمایندهٔ ملت‌های جهان است.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to nations of today.” Signs of the Times, July 20, 1891.

> «در تاریخ نبوکدنصر و بلشاصر، خدا با ملت‌های امروز سخن می‌گوید.» نشانه‌های زمانه، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۱.

The story of Belshazzar also has a message for the Protestant horn, representing the people of the world.

داستان بلشصر همچنین پیامی برای شاخ پروتستانی دارد که نمایندهٔ مردم جهان است.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today.” Bible Echo, September 17, 1894.

> "در سرگذشت نبوکدنصر و بلشصر، خدا با مردم امروز سخن می‌گوید." پژواک کتاب مقدس، ۱۷ سپتامبر ۱۸۹۴.

The sin of Belshazzar represents the sin of both horns of the earth beast. The sin of either of the horns is found in their rejection of their foundational truths, while having full knowledge of those truths. The Republican horn is held accountable to the light of the Constitution, and the beginning history when that divine document was produced, but has since been progressively rejected. When the nation speaks as a dragon the symbolic wall of separation of church and state will have been removed. For the true Protestant horn, the light from the history of the first and second angels’ messages, when the foundations were established, has been progressively rejected, and will continue to be increasingly rejected, until the “wall” of God’s law will also, ultimately be rejected.

گناهِ بلشصر نمایانگر گناهِ هر دو شاخِ وحشِ زمین است. گناهِ هر یک از این شاخ‌ها این است که با وجودِ آگاهیِ کامل از آن حقایق، حقایقِ بنیادیِ خود را رد می‌کنند. شاخِ جمهوری‌گرایی در برابرِ نورِ قانونِ اساسی و تاریخِ آغازینی که آن سندِ الهی در آن پدید آمد، مسئول است، اما از آن زمان تاکنون آن نور به‌تدریج کنار گذاشته شده است. وقتی ملت مانندِ اژدها سخن بگوید، دیوارِ نمادینِ جداییِ کلیسا و دولت برداشته خواهد شد. برای شاخِ پروتستانِ حقیقی، نوری که از تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم، هنگامی که پایه‌ها پی‌ریزی شدند، می‌تابد، به‌تدریج رد شده است و به‌طورِ فزاینده‌ای همچنان رد خواهد شد تا آن‌که «دیوار» شریعتِ خدا نیز در نهایت رد شود.

> “The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.

> پیامبر در اینجا مردمی را توصیف می‌کند که در زمانی که انحرافی عمومی از حقیقت و پارسایی رخ داده است، در پی احیای اصولی هستند که بنیاد پادشاهی خدا را تشکیل می‌دهند. آنان مرمت‌کنندگان شکافی هستند که در شریعت خدا پدید آمده است—آن دیواری که او برای حفاظتِ برگزیدگانش گرداگردشان نهاده است—و اطاعت از فرامینِ عدالت، حقیقت و پاکیِ آن باید حافظِ دائمیِ ایشان باشد.

> “In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.

> "پیامبر با عباراتی صریح، وظیفهٔ مشخصِ این قومِ باقیمانده را که دیوار را بنا می‌کنند، بیان می‌کند. 'اگر پای خود را از سبت بازداری، از انجام دادنِ خوشیِ خویش در روز مقدس من؛ و سبت را مایهٔ شادمانی بخوانی، مقدسِ خداوند و محترم؛ و او را حرمت بداری، نه به راه‌های خود بروی، نه خوشیِ خود بجویی و نه سخنانِ خود را بگویی؛ آنگاه در خداوند شادی خواهی یافت؛ و تو را بر بلندی‌های زمین سوار خواهم کرد و تو را با میراثِ یعقوبِ پدرت بهره‌مند خواهم ساخت؛ زیرا دهانِ خداوند چنین گفته است.' اشعیا ۵۸: ۱۳، ۱۴." پیامبران و پادشاهان، ۶۷۷، ۶۷۸.

The biblical methodology revealed by angels to William Miller, represents God’s prophetic laws, and unlike ancient Israel, modern Israel was to be the depositaries of not only the law of the Ten Commandments, but also the prophecies.

روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی که توسط فرشتگان به ویلیام میلر مکشوف شد، بیانگر قوانین نبویِ خداست و برخلاف اسرائیلِ باستان، اسرائیلِ امروزی قرار بود امانت‌دارِ نه تنها شریعتِ ده فرمان، بلکه نبوّات نیز باشد.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.

> خدا در این روزگار، همان‌گونه که اسرائیل باستان را فراخواند، کلیسای خود را فراخوانده است تا همچون نوری در زمین بایستد. به‌وسیله تیشه نیرومندِ حقیقت — یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم — آنان را از کلیساها و از جهان جدا کرده است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود درآورد. او ایشان را امانت‌داران شریعت خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همچون وحی‌های مقدسی که به اسرائیل باستان سپرده شد، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان رسانده شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نور پیام‌های خدا را می‌پذیرند و چون نمایندگان او بیرون می‌روند تا بانگ هشدار را در سراسر طول و عرض زمین طنین‌انداز کنند. مسیح به پیروانش اعلام می‌کند: «شما نور جهان هستید.» به هر نفسی که عیسی را می‌پذیرد، صلیب جلجتا چنین می‌گوید: «بنگرید به ارزش جان: "بروید به سراسر جهان و انجیل را به هر مخلوقی موعظه کنید."» نباید اجازه داد هیچ‌چیز این کار را بازدارد. این مهم‌ترین کار برای زمان است؛ و باید دامنه‌اش به گسترهٔ ابدیت باشد. محبتی که عیسی برای جان‌های انسان‌ها در قربانی‌ای که برای رستگانیِ آنان کرد آشکار ساخت، همهٔ پیروان او را برخواهد انگیخت. شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

The “great truths of prophecy,” which were delivered by angels, and established through the work of William Miller, are “a sacred trust to be communicated to the world.” The law of the Ten Commandments, the laws of nature, the laws of health and the laws of prophetic study were given by the same Great Lawgiver, and to reject one Commandment is to reject them all. The rejection of the methodology given to William Miller began a progressive rebellion, that ultimately will lead to Adventism rejecting the seventh-day Sabbath.

«حقایق بزرگِ نبوّت» که توسط فرشتگان ابلاغ شدند و از طریق کار ویلیام میلر تثبیت شدند، «امانتی مقدس برای ابلاغ به جهان» هستند. قانون ده فرمان، قوانین طبیعت، قوانین سلامت و قوانین مطالعهٔ نبوتی، همگی از سوی همان قانون‌گذار بزرگ عطا شده‌اند، و رد کردن یکی از فرمان‌ها به‌منزلهٔ رد کردن همهٔ آن‌هاست. رد روش‌شناسیِ داده‌شده به ویلیام میلر، شورشی تدریجی را آغاز کرد که نهایتاً به ردّ سبتِ روز هفتم توسط ادونتیسم خواهد انجامید.

> “The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.

> خداوند در این ایام آخر با قومی که خود را از آنِ او می‌دانند، مناقشه‌ای دارد. در این مناقشه، مردانی در مقام‌های مسئولیت، راهی کاملاً مخالف با راهی که نِحِمیا در پیش گرفت خواهند پیمود. آنان نه تنها خود سبت را نادیده گرفته و خوار خواهند شمرد، بلکه خواهند کوشید با دفن کردن آن زیر انبوهِ رسوم و سنّت‌ها، دیگران را نیز از آن محروم سازند. در کلیساها و در گردهمایی‌های بزرگ در فضای باز، واعظان مردم را بر ضرورت نگاه‌داشتن روز نخستِ هفته ترغیب خواهند کرد. در دریا و خشکی بلایایی روی می‌دهد، و این بلایا افزایش خواهد یافت؛ فاجعه‌ای پشت سرِ فاجعه‌ای دیگر؛ و گروه کوچکِ کسانی که با وجدان سبت را نگاه می‌دارند، به‌عنوان کسانی معرفی خواهند شد که با بی‌اعتنایی به یکشنبه، خشم خدا را بر جهان می‌آورند.

> “Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

> شیطان این دروغ را پیش می‌برد تا جهان را به اسارت بگیرد. نقشهٔ او این است که مردم را وادار کند خطاها را بپذیرند. او در ترویج همهٔ ادیان باطل نقشی فعال دارد و برای تحمیل آموزه‌های نادرست از هیچ کاری فروگذار نمی‌کند. زیر پوششِ تعصب دینی، انسان‌ها که از روح او متأثرند، بی‌رحمانه‌ترین شکنجه‌ها را برای هم‌نوعان خود ابداع کرده و هولناک‌ترین رنج‌ها را بر آنان وارد آورده‌اند. شیطان و عواملش هنوز همان روحیه را دارند؛ و تاریخ گذشته در روزگار ما تکرار خواهد شد.

> “There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

> مردانی هستند که عزم و ارادهٔ خود را بر انجام شر بسته‌اند؛ در زوایای تیرهٔ دل‌هایشان تصمیم گرفته‌اند چه جنایاتی مرتکب شوند. این مردان خودفریب‌اند. آنان قانون بزرگ حقِ خدا را رد کرده و به جای آن معیاری از خود برپا کرده‌اند و با سنجیدن خود با همان معیار، خود را مقدّس می‌خوانند. خداوند به آنان اجازه خواهد داد آنچه را در دل دارند آشکار کنند و روحِ آن اربابی را که بر آنان فرمان می‌راند در کردار خویش به نمایش گذارند. او خواهد گذاشت نفرت خود از شریعت او را در رفتارشان با کسانی که به الزامات آن وفادارند نشان دهند. همان روحِ جنونِ مذهبی که اوباشِ مصلوب‌کنندهٔ مسیح را به پیش راند، آنان را نیز به حرکت درخواهد آورد؛ کلیسا و دولت در همان هماهنگیِ فاسد متحد خواهند شد.

> “The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

> کلیسای امروز در پیِ گام‌های یهودیانِ روزگارِ کهن رفته است؛ آنان که برای سنت‌های خود احکامِ خدا را کنار گذاشتند. او آیین را دگرگون ساخته، عهدِ جاودانه را شکسته است و اکنون نیز، همانند آن زمان، غرور، بی‌ایمانی و بی‌وفایی پیامدِ آن است. وضعیتِ راستینِ او در این کلمات از سرودِ موسی بیان شده است: «خود را تباه کرده‌اند؛ نشانشان، نشانِ فرزندانِ او نیست؛ نسلی کج‌رو و معوج‌اند. آیا چنین به خداوند جزا می‌دهید، ای قومِ نادان و بی‌خرد؟ آیا او پدرِ تو نیست که تو را خریده است؟ آیا او تو را نیافریده و استوارت ننهاده است؟» Review and Herald، ۱۸ مارس ۱۸۸۴.

The ultimate rejection of truth by Adventism occurs at the Sunday law, as Adventism repeats the history of ancient Israel, when “actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.” The progressive rebellion of Adventism is represented in Ezekiel chapter eight, with four escalating abominations, that prophetically mark the four generations of Adventism that began in 1863. The final abomination is when the leaders of Jerusalem bow down to the sun.

نهایی‌ترین انکار حقیقت از سوی ادونتیسم در هنگام قانون روز یکشنبه رخ می‌دهد، زیرا ادونتیسم تاریخ اسرائیل باستان را تکرار می‌کند، زمانی که «به تحریک همان روحِ جنونِ مذهبی که جمعیتی را که مسیح را مصلوب کرد برانگیخت؛ کلیسا و دولت در همان هم‌آواییِ فاسد با هم متحد خواهند شد.» شورش تدریجی ادونتیسم در باب هشتمِ حزقیال به تصویر کشیده شده است، با چهار رجسِ فزاینده که به‌طور نبوی چهار نسلِ ادونتیسم را که از سال ۱۸۶۳ آغاز شدند، مشخص می‌سازند. آخرین رجس زمانی است که رهبرانِ اورشلیم در برابر خورشید سجده می‌کنند.

> And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.

> و او مرا به صحن داخلی خانهٔ خداوند برد؛ و اینک نزد درِ هیکل خداوند، میان ایوان و مذبح، حدود بیست‌وپنج مرد بودند که پشت‌هایشان به سوی هیکل خداوند و روی‌هایشان به سوی مشرق بود، و به سوی مشرق خورشید را سجده می‌کردند. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، آیا این را دیدی؟ آیا برای خاندان یهودا امر کوچکی است که این رجاسات را که در اینجا می‌کنند، مرتکب شوند؟ زیرا زمین را از ظلم پر کرده‌اند و بازگشته‌اند تا مرا به خشم آورند؛ و اینک شاخه را به بینی خود می‌گذارند. بنابراین من نیز در خشم عمل خواهم کرد؛ چشمم ترحم نخواهد کرد و رحم نخواهم نمود؛ و هرچند با آواز بلند در گوش‌هایم فریاد کنند، ایشان را نخواهم شنید. حزقیال ۸:۱۶-۱۸.

The judgment that is brought about at that time is illustrated in the “hour” of Belshazzar’s judgment.

داوری‌ای که در آن زمان رخ می‌دهد، در «ساعتِ داوریِ بلشصر» نشان داده شده است.

> Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaister of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and shew me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Daniel 5:1–9.

> بلشصرِ پادشاه ضیافتی بزرگ برای هزار تن از سروران خود برپا کرد و در برابر آن هزار تن شراب نوشید. بلشصر، در حالی که شراب را می‌چشید، فرمان داد ظرف‌های طلایی و نقره‌ای را که پدرش نبوکدنصر از معبدی که در اورشلیم بود بیرون آورده بود بیاورند، تا پادشاه و سرورانش و زنانش و سراری‌اش در آنها بنوشند. پس ظرف‌های زرینی را که از معبدِ خانهٔ خدا که در اورشلیم بود بیرون آورده بودند آوردند، و پادشاه و سرورانش و زنانش و سراری‌اش در آنها نوشیدند. آنان شراب نوشیدند و خدایانِ طلا و نقره و برنج و آهن و چوب و سنگ را ستودند. در همان ساعت انگشتانی از دستِ انسانی پدیدار شد و روبه‌روی چراغدان بر روی گچِ دیوارِ کاخِ پادشاه نوشت، و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت دید. آنگاه چهرهٔ پادشاه دگرگون شد و اندیشه‌هایش او را آشفته ساخت، چندان‌که بندهای کمرش سست شد و زانوهایش به هم می‌خورد. پادشاه با صدای بلند فریاد زد که منجمان و کلدانیان و غیبگویان را بیاورند. و پادشاه سخن گفت و به حکیمانِ بابل چنین گفت: هر که این نوشته را بخواند و تعبیرش را به من نشان دهد، جامهٔ ارغوانی در بر خواهد کرد و زنجیرِ زرینی بر گردنش نهاده خواهد شد و سومین حاکم در مملکت خواهد بود. آنگاه همهٔ حکیمانِ پادشاه درآمدند، اما نتوانستند نوشته را بخوانند و نه تعبیر آن را به پادشاه معلوم کنند. آنگاه پادشاه بلشصر بسیار مضطرب شد، و چهره‌اش در او دگرگون گردید، و سرورانش مات و مبهوت شدند. دانیال ۵:۱-۹.

In the “same hour” that Belshazzar’s judgment arrived, Shadrach, Meshach and Abednego were cast into the furnace that had been heated “seven times” hotter than normal.

در همان "ساعت" که داوری دربارهٔ بلشصر فرارسید، شدرک، میشک و عبد‌نغو به درون کوره‌ای افکنده شدند که "هفت بار" داغ‌تر از حد معمول برافروخته شده بود.

> Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. Daniel 3:15–19.

> پس اگر آماده‌اید که هر زمان صدای شیپور، نی، چنگ، ترومبون، قانون و سنتور، و هرگونه ساز و موسیقی را بشنوید، به خاک افتاده تمثالی را که ساخته‌ام پرستش کنید، نیکوست؛ اما اگر پرستش نکنید، همان ساعت به میان کوره آتش سوزان افکنده خواهید شد؛ و کدام خدایی است که شما را از دست من برهاند؟ شدرک و میشک و عبد نغو در پاسخ به پادشاه گفتند: ای نبوکدنصر، لازم نمی‌دانیم در این باره به تو پاسخ دهیم. اگر چنین باشد، خدای ما که او را خدمت می‌کنیم قادر است ما را از کوره آتش سوزان رهایی بخشد، و ای پادشاه، ما را از دست تو خواهد رهانید. و اگر نه، ای پادشاه، بدان که خدایان تو را خدمت نخواهیم کرد و تمثال زرینی را که برافراشته‌ای پرستش نخواهیم نمود. آنگاه نبوکدنصر از خشم آکنده شد و چهره‌اش در برابر شدرک و میشک و عبد نغو دگرگون گردید؛ پس گفت و فرمان داد که کوره را از آنچه همیشه بود هفت برابر بیشتر گرم کنند. دانیال 3:15-19.

The “hour” of judgment for Belshazzar is the same “hour” of judgment for Shadrach, Meshach and Abednego, and in both lines “seven times” are represented as the symbol of that judgment. The three worthies are representing the two witnesses that ascend with clouds into heaven as the ensign in the “hour” of the great earthquake at the Sunday Law, and Belshazzar represents the judgment of national ruin that is brought upon the earth beast in the very same “hour.”

«ساعتِ» داوریِ بلشصر همان «ساعتِ» داوریِ شدرک، میشک و عبدنغو است، و در هر دو خط «هفت بار» به‌عنوان نماد آن داوری به تصویر کشیده شده است. سه مرد شایسته نمایندهٔ دو شاهدی هستند که با ابرها به آسمان صعود می‌کنند و به‌عنوان عَلَم در «ساعتِ» زلزلهٔ بزرگِ هنگام قانون یکشنبه ظاهر می‌شوند، و بلشصر نمایانگر داوریِ ویرانیِ ملی است که در همان «ساعت» بر وحشِ زمین وارد می‌آید.

We will continue our study of Belshazzar’s judgment in the next article.

ما مطالعهٔ خود دربارهٔ داوریِ بلشاصر را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> “I am deeply exercised in mind in reference to the low standard of piety among our people. And when I think of the woes passed on Capernaum, I think of how much heavier will come the condemnation upon those who know the truth and have not walked according to the truth, but in the sparks of their own kindling. In the night seasons I am addressing the people in a very solemn manner, beseeching them to ask their own consciences; What am I? Am I a Christian, or am I not? Is my heart renewed? Has the transforming grace of God moulded my character? Are my sins repented of? Are they confessed? Are they forgiven? Am I one with Christ as he is one with the Father? Do I hate what I once loved? Do I now love what I once hated? Do I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus? Do I feel I am the purchased possession of Jesus Christ, and that every hour I must consecrate myself to his service?

> در خصوص سطح نازل پارسایی در میان قوم ما سخت دل‌آشفته‌ام. و هرگاه به وای‌هایی که بر کفرناحوم اعلام شد می‌اندیشم، به این فکر می‌کنم که چه محکومیت به‌مراتب سنگین‌تری بر آنان خواهد آمد که حق را می‌دانند و مطابق حق راه نرفته‌اند، بلکه در شراره‌های آتشی که خود افروخته‌اند گام برداشته‌اند. در شب‌ها مردم را به گونه‌ای بسیار جدی خطاب می‌کنم و از آنان تمنا دارم که از وجدان خود بپرسند: من کیستم؟ آیا مسیحی‌ام یا نه؟ آیا دل من نو شده است؟ آیا فیض دگرگون‌کنندهٔ خدا شخصیت مرا شکل داده است؟ آیا برای گناهانم توبه کرده‌ام؟ آیا آن‌ها را اعتراف کرده‌ام؟ آیا آمرزیده شده‌اند؟ آیا من با مسیح یک هستم، چنان‌که او با پدر یک است؟ آیا اکنون از آنچه زمانی دوست می‌داشتم بیزارم؟ آیا اکنون آنچه را زمانی از آن نفرت داشتم دوست می‌دارم؟ آیا همه چیز را در برابر برتریِ شناختِ مسیحِ عیسی زیان می‌شمارم؟ آیا احساس می‌کنم که ملکِ خریداری‌شدهٔ عیسی مسیح هستم و اینکه هر ساعت باید خود را وقف خدمت او کنم؟

> “We are standing upon the threshold of great and solemn events. The whole earth is to be lightened with the glory of the Lord as the waters cover the channels of the great deep. Prophecies are being fulfilled, and stormy times are before us. Old controversies which have apparently been hushed for a long time will be revived, and new controversies will spring up; new and old will commingle, and this will take place right early. The angels are holding the four winds, that they shall not blow, until the specified work of warning is given to the world; but the storm is gathering, the clouds are loading, ready to burst upon the world, and to many it will be as a thief in the night.

> ما بر آستانهٔ وقایع بزرگ و خطیر ایستاده‌ایم. سراسر زمین با جلالِ خداوند روشن خواهد شد، همان‌گونه که آب‌ها آبراهه‌های لُجّهٔ عظیم را می‌پوشانند. نبوت‌ها در حال تحقق‌اند، و روزگارِ توفانی پیشِ روست. مجادلاتِ کهنه‌ای که ظاهراً سالیانِ دراز خاموش بوده‌اند، دوباره زنده خواهند شد، و مجادلاتِ تازه‌ای سر برخواهند آورد؛ نو و کهنه درهم خواهند آمیخت، و این امر به‌زودی رخ خواهد داد. فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند تا نوزند، تا زمانی که کارِ معینِ هشدار دادن به جهان به انجام رسد؛ اما توفان در حال گرد آمدن است، ابرها سنگین می‌شوند، آماده‌اند که بر جهان فروریزند، و برای بسیاری چون دزدی در شب خواهد بود.

> “Many smiled and would not believe when we told them, twenty and thirty years ago, that the Sunday would be urged upon all the world, and a law be made to compel its observance, and force conscience. We see it being fulfilled. All that God has said of the future will surely come to pass; not one thing will fail of all that he has spoken. Protestantism is now reaching hands across the gulf to clasp hands with papacy, and a confederacy is being formed to trample out of sight the Sabbath of the fourth commandment; and the man of sin, who, at the instigation of Satan, instituted the spurious sabbath, this child of papacy, will be exalted to take the place of God.

> بسیاری لبخند زدند و باور نمی‌کردند وقتی بیست تا سی سال پیش به آنان می‌گفتیم که روز یکشنبه بر سراسر جهان تحمیل خواهد شد و قانونی وضع خواهد شد تا رعایت آن را الزام کند و وجدان‌ها را به اجبار وادارد. می‌بینیم که این امر در حال تحقق است. هرآنچه خدا درباره آینده گفته است، به یقین واقع خواهد شد؛ از آنچه او گفته، حتی یک چیز هم ناکام نخواهد ماند. پروتستانتیسم اکنون دست خود را از فراسوی شکاف دراز کرده تا با پاپی دست بدهد، و اتحادی در حال شکل‌گیری است تا سبتِ حکم چهارم را از نظرها پایمال کند؛ و آن مرد گناهکار که به تحریک شیطان، سبتِ جعلی، این فرزند پاپی، را برقرار کرد، برافراشته خواهد شد تا جای خدا را بگیرد.

> “All heaven is represented to me as watching the unfolding of events. A crisis is to be revealed in the great and prolonged controversy in the government of God on earth. Something great and decisive is to take place, and that right early. If any delay, the character of God and his throne will be compromised. The armory of heaven is open; all the universe of God and its equipments are ready. One word has justice to speak, and there will be terrific representations upon the earth, of the wrath of God. There will be voices and thunderings and lightnings and earthquakes and universal desolation. Every movement in the universe of heaven is to prepare the world for the great crisis.

> چنین به من نمایانده شده که تمام آسمان نظاره‌گر گشایش رویدادهاست. بحرانی قرار است در مناقشهٔ بزرگ و طولانی دربارهٔ حکومتِ خدا بر زمین آشکار شود. چیزی بزرگ و تعیین‌کننده در شرف وقوع است، و آن هم بسیار زود. اگر اندک تأخیری رخ دهد، سرشتِ خدا و تخت او مخدوش خواهد شد. سلاح‌خانهٔ آسمان گشوده است؛ تمام عالمِ خدا و ساز و برگ آن آماده‌اند. عدالت کافی است یک کلمه بر زبان بیاورد، و آنگاه تجلیات هولناکِ خشمِ خدا بر زمین پدیدار خواهد شد. صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ها و ویرانیِ فراگیر خواهد بود. هر حرکت در عالمِ آسمان برای آماده کردن جهان برای بحرانِ بزرگ است.

> “Intensity is taking possession of every earthly element; and as a people who have had great light and wonderful knowledge, many of them are represented by the five sleeping virgins with their lamps, but no oil in their vessels; cold, senseless, with a feeble, waning piety. While a new life is being diffused and is springing up from beneath and taking fast hold of all Satan’s agencies, preparatory to the last great conflict and struggle, a new light and life and power is descending from on high, and taking possession of God’s people who are not dead, as many now are, in trespasses and sins. The people who will now see what is soon to come upon us by what is being transacted before us, will no longer trust in human inventions, and will feel that the Holy Spirit must be recognized, received, presented before the people, that they may contend for the glory of God, and work everywhere in the byways and highways of life, for the saving of the souls of their fellow-men. The only rock that is sure and steadfast is the Rock of Ages. Those only who build on this Rock are secure.

> شدت در حال تسلط یافتن بر همهٔ عرصه‌های زمینی است؛ و چون قومی که از نوری عظیم و دانشی شگرف بهره‌مند بوده‌اند، بسیاری از آنان به پنج باکرهٔ خفته می‌مانند با چراغ‌هایشان، اما بی‌روغن در ظرف‌هایشان؛ سرد، بی‌احساس، با دینداری‌ای سست و رو به افول. در حالی که حیاتی نو در حال انتشار است و از ژرفا می‌جوشد و به شتاب بر همهٔ عوامل و دستگاه‌های شیطان چنگ می‌زند تا برای آخرین نبرد و کشاکش عظیم آماده سازد، نوری و حیاتی و قدرتی تازه از اعلی فرود می‌آید و بر قوم خدا ـ آنان که، نه چون بسیاریِ امروز، در تخطی‌ها و گناهان مرده‌اند ـ استیلا می‌یابد. مردمی که اکنون از خلال آنچه پیش چشم ما در جریان است درمی‌یابند که به زودی چه بر ما خواهد آمد، دیگر بر ساخته‌های انسانی تکیه نخواهند کرد و احساس خواهند کرد که باید روح‌القدس شناخته و پذیرفته و در برابر مردم عرضه شود تا برای جلال خدا پیکار کنند و در همه‌جا، در کوره‌راه‌ها و شاهراه‌های زندگی، برای نجات جان‌های همنوعان خود به کار برخیزند. یگانه صخرهٔ مطمئن و استوار، صخرهٔ ابدی است. تنها آنان که بر این صخره بنا می‌کنند، در امان‌اند.

> “Those who are carnally minded now, notwithstanding the warnings given of God in his word and through the testimonies of his Spirit, will never unite with the holy family of the redeemed. They are sensual, debased in thought, and abominable in the sight of God. They have never been sanctified through the truth. They are not partakers of the divine nature, have never overcome self and the world with its affections and lusts. These characters are all through our churches, and as the result the churches are weak and sickly and ready to die. There must be no indifferent testimony borne now, but a decided, pointed testimony, rebuking every impurity, and exalting Jesus. We must as a people be in the attitude of expectation, working and waiting and watching and praying.

> کسانی که اکنون جسمانی‌اندیش‌اند، با وجودِ هشدارهایی که خدا در کلام خود و از طریق شهادت‌های روحش داده است، هرگز با خانوادهٔ مقدسِ نجات‌یافتگان متحد نخواهند شد. آنان شهوانی‌اند، در اندیشه فرومایه، و در نظرِ خدا منفور. هرگز به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس نشده‌اند. در طبیعت الهی سهیم نیستند، هرگز بر نفس و بر جهان با دلبستگی‌ها و شهوت‌هایش غلبه نکرده‌اند. این افراد در سراسر کلیساهای ما حضور دارند، و در نتیجه کلیساها ضعیف و بیمارگونه و آمادهٔ مرگ‌اند. اکنون نباید شهادتی بی‌تفاوت ارائه شود، بلکه شهادتی قاطع و صریح که هر ناپاکی را توبیخ کند و عیسی را تمجید نماید. ما باید، به‌عنوان یک قوم، در حالت انتظار باشیم؛ کار کنیم و منتظر بمانیم و مراقب باشیم و دعا کنیم.

> “This blessed hope of the second appearing of Christ needs to be presented often to the people, with its solemn realities; looking for the soon appearing of our Lord Jesus to come in his glory, will lead to the regarding of earthly things as emptiness and nothingness. All worldly honor or distinction is of no value, for the true believer lives above the world; his steps are advancing heavenward. He is a pilgrim and stranger. His citizenship is above. He is gathering the sunbeams of the righteousness of Christ into his soul, that he may be a burning and shining light in the moral darkness that has enshrouded the world. What vigorous faith, what lively hope, what fervent love, what holy, consecrated zeal for God is seen in him, and what a decided distinction between him and the world! ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’ ‘Watch ye therefore, for ye know not what hour your Lord doth come.’ ‘Therefore be ye ready also; for in such an hour as ye think not the Son of man cometh.” “Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments.’” Pamphlets, 38–40.

> این امید مبارکِ ظهور دوم مسیح باید بارها با واقعیت‌های خطیرش به مردم عرضه شود؛ چشم‌انتظارِ ظهور نزدیکِ خداوند ما عیسی در جلالش بودن، موجب می‌شود که امور زمینی را پوچ و هیچ بشماریم. هر گونه افتخار یا امتیاز دنیوی بی‌ارزش است، زیرا مؤمن حقیقی فراتر از جهان زندگی می‌کند؛ گام‌های او به سوی آسمان پیش می‌روند. او مسافر و غریب است. تابعیت او در آسمان است. او پرتوهای خورشیدیِ عدالت مسیح را در جان خود گرد می‌آورد تا در تاریکی اخلاقی‌ای که جهان را دربرگرفته، نوری سوزان و درخشان باشد. چه ایمان نیرومندی، چه امید زنده‌ای، چه محبت سوزانی، چه غیرت مقدسِ وقف‌شده‌ای برای خدا در او دیده می‌شود، و چه تمایز قاطعی میان او و جهان! «پس بیدار باشید و همیشه دعا کنید تا سزاوار شمرده شوید که از همهٔ این اموری که واقع خواهد شد بگریزید و در حضور پسر انسان بایستید.» «پس بیدار باشید، زیرا نمی‌دانید که در چه ساعتی خداوندِ شما می‌آید.» «پس شما نیز آماده باشید، زیرا در ساعتی که گمان نمی‌برید، پسر انسان می‌آید.» «اینک، مانند دزدی می‌آیم. خوشا به حال کسی که بیدار می‌ماند و جامه‌های خود را نگه می‌دارد.» جزوه‌ها، ۳۸-۴۰.

Back to Articles