Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

کتاب دانیال - شمارهٔ بیست‌ویک

In Measure

به اندازه

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

ما در حال بررسی فصل بیست‌وهفتم اشعیا هستیم، زیرا بافتار فصل‌های بعدی اشعیا را تعیین می‌کند. آن فصل‌های بعدی بارانِ پسین را به‌عنوان روش‌شناسی درستِ کتاب‌مقدسی معرفی می‌کنند. این روش‌شناسی، وقتی شناخته و به کار گرفته شود، پیام نبوی‌ای را آشکار می‌کند که اگر پذیرفته شود، تجربه‌ای متناظر پدید می‌آورد.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

در 11 سپتامبر 2001، سرودی که باید برای قومِ سابقِ عهدِ خدا، یعنی قومِ ادونتیستِ روز هفتم، خوانده شود این است که آنان به‌عنوان قومِ خدا کنار گذاشته می‌شوند، زیرا میوه‌هایی را که خدا برای انگورستانِ خود اراده کرده بود، به بار نیاورده‌اند. قرار بود این سرود بر رابطهٔ عهد استوار باشد؛ رابطه‌ای که با انگورستانی که خدا کاشته بود نمایانده می‌شد و نیز با ردّ آنان نسبت به سنگِ لغزش در سال 1863. آنان در 1856 به حالت لاودکیه درآمده بودند و به مدت هفت سال، یا «هفت وقت»، یا دو هزار و پانصد و بیست روز، خدا در پی ورود بود، اما آنان در 1863 در را بر او بستند.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

از 11 سپتامبر 2001، آنان دسته‌دسته بسته می‌شوند، پیش از آن‌که در هنگام قانون یکشنبه به‌کلی از دهان او بیرون انداخته شوند. پیامی که از 11 سپتامبر 2001 باید برای ادونتیسم خوانده شود، پیام لاودکیه‌ای است؛ همان پیام انگورستان که سنگِ لغزش را در خود دارد؛ سنگی که هر که از "دیدن" و "چشیدن" سنگ گران‌بها سر باز زند، خرد می‌کند. وعده‌ای که در بخش اشعیا به لاودکیاییان داده شده این است که هر ادونتیستی که برگزینَد این هشدار نهایی را بپذیرد، هنوز فرصت دارد که به "قوت" مسیح "تمسک جوید"، تا با مسیح "صلح کند"، زیرا مسیح هنوز مایل است "با آنان صلح کند". اما در فریاد نیم‌شب، درست پیش از قانون قریب‌الوقوع یکشنبه، آن فرصت برای همیشه پایان می‌یابد.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

در دوره‌ای که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، خدا وعده داد که آنان را که «در گذشته قومی نبودند»، به «ریشه‌ای از زمین خشک» بدل سازد تا «ریشه بدوانند»، «بشکفند و غنچه کنند و روی جهان را از میوه پر کنند». آنچه باعث می‌شود ریشه‌ی یسّی بشکفد و غنچه کند، بارانِ پسین است، زیرا آن ریشه‌ای که باید بشکفد و غنچه کند طبق نبوت مقدر شده که رایتی باشد که برافراشته می‌شود، و آن رایت همان ریشه‌ی یسّی است.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> و در آن روز ریشه‌ای از یسّی خواهد بود که چون پرچمی برای قوم‌ها برافراشته خواهد شد؛ غیریهودیان او را خواهند جست، و جای آرامش او باشکوه خواهد بود. اشعیا ۱۱:۱۰.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

باران پسین سبب شد که ریشهٔ یسی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ شکوفا شود و جوانه بزند، و در هنگام قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن ریشه سراسر زمین را از میوه پر خواهد کرد. قانون یکشنبه در اشعیا باب بیست‌وهفتم، سیر تاریخیِ پیشرونده‌ای است که در باب‌های یک تا سه کتاب دانیال نیز نمایانده شده است. باران پسین، وقتی که امت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خشمگین شدند، با آزاد شدن و سپس مهار فوری اسلامِ وای سوم، به‌صورت نم‌نم آغاز شد.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "آغاز آن زمان تنگی" که در این‌جا ذکر شده، به زمان آغاز ریخته شدن بلایا اشاره ندارد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از ریخته شدن آنها اشاره دارد، زمانی که مسیح در قدس است. در آن زمان، هنگامی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانع کار فرشته سوم نشوند. در آن زمان "باران آخر"، یا تجدید نیرو از حضور خداوند، خواهد آمد تا به فریاد بلند فرشته سوم قدرت ببخشد و قدیسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهند شد، بایستند. Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

در آن بخش، خواهر وایت روشن می‌کند که دورهٔ کوتاهی وجود دارد که در آن راه نجات هنوز باز است. «زمان تنگی»ای که او به آن می‌پردازد با «زمان تنگی عظیم» متفاوت است؛ آن زمان وقتی آغاز می‌شود که مهلتِ فیض به‌طور کامل بسته می‌شود. در ادونتیسم، به‌درستی «زمان تنگیِ کوچک» نامیده می‌شود، در قیاس با «زمان تنگی عظیمی» که وقتی میکائیل برمی‌خیزد آغاز می‌شود. «زمان تنگیِ کوچک» دوره‌ای را نشان می‌دهد که در آن ویرانیِ ملی با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود و تا بسته‌شدنِ مهلتِ فیض ادامه می‌یابد.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

در تاریخ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه، پاکسازی و داوری نهایی ادونتیسم چنین ترسیم می‌شود که در جریان «پاشش» بارانِ آخر رخ می‌دهد. آن دوره که در آن بارانِ آخر، که همچنین «تجدید» است، با یک «پاشش» آغاز می‌شود، اما پیش می‌رود تا به فروبارشِ کامل در زمان قانون یکشنبه برسد. در آن دوره، که از زمانی آغاز می‌شود که اسلامِ «وای سوم» ملت‌ها را به خشم می‌آورد، بارانِ آخر آغاز به باریدن می‌کند، و برخی بارانِ آخر را تشخیص می‌دهند و آن را می‌پذیرند، و برخی بارانِ آخر را تشخیص نمی‌دهند. برخی درمی‌یابند که چیزی در حال رخ دادن است، اما نمی‌فهمند چیست و در برابر آن موضع می‌گیرند.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> بسیاری تا حد زیادی در دریافت باران نخستین ناکام مانده‌اند. آنان همهٔ برکاتی را که خدا بدین‌سان برایشان فراهم کرده است به دست نیاورده‌اند. انتظار دارند که این کمبود با باران پسین جبران شود. وقتی فراوان‌ترین فیض عطا شود، قصد دارند دل‌های خود را بگشایند تا آن را دریافت کنند. آنان دچار اشتباهی هولناک‌اند. کاری که خدا در بخشیدن نور و معرفت خود در دل انسان آغاز کرده است باید پیوسته پیش برود. هر فرد باید نیاز خود را دریابد. دل باید از هر آلودگی خالی شود و برای سکونت روح پاک گردد. شاگردان نخستین به‌وسیلهٔ اعتراف و ترک گناه، با دعای جدی و وقف کردن خود به خدا، برای فرو‌ریختن روح‌القدس در روز پنتیکاست مهیا شدند. همان کار، اما در درجه‌ای بالاتر، اکنون باید انجام شود. آنگاه عامل انسانی فقط باید برکت را درخواست می‌کرد و منتظر می‌ماند تا خداوند کار مربوط به او را کامل کند. این خداست که کار را آغاز کرده، و او کار خود را به انجام خواهد رساند و انسان را در عیسی مسیح کامل خواهد ساخت. اما نباید از فیضی که باران نخستین نمایانگر آن است غفلت شود. تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر هر روز در به‌کاربستنِ فضایل فعال مسیحی پیش نرویم، ظهورات روح‌القدس را در باران پسین بازنخواهیم شناخت. ممکن است بر دل‌های پیرامون ما فروبریزد، اما آن را نه تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد. شهادات برای خادمان، ۵۰۶، ۵۰۷.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

بارانِ پسین اکنون در حال باریدن است و کسانی هستند که آن را می‌شناسند و از این رو آن را دریافت می‌کنند، و کسانی هم هستند که آن را نمی‌شناسند و بنابراین آن را دریافت نمی‌کنند. بارانِ پسین باید شناخته شود تا بتوان آن را دریافت کرد. بارانِ پسین صرفاً یک تجربه نیست؛ تجربه‌ای است که از یک پیام پدید می‌آید، اما آن پیام تنها زمانی دریافت می‌شود که روش‌شناسیِ درست برای تثبیتِ پیام به کار گرفته شود. بدون شناختِ روش‌شناسی‌ای که پیامِ بارانِ پسین را تثبیت می‌کند، فهمِ درس‌های نبویِ نهفته در ظهور و سقوطِ پادشاهی‌هایی که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه بیان شده‌اند، عملاً ناممکن است.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

پرچمی که برای جهان برافراشته می‌شود، به‌گفتهٔ اشعیا «ریشهٔ یسّی» است، و در باب بیست‌وهفتم کسانی که «از یعقوب برمی‌آیند» «ریشه می‌دوانند». آنان که «ریشهٔ یسّی» هستند، همان‌جا «اسرائیل» نیز خوانده می‌شوند، و همینان‌اند که نخست جوانه می‌زنند و شکوفه می‌دهند و سپس جهان را از میوه پُر می‌کنند. قوانین طبیعت با قوانین نبوت تعارضی ندارند، زیرا همان قانون‌گذار هر دو، یعنی طبیعت و نبوت، را پدید آورده است. پیش از آن‌که گیاهی میوه دهد، باید نخست از دوران رکود بیرون آید که نشانه‌اش جوانه‌هاست و پس از آن شکوفه‌ها. اسرائیلِ روحانی، که همان «ریشهٔ یسّی» است، بارشِ تدریجیِ باران را دریافت می‌کند. این روند با «پاشش» آغاز می‌شود و به بارشی کامل می‌رسد، آنگاه که جهان از میوه‌ای که آن پرچم عرضه می‌کند پُر شود.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

در باب بیست‌وهفتمِ اشعیا، نقطهٔ آغازِ بارشِ باران چنین نشان داده شده است که زمانی رخ می‌دهد که جوانه‌ها «سر برمی‌آورند». وقتی برای نخستین بار «سر برمی‌آورند»، باران «به اندازه» فرو می‌ریزد. "به اندازه، وقتی که سر برمی‌آورد." در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بارشِ بارانِ پسین «به اندازه» آغاز شد، زیرا در آن زمان گندم و علف‌های هرز، یا دانایان و نادانان، هنوز با هم درآمیخته بودند.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> فیضانِ عظیمِ روحِ خدا که با جلالِ خویش تمامِ زمین را روشن می‌سازد، تا زمانی که مردمی روشن‌شده نداشته باشیم که از راهِ تجربه بدانند همکار بودن با خدا یعنی چه، نخواهد آمد. هنگامی که وقف و تقدیمِ کاملِ دل و جان به خدمتِ مسیح داشته باشیم، خدا این واقعیت را با افاضهٔ بی‌حد و حصرِ روحِ خود نشان خواهد داد؛ اما تا وقتی که بخشِ اعظمِ کلیسا همکارانِ خدا نباشند، چنین نخواهد شد. خدا نمی‌تواند روحِ خود را افاضه کند وقتی خودخواهی و لذت‌طلبی این‌چنین آشکار است؛ زمانی که روحیه‌ای مُستولی است که اگر به سخن درآید، همان پاسخِ قابیل را بیان می‌کند: «مگر من نگهبانِ برادرم هستم؟» اگر حقیقتِ مربوط به این زمان—اگر نشانه‌هایی که از هر سو فزونی می‌گیرند و شهادت می‌دهند که پایانِ همه‌چیز نزدیک است—برای برانگیختنِ نیروی خفتهٔ کسانی که مدعیِ شناختِ حقیقت‌اند کافی نباشد، آنگاه تاریکی‌ای متناسب با نوری که می‌تابیده است این نفوس را فرا خواهد گرفت. در روزِ بزرگِ حسابرسیِ نهایی، هیچ‌گونه عذری برای بی‌تفاوتی‌شان نخواهند داشت که بتوانند به خدا ارائه کنند. هیچ دلیلی برای عرضه کردن نخواهد بود که چرا در پرتوِ حقیقتِ مقدسِ کلامِ خدا زندگی نکردند، سلوک ننمودند و کار نکردند، و بدین‌سان از طریقِ رفتار، همدلی و غیرتِ خود به جهانی که به سببِ گناه در تاریکی است نشان دهند که قدرت و واقعیتِ انجیل انکارناپذیر است. ریویو و هرالد، ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۶.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

اشعیا فصل بیست‌وهفت، از آغاز افاضهٔ بارانِ پسین—از آن هنگام که ریشه از زمینی خشک جوانه می‌زند—سخن می‌گوید و این سیر را تا پر شدن زمین از میوه دنبال می‌کند. این فصل بیان می‌کند که: «به اندازه، چون جوانه زند، با آن مجادله خواهی کرد.» هنگامی که بارانِ پسین به‌صورت «پاشش» سنجیده می‌شود، خواهر وایت می‌گوید که بارانِ پسین «شاید بر دل‌های اطراف ما در حال فرو ریختن باشد، اما ما نه آن را تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد.»

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

با این کار، او کلیسایی را معرفی می‌کند که در آن هم کسانی هستند که بارش باران را درمی‌یابند و هم کسانی که آن را درنمی‌یابند. در بخش پیشین، او بیان می‌کند که وقتی خدا بارانِ پسین را بی‌اندازه فرو می‌ریزد، این نشانگر زمانی است که دیگر آمیزه‌ای از دوشیزگان دانا و نادان وجود ندارد، و می‌گوید: «هرگاه وقف کامل و تمام‌دلانه برای خدمت مسیح داشته باشیم، خدا این امر را با افاضه روح خویش به‌طور بی‌اندازه تصدیق خواهد کرد؛ اما تا وقتی که بخش اعظم کلیسا همکاران خدا نباشند، این رخ نخواهد داد.»

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

بخش بزرگ‌ترِ کلیسا، یا اکثریتِ کلیسا، در انجیلِ متی بابِ بیست‌وپنجم به‌عنوانِ باکره‌های نادان معرفی شده‌اند، زیرا مطابقِ کتاب‌مقدس «بسیاری دعوت می‌شوند، اما اندکی برگزیده‌اند». خردمندان و نادانان در بحرانِ نیمه‌شب، که پیش‌درآمدِ قانونِ نزدیک‌الوقوعِ روزِ یکشنبه است، به‌طورِ الهی از هم جدا می‌شوند. این جدایی قومی پدید می‌آورد که آنگاه می‌توانند افاضه‌ی کاملِ روح را در بارانِ پسین دریافت کنند و به «امتی که در یک روز زاده می‌شود» بدل شوند. آنگاه ریشه‌ی یسّی چون پرچمی برافراشته خواهد شد و جهان را از میوه پر خواهد کرد.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

اشعیا بیست‌وهفتم بیان می‌کند که هنگامی که بارانِ پسین «به اندازه» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به فرو ریختن کرد، «تو با آن مجادله خواهی کرد.» «به اندازه، هنگامی که سربرمی‌آورد، تو با آن مجادله خواهی کرد.» رویداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فوراً در جهان و کلیسا به موضوع بحث بدل شد. تا همین امروز—بیش از بیست سال بعد—هنوز هم در مخالفت با نسبت دادن آن رویدادها به اقدامی از سوی اسلام، و به نفعِ نسبت دادنشان به نوعی توطئهٔ جهان‌گرایانه، استدلال‌هایی مطرح می‌شود. مجادله‌ای که با فرارسیدنِ نم‌نمِ بارانِ پسین آغاز شد، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، اما مجادلاتی که در جهان جریان دارد، همان «مجادله»ای نیست که در کلام نبویِ خدا مشخص شده است. آن مجادله دربارهٔ پیشگویی‌هایی مانند آن چیزی است که در ادامه می‌آید.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> یک بار، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در هنگام شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه پشت طبقه به سوی آسمان بالا می‌رفتند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضدحریق‌اند، و آن‌ها را برای جلال دادن صاحبان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر قد می‌کشیدند، و در آن‌ها گرانبهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها به آنان تعلق داشت از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم به بهترین وجه خدا را جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌هایشان نبود.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> "با خود اندیشیدم: 'ای کاش آنان که بدین‌گونه اموال خود را سرمایه‌گذاری می‌کنند، مسیر خود را چنان‌که خدا می‌بیند، می‌دیدند! آنان پشت سر هم بناهای باشکوهی برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان هستی تا چه حد نابخردانه است. آنان با همه توان دل و ذهن خود در این نمی‌کوشند که چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.'"

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> همزمان با برپا شدن این ساختمان‌های رفیع، مالکانشان با غرور جاه‌طلبانه شادمان بودند که پولی دارند تا آن را صرف ارضای نفس و برانگیختن حسادت همسایگان کنند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند از راه اخاذی، از راه ستم بر تهیدستان به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان حساب هر معامله‌ای نگه داشته می‌شود؛ هر معامله ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، همان‌جا ثبت است. زمانی فرا می‌رسد که مردم در تقلب و گستاخی به نقطه‌ای می‌رسند که خداوند اجازه نمی‌دهد از آن فراتر روند، و خواهند دانست که بردباری یهوه حدی دارد.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> صحنه‌ای که پس از آن پیش چشمم گذشت، هشدار آتش‌سوزی بود. مردان به ساختمان‌های بلند و ظاهراً ضدحریق نگاه کردند و گفتند: «آنها کاملاً امن‌اند.» اما این ساختمان‌ها چنان طعمۀ آتش شدند که گویی از قیر ساخته شده‌اند. ماشین‌های آتش‌نشانی نتوانستند کاری برای جلوگیری از ویرانی انجام دهند. آتش‌نشانان قادر به به‌کار انداختن ماشین‌ها نبودند. شهادات، جلد ۹، ۱۲، ۱۳.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

کلیسای ادونتیست بلافاصله پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ کوشید بخش‌هایی مانند این را از چشم جهان پنهان کند. چگونه ممکن است این دربارهٔ شهر نیویورک و آن ساختمان‌های به‌غایت بلند نباشد که خودروهای آتش‌نشانی نتوانستند آتش‌سوزی‌های متعاقب آن را مهار کنند؟ چگونه ممکن است قطعه‌ای مانند این، از نوشته‌هایی که کلیسای ادونتیست مدعی است توسط یک پیامبر زن نوشته شده‌اند، پس از چنین تحققی از بام‌ها جار زده نشود؟

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

فرا رسیدنِ نم‌نمِ بارانِ دیرهنگام، که نشانهٔ آغازِ "مناظره"ی نبوی است، شورشِ نهاییِ ادونتیسم را نیز مشخص می‌کند، زیرا در همان‌جاست که آنان سخنانِ روشن و سادهٔ کسی را که او را نبیّهٔ باقی‌ماندگان می‌شناسند، به‌کلی رد می‌کنند.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> شیطان ... پیوسته امور دروغین را وارد می‌کند تا از حقیقت منحرف سازد. آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر کند. «جایی که رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود» (امثال ۲۹:۱۸). شیطان به‌نحوی زیرکانه، به روش‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف عمل خواهد کرد تا اعتماد قومِ باقیماندهٔ خدا را به شهادت حقیقی متزلزل سازد.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> نفرتی شیطانی علیه شهادات برافروخته خواهد شد. کار شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را نسبت به آن‌ها متزلزل سازد، به این دلیل: شیطان نمی‌تواند چنان مسیر روشن و همواری داشته باشد که فریب‌های خود را به میان آورد و جان‌ها را در اوهامش به بند بکشد، اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روح خدا مورد توجه قرار گیرند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۴۸.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

بسته‌شدنِ نبویِ هم گندم و هم علف‌های هرز در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، با سرکشی علیه روح نبوت، آغاز شد؛ سرکشی‌ای که نشان‌دهندهٔ پایانِ شورشی تدریجی بود که در سال ۱۸۶۳ علیه کتاب مقدس آغاز شده بود.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> ما، به‌عنوان یک قوم، مدعی‌ایم که حقیقت را پیش از هر قوم دیگری بر روی زمین در اختیار داریم. پس زندگی و کردار ما باید با چنین ایمانی هماهنگ باشد. روز نزدیک است که عادلان، همچون غلهٔ گران‌بها، برای انبار آسمانی در دسته‌ها بسته شوند، در حالی که شریران نیز، چون علف‌های هرز، برای آتش‌های آخرین روز عظیم گردآوری می‌شوند. اما گندم و علف‌های هرز «تا هنگام درو با هم می‌رویند». گواهی‌ها، جلد ۵، ۱۰۰.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

چگونه ممکن است ادونتیسم عبارت زیر را نادیده بگیرد که به‌صراحت می‌گوید وقتی این ساختمان‌ها فروریختند، مکاشفه باب هجده، آیات یک تا سه تحقق خواهد یافت؟

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

مسئله‌ای که اینجا به آن می‌پردازیم این نیست که آیا این آیات در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق یافتند یا نه—زیرا بی‌تردید تحقق یافتند—بلکه مسئله‌ای که در پی بررسی آن هستیم «بحثی» است که از همان زمان آغاز شد. این بحث دربارهٔ روش‌شناسی درست یا نادرست بود. کلیسای ادونتیست از سال ۱۸۶۳ ردّ چهارده قاعدهٔ تفسیر نبوتیِ ویلیام میلر را آغاز کرد و کار به جایی رسیده که امروز عملاً نمی‌توان کتابی در زمینهٔ مطالعات کتاب‌مقدسی، نوشتهٔ الاهیدانان ادونتیست، خرید که بارها و بارها از سوی الاهیدانانِ پروتستانتیسمِ منحرف و کاتولیسیسمِ رومی مورد تأیید قرار نگرفته باشد. از ۱۸۶۳ تا ۲۰۰۱، و تا به امروز، روش‌شناسی‌ای که در اصل با قواعد تفسیر نبوتیِ ویلیام میلر نمایندگی می‌شد کنار گذاشته شد و جای خود را به روش‌شناسیِ کاتولیسیسم رومی و پروتستانتیسم منحرف داد. «بحث» نبوتی‌ای که زمانی آغاز شد که مکاشفه، باب هجده، آیات یک تا سه تحقق یافت، دربارهٔ روش‌شناسیِ درست یا نادرست بود.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

ما بررسی خود را از «مناظره» باب بیست‌وهفتم اشعیا در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> ما باید خودمان بدانیم که مسیحیت چیست، حقیقت چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم چیست، قوانین کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

Back to Articles