Article

# The Book of Daniel - Number Eighty

کتاب دانیال - شماره هشتاد

The End and Beginning of Visions: Ellen White’s Last Open Vision in 1884 and Its Significance

پایان و آغازِ مکاشفه‌ها: آخرین مکاشفهٔ در بیداریِ الن وایت در سال ۱۸۸۴ و اهمیت آن

Author

Jeff Pippenger

Published

February 13, 2024

Formats

PDF
Word

In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

در سال ۱۸۸۴، الن وایت آخرین رؤیای با چشمان باز خود را داشت. این رؤیا در پورتلندِ اورگن به او داده شد. نخستین رؤیای با چشمان باز او در سال ۱۸۴۴، در پورتلندِ مین به او داده شد. عیسی همواره پایانِ چیزی را با آغازِ همان چیز به تصویر می‌کشد.

> “It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

> نه چندان پس از سپری شدن آن زمان، در سال ۱۸۴۴، نخستین مکاشفه به من عطا شد. من به دیدار خانم هینز در پورتلند رفته بودم؛ خواهری عزیز در مسیح که دلش با دل من گره خورده بود. ما پنج نفر، که همه زن بودیم، آرام در برابر مذبح خانوادگی زانو زده بودیم. هنگام دعا، قدرت خدا بر من نازل شد، چنان‌که هرگز پیش از آن احساسش نکرده بودم.

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> به نظر می‌رسید با نور احاطه شده‌ام و از زمین هرچه بالاتر و بالاتر می‌روم. برگشتم تا در جهان به دنبال قومِ ظهور بگردم، اما آن‌ها را نیافتم که صدایی به من گفت: «دوباره بنگر و کمی بالاتر را نگاه کن.» با این سخن، چشمانم را بالا گرفتم و راهی راست و تنگ دیدم که بر فراز جهان افراشته شده بود. بر این راه، قومِ ظهور به سوی شهری که در دوردست، در انتهای راه، قرار داشت در حرکت بودند. در آغاز راه، پشت سرشان نوری درخشان برافراشته بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریاد نیمه‌شب» است. [متی ۲۵:۶ را ببینید.] این نور در تمام طول راه می‌درخشید و برای قدم‌هایشان نور می‌داد تا نلغزند.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> اگر چشم‌های خود را بر عیسی که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد دوخته نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نگذشت که برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و آنان انتظار داشتند پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نورِ پشتِ سرشان را انکار کردند و گفتند این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده بود. نورِ پشتِ سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق رها کرد، و آنان لغزیدند و نشانه و عیسی را از نظر دادند و از راه به پایین، به درون دنیای تاریک و شریرِ زیرِ پا، سقوط کردند. تجربه و تعالیم مسیحی الن جی. وایت، ۵۷.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

در زندگی‌نامهٔ شش‌جلدیِ الن وایت که به قلم نوه‌اش آرتور ال. وایت نوشته شده، او سخنی را که جان لافبورو در اجلاس کنفرانس عمومی سال ۱۸۹۳ بیان کرد، ثبت کرده است.

> “Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

> لافبورو، هنگام ایراد سخنرانی‌ای در نشست کنفرانس عمومی نه سال بعد، اظهار داشت: «من حدود پنجاه بار خواهر وایت را در رؤیا دیده‌ام. اولین بار حدود چهل سال پیش بود... آخرین رؤیای آشکار او در سال ۱۸۸۴، در اردوگاهِ پورتلند، اورگن بود.» زندگی‌نامه الن وایت، جلد ۳، صفحه ۲۵۶.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

او پس از سال ۱۸۸۴ نیز همچنان خواب‌ها و مکاشفاتی را تجربه می‌کرد، اما مکاشفاتی که به‌صورت علنی رخ می‌دادند دقیقاً چهل سال پس از آغازشان پایان یافتند، و هم نخستین و هم آخرین مکاشفه علنی در شهرهایی به نام پورتلند رخ داد. نخستین شهر در ساحل شرقی ایالات متحده بود و آخرین شهر در ساحل غربی. برخی شاید استدلال کنند که این واقعیت چیزی بیش از یک تصادف نیست، و برخی دیگر ممکن است بگویند که هدف از مکاشفات علنی برآورده شده بود، پس خداوند پس از چهل سال به آنها پایان داد.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

علت واقعی، نافرمانی و شورش روزافزون در برابر عطیهٔ نبوت است که به جنبش میلری اعطا شده بود.

> “After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

> پس از آنکه به اوکلند آمدم، احساسِ وضعیت امور در بتل‌کریک چون باری بر دوشم سنگینی می‌کرد، و من ناتوان بودم و قدرتی برای یاری شما نداشتم. می‌دانستم که خمیرمایهٔ بی‌ایمانی در کار است. آنان که دستورات صریحِ کلامِ خدا را نادیده می‌گرفتند، گواهی‌هایی را نیز که ایشان را برمی‌انگیخت تا به آن کلام اعتنا کنند نادیده می‌گرفتند. زمستان گذشته، هنگامی که به هیلدزبرگ رفته بودم، بسیار در دعا بودم و بارِ اضطراب و اندوه بر دلم سنگینی می‌کرد. اما خداوند در یکی از اوقاتِ دعا تاریکی را پس راند و نوری عظیم اتاق را پر کرد. فرشته‌ای از جانب خدا کنارم بود، و چنان می‌نمود که در بتل‌کریک هستم. در شوراهای شما حاضر بودم؛ سخنانی را که بر زبان می‌آمد شنیدم؛ چیزهایی دیدم و شنیدم که، اگر خدا بخواهد، آرزو دارم تا ابد از خاطرم محو شود. جانم چنان مجروح شد که نمی‌دانستم چه کنم یا چه بگویم. برخی چیزها را نمی‌توانم ذکر کنم. به من دستور داده شد که کسی را از این موضوع آگاه نسازم، زیرا هنوز امور بسیاری قرار بود آشکار شود.

> “I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

> به من گفته شد نوری را که به من داده شده بود گردآوری کنم و پرتوهای آن را بر قوم خدا بتابانم. من این کار را با نوشتن مقاله‌هایی در روزنامه‌ها انجام داده‌ام. ماه‌ها تقریباً هر صبح ساعت سه از خواب برمی‌خاستم و نکات گوناگونی را که پس از آنکه دو شهادت اخیر در بتل کریک به من داده شد نوشته شده بود گرد می‌آوردم. این مطالب را می‌نوشتم و شتابان برای شما می‌فرستادم؛ اما در مراقبت درست از خود کوتاهی کرده بودم و نتیجه این شد که زیر بار از پا افتادم؛ نوشته‌هایم همه به پایان نرسیده بودند تا در کنفرانس عمومی به دست شما برسند.

> “Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

> باز هم، در حال دعا بودم که خداوند خود را آشکار کرد. یک بار دیگر در بتل کریک بودم. در خانه‌های بسیاری بودم و سخنانتان را بر سر میزهایتان شنیدم. جزئیات را اکنون اجازه ندارم بازگو کنم. امیدوارم هرگز از من خواسته نشود آن‌ها را ذکر کنم. همچنین چندین خواب بسیار چشمگیر دیدم.

> “What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

> "کدام صدا را صدای خدا خواهید دانست؟ خداوند چه قدرتی برای اصلاح خطاهای شما و نشان دادن مسیرتان آن‌گونه که هست در اختیار دارد؟ او چه قدرتی برای کار در کلیسا دارد؟ اگر تا وقتی که هر سایه‌ای از عدم‌قطعیت و هر امکانِ تردید برطرف شود، از ایمان آوردن سر باز زنید، هرگز ایمان نخواهید آورد. آن تردیدی که دانشِ کامل می‌طلبد هرگز در برابر ایمان تسلیم نمی‌شود. ایمان بر شواهد استوار است، نه بر اثبات. خداوند از ما می‌خواهد که مطیع ندای وظیفه باشیم، وقتی که صداهای دیگری در اطرافمان ما را به پیمودن مسیری مخالف وامی‌دارند. این از ما توجهی جدی می‌طلبد تا صدایی را که از جانب خدا سخن می‌گوید تشخیص دهیم. باید در برابر گرایش‌ها مقاومت کنیم و بر آن‌ها چیره شویم، و بی‌چانه‌زنی و سازش، از ندای وجدان اطاعت کنیم؛ مبادا الهاماتش خاموش شود و اراده و هوس حکم‌فرما گردد. کلام خداوند به همهٔ کسانی می‌رسد که با تصمیم بر نشنیدن و اطاعت نکردن، در برابر روح او مقاومت نکرده‌اند. این صدا در هشدارها، در اندرزها، در توبیخ شنیده می‌شود. این پیامِ نورِ خداوند برای قوم اوست. اگر در انتظار ندای بلندتر یا فرصت‌های بهتر بمانیم، ممکن است نور بازپس گرفته شود و ما در تاریکی رها شویم." شهادات، جلد ۵، ۶۸.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

خواهر وایت تصریح کرده بود که اگر سرکشیِ ادامه‌دار علیه خدمت او به‌عنوان نبیّه بروز یابد، ممکن است «نور پس گرفته شود» و ادونتیسمِ لائودکیایی «در تاریکی رها» گردد. در سال ۱۹۱۵، نور پس گرفته شد. خدا قادر بود و هست که هر زمان بخواهد نبی یا نبیّه‌ای را برانگیزد. او الیشع را برای جانشینی ایلیا برانگیخت، اما پس از ۱۹۱۵ هیچ نبیِ زنده‌ای برانگیخته نشد، زیرا خداوند «نور را پس گرفته بود».

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

در مورد خواب‌ها و مکاشفاتِ خواهر وایت، سه دوره وجود داشت. دورهٔ نخست، به‌مدت چهل سال، دوره‌ای بود که مکاشفات به‌طور علنی رخ می‌دادند، با مقاصدی مرتبط با تثبیت آن موهبت در ذهنِ کسانی که هنگام وقوع مکاشفات حاضر بودند. سپس از ۱۸۸۴ تا زمان مرگ او در ۱۹۱۵، خواب‌ها و مکاشفاتی عطا می‌شد که همچنان برای بنای قوم خدا بودند، اما به‌صورت خصوصی داده می‌شدند. دورهٔ سوم در ۱۹۱۵ آغاز شد و شواهدی فراهم آورد مبنی بر اینکه ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در تاریکیِ ارتداد بود.

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

اسرائیل باستان بازتابی از اسرائیل امروز است، و در دورهٔ عصیانِ کامل که در عیلی و دو پسرش، حفنی و فینحاس، نمود یافت، «هیچ مکاشفهٔ آشکاری» وجود نداشت. علت آن، نافرمانی و عصیانِ شدیدِ آنان بود. خدا تغییر نمی‌کند.

> “Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

> قرار بود هشدار دیگری به خاندان عیلی داده شود. خدا نمی‌توانست با کاهنِ اعظم و پسرانش ارتباط برقرار کند؛ زیرا گناهانشان همچون ابری غلیظ حضور روح‌القدس او را از آنان بازداشته بود. اما در میان شرارت، کودک سموئیل نسبت به آسمان وفادار ماند، و پیام محکومیت برای خاندان عیلی، به‌منزلهٔ مأموریت سموئیل به‌عنوان نبی خدای متعال بود.

> “‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

> «در آن روزها کلام خداوند نادر بود؛ مکاشفه‌ای آشکار نبود. و چنین شد که در همان هنگام، چون عیلی در جای خود آرمیده بود و چشمانش کم‌سو می‌شد، چندان‌که دیگر نمی‌توانست ببیند؛ و پیش از آنکه چراغ خدا در خانهٔ خداوند، همان‌جا که تابوت خدا بود، خاموش شود، و سموئیل نیز برای خوابیدن دراز کشیده بود؛ که خداوند سموئیل را فراخواند.» کودک گمان برد که آن صدا از عیلی است، پس شتابان به کنار بستر کاهن رفت و گفت: «اینک منم؛ زیرا مرا خواندی.» پاسخ این بود: «پسرم، من تو را نخواندم؛ باز برو و بخواب.» سه بار سموئیل خوانده شد و سه بار نیز به همان گونه پاسخ داد. آنگاه عیلی یقین کرد که آن ندای اسرارآمیز، صدای خداست. خداوند از کنار خادم برگزیدهٔ خویش، آن مرد سپیدموی، گذشت تا با کودکی سخن بگوید. و این خود، توبیخی تلخ اما به‌حق برای عیلی و خاندانش بود. پدران و پیامبران، ۵۸۱.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

در ارتداد خاندان عیلی، هیچ رؤیای آشکاری نبود، زیرا کلام خداوند در آن روزها «گران‌بها» بود. واژهٔ عبری‌ای که به «گران‌بها» ترجمه شده، به معنای «نادر» است. از 1844 تا 1884، «رؤیاهای آشکار» وجود داشت که به ادونتیسم لائودکیایی داده می‌شد. این امر نخست در تاریخ جنبش میلریِ فیلادلفیایی برقرار شد، و در 1856 روشن شد که آن جنبش فیلادلفیایی به جنبش لائودکیایی گذار کرده است، اما «رؤیاهای آشکار» ادامه یافت، زیرا خدا بردبار و رحیم است.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

سپس در سال ۱۸۶۳، شورش علیه حقایق بنیادین آغاز شد، اما "رؤیاهای آشکار" تا سال ۱۸۸۴ ادامه یافت. سپس تغییری رخ داد. در باب هشتم حزقیال، چهار رجاسات به‌گونه‌ای تصویر شده‌اند که ماهیتی تصاعدی دارند. سال ۱۸۸۴ نمایانگر نزدیک شدن به پایان نسل نخست و آغاز نسل دوم است. تاریخ ادونتیست ثبت کرده است که در سال ۱۸۸۱ و سپس دوباره در ۱۸۸۲، دو اوج‌گیری مهم در شورش رخ داد.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

در سال ۱۸۸۱، رئیس کنفرانس عمومی (George Butler) مجموعه‌ای از مقالات را در ریویو اند هرالد نوشت و منتشر کرد که در آن‌ها استدلال می‌کرد برخی بخش‌های کتاب مقدس از بخش‌های دیگر الهام‌شده‌ترند، و در پایان مقالاتش در واقع برخی بخش‌های کتاب مقدس را که الهام‌شده نبودند مشخص کرد. پس از آن، در سال ۱۸۸۲، اوریا اسمیت، یکی از رهبران کار نشر، و در آن زمان همچنین رهبر کار آموزشی، شروع کرد به تعلیم اینکه وقتی به خواهر وایت پیشگویی‌های آینده یا تاریخ مقدس گذشته نشان داده می‌شد، سخنان او الهام‌شده بود؛ اما استدلال می‌کرد وقتی او کاستی‌های شخصی اعضای کلیسا را مشخص می‌کرد، این صرفاً نظر انسانی او بود.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

در سال ۱۸۸۱، حمله‌ای آشکار علیه مرجعیت کتاب مقدس به ترجمهٔ کینگ جیمز، توسط شیطان و از طریق رئیس کلیسا به راه افتاد؛ و سپس در سال بعد، رهبر کارهای آموزشی و انتشاراتی حمله‌ای مشابه بر مرجعیت روح نبوت به راه انداخت. از سال ۱۸۸۴، شهادت‌ها حاکی از آن است که در آن روزها هیچ مکاشفهٔ علنی‌ای وجود نداشت. از ۱۸۶۳ تا ۱۸۸۱، شورش چنان شدت یافته بود که کتاب مقدس و روح نبوت را نیز در بر می‌گرفت و دیگر صرفاً نمایانگر ردّ بنیادها نبود.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

چهار مورد از رجاسات که در باب هشتم حزقیال بیان شده‌اند، به‌دست مشایخ انجام می‌گیرند که نمایانگر رهبری اورشلیم‌اند؛ رهبری‌ای که در سال ۱۸۶۳ به‌عنوان یک نهاد کلیسایی قانونی با نام ادونتیسم لاودیقیه‌ای آغاز شد. در همان زمان مقاله‌ای در نشریه Review and Herald منتشر شد که برخی تاریخ‌نگاران نویسندگی آن را به جیمز وایت نسبت می‌دهند، هرچند مستندات مقاله در واقع بیشتر به اوریاه اسمیت به‌عنوان نویسندهٔ واقعی اشاره دارد. با این وجود، لعنتِ مربوط به بازسازیِ اریحا به‌روشنی توسط جیمز وایت تحقق یافت، و اوریاه اسمیت کسی بود که نمودار جعلیِ ۱۸۶۳ را پدید آورد. در سال ۱۸۸۱، رئیس کنفرانس عمومی مقاله‌هایی را در Review and Herald درج می‌کرد که علیه مرجعیت کامل کتاب‌مقدس استدلال می‌نمود، و سپس در سال بعد، اوریاه اسمیت حمله‌ای علیه مرجعیت روح نبوت آغاز کرد.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

مشایخی که قرار بود حافظان باشند، پیشگام حمله‌ای آشکار بودند که با حمله به حقایق بنیادینی آغاز شد که در خواب میلر نشان داده شده و بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده بود. از آنجا آنان شروع کردند به حمله به دو شاهدِ کتاب مقدس و روح نبوت. در همان زمان (اوایل دهه ۱۸۸۰)، رهبر کار سلامت، جان اچ. کلاگ، شروع به معرفی روح‌گراییِ همه‌خدایی به رهبری کلیسا کرد. در سال ۱۸۸۱، جیمز وایت به خاک سپرده شد و خواهر وایت در میانه‌ی شورشی فزاینده از سوی رهبریِ ساختار آموزشی، سلامت و سیاسیِ کلیسا قرار داشت.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

پیامی که در سال ۱۸۵۶ رسیده بود ـ یعنی نور افزودهٔ «هفت زمان» ـ و نیز پیام به لاودیکیه، رد شده بودند، و خداوند قصد داشت همان پیام را در کنفرانس عمومی در مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸، از طریق پیامی که مشایخ جونز و واگنر ارائه کردند، تکرار کند. پیام آنان پیام تازه‌ای نبود، و هنگامی که کسانی که در برابر پیام آنان مقاومت می‌کردند توسط خواهر وایت مورد خطاب قرار گرفتند، او روشن ساخت که سرکشان بر این باور بودند که مقاومتشان در برابر پیام جونز و واگنر ادای مسئولیت ایشان در دفاع از ارکان قدیمی است، که همان بنیادهای قدیمی نیز هستند. سرکشی آنان آشکار کرد که تا سال ۱۸۸۸ دیگر نمی‌فهمیدند بنیادها چه هستند؛ یعنی این‌که حقایق بنیادی نمایانگر پارساییِ مسیح‌اند. در زمینهٔ ارکان و قواعد ویلیام میلر او اظهار داشت:

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> ما باید خود بدانیم که مسیحیت را چه چیزی تشکیل می‌دهد، حقیقت چیست، ایمانی که پذیرفته‌ایم چیست، و قواعد کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. بسیارند کسانی که بی‌آنکه دلیلی داشته باشند تا ایمان‌شان را بر آن استوار کنند، و بی‌آنکه نسبت به حقیقتِ امر شواهد کافی داشته باشند، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقایدِ از پیش شکل‌گرفتهٔ خودشان هماهنگ باشد، بی‌درنگ آن را می‌پذیرند. از علت به معلول استدلال نمی‌کنند، ایمان‌شان بنیادِ اصیلی ندارد، و در زمانِ آزمون درخواهند یافت که بر ماسه بنا کرده‌اند.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> کسی که به دانسته‌های ناقص و کنونیِ خود از کتاب مقدس قانع و آسوده می‌نشیند و می‌پندارد این برای نجات او کافی است، در فریبی مرگ‌بار آرمیده است. بسیاری هستند که به استدلال‌های کتاب‌مقدسی به‌تمامی مجهز نیستند تا بتوانند خطا را بازشناسند و همهٔ سنت و خرافه‌ای را که به‌جای حقیقت جا زده شده است محکوم کنند. شیطان اندیشه‌های خود را در پرستش خدا داخل کرده است تا سادگیِ بشارتِ مسیح را فاسد سازد. گروه بزرگی که مدعی‌اند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، نمی‌دانند ایمانِ راستینی که روزگاری به مقدسان سپرده شد چیست—«مسیح در شما، امیدِ جلال». می‌پندارند از نشانه‌های قدیم دفاع می‌کنند، اما ولرم و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که چگونه محبت و ایمانِ حقیقی را در تجربهٔ خود بتنند و از فضیلتِ واقعیِ آن برخوردار شوند. آنان پژوهشگرانِ دقیقِ کتاب مقدس نیستند، بلکه سست و بی‌اعتنا هستند. وقتی بر سر آیاتِ کتاب مقدس اختلافِ نظر پدید می‌آید، آنانی که هدفمند مطالعه نکرده‌اند و در این‌که به چه باور دارند به تصمیم نرسیده‌اند، از حقیقت منحرف می‌شوند. باید به همه ضرورتِ جست‌وجوی کوشایانه در حقیقتِ الهی را بنمایانیم تا بدانند که واقعاً می‌دانند حقیقت چیست. برخی مدعی دانش بسیارند و از وضعیت خود خرسند، در حالی که نه غیرتی برای کار دارند و نه محبتی سوزان برای خدا و برای جان‌هایی که مسیح برایشان مرد، بیش از زمانی که گویی هرگز خدا را نشناخته‌اند. کتاب مقدس را نمی‌خوانند تا لُبّ و فربهیِ آن را نصیبِ جانِ خود کنند. احساس نمی‌کنند که این صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر می‌خواهیم راهِ نجات را بفهمیم، اگر می‌خواهیم پرتوهای خورشیدِ عدالت را ببینیم، باید کتاب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوت‌های کتاب مقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر طرحِ الهیِ رستگاری می‌افشانند؛ حقایقِ عظیمی که به‌روشنی فهم نشده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

این عبارت از شهادت او مربوط به دورهٔ ۱۸۸۸ گرفته شده است، و او تصریح می‌کند که سرکشان، هرچند خود نمی‌دانند، دارند پیِ خود را بر روی شن می‌نهند. او می‌گوید: «بسیاری از کسانی که ادعا می‌کنند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، نمی‌دانند ایمانِ یک‌بار برای همیشه به مقدسان سپرده‌شده چیست—مسیح در شما، امیدِ جلال. آنان می‌پندارند که از نشانه‌های کهن دفاع می‌کنند، اما ولرم و بی‌تفاوت‌اند.» او آنان را همچنان در وضعیتِ لاودیکیه‌ای می‌داند، زیرا «ولرم» هستند. و او «ایمانِ یک‌بار برای همیشه به مقدسان سپرده‌شده—مسیح در شما، امیدِ جلال» را معرفی می‌کند. مسیح صخرهٔ اعصار است، و چون صخرهٔ اعصار، او نمایانگرِ جواهراتِ رویای میلر است.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

او یک واقعیت مهم دربارهٔ شورشیان—که همان مردان کهنِ حزقیال بودند—را بیان می‌کند، هنگامی که می‌گوید: «آن‌ها از علت به معلول استدلال نمی‌کنند.» شریران یا نمی‌توانند یا نمی‌خواهند از علت به معلول استدلال کنند. پیامد اجلاس کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ چنان شورشی بود که خواهر وایت تصمیم گرفت برود، اما راهنمای فرشته‌اش به او فرمان داد که باید بماند و تاریخِ موازیِ شورشِ قورح، داتان و ابیرام را ثبت کند. شورشِ مردانِ کهن معلول بود، و علت، ردّ پیامِ لائودکیه‌ای بود که با نورِ افزودهٔ «هفت زمان» در ۱۸۵۶ فرارسید، و سپس در ۱۸۶۳ به شورش علیه بنیادها اوج گرفت؛ و در پی آن نخست حمله به کتاب‌مقدس و سپس به روحِ نبوت صورت گرفت، همراه با معرفیِ روح‌گراییِ کلاگ.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

البته مورخانِ مردمانِ باستان در طول تاریخ، حقایق مرتبط با آن شورش را با مهملات، سنت‌ها، رسوم و انبوهی از افسانه‌ها پوشانده‌اند، زیرا کسانی که در آن نوع شورش مشارکت می‌کنند همواره می‌کوشند شواهد را پنهان کنند.

> Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

> وای بر آنان که سخت می‌کوشند تا تدبیر خود را از خداوند پنهان کنند و اعمالشان را در تاریکی انجام می‌دهند، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ اشعیا 25:19

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

مردانی که اشعیا در آن آیه خطابشان می‌کند، همان کسانی‌اند که او از آنان با عنوان «مردان استهزاگری که بر این قوم در اورشلیم حکومت می‌کنند» یاد می‌کند و همان مشایخی هستند که در باب هشتمِ حزقیال می‌بایست نگهبانان قوم می‌بودند. در شهادتِ حزقیال، در دومین رجاست که نشانگر نسل دوم ادونتیسم است، آنان به پرسش‌هایی که مردان استهزاگرِ اشعیا می‌پرسند، چنین پاسخ می‌دهند: «زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است» (حزقیال ۸:۱۲).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

«وای» بر آن تجدیدنظرطلبانِ تاریخ که می‌کوشند حقیقت شورشی را که به سال ۱۸۸۸ انجامید و در همان سال رخ داد، کتمان کنند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

> باید در خصوص جلسات مینیاپولیس با شما سخن بگویم. در مقطعی تصمیم گرفتم جلسه را ترک کنم، زیرا روح مخالفتِ شدیدی را که حاکم بود دیدم و احساس کردم. حتی لحظه‌ای نمی‌توانستم آن روحی را که با نیرویی مسلط بر برادر موریسون و برادر نیکولا عمل می‌کرد تأیید کنم. لحظه‌ای تردید ندارم در این‌که شما زیر نفوذ چه روحی بودید؛ بی‌گمان آن روحِ خدا نبود، و برای اینکه مبادا در این فریب ادامه دهید، اکنون برایتان می‌نویسم.

> “The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

> "شبِ پس از آن‌که تصمیم گرفته بودم دیگر در مینیاپولیس نمانم، در خوابی یا رویایی شبانه—نمی‌توانم با قطعیت بگویم کدام‌یک—شخصی بلندقد با هیبتی مقتدر پیغامی برایم آورد و بر من آشکار ساخت که ارادۀ خدا این است که در جایگاه وظیفه‌ام بایستم، و این‌که خودِ خدا یاورم خواهد بود و مرا حمایت خواهد کرد تا کلماتی را که به من می‌بخشد بر زبان آورم. او گفت: «برای این کار خداوند تو را برانگیخته است. بازوان جاودانۀ او زیرِ توست. از این جلسه تصمیم‌هایی برای زندگی یا برای مرگ گرفته خواهد شد؛ نه این‌که لازم باشد کسی هلاک شود، بلکه تکبّر روحانی و خوداعتمادی در را خواهد بست تا عیسی و قدرت روح‌القدسِ او پذیرفته نشوند. به آنان فرصتی دیگر داده خواهد شد تا از فریب بیرون آیند و توبه کنند، گناهان خود را اعتراف نمایند و نزد مسیح بیایند و تبدیل شوند تا او ایشان را شفا دهد.»"

> “He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

> گفت: «از من پیروی کن.» من از راهنمای خود پیروی کردم و او مرا به خانه‌های گوناگونی برد که برادران در آنها سکونت داشتند، و گفت: «سخنانی را که اینجا گفته می‌شود بشنو، زیرا آنها در کتابِ سوابق نوشته شده‌اند، و این سخنان بر همهٔ کسانی که در این کار نقشی ایفا می‌کنند ــ کاری که نه مطابقِ روحِ حکمت از بالا، بلکه مطابقِ روحی است که از بالا فرود نمی‌آید، بلکه از پایین است ــ نیرویی محکوم‌کننده خواهند داشت.»

> “I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

> من سخنانی را شنیدم که باید هر یک از گویندگانشان را شرمنده می‌کرد. طعنه‌ها و کنایه‌های نیش‌دار از یکی به دیگری رد و بدل می‌شد و برادرانشان ای. تی. جونز، ای. جی. واگنر، و ویلی سی. وایت، و همچنین خودِ مرا به ریشخند می‌گرفت. جایگاه و کار من بی‌پروا مورد اظهارنظر کسانی قرار گرفت که می‌بایست به کار فروتنی جان‌هایشان در برابر خدا و سامان دادن دل‌های خود مشغول می‌بودند. به‌ظاهر دلبستگی‌ای بود به در خود پروردن رنجش‌های خیالی و بیان‌ها و تصورات خیالی دربارهٔ برادرانشان و کار آنان—که هیچ پایه‌ای در حقیقت نداشت—و به شک کردن و گفتن و نوشتن سخنان تلخ، به‌عنوان حاصل شکاکیت و چون‌وچرا و بی‌ایمانی.

> “Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

> راهنمایم گفت: «این در کتاب‌ها به‌عنوان مخالفت با عیسی مسیح ثبت شده است. این روح با روح مسیح، روح حقیقت، سازگار نیست. آنان از روح سرکشی مست‌اند و به اندازهٔ یک مست هم نمی‌دانند کدام روح بر سخنان یا اعمالشان حاکم است. این گناه به‌طور خاص اهانتی به خداست. این روح نه بیش از آن روحی که یهودیان را برانگیخت تا برای تردید، انتقاد و جاسوسی از مسیح، نجات‌دهندهٔ جهان، تبانی کنند، شباهتی به روح حقیقت و عدالت دارد.»

> “I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

> راهنمایم به من گفت که برای آن سخنان عاری از مسیح، آن حرف‌های اوباشانه که روحِ برانگیزانندهٔ آن کلمات را آشکار می‌کرد، شاهدی بوده است. وقتی به اتاق‌هایشان وارد شدند، فرشتگانِ شریر همراهشان آمدند، زیرا در را بر روحِ مسیح بستند و به صدای او گوش نسپردند. هیچ فروتنیِ جان در برابر خدا نبود. صدای دعا به ندرت شنیده می‌شد، اما انتقاد، اظهاراتِ اغراق‌آمیز، فرضیه‌ها و حدس‌وگمان‌ها، حسد و رشک، سوءگمانیِ شریرانه و اتهام‌های دروغین رواج داشت. اگر چشمانشان گشوده می‌شد، چیزی را می‌دیدند که آنان را به هراس می‌انداخت: وجد و شادمانیِ فرشتگانِ شریر. و نیز مراقبی را می‌دیدند که هر کلمه را شنیده و این سخنان را در کتاب‌های آسمان به ثبت رسانده بود.

> “I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

> سپس به من اطلاع داده شد که در این زمان، اتخاذ هرگونه تصمیم درباره مواضع در مسائل عقیدتی، درباره اینکه حقیقت چیست، یا انتظار داشتن هرگونه روحیه تحقیق منصفانه، بیهوده خواهد بود؛ زیرا پیمانی شکل گرفته بود تا هیچ تغییری در اندیشه‌ها درباره هیچ نکته یا موضعی که پذیرفته بودند اجازه داده نشود، همان‌گونه که نزد یهودیان نیز چنین بود. راهنمایم سخنان بسیاری به من گفت که اجازه نوشتنشان را ندارم. دریافتم که در بستر نشسته‌ام با روحیه‌ای از اندوه و پریشانی، و نیز با روحیه‌ای از عزم راسخ که در سنگر وظیفه‌ام تا پایان جلسه بایستم و سپس در انتظار رهنمودهای روح خدا بمانم تا به من بگوید چگونه حرکت کنم و چه راهی را در پیش گیرم. مواد ۱۸۸۸، ۲۷۷، ۲۷۸.

Back to Articles