Article

# The Book of Daniel - Number Four

کتاب دانیال - شمارهٔ چهار

The Plummet

سقوط ناگهانی

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

ما به «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش می‌پردازیم، چنان‌که در کتاب دانیال بازنمایی شده است. این کار را می‌کنیم، زیرا یکی از ویژگی‌های نبویِ «هفت زمان» این است که «سنگِ لغزش»ی را که بنایان رد کردند، نمایان می‌سازد. من «سنگِ لغزش»ی را که در کتب مقدّس آمده است چنین تعریف می‌کنم: حقیقتی که می‌توان آن را دید، امّا دیده نمی‌شود. برای آنان که آن را می‌بینند، گران‌بهاست؛ امّا برای آنان که آن را نمی‌بینند، نه‌تنها چیزی است که بر آن می‌لغزند، بلکه همان سنگی است که ایشان را به غبار خرد می‌کند.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

وقتی مسیح از «سنگی که بنّایان رد کردند» سخن گفت، نشان داد که آن سنگِ زاویه به «سرِ زاویه» تبدیل خواهد شد. پیامِ سنگِ مردود در کتاب مقدس همواره بدین معناست که خدا از قومی که پیش‌تر با او در عهد بودند درمی‌گذرد و هم‌زمان با قومی عهد می‌بندد که پیش‌تر قومِ خدا نبودند.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> عیسی به آنان گفت: آیا هرگز در کتب مقدس نخوانده‌اید: «سنگی که بناها آن را رد کردند، همان سرِ زاویه شده است؛ این کارِ خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است»؟ از این‌رو به شما می‌گویم، پادشاهی خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که ثمرات آن را به بار می‌آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، خرد خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را ریزریز خواهد کرد. متی ۲۱:۴۲‏–‏۴۴.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

اولین «نبوت زمانی» که ویلیام میلر به هدایت فرشتگان مقدس به آن رسید، «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود. ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای با رد کردن نخستین کشفِ میلر، روندِ ویران‌سازیِ حقایقِ بنیادینی را که خداوند از طریق خدمتِ میلر بنا کرده بود، آغاز کرد. البته هر تمثیلِ نبوی از یک بنیاد مقدس، تمثیلی از مسیح است، او که «سنگ» است؛ بنابراین، ردِ «هفت زمان» در سال ۱۸۶۳ نه تنها آغازِ روندِ ردِّ حقایقِ بنیادین را نشان می‌دهد، بلکه نمایانگرِ ردِّ مسیح نیز هست. چنان‌که در شهادتِ مسیح دربارهٔ سنگِ مردود آمده است، پطرس نیز بیان می‌کند که یکی از نبوت‌هایی که به سنگِ بنا مرتبط است این است که در نهایت «سرِ زاویه» خواهد شد.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> از این رو نیز در کتاب آمده است: «اینک، در صهیون سنگِ زاویه‌ای می‌نهم، برگزیده و گران‌بها؛ و هر که به او ایمان آورد، هرگز شرمسار نخواهد شد.» پس برای شما که ایمان دارید، او گران‌بهاست؛ اما برای نافرمانان، همان سنگی که بنّایان رد کردند، همان سرِ زاویه شد؛ و سنگی برای لغزش و صخره‌ای برای افتادن، برای آنان که به سبب نافرمانی در کلام می‌لغزند؛ و برای همین نیز مقرر شده بودند. اما شما نسلِ برگزیده‌اید، کهانتِ پادشاهی، امتی مقدس، قومی خاص، تا فضایل او را که شما را از تاریکی به نورِ شگفت‌انگیزش فراخوانده است، اعلام کنید؛ شما که در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدا هستید؛ که رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۶-۸.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

سنگ بنایی که در آغاز ادونتیسم بود، به رأس زاویه تبدیل می‌شود. اشعیا با مسیح و پطرس هم‌نظر است، و اشعیا از سنگ بنا برای نمایاندن قومِ عهد استفاده می‌کند که به‌خاطر قومِ عهدِ تازه کنار گذاشته می‌شوند. او در شهادتش طبقه‌ای را به تصویر می‌کشد که با مرگ عهد بسته‌اند و دروغی را پذیرفته‌اند. دروغی که می‌پذیرند، همان دروغی است که پولس آن را عاملِ آوردنِ گمراهیِ شدید بر کسانی می‌شمارد که با مرگ عهد می‌بندند، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> از این رو، ای مردانِ استهزاگر که بر این قومِ ساکنِ اورشلیم حکم می‌رانید، کلامِ خداوند را بشنوید. زیرا گفته‌اید: «ما با مرگ عهد بسته‌ایم و با هاویه به توافق رسیده‌ایم؛ هرگاه تازیانهٔ سیل‌آسا عبور کند، به ما نخواهد رسید، زیرا دروغ را پناهگاهِ خود ساخته‌ایم و زیرِ ناراستی پنهان شده‌ایم.» بنابراین خداوندِ خدا چنین می‌گوید: اینک در صهیون برای بنیاد سنگی می‌نهم، سنگی آزموده، سنگِ زاویه‌ایِ گران‌بها، بنیادی استوار؛ هر که ایمان آورد، شتاب نخواهد کرد. داوری را نیز به خطِ میزان و عدالت را به شاقول خواهم نهاد؛ و تگرگ پناهگاهِ دروغ را خواهد روبید، و آب‌ها مخفیگاه را فراخواهد گرفت. و عهدِ شما با مرگ باطل خواهد شد، و توافقِ شما با هاویه پابرجا نخواهد ماند؛ هرگاه تازیانهٔ سیل‌آسا بگذرد، آنگاه زیرِ آن لگدمال خواهید شد. اشعیا ۲۸:۱۴‏-‏۱۸.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

«هفت زمان» زیر دروغ‌ها پنهان شده است، و هنگامی که خدا از قوم عهدِ پیشینِ خود می‌گذرد و با یکصد و چهل و چهار هزار نفر عهد می‌بندد، سنگِ زاویه‌ای که پیش‌تر رد شده بود، برکشیده می‌شود تا «سرِ» زاویه شود. برای آنان که این حقیقت را درمی‌یابند، گران‌بهاست، و برای آنان که درنمی‌یابند، سنگی که سرِ زاویه می‌شود نه‌تنها ایشان را خرد می‌کند، بلکه به‌طور استعاری سنگِ قبرشان می‌گردد.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

در کتاب دانیال، در باب هشت و آیهٔ نوزده، با «پایان نهاییِ خشم» روبه‌رو می‌شویم، که بدین‌سان نشان می‌دهد باید «پایان نخستِ خشم» هم وجود داشته باشد. دورهٔ زمانی از ۶۷۷ پیش از میلاد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمایانگر دوره‌ای است که قدس (و لشکر) پایمال می‌شد. اما مطابق دانیال، باب یازده، آیهٔ سی‌وشش، نهاد پاپی تا وقتی که خشم به انجام رسد می‌بایست کامیاب باشد. اگر پایان خشمِ باب هشت، پایان یک دورهٔ زمانی را نشان می‌دهد، آنگاه پایان خشمِ باب یازده نیز پایان یک دورهٔ زمانی را نشان می‌دهد. کتاب‌مقدس همین را به‌روشنی تعلیم می‌دهد، هرچند این حقیقت به‌دست کسانی که با مرگ عهد بسته‌اند با دروغ‌ها پوشانده شده است.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

پایان هر دو خشم، نمایانگر پایان دوره‌ای یکسان از زمان است، زیرا هر دو تحقق همان لعنتِ دوهزار و پانصد و بیست‌سالهٔ پراکندگی، اسارت و بردگی بودند. نخست پادشاهیِ شمالی گرفتار پراکندگی، اسارت و بردگیِ «هفت بار» شد؛ زمانی که در ۷۲۳ پیش از میلاد، پادشاه آشور آنان را اسیر کرد. پادشاهیِ جنوبی در ۶۷۷ پیش از میلاد به همان سرنوشت دچار شد. ارمیا این واقعیت را تأیید می‌کند.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> اسرائیل گوسفندِ پراکنده‌ای است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعیده است؛ و در آخر، این نبوکد نصر، پادشاه بابل، استخوان‌هایش را شکسته است. ارمیا ۵۰:۱۷.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

ارمیا یک داوری تدریجی را بیان می‌کند. آشوریان در سال ۷۲۳ پیش از میلاد پادشاهی شمالی را برمی‌اندازند، سپس در سال ۶۷۷ پیش از میلاد منسی را به بابل، پایتخت خود، می‌برند. آنگاه نبوکدنصر یهویاقیم را می‌گیرد و بدین ترتیب آغاز هفتاد سال اسارت را در ۶۰۶ پیش از میلاد رقم می‌زند. سپس نبوکدنصر صدقیا را می‌گیرد و در ۵۸۶ پیش از میلاد اورشلیم را ویران می‌کند.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

به پادشاهیِ جنوبی هشدار داده شده بود که اگر به شورشِ خود ادامه دهد، به همان سرنوشتِ پادشاهیِ شمالی دچار خواهد شد. داوریِ پادشاهیِ شمالی بر پادشاهیِ جنوبی نیز اجرا خواهد شد، و نمادِ آن داوری خطی بود که باید بر یهودا کشیده شود. در گواهیِ اشعیا، از آن صرفاً با عنوان «خط» یاد شده است، اما در عبارتِ بعدی، این «خط»، «خطِ سامره» است.

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> پس خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: اینک بلایی چنان بر اورشلیم و یهودا می‌آورم که هر که آن را بشنود، هر دو گوشش به صدا خواهد آمد. و بر اورشلیم ریسمانِ اندازه‌گیریِ سامره و شاقولِ خاندانِ اخآب را خواهم کشید؛ و اورشلیم را چنان‌که کسی ظرفی را پاک می‌کند، پاک کرده، آن را وارونه می‌گردانم. و باقی‌ماندۀ میراث خود را ترک خواهم گفت و آنان را به دست دشمنانشان خواهم سپرد؛ و ایشان برای همۀ دشمنانشان طعمه و غنیمت خواهند شد؛ زیرا آنچه را در نظر من بد است به‌جا آورده و مرا از روزی که پدرانشان از مصر بیرون آمدند تا به امروز به خشم آورده‌اند. دوم پادشاهان ۲۱:۱۲-۱۵.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

دو تعبیر نبوی در آیاتی که همین‌اکنون نقل شد وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرند. نخست، گزگزِ گوش‌هاست و دیگری شاقول. در این آیات، خطِ اندازه‌گیریِ سامره نیز به‌عنوان شاقولِ خاندانِ اخاب معرفی می‌شود. خط و شاقول ابزار داوری‌اند که در فرایند بنا به‌کار می‌روند. در این آیات اعلام می‌شود که همان داوری که بر پادشاهیِ شمالی، که با سامره و خاندان اخاب نمایانده شده است، اجرا شد، بر یهودا و اورشلیم نیز آورده خواهد شد. هنگامی که این هشدار مطرح شد، پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل پیش‌تر مورد یورش قرار گرفته، فتح و ویران شده و به بردگی برده شده بود. پیامِ داوریِ خدا گوش‌هایِ کسانی را که هشدار را می‌شنوند به گزگز می‌اندازد. هم شاقول و هم گزگزِ گوش‌ها هر کدام سه بار در کتاب مقدس آمده‌اند. در هر مورد، آنها نمایانگر خشم خدا بر قومِ خودِ او هستند.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> و خداوند آمد و ایستاد و همانند دفعات دیگر ندا داد: «سموئیل، سموئیل.» آنگاه سموئیل پاسخ داد: «سخن بگو، زیرا بنده‌ات می‌شنود.» و خداوند به سموئیل گفت: «اینک در اسرائیل کاری خواهم کرد که هر که آن را بشنود، هر دو گوشش گزگز خواهد کرد. در آن روز بر ضد عیلی هر آنچه دربارهٔ خاندانش گفته‌ام، به انجام خواهم رساند؛ چون آغاز کنم، به پایان نیز خواهم رساند.» اول سموئیل ۳:۱۰-۱۲.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

سرنگونی خاندان عیلی همان پیشگویی‌ای است که هر کس آن را بشنود، هر دو گوشش زنگ خواهد زد. زنگ زدن گوش‌ها در روزگار سموئیل نماد از میان رفتن خاندان عیلی است. تحقق پیشگویی‌ای که به سموئیل داده شد، سرنگونی خاندان عیلی و تثبیت سموئیل به‌عنوان نبی بود. سموئیل نماینده قومی است که همان‌گونه که پطرس می‌گوید، در گذشته قوم خدا نبودند، اما اکنون هستند، زیرا وقتی سموئیل به‌عنوان نبی تثبیت شد، خاندان عیلی نابود شد. ارمیا نیز داوری‌ای را بر ضد رهبری اورشلیم اعلام می‌کند که گوش‌ها را به زنگ می‌آورد.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> و بگو: ای پادشاهان یهودا و ساکنان اورشلیم، کلام خداوند را بشنوید؛ خداوند لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: اینک من بلایی بر این مکان خواهم آورد که هر که آن را بشنود، گوش‌هایش سوت خواهد کشید. ارمیا ۱۹:۳.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

هر سه اشاره به به صدا آمدن گوش‌ها مرتبط با قومی صاحبِ عهد است که با مرگ عهد بسته‌اند و پس از آن مورد یورش قرار می‌گیرند، مغلوب، نابود و پراکنده می‌شوند و به اسارت برده می‌شوند. این به صدا آمدن گوش‌ها نمادی از داوریِ خشمِ خداست، و نمادِ آن داوری نیز سه بار در کتاب مقدس با واژهٔ «شاقول» آمده است. آن را پیش‌تر در دوم پادشاهان و اشعیا خوانده‌ایم، اما اشارهٔ دیگری هم به «شاقول» در کتاب مقدس هست و در آن مورد، واژهٔ «شاقول» از واژهٔ عبریِ متفاوتی نسبت به دو مورد پیشین ترجمه شده است.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> و فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت، بار دیگر آمد و مرا بیدار کرد، همچون مردی که از خوابش بیدار می‌شود. و به من گفت: چه می‌بینی؟ گفتم: نگریستم، و اینک چراغدانی سراسر از طلا که کاسه‌ای بر سر آن است، و هفت چراغ بر آن، و برای آن هفت چراغ که بر سر آن است هفت لوله؛ و دو درخت زیتون نزد آن، یکی بر سمت راست کاسه و دیگری بر سمت چپ آن. پس من پاسخ داده به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت گفتم: ای سرورم، این‌ها چیست؟ آنگاه فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت پاسخ داد و گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. پس گفت: این است کلام خداوند خطاب به زرُبابل: نه به زور و نه به قدرت، بلکه به روح من، می‌گوید خداوند لشکرها. ای کوه عظیم، تو کیستی؟ در برابر زرُبابل به دشتی هموار تبدیل خواهی شد؛ و او سنگ سرِ بنا را با فریادها بیرون خواهد آورد، و خواهند گفت: فیض، فیض بر آن! و کلام خداوند نیز بر من رسید که: دست‌های زرُبابل بنیاد این خانه را نهاده است؛ دست‌های او نیز آن را به پایان خواهد رسانید؛ و تو خواهی دانست که خداوند لشکرها مرا نزد شما فرستاده است. زیرا کیست که روز آغازهای کوچک را خوار شمرده است؟ زیرا ایشان شاد خواهند شد و شاقول را در دست زرُبابل، با آن هفت، خواهند دید؛ آن‌ها چشمان خداوندند که در تمامی زمین در رفت‌وآمدند. سپس من پاسخ داده گفتم: این دو درخت زیتون که بر سمت راست چراغدان و بر سمت چپ آن‌اند چیستند؟ و بار دیگر پاسخ داده گفتم: این دو شاخهٔ زیتون که از طریق دو لولهٔ طلایی روغن زرین را از خود فرو می‌ریزند چیستند؟ او به من پاسخ داد و گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. پس گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامی زمین می‌ایستند. زکریا ۴: ۱-۱۴.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

واژه‌ای که در دوم پادشاهان و اشعیا بیست‌وهشت به «شاقول» ترجمه شده، «mishqâl» است و به معنای «وزنه» است. در هر دو متن، قرار بود یک وزنه (شاقول) به ریسمان افزوده شود. وزنه همان چیزی است که در ترازو به کار می‌رود و نمایانگر داوری است. ریسمانی که وزنه دارد، ریسمانِ داوری است. خطِ سامره دوره‌ی «هفت زمان»، یعنی دوهزار و پانصد و بیست سال بود. همان مدت زمانی که بر پادشاهی شمالی آمده بود، قرار بود بر پادشاهی جنوبی نیز نهاده شود. پایان هر یک از این خطوط در کتاب دانیال به‌عنوان پایانِ غضبِ آخرین یا پایانِ غضبِ نخستین مشخص شده است. این دوره در دانیال به‌عنوان زمانی عرضه شده که در آن اورشلیم و لشکر قرار بود به‌دست دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپی‌گری پایمال شوند. هر دو دوره از زمانی آغاز می‌شد که پایتخت‌های مربوطه مورد یورش قرار گرفته، فتح و ویران می‌شدند و شهروندانشان به اسارت برده می‌شدند.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

اما در زکریا، واژهٔ «plummet» از ترکیب دو واژهٔ عبری ساخته شده است. نخستین واژه «'eben» است که به معنای «ساختن» است و همچنین به معنای «سنگ» نیز هست؛ یعنی «سنگِ بنا». سپس آن واژه با واژهٔ عبری «bedı̂yl» ترکیب می‌شود که به معنای «جدا کردن یا تفکیک کردن» است. «plummet» در زکریا، سنگی است که بر آن بنا می‌گذارند و موجب جدایی و تفکیک می‌شود. این جدایی میان دو دسته از عبادت‌کنندگان است؛ دسته‌ای که وقتی سنگ را می‌بینند شادمان می‌شوند، آن را سنگِ زاویهٔ خود می‌سازند و بر آن بنا می‌کنند، و دستهٔ دیگر که آن را نمی‌بینند، ردّش می‌کنند، بر آن می‌لغزند و سرانجام زیر آن خرد می‌شوند، و آنگاه آن سنگ به سنگِ سرِ گور یا سنگِ مزارشان بدل می‌شود. یک دسته پیمانی با زندگی می‌بندد، و دستهٔ دیگر پیمانی با مرگ.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

در روزگار زکریا، اسرائیلِ باستان به‌تازگی از بابل بیرون آمده بود تا اورشلیم را بازسازی و احیا کند. زروبابل به‌عنوان والی منصوب شد و قرار بود بر کار نظارت کند. او در آغاز کار سنگِ بنا را نهاد و در پایان کار سنگِ سر، یا سنگِ تاج، را بر جای گذاشت. «زروبابل» به معنای «زادهٔ بابل» است. همهٔ نبوت‌ها بر روزهای آخر دلالت دارند، و نام زروبابل نماد تاریخِ پیامِ فرشتهٔ اوّل است، زمانی که سنگِ بنا نهاده شد؛ و نام او همچنین نماد پیامِ فرشتهٔ سوم است، هنگامی که سنگِ سر، یا سنگِ تاج، نهاده می‌شود. تجلیِ افاضهٔ روح‌القدس چه در جنبش نخست و چه در جنبش دوم با نام زروبابل (زادهٔ بابل) نمایانده شده است، زیرا نمایانگر پیامی است که آخرین نسلِ «زادگانِ بابل» را به خروج فرامی‌خواند. این همان پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» را نمایندگی می‌کند که در جنبش نخست رخ داد، و در جنبش نهاییِ «فریادِ بلند» در آستانهٔ وقوع است.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

دو درخت زیتون، دو شاخهٔ زیتون، و دو شخصِ مسح‌شده که نماد ظرف‌هایی هستند که دو لولهٔ طلایی روغن را در آن‌ها می‌ریزند:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

زکریا بارها پرسیده بود که دو درخت زیتون چه کسانی بودند و بدین‌سان توجه را به نمادهای گوناگونِ دو شاهد جلب کرده بود. خواهر وایت دو درخت زیتون را همان دو شاهدِ مکاشفهٔ یازدهم می‌داند.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> دربارهٔ دو شاهد، پیامبر علاوه بر این می‌گوید: «این‌ها دو درخت زیتون و دو چراغدان‌اند که در پیشگاه خدای زمین ایستاده‌اند.» «کلام تو»، مزمورنویس گفت، «چراغی است برای پاهایم و نوری برای راهم.» مکاشفه ۱۱:۴؛ مزمور ۱۱۹:۱۰۵. این دو شاهد نمایندهٔ نوشته‌های مقدسِ عهد عتیق و عهد جدیدند. مناقشهٔ عظیم، ۲۶۷.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

زکریا می‌خواست بفهمد این دو شاهد چه کسانی بودند. در انقلاب فرانسه، آن‌ها عهد عتیق و عهد جدید بودند. آن‌ها به‌صورت موسی و ایلیا تصویر شدند که در خیابان به‌دست آن وحش که از هاویه برمی‌آمد کشته شدند. آن‌ها نمایانگرِ خدمتِ «فیوچر فور آمریکا» هستند که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شد.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

در آغاز فصل، پس از آن‌که زکریا بیدار می‌شود، هنگامی که استخوان‌های خشکِ مردگان گرد هم آورده می‌شوند، اما هنوز زنده نشده‌اند، جبرئیل می‌پرسد: «چه می‌بینی؟» زکریا آنچه را دیده، شرح می‌دهد و سپس می‌پرسد: «این‌ها چیستند، ای سرورم؟» جبرئیل با پاسخ دادن به پرسش زکریا با پرسشی دیگر، موضوع سؤال را برجسته می‌کند. او از زکریا می‌پرسد: «آیا نمی‌دانی این‌ها چیستند؟» سپس جبرئیل پاسخ می‌دهد: «این است کلام خداوند به زربابل که می‌گوید: نه به زور و نه به قدرت، بلکه به روح من؛ می‌گوید خداوندِ لشکرها.»

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

کلام خداوند که به زروبابل داده شد این بود: «نه به زور، نه به قدرت، بلکه به روح من. ای کوه عظیم، تو کیستی؟ در برابر زروبابل به دشت مبدّل خواهی شد؛ و او سنگ رأس آن را با هلهله بیرون خواهد آورد، ندا کنان: فیض، فیض بر آن.»

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

زربابل، والی، نمایانگر آن پیام‌آوری است که در آغاز و پایان تاریخ راه را هموار می‌کند، و در برابر او کوه چون دشت می‌شود. اشعیا کار همان پیام‌آور را مشخص می‌کند و می‌گوید که او «در بیابان شاهراهی برای خدای ما راست خواهد کرد»، و سبب خواهد شد که «هر دره‌ای» «برآمده شود». او همچنین سبب خواهد شد که «هر کوه و هر تپه‌ای» «پست گردد»، زیرا «کوه بزرگ» در برابر والی زربابل «چون دشت خواهد شد».

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

پیامِ «هفت زمان»ِ ویلیام میلر از سوی خدا به او داده شد. زروبابل نمایانگرِ ویلیام میلر است که سنگِ بنیادِ «هفت زمان» را نهاد، و همچنین نمایندهٔ آن دستانی است که «سنگِ رأس را بیرون خواهند آورد» با «هلهله، ندا، فیض، فیض بر آن». دو بار آمدنِ واژهٔ «فیض» نمایانگرِ پیامِ ندای نیمه‌شب است. «هلهله» همان پیامی را نمایان می‌کند که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم نمایان می‌سازد و «ندا» نمایانگرِ ندای نیمه‌شب است. تمامِ این بخش دربارهٔ پیامِ ندای نیمه‌شب است. این دربارهٔ باکره‌هایی است که در خیابان‌های مکاشفهٔ یازدهم که از درهٔ استخوان‌های خشک و مرده می‌گذرد، در خوابِ مرگ فرو رفته بودند. این دربارهٔ رستاخیزِ استخوان‌های خشک و مرده است، و همچنین دربارهٔ نقشِ نبویِ «شاقول» که باکره‌های دانا آن را می‌بینند و همین سببِ شادمانی‌شان می‌شود.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

سپس زکریا می‌گوید: «علاوه بر این.» «علاوه بر این» یعنی قرار دادن متنِ بعدی بر متنِ پیشین. این اشاره‌ای است به اصل نبویِ «سطر بر سطر». گفت‌وگوی پیشین بیداریِ نیمه‌شبِ قوم خدا را که زکریا نمایندهٔ آن است، مشخص کرد. گفت‌وگوی پیشین بارها بر اشتیاق قوم خدا در ایام آخر برای درک اینکه دو شاهدِ مکاشفهٔ یازدهم چه کسانی هستند تأکید کرد. گفت‌وگوی پیشین مشخص کرد که زربابل نمایندهٔ کار در جنبش نخستین و نیز در جنبش آخرین است. مشخص شد که «دستانِ» زربابل (نمایانگر قدرت انسانی) می‌بایست سنگِ بنیاد و سنگِ سر را بگذارند، اما کارِ دستان او تنها از راهِ قدرت الهیِ تسلی‌دهنده انجام شده و می‌شود.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

گفت‌وگویی که در پی آمد، که باید بر گفت‌وگوی قبلی قرار داده شود، بیان می‌کند که وقتی «دستان زربابل» کار را به پایان می‌رسانند، آنگاه قوم خدا در روزهای آخر «خواهند دانست که خداوند» جبرئیل، حامل نور، را «به سوی» قوم خدا «فرستاده» است. آنان فرایند ارتباط آسمانی را بازخواهند شناخت که نخستین حقیقتِ نمایانده‌شده در ارتباط با مکاشفه عیسی مسیح است. رد کردن پیام و کار زربابل، رد کردن پیامی است که از جبرئیل می‌آید؛ همان پیامی که او از مسیح دریافت کرد و مسیح نیز آن را از پدر دریافت کرده بود.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

سپس دو دسته از پرستندگان مشخص می‌شوند. یک دسته «روزِ امور کوچک را حقیر شمرده است؟» دستهٔ دیگر «شاد خواهند شد» وقتی که «شاغول را در دستِ زرّوبابل با آن هفت» ببینند؛ «آنها چشمان خداوندند که در تمام زمین می‌گردند.» کسانی که روزِ امور کوچک را خوار می‌شمارند، کار تاریخی ویلیام میلر را چنان‌که با «شاغول» نمایانده شده است، خوار می‌شمارند. آنها در تقابل‌اند با کسانی که وقتی «شاغول» را در دستِ زرّوبابل می‌بینند، شاد می‌شوند. «شاغولِ» زکریا سنگِ بنایی است که ایجادِ جدایی می‌کند. یک دسته «شاغول» را خوار می‌شمارند، زیرا از دیدنِ این‌که «شاغول» در دستِ زرّوبابل با «آن هفت» است، سر باز می‌زنند. واژهٔ «هفت» که با «شاغول» آمده است، همان واژهٔ عبری‌ای است که در لاویانِ بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

سپس زکریا تکرار می‌کند که وقتی بیدار می‌شود، نمی‌داند آن دو شاهد چه کسانی‌اند. پس بار دیگر می‌پرسد: «این دو درخت زیتون چه هستند؟» و باز تکرار می‌کند و می‌پرسد: «این دو شاخه زیتون چه هستند که از طریق دو لولهٔ زرین روغنِ زرین را از خود بیرون می‌ریزند؟» و جبرئیل برای تأکید، بار دیگر پرسشِ زکریا را با پرسشی پاسخ می‌دهد: «آیا نمی‌دانی این‌ها چه هستند؟» و زکریا پاسخ می‌دهد: «نه.» سپس جبرئیل می‌گوید: «این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزدِ خداوندِ تمامِ زمین ایستاده‌اند.»

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

فصل با بیدار کردن زکریا از خواب به دست جبرئیل آغاز می‌شود. ازاین‌رو زکریا نماد دوشیزگانی است که در نیمه‌شب بیدار می‌شوند، و هنگامی که آن دوشیزگان بیدار می‌شوند، چنین نمایانده می‌شوند که باری طاقت‌فرسا بر دوش دارند تا دریابند دو شاهدِ باب یازدهمِ کتاب مکاشفه نماد چه هستند. همه کتاب‌های کتاب مقدس در کتاب مکاشفه به هم می‌پیوندند و به پایان می‌رسند. همه پیامبران با یکدیگر هم‌داستان‌اند، زیرا خدا خدای آشفتگی نیست. همه پیامبران بیش از آن‌که درباره روزگاری که در آن می‌زیستند سخن بگویند، درباره روزهای آخر سخن می‌گویند.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

جبرئیل اصل آلفا و امگا را به کار می‌گیرد، با این تشخیص که زربابل کار ساخت هیکل را آغاز خواهد کرد و به پایان خواهد رساند. کار او به‌صورت نهادن سنگِ بنیاد در آغاز و آوردن سنگِ رأس در پایان معرفی می‌شود. زربابل نمایندهٔ جنبش میلریتی‌ها و جنبش فیوچر فور آمریکا است.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

آنچه جبرئیل به زکریا می‌گوید این است که کارِ فریادِ نیمه‌شب، چه در جنبشِ فرشتهٔ اول و چه در جنبشِ فرشتهٔ سوم، با قدرتِ روح‌القدس به انجام می‌رسد.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

در حالی که مرده در خیابان افتاده بودند، جهان بر اجسادشان شادی می‌کرد؛ اما چون برخاستند، جهان ترسید و آنان شاد شدند. آنان شاد می‌شوند، زیرا شاقولِ آن «هفت بار» را در دستِ زروبابل می‌بینند. شاقول همان سنگی است که بر آن بنا می‌شود و خردمندان را از نادانان جدا می‌سازد.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

زکریا نمی‌گوید «هفت»، بلکه می‌گوید «آن هفت». آنها هر دو، دو هزار و پانصد سال و بیست سالِ پراکندگی را می‌بینند. واژه‌ای که به «هفت» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در لاویان بیست و شش به «هفت بار» ترجمه شده و نمایانگر «لعنتِ» بردگی است که بر هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل آورده شد. کتاب دانیال «آن هفت» را به‌عنوان غضبِ نخستین و غضبِ واپسین معرفی می‌کند.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

سنگِ بنایی که ویلیام میلر نهاد، «هفت بار» بود، و سنگِ رأسی که جنبشِ فرشتهٔ سوم نهاد، «هفت بار» است. آنان که هنگام دیدنِ «آن هفت» در بیداریِ فریادِ نیمه‌شبِ روزهای آخر شادمانی می‌کنند، شاهدِ جدایی و تفکیکِ شریف از دنی خواهند بود. شریفان با رسیدن به یگانگیِ کامل شادمان خواهند شد، و دنیان خیلی دیر درخواهند یافت که آن روغنی را که از میانِ دو لولهٔ زرّین فرو می‌آمده، ندارند. حقیقتی که برای یک گروه مایهٔ شادمانی است، برای گروهِ دیگر سنگِ لغزش خواهد بود، هرچند دیدنش برای همهٔ آنان که مایل به دیدن بودند میسّر بود.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

همان‌گونه که «هفت بار» در آغاز، در سال ۱۸۵۶، به آزمونی بدل شد، زمانی که ادونتیسم فیلادلفیایی به ادونتیسم لاودیکیایی گذار کرد، «هفت بار» بار دیگر در پایان به آزمونی بدل می‌شود، درست در همان‌جا که ادونتیسم لاودیکیایی به ادونتیسم فیلادلفیایی گذار می‌کند. آزمون در آغاز در سال ۱۸۶۳، با ردِ آموزهٔ کتاب‌مقدسیِ «هفت بار»، شکست خورد. کسانی که در سال ۲۰۲۳ در آزمونِ پایانی مردود شوند، به سببِ ردِ تجربهٔ مقتضیِ چارهٔ مشخص‌شده به‌وسیلهٔ «هفت بارِ» لاویانِ بابِ بیست‌وشش چنین خواهند کرد.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

پیش از آن‌که به بررسی پیام نبوی شش فصل نخست کتاب دانیال بپردازیم، مهم بود که روشن شود که کتاب دانیال «هفت زمان» را به‌طور کامل تأیید می‌کند؛ زیرا فصل‌های چهار و پنج درباره «هفت زمان» هستند و آغاز و پایانِ دو شاخِ وحشِ برخاسته از زمین در فصل سیزدهمِ مکاشفه را مشخص می‌کنند.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

بررسی آن شش فصل نخست را در مقاله بعدی آغاز خواهیم کرد.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> نوری که دانیال از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این روزهای آخر عطا شده بود. رؤیاهایی که او در کرانه‌های اولای و حدقل، رودهای بزرگ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی تحقق خواهند یافت.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> شرایط قوم یهود را در نظر بگیرید، هنگامی که نبوت‌های دانیال داده شدند.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> بیایید وقت بیشتری به مطالعهٔ کتاب مقدس اختصاص دهیم. ما کلام را آن‌گونه که باید درک نمی‌کنیم. کتاب مکاشفه با دستوری خطاب به ما آغاز می‌شود که تعالیمی را که در خود دارد درک کنیم. «خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند»، خدا اعلام می‌کند، «و آنچه در آن نوشته شده است را حفظ می‌کنند؛ زیرا زمان نزدیک است.» وقتی ما به‌عنوان یک قوم بفهمیم این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما بیداری روحانی بزرگی دیده خواهد شد. با وجود دستوری که برای جست‌وجو و مطالعهٔ آن به ما داده شده است، ما درس‌هایی را که می‌آموزد به‌طور کامل درک نمی‌کنیم.

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> «در گذشته آموزگاران اعلام کرده‌اند که دانیال و مکاشفه کتاب‌هایی مُهر و موم‌شده‌اند و مردم از آنها روی برتافته‌اند. آن پرده‌ای که رازآلودگیِ ظاهری‌اش بسیاری را از برداشتنش بازداشته بود، به‌دستِ خودِ خداوند از این بخش‌های کلام او کنار زده شده است. خودِ نام «مکاشفه» این ادعا را که کتابی مُهر و موم‌شده است، نقض می‌کند. «مکاشفه» به این معناست که چیزی مهم آشکار می‌شود. حقایق این کتاب خطاب به کسانی است که در این ایامِ آخر زندگی می‌کنند. ما با پردهٔ برداشته‌شده در مکان مقدسِ امور قدسی ایستاده‌ایم. نباید بیرون بایستیم. باید وارد شویم؛ نه با افکار سهل‌انگارانه و بی‌حرمت، نه با گام‌های شتاب‌زده، بلکه با حرمت و ترسِ الهی. به زمانی نزدیک می‌شویم که نبوت‌های کتاب مکاشفه قرار است تحقق یابند.» شهادت‌ها برای خادمان، 113.

Back to Articles