Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Four

کتابِ یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شمارهٔ بیست‌وچهار

Number Twenty-Four

شماره بیست‌وچهار

Author

Jeff Pippenger

Published

January 6, 2026

Formats

PDF
Word

We ended our last article touching on the three parallel lines of prophetic testimony represented by chapters eleven through twenty-two in Genesis, the first book of the Old Testament, Matthew the first book of the New Testament and Revelation the last book of both the New Testament and the Bible. The line of Genesis identifies the covenant with Abram, the line of Matthew identifies the covenant with the Christian church, with Peter as the symbol of the beginning and end of modern spiritual Israel. The middle verses of both lines identify the seal of God, with Abram, it was “circumcision,” and with Peter it was his name changing. The center verse of the line in Revelation is chapter seventeen, verse twelve.

مقاله پیشین را با اشاره به سه خط موازیِ شهادت نبوی به پایان رساندیم که در فصل‌های یازده تا بیست‌ودوِ کتاب پیدایش، نخستین کتاب عهد عتیق، انجیل متی، نخستین کتاب عهد جدید، و مکاشفه یوحنا، آخرین کتابِ هم عهد جدید و هم کل کتاب مقدس، نمایان می‌شوند. خطِ پیدایش عهد با ابرام را معرفی می‌کند؛ خطِ متی عهد با کلیسای مسیحی را معرفی می‌کند و در آن پطرس نمادِ آغاز و پایانِ اسرائیلِ روحانیِ معاصر است. آیاتِ میانیِ هر دو خط، مُهرِ خدا را مشخص می‌کنند؛ برای ابرام «ختنه» بود و برای پطرس، تغییرِ نامش. آیهٔ مرکزیِ خطِ مکاشفه، فصل هفده، آیهٔ دوازده است.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:12.

> و آن ده شاخ که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز هیچ سلطنتی نیافته‌اند؛ ولی با وحش برای یک ساعت همچون پادشاهان قدرت خواهند یافت. مکاشفه ۱۷:۱۲

Genesis and Matthew identify the marriage of Divinity with humanity, and Revelation identifies the marriage of the beast and the dragon at the Sunday law. All three lines point to the Sunday law where one class manifests the mark of the beast and the other the seal of God. The counterfeit of the beast and dragon in verse twelve is the omega mention of Nimrod’s tower in Genesis eleven. There the counterfeit covenant religion met its judgment, and in Revelation seventeen the whore–who is Babylon the great–is judged. Nimrod is the alpha to the Vatican’s omega, and for this reason the papacy is Babylon the great, the omega to Nimrod’s Babel the alpha.

سفر پیدایش و انجیل متی پیوندِ الوهیت با انسانیت را مشخص می‌کنند، و مکاشفهٔ یوحنا پیوندِ وحش و اژدها را در زمانِ قانونِ یکشنبه مشخص می‌کند. هر سه خط به قانونِ یکشنبه اشاره می‌کنند؛ جایی که یک گروه نشانِ وحش را آشکار می‌کند و گروهِ دیگر مُهرِ خدا را. همتای جعلیِ وحش و اژدها در آیهٔ دوازده، اشارهٔ اُمگایی به برجِ نمرود در پیدایشِ یازده است. در آنجا دینِ عهدِ جعلی با داوری خود روبه‌رو شد، و در مکاشفهٔ هفده فاحشه — که همان بابلِ عظیم است — داوری می‌شود. نمرود آلفا در برابر اُمگای واتیکان است، و از همین رو پاپیّت بابلِ عظیم است؛ اُمگا در برابر بابلِ نمرودِ آلفا.

Of note in these three middle verses is that the testimony contained in each middle point of the line is actually three verses.

شایان ذکر در این سه آیهٔ میانی این است که شهادتی که در هر نقطهٔ میانیِ خط گنجانده شده، در واقع سه آیه است.

> This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

> این است عهد من که باید نگاه دارید، میان من و شما و نسل تو پس از تو: هر پسر در میان شما ختنه شود. و گوشت ختنه‌گاه خود را ختنه کنید، و این نشانهٔ عهد میان من و شما خواهد بود. و هر که هشت‌روزه باشد، در میان شما ختنه شود؛ هر پسر در نسل‌های شما، خواه زادهٔ خانه باشد یا به پول از بیگانه‌ای که از نسل تو نیست خریده شده باشد. پیدایش ۱۷:۱۰-۱۲.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> و عیسی در پاسخ به او گفت: خوشابه‌حال تو، شمعون بن‌یونا، زیرا این را جسم و خون بر تو مکشوف نساخت، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و ابواب جهنم بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هر آنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هر آنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. متی ۱۶: ۱۷-۱۹.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:11–13.

> و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما با وحش برای ساعتی چون پادشاهان اقتدار می‌گیرند. اینان یک‌دل‌اند و قدرت و قوت خود را به وحش خواهند داد. مکاشفه 17:11-13.

The story of the counterfeit covenant represented by Nimrod’s bricks and mortar, and his counterfeit system of church and state, represented by the tower and the city, typifies the counterfeit system of the image of the beast represented in the omega of Nimrod’s story. Three lines, with three center points of three verses, which all testify to the covenant of life and the covenant of death. The one hundred and forty-four thousand are the true eighth who are of the seven, and the papacy is simply the counterfeit. Nimrod’s class has unity of mind at their marriage, a counterfeit to the one hundred and forty-four thousand, who are unified with the mind of Christ. The counterfeit beast “was, and is not,” is a counterfeit of Christ who was, and is, and is yet to come. In verse eight the full expression of the counterfeit represented by the papacy is expressed.

داستانِ عهدِ جعلی که آجر و ملاتِ نمرود نماد آن است، و نیز نظامِ بدلیِ کلیسا و دولتِ او که برج و شهر نمایندهٔ آن‌اند، نمونه‌ای از نظامِ بدلیِ صورتِ وحش را نشان می‌دهد که در اومگای داستانِ نمرود بازنمایی شده است. سه خط، با سه نقطهٔ مرکزیِ سه آیه، که همگی بر عهدِ حیات و عهدِ مرگ شهادت می‌دهند. یکصد و چهل و چهار هزار، هشتمِ حقیقی‌اند که از هفت‌اند، و پاپیّت صرفاً بدلِ آن است. جماعتِ نمرود در ازدواجشان وحدتِ فکر دارند، که بدلی در برابرِ یکصد و چهل و چهار هزار است، آنان که با فکرِ مسیح متحدند. وحشِ بدلیِ «بود و نیست»، بدلی از مسیح است که بود و هست و خواهد آمد. در آیهٔ هشت، بیانِ کاملِ بدلِ نمایانده‌شده توسطِ پاپیّت آمده است.

> The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

> آن وحشی که دیدی، بود و نیست؛ و از چاه بی‌پایان برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت؛ و ساکنان زمین، که نام‌هایشان از بنیاد جهان در کتاب حیات نوشته نشده است، در شگفت خواهند شد، چون آن وحش را ببینند که بود و نیست، و با این همه هست. مکاشفه ۱۷:۸

Jesus is He who was, and is, and is yet to come, and the papacy, the eighth that is of the seven, is the beast that “was, and is not, and yet is.” The “one hour” that the marriage of the dragon and beast represents the history from the Sunday law, where the one hundred thousand represented by Peter and Abram, ascend to the heaven as an ensign, at the very time the papacy ascends.

عیسی همان کسی است که بود و هست و خواهد آمد، و دستگاه پاپی، آن هشتمی که از هفت است، همان وحشی است که "بود، و نیست، و با این همه هست." آن "یک ساعت" که ازدواجِ اژدها و وحش نشان می‌دهد، تاریخ از قانون یکشنبه است، که در آن یکصد هزار نفری که به‌وسیلهٔ پطرس و ابرام نمایندگی می‌شوند، چون بیرقی به آسمان صعود می‌کنند، درست در همان زمانی که دستگاه پاپی صعود می‌کند.

We have been seeking to address the book of Joel from the perspective that Peter at Pentecost identified his Pentecostal message as a fulfillment of Joel. In the three covenant lines of twelve chapters each, the middle three verses of each line address the identical history, and Peter is represented in that history as being with Jesus at Caesarea Philippi, which is Panium, which is where the world is now on the verge of experiencing. At Panium, Peter is also in Jerusalem at the Pentecostal outpouring. The three lines of twelve chapters converge at Panium and Pentecost when the seal of God is impressed upon Christ’s bride and the mark of the beast is impressed upon Satan’s bride. The book of Joel is identifying the wake-up call in the parable of the ten virgins, when the Laodicean Seventh-day Adventist church awakens to the fact that they are lost.

ما در پی آن بوده‌ایم که کتاب یوئیل را از این منظر بررسی کنیم که پطرس در روز پنتیکاست، پیام پنتیکاستی خود را تحققِ یوئیل دانست. در سه خطِ عهد، هر یک شامل دوازده فصل، سه آیهٔ میانیِ هر خط به همان تاریخ واحد می‌پردازند، و در آن تاریخ، پطرس چنان به تصویر کشیده می‌شود که همراه عیسی در قیصریهٔ فیلیپی، یعنی پانیوم، است؛ همان جایی که جهان اکنون در آستانهٔ تجربهٔ آن قرار دارد. در پانیوم، پطرس همچنین در اورشلیم، هنگام ریزش روح‌القدس در پنتیکاست، حضور دارد. سه خطِ دوازده‌فصلی در پانیوم و پنتیکاست به هم می‌رسند، زمانی که مُهرِ خدا بر عروسِ مسیح نهاده می‌شود و نشانِ وحش بر عروسِ شیطان نقش می‌بندد. کتاب یوئیل زنگِ بیدارباش در مَثَلِ ده باکره را مشخص می‌کند، هنگامی که کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیه‌ای به این واقعیت بیدار می‌شود که گمشده‌اند.

The book of Joel is set within the context of four generations.

کتاب یوئیل در چارچوب چهار نسل قرار گرفته است.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

> کلام خداوند که به یوئیل پسر پتئیل رسید.

> Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land.

> ای پیران، این را بشنوید، و ای همهٔ ساکنان سرزمین، گوش فرا دهید.

> Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten. Joel 1:1–4.

> آیا چنین چیزی در روزگار شما رخ داده است، یا حتی در روزگار پدرانتان؟ این را برای فرزندانتان بازگو کنید، و بگذارید فرزندانتان آن را برای فرزندان خود بازگو کنند، و فرزندان ایشان برای نسلی دیگر. آنچه کرم جوانه‌خوار باقی گذاشته است، ملخ خورده است؛ و آنچه ملخ باقی گذاشته است، کرم برگ‌خوار خورده است؛ و آنچه کرم برگ‌خوار باقی گذاشته است، کرم پروانه خورده است. یوئیل ۱:۱-۴.

The “old men” are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing is accomplished during the outpouring of the Holy Spirit. The “old men” are represented by Ezekiel as “the ancient men.”

«پیران» رهبران کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیایی در زمان مهرگذاریِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند، و این مهرگذاری در هنگام فرو‌ریختنِ روح‌القدس به انجام می‌رسد. «پیران» را حزقیال «مردان کهنسال» می‌نامد.

> Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:12.

> سپس او به من گفت: ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که پیران خاندان اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در اتاق‌های خیالات خویش؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. حزقیال ۸:۱۲.

Inspiration is clear that the sealing of Ezekiel chapter nine is the same sealing as chapter seven of Revelation. It is also clear that the “ancient men” of chapter eight’s four escalating abominations, are represented by the number 25. Twenty-five “ancient men” who were to be the guardians of God’s flock, are the men bowing to the sun. They are the first to be judged. In context of the sanctuary that they turn away from, they represent two courses of twelve priests and the high priest. At the Sunday law, they bow to the sun and accept the mark of the beast, pledging their agreement with the dragon, the beast and the false prophet. The 25 were typified by the 250 in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who represent the threefold union that the 250 men offering incense join. The three ring leaders of apostasy died when the earth opened its mouth and swallowed them up.

الهام الهی به‌وضوح نشان می‌دهد که مهرکردنِ باب نهمِ حزقیال همان مهرکردنی است که در باب هفتمِ مکاشفه آمده است. همچنین روشن است که «مردان کهنسالِ» چهار رجسِ فزایندهٔ باب هشتم با عدد ۲۵ نمایانده شده‌اند. بیست‌وپنج «مرد کهنسال» که باید نگهبانان گلهٔ خدا باشند، همان مردانی‌اند که در برابر خورشید سجده می‌کنند. آنان نخستین کسانی هستند که داوری می‌شوند. در ارتباط با مَقدِسی که به آن پشت می‌کنند، آنان نمایندهٔ دو دستهٔ دوازده‌نفری کاهنان و کاهن اعظم‌اند. در هنگام قانونِ یکشنبه، آنان در برابر خورشید سجده می‌کنند و نشانِ وحش را می‌پذیرند و همسوییِ خود را با اژدها، وحش و نبیِ کاذب اعلام می‌کنند. آن ۲۵ نفر به‌وسیلهٔ ۲۵۰ نفر در شورشِ قورح، داتان و ابیرام نمادپردازی شده بودند؛ و قورح، داتان و ابیرام نمایندهٔ اتحادِ سه‌گانه‌ای هستند که آن ۲۵۰ مردِ بخورگزار به آن می‌پیوندند. آن سه سردستهٔ ارتداد هنگامی مردند که زمین دهان گشود و آنان را فرو بلعید.

> And Moses said, Hereby ye shall know that the Lord hath sent me to do all these works; for I have not done them of mine own mind. If these men die the common death of all men, or if they be visited after the visitation of all men; then the Lord hath not sent me. But if the Lord make a new thing, and the earth open her mouth, and swallow them up, with all that appertain unto them, and they go down quick into the pit; then ye shall understand that these men have provoked the Lord.

> و موسی گفت: از این خواهید دانست که خداوند مرا فرستاده است تا همهٔ این کارها را انجام دهم، زیرا آنها را از روی ارادهٔ خود نکرده‌ام. اگر این مردان به مرگِ معمولِ همهٔ آدمیان بمیرند یا به عقوبتِ معمولِ همهٔ آدمیان دچار شوند، آنگاه خداوند مرا نفرستاده است. اما اگر خداوند کاری نو پدید آورد و زمین دهانِ خود را بگشاید و ایشان را با هرچه به آنان تعلق دارد فرو برد و آنان زنده به گودال فرو روند، آنگاه خواهید دانست که این مردان خداوند را به خشم آورده‌اند.

> And it came to pass, as he had made an end of speaking all these words, that the ground clave asunder that was under them: And the earth opened her mouth, and swallowed them up, and their houses, and all the men that appertained unto Korah, and all their goods. They, and all that appertained to them, went down alive into the pit, and the earth closed upon them: and they perished from among the congregation.

> و چنین شد که چون او سخن گفتنِ همهٔ این سخنان را به پایان رسانید، زمینی که زیر ایشان بود شکافته شد؛ و زمین دهان خود را گشود و ایشان را با خانه‌هایشان، و همهٔ مردانی که به قورح تعلق داشتند، و همهٔ اموالشان فرو برد. ایشان، و هر که به ایشان تعلق داشت، زنده به هاویه فرود رفتند، و زمین بر ایشان بسته شد؛ و ایشان از میان جماعت هلاک شدند.

> And all Israel that were round about them fled at the cry of them: for they said, Lest the earth swallow us up also. And there came out a fire from the Lord, and consumed the two hundred and fifty men that offered incense. Numbers 16:28–35.

> و تمامی اسرائیلیان که گرد آنان بودند، چون فریاد ایشان را شنیدند، گریختند؛ زیرا گفتند: مبادا زمین ما را نیز فرو ببرد. و آتشی از نزد خداوند بیرون آمد و آن دویست و پنجاه مرد را که بخور می‌سوزاندند، سوزانید. اعداد 16:28-35.

The rebellion of 1888 was typified by the rebellion of Korah, Dahan, Abiram and the 250 men who offered incense. The 250 men had formed an alliance with a threefold confederacy that arrives at the Sunday law when the United States, the earth beast opens its mouth and speaks as a dragon. At that point, the latter rain is poured out without measure, just as the 250 men that offered incense were destroyed by fire coming down from heaven. The 250 men represent a false religious system who are destroyed during the outpouring of the latter rain at the Sunday law. The earth opening up on Korah and his cohorts, is the earthquake of Revelation eleven, that identifies the United States opening its mouth and speaking as a dragon. When the fire came down out of heaven on the 250, it typified the fire of Elijah at Mount Carmel, when those false prophets were slain. Elijah’s fire at Mount Carmel aligns with the Sunday law, so the fire upon the 250 men is the Sunday law fire of the latter rain.

شورشِ سال ۱۸۸۸ با شورشِ کوراه، داهان، ابیرام و ۲۵۰ مردی که بخور تقدیم کردند، نمونه‌وار نشان داده شده بود. آن ۲۵۰ مرد با کنفدراسیونی سه‌گانه متحد شده بودند که وقتی ایالات متحده، یعنی وحشِ زمین، دهان خود را می‌گشاید و چون اژدها سخن می‌گوید، به قانونِ یکشنبه می‌رسد. در آن هنگام، بارانِ آخر بی‌اندازه افاضه می‌شود، همان‌گونه که آن ۲۵۰ مردِ بخورگذار به‌وسیلهٔ آتشی که از آسمان فرود آمد نابود شدند. آن ۲۵۰ مرد نمایانگرِ یک نظامِ دینیِ کاذب‌اند که در هنگامِ افاضهٔ بارانِ آخر در قانونِ یکشنبه نابود می‌شوند. گشوده شدنِ زمین بر کوراه و یارانش، همان زلزلهٔ مکاشفهٔ یازده است که نشان می‌دهد ایالات متحده دهان خود را می‌گشاید و چون اژدها سخن می‌گوید. وقتی آتش از آسمان بر آن ۲۵۰ نفر فرود آمد، نمادِ آتشِ الیاس در کوهِ کرمل بود، زمانی که آن پیامبرانِ کاذب کشته شدند. آتشِ الیاس در کوهِ کرمل با قانونِ یکشنبه هم‌راستا است؛ بنابراین آتشی که بر آن ۲۵۰ مرد آمد، آتشِ قانونِ یکشنبهٔ بارانِ آخر است.

The passage in Numbers dealing with Korah’s rebellion, is prophetically aligned with the rebellion against the message of the Promised Land, as presented by Joshua and Caleb. That rebellion represents the biblical “day of provocation.” The passage of Korah’s rebellion says, “ye shall understand that these men have provoked the Lord.”

بخش مربوط به شورش قورح در سفر اعداد، از نظر نبوی با شورش علیه پیام سرزمین موعود، چنان‌که یوشع و کالب بیان کردند، هم‌راستا است. آن شورش نمایانگر «روزِ به خشم آوردن» در کتاب مقدس است. در بخش شورش قورح آمده است: «خواهید فهمید که این مردان خداوند را به خشم آورده‌اند.»

It is the wise who understand, and the wise are to understand that the history of Korah’s rebellion, is to be laid upon the rebellion against Joshua’s message of the Promised Land. That rebellion took place at Kadesh, and both Kadesh and Korah’s rebellion are the rebellion of Seventh-day Adventism at the Sunday law. Korah and the 250 men who offered incense, typified the 25 men bowing to the sun in Ezekiel 8. The ancient men in Ezekiel eight represent the fourth of four escalating abominations, that are accomplished in Jerusalem, the symbol of God’s church.

این خردمندان‌اند که می‌فهمند، و خردمندان باید دریابند که تاریخ شورشِ قورح، بر شورش علیه پیام یوشع دربارهٔ سرزمین موعود منطبق می‌شود. آن شورش در قادش رخ داد، و هم قادش و هم شورشِ قورح، نمایانگر شورشِ ادونتیسمِ روز هفتم در زمان قانون یکشنبه‌اند. قورح و آن دویست و پنجاه مردی که بخور تقدیم کردند، نمادِ آن بیست و پنج مردی بودند که در حزقیال ۸ به خورشید سجده می‌کردند. مشایخِ مذکور در حزقیال ۸ نمایندهٔ چهارمینِ چهار رجسِ فزاینده‌اند که در اورشلیم، نماد کلیسای خدا، رخ می‌دهند.

The first abomination is the image of jealousy, the second is hidden chambers, the third is weeping for Tammuz and then the 25 men bow down to the sun. Then chapter nine identifies those who are sighing and crying for the abominations, represented in chapter eight. Those that sigh and cry are sealed by the angel that ascends from the east. An angel is a messenger, and represents a message.

نخستین رجس، تمثالِ غیرت است؛ دومی، حجره‌های پنهان؛ سومی، گریستن برای تموز؛ و سپس بیست و پنج مرد در برابر خورشید سجده می‌کنند. آنگاه باب نه کسانی را معرفی می‌کند که برای رجس‌هایی که در باب هشت به تصویر کشیده شده‌اند، آه می‌کشند و می‌گریند. آنانی که آه می‌کشند و می‌گریند به وسیله فرشته‌ای که از شرق برمی‌خیزد مهر می‌شوند. فرشته پیام‌آور است و نماینده یک پیام.

The sealing message from the east, is the message of the east wind, which is the message of Islam. Once the one hundred and forty-four thousand are sealed, the destroying angels begin their work, right where the external line of prophecy teaches that “national apostasy is followed by national ruin.” Before the judgment is accomplished upon those represented by Korah, the rebels are taken outside of Jerusalem. The wicked are removed from Jerusalem, for it is not the righteous that flee Jerusalem.

پیام مُهر از مشرق، پیام باد شرقی است؛ یعنی پیام اسلام. وقتی یکصد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، فرشتگان هلاک‌کننده کار خود را آغاز می‌کنند، دقیقاً همان‌جا که خط بیرونیِ نبوت تعلیم می‌دهد که «پس از ارتداد ملی، ویرانی ملی فرا می‌رسد.» پیش از آن‌که داوری بر کسانی که قورح نمایندۀ آنان است به انجام برسد، شورشیان به بیرونِ اورشلیم برده می‌شوند. بدکاران از اورشلیم بیرون برده می‌شوند، زیرا این عادلان نیستند که از اورشلیم می‌گریزند.

> Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people.

> و نیز روح مرا بلند کرد و به دروازهٔ شرقیِ خانهٔ خداوند که رو به مشرق دارد، برد؛ و اینک در آستانهٔ دروازه بیست‌وپنج مرد بودند. در میان آنان یعازنیا پسر آزور و پلاتیا پسر بنایا را دیدم که از امیران قوم بودند.

> Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh.

> آنگاه او به من گفت: ای پسر انسان، اینان مردانی هستند که شرارت را تدبیر می‌کنند و در این شهر مشورتِ شریرانه می‌دهند؛ آنان که می‌گویند: نزدیک نیست؛ خانه‌ها بنا کنیم؛ این شهر دیگ است و ما گوشتِ آن هستیم.

> Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord;

> پس علیه آنان نبوت کن، نبوت کن، ای پسر انسان. و روح خداوند بر من نازل شد و به من گفت: سخن بگو؛ خداوند چنین می‌گوید؛

> Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ye shall fall by the sword; I will judge you in the border of Israel; and ye shall know that I am the Lord. This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you.

> چنین گفته‌اید، ای خاندان اسرائیل: زیرا آنچه به ذهن شما می‌گذرد، همه را می‌دانم. شما کشتگان خود را در این شهر فزون کرده‌اید و خیابان‌های آن را از کشتگان پر ساخته‌اید. پس خداوند خدا چنین می‌گوید: کشتگان شما که ایشان را در میان آن نهاده‌اید، ایشان همان گوشت‌اند و این شهر همان دیگ؛ اما من شما را از میان آن بیرون خواهم آورد. از شمشیر هراسیده‌اید؛ و من شمشیری بر شما خواهم آورد، خداوند خدا می‌گوید. و شما را از میان آن بیرون خواهم آورد و به دست بیگانگان خواهم سپرد و در میان شما داوری خواهم کرد. به شمشیر خواهید افتاد؛ شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد؛ و خواهید دانست که من خداوندم. این شهر برای شما دیگ نخواهد بود و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من خداوندم؛ زیرا در فرایض من راه نرفته‌اید و احکام مرا به جا نیاورده‌اید، بلکه بر وفق رسوم قوم‌های پیرامون خود عمل کرده‌اید.

> And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down upon my face, and cried with a loud voice, and said, Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel? Ezekiel 11:1–13.

> و چنین شد که هنگامی که من نبوت می‌کردم، فلطیا پسر بنایا مرد. آنگاه به روی خود افتادم و با صدای بلند فریاد زدم و گفتم: آه، ای خداوند خدا! آیا باقی‌ماندۀ اسرائیل را به‌کلی نابود خواهی کرد؟ حزقیال ۱۱:۱-۱۳.

Jerusalem is purified at the Sunday law, when the wheat is separated from the tares. The men represented by the 25, or Korah’s 250 are taken outside, to the “border” of Jerusalem to die. 25 is the number of priests who served for a week, and when symbolized by the tenfold number of 250, it represents the worldwide church, for ten is a symbol of worldwide. The church militant is defined as the church made up of wheat and tares, and the church triumphant represents the church that is only wheat.

اورشلیم در هنگام قانون روز یکشنبه تطهیر می‌شود، زمانی که گندم از علف‌های هرز جدا می‌شود. مردانی که با عدد ۲۵، یا ۲۵۰ِ قورح، نمایانده می‌شوند، به بیرون، به «مرز» اورشلیم برده می‌شوند تا بمیرند. ۲۵ تعداد کاهنانی است که برای یک هفته خدمت می‌کردند، و وقتی به صورت عدد ده‌برابرش، یعنی ۲۵۰، نمادین شود، نمایانگر کلیسای جهانی است، زیرا ده نماد جهانی بودن است. کلیسای مجاهد کلیسایی تعریف می‌شود که از گندم و علف‌های هرز تشکیل شده، و کلیسای پیروزمند نمایانگر کلیسایی است که فقط گندم است.

> “Has God no living church? He has a church, but it is the church militant, not the church triumphant. We are sorry that there are defective members, that there are tares amid the wheat. Jesus said: ‘The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: but while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way…. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn.’

> آیا خدا کلیسای زنده‌ای ندارد؟ او کلیسایی دارد، اما آن کلیسای رزمنده است، نه کلیسای پیروزمند. مایهٔ تأسف است که برخی اعضا کاستی دارند و اینکه در میان گندم نیز علف‌های هرز هست. عیسی گفت: «ملکوت آسمان به مردی می‌ماند که در مزرعهٔ خود بذر نیکو کاشت؛ اما وقتی مردم در خواب بودند، دشمنش آمد و در میان گندم علف‌های هرز کاشت و رفت... پس خادمانِ صاحب‌خانه آمدند و به او گفتند: سرورم، مگر در مزرعه‌ات بذر نیکو نکاشتی؟ پس این علف‌های هرز از کجا آمده‌اند؟ او به ایشان گفت: دشمنی این کار را کرده است. خادمان به او گفتند: پس می‌خواهی برویم و آنها را جمع کنیم؟ اما او گفت: نه؛ مبادا هنگامی که علف‌های هرز را جمع می‌کنید، گندم را نیز با آنها از ریشه برکنید. بگذارید هر دو تا زمانِ درو با هم رشد کنند؛ و در زمانِ درو به دروگران خواهم گفت: نخست علف‌های هرز را گرد آورید و آنها را در دسته‌ها ببندید برای سوزاندن؛ اما گندم را به انبارِ من گرد آورید.»

> “In the parable of the wheat and the tares, we see the reason why the tares were not to be plucked up; it was lest the wheat be rooted up with the tares. Human opinion and judgment would make grave mistakes. But rather than have a mistake made, and one single blade of wheat rooted up, the Master says, ‘Let both grow together until the harvest;’ then the angels will gather out the tares, which will be appointed to destruction. Although in our churches, that claim to believe advanced truth, there are those who are faulty and erring, as tares among the wheat, God is long-suffering and patient. He reproves and warns the erring, but He does not destroy those who are long in learning the lesson He would teach them; He does not uproot the tares from the wheat. Tares and wheat are to grow together till the harvest; when the wheat comes to its full growth and development, and because of its character when ripened, it will be fully distinguished from the tares.

> در مَثَلِ گندم و علف‌های هرز، دلیل این‌که علف‌های هرز نباید کَنده می‌شدند را می‌بینیم؛ زیرا ممکن بود گندم همراه با علف‌های هرز ریشه‌کن شود. رأی و داوری انسانی می‌تواند خطاهای بزرگی مرتکب شود. اما خداوند می‌گوید، به‌جای آن‌که خطایی رخ دهد و حتی یک ساقه گندم ریشه‌کن گردد: «بگذار هر دو با هم تا موسم درو رشد کنند»؛ آنگاه فرشتگان علف‌های هرز را گرد خواهند آورد، که برای نابودی مقرر خواهند شد. هرچند در کلیساهای ما که ادعای ایمان به حقیقتی عمیق‌تر دارند، کسانی هستند که دچار کاستی و خطا هستند، همچون علف‌های هرز در میان گندم، خدا بردبار و صبور است. او خطاکاران را توبیخ می‌کند و هشدار می‌دهد، اما کسانی را که دیر می‌آموزند درسی را که می‌خواهد به آنان بیاموزد، نابود نمی‌کند؛ او علف‌های هرز را از میان گندم ریشه‌کن نمی‌کند. علف‌های هرز و گندم باید تا زمان درو با هم رشد کنند؛ وقتی گندم به رشد و کمال خود برسد، و به‌سبب ویژگی‌اش هنگام رسیدن، کاملاً از علف‌های هرز متمایز خواهد شد.

> “The church of Christ on earth will be imperfect, but God does not destroy His church because of its imperfection. There have been and will be those who are filled with zeal not according to knowledge, who would purify the church, and uproot the tares from the midst of the wheat. But Christ has given special light as to how to deal with those who are erring, and with those who are unconverted in the church. There is to be no spasmodic, zealous, hasty action taken by church members in cutting off those they may think defective in character. Tares will appear among the wheat; but it would do more harm to weed out the tares, unless in God’s appointed way, than to leave them alone. While the Lord brings into the church those who are truly converted, Satan at the same time brings persons who are not converted into its fellowship. While Christ is sowing the good seed, Satan is sowing the tares. There are two opposing influences continually exerted on the members of the church. One influence is working for the purification of the church, and the other for the corrupting of the people of God.” Testimonies to Ministers, 45, 46.

> کلیسای مسیح بر زمین ناقص خواهد بود، اما خدا کلیسای خود را به سبب نقصش نابود نمی‌کند. کسانی بوده‌اند و خواهند بود که غیرتی دارند، اما نه بر حسب معرفت، که می‌خواهند کلیسا را تطهیر کنند و زوان را از میان گندم ریشه‌کن کنند. اما مسیح نور ویژه‌ای داده است درباره اینکه چگونه با آنان که خطا می‌کنند و با کسانی که در کلیسا تبدیل نیافته‌اند رفتار شود. نباید اعضای کلیسا در قطع عضویت کسانی که ممکن است آنان را دارای نقص شخصیت بدانند، دست به اقدام‌های مقطعی، هیجانی و شتاب‌زده بزنند. زوان در میان گندم ظاهر خواهد شد؛ اما وجین کردن زوان، مگر به طریق مقرر خدا، زیان‌بارتر است از آنکه آن‌ها را به حال خود واگذاریم. در حالی که خداوند کسانی را که حقیقتاً تبدیل یافته‌اند به کلیسا می‌افزاید، شیطان در همان حال اشخاصی را که تبدیل نیافته‌اند به مشارکت آن وارد می‌کند. هنگامی که مسیح بذر نیکو می‌افشاند، شیطان زوان می‌افشاند. دو نفوذ متضاد پیوسته بر اعضای کلیسا اعمال می‌شود. یکی برای تطهیر کلیسا عمل می‌کند و دیگری برای فاسد ساختن قوم خدا. شهادات به خادمان، ۴۵، ۴۶.

The wicked are taken outside of Jerusalem to be destroyed. They are removed at the time of the harvest, which is also the time when the wheat has matured, for it is then that the wheat is gathered together as the first fruit wave offering of the two Pentecostal wave loaves. The harvesting of the first fruit of the wheat is a specific subject of biblical prophecy. The separation of the wheat and tares is addressing this very subject, and many of Christ’s parables identify this very significant prophetic waymark.

شریران به بیرون از اورشلیم برده می‌شوند تا هلاک شوند. آنان در زمانِ درو از میان برداشته می‌شوند؛ زمانی که گندم نیز رسیده است، زیرا همان وقت گندم گردآوری می‌شود تا نوبرِ آن به صورتِ هدیهٔ جنباندنیِ دو قرص نانِ عید پنجاهه تقدیم گردد. دروِ نوبرِ گندم موضوعی مشخص در نبوت‌های کتاب‌مقدس است. جداییِ گندم از زوان دقیقاً به همین موضوع می‌پردازد، و بسیاری از مثل‌های مسیح این نشانهٔ راهِ نبویِ بسیار مهم را نشان می‌دهند.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> «بار دیگر، این مَثَل‌ها می‌آموزند که پس از داوری دیگر مهلت توبه‌ای در کار نخواهد بود. هنگامی که کار انجیل به پایان برسد، بلافاصله جدایی میان نیکان و بدان صورت می‌گیرد و سرنوشت هر گروه برای همیشه تعیین می‌شود.» درس‌های عینی مسیح، ۱۲۳.

The wheat offering is the one hundred and forty-four thousand, and the third angel separates the wheat from the tares.

تقدیمهٔ گندم همان صد و چهل و چهار هزار نفر است، و فرشتهٔ سوم گندم را از زوان جدا می‌کند.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: «سخنش هراس‌انگیز است، مأموریتش دهشتناک است. او فرشته‌ای است که باید گندم را از علف‌های هرز جدا کند و گندم را برای انبار آسمانی مهر کند یا ببندد.» این امور باید تمام ذهن و همهٔ توجه را به خود مشغول سازد. بار دیگر به من نشان داده شد که لازم است کسانی که باور دارند ما در حال دریافت آخرین پیام رحمت هستیم، از کسانی که هر روز خطاهای تازه‌ای را می‌پذیرند یا جذب می‌کنند، جدا باشند. دیدم که نه جوان و نه پیر نباید در محافل کسانی که در خطا و تاریکی‌اند شرکت کنند. فرشته گفت: «بگذارید ذهن از پرداختن به چیزهای بی‌فایده بازایستد.» انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۵، صفحهٔ ۴۲۵.

The third angel seals the wheat and also separates the wheat from the tares. The third angel represents the Sunday law, which is where the 25 men, representing the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church are taken outside of Jerusalem and judged. At that point the church militant is transformed into the church triumphant.

فرشتهٔ سوم بر گندم مُهر می‌زند و همچنین گندم را از زَوان جدا می‌کند. فرشتهٔ سوم نمایانگر قانون روز یکشنبه است، و آن زمانی است که ۲۵ مرد، که نمایندگان رهبری کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودکیه‌ای هستند، به خارج از اورشلیم برده شده و داوری می‌شوند. در آن هنگام، کلیسای مبارز به کلیسای پیروزمند تبدیل می‌شود.

> “The work is soon to close. The members of the church militant who have proved faithful will become the church triumphant. In reviewing our past history, having travelled over every step of advance to our present standing, I can say, Praise God! As I see what God has wrought, I am filled with astonishment and with confidence in Christ as Leader. We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and his teaching in our past history.” General Conference Bulletin, January 29, 1893.

> کار به‌زودی به پایان خواهد رسید. اعضای کلیسای مجاهد که وفاداری خود را ثابت کرده‌اند، به کلیسای ظفرمند بدل خواهند شد. وقتی تاریخ گذشته‌مان را مرور می‌کنم و همهٔ گام‌های پیشرفتی را که تا جایگاه کنونی پیموده‌ایم از نظر می‌گذرانم، می‌گویم: خدا را شکر! وقتی آنچه را خدا به انجام رسانده می‌بینم، سرشار از شگفتی و اعتماد به مسیح به‌عنوان رهبر می‌شوم. برای آینده از هیچ چیز بیمی نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان از یاد ببریم. بولتن کنفرانس عمومی، ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۹۳.

The prophetic subject of the separation of the tares from the wheat is a major subject of Bible prophecy. Christ cleansing the temple is an illustration of this work, the climax occurs at the Sunday law, for we the see those who were to be judged taken to the border of Jerusalem to die.

موضوع نبوتیِ جداسازیِ علف‌های هرز از گندم، یکی از موضوعات اصلیِ نبوت‌های کتاب مقدس است. پاک‌سازی هیکل توسط مسیح نمونه‌ای از این کار است؛ اوج آن در زمان قانون یکشنبه رخ می‌دهد، زیرا می‌بینیم کسانی که باید داوری می‌شدند به مرزهای اورشلیم برده می‌شوند تا بمیرند.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

The church of wheat and tares exists until the Sunday law crisis when the tares are removed, not by human strength, but by the third angel—which represents the Sunday law, but also the message of the latter rain then swelling into a loud cry. The tares are an element of the prophetic testimony, as is the wheat. The providence of God reaches the Sunday law and the third angel purifies the temple the second time. He cleansed it on October 22, 1844, and the second temple cleansing is the Sunday law.

کلیسای گندم و زوان تا بحرانِ قانونِ یکشنبه وجود دارد؛ زمانی که زوان‌ها از میان برداشته می‌شوند، نه به نیروی انسانی، بلکه به‌وسیلهٔ فرشتهٔ سوم—که هم نمایندهٔ قانونِ یکشنبه است و هم بیانگرِ پیامِ بارانِ آخر که سپس به فریادِ بلند اوج می‌گیرد. زوان‌ها، همانند گندم، عنصری از شهادتِ نبوی‌اند. مشیتِ خدا به قانونِ یکشنبه می‌رسد و فرشتهٔ سوم بارِ دوم هیکل را تطهیر می‌کند. او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آن را تطهیر کرد و تطهیرِ دومِ هیکل قانونِ یکشنبه است.

The external elements of history that lead to the Sunday law are a major element of the testimony of the church triumphant, as are the tares, the wheat and the binding of the two classes. The closing messages of Revelation are the three angels’ messages, and they separate and bind the two classes, but it is important to see that Sister White identifies that those “closing messages,” “ripen the harvest.” The closing message that ripens the harvest is the latter rain, and it is the fire that binds the 250 men “as fagots for the fires of destruction.”

عناصر بیرونی تاریخ که به قانون یکشنبه می‌انجامند، جزئی عمده از شهادت کلیسای پیروزمندند؛ همان‌گونه که علف‌های هرز، گندم و بسته شدنِ آن دو گروه نیز چنین‌اند. پیام‌های پایانی مکاشفه، پیام‌های سه فرشته‌اند و آنها دو گروه را از هم جدا می‌کنند و در دسته‌ها می‌بندند؛ اما مهم است که ببینیم خواهر وایت تصریح می‌کند که آن «پیام‌های پایانی»، «محصول را می‌رسند». پیام پایانی‌ای که محصول را می‌رساند، باران پسین است و همان آتشی است که ۲۵۰ مرد را «چون دسته‌های هیزم برای آتش‌های نابودی» به هم می‌بندد.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> «بر یوحنا صحنه‌هایی از علاقه‌ای ژرف و تکان‌دهنده در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او موقعیت، خطرات، کشمکش‌ها و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام‌های پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برسانند ثبت می‌کند، خواه همچون بافه‌هایی برای انبار آسمانی، یا همچون دسته‌های هیزم برای آتش‌های هلاکت. موضوعاتی بس عظیم‌الاهمیت بر او مکشوف گردید، به‌ویژه برای کلیسای آخر، تا آنان که باید از خطا به حقیقت بازگردند، دربارهٔ خطرات و کشمکش‌هایی که در برابر ایشان است تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست در خصوص آنچه بر زمین خواهد آمد، در تاریکی باشد.» The Great Controversy, 341.

His cleansing of the temple, is also illustrated by the work of the Dirt Brush man who John the Baptist introduced as the One who followed his ministry. He is the one who sweeps out the rubbish in Miller’s dream.

پاکسازی معبد به دست او، همچنین با کار مرد جارودار که یوحنا تعمیددهنده او را به عنوان کسی که پس از خدمت او می‌آید معرفی کرد، به تصویر کشیده شده است. او همان کسی است که در خواب میلر خاکروبه‌ها را بیرون می‌روبد.

> “The Lord is about to reveal the difference between the righteous and the wicked; for his ‘fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into his garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.’” Review and Herald, November 8, 1892.

> «خداوند به‌زودی تفاوت میان عادلان و شریران را آشکار خواهد کرد؛ زیرا ‘بادزن’ در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد و گندم خود را در انبارش جمع خواهد کرد؛ اما کاه را با آتشی خاموش‌نشدنی خواهد سوزانید.» ریویو اَند هرالد، ۸ نوامبر ۱۸۹۲.

Isaiah is referenced by Sister White, when she identified that in 1849 the Lord had stretched out his hand a second time to gather the remnant of His people, and Isaiah and Sister White are identifying the final gathering of the one hundred and forty-four thousand. The process of gathering includes the scattering and gathering represented as the first disappointment, that leads to the gathering at the end of a tarrying time. Each of these elements of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is a specific topic of biblical prophecy. The external history which the Lord employs as His tool to bring sin to its conclusion is represented in Daniel 11:11; and the final gathering is found in Isaiah 11:11; and the end of the tarrying time is found in Revelation 11:11 and the separation of the wheat and tares at the Sunday law is located in Ezekiel 11:11:

وقتی خواهر وایت تشخیص داد که در سال ۱۸۴۹ خداوند برای بار دوم دست خود را دراز کرده تا باقی‌مانده قوم خویش را گرد آورد، به اشعیا ارجاع داد؛ و اشعیا و خواهر وایت گردآوری نهایی یک‌صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌کنند. فرایند گردآوری شامل پراکندگی و گردآوری‌ای است که به‌صورت «نخستین نومیدی» نشان داده شده و به گردآوری در پایان دوره‌ای از درنگ می‌انجامد. هر یک از این عناصرِ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار، موضوعی ویژه در نبوت کتاب‌مقدسی است. تاریخ بیرونی که خداوند آن را به‌عنوان ابزار خود به کار می‌گیرد تا گناه را به فرجام برساند، در دانیال ۱۱:۱۱ نشان داده شده است؛ و گردآوری نهایی در اشعیا ۱۱:۱۱ یافت می‌شود؛ و پایان زمانِ درنگ در مکاشفه ۱۱:۱۱ یافت می‌شود و جدایی گندم و زوان هنگام قانون یکشنبه در حزقیال ۱۱:۱۱ آمده است:

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel. Ezekiel 11:11.

> این شهر دیگ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. حزقیال ۱۱:۱۱.

In Joel, the “new wine” is cut off from the ancient old men who were to be the guardians of the sanctuary. The message of the Midnight Cry is the new wine of Joel, and the fire that comes down at the Sunday law has been typified by the Pentecostal fire. That fire represents a message, which is the new wine, but it is also the message that destroys the 250 men who offered incense. The Laodicean Seventh-day Adventist church ends at the Sunday law, for it is then that the fire is poured out without measure and it destroys the 250 men who offered incense; it therefore destroys their system of worship.

در یوئیل، «شرابِ تازه» از مشایخِ کهنسالی که می‌بایست نگهبانانِ مقدس‌گاه می‌بودند، دریغ شده است. پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» همان شرابِ تازهٔ یوئیل است، و آتشی که در هنگامِ قانونِ یکشنبه فرود می‌آید با آتشِ پنطیکاست نمونه‌وار شده است. آن آتش نمایندهٔ پیامی است که همان شرابِ تازه است، اما همچنین همان پیامی است که ۲۵۰ مردی را که بخور تقدیم کردند نابود می‌کند. کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لاودیکیه‌ای در قانونِ یکشنبه پایان می‌یابد، زیرا در همان هنگام آتش بی‌حدّ و اندازه فرو ریخته می‌شود و ۲۵۰ مردِ بخورگزار را نابود می‌کند؛ بنابراین نظامِ پرستشِ ایشان را نیز ویران می‌سازد.

If the Seventh-day Adventist church were faithful at the Sunday law, the power and might of the United States government will close it down. If it is unfaithful, it will simply change its name to First-day Adventist church or some other close facsimile. Righteous or unrighteous the Seventh-day Adventist church does not go beyond the Sunday law. The prophetic testimony identifies that Adventism has rejected the message of the old paths at 9/11, and those old paths lead to the shut door at the Sunday law. The 25 men were represented in Ezekiel’s passage by “Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people.”

اگر کلیسای ادونتیستِ روز هفتم در ماجرای قانون یکشنبه وفادار باشد، قدرت و شوکتِ دولتِ ایالات متحده آن را تعطیل خواهد کرد. اگر وفادار نباشد، صرفاً نام خود را به کلیسای ادونتیستِ روز نخست یا مشابهی نزدیک تغییر خواهد داد. چه پارسا و چه ناپارسا، کلیسای ادونتیستِ روز هفتم از قانون یکشنبه فراتر نمی‌رود. شهادتِ نبوی نشان می‌دهد که ادونتیسم در ۹/۱۱ پیامِ راه‌های کهنه را رد کرده است، و آن راه‌های کهنه به درِ بسته در هنگامِ قانون یکشنبه منتهی می‌شوند. آن ۲۵ مرد در بخشِ حزقیال با «یعازنیاه پسرِ آصور، و فلطیا پسرِ بنایا، رؤسای قوم» نمایانده شده بودند.

Their name’s profess the characteristics of God’s people, but it is simply profession. Jaazaniah means God hears, and he is the son of Azur, which means to help and protect. Sister White says the 25 men were to be the guardians, as represented by “Azur.” His son professes to “hear” God, but he is the class that seeing, they see not, and hearing, they hear not. Pelatiah means delivered of God, and his father “Benaiah,” means God has built. When Ezekiel finished his warning message Pelatiah died.

نام‌هایشان ویژگی‌های قوم خدا را ابراز می‌کنند، اما این صرفاً ادعاست. یاعزنیا یعنی «خدا می‌شنود»، و او پسرِ «آزور» است که به معنای «یاری و حفاظت کردن» است. خواهر وایت می‌گوید آن ۲۵ مرد می‌بایست نگهبانان باشند، چنان‌که «آزور» نمایانگر آن است. پسرش مدعی است که خدا را «می‌شنود»، اما او از آن دسته است که می‌بینند و نمی‌بینند، و می‌شنوند و نمی‌شنوند. پلطیا یعنی «رهایی‌یافتهٔ خدا»، و پدرش «بنایا» یعنی «خدا بنا کرده است». وقتی حزقیال پیام هشدار خود را به پایان رساند، پلطیا مُرد.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down upon my face, and cried with a loud voice, and said, Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel? Ezekiel 11:11–13.

> این شهر دیگِ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشتِ درون آن نخواهید بود؛ بلکه شما را در مرز اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من خداوند هستم، زیرا در فرایض من راه نرفتید و احکام مرا اجرا نکردید، بلکه مطابق رسومِ امّت‌های پیرامون شما عمل کردید. و چنین شد که چون نبوّت می‌کردم، فلتیا پسرِ بنایا مُرد. آنگاه بر روی خود افتادم و به آواز بلند فریاد زده، گفتم: آه ای خداوند خدا! آیا باقیماندهٔ اسرائیل را به‌کلی نابود خواهی کرد؟ حزقیال ۱۱:۱۱–۱۳.

Pelatiah died at the loud cry of Ezekiel. The wheat died in the street on July 18, 2020 in fulfillment of Revelation eleven. The wheat are Moses and Elijah, the first author of God’s Word, and the promise of Elijah to come, is the last statement in the Old Testament. Alpha and Omega are slain in the street of Sodom and Egypt, but they are resurrected in 2024, as represented in Revelation 11:11. While they were dead, Sodom and Egypt rejoiced. Ezekiel places the death of Pelatiah in the time of the remnant when he says, “Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel?” Sodom is the Seventh-day Adventist church in the time of the remnant, according to Isaiah.

فلاطیا با فریاد بلندِ حزقیال مُرد. گندم‌ها در خیابان در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، در تحققِ فصل یازدهمِ مکاشفه، مردند. گندم‌ها موسی و ایلیا هستند؛ موسی نخستین نویسندهٔ کلامِ خداست، و وعدهٔ آمدنِ ایلیا آخرین بیان در عهدِ عتیق است. آلفا و امگا در خیابانِ سدوم و مصر به قتل می‌رسند، اما در ۲۰۲۴ زنده می‌شوند، چنان‌که در مکاشفهٔ ۱۱:۱۱ آمده است. در حالی که آنان مرده بودند، سدوم و مصر شادمانی کردند. حزقیال مرگِ فلاطیا را در زمانِ باقی‌ماندگان قرار می‌دهد، وقتی می‌گوید: «آه، ای خداوند یهوه! آیا باقیماندهٔ اسرائیل را به تمامی نابود خواهی کرد؟» به گفتهٔ اشعیا، سدوم در زمانِ باقی‌ماندگان، کلیسای ادونتیستِ روز هفتم است.

> Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider.

> ای آسمان‌ها، بشنوید، و ای زمین، گوش فرا دهید؛ زیرا خداوند سخن گفته است: فرزندانی پرورده و بزرگ کرده‌ام، اما آنان بر من عصیان ورزیده‌اند. گاو صاحب خود را می‌شناسد، و الاغ آخورِ اربابش را؛ اما اسرائیل نمی‌داند و قوم من درک نمی‌کند.

> Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. From the sole of the foot even unto the head there is no soundness in it; but wounds, and bruises, and putrifying sores: they have not been closed, neither bound up, neither mollified with ointment. Your country is desolate, your cities are burned with fire: your land, strangers devour it in your presence, and it is desolate, as overthrown by strangers. And the daughter of Zion is left as a cottage in a vineyard, as a lodge in a garden of cucumbers, as a besieged city.

> آه، ای قوم گناهکار، مردمی گرانبار از گناه، نسلی از بدکاران، فرزندانِ فسادگر؛ خداوند را ترک کرده‌اند، قدّوسِ اسرائیل را به خشم آورده‌اند، به قهقرا رفته‌اند. چرا باید باز هم تنبیه شوید؟ جز آنکه بیشتر و بیشتر سرکشی می‌کنید. تمام سر بیمار است و تمام دل از توان افتاده است. از کف پا تا فرق سر در آن هیچ سلامتی نیست؛ جز زخم و کبودی و جراحت‌های متعفّن؛ نه بسته شده‌اند، نه باندپیچی شده‌اند، و نه مرهمی بر آنها نهاده شده است. کشور شما ویران است، شهرهایتان با آتش سوخته‌اند؛ سرزمینتان را بیگانگان در برابر چشمانتان می‌بلعند و آن ویران است، چونان واژگون‌شده به دست بیگانگان. و دخترِ صهیون چون کلبه‌ای در تاکستان، چون آلونکی در باغِ خیار، چون شهری محاصره‌شده، بر جا مانده است.

> Except the Lord of hosts had left unto us a very small remnant, we should have been as Sodom, and we should have been like unto Gomorrah. Hear the word of the Lord, ye rulers of Sodom; give ear unto the law of our God, ye people of Gomorrah. Isaiah 1:2–10.

> اگر خداوند لشکرها برای ما بقایایی بسیار اندک به‌جا نگذاشته بود، ما مانند سدوم می‌شدیم و به عموره شباهت می‌یافتیم. ای فرمانروایان سدوم، کلام خداوند را بشنوید؛ ای قوم عموره، به شریعت خدای ما گوش فرا دهید. اشعیا ۱:۲-۱۰.

Moses and Elijah are slain in Sodom and Egypt during the period of the remnant. Egypt is a symbol of corrupted statecraft and Sodom of corrupted churchcraft. Pelatiah the son of Benaiah dies at the Sunday law, which Isaiah aligns with the biblical day of provocation, which is either 1863, or the Sunday law. Pelatiah the son of Benaiah represents a counterfeit of those who actually hear the Word of God. In the time of the remnant those represented by Moses and Elijah are slain and then resurrected. That resurrection began with a voice in the wilderness in July of 2023. From 2024 the final separation of the wheat and tares has been under way.

موسی و ایلیا در سدوم و مصر در دورهٔ بازماندگان کشته می‌شوند. مصر نماد حکومت‌داری فاسد است و سدوم نماد نظام کلیساییِ فاسد. پلاتیا پسر بنایا در هنگام قانون یکشنبه می‌میرد؛ اشعیا آن را با روز کتاب‌مقدسیِ برانگیختنِ خشم هم‌راستا می‌داند، که یا سال ۱۸۶۳ است یا قانون یکشنبه. پلاتیا پسر بنایا نمایانگر نسخه‌ای جعلی از کسانی است که واقعاً کلام خدا را می‌شنوند. در زمان بازماندگان، کسانی که نماینده‌شان موسی و ایلیا هستند کشته شده و سپس رستاخیز می‌یابند. آن رستاخیز با ندایی در بیابان در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد. از سال ۲۰۲۴ جداسازی نهایی گندم و زوان در جریان بوده است.

At the Sunday law the Seventh-day Adventist church will know that they are lost.

در هنگام قانون یکشنبه، کلیسای ادونتیست روز هفتم خواهد دانست که گم شده‌اند.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Ezekiel 11:11–13.

> این شهر دیگ شما نخواهد بود و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه در مرز اسرائیل بر شما داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من خداوند هستم؛ زیرا در فرایض من راه نرفتید و احکام مرا اجرا نکردید، بلکه مطابق رسوم امت‌های پیرامون خود عمل نمودید. و چنین شد که چون نبوّت می‌کردم، فلطیا پسر بنایا مُرد. حزقیال ۱۱:۱۱–۱۳.

The death of Pelatiah, whose names means delivered by God, means in context, delivered unto death, at the same point that the eleventh-hour workers are delivered from the hand of the king of the north in verse forty-one of Daniel eleven. Pelatiah is delivered into the hand of the king of the north at the Sunday law. Pelatiah, the son of Benaiah, meaning “what God’s has built.” At the very point where God has once again built a temple, to lift up as the church triumphant at the Sunday law, those represented by Pelatiah are delivered unto death, for rather than participating in the work of building up the old waste places, they were building themselves Tobiah’s tomb. Pelatiah represents Isaiah’s head to the toe, a body that is completely laden with sin. That body is the Laodicean Seventh-day Adventist church at the conclusion of four generations of progressive rebellion, that Isaiah expresses as an escalating rebellion when he states, “revolt more and more.” In the final testing process which began in 2024, the wheat is dead for three and a half days, then resurrected, at which point they shall know that the Lord is God.

مرگ پلاتیا، که نامش به معنای «نجات‌یافته از سوی خدا» است، در بافت به معنای «سپرده‌شده به مرگ» است؛ در همان نقطه‌ای که کارگرانِ ساعتِ یازدهم در آیهٔ چهل‌ویکمِ باب یازدهمِ دانیال از دستِ پادشاهِ شمال رهایی می‌یابند. پلاتیا در زمانِ قانونِ یکشنبه به دستِ پادشاهِ شمال سپرده می‌شود. پلاتیا، پسرِ بنایا است؛ و «بنایا» به معنای «آنچه خدا ساخته است» است. در همان نقطه‌ای که خدا بار دیگر معبدی بنا کرده است تا آن را به‌عنوان کلیسای پیروزمند در قانون یکشنبه برافرازد، کسانی که پلاتیا نمایندهٔ آنان است به مرگ سپرده می‌شوند؛ زیرا به‌جای مشارکت در کارِ بنا کردنِ خرابه‌های دیرینه، برای خود آرامگاهِ طوبیا را می‌ساختند. پلاتیا نمایندهٔ توصیفِ اشعیا از «سر تا پا» است؛ بدنی که کاملاً از گناه آکنده است. آن بدن همان کلیسای لاودیقیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم است در پایانِ چهار نسلِ شورشِ تدریجی؛ شورشی فزاینده که اشعیا آن را وقتی می‌گوید «بیش از پیش عصیان می‌کنند» بیان می‌کند. در فرایندِ آزمونِ نهایی که در سال ۲۰۲۴ آغاز شد، گندم سه روز و نیم می‌میرد و سپس رستاخیز می‌یابد، و در آن هنگام خواهند دانست که خداوند خداست.

> Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

> پس نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک، ای قوم من، قبرهای شما را خواهم گشود و شما را از قبرهای‌تان برخواهم آورد و شما را به سرزمین اسرائیل خواهم برد. و خواهید دانست که من خداوند هستم، هنگامی که قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهای‌تان برآورم، و روح خود را در شما خواهم نهاد و خواهید زیست، و شما را در سرزمین خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، خداوند، آن را گفته و به انجام رسانیده‌ام، می‌گوید خداوند. حزقیال ۳۷:۱۲-۱۴.

The counterfeit priesthood who are represented by 25 at the Sunday law, shall then know the Lord is God. The wheat know that the Lord is God in 2024, and the tares wake up to that knowledge at the Sunday law, when it is too late. The period begins with a grave and resurrection and ends with a grave and no resurrection. The wheat at the beginning know God, when He fulfills the resurrection of Revelation eleven, and the tares know at the Sunday law earthquake of the same chapter. In between those two waymarks the testing process of the latter rain brings both classes to maturity for the harvest.

کهنوتِ جعلی که در قانون یکشنبه با عدد ۲۵ نمادین شده‌اند، آنگاه خواهند دانست که خداوند خداست. گندم‌ها در سال ۲۰۲۴ می‌دانند که خداوند خداست، و علف‌های هرز در هنگام قانون یکشنبه، زمانی که دیگر دیر شده است، به آن آگاهی پی می‌برند. این دوره با قبر و رستاخیز آغاز می‌شود و با قبر، بی‌آنکه رستاخیزی در کار باشد، پایان می‌یابد. گندم‌ها در آغاز، هنگامی که او رستاخیزِ باب یازدهمِ مکاشفه را به انجام می‌رساند، خدا را می‌شناسند، و علف‌های هرز در زلزلهٔ قانون یکشنبهٔ همان باب درمی‌یابند. میان آن دو نقطه‌عطف، فرایندِ آزمونِ بارانِ پسین هر دو گروه را برای درو به پختگی می‌رساند.

Joel’s message is the song of the vineyard, but the first issue it raises is whether men can recognize the latter days, by the former days. The “old men” in Joel could not do that, for when the wake-up call arrives at midnight, they are cut off—spewed out of the mouth of the Lord, right where the earth beast opens it’s mouth to speak, which is also where Balaam’s ass spoke, and where John the Baptist’s father spoke.

پیام یوئیل سرودِ تاکستان است، اما نخستین مسئله‌ای که مطرح می‌کند این است که آیا انسان‌ها می‌توانند روزهای آخر را از روی روزهای پیشین بازشناسند. «پیران» در یوئیل نتوانستند چنین کنند، زیرا وقتی ندای بیدارباش در نیمه‌شب فرا می‌رسد، آنان طرد می‌شوند—خداوند آنان را از دهان خود قی می‌کند—در همان‌جایی که وحشِ زمین دهانش را برای سخن گفتن می‌گشاید؛ همان‌جا که الاغِ بلعام سخن گفت، و پدرِ یحییِ تعمیددهنده نیز سخن گفت.

The judgment upon the “old ancient men” is based upon the question of whether this has happened in the days of your forefathers? The passage opens by saying, “hear this.” It then sets forth two witnesses, one of four generations of men and the other four types of insects. Then they are awakened at the Midnight Cry, only to find they are passed by as God’s chosen covenant people. They are not passed by because they had no wine, they are passed by because they have the wrong wine. In the parable of the ten virgins, Joel’s new wine is oil.

داوری دربارهٔ «پیرانِ کهن‌سال» بر این پرسش مبتنی است که آیا این در روزگارِ نیاکانِ شما رخ داده است؟ این بخش با این جمله آغاز می‌شود: «این را بشنوید.» سپس دو شاهد را مطرح می‌کند: یکی متشکل از چهار نسلِ انسان و دیگری شامل چهار نوعِ حشره. آنگاه با «فریادِ نیم‌شب» بیدار می‌شوند، تا دریابند که به‌عنوان قومِ عهدیِ برگزیدهٔ خدا از ایشان درگذشته شده است. از آنان درگذشته نشد چون شراب نداشتند، بلکه چون شرابِ ناصواب داشتند. در مثلِ ده باکره، شرابِ نوِ یوئیل همان روغن است.

Their salvation is placed in the terms of whether they receive the “new wine” of the latter rain message. The “old and ancient men” are also portrayed as “the drunkards of Ephraim” by Isaiah, and Ephraim is not represented in the sealed in Revelation seven. He is replaced by his brother Manasseh. It is difficult to find a more wicked king than Manasseh, but he replaces the drunkards of Ephraim.

نجات آنان به این بستگی دارد که آیا «شراب نو» پیامِ بارانِ پسین را دریافت می‌کنند یا نه. «مردان پیر و کهنسال» نیز از سوی اشعیا به‌عنوان «مستانِ افرایم» تصویر شده‌اند، و افرایم در میان مهرشدگانِ مکاشفهٔ باب هفت حضور ندارد. او با برادرش منَسّی جایگزین شده است. یافتن پادشاهی شریرتر از منَسّی دشوار است، اما او جایگزینِ مستانِ افرایم می‌شود.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> آن گروهی که از افول روحانی خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران نیز سوگواری نمی‌کنند، بدون مُهر خدا رها خواهند ماند. خداوند فرستادگان خود را، آن مردانی را که در دست‌هایشان سلاح‌های کُشتار است، مأمور می‌کند: «در پیِ او در سراسر شهر بروید و بزنید؛ نه چشم‌تان دریغ کند و نه رحم آورید؛ پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ‌کس که بر او نشانی است نزدیک نشوید؛ و از قدسِ من آغاز کنید.» آنگاه از مردان کهنسالی که در برابر خانه بودند آغاز کردند.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

> در اینجا می‌بینیم که کلیسا—حرمِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا نور فراوان به آنان داده بود و نگهبانیِ منافع روحانیِ قوم را بر عهده داشتند، به امانت خود خیانت کرده بودند. آنان چنین موضعی گرفته بودند که دیگر لازم نیست همچون ایام گذشته در پی معجزات و ظهور برجستۀ قدرت خدا باشیم. زمانه عوض شده است. این سخنان بی‌ایمانی‌شان را تقویت می‌کند و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را داوری نخواهد کرد. ازاین‌رو «سلامتی و امنیت» فریادِ مردمانی است که دیگر هرگز آواز خود را چون شیپور برنمی‌افرازند تا به قوم خدا تخطی‌هایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را نشان دهند. این سگ‌های گنگ که پارس نمی‌کنند همان‌هایی‌اند که انتقام عادلانۀ خدای آزرده را می‌چشند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.

> “The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

> قباحت‌هایی که اهل ایمان برایشان آه می‌کشیدند و می‌گریستند، تنها همان چیزهایی بودند که چشم‌های محدود انسان می‌توانست ببیند؛ اما بدترین گناهان، آن‌هایی که غیرتِ خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیختند، برملا نشده بودند. جستجوگرِ بزرگِ دل‌ها هر گناهی را که بدکاران در خفا مرتکب می‌شوند، می‌داند. این اشخاص در فریب‌های خود احساس امنیت می‌کنند و به سبب بردباری او می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک گفته است. اما او ریاکاری‌شان را آشکار خواهد کرد و آن گناهانی را که با دقّت بسیار می‌کوشیدند پنهان سازند، در برابر دیگران برملا خواهد ساخت.

> “No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

> هیچ برتریِ رتبه و شأن یا حکمتِ دنیوی، و هیچ جایگاهی در منصبِ مقدس، آدمیان را از قربانی کردنِ اصول بازنمی‌دارد، آنگاه که به دل‌های فریبکارِ خود واگذار شوند. کسانی که شایسته و صالح دانسته شده‌اند، معلوم می‌شود که سردستگانِ ارتداد و الگوهایی در بی‌اعتنایی و سوءاستفاده از رحمت‌های خدا هستند. مشیِ شریرانهٔ آنان را دیگر برنخواهد تافت، و در خشمِ خود بی‌رحمت با آنان رفتار خواهد کرد.

> “It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

> خداوند با اکراه حضور خود را از کسانی که از نور عظیم بهره‌مند شده‌اند و در خدمت به دیگران قدرت کلام را احساس کرده‌اند، برمی‌گیرد. آنان زمانی بندگان وفادار او بودند و از حضور و هدایت او برخوردار بودند؛ اما از او روی گرداندند و دیگران را به گمراهی کشاندند، و از این‌رو زیر ناخشنودی الهی قرار می‌گیرند. شهادات، جلد ۵، صفحات ۲۱۱ و ۲۱۲.

Joel is speaking to the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church when he identifies the “old men,” but Joel is also speaking to the unlearned, as Isaiah calls those who are contrasted with the learned. Joel is speaking to the ancient men who bow to the sun in Ezekiel chapter eight, and who are the first to be judged in chapter nine. He is also addressing the laity of the Laodicean Seventh-day Adventist church when he says, “Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land.”

یوئیل هنگامی که «پیران» را مشخص می‌کند، با رهبری کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیایی سخن می‌گوید؛ اما یوئیل همچنین با بی‌سوادان سخن می‌گوید، چنان‌که اشعیا کسانی را که در برابر دانایان قرار دارند چنین می‌نامد. یوئیل با مردان کهن که در فصل هشتمِ حزقیال در برابر خورشید سجده می‌کنند و در فصل نهم نخستین کسانی‌اند که مورد داوری قرار می‌گیرند نیز سخن می‌گوید. او همچنین وقتی می‌گوید: «ای پیران، این را بشنوید و ای همهٔ ساکنان سرزمین، گوش فرا دهید»، عامهٔ کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیایی را مورد خطاب قرار می‌دهد.

The 25 men in chapter eight are located at the Sunday law, where they are bowing to the sun with their backs to the sanctuary. They are a “tithe” of the rebellion of the 250, who stood with Korah, Dathan and Abiram. The 25 men are a symbol of the rebellion that was repeated, according to inspiration in 1888, which typified the rebellion of the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church at 9/11, through unto the Sunday law. They represent a “tithe” of rebellion in the very same period that Isaiah in chapter six identifies the wise as a “tithe,” that has substance within.

بیست‌وپنج مردِ باب هشتم در مقطع قانون یکشنبه قرار دارند؛ جایی که با پشت به معبد، در برابر خورشید سجده می‌کنند. آنان «ده‌یک»ی از شورشِ آن دویست‌وپنجاه نفری هستند که در کنار قورح، داتان و ابیرام ایستادند. این بیست‌وپنج مرد نمادِ شورشی هستند که بنا بر الهام، در سال ۱۸۸۸ تکرار شد؛ شورشی که نمونه‌وار نمایانگرِ طغیانِ رهبریِ کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیایی در ۱۱ سپتامبر بود و تا قانون یکشنبه امتداد یافت. آنان «ده‌یک»ی از شورش را در همان دوره‌ای نمایندگی می‌کنند که اشعیا در باب ششم، خردمندان را «ده‌یک»ی معرفی می‌کند که در درون خود جوهر دارد.

Joel is the announcement to Adventism, that their probation is closed for they have filled up their cup of probationary time with sin, and the fulness is represented as sickness from their head unto their toes, identifying that the message of the latter rain has been cut off from their mouths. Isaiah describes the same reality in chapter twenty-nine.

یوئیل به ادونتیسم اعلام می‌کند که مهلت آنان بسته شده است، زیرا پیمانهٔ زمانِ آزمایشیِ خود را با گناه پُر کرده‌اند، و این پُری به صورت بیماری از سر تا نوک پا به تصویر کشیده شده است و حاکی از آن است که پیامِ بارانِ پسین از زبانشان گرفته شده است. اشعیا همین واقعیت را در باب بیست‌ونهم توصیف می‌کند.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned.

> درنگ کنید و حیران شوید؛ فریاد زنید و فریاد برآورید: آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کنندهٔ قوی. زیرا خداوند روحِ خوابِ گران را بر شما فرو ریخته و چشمانتان را بسته است؛ پیامبران و سروران شما، یعنی بینایان، را پوشانیده است. و رؤیای همه برای شما همچون کلماتِ کتابی مهر و موم‌شده است که آن را به نزد شخصی تحصیل‌کرده می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهیم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مهر و موم شده است. و آن کتاب را به کسی که بی‌سواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهیم، این را بخوان؛ و او می‌گوید: من باسواد نیستم.

> Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

> از این رو خداوند گفت: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌گذارند، اما دل خود را از من بسیار دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من به دستور انسان‌ها تعلیم داده شده است؛ بنابراین، اینک در میان این قوم کاری شگرف خواهم کرد—آری، کاری شگرف و عجیب—زیرا حکمت دانایانشان نابود خواهد شد و فهم خردمندانشان پنهان خواهد گشت. وای بر آنان که سخت می‌کوشند مشورت خود را از خداوند پنهان کنند، و کارهایشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی که همه چیز را وارونه کرده‌اید! آیا کوزه‌گر همچون گل انگاشته می‌شود؟ آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود می‌گوید: او مرا نساخته است؟ یا آنچه شکل یافته است دربارهٔ شکل‌دهنده‌اش می‌گوید: او فهم ندارد؟ اشعیا ۲۹:۹-۱۶.

The “understanding” of the wise men is based upon the unsealing of God’s prophetic Word. Those who have been trained in the corrupted institutions of Adventism cannot read the book of prophecy, and they accuse God of having no understanding. When the prophecy is unsealed, they cannot understand it, so they accuse God of being the one who has no understanding, and in so doing they turn things upside down. The learned and unlearned of Adventism cannot understand the prophecy that is unsealed just before probation closes, and the book of Joel commands the “old men” to hear, but they are a class that hearing, they do not hear, and seeing they do not see.

«فهمِ» خردمندان بر گشوده شدنِ مهرِ کلامِ نبویِ خدا بنا شده است. آنان که در نهادهای فاسدِ ادونتیسم آموزش دیده‌اند، نمی‌توانند کتابِ نبوت را بخوانند و خدا را متهم می‌کنند که فهمی ندارد. وقتی مهرِ نبوت گشوده می‌شود، نمی‌توانند آن را دریابند، پس خدا را همان کسی می‌شمارند که فاقد فهم است و با این کار همه‌چیز را وارونه می‌کنند. عالمان و جاهلانِ ادونتیسم نمی‌توانند نبوتی را که درست پیش از بسته شدنِ مهلت مهرش گشوده می‌شود، بفهمند، و کتابِ یوئیل به «پیران» فرمان می‌دهد که بشنوند، اما آنان گروهی‌اند که می‌شنوند و نمی‌شنوند و می‌بینند و نمی‌بینند.

The very heart of their rebellion is represented in their inability to recognize Christ as the first and the last. This is the context of the chapter where the question is asked, “Hath this been in your days, or even in the days of your fathers?”

لبّ عصیان آنان در ناتوانی‌شان از شناختنِ مسیح به‌عنوانِ اول و آخر نهفته است. این همان زمینهٔ آن باب است که در آن این پرسش مطرح می‌شود: «آیا این در ایام شما بوده است، یا حتی در ایام پدرانتان؟»

Was there a time in the history of your fathers where a people awaken at the Midnight Cry, only to find they are foolish virgins? The “old men” are commanded to “awake,” as were the Millerites at Exeter camp meeting in 1844. The parable of the ten virgins is the parable of the experience of the Adventist people which was fulfilled to the very letter in Millerite history, and will be fulfilled again to the very letter in the latter days. The inability of Laodicean Seventh-day Adventism to recognize that the foundational history of their church is repeated in the latter days, emphasizes the prophetic principle that is the key that unlocks the prophetic message. It is not only the biblical rule, but also the heart of the Revelation of Jesus Christ’s character that is unsealed just before probation closes.

آیا در تاریخ نیاکانتان زمانی بوده که قومی با «ندای نیمه‌شب» بیدار شوند و تنها دریابند که باکره‌های نادان‌اند؟ به «پیران» فرمان داده شده که «بیدار شوید»، همان‌گونه که پیروان میلر در اجتماع اردوگاهی اکستر در سال ۱۸۴۴ بیدار شدند. مَثَلِ ده باکره، مَثَلِ تجربهٔ قوم ادونتیست است که در تاریخ میلری‌ها مو به مو تحقق یافت و در روزهای آخر بار دیگر مو به مو تحقق خواهد یافت. ناتوانیِ ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودیکیایی در تشخیص اینکه تاریخ بنیادین کلیسایشان در روزهای آخر تکرار می‌شود، بر اصل نبوی‌ای تأکید می‌کند که کلید گشودن پیام نبوی است. این نه تنها قاعده‌ای کتاب‌مقدسی است، بلکه قلب مکاشفهٔ شخصیتِ عیسی مسیح نیز هست که درست پیش از بسته شدن مهلت، مهر آن گشوده می‌شود.

Joel asks, “Hath this been in your days, or even in the days of your fathers?” Or it might be asked, “In the days of your fathers, was there a testing process that separated a new covenant people, from and old covenant people?” There was, and the separation was accomplished by the prophetic message represented as oil in the parable. “Hath this been in your days or the days of your fathers” immediately identified that what happened in the days of their fathers was an awakening after four generations of escalating destruction, as represented by the command to send the message out over four generations, and with the four insects of escalating destruction. Joel is the pronouncement of judgment against a backslidden and apostate church at the Midnight Cry. No church in sacred history has stood against greater light than the Seventh-day Adventist church. The symbol of that type of rebellion against the truth is represented by “Capernaum.”

یوئیل می‌پرسد: «آیا چنین چیزی در روزگار شما بوده است، یا حتی در روزگار پدرانتان؟» یا می‌توان چنین پرسید: «در روزگار پدرانتان، آیا فرایند آزمونی وجود داشت که قومِ عهدِ جدید را از قومِ عهدِ قدیم جدا کند؟» بود، و این جدایی به‌واسطهٔ پیامِ نبوی که در مثل به صورت روغن نمادینه شده بود، تحقق یافت. «آیا این در روزهای شما یا روزهای پدرانتان بوده است؟» بلافاصله نشان می‌داد که آنچه در روزهای پدرانشان رخ داد، بیداری‌ای بود پس از چهار نسلِ ویرانیِ فزاینده؛ همان‌گونه که با فرمانِ فرستادنِ پیام در طولِ چهار نسل، و با چهار حشرۀ ویرانگر با شدتی فزاینده، نمایانده شده بود. یوئیل اعلانِ داوری بر ضد کلیسایی منحرف و مرتد در هنگامِ فریادِ نیمه‌شب است. هیچ کلیسایی در تاریخِ مقدس در برابر نوری بزرگ‌تر از نوری که کلیسای ادونتیستِ روز هفتم با آن مواجه بوده، ایستادگی نکرده است. نمادِ آن نوع شورش علیه حقیقت، «کفرناحوم» است.

We will continue in the next article.

در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> در کفرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان سفرهای رفت‌وآمد خود اقامت می‌کرد، و این شهر به «شهر خودش» معروف شد. این شهر بر کرانه‌های دریاچهٔ جلیل قرار داشت و، اگر نگوییم در خودِ جلگه، در نزدیکی مرزهای جلگهٔ زیبای گِنّسارت بود. اشتیاق اعصار، ۲۵۲.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> در میان کسانی که خود را فرزندان خدا می‌دانند، چه اندک شکیبایی نشان داده شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت علیه کسانی که از ایمان ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، اعضای کلیساهای دیگر را گناهکاران بزرگ پنداشته‌اند، در حالی که خداوند چنین به ایشان نمی‌نگرد. کسانی که این‌گونه به اعضای کلیساهای دیگر می‌نگرند، باید زیر دست توانای خدا فروتن شوند. آنانی که ایشان محکوم می‌کنند، شاید نوری اندک و فرصت‌ها و امتیازاتی کم داشته‌اند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند آنان نیز می‌داشتند، ممکن بود به مراتب بیشتر پیش روند و ایمان خود را بهتر به جهان نمایان سازند. دربارهٔ کسانی که به نور خود فخر می‌فروشند و با این حال در آن سلوک نمی‌کنند، مسیح می‌گوید: «اما به شما می‌گویم، در روز داوری برای صور و صیدون تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای شما. و تو، کَفَرنَحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نوری عظیم داشته‌اید]، که تا آسمان [از نظر امتیاز] برکشیده شده‌ای، به هاویه فرو آورده خواهی شد؛ زیرا اگر اعمال نیرومندی که در تو انجام شده است در سدوم انجام می‌شد، تا امروز باقی می‌ماند. اما به شما می‌گویم، که در روز داوری برای سرزمین سدوم تحمل‌پذیرتر خواهد بود تا برای تو.» در آن وقت عیسی پاسخ داده گفت: «تو را شکر می‌کنم، ای پدر، ای خداوندِ آسمان و زمین، زیرا این امور را از دانایان و خردمندان [در نظر خودشان] پنهان داشته‌ای و بر کودکان آشکار کرده‌ای.»

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> «و اکنون، چون همهٔ این کارها را کرده‌اید، خداوند می‌گوید: من با شما سخن گفتم، بامدادان برمی‌خاستم و سخن می‌گفتم، اما نشنیدید؛ شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ از این‌رو با این خانه که به نام من نامیده شده و به آن توکل دارید، و نیز با مکانی که به شما و پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلو کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادرانتان را بیرون افکندم، یعنی تمام نسل افرایم را.»

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> خداوند در میان ما مؤسساتی بسیار مهم برپا کرده است، و این مؤسسات باید اداره شوند، نه چنان‌که مؤسسات دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظم الهی. باید با نگاهی یکسره معطوف به جلال او اداره شوند تا به هر طریق ممکن نفوسِ در حال هلاکت نجات یابند. گواهی‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این‌همه بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و نصایح اعتنا نکرده‌اند.

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> اکنون این را بشنوید، ای قوم نادان و بی‌فهم؛ که چشمان دارید و نمی‌بینید؛ که گوش‌ها دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید. آیا در حضور من نمی‌لرزید، من که ریگ را به حکمی جاودانه حدّ دریا قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و اگرچه موج‌های آن خود را به هم می‌کوبند، باز نمی‌توانند چیره شوند؛ اگرچه غرش می‌کنند، با این همه از آن درنمی‌گذرند؟ اما این قوم دلی سرکش و یاغی دارد؛ عصیان کرده و دور شده‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از خداوند خدای خود بترسیم، که باران، چه نخستین و چه پسین، را به موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های مقرّرِ درو را برای ما نگاه می‌دارد. بی‌عدالتی‌های شما این چیزها را از شما برگردانده، و گناهان شما نیکی‌ها را از شما بازداشته است. . . . قضیه را، قضیهٔ یتیم را، داوری نمی‌کنند، با این همه کامیاب‌اند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به سبب این‌ها جزا ندهم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا نفس من از چنین امتی انتقام نگیرد؟

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> «آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن؛ نه فریاد و نه دعایی برایشان برمیاور، و نزد من برایشان شفاعت مکن؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “از این‌رو رگبارها بازداشته شده‌اند و بارانِ پسین نباریده است... آیا از این پس مرا نخواهی خواند: ای پدر من، تو راهنمای جوانی منی؟”» Review and Herald، ۱ اوت ۱۸۹۳.

Back to Articles