Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Three

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ سه

Unveiling the Prophetic Foundations: A Study of Revelation and the Path of Truth

کشف بنیان‌های پیامبرانه: پژوهشی در باب وحی و راه حقیقت

Author

Jeff Pippenger

Published

August 21, 2023

Formats

PDF
Word

> “So in searching the field and digging for the precious jewels of truth, hidden treasures are discerned. Unexpectedly we find precious ore that is to be gathered and treasured. And the search is to be continued. Hitherto very much of the treasure found has lain near the surface, and was easily obtained. When the search is properly conducted every effort is made to keep a pure understanding and heart. When the mind is kept open and is constantly searching the field of revelation, we shall find rich deposits of truth.

> پس در جست‌وجوی میدان و کندوکاو برای جواهر گران‌بهای حقیقت، گنج‌های پنهان آشکار می‌شوند. به‌ناگاه به سنگِ معدنِ گران‌بهایی برمی‌خوریم که باید گردآوری و پاس داشته شود. و این جست‌وجو باید ادامه یابد. تا کنون بخش زیادی از گنجِ یافته‌شده نزدیک به سطح بوده و به‌آسانی به دست آمده است. وقتی جست‌وجو به‌درستی پیش برده شود، هر تلاشی برای حفظ فهمی ناب و دلی پاک به کار گرفته می‌شود. هرگاه ذهن گشوده بماند و پیوسته میدانِ مکاشفه را بکاود، به ذخایر سرشارِ حقیقت دست خواهیم یافت.

> “Old truths will be revealed in new aspects, and truths will appear which have been overlooked in the search. Mighty truths have been buried beneath the sophistry of error, but they will be found by the diligent searcher. As he finds and opens the treasure house of the precious jewels of truth, it is no robbery; for all who appreciate these jewels may possess them, and then they too have a treasure house to open to others. He who imparts does not deprive himself of the treasure; for as he examines it that he may present it in such a way as to attract others, he finds new treasures. . . .

> حقایق کهن در جنبه‌هایی نو آشکار خواهند شد، و حقایقی پدیدار خواهند شد که در جست‌وجو نادیده مانده‌اند. حقایق سترگ زیر سفسطهٔ باطل مدفون شده‌اند، اما جویندهٔ کوشا آنها را خواهد یافت. چون گنجینهٔ گوهرهای گران‌بهای حقیقت را می‌یابد و می‌گشاید، این کار دزدی نیست؛ چراکه همهٔ کسانی که قدر این جواهر را می‌دانند می‌توانند مالکشان شوند، و آنگاه آنان نیز گنجینه‌ای خواهند داشت تا بر دیگران بگشایند. آن‌که می‌بخشد خود را از گنج محروم نمی‌کند؛ زیرا چون آن را می‌سنجد تا بتواند آن را چنان عرضه کند که دیگران را جذب کند، گنج‌های تازه‌ای می‌یابد...

> “Those who stand before the people as teachers of truth are to grapple with great themes. They are not to occupy precious time in talking of trivial subjects. Let them study the Word, and preach the Word. Let the Word be in their hands as a sharp, two-edged sword. Let it testify to past truths and show what is to be in the future.

> کسانی که به‌عنوان آموزگاران حقیقت در برابر مردم می‌ایستند باید با موضوعات بزرگ روبه‌رو شوند. آنان نباید وقت گران‌بهای خود را صرف سخن گفتن درباره موضوعات پیش‌پاافتاده کنند. بگذارید کلام را مطالعه کنند و کلام را موعظه کنند. بگذارید کلام در دست‌هایشان چون شمشیری تیز و دولبه باشد. بگذارید به حقایق گذشته شهادت دهد و نشان دهد آنچه در آینده خواهد بود.

> “Increased light will shine upon all the grand truths of prophecy, and they will be seen in freshness and brilliancy, because the bright beams of the Sun of Righteousness will illuminate the whole.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.

> "نوری افزون بر همهٔ حقایق عظیمِ نبوت خواهد تابید، و آن‌ها در تازگی و درخشندگی دیده خواهند شد، زیرا پرتوهای درخشانِ خورشیدِ عدالت همه را روشن خواهد کرد." انتشارهای دست‌نوشته، جلد ۱، ۳۷-۴۰.

I believe that I have now placed enough prophetic representations in place with the previous articles to have a good point of reference as we begin to proceed through the book of Revelation. If you are reading these articles online, I would hope you understand that the articles are in sequence by date. I understand that there are those following the articles that are familiar with most of what I am sharing, and I offer to them my apologies for all the redundancy. I have been trying to give enough biblical support for the truths we are handling, that someone new to the principles that Future for America employs will understand and stay engaged, though they might lack some of the familiarity with these concepts that many of us already know.

بر این باورم که با مقالات پیشین به اندازهٔ کافی نمادهای نبوی ارائه کرده‌ام تا هنگام آغاز پیشروی در کتاب مکاشفه، نقطهٔ ارجاع خوبی در اختیار داشته باشیم. اگر این مقالات را آنلاین می‌خوانید، امیدوارم بدانید که مقالات به ترتیب زمانیِ تاریخ انتشار تنظیم شده‌اند. می‌دانم برخی از دنبال‌کنندگان مقالات با بیشترِ آنچه به اشتراک می‌گذارم آشنا هستند و بابت همهٔ تکرارها از آنان پوزش می‌خواهم. کوشیده‌ام برای حقایقی که با آنها سروکار داریم پشتوانهٔ کتاب‌مقدسیِ کافی ارائه کنم تا کسی که در اصولی که Future for America به‌کار می‌گیرد تازه‌وارد است بتواند درک کند و همراه بماند، هرچند ممکن است به‌اندازهٔ بسیاری از ما با این مفاهیم آشنا نباشد.

There are some very powerful truths, which until recently I had never recognized that have been opened in the book of Revelation. I could simply set the truths out there in the public domain without trying first to build a premise of prophetic support before I share them, but the truths are so new and so serious that I have not been willing to share without some foundation upon which to place the truths, which I believe are represented as the unsealing of Revelation that happens just before probation closes.

چند حقیقت بسیار نیرومند وجود دارد که تا همین اواخر هرگز آنها را درنیافته بودم و در کتاب مکاشفه گشوده شده‌اند. می‌توانستم بدون آن‌که نخست بکوشم شالوده‌ای از شواهد نبوی برایشان فراهم کنم، این حقایق را به‌سادگی در معرض عموم بگذارم، اما این حقایق آن‌قدر تازه و جدی‌اند که بدون نوعی بنیاد برای استوار کردنشان، مایل به اشتراک‌گذاری آنها نبوده‌ام؛ حقایقی که به باور من بیانگر گشوده‌شدنِ کتاب مکاشفه‌اند، رخدادی که درست پیش از بسته شدن مهلت روی می‌دهد.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

Jesus set forth a principle about teaching the truth, that I believe applies here. The principle is set within the identification of the work of the Holy Spirit.

عیسی دربارهٔ تعلیم حقیقت اصلی را بیان کرد که به باور من در این‌جا کاربرد دارد. این اصل در چارچوبِ تشخیصِ کارِ روح‌القدس مطرح شده است.

> And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:8–16.

> و هنگامی که او بیاید، جهان را از گناه و از عدالت و از داوری ملزم خواهد ساخت: از گناه، زیرا که به من ایمان نمی‌آورند؛ از عدالت، زیرا که نزد پدر خود می‌روم و دیگر مرا نخواهید دید؛ و از داوری، زیرا که رئیس این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، اما اکنون طاقت تحمل آنها را ندارید. اما چون او، یعنی روح راستی، بیاید، شما را به تمامی راستی هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرچه بشنود همان را خواهد گفت؛ و چیزهای آینده را به شما خبر خواهد داد. او مرا جلال خواهد داد، زیرا از آنِ من خواهد گرفت و آن را به شما خبر خواهد داد. یوحنا ۱۶:۸-۱۶.

When Christ stated, “I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now,” it upholds my conviction that there is now much to share, but there should first be a logical premise to build those truths upon. That being said, the previous verses identify the three angels’ messages as represented by the Holy Spirit reproving “the world of sin, and of righteousness, and of judgment.” Those three messages are the final warning message, so this passage identifying the work of the Holy Spirit is an important testimony, for it emphasizes that the message is progressively understood, and it is only understood by those who possess the oil of the Holy Spirit. John, in the book of Revelation represents that very truth when he identifies that he is a Sabbath worshipping Seventh-day Adventist at the end of the world.

وقتی مسیح فرمود: «هنوز سخنان بسیاری دارم که به شما بگویم، اما اکنون تابِ شنیدنِ آنها را ندارید»، این سخن باور مرا تأیید می‌کند که اکنون مطالب بسیاری برای در میان گذاشتن وجود دارد، اما نخست باید مبنایی منطقی فراهم شود تا آن حقایق بر آن بنا گردند. با این گفته، آیات پیشین پیام‌های سه فرشته را در قالب کار روح‌القدس که «جهان را دربارهٔ گناه و عدالت و داوری ملزم می‌سازد» معرفی می‌کنند. آن سه پیام، پیام هشدار نهایی هستند؛ ازاین‌رو این بخش که کار روح‌القدس را مشخص می‌کند، گواهی مهمی است، زیرا تأکید می‌کند که این پیام به‌تدریج فهمیده می‌شود و تنها توسط کسانی درک می‌شود که روغنِ روح‌القدس را دارند. یوحنا در کتاب مکاشفه همین حقیقت را بیان می‌کند، هنگامی که خود را در پایان جهان یک ادونتیستِ روز هفتمِ سبت‌نگهدار معرفی می‌کند.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

> در روز خداوند در روح بودم و از پشت سرم صدایی بلند شنیدم، مانند صدای شیپور. مکاشفه ۱:۱۰.

Seventh-day Adventists at the end of the world who will understand the unsealed message in Revelation will do so because they are “in the Spirit.” In the context of the parable that we have been told “illustrates the experience of the Adventist people,” John is a wise virgin, for he has the oil of the Spirit. He represents the wise virgins at the end of the world, who hear a great voice “behind” them. The “voice from behind” him is the Alpha and Omega as identified in the very next verse, and the voice informs him to return to the old paths and walk therein.

ادونتیست‌های روز هفتم در پایان جهان که پیامِ مُهرگشوده در مکاشفه را خواهند فهمید، این کار را به این دلیل انجام می‌دهند که «در روح» هستند. در زمینهٔ مَثَلی که به ما گفته شده «تجربهٔ قوم ادونتیست را نشان می‌دهد»، یوحنا یک دوشیزهٔ داناست، زیرا روغنِ روح را دارد. او نمایندهٔ دوشیزگانِ دانا در پایان جهان است که صدایی عظیم را از «پشت سر» خود می‌شنوند. آن «صدای از پشت» او همان آلفا و امگا است، چنان‌که در آیهٔ بعد مشخص می‌شود، و آن صدا او را فرامی‌خواند که به راه‌های دیرینه بازگردد و در آنها گام بردارد.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> چنین می‌گوید خداوند: در راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کجاست، و در آن راه بروید، و برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن نخواهیم رفت. ارمیا ۶:۱۶.

The “rest” Jeremiah refers to is the outpouring of the Holy Spirit during the latter rain. In the next verse Jeremiah provides a second illustration of the foolish virgins who refuse to return to the foundations of Adventism (the old paths) and walk therein.

«آرامش»ی که ارمیا به آن اشاره می‌کند، ریزش روح‌القدس در زمانِ بارانِ آخر است. در آیهٔ بعد، ارمیا نمونهٔ دومی از دوشیزگانِ جاهل ارائه می‌کند که از بازگشت به بنیادهای ادونتیسم (راه‌های کهن) و گام برداشتن در آنها خودداری می‌کنند.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> همچنین بر شما دیده‌بانانی گماشتم تا بگویند: «به صدای کرنا گوش فرا دهید.» اما آنان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا ۶:۱۷.

When John hears the voice behind him directing him to the old paths or the foundations of Adventism, the voice he hears is as a trumpet. That voice is conveyed through the “watchmen” that God set over Adventism. Father Miller was the watchman that blew the warning trumpet at the beginning of Adventism during the proclamation of the first angel announcing the opening of the judgment. But John specifically represents those who proclaim the third angel’s message announcing the close of the judgment. He represents those who return to the foundations that God erected through the work of Miller.

وقتی یوحنا صدایی را از پشت سر می‌شنود که او را به راه‌های کهن یا بنیادهای ادونتیسم هدایت می‌کند، آن صدا برای او همچون شیپور است. آن صدا از طریق «دیده‌بانانی» منتقل می‌شود که خدا بر ادونتیسم گماشته است. پدر میلر دیده‌بانی بود که در آغاز ادونتیسم، هنگام اعلام پیام فرشتهٔ نخستین که گشایش داوری را خبر می‌داد، شیپور هشدار را نواخت. اما یوحنا به‌طور مشخص نمایندهٔ کسانی است که پیام فرشتهٔ سوم را اعلام می‌کنند؛ پیامی که پایان داوری را اعلام می‌کند. او نمایندهٔ کسانی است که به بنیادهایی بازمی‌گردند که خدا از طریق کار میلر برپا کرد.

We have repeatedly shown through the years, (and it can be found in Habakkuk’s Tables), that the first angel’s message “fear God” is to convict of sin, and that the second angel’s message is where righteousness is manifested and the third identifies judgment. These are the three steps of the three angels and also the three steps of the work of the Holy Spirit. Those three steps are also represented by the three Hebrew letters that make up the Hebrew word that is translated as “truth.” In the passage from John sixteen, Jesus is speaking of the work of the Holy Spirit in guiding God’s people into “all truth,” while also showing them “things to come.” Yet Jesus states that He has “many things to say unto you, but ye cannot bear them now.”

ما در طول سال‌ها بارها نشان داده‌ایم (و این را می‌توان در «جداول حبقوق» یافت) که پیام فرشتهٔ نخست، «از خدا بترسید»، برای ملزم ساختن نسبت به گناه است، و اینکه پیام فرشتهٔ دوم جایی است که عدالت آشکار می‌شود و سومی داوری را مشخص می‌کند. این‌ها سه گامِ سه فرشته‌اند و نیز سه گامِ کار روح‌القدس. آن سه گام همچنین با سه حرف عبری نمایانده می‌شوند که واژهٔ عبری‌ای را می‌سازند که به «حقیقت» ترجمه می‌شود. در فرازی از یوحنا باب شانزدهم، عیسی از کار روح‌القدس در هدایت قوم خدا به سوی «تمامی حقیقت» سخن می‌گوید و در عین حال «امور آینده» را نیز به ایشان نشان می‌دهد. با این همه، عیسی می‌گوید: «بسیار چیزها دارم که به شما بگویم، اما اکنون طاقت تحمل آن را ندارید.»

I hope you have understood some of the significance of the Hebrew word translated as “truth.” For we have just began to apply that symbol to our study. In the first three verses of Revelation one the communication process between God and man is identified. It is identified even before the Revelation identifies the three-fold nature of the godhead. It finds a second witness in the last verses of Revelation and in so doing, based upon applying “line upon line” it produces more light.

امیدوارم بخشی از اهمیتِ واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «حقیقت» را درک کرده باشید. زیرا ما تازه به به‌کارگیری آن نماد در مطالعهٔ خود پرداخته‌ایم. در سه آیهٔ نخستِ فصل نخستِ مکاشفه، فرایندِ ارتباط میان خدا و انسان شناسایی می‌شود. این حتی پیش از آن است که مکاشفه ماهیتِ سه‌گانهٔ الوهیت را معرفی کند. برای آن، در آیات پایانیِ مکاشفه شاهدِ دومی یافت می‌شود و بدین‌سان، با به‌کارگیری «خط بر خط»، نورِ بیشتری پدید می‌آید.

Then when we add Genesis 1:1–2:3, we find a third witness and another prophetic line to lay upon the previous two lines at the beginning and ending of Revelation.

سپس وقتی پیدایش ۱:۱ تا ۲:۳ را اضافه می‌کنیم، شاهد سومی و نیز خط نبوتی دیگری می‌یابیم که آن را بر دو خط پیشین در آغاز و پایان مکاشفه بگذاریم.

Then we add the last promise in the Old Testament identifying the Elijah to come, and we have four prophetic lines.

سپس آخرین وعدهٔ عهد قدیم را که ایلیایی را که قرار است بیاید معرفی می‌کند می‌افزاییم، و به چهار خط پیشگویی می‌رسیم.

Then we add the first chapter of the New Testament and we have five lines to put together the ultimate message found in the Bible when applying the principle of Alpha and Omega to all the lines. If we would finish off the five lines we have already identified, by applying the principle across the board to those five lines, then we should expect to see the end of Matthew and the end of John testifying to the same information that all five of the “first and last” prophetic lines that we are considering.

سپس فصل نخست عهد جدید را اضافه می‌کنیم و پنج خط در اختیار داریم تا با به‌کارگیری اصل «آلفا و امگا» بر همهٔ خطوط، پیام نهاییِ موجود در کتاب مقدس را کنار هم قرار دهیم. اگر آن پنج خطی را که پیش‌تر شناسایی کرده‌ایم با اعمال این اصل به‌صورت فراگیر بر همان پنج خط تکمیل کنیم، باید انتظار داشته باشیم که پایان انجیل متی و پایان انجیل یوحنا همان اطلاعاتی را گواهی دهند که تمامیِ پنج خط نبویِ «اول و آخر» که در حال بررسی‌شان هستیم بیان می‌کنند.

The message that is being unsealed is established in the book of Revelation, so it is the reference point for the other lines, in agreement with Sister White informing us that “all the books of the Bible meet and end in Revelation.” The message of the first three verses of the book of Revelation identify the process God uses to transmit His word to John to write out and send to the churches. The first book of the New Testament, as already noted, sets forth the lineage of Jesus Christ and it starts with a very informative point.

پیامی که مهر آن برداشته می‌شود، بنیانش در کتاب مکاشفه است؛ از این رو، نقطهٔ مرجع برای خطوط دیگر به شمار می‌آید، همسو با سخن خواهر وایت که می‌گوید: «همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس در مکاشفه به هم می‌رسند و پایان می‌یابند.» پیامِ سه آیهٔ نخستِ کتاب مکاشفه فرایندی را معرفی می‌کند که خدا برای انتقال کلام خود به یوحنا به کار می‌گیرد تا او آن را بنویسد و برای کلیساها بفرستد. نخستین کتاب عهد جدید، همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، شجره‌نامهٔ عیسی مسیح را ارائه می‌کند و با نکته‌ای بسیار آموزنده آغاز می‌شود.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham. Matthew 1:1.

> کتاب نسب عیسی مسیح، پسر داوود، پسر ابراهیم. متی ۱:۱.

Jesus ended his direct interaction with the quibbling Jews by silencing them with the subject of “the son of David,” a subject that could have only been understood by the Jews if they had understood the biblical principle of beginning and ending. They didn’t, and most Adventists don’t. Anyone who wishes to argue against the principle of history repeating demonstrates that they do not understand that ancient Israel typifies modern Israel, and their unwillingness to believe that principle, is the identical unwillingness at the end of ancient Israel to understand the same principle. Jesus represented that principle in His final riddle to the Jews by directing them to the riddle of how David’s Lord, could also be David’s son?

عیسی مواجههٔ مستقیم خود با یهودیان خرده‌گیر را با خاموش کردن آنان از طریق طرحِ موضوع «پسر داوود» به پایان رساند؛ موضوعی که فقط در صورتی برای یهودیان قابل درک بود که اصل کتاب‌مقدسیِ آغاز و انجام را فهمیده بودند. آنها نفهمیدند، و بیشتر ادونتیست‌ها هم نمی‌فهمند. هر کس بخواهد علیه اصل تکرار تاریخ استدلال کند، نشان می‌دهد که نمی‌فهمد اسرائیل باستان نمونهٔ اسرائیل امروزی است؛ و بی‌میلیِ آنان به باور داشتنِ آن اصل، همان بی‌میلی‌ای است که در پایان دوران اسرائیل باستان نسبت به فهم همان اصل وجود داشت. عیسی آن اصل را در آخرین معمای خود برای یهودیان نمایان ساخت و آنان را به این معما رهنمون کرد که چگونه «خداوندِ داوود» می‌تواند پسرِ داوود نیز باشد؟

John chapter one, identifies that in the beginning the Word was with God, and the Word is God and the Word created all things. This of course aligns with the other lines we are referring to. And if we then consider the last words in the gospel of John, we see Peter, after hearing Jesus describe how he would die, asking Jesus what would happen to the apostle John.

فصل اول انجیل یوحنا بیان می‌کند که در ابتدا کلمه نزد خدا بود، و کلمه خداست و کلمه همه‌چیز را آفرید. این البته با دیگر آیاتی که به آن‌ها اشاره می‌کنیم همخوانی دارد. و اگر سپس به آخرین آیات انجیل یوحنا بنگریم، می‌بینیم که پطرس، پس از شنیدن توضیح عیسی دربارهٔ اینکه چگونه خواهد مرد، از عیسی می‌پرسد چه بر سرِ رسول یوحنا خواهد آمد.

> Peter seeing him saith to Jesus, Lord, and what shall this man do? Jesus saith unto him, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? follow thou me. Then went this saying abroad among the brethren, that that disciple should not die: yet Jesus said not unto him, He shall not die; but, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? This is the disciple which testifieth of these things, and wrote these things: and we know that his testimony is true. And there are also many other things which Jesus did, the which, if they should be written every one, I suppose that even the world itself could not contain the books that should be written. Amen. John 21:21–25.

> پطرس چون او را دید، به عیسی گفت: خداوندا، این مرد چه خواهد شد؟ عیسی به او گفت: اگر بخواهم که او بماند تا بیایم، این به تو چه مربوط است؟ تو مرا پیروی کن. پس این سخن در میان برادران شایع شد که آن شاگرد نخواهد مرد؛ اما عیسی به او نگفت: او نخواهد مرد؛ بلکه گفت: اگر بخواهم که او بماند تا بیایم، این به تو چه مربوط است؟ این همان شاگردی است که دربارهٔ این چیزها شهادت می‌دهد و این چیزها را نوشته است؛ و ما می‌دانیم که شهادت او راست است. و نیز کارهای بسیار دیگری هست که عیسی انجام داد، که اگر هر یک از آنها نوشته می‌شد، گمان می‌کنم حتی خودِ جهان نیز گنجایش کتاب‌هایی را که باید نوشته شود نمی‌داشت. آمین. یوحنا ۲۱:۲۱‏–‏۲۵.

Peter wanted to know how John would die, or even if John would die. The answer is repeated twice in the passage when Jesus stated it and then John restated, “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” John did live to Jesus’ Second Coming.

پطرس می‌خواست بداند یوحنا چگونه خواهد مرد، یا حتی آیا یوحنا اصلاً خواهد مرد یا نه. پاسخ در آن بخش دو بار تکرار شده است: یک بار وقتی عیسی آن را گفت و بار دیگر وقتی یوحنا آن را بازگفت: «اگر بخواهم او [یوحنا] بماند تا بیایم، این به تو چه ربطی دارد؟» یوحنا تا آمدن دوبارهٔ عیسی زنده ماند.

You can only see or hear that “truth” if you believe in the repetition of history, and also that the history that is to be repeated, does so at the end of the world. The end of the world is where John was when he wrote the book of Revelation. The last book in John’s gospel agrees with the other lines of beginning and ending for it places John in the history of the events leading to the Second Coming where he, representing those who proclaim the final warning message, sends that message to the churches.

تنها در صورتی می‌توانی آن «حقیقت» را ببینی یا بشنوی که به تکرار تاریخ ایمان داشته باشی، و نیز این‌که تاریخی که قرار است تکرار شود، در پایانِ جهان این کار را می‌کند. پایانِ جهان همان‌جایی است که یوحنا هنگام نوشتن کتاب مکاشفه در آن بود. آخرین کتاب در انجیلِ یوحنا با خطوطِ دیگرِ آغاز و پایان هم‌داستان است، زیرا یوحنا را در تاریخِ رویدادهایی قرار می‌دهد که به ظهورِ دوم می‌انجامد؛ جایی که او، به نمایندگیِ کسانی که پیامِ هشدارِ نهایی را اعلام می‌کنند، آن پیام را به کلیساها می‌فرستد.

> “In the days of the early Christians, Christ came the second time. His first advent was at Bethlehem, when He came as an infant. His second advent was at the Isle of Patmos, when He revealed Himself in glory to John the Revelator, who ‘fell at His feet as dead’ when he saw Him. But Christ strengthened him to endure the sight, and then gave him a message to write to the churches of Asia, the names of which are descriptive of the characteristics of every church.

> در روزگار مسیحیان نخستین، مسیح برای بار دوم آمد. ظهور نخستین او در بیت‌لِحم بود، زمانی که به صورت نوزاد آمد. ظهور دوم او در جزیرهٔ پطمس بود، هنگامی که خود را در جلال به یوحنای مکاشفه‌گر آشکار کرد؛ کسی که چون او را دید، «چون مرده بر پاهای او افتاد». اما مسیح او را قوت بخشید تا آن دیدار را تاب بیاورد، و سپس پیامی به او داد تا آن را به کلیساهای آسیا بنویسد، که نام‌هایشان بیانگر ویژگی‌های هر کلیساست.

> “The light that Christ revealed to His servant the prophet is for us. In His revelation are given the three angels’ messages, and a description of the angel that was to come down from heaven with great power, lightening the earth with his glory. In it are warnings against the wickedness that would exist in the last days, and against the mark of the beast. We are not only to read and understand this message, but to proclaim it with no uncertain sound to the world. By presenting these things revealed to John, we shall be able to stir the people.” Manuscript Releases, volume 19, 41.

> «نوری که مسیح بر بندهٔ خود، پیامبر، آشکار کرد، برای ماست. در مکاشفهٔ او، پیام‌های سه فرشته و نیز توصیفِ آن فرشته‌ای که می‌بایست با قدرتی عظیم از آسمان فرود آید و زمین را با جلال خود روشن سازد، آمده است. در آن هشدارهایی بر ضد شرارتی که در ایام آخر وجود خواهد داشت و بر ضد نشانِ وحش هست. ما نه تنها باید این پیام را بخوانیم و بفهمیم، بلکه باید آن را با صدایی رسا و بی‌ابهام به جهان اعلام کنیم. با ارائهٔ این اموری که به یوحنا مکشوف شد، خواهیم توانست مردم را برانگیزیم.» Manuscript Releases، جلد ۱۹، ۴۱.

The end of the gospel of John identifies the communication process as in Revelation’s first three verses, by locating John prophetically in the history of the Second Coming. Thus, using Jesus’ first “second coming” (Patmos) to illustrate His last “second coming.” It connects perfectly with the other lines we are considering, for it represents John at the end of the world, on Patmos where he receives the Revelation of Jesus Christ. What about the end of the book of Matthew?

پایانِ انجیلِ یوحنا فرایندِ انتقالِ پیام را، همان‌گونه که در سه آیهٔ نخستِ مکاشفه آمده، با قرار دادنِ یوحنا به‌صورت نبوی در تاریخِ بازگشتِ دومِ عیسی، مشخص می‌کند. بدین‌سان، از نخستین «بازگشتِ دومِ» عیسی (پاتموس) برای نشان دادنِ آخرین «بازگشتِ دومِ» او استفاده می‌کند. این امر کاملاً با دیگر خطوطی که در حال بررسی آن‌ها هستیم پیوند می‌خورد، زیرا یوحنا را در پایانِ جهان، در پاتموس، جایی که مکاشفهٔ عیسی مسیح را دریافت می‌کند، بازنمایی می‌کند. پس پایانِ کتابِ متی چه‌طور؟

> Then the eleven disciples went away into Galilee, into a mountain where Jesus had appointed them. And when they saw him, they worshipped him: but some doubted. And Jesus came and spake unto them, saying, All power is given unto me in heaven and in earth. Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost: Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen. Matthew 28:16–20.

> آنگاه آن یازده شاگرد به جلیل رفتند، به کوهی که عیسی برای ایشان تعیین کرده بود. و چون او را دیدند، او را پرستیدند، اما برخی تردید کردند. آنگاه عیسی نزد آنان آمد و گفت: «تمامی اختیار در آسمان و بر زمین به من داده شده است. پس بروید و همه قوم‌ها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید، و به آنان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. و اینک، من همواره تا پایان جهان با شما هستم.» آمین. متی ۲۸: ۱۶-۲۰.

In the passage all power is given to Jesus, and this would of course be His creative power. And then He gives a commandment to baptize in the name of the Father, Son and also the Holy Spirit that moved upon the water in Genesis one, and the seven spirits that are before the throne of God. This passage identifies that Christians are to recognize the three persons of the heavenly trio as three distinct entities. The end of Matthew adds to the lines as the other six do.

در این فراز، همهٔ قدرت به عیسی داده شده است، و این، البته، شامل قدرتِ خالقیِ او نیز می‌شود. سپس او فرمان می‌دهد که به نام پدر، پسر و نیز روح‌القدسی که در پیدایش بابِ اول بر آب‌ها حرکت می‌کرد، و هفت روحی که در برابر تختِ خدا هستند، تعمید دهند. این فراز تصریح می‌کند که مسیحیان باید سه شخصِ ثالوثِ آسمانی را به‌عنوان سه هویتِ متمایز به رسمیت بشناسند. پایانِ انجیلِ متی همان‌گونه که آن شش تای دیگر نیز چنین می‌کنند، بر این عبارات می‌افزاید.

> “Christ has made baptism the sign of entrance to His spiritual kingdom. He has made this a positive condition with which all must comply who wish to be acknowledged as under the authority of the Father, the Son, and the Holy Spirit. Before man can find a home in the church, before passing the threshold of God’s spiritual kingdom, he is to receive the impress of the divine name, ‘The Lord our righteousness.’ Jeremiah 23:6.

> مسیح تعمید را نشانهٔ ورود به ملکوت روحانی خویش قرار داده است. او آن را شرطی لازم قرار داده است و هر که بخواهد تحت اقتدار پدر و پسر و روح‌القدس شناخته شود باید به آن گردن نهد. پیش از آنکه انسان در کلیسا جایگاهی بیابد، پیش از آنکه از آستانهٔ ملکوت روحانی خدا بگذرد، باید مُهر نام الهی را دریافت کند: «خداوند عدالتِ ماست.» ارمیا ۲۳:۶.

> “Baptism is a most solemn renunciation of the world. Those who are baptized in the threefold name of the Father, the Son, and the Holy Spirit, at the very entrance of their Christian life declare publicly that they have forsaken the service of Satan, and have become members of the royal family, children of the heavenly King. They have obeyed the command, ‘Come out from among them, and be ye separate, … and touch not the unclean thing.’ And to them is fulfilled the promise, ‘I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters, saith the Lord Almighty.’ 2 Corinthians 6:17, 18.

> تعمید، جدی‌ترین اعلامِ ترک دنیا است. کسانی که به نام سه‌گانهٔ پدر، پسر و روح‌القدس تعمید می‌یابند، در همان آغازِ زندگی مسیحی خود علناً اعلام می‌کنند که خدمتگزاری به شیطان را ترک کرده‌اند، و به عضویت خاندان سلطنتی، یعنی فرزندانِ پادشاه آسمانی، درآمده‌اند. آنان از این فرمان اطاعت کرده‌اند: «از میان آنان بیرون آیید و جدا شوید، ... و به چیز ناپاک دست نزنید.» و در حق آنان این وعده تحقق یافته است: «من شما را خواهم پذیرفت و برای شما پدر خواهم بود، و شما پسران و دختران من خواهید بود، خداوندِ قادر مطلق می‌فرماید.» دوم قرنتیان ۶:‏۱۷، ۱۸.

> “As Christians submit to the solemn rite of baptism, He registers the vow that they make to be true to Him. This vow is their oath of allegiance. They are baptized in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit. Thus they are united with the three great powers of heaven. They pledge themselves to renounce the world and to observe the laws of the kingdom of God. Henceforth they are to walk in newness of life. No longer are they to follow the traditions of men. No longer are they to follow dishonest methods. They are to obey the statutes of the kingdom of heaven. They are to seek God’s honor. If they will be true to their vow, they will be furnished with grace and power that will enable them to fulfill all righteousness. ‘As many as received Him, to them gave He power to become the sons of God, even to them that believe on His name.’” Evangelism, 307.

> وقتی مسیحیان خود را به آیینِ مقدسِ تعمید می‌سپارند، او پیمانی را که برای وفادار ماندن به او می‌بندند، ثبت می‌کند. این پیمان، سوگند وفاداری آنان است. آنان به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید می‌یابند. بدین‌سان با سه قدرت عظیم آسمان متحد می‌شوند. متعهد می‌شوند از جهان دست بشویند و احکام پادشاهی خدا را نگاه دارند. از این پس باید در تازگیِ حیات گام بردارند. دیگر نباید از سنت‌های انسانی پیروی کنند. دیگر نباید روش‌های ناراست را دنبال کنند. باید از احکام پادشاهی آسمان اطاعت کنند. باید جلالِ خدا را بجویند. اگر به پیمان خود وفادار بمانند، فیض و قدرتی به ایشان عطا خواهد شد که ایشان را قادر می‌سازد تمامی عدالت را به‌جا آورند. «اما به همهٔ کسانی که او را پذیرفتند، قدرت داد تا فرزندانِ خدا شوند؛ یعنی به آنان که به نام او ایمان آوردند.» تبلیغِ انجیل، ۳۰۷.

Jesus illustrates the end by the beginning in His Word, for He is the Word, and He is the Alpha and Omega.

عیسی در کلام خویش پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، زیرا او خود کلمه است و او آلفا و اومگا است.

Bringing these seven lines together builds a very detailed picture of the communication process between God and man, with many other critical and important truths set forth and established by the other “lines” witnesses. Seven “lines” of prophecy representing the Alpha and Omega. But what about the book of Malachi?

قرار دادن این هفت خط در کنار هم، تصویری بسیار دقیق از فرایند ارتباط میان خدا و انسان ترسیم می‌کند، به‌همراه بسیاری از حقایق مهم و حیاتی دیگری که «خطوط» دیگر به‌عنوان شاهد آن‌ها را بیان و تثبیت می‌کنند. هفت «خط» نبوت که نمایانگر آلفا و امگا هستند. اما دربارهٔ کتاب ملاکی چه می‌توان گفت؟

Malachi’s book is a scathing rebuke against the unfaithful priests in Adventism. It opens with the identification of two classes of worshippers in Adventism at the end of the world.

کتاب ملاکی سرزنشی تند و تیز علیه کاهنان بی‌وفا در ادونتیسم است. این کتاب با معرفی دو دسته از پرستندگان در میان ادونتیست‌ها در پایان جهان آغاز می‌شود.

> The burden of the word of the Lord to Israel by Malachi. I have loved you, saith the Lord. Yet ye say, Wherein hast thou loved us? Was not Esau Jacob’s brother? saith the Lord: yet I loved Jacob. Malachi 1:1, 2.

> بارِ کلامِ خداوند بر اسرائیل، به‌واسطۀ ملاکی. خداوند می‌فرماید: من شما را دوست داشته‌ام. اما شما می‌گویید: در چه ما را دوست داشته‌ای؟ خداوند می‌فرماید: مگر عیسو برادرِ یعقوب نبود؟ با این همه، من یعقوب را دوست داشتم. ملاکی ۱:۱، ۲.

Malachi further informs us that the two classes of worshippers at the end of the world are two classes of priests.

ملاکی همچنین به ما می‌گوید که دو گروه پرستندگان در پایان جهان، دو گروه کاهنان‌اند.

> And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Malachi 2:1, 2.

> و اکنون، ای کاهنان، این فرمان برای شماست. اگر گوش فرا ندهید و آن را به دل نگیرید تا نام مرا جلال دهید، می‌گوید خداوند لشکرها، حتی لعنتی بر شما خواهم فرستاد و برکات شما را لعنت خواهم کرد؛ آری، از پیش آنها را لعنت کرده‌ام، زیرا آن را به دل نمی‌گیرید. ملاکی ۲:۱، ۲.

The beginning of Malachi is typifying the Laodicean and Philadelphian message with two classes of priests. The priests are commanded to “hear.” John represents the priests that do hear, and a priest represents God’s covenant chosen people. They are already cursed and will be cursed again if they do not “hear” and “they do not” or “will not” “lay it to heart.”

آغاز کتاب ملاکی به‌طور نمادین پیام لاودیکیه و فیلادلفیا را با دو دسته کاهن نشان می‌دهد. به کاهنان فرمان داده می‌شود که "بشنوند". یوحنا نماینده کاهنانی است که می‌شنوند، و کاهن نماینده قوم برگزیده عهد خداست. آنها از قبل زیر لعنت‌اند و اگر "نشنوند" و "به دل نسپارند" یا "نخواهند" که "به دل بسپارند"، دوباره لعنت خواهند شد.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، برای تشکیل خانه‌ای روحانی و کهانتِ مقدس بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است تقدیم کنید. از این‌رو نیز در کتاب مقدس آمده است: «اینک در صهیون سنگِ زاویه‌ایِ اصلی می‌نهم، برگزیده و گران‌بها؛ و هر که بر او ایمان آورد، شرمسار نخواهد شد.» پس برای شما که ایمان دارید، او گران‌بهاست؛ اما برای نافرمانان، همان سنگی که بناها رد کردند، سرِ زاویه شده است، و سنگِ لغزش و صخرهٔ افتادن؛ برای آنان که به کلام می‌لغزند، از آن‌رو که نافرمان‌اند، و برای این نیز مقرر شده بودند. اما شما نسلِ برگزیده‌اید، کهانتِ سلطنتی، امتی مقدس، قومی خاص، تا فضایلِ او را که شما را از تاریکی به نورِ شگفت‌انگیزش فراخوانده است، اعلان کنید؛ شما که زمانی قومی نبودید اما اکنون قومِ خدایید؛ که رحمت نیافته بودید اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۵-۱۰

The priests are God’s chosen people who are tested by the “corner stone” in the foundation of the temple. The corner stone is what all the other foundation stones are aligned with, and also it is the stone that bears the weight of the entire temple. Miller’s corner stone was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The corner stone or the stone that the builders rejected is a true story of the building of the temple, which is described very specifically in the writings of the Spirit of Prophecy. One point about the first stone that was rejected is that it was set aside after it was rejected, and from that point on the builders of the temple would regularly trip over the cornerstone, that had been set aside within their work area. It was a stone of stumbling.

کاهنان قوم برگزیدهٔ خدایند که با «سنگِ زاویه» در پیِ معبد آزموده می‌شوند. سنگِ زاویه سنگی است که همهٔ سنگ‌های دیگرِ پی با آن هم‌تراز می‌شوند، و نیز همان سنگی است که بارِ تمام معبد را تحمل می‌کند. سنگِ زاویهٔ میلر «هفت بار» باب بیست‌وششمِ لاویان بود. سنگِ زاویه، یا سنگی که بنایان رد کردند، داستانی واقعی از ساختِ معبد است که در نوشته‌های روحِ نبوت به‌گونه‌ای بسیار مشخص توصیف شده است. یک نکته دربارهٔ نخستین سنگی که رد شد این است که پس از رد شدن کنار گذاشته شد، و از آن پس بنایانِ معبد مرتباً در محوطهٔ کارشان به آن سنگِ زاویه که کنار گذاشته شده بود، پایشان گیر می‌کرد و می‌لغزیدند. آن سنگ، سنگِ لغزش بود.

In Malachi God informs the wicked priests, also known as the foolish Laodicean virgins that he is going to and already has “cursed” them. He curses them for they will not “hear” and “lay” the Elijah message to their hearts. The Elijah message turns the fathers’ hearts to the children and the children’s hearts to the fathers. Turning their hearts represents hearing the Elijah message of fathers and children, which is the principle of first and last. Hearing the message of the first and last is not enough, it must be laid upon the heart. To accept the message of Elijah is to lay it to your heart. If a priest will not hear that principle, he will be cursed.

در کتاب ملاکی، خدا به کاهنان شریر ـ که همچنین به‌عنوان باکره‌های نادانِ لاودکیه‌ای شناخته می‌شوند ـ اطلاع می‌دهد که می‌خواهد و حتی از پیش آنان را «لعنت» کرده است. او ایشان را لعنت می‌کند، زیرا حاضر نیستند پیام ایلیا را «بشنوند» و آن را «به دل بسپارند». پیام ایلیا دل پدران را به سوی فرزندان و دل فرزندان را به سوی پدران بازمی‌گرداند. بازگرداندنِ دل‌ها نمایانگر شنیدنِ پیامِ ایلیا دربارهٔ پدران و فرزندان است، که همان اصلِ اول و آخر است. شنیدنِ پیامِ اول و آخر کافی نیست؛ باید آن را به دل سپرد. پذیرفتنِ پیامِ ایلیا یعنی آن را به دل سپردن. اگر کاهنی آن اصل را نشنود، لعنت خواهد شد.

They brought the curse upon themselves when in 1863 they began the process of rejecting the very first foundational truth Miller discovered and have done nothing but continue that rejection to this very day. But even though the progressive curse began in 1863, (for they are already cursed), the curse that is in the future tense, takes place when they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. The beginning of Malachi illustrates the end, for the end represents the last warning given to the wise and foolish priests. The wise and foolish in Malachi are represented as Esau and Jacob. The elder brother representing the covenant through the birthright of being the first born, contrasted with a younger brother. The elder being the first and the younger being the last.

آنان لعنت را بر خود آوردند هنگامی که در سال ۱۸۶۳ فرایند رد کردن نخستین حقیقتِ بنیادینی را که میلر کشف کرده بود آغاز کردند و تا به امروز جز ادامه دادن همان رد کردن کاری نکرده‌اند. اما هرچند لعنتِ تدریجی در سال ۱۸۶۳ آغاز شد (زیرا ایشان از پیش لعنت‌شده‌اند)، آن لعنتی که مربوط به آینده است زمانی رخ می‌دهد که در هنگام قانون یکشنبه از دهانِ خداوند به بیرون افکنده می‌شوند. آغازِ ملاکی پایان را نشان می‌دهد، زیرا پایان نمایانگر آخرین هشدارِ داده‌شده به کاهنانِ دانا و نادان است. دانا و نادان در ملاکی به‌صورت عیسو و یعقوب نمایانده شده‌اند. برادرِ بزرگ‌تر که نمایندهٔ عهد از طریقِ حقِ نخست‌زادگی است، در تقابل با برادرِ کوچک‌تر. بزرگ‌تر نخستین و کوچک‌تر آخرین است.

In Malachi both Esau and Jacob are Laodicean Adventists but the last eventually heard the “voice” of the Lord, repented and had his named changed to Israel. The elder, the first did not hear. Jacob heard the voice of the Lord the night he dreamed and saw angels ascending and descending upon the ladder, representing Christ. Jacob represents Laodicean Adventists at the end of the world who are converted from Laodiceans unto Philadelphians when they experience the first three verses of Revelation one, as illustrated by John and Jacob’s dream of the ladder of ascending and descending angels. That experience marks the beginning of Jacob’s conversion into Israel, the Philadelphian. The ending of Jacob’s conversion story is when he wrestles with Christ at Penuel. Thus Jacob’s birthright story begins in the first three verses of Revelation chapter one when the unsealing of the final warning message is taking place and it ends in the time of the seven last plagues, during the time of trouble.

در کتاب ملاکی، هم عیسو و هم یعقوب ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای هستند، اما دومی سرانجام «صدای» خداوند را شنید، توبه کرد و نامش به اسرائیل تغییر یافت. آن بزرگ‌تر، یعنی اولی، نشنید. یعقوب شبی که رؤیا دید و فرشتگانی را دید که بر نردبانی که نماد مسیح بود بالا و پایین می‌رفتند، صدای خداوند را شنید. یعقوب نمایانگر ادونتیست‌های لائودیکیه‌ای در پایان جهان است که وقتی سه آیهٔ نخستِ باب اولِ مکاشفه را تجربه می‌کنند، از لائودیکیه‌ای بودن به فیلادلفی شدن تبدیل می‌شوند؛ چنان‌که توسط یوحنا و رؤیای یعقوب از نردبانِ فرشتگانِ صعودکننده و نزول‌کننده به تصویر کشیده شده است. آن تجربه آغاز دگرگونی یعقوب به اسرائیل، یعنی فیلادلفی، را رقم می‌زند. پایان داستان تبدیل یعقوب زمانی است که او در فنیئیل با مسیح کشتی می‌گیرد. پس داستان حقِ نخست‌زادگیِ یعقوب از سه آیهٔ نخستِ باب اولِ مکاشفه آغاز می‌شود، هنگامی که مُهرِ پیامِ هشدارِ نهایی گشوده می‌شود، و در زمانِ هفت بلای آخر، در دورانِ تنگی، به پایان می‌رسد.

All four sets of beginnings and endings, “line upon line” give testimony to the message of the Revelation of Jesus Christ. The question is whether the foolish priests will hear or not hear.

هر چهار مجموعهٔ آغاز و پایان، «خط بر خط»، به پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح شهادت می‌دهند. پرسش این است که آیا کاهنان نادان خواهند شنید یا نخواهند شنید.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال کسی که می‌خواند و خوشا به حال آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳.

The wise priests who hear what the Spirit says to the churches, hear the message of Elijah. Miller was Elijah, and some heard, but others refused.

کاهنان خردمند که به آنچه روح به کلیساها می‌گوید گوش می‌سپارند، پیام ایلیا را می‌شنوند. میلر ایلیا بود و برخی شنیدند، اما دیگران سر باز زدند.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برخیزانده شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، کسانی که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت آنان چنان بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌گونه‌ای نیرومند بر آنان اثر بگذارد و ماهیتِ واقعی‌شان را آشکار کند. و چون هشدارِ خطیر برای گریختن از خشمِ آینده طنین‌انداز شد، بسیاری از کسانی که به کلیساها پیوسته بودند، پیامِ شفابخش را پذیرفتند؛ پس‌رفت‌های خود را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و رنجِ عمیقِ جان، خود را در برابر خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، به طنین‌انداختنِ این ندا یاری رساندند: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۳.

Miller was typified by both Elijah and John the Baptist, for John the Baptist prepared the way for Christ’s first coming and Miller prepared the way for Christ to come to the Most Holy Place of the heavenly sanctuary on October 22, 1844. Malachi directly identifies John and Miller’s work.

ایلیا و یوحنا تعمیددهنده هر دو پیش‌نمونهٔ میلر بودند، زیرا یوحنا تعمیددهنده راه را برای نخستین آمدنِ مسیح هموار کرد و میلر راه را برای ورود مسیح به قدس‌الاقداسِ معبد آسمانی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ هموار کرد. ملاکی مستقیماً خدمتِ یوحنا و میلر را مشخص می‌کند.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:1–6.

> اینک، فرستادهٔ خود را می‌فرستم و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی فرستادهٔ عهد، همان که از او خشنودید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما چه کسی می‌تواند روز آمدن او را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود چه کسی ایستاده خواهد ماند؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و چون صابونِ رخت‌شویان. و او همچون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را چون طلا و نقره تصفیه خواهد کرد تا به خداوند هدیه‌ای در عدالت تقدیم کنند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، همچون روزگار کهن و سال‌های پیشین. و برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و بر ضد جادوگران و زناکاران و سوگندخورانِ دروغ، شاهدی شتابان خواهم بود؛ و بر ضد کسانی که حقِ مزدبگیر را در مزدش پایمال می‌کنند و به بیوه‌زن و یتیم ستم می‌ورزند و بیگانه را از حقش محروم می‌سازند، و از من نمی‌ترسند، می‌گوید خداوند لشکرها. زیرا من خداوندم، دگرگون نمی‌شوم؛ از این رو شما، ای پسرانِ یعقوب، نابود نشده‌اید. ملاکی ۳:۱-۶.

As the ‘watchman’ for his history, Miller’s work represented raising the foundations of the temple. His work in the beginning must illustrate a work that represents the finishing of the temple. That final work requires another watchman to give the trumpet a certain sound. Miller and the message of the first angel announced the opening of judgment, and the watchman who Miller typifies at the end of Adventism will announce the close of judgment.

به‌عنوان «نگهبانِ» تاریخ خود، کار میلر نمایانگر برپا داشتن بنیادهای هیکل بود. کار آغازین او باید نمونه‌ای از کاری باشد که نمایانگر به پایان رساندن هیکل است. آن کار نهایی به نگهبانی دیگر نیاز دارد تا شیپور را آوایی معین بدهد. میلر و پیام فرشتهٔ نخستین گشایش داوری را اعلام کردند، و نگهبانی که میلر در پایان ادونتیسم نماد اوست، پایان داوری را اعلام خواهد کرد.

In Malachi the Lord promises to bring judgment “against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me.” Those that are being identified here are those who “fear not” “the Lord of hosts.” William Miller is the messenger of the first angel which calls for men to “fear God.” Rejecting the foundations is to reject the fear of God.

در کتاب ملاکی، خداوند وعده می‌دهد که داوری بیاورد «بر ضد ساحران، و بر ضد زناکاران، و بر ضد قسم‌خورندگانِ دروغین، و بر ضد کسانی که به مزدور در مزدش ستم می‌کنند، و بر بیوه و یتیم ستم می‌کنند، و بیگانه را از حقش محروم می‌سازند، و از من نمی‌ترسند.» کسانی که در اینجا مورد اشاره‌اند همان کسانی‌اند که از «خداوند لشکرها» «نمی‌ترسند». ویلیام میلر پیام‌آورِ فرشتهٔ نخستین است که آدمیان را فرا می‌خواند تا «از خدا بترسند». رد کردنِ بنیادها همان رد کردنِ ترس از خداست.

> For, behold, the day cometh, that shall burn as an oven; and all the proud, yea, and all that do wickedly, shall be stubble: and the day that cometh shall burn them up, saith the Lord of hosts, that it shall leave them neither root nor branch. But unto you that fear my name shall the Sun of righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts. Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:1–6.

> زیرا اینک روزی می‌آید که چون تنور خواهد سوخت؛ و همهٔ متکبران، آری، همهٔ بدکاران، کاه خواهند شد؛ و آن روزِ آینده ایشان را فرو خواهد سوزاند، می‌گوید خداوند لشکرها، به‌گونه‌ای که نه ریشه‌ای برایشان بگذارد و نه شاخه‌ای. اما بر شما که از نام من می‌هراسید، آفتاب عدالت طلوع خواهد کرد و در بال‌هایش شفا خواهد بود؛ و بیرون خواهید آمد و چون گوساله‌های آخور رشد خواهید کرد. و شریران را پایمال خواهید کرد؛ زیرا در روزی که این کار را بکنم، می‌گوید خداوند لشکرها، آنان زیر کف پاهای شما چون خاکستر خواهند شد. شریعت موسی، بندهٔ مرا که در حوریب برای تمامی اسرائیل به او فرمان دادم، با فرایض و احکامش به یاد داشته باشید. اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیا نبی را نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۱-۶

- The beginning of the Bible (Genesis) and the end of the Bible (Revelation).

  آغاز کتاب مقدس (پیدایش) و پایان کتاب مقدس (مکاشفه).

- The beginning of the Old Testament (Genesis) and the end of the Old Testament (Malachi).

  آغاز عهد عتیق (پیدایش) و پایان عهد عتیق (ملاکی).

- The beginning of the New Testament (Matthew) and the end of the New Testament (again Revelation).

  آغاز عهد جدید (انجیل متی) و پایان عهد جدید (بار دیگر مکاشفه).

- The beginning of John’s testimony (the gospel of John) and the end of John’s testimony (again Revelation).

  آغاز شهادت یوحنا (انجیل یوحنا) و پایان شهادت یوحنا (باز هم مکاشفه).

- The beginning of Malachi and the end of Malachi.

  آغاز ملاکی و پایان ملاکی.

- The beginning of Matthew’s gospel and the end of Matthew’s gospel.

  آغاز انجیل متی و پایان انجیل متی.

- The beginning of John’s gospel and the end of John’s gospel.

  آغاز انجیل یوحنا و پایان انجیل یوحنا.

- The beginning of the four gospels and the end of the four gospels.

  آغاز چهار انجیل و پایان چهار انجیل.

When we remove the prophetic beginnings or endings that are referenced more than once, it equals eight prophetic lines that are to be brought together and placed upon the first three verses of Revelation. What about the end of Genesis?

وقتی آغازها یا پایان‌های پیشگویانه‌ای را که بیش از یک‌بار به آن‌ها ارجاع شده است حذف می‌کنیم، این برابر با هشت خطِ پیشگویانه می‌شود که باید کنار هم آورده شوند و بر سه آیهٔ نخستِ مکاشفه قرار داده شوند. اما پایانِ پیدایش چه‌طور؟

Genesis chapter fifty ends with the death of Joseph.

فصل پنجاهِ سفر پیدایش با مرگ یوسف پایان می‌یابد.

> So Joseph died, being an hundred and ten years old: and they embalmed him, and he was put in a coffin in Egypt. Genesis 50:26.

> پس یوسف در حالی که صد و ده ساله بود درگذشت؛ او را مومیایی کردند و در تابوتی در مصر نهادند. پیدایش ۵۰:۲۶

Chapter forty-eight identifies the death of Jacob. The death of Jacob being first in chapter forty-eight leading to the death of Joseph in chapter fifty’s closing verses place the signature of the Alpha and Omega upon the last three chapters of Genesis as the ending of the book of Genesis.

فصل چهل‌وهشتم به مرگ یعقوب می‌پردازد. آغاز با مرگ یعقوب در فصل چهل‌وهشتم و انجامیدن به مرگ یوسف در آیات پایانی فصل پنجاهم، امضای آلفا و امگا را بر سه فصل پایانی سفر پیدایش می‌نهد و آنها را به‌عنوان پایان کتاب پیدایش رقم می‌زند.

Those two deaths are used as symbols of the beginning and ending of Israel’s captivity in Egypt. In the beginning, Jacob’s body is taken back to be buried with his fathers, and when Moses comes out of Egypt, he brings Joseph’s body to be buried in the burial place of his fathers.

آن دو مرگ به‌عنوان نمادهای آغاز و پایان اسارت بنی‌اسرائیل در مصر به کار می‌روند. در آغاز، پیکر یعقوب بازگردانده می‌شود تا در کنار پدرانش به خاک سپرده شود، و هنگامی که موسی از مصر بیرون می‌آید، پیکر یوسف را با خود می‌آورد تا در آرامگاه پدرانش به خاک سپرده شود.

> And Moses took the bones of Joseph with him: for he had straitly sworn the children of Israel, saying, God will surely visit you; and ye shall carry up my bones away hence with you. Exodus 13:19.

> و موسی استخوان‌های یوسف را با خود برداشت، زیرا او بنی‌اسرائیل را سخت سوگند داده و گفته بود: «خدا یقیناً به دیدار شما خواهد آمد؛ و شما استخوان‌های مرا از اینجا با خود بالا خواهید برد.» خروج ۱۳:۱۹

The ending of Genesis is the last three chapters. In chapter forty-eight Jacob (Israel) pronounces blessings upon his twelve sons that are directly identified as prophecies of what happens to those twelve tribes in the “last days” of the investigative judgment.

پایان کتاب پیدایش شامل سه فصل آخر است. در فصل چهل‌وهشتم، یعقوب (اسرائیل) بر دوازده پسر خود برکت می‌دهد؛ برکت‌هایی که مستقیماً به‌عنوان پیشگویی‌هایی دربارهٔ آنچه در «روزهای آخرِ» داوری تحقیقی بر سر آن دوازده سبط رخ خواهد داد، شناخته می‌شوند.

> And Jacob called unto his sons, and said, Gather yourselves together, that I may tell you that which shall befall you in the last days. Gather yourselves together, and hear, ye sons of Jacob; and hearken unto Israel your father. Genesis 49:1, 2.

> و یعقوب پسرانش را فراخواند و گفت: گرد آیید تا به شما بگویم آنچه در آخرالایام بر شما واقع خواهد شد. گرد آیید و بشنوید، ای پسران یعقوب؛ و به اسرائیل، پدر خویش، گوش فرا دهید. پیدایش ۴۹:‏۱، ۲.

In the “last days” of the investigative judgment the Lord promises to gather his twelve sons, who are represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. These are they who John represents in the book of Revelation. They are gathered by a call from Jacob, a call from their beginning history that they are told to “hear,” and “hearken” unto. In the last days, those typified by Jacob’s sons “hear” a message and “hearken” or as John says “keep” those things that are written therein. It’s a call from the father to the children, it is the Elijah message. Those called are called the “son[‘s] of Jacob,” and are also to “hearken unto Israel” their father.

در «ایام آخرِ» داوری تحقیقی، خداوند وعده می‌دهد که دوازده پسر خود را گرد آورد؛ همانانی که در کتاب مکاشفه به‌صورت «صد و چهل و چهار هزار» نمایانده شده‌اند. اینان همان کسانی‌اند که یوحنا در کتاب مکاشفه معرفی می‌کند. آنان به‌واسطه ندایی از یعقوب گرد آورده می‌شوند، ندایی از سرآغاز تاریخشان که به آنان گفته شده است آن را «بشنوند» و به آن «گوش فرادهند». در ایام آخر، کسانی که پسران یعقوب نمادشان هستند، پیامی را «می‌شنوند» و «گوش فرامی‌دهند»، یا به‌قول یوحنا، آنچه در آن نوشته شده است را «نگه می‌دارند». این ندایی است از پدر به فرزندان؛ این همان پیام ایلیا است. آنانی که خوانده می‌شوند «پسران یعقوب» نامیده می‌شوند و نیز باید به «اسرائیل»، پدرشان، گوش فرادهند.

Esau and Jacob in Malachi represent the wise and foolish virgins. The call is from their father Jacob and their father Israel, identifying that when the last call is made everyone is a Laodicean Adventist and the choice is placed into their own hands whether to be a son of Jacob the deceiver or Israel the overcomer. What allows them to make a choice is the creative power within the message. If the message is read, heard and kept, then through the identical creative power that brought all things into existence they will be changed unto a son of Israel. To refuse to hear, is to retain the experience of Jacob, the deceiver.

عیصو و یعقوب در ملاکی نمایندهٔ دوشیزگان دانا و نادان هستند. ندا از جانب پدرشان یعقوب و پدرشان اسرائیل است و اعلام می‌کند که وقتی آخرین ندا داده شود، همه ادونتیستِ لاودیکی‌اند و انتخاب به دست خودشان سپرده می‌شود که فرزندِ یعقوبِ فریب‌کار باشند یا فرزندِ اسرائیلِ پیروز. آنچه به آنان امکانِ انتخاب می‌دهد، قدرتِ خلاقِ درونِ پیام است. اگر پیام خوانده، شنیده و نگاه داشته شود، آنگاه به‌واسطهٔ همان قدرتِ خلاقی که همه چیز را به وجود آورد، به فرزندِ اسرائیل تبدیل خواهند شد. امتناع از شنیدن یعنی حفظ تجربهٔ یعقوبِ فریب‌کار.

The gathering call by Jacob, which is also the gathering call of the message that is unsealed in Revelation is an important symbol to understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six teaches that there is no gathering, unless there is previously a scattering. The one hundred and forty-four thousand are those who were scattered in advance of the calling. This truth is repeatedly identified in the Bible.

فراخوان گردآوریِ یعقوب، که فراخوان گردآوریِ همان پیامی نیز هست که در کتاب مکاشفه مُهرش برداشته می‌شود، نمادی مهم برای فهم است. «هفت برابر» در لاویان باب بیست‌وشش می‌آموزد که گردآوری در کار نیست، مگر آنکه پیش‌تر پراکندگی رخ داده باشد. آن صد و چهل و چهار هزار، کسانی‌اند که پیش از فراخوان پراکنده شده بودند. این حقیقت بارها در کتاب مقدس بیان شده است.

> Hear the word of the Lord, O ye nations, and declare it in the isles afar off, and say, He that scattered Israel will gather him, and keep him, as a shepherd doth his flock. Jeremiah 31:10.

> ای قوم‌ها، کلام خداوند را بشنوید و آن را در جزایر دوردست اعلام کنید و بگویید: او که اسرائیل را پراکنده ساخت، او را گرد خواهد آورد و از او نگهبانی خواهد کرد، چنان‌که شبان از گلهٔ خود نگهبانی می‌کند. ارمیا ۳۱:۱۰

The covenant that is renewed with the one hundred and forty-four thousand includes the promise that God will write his law upon our hearts. But those who have this creative act performed for them by the Lord have been previously scattered.

میثاقی که با آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر تجدید می‌شود، شامل این وعده است که خدا شریعت خود را بر دل‌های ما خواهد نوشت. اما کسانی که خداوند این عمل خلّاقانه را برایشان انجام می‌دهد، پیش‌تر پراکنده شده‌اند.

> Again the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, thy brethren, even thy brethren, the men of thy kindred, and all the house of Israel wholly, are they unto whom the inhabitants of Jerusalem have said, Get you far from the Lord: unto us is this land given in possession. Therefore say, Thus saith the Lord God; Although I have cast them far off among the heathen, and although I have scattered them among the countries, yet will I be to them as a little sanctuary in the countries where they shall come. Therefore say, Thus saith the Lord God; I will even gather you from the people, and assemble you out of the countries where ye have been scattered, and I will give you the land of Israel. And they shall come thither, and they shall take away all the detestable things thereof and all the abominations thereof from thence. And I will give them one heart, and I will put a new spirit within you; and I will take the stony heart out of their flesh, and will give them an heart of flesh. Ezekiel 11:14–19.

> باز کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، برادرانت، بلی، برادرانت، مردان قوم تو، و تمامی خاندان اسرائیل یکسره، همان کسانی‌اند که ساکنان اورشلیم به ایشان گفته‌اند: از نزد خداوند دور شوید؛ این سرزمین برای ملکیت به ما داده شده است. پس بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: هرچند ایشان را در میان امت‌ها دور راندم و هرچند آنان را در میان کشورها پراکنده کردم، اما در کشورهایی که به آنجا خواهند آمد، برای ایشان به منزله معبدی کوچک خواهم بود. پس بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: من شما را از میان قوم‌ها گرد خواهم آورد و از کشورهایی که در آنها پراکنده شده‌اید شما را جمع خواهم کرد، و زمین اسرائیل را به شما خواهم داد. آنگاه بدانجا خواهند آمد و تمام چیزهای مکروه آن و همه رجاسات آن را از آنجا برخواهند داشت. و به آنان دلی واحد خواهم داد و روحی تازه در درون شما خواهم نهاد؛ و دل سنگی را از جسم ایشان بیرون خواهم آورد و به آنان دلی گوشتین خواهم داد. حزقیال ۱۱:۱۴-۱۹.

More is to be said about the gathering of the one hundred and forty-four thousand in relation to the “scattering,” but we first need to bring together the consideration of the signature of Alpha and Omega in these nine references we are considering.

دربارهٔ گردآوریِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر در ارتباط با «پراکندگی» هنوز سخن بیشتری هست، اما نخست باید ملاحظات مربوط به امضای آلفا و امگا را در این نه ارجاعی که در حال بررسی‌شان هستیم گرد هم بیاوریم.

Two classes are represented in the last three chapters of Genesis. A class of rebels and a class of the wise. Both classes hear a voice that says this is the way walk ye in it, but one class refused to hearken to the trumpet and walk in the old paths. The class of rebels in Genesis forty-eight through fifty are represented by the thirteenth tribe.

در سه باب پایانی سفر پیدایش، دو گروه به تصویر کشیده می‌شوند: گروهی از سرکشان و گروهی از خردمندان. هر دو گروه صدایی می‌شنوند که می‌گوید: «این راه است؛ در آن گام بردارید»، اما یکی از گروه‌ها از گوش سپردن به شیپور و گام برداشتن در راه‌های کهن سر باز زد. گروه سرکشان در پیدایشِ باب‌های ۴۸ تا ۵۰ به‌وسیلهٔ قبیلهٔ سیزدهم نمایندگی می‌شود.

At the beginning of ancient Israel there were thirteen tribes and at the beginning of modern Israel there were thirteen disciples. The one disciple that is distinguished from the other twelve disciples, (as was Ephraim distinguished from the other tribes) are both symbols of rebellion. Sister White directly calls Judas a foolish virgin.

در آغاز اسرائیلِ باستان، سیزده قبیله وجود داشتند و در آغاز اسرائیلِ معاصر، سیزده شاگرد وجود داشتند. آن شاگردی که از دوازده شاگرد دیگر متمایز است، همان‌گونه که افرایم از قبایل دیگر متمایز بود، هر دو نمادِ تمرّد هستند. خواهر وایت مستقیماً یهودا را یک باکرهٔ نادان می‌نامد.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> "همواره علف‌های هرز در میان گندم بوده‌اند و خواهند بود، دوشیزگان نادان در کنار خردمندان، کسانی که برای چراغ‌هایشان در ظرف‌های خود روغن ندارند. در کلیسایی که مسیح بر زمین بنا کرد، یهودای طماعی بود، و در کلیسا در هر مرحله از تاریخش یهوداهایی خواهند بود." نشانه‌های زمان، ۲۳ اکتبر ۱۸۷۹.

Judas Iscariot was a foolish virgin; he was a tare and if a foolish virgin, then also a Laodicean.

یهودای اسخریوطی یک باکرهٔ نادان بود؛ او علف هرز بود و اگر باکرهٔ نادان بود، پس لاودیکیه‌ای هم بود.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "وضعیت کلیسا که با دوشیزگان نادان نشان داده شده، همچنین از آن با عنوان وضعیت لاودیکیه‌ای یاد می‌شود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

Joseph’s two sons both received a blessing from Jacob in chapter forty-eight of Genesis, and from that point on they are referred to as “half tribes.” Half tribes or not, they were still tribes. Judas Iscariot was replaced by Matthias in order to fill in the twelfth place formerly held by Judas Iscariot. Judas was a disciple, and in this sense—there were thirteen disciples at the end of ancient Israel, just as there were thirteen tribes at the beginning.

دو پسرِ یوسف هر دو در فصل چهل‌وهشتِ سفر پیدایش از یعقوب برکت دریافت کردند و از آن پس از آنان به عنوان «نیم‌قبیله» یاد می‌شود. نیم‌قبیله باشند یا نه، باز هم قبیله بودند. یهودای اسخریوطی جای خود را به متیاس داد تا جایگاه دوازدهمی را که پیش‌تر در اختیار یهودای اسخریوطی بود پر کند. یهودا شاگرد بود و از این جهت—در پایان اسرائیل باستان سیزده شاگرد بودند، همان‌طور که در آغاز سیزده قبیله وجود داشت.

Joseph’s son Ephraim (the thirteenth tribe) became the symbol of the rebellion when the northern ten tribes rallied in support of Jeroboam and divided the kingdom into ten northern tribes and two southern tribes. Why do I identify Ephraim the son of Joseph as the symbol of rebellion instead of his brother Manasseh? The rebellion associated with Ephraim begins in chapter forty-eight, before Jacob blesses his twelve sons. In chapter forty-eight Jacob first blesses Joseph’s two sons. Because Manasseh was the first-born Joseph expects that the first blessing of his sons should go upon Manasseh, and Joseph rebels against Jacob choosing Ephraim.

پسر یوسف، افرایم (سبط سیزدهم)، هنگامی که ده سبط شمالی در حمایت از یربعام گرد آمدند و پادشاهی را به ده سبط شمالی و دو سبط جنوبی تقسیم کردند، به نماد شورش بدل شد. چرا من افرایمِ پسر یوسف را به‌جای برادرش منسی به‌عنوان نماد شورش معرفی می‌کنم؟ شورشی که با افرایم پیوند دارد در باب چهل‌وهشت آغاز می‌شود، پیش از آنکه یعقوب دوازده پسرش را برکت دهد. در باب چهل‌وهشت، یعقوب نخست دو پسر یوسف را برکت می‌دهد. چون منسی نخست‌زاده بود، یوسف انتظار دارد که نخستین برکتی که به پسرانش داده می‌شود نصیب منسی شود، و یوسف با برگزیدن افرایم از سوی یعقوب مخالفت می‌کند.

The beginning of Ephraim as a representative of God’s elect possesses a testimony of rebellion, and the end of Ephraim is Leviticus twenty-six’s scattering of “seven times” from 723 BC through to 1798. In 723 BC the northern ten tribes, the kingdom of Ephraim, (also known as Israel) received a deadly wound as a kingdom of Bible prophecy. That deadly wound began a time prophecy that concluded with the papal power and its kingdom receiving a deadly wound in 1798. The deadly wound of the papal power in 1798 typifies the final fall of Babylon when the king of the north will “come to his end with none to help” in Daniel eleven verse forty-five. The rebellion and fall of Babylon in the last days was typified by the rebellion and fall of the papal power in 1798, which in turn was typified by the rebellion and fall of the kingdom of Ephraim (Israel) in 723 BC, which was typified by Joseph’s rebellion to his father’s prophetic inspiration as identified in the end of Genesis.

آغاز افرایم به‌عنوان نمایندهٔ برگزیدگان خدا، حامل شهادتی از سرکشی است و پایان افرایم، پراکندگیِ «هفت بار»ِ مذکور در لاویان باب بیست‌وششم، از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸ است. در ۷۲۳ پیش از میلاد، ده قبیلهٔ شمالی، یعنی پادشاهی افرایم (که به اسرائیل نیز معروف است)، به‌عنوان پادشاهیِ مطرح در نبوت‌های کتاب مقدس، زخم مهلکی دریافت کرد. آن زخم مهلک نبوتی زمانی را آغاز کرد که سرانجام در ۱۷۹۸ با دریافت زخم مهلک از سوی قدرت پاپی و پادشاهیِ آن به پایان رسید. زخم مهلکِ قدرت پاپی در ۱۷۹۸ نمونه‌وارِ سقوط نهایی بابل است، هنگامی که پادشاهِ شمال «به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد»، در دانیال باب یازدهم آیهٔ چهل‌وپنجم. سرکشی و سقوط بابل در ایام آخر، به‌وسیلهٔ سرکشی و سقوط قدرت پاپی در ۱۷۹۸ نمونه‌وار شده بود؛ و آن نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ سرکشی و سقوط پادشاهیِ افرایم (اسرائیل) در ۷۲۳ پیش از میلاد نمونه‌وار شده بود؛ و آن نیز به‌نوبۀ خود با سرکشیِ یوسف در برابر الهام نبوتیِ پدرش، همان‌گونه که در پایان سفر پیدایش بیان شده است, نمونه‌وار گردیده بود.

The rebellion that Ephraim is a symbol of started with his father’s rebellion (Joseph) against his father (Jacob). It ultimately leads to the rebellion of the ten northern tribes, which leads to the “scattering represented” as “seven times” in Leviticus twenty-six. The period of the time the northern kingdom was scattered is divided into two periods. One ending in the year 538, the next period ending in 1798, and all pointing to the message that is unsealed just before probation closes in the book of Revelation. That message identifies the final fall of Babylon. At each waymark of Ephraim’s prophetic history rebellion is marked. Just as is the rebellion of the thirteenth disciple, Judas Iscariot. This is two of the witnesses that identify the number thirteen as a symbol of rebellion. But none of these sacred truths can be recognized if a person isn’t standing on the foundations of Adventism that were built upon the first truth Miller discovered and the first truth discarded by Adventism.

شورشی که افرایم نماد آن است، با شورش پدرش (یوسف) علیه پدرِ او (یعقوب) آغاز شد. این امر در نهایت به شورش ده قبیلهٔ شمالی می‌انجامد که به «پراکنده شدن»ی منتهی می‌شود که در «لاویان، باب بیست‌وششم» به‌صورت «هفت برابر» نمایانده شده است. دورهٔ زمانی پراکندگی پادشاهی شمالی به دو دوره تقسیم می‌شود: یکی که در سال 538 پایان می‌یابد، و دورهٔ بعدی که در 1798 پایان می‌یابد؛ و همه به پیامی اشاره دارند که اندکی پیش از بسته شدن مهلت، در کتاب مکاشفه مُهرش گشوده می‌شود. آن پیام سقوط نهایی بابل را مشخص می‌کند. در هر نقطهٔ عطف از تاریخ نبوی افرایم، نشانی از شورش دیده می‌شود؛ همچنان که در شورش شاگرد سیزدهم، یهودای اسخریوطی، نیز چنین است. این‌ها دو شاهد از میان گواهان‌اند که عدد سیزده را نماد شورش معرفی می‌کنند. اما هیچ‌یک از این حقایق مقدس قابل شناخت نیست اگر کسی بر بنیان‌های ادونتیسم نایستاده باشد؛ بنیان‌هایی که بر نخستین حقیقتی بنا شدند که میلر کشف کرد و نخستین حقیقتی که از سوی ادونتیسم کنار گذاشته شد.

The ending of Genesis agrees with all the other lines that we have been considering. In summation:

پایانِ سفر پیدایش با همهٔ سطرهای دیگری که بررسی کرده‌ایم همخوانی دارد. در جمع‌بندی:

In the beginning the heavenly trio of the Father, Son and Holy Spirit witnessed the creation of the heavens and earth that was accomplished by the Son, who is also the Word. The Word became the channel of communication from the Father, to mankind, and the Word is the only avenue for mankind to communicate with the Father. The Father’s message was given by the Son to the angel Gabriel, who replaced Lucifer (the light bearer) after Lucifer’s rebellion in heaven. Gabriel receives the light, or message and delivers it to a prophet, who is the holy created being assigned with passing the message from the Father to the fallen created family. The message given to the prophet is written out and then conveyed to mankind. At every step in the communication process the message is holy, and for this reason the prophets, who are fallen human beings are to be holy. At the point that the holy message is transferred into the hands of fallen humanity, humanity has the potential of handling a holy message with unsanctified hands. Thus, the light of the holy message produces both light and darkness. When the message is received by those in the family of fallen man it contains the identical creative power that created all things, which is the power that justifies that being. The beginning of the communication process illustrates the end of the communication process. Therefore, if the message is heard, read and kept, the message recreates fallen mankind into the image of the Son.

در آغاز، سه‌گانهٔ آسمانیِ پدر، پسر و روح‌القدس شاهد آفرینش آسمان‌ها و زمین بودند؛ آفرینشی که به دستِ پسر، که همان «کلمه» نیز هست، انجام شد. کلمه مجرای ارتباط پدر با بشر شد، و کلمه تنها راهی است که بشر از طریق آن می‌تواند با پدر ارتباط برقرار کند. پیامِ پدر به‌دستِ پسر به فرشتهٔ جبرئیل سپرده شد؛ جبرئیلی که پس از شورشِ لوسیفر در آسمان، جای او، یعنی لوسیفرِ «حاملِ نور»، را گرفت. جبرئیل نور، یا همان پیام، را دریافت می‌کند و آن را به یک نبی می‌رساند؛ نبی‌ای که موجودی مقدس و آفریده‌شده است و مأموریت دارد پیام را از پدر به خانوادهٔ مخلوقِ سقوط‌کرده برساند. پیامی که به نبی داده می‌شود نوشته می‌شود و سپس به بشریت ابلاغ می‌گردد. در هر گام از فرایندِ ارتباط، پیام مقدس است، و از این‌رو پیامبران که انسان‌هایی سقوط‌کرده‌اند باید مقدس باشند. هنگامی که پیامِ مقدس به دستِ انسانِ سقوط‌کرده سپرده می‌شود، این امکان پدید می‌آید که انسان با دستانِ نامقدس با پیامی مقدس سروکار داشته باشد. از این‌رو، نورِ پیامِ مقدس هم نور پدید می‌آورد و هم تاریکی. هنگامی که پیام نزد افرادِ خانوادهٔ انسانِ سقوط‌کرده پذیرفته می‌شود، همان قدرتِ خالقانه‌ای را در خود دارد که همه‌چیز را آفرید؛ و این همان قدرتی است که آن شخص را عادل می‌سازد. آغازِ فرایندِ ارتباط، پایانِ این فرایند را نشان می‌دهد. پس اگر پیام شنیده، خوانده و حفظ شود، آن پیام بشریتِ سقوط‌کرده را به صورتِ پسر بازآفرینی می‌کند.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال کسی که می‌خواند و خوشا به حال آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳.

John illustrates fallen mankind in the “last days” of the investigative judgment who hear a voice behind them and turn around to receive the message that leads to the past. Those that receive and make the message not a part of their life, but exclusively their life, are there and then justified. To be justified is to be made holy. When those who read and hear the message sent from the Father, accept the message and are made holy, it is through the creative power within the message. The creative power accomplishes the work of justifying men, when men believe as did Abraham. The message instructs them to turn and listen to the voice behind, which leads to the old paths, which are the foundational truths. The message guides them into all truth and as they walk the old paths, they are walking on the path of the justified.

یوحنا بشریتِ سقوط‌کرده را در «روزهای آخرِ» داوریِ تحقیقی به تصویر می‌کشد؛ کسانی که صدایی از پشت سر خود می‌شنوند و برمی‌گردند تا پیامی را دریافت کنند که به گذشته هدایت می‌کند. آنان که پیام را می‌پذیرند و آن را نه بخشی از زندگی خود، بلکه سراسرِ زندگی خود می‌سازند، همان‌جا و همان‌دم عادل شمرده می‌شوند. عادل شمرده شدن یعنی مقدس شدن. هنگامی که کسانی که پیامِ فرستاده‌شده از جانبِ پدر را می‌خوانند و می‌شنوند، پیام را می‌پذیرند و مقدس می‌شوند، این از طریقِ قدرتِ خلاقِ نهفته در خودِ پیام است. این قدرتِ خلاق، کارِ عادل شمردنِ انسان‌ها را به انجام می‌رساند، وقتی انسان‌ها همچون ابراهیم ایمان بیاورند. پیام به آنان می‌آموزد که برگردند و به صدای پشت سر گوش دهند؛ صدایی که به راه‌های کهن رهنمون می‌شود، که همان حقایقِ بنیادین‌اند. پیام آنان را به تمامیِ حقیقت هدایت می‌کند و چون در راه‌های کهن گام برمی‌دارند، در مسیرِ عادل‌شدگان راه می‌روند.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. The way of the wicked is as darkness: they know not at what they stumble. My son, attend to my words; incline thine ear unto my sayings. Let them not depart from thine eyes; keep them in the midst of thine heart. For they are life unto those that find them, and health to all their flesh. Keep thy heart with all diligence; for out of it are the issues of life. Put away from thee a froward mouth, and perverse lips put far from thee. Let thine eyes look right on, and let thine eyelids look straight before thee. Ponder the path of thy feet, and let all thy ways be established. Turn not to the right hand nor to the left: remove thy foot from evil. Proverbs 4:18–27.

> اما راه عادلان چون نوری تابان است که هرچه بیشتر می‌درخشد تا روز کامل. طریق شریران چون تاریکی است؛ نمی‌دانند بر چه می‌لغزند. ای پسرم، به سخنانم توجه کن؛ گوش خود را به گفته‌هایم بسپار. مگذار از چشمانت دور شوند؛ آنها را در میان دل خود نگاه دار. زیرا برای کسانی که آنها را می‌یابند، حیات‌اند و برای تمام تنشان شفا. با کمال مراقبت دل خود را نگاه دار؛ زیرا سرچشمه‌های حیات از آن است. سخن کج را از خود دور کن و لب‌های کژگو را از خود دور ساز. بگذار چشمانت راست بنگرند و پلک‌هایت مستقیم به پیشِ رو نظر کنند. راهِ قدم‌هایت را بسنج و بگذار همهٔ راه‌هایت استوار گردد. نه به راست بپیچ و نه به چپ؛ پای خود را از بدی دور کن. امثال ۴:۱۸-۲۷.

Those justified by the message conveyed walk on the path that represents an ever-increasing light, but that very light makes the path of the wicked correspondingly darker. Light separates from darkness. The creative power that commanded for there to be light in the beginning produces the same effect upon mankind at the end as light did in the beginning. The class that refuses to hear the voice behind, and therefore choose to walk the darkened path “stumble” at his Word, for they stumble on the foundation stone, the old tried stone. The voice is Alpha and Omega, and when the justified hear those words and incline their hearts unto those words they keep those words in the midst of their hearts, for the Alpha and Omega turns their hearts to the fathers, (the past) and the hearts of the fathers point to the end.

آنانی که به‌واسطهٔ پیامِ منتقل‌شده عادل شمرده می‌شوند، در مسیری گام می‌زنند که نمایانگر نوری روزافزون است، اما همان نور راه شریران را به همان نسبت تاریک‌تر می‌کند. نور از تاریکی جدا می‌شود. قدرت آفرینشی که در آغاز فرمان داد که «نور باشد»، در پایان نیز بر بشریت همان اثری را پدید می‌آورد که نور در آغاز پدید آورد. گروهی که از شنیدن آن صدای پشت سر امتناع می‌ورزند و از این رو راه تیره را برمی‌گزینند، بر کلام او «لغزش می‌خورند»، زیرا بر سنگِ بنیاد، آن سنگِ کهنه و آزموده، می‌لغزند. آن صدا آلفا و امگا است، و چون عادل‌شدگان آن سخنان را می‌شنوند و دل‌هایشان را به سوی آن‌ها می‌گرایانند، آن سخنان را در میان دل‌هایشان نگاه می‌دارند؛ زیرا آلفا و امگا دل‌هایشان را به سوی پدران (گذشته) برمی‌گرداند و دل‌های پدران به پایان اشاره می‌کنند.

> The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.

> راهِ درستکاران راستی است؛ تو، ای راست‌ترین، راهِ درستکاران را می‌سنجی. آری، در راهِ احکام تو، ای خداوند، برای تو منتظر بوده‌ایم؛ آرزوی جانِ ما به نام تو و به یادِ توست. با جانِ خود در شب تو را خواسته‌ام؛ بلی، با روحی که در درونِ من است، سحرگاهان تو را خواهم جُست؛ زیرا هنگامی که داوری‌های تو در زمین باشد، ساکنانِ جهان عدالت را خواهند آموخت. اشعیا ۲۶:۷‏–‏۹.

God weighs, or He judges, those who walk the path of the just, and He does so in the “last days” when His judgments are in the land. The just are those who have waited for the Lord in fulfillment of the tarrying time in the parable of the ten virgins. The desire of those walking the path of increasing knowledge, is for a greater and greater understanding of God’s name, His character. Those who have waited for their Lord, are those that proclaim the final warning message, for they are those who proclaim the Midnight Cry, which is of course the first internal message of Revelation eighteen that is followed by the second, external message.

خداوند کسانی را که در راه عادلان گام می‌زنند می‌سنجد، یا داوری می‌کند، و این کار را در «روزهای آخر» انجام می‌دهد، هنگامی که داوری‌های او در زمین جاری است. عادلان کسانی‌اند که تا به تحقق رسیدنِ زمانِ درنگ در مثلِ ده باکره، در انتظارِ خداوند مانده‌اند. اشتیاق کسانی که در مسیرِ معرفتِ رو به افزایش گام می‌زنند، دستیابی به درکی هرچه عمیق‌تر از نام خدا، یعنی سرشت اوست. کسانی که برای خداوندِ خود انتظار کشیده‌اند، همان کسانی‌اند که پیامِ هشدارِ نهایی را اعلام می‌کنند، زیرا آنان همان کسانی‌اند که فریادِ نیمه‌شب را اعلام می‌کنند؛ که البته نخستین پیامِ درونیِ بابِ هجدهمِ مکاشفه است و پس از آن پیامِ دوم، بیرونی، می‌آید.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:1–4.

> و پس از اینها دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود می‌آید که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی بلند و نیرومند فریاد زد و گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین و پناهگاهِ هر روحِ ناپاک و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور گردیده است. زیرا همهٔ امّت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از وفورِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند.» و آوازی دیگر از آسمان شنیدم که می‌گفت: «ای قومِ من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید.» مکاشفه ۱۸:۱-۴.

When the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church refused its final call to return to the old paths. It then ceased to be the horn of true Protestantism in the United States. At that point a testing process began for those who chose to take the message of that strong voice and eat it, as typified by John when the angel of Revelation ten descended at the beginning of Adventism on August 11, 1840. The spiritual nation that had taken the mantle of true Protestantism when the first angel’s message was rejected, then followed in the footsteps of apostate Protestantism at the beginning of Adventism.

وقتی فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، کلیسای ادونتیست روز هفتم آخرین دعوت برای بازگشت به راه‌های دیرین را رد کرد. از آن پس دیگر شاخ پروتستانیسم حقیقی در ایالات متحده نبود. در آن نقطه، برای کسانی که برگزیدند پیام آن صدای نیرومند را بپذیرند و آن را بخورند، فرایند آزمونی آغاز شد؛ چنان‌که یوحنا نمونه‌وار آن را نشان داد، هنگامی که در آغاز ادونتیسم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، فرشتهٔ مکاشفهٔ ده فرود آمد. آن ملت روحانی که وقتی پیام فرشتهٔ اول رد شد، ردای پروتستانیسم حقیقی را بر دوش گرفته بود، سپس در آغاز ادونتیسم پا جای پای پروتستانیسمِ مرتد گذاشت.

The true Protestant horn was then given to those who accepted the message in the little book that was in the angel’s hand in Revelation ten. The testing process at the beginning of Adventism from 1840 through 1844 represents a testing process at the end of Adventism from September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. Within the first history of 1840 to 1844, and the testing process that began on September 11, 2001, marks a dispensational transition from the former body of believers who held the mantle of Protestantism, unto a new body of believers who take the mantle of true Protestantism.

آنگاه شاخِ پروتستانیسمِ حقیقی به کسانی داده شد که پیامِ کتابچهٔ کوچکی را که در دستِ فرشته در مکاشفهٔ بابِ ده بود، پذیرفتند. فرایندِ آزمون در آغازِ ادونتیسم، از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، نمایانگرِ فرایندِ آزمونی در پایانِ ادونتیسم است، از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه در ایالات متحده. هم دورهٔ نخستِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ و هم فرایندِ آزمونی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، نشان‌دهندهٔ گذارِ تدبیری است از بدنهٔ پیشینِ ایماندارانی که ردای پروتستانیسم را بر دوش داشتند، به بدنهٔ تازه‌ای از ایمانداران که ردای پروتستانیسمِ حقیقی را بر دوش می‌گیرند.

More important to our consideration of the path of the justified is that within that history there is a disappointment that marks the beginning of the tarrying time. The faithful wait for their Lord in that time, which ends with the unsealing of the message of the Midnight Cry. That testing process at the beginning of Adventism ended when the message of the Midnight Cry concluded on October 22, 1844. The testing process at the end concludes for those represented by John at the Sunday law in the United States. The message of the Midnight Cry at the end, will conclude just as at the beginning, and in the beginning of Adventism the message of the Midnight Cry was unsealed in advance of the close of the testing process. The message of the Midnight Cry at the beginning is now being unsealed at the end.

آنچه در بررسی ما از مسیر عادل‌شدگان مهم‌تر است این است که در آن تاریخ، ناامیدی‌ای وجود دارد که آغاز زمان درنگ را رقم می‌زند. در آن زمان، وفاداران در انتظار خداوند خود می‌مانند؛ زمانی که با گشوده شدن مهرِ پیامِ ندای نیمه‌شب پایان می‌یابد. آن فرایند آزمایش در آغاز ادونتیسم، هنگامی پایان یافت که پیام ندای نیمه‌شب در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ خاتمه یافت. فرایند آزمایش در پایان نیز برای کسانی که یوحنا نماینده‌شان است، در قانون یکشنبه در ایالات متحده به پایان می‌رسد. پیام ندای نیمه‌شب در پایان، همان‌گونه که در آغاز بود، خاتمه خواهد یافت؛ و در آغاز ادونتیسم، پیام ندای نیمه‌شب پیش از پایانِ فرایندِ آزمایش مهرگشایی شد. اکنون در پایان، همان پیام ندای نیمه‌شبِ آغاز در حال گشوده‌شدن است.

The justified wise virgins enter into covenant with God when the wicked foolish virgins enter into a covenant of death.

باکره‌های دانای عادل‌شمرده با خدا عهد می‌بندند، هنگامی که باکره‌های نادان و شریر عهدِ مرگ می‌بندند.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Isaiah 28:12–16.

> به آنان گفت: این است آسایشی که با آن می‌توانید خستگان را آرام سازید؛ و این است تجدیدِ قوّت؛ امّا ایشان نخواستند بشنوند. امّا کلام خداوند برای ایشان چنین شد: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به قفا بیفتند و شکسته شوند و گرفتار و به دام افتند و گرفته شوند. پس سخن خداوند را بشنوید، ای مردان استهزاگر، شما که بر این قوم که در اورشلیم است حکم می‌رانید. زیرا گفته‌اید: با مرگ عهد بسته‌ایم و با دوزخ همداستان شده‌ایم؛ هرگاه تازیانهٔ فراگیر بگذرد، به ما نخواهد رسید؛ زیرا دروغ را پناهگاه خود ساخته‌ایم و زیر ناراستی پنهان شده‌ایم. از این رو خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک در صهیون، برای بنیاد، سنگی می‌نهم؛ سنگی آزموده، سنگ زاویه‌ای گران‌بها، بنیادی استوار؛ هر که ایمان آورد، شتاب نخواهد کرد. اشعیا ۲۸:۱۲‏-۱۶.

The justified take the holy message of the Midnight Cry to the church and thereafter they proclaim the message of the second voice as they call mankind out of Babylon.

تبريرشدگان پیام مقدس فریاد نیمه‌شب را به کلیسا می‌رسانند و سپس، در حالی که بشریت را از بابل فرامی‌خوانند، پیام صدای دوم را اعلام می‌کنند.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> پس در کار نهایی برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملت‌ها را از شرابِ خشمِ زناکاریِ او نوشانید.» و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قومِ من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.» ریویو اند هرالد، ۶ دسامبر ۱۸۹۲.

Those who come out of Babylon and join those walking on the path of the just are accepted into the fold through the water of baptism that is represented by the name of the heavenly trio. The justified, whether it is those who are currently hearing the message delivered to John on Patmos, or those who thereafter are called out of Babylon are all justified by receiving the Holy Spirit. That combination of the Holy Spirit’s divinity and man’s humanity was accomplished, as set forth as an example when Christ took upon himself human nature. The one hundred and forty-four thousand were represented upon two witnesses, the twelve sons of Jacob and the twelve disciples. The wicked are represented by the thirteenth tribe and the thirteenth disciple. Both “thirteens” in either illustration were called to be priests unto God, and those who reject that calling are represented by Esau, while his younger brother Jacob represents those who accept the calling. Esau and Jacob both represent Laodicean Seventh-day Adventists at the end of the world. One class accepts the holy message conveyed through the prophet’s writings and is changed unto Israel, while Esau retains his name.

آنان که از بابل بیرون می‌آیند و به کسانی می‌پیوندند که در راه عادلان گام می‌زنند، از طریق آب تعمید، که نامِ سه‌گانهٔ آسمانی نمایندهٔ آن است، در جماعت پذیرفته می‌شوند. عادل‌شمرده‌شدگان، چه آنان که اکنون پیامِ رسانده‌شده به یوحنا در پطمس را می‌شنوند و چه آنان که پس از آن از بابل فراخوانده می‌شوند، همگی با دریافت روح‌القدس عادل شمرده می‌شوند. آن ترکیبِ الوهیتِ روح‌القدس و انسانیتِ انسان تحقق یافت، چنان‌که به‌عنوان نمونه نشان داده شد، هنگامی که مسیح طبیعت انسانی را بر خود گرفت. یکصد و چهل‌وچهار هزار بر اساس دو شاهد نمایانده شدند: دوازده پسرِ یعقوب و دوازده شاگرد. شریران به‌وسیلهٔ قبیلهٔ سیزدهم و شاگردِ سیزدهم نمایانده می‌شوند. هر دو «سیزدهم» در هر دو تصویر برای کاهنی نزد خدا فراخوانده شدند، و کسانی که آن دعوت را رد می‌کنند با عیسو نمایانده می‌شوند، در حالی که برادرِ کوچک‌ترش یعقوب نمایندهٔ کسانی است که دعوت را می‌پذیرند. عیسو و یعقوب هر دو نمایندهٔ ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای در پایان جهان‌اند. یک دسته پیامِ مقدسی را که از طریق نوشته‌های نبی منتقل می‌شود می‌پذیرد و به اسرائیل تبدیل می‌گردد، در حالی که عیسو نامِ خود را حفظ می‌کند.

There is of course much more in these nine lines of Alpha and Omega, for this was simply a brief summation of beginnings and endings in God’s Word.

البته در این نه سطرِ آلفا و اومگا چیزهای بسیار بیشتری هست، زیرا این صرفاً جمع‌بندی کوتاهی از آغازها و پایان‌ها در کلام خدا بود.

Nine lines of history, representing prophetic histories from the creation to the Second Coming. All nine of these prophetic lines of beginnings and endings are directly connected to the first three verses of Revelation chapter three. Those three verses identify that the Revelation of Jesus Christ, that is unsealed just before probation closes, is a manifestation of God’s creative power. What other power could construct such a complex inter-woven testimony from a variety of witnesses, who provided their testimony from the time of Moses until the time of John the Revelator?

نه خط از تاریخ، که نمایانگر تاریخ‌های نبوی از آفرینش تا بازگشتِ دوبارهٔ مسیح‌اند. تمام این نه خطِ نبویِ آغازها و پایان‌ها به‌طور مستقیم به سه آیهٔ نخستِ فصل سومِ مکاشفهٔ یوحنا پیوند دارند. آن سه آیه نشان می‌دهند که مکاشفهٔ عیسی مسیح، که درست پیش از بسته شدن مهلتِ فیض از مهر گشوده می‌شود، تجلیِ قدرتِ خلاقهٔ خداست. کدام نیروی دیگری می‌توانست چنین شهادتِ پیچیده و درهم‌تنیده‌ای را از سوی شاهدانِ گوناگونی پدید آورد که از زمانِ موسی تا زمانِ یوحنای مکاشفه‌نگار شهادت خود را ارائه کردند؟

Take off your shoes, for this is holy ground.

کفش‌هایت را از پا درآور، زیرا اینجا زمین مقدس است.

Back to Articles