Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number One

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ یک

Seeds of Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry from Parables to the Final Warning

بذرهای مکاشفه: پرده‌برداری از بافته‌ی پیامبرانه از مثل‌ها تا آخرین هشدار

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word

The United States is specifically identified in the Bible. There are several biblical passages that specifically identify the United States at the end of the world. In Revelation chapter thirteen the United States is the second, or the two-horned beast that comes up out of the earth and forbids the entire world from buying or selling—except they have the mark of the beast.

ایالات متحده به‌طور مشخص در کتاب مقدس شناسایی شده است. بخش‌های متعددی از کتاب مقدس وجود دارد که به‌طور مشخص در پایان جهان از ایالات متحده نام می‌برند. در باب سیزدهمِ سفر مکاشفه، ایالات متحده همان وحش دوم، یا وحش دوشاخی است که از زمین برمی‌آید و تمام جهان را از خرید و فروش بازمی‌دارد—مگر آن‌که نشانِ وحش را داشته باشند.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.

> و من دیدم وحشی دیگر که از زمین برمی‌آمد؛ دو شاخ مانندِ بره داشت و چون اژدها سخن می‌گفت. و تمام قدرتِ وحشِ نخستین را در برابر او به کار می‌برد و زمین و ساکنانش را وامی‌داشت که وحشِ نخستین را، که زخمِ مهلکش شفا یافته بود، پرستش کنند. و شگفتی‌های بزرگی می‌کرد، چنان‌که در برابر دیدگان مردم آتش را از آسمان بر زمین فرو می‌آورد، و به‌وسیلهٔ همان معجزاتی که قدرت داشت در برابرِ وحش انجام دهد، ساکنانِ زمین را می‌فریفت؛ و به آنان که بر زمین ساکن‌اند می‌گفت برای آن وحش، که از ضربتِ شمشیر زخمی شده و زنده مانده بود، تمثالی بسازند. و او قدرت داشت که به تمثالِ وحش جان بدهد تا تمثالِ وحش نیز سخن بگوید و باعث شود هر کس تمثالِ وحش را پرستش نکند، کشته شود. و همه را، چه کوچک و چه بزرگ، چه ثروتمند و چه فقیر، چه آزاد و چه برده، وادار می‌کرد تا نشانی بر دستِ راستشان یا بر پیشانی‌شان بگیرند؛ و چنان می‌کرد که هیچ‌کس نتواند خرید یا فروش کند، مگر آن که آن نشان، یا نامِ وحش، یا شمارهٔ نامِ او را داشته باشد.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> اینک حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را بشمارد، زیرا آن عدد انسان است و عدد او ششصد و شصت و شش است. مکاشفه 13:11-18.

There are seven primary prophetic characteristics in this passage associated with the two-horned earth-beast. He exercises the power of the beast that preceded him; he causes everyone in the world to worship the beast that was before him; he does great wonders that all men see; he deceives the entire world and commands the world to make an image of the beast before him; he gives life to the image of the beast and it speaks; he forces with the penalty of death the entire world to worship the image to the beast; and he forces the entire world to receive the mark either in the forehead or hand and forbids buying and selling against those who do not have the mark, name or number of the beast.

در این بخش هفت ویژگی اصلیِ نبوی مرتبط با وحشِ دوشاخِ برخاسته از زمین آمده است: او قدرتِ وحشی را که پیش از او بود اعمال می‌کند؛ او باعث می‌شود همهٔ مردمِ جهان وحشی را که پیش از او بود بپرستند؛ او عجایبِ عظیمی انجام می‌دهد که همهٔ مردم آن را می‌بینند؛ او تمام جهان را می‌فریبد و به جهان فرمان می‌دهد تا تصویری از وحشِ پیش از او بسازند؛ او به تصویرِ وحش جان می‌بخشد و آن سخن می‌گوید؛ او با تهدیدِ کیفرِ مرگ تمام جهان را وادار می‌کند که تصویرِ وحش را بپرستند؛ و او تمام جهان را وادار می‌کند که نشان را یا بر پیشانی یا بر دست بپذیرند و خرید و فروش را برای کسانی که نشان، نام یا شمارهٔ وحش را ندارند ممنوع می‌کند.

The work of deception accomplished by the beast that comes “up out of the earth” in verse eleven is so delusive and powerful that it “deceiveth them that dwell on the earth.” The entire world will be deceived by the United States. That is, with the exception of God’s church—the entire world is to be deceived into accepting the mark of antichrist. The prophetic events that precede this world-wide deception are already under way.

عملِ فریبکاریِ آن وحش که در آیهٔ یازدهم «از زمین برمی‌آید»، چنان فریبنده و نیرومند است که «ساکنان زمین را می‌فریبد.» سراسر جهان به‌وسیلهٔ ایالات متحده فریب خواهد خورد. یعنی، به‌استثنای کلیسای خدا—سراسر جهان فریب داده خواهد شد تا نشانِ ضدّ مسیح را بپذیرد. رویدادهای نبویِ پیش از این فریبِ جهانی از هم‌اکنون در جریان‌اند.

There are stories from the Bible that most people know, if only at a surface level. Most have heard about the confrontations between Moses and Pharoah, Daniel and Nebuchadnezzar or Jesus and Pilate. Persons know these Bible stories at varying levels of understanding, but don’t necessarily recognize that Bible prophecy directly and very specifically identifies kings and kingdoms. It was certainly the case with Moses, Daniel and Christ. Egypt, Babylon and Rome were all specifically identified in Bible prophecy in advance of the history where they fulfilled the predictions concerning their respective kingdoms. God never changes.

داستان‌هایی در کتاب مقدس هست که بیشتر مردم، هرچند فقط به‌طور سطحی، آنها را می‌شناسند. بیشتر مردم دربارهٔ رویارویی‌های میان موسی و فرعون، دانیال و نبوکدنصر یا عیسی و پیلاطس شنیده‌اند. مردم این داستان‌های کتاب مقدس را در سطوح مختلفی می‌شناسند، اما لزوماً متوجه نیستند که نبوت‌های کتاب مقدس به‌طور مستقیم و بسیار مشخص پادشاهان و پادشاهی‌ها را شناسایی می‌کند. این موضوع دربارهٔ موسی، دانیال و مسیح قطعاً صادق بود. مصر، بابل و روم همگی پیشاپیش در نبوت‌های کتاب مقدس به‌طور مشخص نام برده شده بودند، پیش از وقوع رویدادهای تاریخی‌ای که طی آنها پیشگویی‌های مربوط به پادشاهی‌هایشان تحقق یافت. خدا هرگز تغییر نمی‌کند.

> For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:6.

> زیرا من خداوندم و تغییر نمی‌کنم؛ از این رو، ای فرزندانِ یعقوب، شما هلاک نشده‌اید. ملاکی ۳:۶.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است. عبرانیان ۱۳:۸.

The fact that God never changes allows us to apply some simple logic to our consideration of the two-horned earth-beast of Revelation thirteen. Because we know that God set forth predictions directly identifying the kingdoms of Egypt, Babylon and Rome as they each interacted with and persecuted God’s church, we can establish some facts concerning the earth-beast of Revelation thirteen. The earth-beast, as with Egypt, Babylon and Rome, will be directly identified in Bible prophecy in advance of the history where the prediction concerning that nation is fulfilled. I say we can establish this fact based upon a very simple but important biblical rule. The rule identifies that truth is established based upon a testimony of two.

این واقعیت که خدا هرگز تغییر نمی‌کند، به ما اجازه می‌دهد در بررسیِ وحشِ زمینیِ دوشاخِ مکاشفه باب سیزدهم از منطق ساده‌ای بهره بگیریم. از آنجا که می‌دانیم خدا پیشگویی‌هایی ارائه کرده که پادشاهی‌های مصر، بابل و روم را، هنگام تعامل هر یک با کلیسای خدا و آزار دادن آن، به‌طور مستقیم مشخص می‌کند، می‌توانیم برخی حقایق را درباره وحشِ زمینیِ مکاشفه باب سیزدهم تثبیت کنیم. وحشِ زمینی، همانند مصر، بابل و روم، در پیشگوییِ کتاب‌مقدس به‌طور مستقیم و پیش از رخدادِ تاریخی‌ای که در آن پیشگوییِ مربوط به آن ملت تحقق می‌یابد، شناسایی خواهد شد. می‌گویم که می‌توانیم این حقیقت را بر پایه قاعده‌ای بسیار ساده اما مهمِ کتاب‌مقدسی تثبیت کنیم. این قاعده بیان می‌کند که حقیقت بر اساس شهادتِ دو شاهد تثبیت می‌شود.

> At the mouth of two witnesses, or three witnesses, shall he that is worthy of death be put to death; but at the mouth of one witness he shall not be put to death. Deuteronomy 17:6.

> به شهادتِ دو یا سه شاهد، آن‌که سزاوارِ مرگ است، کشته شود؛ اما به شهادتِ یک شاهد، کشته نشود. تثنیه ۱۷:۶

> One witness shall not rise up against a man for any iniquity, or for any sin, in any sin that he sinneth: at the mouth of two witnesses, or at the mouth of three witnesses, shall the matter be established. Deuteronomy 19:15.

> یک شاهد نباید بر ضد کسی به سبب هیچ خطا یا هیچ گناهی، در هر گناهی که او مرتکب شود، برخیزد؛ بلکه موضوع به شهادتِ دو شاهد یا به شهادتِ سه شاهد ثابت خواهد شد. تثنیه ۱۹:۱۵.

> This is the third time I am coming to you. In the mouth of two or three witnesses shall every word be established. 2 Corinthians 13:1.

> این بار سوم است که نزد شما می‌آیم. به گواهی دو یا سه شاهد، هر سخنی ثابت خواهد شد. دوم قرنتیان ۱۳:۱.

> Against an elder receive not an accusation, but before two or three witnesses. 1 Timothy 5:19.

> هیچ اتهامی را علیه یک بزرگ‌تر نپذیر، مگر در حضور دو یا سه شاهد. اول تیموتائوس ۵:۱۹

Bible prophecy predicted ancient Egypt’s demise when God dealt with Egypt’s rebellious Pharaoh. Bible prophecy predicted ancient Babylon’s rise and fall while also dealing with Babylon’s rebellious kings. Bible prophecy predicted the rise and fall of the empire of pagan Rome and identified and dealt with Rome’s corrupt representatives. The consistency of God’s never-changing character identifies that the most significant kingdom mentioned within Bible prophecy—the earth-beast of Revelation thirteen—will most definitely be identified by Bible prophecy.

پیشگویی‌های کتاب مقدس سقوط مصر باستان را پیش‌بینی کرد، وقتی که خدا با فرعون سرکش مصر برخورد کرد. پیشگویی‌های کتاب مقدس برآمدن و سقوط بابل باستان را نیز پیش‌بینی کرد و در عین حال با پادشاهان سرکش بابل برخورد نمود. پیشگویی‌های کتاب مقدس برآمدن و سقوط امپراتوری رومِ بت‌پرست را پیش‌بینی کرد و نمایندگان فاسد روم را شناسایی کرد و با آنان برخورد نمود. ثبات شخصیتِ تغییرناپذیرِ خدا نشان می‌دهد که مهم‌ترین پادشاهیِ ذکرشده در پیشگویی‌های کتاب مقدس — وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده — بی‌گمان توسط پیشگویی‌های کتاب مقدس شناسایی خواهد شد.

When the prophecy of the earth-beast of Revelation thirteen is fulfilled, God’s church will be in confrontation with the political and religious leadership of the earth-beast as prophetically illustrated by Moses, Daniel and Christ. The United States’ prophetic role at the end of the world is a primary subject of Bible prophecy. As we develop the biblical information that identifies the United States’ role in Bible prophecy, we will employ rules that are found within the Bible, for the Word of God needs no human definition. Ancient Israel was given ceremonial rules, health rules, ten moral rules, rules for agriculture and on and on. God is orderly.

وقتی نبوتِ «وحشِ برخاسته از زمین» در مکاشفهٔ فصل سیزدهم تحقق یابد، کلیسای خدا با رهبری سیاسی و مذهبیِ آن وحش وارد رویارویی خواهد شد؛ چنان‌که به‌صورت نبوتی توسط موسی، دانیال و مسیح به تصویر کشیده شده است. نقش نبوتیِ ایالات متحده در پایانِ جهان از موضوعات اصلیِ نبوت‌های کتاب مقدس است. هنگامی که اطلاعات کتاب مقدسی‌ای را که نقش ایالات متحده را در نبوت‌های کتاب مقدس مشخص می‌کند بررسی می‌کنیم، از قواعدی استفاده خواهیم کرد که در خود کتاب مقدس یافت می‌شوند، زیرا کلام خدا به تعریف انسانی نیازی ندارد. به اسرائیلِ باستان قواعد آیینی، قواعد بهداشتی، ده فرمان اخلاقی، قواعد کشاورزی و جز این‌ها داده شد. خدا منظم است.

> Let all things be done decently and in order. 1 Corinthians 14:40.

> همه چیز باید به شایستگی و با نظم انجام شود. اول قرنتیان ۱۴:۴۰.

The biblical record supplies no witness that suggests that a person would be blessed by simply ignoring rules given by God. Who can expect to be blessed if they ignore the rules of prophetic interpretation established in and by the Bible for the purpose of prophetic study?

گزارش کتاب مقدس هیچ شاهدی ارائه نمی‌دهد که نشان دهد کسی صرفاً با نادیده گرفتن قوانینی که خدا وضع کرده است برکت می‌یابد. اگر کسی اصول تفسیر نبوی را که برای مطالعهٔ نبوت در کتاب مقدس وضع و از سوی خود آن تثبیت شده‌اند نادیده بگیرد، چه کسی می‌تواند انتظار داشته باشد که برکت یابد؟

> Come now, and let us reason together, saith the Lord: though your sins be as scarlet, they shall be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool. Isaiah 1:18.

> اکنون بیایید و با هم گفت‌وگو کنیم، خداوند می‌فرماید: هرچند گناهان شما چون ارغوان باشند، چون برف سفید خواهند شد؛ و هرچند چون قرمزِ لاکی باشند، مانند پشم خواهند شد. اشعیا ۱:۱۸.

As we employ the biblical rules we will allow the Bible to establish and validate whether the rules are genuine or false. As with all of God’s various rules there is always a satanic counterfeit to the rules. It is therefore a necessity that when a rule is employed to establish a truth, that both the truth identified and the rule employed should be tested.

هنگامی که قواعد کتاب‌مقدس را به کار می‌گیریم، اجازه می‌دهیم کتاب‌مقدس مشخص و تأیید کند که آیا آن قواعد اصیل‌اند یا باطل. همان‌گونه که در مورد همهٔ قواعد گوناگون خدا، همواره بدلِ شیطانی برای آن قواعد وجود دارد. ازاین‌رو ضروری است هرگاه برای اثبات حقیقتی از قاعده‌ای استفاده می‌شود، هم حقیقتِ شناسایی‌شده و هم همان قاعدهٔ به‌کاررفته آزموده شوند.

> Beloved, believe not every spirit, but try the spirits whether they are of God: because many false prophets are gone out into the world. 1 John 4:1.

> ای عزیزان، به هر روحی ایمان نیاورید، بلکه ارواح را بیازمایید که آیا از جانب خدا هستند؛ زیرا بسیاری از پیامبرانِ دروغین در جهان ظاهر شده‌اند. اول یوحنا ۴:۱.

Another purpose, beyond identifying the prophetic role of the United States in this study, is to identify the secret message from the book of Revelation that Jesus hid until this particular generation.

علاوه بر شناساییِ نقش پیش‌گویانهٔ ایالات متحده در این مطالعه، هدف دیگر شناساییِ پیام سرّیِ کتاب مکاشفه است؛ پیامی که عیسی آن را تا این نسلِ خاص پنهان نگه داشت.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> چیزهای نهان از آنِ خداوند خدای ماست؛ اما آنچه آشکار شده، از آنِ ما و فرزندان ما تا ابد است تا همه سخنان این شریعت را به‌جا آوریم. تثنیه ۲۹:۲۹

God’s prophetic secrets that are revealed are for the purpose of allowing those who receive the secret to keep His law. Men can only keep His law if it is written upon their heart. The secret that is being unsealed in the book of Revelation is part of the process of the Holy Spirit writing God’s law on our inward parts and hearts. The secret that is opened up to God’s people, when and if accepted by faith, establishes the new covenant.

اسرار پیامبرانهٔ خدا که پرده از آن‌ها برداشته می‌شود، برای این است که به کسانی که آن‌ها را دریافت می‌کنند امکان دهد شریعت او را نگاه دارند. انسان‌ها فقط زمانی می‌توانند شریعت او را نگاه دارند که آن بر دل‌هایشان نوشته شده باشد. رازی که در کتاب مکاشفه مهر آن گشوده می‌شود، بخشی از فرایندی است که روح‌القدس به‌واسطهٔ آن شریعت خدا را بر باطن ما و دل‌هایمان می‌نویسد. رازی که برای قوم خدا گشوده می‌شود، وقتی و اگر با ایمان پذیرفته شود، عهد نو را برقرار می‌کند.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. Jeremiah 31:31–33.

> اینک، ایام می‌آید، خداوند می‌فرماید، که من با خاندان اسرائیل و با خاندان یهودا عهدی تازه خواهم بست؛ نه مانند آن عهدی که در روزی که دستشان را گرفتم تا ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورم، با پدرانشان بستم؛ که ایشان عهد مرا شکستند، هرچند که برای ایشان شوهر بودم، خداوند می‌فرماید. بلکه این است آن عهدی که با خاندان اسرائیل خواهم بست: پس از آن روزها، خداوند می‌فرماید، شریعت خود را در درونشان خواهم نهاد و آن را بر دل‌هایشان خواهم نوشت؛ و خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. ارمیا ۳۱:۳۱‏-‏۳۳.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> در واپسین روزهای تاریخ این زمین، عهد خداوند با قوم حافظ احکام او قرار است تجدید شود. Review and Herald، ۲۶ فوریه ۱۹۱۴.

Revelation 1:1–3 The Final Warning Message:

مکاشفه ۱:۱-۳ پیام هشدار نهایی:

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگانش آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بنده‌اش یوحنا فرستاد و آشکار ساخت؛ همان که از کلام خدا و از شهادت عیسی مسیح و از هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده را نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

The first three verses of Revelation chapter one identify that the “Revelation of Jesus Christ” is the final message for mankind. It is clearly a message, because “the Revelation of Jesus Christ” was given to Him from the Heavenly Father to show his servants what “must shortly come to pass.”

سه آیهٔ نخست از باب اول مکاشفه بیان می‌کنند که «مکاشفهٔ عیسی مسیح» پیام نهایی برای بشریت است. این به‌وضوح یک پیام است، زیرا «مکاشفهٔ عیسی مسیح» از سوی پدر آسمانی به او داده شد تا به بندگانش نشان دهد آنچه «به‌زودی باید واقع شود».

We are told to consider that the “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy” and also “in the events portrayed.”.

به ما گفته‌اند که در نظر بگیریم که «روح‌القدس امور را چنان سامان داده است، هم در اعطای نبوت» و نیز «در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده.»

> “The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> روح‌القدس چنان امور را سامان داده است، هم در عطای نبوت و هم در رویدادهای ترسیم‌شده، تا بیاموزاند که عامل انسانی باید از نظر پنهان بماند، در مسیح پنهان شود، و اینکه خداوندِ خدای آسمان و شریعتِ او باید بزرگ داشته شوند. کتاب دانیال را بخوانید. تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آن نمایانده شده‌اند، نکته‌به‌نکته مرور کنید. شهادات برای خادمان، ۱۱۲.

The “events portrayed” and also the “giving of the prophecy” in the first three verses of Revelation chapter one specifically illustrates the step-by-step process of how God communicates to men, and also identifies that the message that is communicated is called “the Revelation of Jesus Christ.”

«رویدادهای به‌تصویرکشیده‌شده» و نیز «اعطای نبوّت» در سه آیهٔ نخستِ بابِ اولِ کتابِ مکاشفه، به‌طور مشخص فرایندِ گام‌به‌گامِ چگونگیِ رساندنِ پیامِ خدا به انسان‌ها را نشان می‌دهند و همچنین مشخص می‌کنند که پیامِ ابلاغ‌شده «مکاشفهٔ عیسی مسیح» نام دارد.

Jesus Christ then did two things with the message which he received from God. He sent the message by his angel and he also signified his message by that angel. His angel then took the message to the prophet John who wrote it down, and sent it to the churches for you and me. The first three verses were “so shaped” by “the Holy Spirit” as to emphasize both the “message” and “the process of communication” involved in delivering the message.

آنگاه عیسی مسیح با پیامی که از خدا دریافت کرده بود دو کار انجام داد. او پیام را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود فرستاد و نیز پیام خود را به‌وسیلهٔ همان فرشته با نشانه‌ها آشکار ساخت. سپس فرشتهٔ او پیام را نزد پیامبر یوحنا برد که آن را نوشت و برای کلیساها، برای تو و من، فرستاد. سه آیهٔ نخست به‌گونه‌ای "شکل داده شدند" به دست "روح‌القدس" تا هم بر "پیام" و هم بر "فرآیند ارتباط"ِ دخیل در رساندن پیام تأکید کنند.

The three verses we are considering present the final message to mankind, but not simply the final message—more importantly, the three verses represent the final “warning” message to planet earth. The “warning” attribute of the message is identified when a class of persons are identified as “blessed” for having read, heard and kept “those things which are written therein.” There is a class of persons who will not read, nor hear a warning represented as “the Revelation of Jesus Christ”. It is impossible for them to be blessed. It is obvious that if there is a class that is blessed for reading, hearing and keeping those things which are written, then there is a class that is not blessed. Will a person read, hear and keep the message of the Revelation of Jesus Christ? If so, he will be blessed, if not he will be cursed.

سه آیه‌ای که در نظر داریم، پیام نهایی را به بشریت ارائه می‌کنند؛ اما نه صرفاً پیام نهایی—از آن مهم‌تر، این سه آیه نمایانگر پیام «هشدار» نهایی به کرهٔ زمین‌اند. ویژگی «هشدار بودن» این پیام زمانی آشکار می‌شود که گروهی از اشخاص به‌سبب خواندن، شنیدن و نگاه داشتن «آنچه در آن نوشته شده»، «مبارک» خوانده می‌شوند. گروهی هم هستند که نه می‌خوانند و نه هشداری را که به‌صورت «مکاشفهٔ عیسی مسیح» عرضه شده، می‌شنوند. برای آنان مبارک شدن ناممکن است. بدیهی است اگر گروهی به‌خاطر خواندن، شنیدن و نگاه داشتن آنچه نوشته شده، مبارک‌اند، پس گروهی نیز هستند که مبارک نیستند. آیا شخصی پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح را خواهد خواند، خواهد شنید و نگاه خواهد داشت؟ اگر چنین کند، مبارک خواهد بود؛ اگر نه، ملعون خواهد بود.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation; none of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives and to prepare for the coming of the Son of man, will be unblessed.” The Great Controversy, 341.

> پیامبر می‌گوید: «خوشا به حال کسی که می‌خوانَد» — کسانی هستند که از خواندن سر باز می‌زنند؛ برکت برای آنان نیست. «و آنان که می‌شنوند» — برخی نیز هستند که از شنیدن هر آنچه مربوط به نبوّت‌هاست امتناع می‌کنند؛ این دسته از برکت بی‌بهره‌اند. «و آن چیزهایی را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند» — بسیاری از توجه به هشدارها و دستورهای مندرج در مکاشفه سر باز می‌زنند؛ هیچ‌یک از اینان نمی‌توانند مدعی برکتی شوند که وعده داده شده است. همهٔ کسانی که موضوعات نبوّت را به ریشخند می‌گیرند و نمادهایی را که در اینجا با وقار بیان شده است مسخره می‌کنند، و همهٔ کسانی که از اصلاح زندگی خود و آماده شدن برای آمدن پسرِ انسان سر باز می‌زنند، بی‌برکت خواهند بود. مناقشهٔ بزرگ، ۳۴۱.

The expression “the time is at hand” in verse three identifies that it is a specific time when the last warning message arrives in history. “The time,”—(a specific time) “is at hand.” A specific time is about to arrive, for it is at hand, and God’s people (represented by John) understand the message before the “time” arrives. John penned the book of Revelation around the end of the first century, yet these verses identify that there will be a point in the history long after the year 100, when the final warning message will be proclaimed. When that “time is” “at hand,” the message that identifies the “things which must shortly come to pass” will be revealed to God’s servants.

عبارت «وقت نزدیک است» در آیهٔ سه نشان می‌دهد که منظور زمانی مشخص است که در آن آخرین پیام هشدار در تاریخ می‌رسد. «وقت»—(زمانی مشخص)—«نزدیک است». زمانی مشخص در شُرُف فرارسیدن است، زیرا نزدیک است، و قوم خدا (که به‌وسیلهٔ یوحنا نمایانده شده‌اند) پیش از آن‌که آن «وقت» فرا برسد، پیام را درک می‌کنند. یوحنا کتاب مکاشفه را حدود پایان سدهٔ نخست به نگارش درآورد، با این حال این آیات نشان می‌دهند که در نقطه‌ای از تاریخ، مدت‌ها پس از سال ۱۰۰، پیام هشدار نهایی اعلام خواهد شد. هنگامی که آن «وقت» «نزدیک است»، پیامی که «آنچه بزودی باید واقع شود» را مشخص می‌کند، بر بندگان خدا آشکار خواهد شد.

In this series of articles, the Bible and the writings of Ellen White will be used as the authority to uphold the explanation of the biblical passages we cite.

در این سلسله مقالات، از کتاب مقدس و نوشته‌های الن وایت به‌عنوان مرجع برای تأیید توضیح آیاتی که از کتاب مقدس نقل می‌کنیم استفاده خواهد شد.

We will also refer to the rules of prophetic interpretation assembled by William Miller and to the rules identified in the compilation titled Prophetic Keys. We will also employ the prophetic study called Habakkuk’s Tables.

ما همچنین به اصول تفسیر نبوی که توسط ویلیام میلر گردآوری شده‌اند و به اصولی که در مجموعه‌ای با عنوان «کلیدهای نبوی» شناسایی شده‌اند ارجاع خواهیم داد. همچنین از مطالعهٔ نبویِ موسوم به «جداول حبقوق» استفاده خواهیم کرد.

We do not intend to define every rule we employ. For brevity we will simply reference the Prophetic Keys compilation for any who wish to read a more detailed proof of the rule. With the Habakkuk’s Tables series, we intend to point out certain presentations where a subject we will briefly touch upon, is taken up in greater depth.

قصد نداریم هر قاعده‌ای را که به کار می‌بریم تعریف کنیم. برای اختصار، برای هر کس که بخواهد دلیل مفصل‌تری برای آن قاعده را بخواند، صرفاً به مجموعهٔ «کلیدهای پیامبرانه» ارجاع می‌دهیم. در سلسلهٔ «جداول حبقوق»، قصد داریم به برخی ارائه‌ها اشاره کنیم که در آن‌ها موضوعی که به طور مختصر به آن اشاره خواهیم کرد، با عمق بیشتری پی گرفته شده است.

As we work through a study of the book of Revelation we encourage public response, but we will only respond to input that contributes to the ongoing study. The scope of our discussion will involve the current series of presentations, the prophetic rules we exercise and the information found in Habakkuk’s Tables.

در جریان مطالعهٔ کتاب مکاشفه، از مشارکت عمومی استقبال می‌کنیم، اما تنها به نظراتی پاسخ خواهیم داد که به این مطالعهٔ در حال انجام کمک کنند. دامنهٔ بحث ما سلسلهٔ کنونی ارائه‌ها، قواعد نبوی‌ای که به کار می‌بریم، و اطلاعات موجود در جداول حبقوق را در بر خواهد گرفت.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگانش آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بنده‌اش یوحنا فرستاد و آشکار ساخت؛ همان که از کلام خدا و از شهادت عیسی مسیح و از هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده را نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

The Greek word translated as “signified” means to “indicate”. He sent the message by “his” angel and he signified it by “his” angel. “His” angel is Gabriel.

واژهٔ یونانی که به «signified» ترجمه شده، به معنای «indicate» است. او پیام را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ «او» فرستاد و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ «او» نشان داد. فرشتهٔ «او» جبرئیل است.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> سخنان فرشته، «من جبرائیلم که در حضور خدا می‌ایستم»، نشان می‌دهد که او در دربارهای آسمانی از شأن و مقامی بس والا برخوردار است. وقتی با پیغامی نزد دانیال آمد، گفت: «در این امور هیچ‌کس مرا یاری نمی‌کند جز میکائیل [مسیح]، سردار شما.» دانیال 10:21. دربارهٔ جبرائیل، نجات‌دهنده در مکاشفه سخن می‌گوید و می‌فرماید که «آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود نزد بنده‌اش یوحنا فرستاد و آن را اعلام نمود.» مکاشفه 1:1. اشتیاق اعصار، 99.

The angel Gabriel is sent with the message and the angel Gabriel also represents the message. When mankind arrives at the point in history when “the time is at hand” for the final warning message to be proclaimed, that final message is represented by an angel. In the book of Revelation “messages” are often represented as angels, and of course the Greek word translated as “angel” in Revelation means messenger.

فرشتهٔ جبرئیل با پیام فرستاده می‌شود و خودِ فرشتهٔ جبرئیل نیز نمایانگر آن پیام است. وقتی بشریت به نقطه‌ای در تاریخ می‌رسد که «زمان نزدیک است» تا پیام هشدار نهایی اعلام شود، آن پیام نهایی به‌صورت یک فرشته نمایانده می‌شود. در کتاب مکاشفه، «پیام‌ها» غالباً به‌صورت فرشتگان نشان داده می‌شوند، و البته واژهٔ یونانی که در مکاشفه به «فرشته» ترجمه شده، به معنای «پیام‌آور» است.

Every revelation of God’s truth that has arrived in history is certainly a revelation of Jesus Christ, but the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one is the final warning for mankind and it occurs at a specific moment that is represented as being a “time.” There is another passage in the book of Revelation where John references that “the time is at hand”. That other passage provides a second witness to test the initial claims I have made about verses one through three.

هر مکاشفه‌ای از حقیقت خدا که در طول تاریخ پدیدار شده، قطعاً مکاشفه‌ای از عیسی مسیح است؛ اما مکاشفهٔ عیسی مسیح در فصل نخست کتاب مکاشفه، هشدار نهایی برای بشر است و در لحظه‌ای معین رخ می‌دهد که از آن با عنوان «زمان» یاد شده است. در موضع دیگری از کتاب مکاشفه، یوحنا اشاره می‌کند که «زمان نزدیک است». آن بخش دیگر شاهد دومی فراهم می‌کند تا ادعاهای اولیه‌ای را که درباره آیات یک تا سه مطرح کرده‌ام، بیازماید.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> و به من گفت: این سخنان راست و حقیقی است؛ و خداوند، خدایِ پیامبرانِ مقدس، فرشتهٔ خود را فرستاد تا به بندگانش چیزهایی را که به زودی باید انجام گیرد، نشان دهد. اینک، به زودی می‌آیم؛ خوشا به حال کسی که سخنانِ نبوتِ این کتاب را حفظ می‌کند.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things.

> و من، یوحنا، این چیزها را دیدم و شنیدم. و چون شنیدم و دیدم، در برابر پای‌های فرشته‌ای که این چیزها را به من نشان داده بود، به سجده افتادم تا او را پرستش کنم.

> Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> آنگاه به من گفت: مبادا چنین کنی! زیرا من هم‌خدمت تو و از برادران تو، یعنی پیامبران، و از کسانی هستم که سخنان این کتاب را پاس می‌دارند؛ خدا را پرستش کن.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:6–11.

> و به من گفت: سخنان نبوتِ این کتاب را مهر و موم مکن، زیرا زمان نزدیک است. هر که بدکار است، همچنان بدکار بماند؛ و هر که پلید است، همچنان پلید بماند؛ و هر که درستکار است، همچنان درستکار بماند؛ و هر که مقدس است، همچنان مقدس بماند. مکاشفه 22:6-11.

At the end of the book of Revelation we find the same subject as in the beginning of Revelation. The communication process and message are once again referred to when “the Lord God” “sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done.” And just as soon as the servants are shown the message identifying “things which must shortly be done” Christ announces that He is coming quickly. This is the message that precedes Christ’s second coming, and it therefore is the final warning message—the very same message represented as “the Revelation of Jesus Christ” in verse one of chapter one. The blessing that is promised in the first three verses of Revelation is repeated with the statement of “blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.”

در پایانِ کتابِ مکاشفه همان موضوعی را می‌یابیم که در آغازِ مکاشفه بود. بار دیگر به فرایند رساندنِ پیام و خودِ پیام اشاره می‌شود، زمانی که «خداوند خدا» «فرشتهٔ خود را فرستاد تا آنچه را که باید به زودی انجام شود به خدمتگزارانش نشان دهد». و به محض اینکه خدمتگزاران آن پیامِ معرفی‌کنندهٔ «آنچه باید به زودی انجام شود» را دریافت می‌کنند، مسیح اعلام می‌کند که به زودی می‌آید. این همان پیامی است که بر آمدنِ دومِ مسیح مقدم است و ازاین‌رو پیامِ هشدارِ نهایی است—همان پیامی که در آیهٔ نخستِ بابِ اول با عنوانِ «مکاشفهٔ عیسی مسیح» معرفی شده است. برکتی که در سه آیهٔ نخستِ مکاشفه وعده داده شده، با این بیان تکرار می‌شود: «خوشا به حالِ کسی که سخنانِ نبوتِ این کتاب را حفظ می‌کند.»

In these verses we find an expansion of the process of communication set forth in chapter one, for we find that after Gabriel delivers the message to John, John is so overwhelmed with the message that he seeks to worship Gabriel, who then uses John’s misunderstanding to identify that heavenly angels, earthly prophets, and all that keep the sayings of the message, are “fellow servants” who are to worship the Creator-God, not the creation of God.

در این آیات می‌بینیم که روندِ ارتباطیِ طرح‌شده در فصل اول بسط می‌یابد؛ زیرا پس از آن‌که جبرئیل پیام را به یوحنا می‌رساند، یوحنا چنان تحتِ تأثیرِ پیام قرار می‌گیرد که درصددِ پرستشِ جبرئیل برمی‌آید، و جبرئیل نیز از این سوءبرداشتِ یوحنا بهره می‌گیرد تا روشن سازد که فرشتگانِ آسمانی، پیامبرانِ زمینی، و همهٔ کسانی که گفته‌های این پیام را حفظ می‌کنند، «هم‌خادمان» هستند که باید خدایِ آفریننده را بپرستند، نه آفریدهٔ خدا.

These verses are describing the same events and message that we are considering in chapter one. They are repeating the faithful and true sayings that show God’s servants what must shortly be done. The message is once again set in the context of the process of communication between God and His servants. In chapter twenty-two we find more evidence that the message is the final warning message, for the “time” that is “at hand” is marked as taking place right before human probation closes, for the pronouncement that he “that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still,” marks the close of probation, marking the beginning of the seven last plagues, which in turn conclude with the Second Coming of Christ.

این آیات همان رویدادها و پیامی را توصیف می‌کنند که در فصل نخست به آن می‌پردازیم. آنها سخنان امین و راستینی را تکرار می‌کنند که به خدمتگزاران خدا نشان می‌دهد چه چیزی باید به زودی انجام شود. این پیام بار دیگر در چارچوب فرایند ارتباط میان خدا و خدمتگزارانش قرار گرفته است. در فصل بیست‌ودو شواهد بیشتری می‌یابیم که این پیام، پیام هشدار نهایی است؛ زیرا «زمانی» که «نزدیک است» مشخص شده است که درست پیش از پایان دوره مهلت بشر فرا می‌رسد، چراکه اعلامِ «هر که ستمگر است، همچنان ستم کند؛ و هر که ناپاک است، همچنان ناپاک باشد؛ و هر که پارساست، همچنان پارسا بماند؛ و هر که مقدّس است، همچنان مقدّس بماند» پایان دوره مهلت را نشان می‌دهد و بدین‌سان آغاز هفت بلای آخر را رقم می‌زند؛ بلایایی که به نوبه خود با بازگشت دوم مسیح پایان می‌یابند.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> «در آن زمان، میکائیل، آن سرور بزرگ که مدافع فرزندان قوم توست، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمانی که امتی پدید آمد تا همان زمان، هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، یعنی هر که نامش در کتاب نوشته شده باشد.» دانیال ۱۲:۱.

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> وقتی پیام فرشتهٔ سوم پایان می‌یابد، رحمت دیگر برای ساکنان گناهکار زمین شفاعت نمی‌کند. قوم خدا کار خود را به انجام رسانده‌اند. آنان «باران دیرهنگام»، «تجدید از حضور خداوند» را دریافت کرده‌اند و برای ساعت آزمون پیشِ رو آماده‌اند. فرشتگان در آسمان با شتاب به این‌سو و آن‌سو می‌روند. فرشته‌ای که از زمین بازمی‌گردد اعلام می‌کند که کارش به پایان رسیده است؛ آزمون نهایی بر جهان آورده شده است، و همهٔ کسانی که وفاداری خود را به فرامین الهی ثابت کرده‌اند «مهر خدای زنده» را دریافت کرده‌اند. آنگاه عیسی شفاعت خود را در قدس آسمانی پایان می‌دهد. دستانش را بلند می‌کند و با صدای بلند می‌گوید: «تمام شد»؛ و هنگامی که او این اعلان پرهیبت را می‌کند، همهٔ سپاه فرشتگان تاج‌های خود را از سر برمی‌دارند: «آن‌که بی‌انصاف است، همچنان بی‌انصاف بماند؛ و آن‌که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و آن‌که عادل است، همچنان عدالت ورزد؛ و آن‌که مقدّس است، همچنان مقدّس بماند.» مکاشفه 22:11. در مورد هر کس برای زندگی یا مرگ حکم صادر شده است. مناقشهٔ بزرگ، 613.

At the beginning of the book of Revelation and at the end of the book of Revelation the same story is presented. Combining the two passages allows us to understand that the “Revelation of Jesus Christ” is the final warning message to mankind before Christ’s Second Coming. The message is symbolically represented by an angel that arrives just before the close of probation. The message divides mankind into two classes based upon whether they read, hear and keep the message that is unsealed when the “time is at hand,”—just before probation closes.

در آغاز و پایان کتاب مکاشفه همان داستان روایت شده است. با کنار هم گذاشتن این دو بخش درمی‌یابیم که «مکاشفهٔ عیسی مسیح» پیام هشدار نهایی به بشریت پیش از بازگشت دوم مسیح است. این پیام به‌صورت نمادین با فرشته‌ای نشان داده شده که درست پیش از پایان مهلت می‌رسد. این پیام، بر پایهٔ این‌که مردم آن پیامی را که وقتی «زمان نزدیک است» — درست پیش از پایان مهلت — مُهرش گشوده می‌شود، می‌خوانند، می‌شنوند و نگاه می‌دارند یا نه، بشریت را به دو دسته تقسیم می‌کند.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study.

> هرچه به پایان تاریخ این جهان نزدیک‌تر می‌شویم، پیشگویی‌های مربوط به روزهای آخر به‌طور ویژه نیازمند مطالعهٔ ما هستند. آخرین کتاب عهد جدید سرشار از حقایقی است که باید آن‌ها را درک کنیم. شیطان ذهن‌های بسیاری را کور کرده است، چنان‌که از هر بهانه‌ای برای آنکه کتاب مکاشفه را موضوع مطالعهٔ خود قرار ندهند، استقبال کرده‌اند.

> “The book of Revelation, in connection with the book of Daniel, demands close study. Let every God-fearing teacher consider how most clearly to comprehend and present the Gospel that our Saviour came in person to make known to His servant John,—‘The revelation of Jesus Christ, which God gave unto Him, to show unto His servants things which must shortly come to pass.’ None should become discouraged in their study of Revelation because of its apparently mystical symbols. ‘If any of you lack wisdom, let him ask of God, that giveth to all men liberally, and upbraideth not.’ ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ We are to proclaim to the world the great and solemn truths contained in the book of Revelation. Into the very designs and principles of the church of God these truths are to enter. There should be a closer and more diligent study of this book, a more earnest presentation of the truths it contains, truths which concern all who are living in these last days. All who are preparing to meet their Lord should make this book the subject of earnest study and prayer. It is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history. John, because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ, was banished to the Isle of Patmos. But his banishment did not separate him from Christ. The Lord visited His faithful servant in his banishment, and gave him instruction regarding what was to come upon the world.

> کتاب مکاشفه، در پیوند با کتاب دانیال، نیازمند مطالعه‌ای دقیق است. هر آموزگارِ خداترس بیندیشد که چگونه می‌توان به روشن‌ترین وجه، انجیلی را دریابد و عرضه کند که نجات‌دهندهٔ ما شخصاً آمد تا به خادم خویش یوحنا اعلام کند: «مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود نشان دهد آن چیزهایی را که به‌زودی باید واقع شود.» هیچ‌کس نباید به سبب نمادهای ظاهراً رازآمیز آن، در مطالعهٔ مکاشفه دلسرد گردد. «اگر از شما کسی محتاجِ حکمت است، از خدا بطلبد که به همه به سخاوت می‌بخشد و سرزنش نمی‌کند.» «خوشا به حالِ کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است.» ما باید حقایقِ عظیم و خطیرِ مندرج در کتاب مکاشفه را به جهان اعلام کنیم. این حقایق باید در خودِ طرح‌ها و اصولِ کلیسای خدا راه یابد. باید مطالعه‌ای نزدیک‌تر و کوشاتر دربارهٔ این کتاب صورت گیرد، و عرضه‌ای جدی‌تر از حقایقی که در آن است—حقایقی که همهٔ کسانی را که در این ایامِ آخر زندگی می‌کنند، مربوط می‌شود. همهٔ کسانی که برای ملاقات با سرورِ خود آماده می‌شوند، باید این کتاب را موضوعِ مطالعه و دعای جدیِ خود قرار دهند. این کتاب دقیقاً همان است که نامش دلالت می‌کند—مکاشفه‌ای از مهم‌ترین رویدادهایی که قرار است در واپسین روزهای تاریخِ این زمین رخ دهد. یوحنا به سبب اعتمادِ وفادارانه‌اش به کلامِ خدا و شهادتِ مسیح، به جزیرهٔ پطمس تبعید شد. اما تبعیدش او را از مسیح جدا نکرد. خداوند در همان تبعید به دیدارِ خادمِ وفادارش آمد و به او تعلیم داد که چه چیزهایی بناست بر جهان واقع شود.

> “This instruction is of the greatest importance to us; for we are living in the last days of this earth’s history. Soon we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place. As the messengers of the Lord present these solemn truths, they must realize that they are handling subjects of eternal interest, and they should seek for the baptism of the Holy Spirit, that they may speak, not their own words, but the words given them by God.

> این تعلیم برای ما نهایت اهمیت را دارد؛ زیرا ما در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی می‌کنیم. به‌زودی شاهد تحقق رویدادهایی خواهیم بود که مسیح به یوحنا نشان داد قرار است رخ دهند. هنگامی که پیام‌آوران خداوند این حقایق خطیر را عرضه می‌کنند، باید دریابند که با موضوعاتی سروکار دارند که دارای اهمیت ابدی‌اند، و باید در پی تعمید روح‌القدس باشند تا سخن بگویند، نه سخنان خودشان، بلکه سخنانی را که خدا به ایشان می‌بخشد.

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> کتاب مکاشفه باید برای مردم گشوده شود. به بسیاری آموخته‌اند که این کتاب مهر و موم شده است، اما تنها برای کسانی بسته است که حقیقت و نور را رد می‌کنند. حقایقی که در بر دارد باید اعلام شوند تا مردم فرصت بیابند خود را برای رویدادهایی که به‌زودی رخ خواهند داد آماده کنند. پیام فرشتهٔ سوم باید به‌عنوان یگانه امید برای نجاتِ جهانی در حال هلاک ارائه شود.

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> خطرات روزهای آخرالزمان بر ما سایه افکنده‌اند، و در کار خود باید به مردم دربارهٔ خطری که در آن هستند هشدار دهیم. مگذارید صحنه‌های پرابهتی را که نبوت آشکار کرده و به زودی رخ خواهند داد، ناگفته بماند. ما پیام‌آوران خدا هستیم و زمانی برای از دست دادن نداریم. کسانی که می‌خواهند همکاران خداوندِ ما عیسی مسیح باشند، نسبت به حقایقی که در این کتاب یافت می‌شوند علاقه‌ای عمیق نشان خواهند داد. آنان با قلم و زبان خواهند کوشید تا امور شگفت‌انگیزی را که مسیح از آسمان آمد تا آشکار کند، به‌روشنی بیان کنند. نشانه‌های زمان، ۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

Over a hundred years ago, in 1906, we were informed that soon “we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place.” The message was still sealed up in 1906. It is important to understand that the message of the Revelation of Jesus Christ is opened up to God’s people just before the events take place. We are told the book of Revelation “is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history.”

بیش از صد سال پیش، در سال ۱۹۰۶، به ما اطلاع داده شد که به زودی «وارد تحقق رویدادهایی خواهیم شد که مسیح به یوحنا نشان داد قرار است رخ دهند.» پیام در سال ۱۹۰۶ هنوز مُهر و موم شده بود. مهم است بفهمیم که پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح درست پیش از وقوع رویدادها برای قوم خدا گشوده می‌شود. به ما گفته شده که کتاب مکاشفه «دقیقاً همان است که نامش نشان می‌دهد—مکاشفه‌ای از مهم‌ترین رویدادهایی که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد.»

They are opened up so that God’s people might give the warning so those who are hearing the warning might “have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place.” It is worth noting (for John represents God’s people in the history when the message is to be proclaimed), that John identifies the two issues which he was being persecuted over. It was “because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ,” that he “was banished to the Isle of Patmos.” He was banished because he accepted both the Bible and the Spirit of Prophecy, which is the “testimony of Jesus.”

آنها باز می‌شوند تا قوم خدا بتوانند هشدار را بدهند، تا کسانی که هشدار را می‌شنوند "فرصتی داشته باشند تا برای رویدادهایی که به‌زودی واقع خواهند شد، آماده شوند." شایان توجه است (زیرا یوحنا نماینده قوم خدا در تاریخی است که این پیام باید اعلام شود) که یوحنا دو موضوع را که به خاطرشان مورد آزار قرار می‌گرفت مشخص می‌کند. این "به سبب اعتماد وفادارانه‌اش به کلام خدا و شهادت مسیح" بود که او "به جزیره پاتموس تبعید شد." او تبعید شد زیرا هم کتاب‌مقدس و هم روح نبوت را که همان "شهادت عیسی" است، پذیرفته بود.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> و به پاهایش افتادم تا او را پرستش کنم. اما او به من گفت: مبادا چنین کنی! من نیز چون تو بنده‌ام و از برادرانت هستم که شهادتِ عیسی را دارند. خدا را پرستش کن، زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوت است. مکاشفه ۱۹:۱۰.

John is representing a people at the end of the world who understand the message of the Revelation of Jesus Christ, and who are persecuted for upholding both the Bible and the Spirit of Prophecy.

یوحنا نمایندهٔ قومی در پایان جهان است که پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح را درک می‌کنند و به‌خاطر پایبندی به هر دو، کتاب مقدس و روح نبوت، جفا می‌بینند.

In the first three verses of chapter one the communication process between God the Father and his servants is emphasized. Chapter twenty-two adds to the narrative of the communication process. The two passages represent the beginning and the ending of the book Revelation and together they detail the role of John in the prophetic illustration. He is not simply the one who wrote the words of Revelation, but he also represents those at the end of the world who communicate the final warning message.

در سه آیهٔ نخستِ فصل یک، بر فرایندِ ارتباط میان خدای پدر و بندگانش تأکید شده است. فصلِ بیست‌ودوم به روایتِ این فرایندِ ارتباط می‌افزاید. این دو بخش نمایانگرِ آغاز و پایانِ کتابِ مکاشفه‌اند و در کنار هم، نقشِ یوحنا را در تصویرِ نبوی به‌تفصیل شرح می‌دهند. او صرفاً کسی نیست که کلماتِ مکاشفه را نوشته است، بلکه نمایندهٔ کسانی نیز هست که در پایانِ جهان پیامِ هشدارِ نهایی را ابلاغ می‌کنند.

> The Lord gave the word: great was the company of those that published it. Psalms 68:11

> خداوند کلام را داد؛ شمار کسانی که آن را اعلام کردند بسیار بود. مزمور ۶۸:۱۱

John “saw” and “heard” the “things” that make up the message and was commanded to write and send the message to the churches.

جان "چیزهایی" را که پیام را تشکیل می‌دهند "دید" و "شنید" و به او دستور داده شد که پیام را بنویسد و آن را به کلیساها بفرستد.

> Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:19.

> می‌گفت: «من آلفا و اومگا هستم، اوّل و آخر: و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست؛ به افسس، و به اسمیرنا، و به پرگاموس، و به تیاتیرا، و به ساردیس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه.» مکاشفه ۱:۱۹.

What he “heard” and “saw” he was commanded to write down and send to the seven churches of Asia minor, but when it came to the individual churches Jesus dictated the messages directly to John, for every message to each of the seven churches begins with the phrase “And unto the angel of the church in … write.” Jesus dictated the individual messages to the churches.

به او دستور داده شد آنچه «شنید» و «دید» را بنویسد و برای هفت کلیسای آسیای صغیر بفرستد، اما وقتی نوبت به تک‌تک کلیساها رسید، عیسی پیام‌ها را مستقیماً به یوحنا دیکته کرد، زیرا هر پیام به هر یک از هفت کلیسا با عبارت «و به فرشتهٔ کلیسایِ ... بنویس» آغاز می‌شود. عیسی پیام‌های جداگانه را به کلیساها دیکته کرد.

Jesus dictated to John, and also Jesus told John to write what he saw and heard, and once Jesus told John “not” to write what he had heard.

عیسی به یوحنا املا کرد، و همچنین به او گفت آنچه را دید و شنید بنویسد، و یک بار نیز عیسی به یوحنا گفت که آنچه را شنیده بود «ننویسد».

> And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

> و با آواز بلند فریاد زد، چنان‌که شیری می‌غرد؛ و چون فریاد زد، هفت تندر صدای خود را سر دادند. و چون هفت تندر صدای خود را سر دادند، می‌خواستم بنویسم؛ و صدایی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: آنچه را هفت تندر گفتند مهر و موم کن و آنها را ننویس. مکاشفه ۱۰:۳، ۴.

John was told to seal up what the seven thunders uttered and in so doing he was sealing up the message of the seven thunders, just as Daniel was commanded to seal up his book until the time of the end.

به یوحنا گفته شد آنچه هفت تندر بیان کردند را مهر و موم کند و بدین‌سان پیام هفت تندر را مهر و موم می‌کرد، همان‌گونه که به دانیال فرمان داده شد کتابش را تا زمان پایان مهر و موم کند.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . . . And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Daniel 12:4, 9.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان کن و کتاب را مُهر کن تا زمانِ پایان؛ بسیاری رفت‌وآمد خواهند کرد و معرفت افزون خواهد شد. … و او گفت: راه خود را برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمانِ پایان بسته و مُهر شده است. دانیال ۱۲:۴، ۹.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> «پس از آنکه این هفت رعد بانگ‌های خود را برآوردند، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچهٔ کوچک به دانیال فرمان داده شد، به یوحنا نیز دستور می‌رسد: «آنچه را که هفت رعد گفته‌اند، مهر کن.»» تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

What we are identifying is that at both the end and beginning of the book of Revelation a message is identified. The process of communicating that message is also identified. The part which John plays in communicating the message is specifically addressed. Sometimes he simply wrote what he saw and heard. Other times he was dictated to, and once he was told to not write what he had heard. The message of the Revelation of Jesus Christ is given by the Father, to Jesus, to Gabriel and then to the prophet John who was given the responsibility of writing the message and sending it to the churches.

آنچه درمی‌یابیم این است که هم در آغاز و هم در پایانِ کتاب مکاشفه، پیامی مشخص می‌شود. فرایند ابلاغ آن پیام نیز مشخص می‌شود. نقشی که یوحنا در ابلاغ پیام ایفا می‌کند به‌طور مشخص مورد اشاره قرار می‌گیرد. گاهی او صرفاً آنچه را می‌دید و می‌شنید می‌نوشت. گاهی دیگر به او املا می‌شد، و یک‌بار به او گفته شد آنچه را شنیده بود ننویسد. پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح از سوی پدر به عیسی، به جبرئیل، و سپس به پیامبر یوحنا داده می‌شود؛ کسی که مسئولیتِ نوشتنِ پیام و فرستادنِ آن به کلیساها به او سپرده شد.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> بنویس آنچه را دیده‌ای، و آنچه هست، و آنچه بعد از این خواهد شد. مکاشفه ۱:۱۹.

It might be possible to read the verse and not recognize the prophetic principle identified within the command for John to write. Writing down “things” seen and heard is to record current history, for in John’s time those “things” were. Recording current history, and in so doing simultaneously writing down the things that shall be in the future, is the primary prophetic rule in the book of Revelation. John is used to emphasize and illustrate that very principle and its importance for he was essentially told to write “the things which are, and” in so doing you shall be writing “the things which shall be hereafter” because history repeats. This prophetic technique is Jesus’ signature, for a signature is a name and His name in chapter one of Revelation is the Alpha and Omega. He identifies the end with the beginning.

ممکن است کسی آیه را بخواند و اصلِ نبویِ مطرح‌شده در فرمانِ نوشتن به یوحنا را تشخیص ندهد. نوشتنِ «چیزهایی» که دیده و شنیده شده‌اند، یعنی ثبتِ تاریخِ معاصر، زیرا در زمانِ یوحنا آن «چیزها» وجود داشتند. ثبتِ تاریخِ معاصر، و با این کار به‌طور هم‌زمان نوشتنِ چیزهایی که در آینده خواهند بود، قاعدهٔ اصلیِ نبوی در کتابِ مکاشفه است. از یوحنا برای تأکید و تبیینِ همان اصل و اهمیتش استفاده شده است، زیرا اساساً به او گفته شد که «آنچه هست را بنویس، و» با این کار «آنچه پس از این خواهد شد» را نیز خواهی نوشت، چون تاریخ تکرار می‌شود. این شگردِ نبوی امضای عیسی است، زیرا امضا نام است و نام او در فصلِ نخستِ مکاشفه «آلفا و امگا» است. او پایان را با آغاز یکی می‌داند.

We are just beginning the study of “The Revelation of Jesus Christ” and we are currently considering the first three verses of chapter one. The final warning message titled “The Revelation of Jesus Christ” is communicated from the heavenly Father unto Jesus unto Gabriel unto John who records it in a book to be sent to the churches. Because the message is so directly named as “The Revelation of Jesus Christ” it is important to note that of all the elements that have been written to men through the inspired Word revealing Christ, the one characteristic of who and what Jesus is, is illustrated in the activity of John in recording the message. As he wrote the things that then were, he was also writing the things that would yet be.

ما تازه مطالعهٔ «مکاشفهٔ عیسی مسیح» را آغاز کرده‌ایم و در حال حاضر سه آیهٔ نخست فصل اول را بررسی می‌کنیم. پیام هشدار نهایی با عنوان «مکاشفهٔ عیسی مسیح» از پدر آسمانی به عیسی، به جبرئیل و سپس به یوحنا ابلاغ می‌شود؛ و او آن را در کتابی می‌نویسد تا برای کلیساها فرستاده شود. از آن‌جا که این پیام آشکارا «مکاشفهٔ عیسی مسیح» نامیده شده، باید توجه داشت که از میان همهٔ چیزهایی که در کلامِ الهام‌شده برای آشکار کردنِ مسیح به انسان‌ها نوشته شده است، یک ویژگی از اینکه عیسی کیست و چیست، در خودِ عملِ یوحنا در ثبت این پیام به نمایش گذاشته می‌شود. هنگامی که او آنچه را که در آن زمان بود می‌نوشت، همچنین آنچه را که هنوز در پیش بود نیز می‌نوشت.

The truth of repeating history is represented when John writes out a warning for his day and age, which is also a warning for a future time. When John wrote to the seven churches at the beginning of the Christian church, he was also penning a warning for the Christian church at the end of the world. This attribute of Christ’s character is represented when Christ is called the Alpha and Omega, or the beginning and the ending, or the first and the last. In fact, the Bible identifies this attribute of Christ’s character as what proves that he is the only God.

حقیقتِ تکرار شدن تاریخ زمانی آشکار می‌شود که یوحنا هشداری برای روزگار خود می‌نویسد که همچنین هشداری برای زمانی در آینده است. وقتی یوحنا در آغاز کلیسای مسیحی به هفت کلیسا نوشت، او هم‌زمان هشداری برای کلیسای مسیحی در پایان جهان می‌نگاشت. این ویژگیِ شخصیتِ مسیح هنگامی نمایان می‌شود که مسیح «آلفا و امگا»، یا «آغاز و انجام»، یا «اول و آخر» خوانده می‌شود. در واقع، کتاب مقدس این ویژگیِ شخصیتِ مسیح را دلیلی می‌شمارد که ثابت می‌کند او خدای یگانه است.

In the first chapter of Revelation we find Jesus identifying Himself as the Alpha and Omega.

در فصل اول مکاشفه می‌بینیم که عیسی خود را آلفا و امگا معرفی می‌کند.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.

> در روزِ خداوند در روح بودم و در پشت سرم آوازی بلند، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: «من الفا و امگا هستم، نخستین و آخرین. آنچه می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به اسمیرنا، و به پرغامس، و به تیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه.»

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength.

> و بازگشتم تا آن صدا را که با من سخن می‌گفت ببینم. و چون برگشتم، هفت چراغدان زرین دیدم؛ و در میان آن هفت چراغدان، کسی را مانند پسر انسان، که جامه‌ای تا به پا بر تن داشت و بر سینه کمربندی زرین بسته بود. سر و موهایش سفید همچون پشم، سفید همچون برف بود؛ و چشمانش همچون شعلهٔ آتش؛ و پاهایش همچون برنجِ صیقلی، چنان‌که گویی در کوره گداخته شده باشد؛ و آوازش چون صدای آب‌های بسیار. و در دست راستش هفت ستاره داشت؛ و از دهانش شمشیری دودمِ تیز بیرون می‌آمد؛ و چهره‌اش همچون خورشید بود که در قوت خود می‌تابد.

> And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last. Revelation 1:10–17.

> و چون او را دیدم، چون مرده‌ای به پاهایش افتادم. و دست راستش را بر من نهاد و به من گفت: نترس؛ من اول و آخر هستم. مکاشفه ۱:۱۰-۱۷.

There is much truth within these verses, but here I would simply point out that when John heard Christ’s trumpet-like voice and turned to see Who it was that spoke to him, he saw Jesus Christ as the heavenly High Priest within the holy place of the heavenly sanctuary. Jesus then identified Himself as Alpha and Omega and as the first and the last. In the message and its communication in the first three verses we found a line of truth that corresponded with the line of truth at the end of Revelation. As the Alpha and Omega Jesus illustrates the end with the beginning, the last with the first. At the end of the book of Revelation as in the beginning He once again identifies Himself as the Alpha and Omega.

در این آیات حقایق بسیاری نهفته است، اما در اینجا تنها بر این نکته اشاره می‌کنم که وقتی یوحنا صدای شیپورگونهٔ مسیح را شنید و برگشت تا ببیند چه کسی با او سخن می‌گفت، عیسی مسیح را در مقامِ کاهنِ اعظمِ آسمانی، در مکان مقدسِ مقدسگاه آسمانی دید. سپس عیسی خود را «آلفا و امگا» و نیز «اوّل و آخر» معرفی کرد. در خودِ پیام و چگونگی رساندن آن در سه آیهٔ نخست، ما خطی از حقیقت یافتیم که با خط حقیقت در پایان کتاب مکاشفه مطابقت داشت. عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، پایان را با آغاز و آخر را با اوّل پیوند می‌دهد. در پایان کتاب مکاشفه، همان‌گونه که در آغاز، بار دیگر خود را «آلفا و امگا» معرفی می‌کند.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> و به من گفت: این سخنان راست و حقیقی است؛ و خداوند، خدایِ پیامبرانِ مقدس، فرشتهٔ خود را فرستاد تا به بندگانش چیزهایی را که به زودی باید انجام گیرد، نشان دهد. اینک، به زودی می‌آیم؛ خوشا به حال کسی که سخنانِ نبوتِ این کتاب را حفظ می‌کند.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> و من، یوحنا، این چیزها را دیدم و شنیدم. و چون شنیدم و دیدم، به زمین افتادم تا در برابر پای‌های آن فرشته که این چیزها را به من نشان داده بود پرستش کنم. آنگاه او به من گفت: مبادا چنین کنی؛ زیرا من همخدمت تو و از برادرانت، یعنی پیامبران، و از کسانی هستم که سخنان این کتاب را نگاه می‌دارند. خدا را پرستش کن.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.

> و به من گفت: سخنان نبوت این کتاب را مهر نزن، زیرا وقت نزدیک است.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.

> هر که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و هر که ناپاک است، بگذار همچنان ناپاک بماند؛ و هر که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و هر که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:7–13.

> و اینک، به زودی می‌آیم؛ و پاداش من با من است تا به هر کس بر حسب اعمالش بدهم. من آلفا و امگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. مکاشفه ۲۲:۷–۱۳.

The book of Revelation carefully describes that when John records the message that the message would be premised upon the principle of the beginning illustrating the end. The message is the first truth opened up in the book of Revelation and the very same truth is the last to be spoken in the book. And in the testimony at the beginning and at the ending of the book of Revelation, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending and as the first and the last.

کتاب مکاشفه به‌دقت بیان می‌کند که وقتی یوحنا پیام را ثبت می‌کند، آن پیام بر این اصل استوار است که آغاز، پایان را نشان می‌دهد. این پیام نخستین حقیقتی است که در کتاب مکاشفه آشکار می‌شود و همین حقیقت آخرین چیزی است که در این کتاب بیان می‌شود. و در شهادتی که در آغاز و در پایانِ کتاب مکاشفه آمده است، عیسی خود را آلفا و امگا، آغاز و انجام، و اوّل و آخر معرفی می‌کند.

The first three verses of the book of Revelation identify the final warning message for mankind. It is the warning that precedes the seven last plagues and the Second Coming of Christ. The message of the Revelation of Jesus Christ was “sent and signified” “by his angel.”

سه آیهٔ نخستِ کتاب مکاشفه، پیامِ هشدارِ نهایی برای بشریت را مشخص می‌کنند. این هشداری است که پیش از هفت بلای آخر و آمدنِ دوبارهٔ مسیح می‌آید. پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح «فرستاده و بیان شد» «به‌وسیلهٔ فرشتهٔ او».

That same warning message is then identified in the last passage of Revelation, and it is also represented as the third angel of Revelation fourteen.

همان پیام هشداردهنده سپس در آخرین بخشِ کتاب مکاشفه مشخص می‌شود و همچنین به‌صورت فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده به تصویر کشیده می‌شود.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> و فرشته سوم از پی ایشان آمده، به آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و صورت او را بپرستد و نشان او را بر پیشانی یا بر دست خود بگیرد، همان از شراب خشم خدا که بی‌هیچ آمیزشی در جام غضب او ریخته شده است، خواهد نوشید؛ و او در حضور فرشتگان مقدس و در حضور بره، با آتش و گوگرد عذاب خواهد دید. و دود عذاب ایشان تا ابدالآباد بالا می‌رود؛ و آنان که وحش و صورت او را می‌پرستند و هر که نشان نام او را می‌پذیرد، نه روز و نه شب آرامی دارند. مکاشفه ۱۴:۹‏–‏۱۱.

The final warning message is the message represented as the third angel. It’s the final warning for it directly identifies the last test for mankind. There is another angel that follows and joins the third angel, and that angel is also the final warning message.

پیام هشدار نهایی، همان پیامی است که به‌صورت فرشتهٔ سوم نمایانده شده است. این، هشدار نهایی است، چراکه آزمونِ پایانیِ بشر را به‌طور مستقیم مشخص می‌کند. فرشتهٔ دیگری نیز هست که به دنبال می‌آید و به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، و آن فرشته نیز پیام هشدار نهایی است.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

> و پس از اینها دیدم فرشته‌ای دیگر با قدرتی عظیم از آسمان فرود آمد، و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین گردیده، و زندانِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر مرغِ نجس و مکروه. زیرا همهٔ قوم‌ها از شرابِ خشمِ زناکاریِ او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ نعمت‌های نفیسِ او ثروتمند شده‌اند.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> و من صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایای او نصیبی نیابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده‌اند و خداوند شرارت‌های او را به یاد آورده است. مکاشفه ۱۸:۱-۵.

The message that is the Revelation of Jesus Christ is represented in chapter one, chapter fourteen, chapter eighteen and chapter twenty-two. The message is signified by an angel that is identified in the first and the last reference in Revelation as the angel Gabriel, and then in chapters fourteen and eighteen the message is symbolically represented by an angel flying in heaven or coming down out of heaven.

پیامی که همان مکاشفهٔ عیسی مسیح است، در باب اول، باب چهاردهم، باب هجدهم و باب بیست‌ودوم بازنمایی می‌شود. این پیام به‌وسیلهٔ فرشته‌ای نشان داده می‌شود که در نخستین و آخرین اشاره در کتاب مکاشفه به‌عنوان فرشتهٔ جبرئیل شناسایی شده است، و سپس در باب‌های چهاردهم و هجدهم این پیام به‌صورت نمادین توسط فرشته‌ای که در آسمان پرواز می‌کند یا از آسمان فرود می‌آید، بازنمایی می‌شود.

The angel that comes down out of heaven in chapter eighteen is typified earlier in chapter ten when an angel descends and places one foot on the land and another on the sea. That angel has a book that John is commanded to eat that makes his mouth sweet and his belly bitter. The book John eats is a message, and the message represented by the little book typifies the message of the angel of Revelation eighteen, so it too is a representation of the final warning message.

فرشته‌ای که در فصل هجدهم از آسمان فرود می‌آید، پیش‌تر در فصل دهم تمثیل شده است؛ آن‌گاه که فرشته‌ای فرود می‌آید و یک پای خود را بر خشکی و پای دیگر را بر دریا می‌نهد. آن فرشته کتابی دارد و به یوحنا فرمان داده می‌شود آن را بخورد؛ کتابی که دهانش را شیرین و شکمش را تلخ می‌کند. کتابی که یوحنا می‌خورد، پیامی است، و پیامی که آن کتابچه نمایندهٔ آن است، نمونه‌ای از پیام فرشتهٔ مکاشفهٔ هجدهم به شمار می‌آید؛ پس آن نیز نمودِ پیام هشدار نهایی است.

We are told that God’s message was sent and signified by an angel and when we closely look for the final warning message to be illustrated in the book of Revelation, we find that seven times an angel signifies the final warning message. In the first and the last instances it was the angel, Gabriel. Then in Revelation ten we have an angel come down with a little book in his hand. In Revelation fourteen we have three more angels, all representing the final warning message. Then in Revelation eighteen we have another angel representing the very same final warning message. Seven final warning messages are represented by angels. The first and the last are the angel Gabriel and the five angels in the middle of the first and last are symbolic angels.

به ما گفته شده که پیام خدا فرستاده شد و به‌وسیلهٔ فرشته‌ای آشکار گردید؛ و وقتی با دقت جستجو می‌کنیم تا ببینیم پیام هشدار نهایی چگونه در کتاب مکاشفه به تصویر کشیده شده است، درمی‌یابیم که هفت بار فرشته‌ای این پیام هشدار نهایی را نشان می‌دهد. در نخستین و آخرین مورد، آن فرشته جبرئیل بود. سپس در مکاشفهٔ ده، فرشته‌ای را می‌بینیم که با کتابی کوچک در دستش فرود می‌آید. در مکاشفهٔ چهارده، سه فرشتهٔ دیگر می‌بینیم که همگی نمایانگر پیام هشدار نهایی‌اند. سپس در مکاشفهٔ هجده، فرشتهٔ دیگری را می‌بینیم که همان پیام هشدار نهایی را نمایان می‌کند. هفت پیام هشدار نهایی به‌وسیلهٔ فرشتگان نشان داده می‌شوند. نخستین و آخرین، فرشتهٔ جبرئیل‌اند و پنج فرشته‌ای که میانِ نخستین و آخرین قرار دارند، فرشتگانی نمادین هستند.

Of course, each of the seven churches have an angel as well, but they are carrying a message to the churches, whereas the final warning message we have been discussing is a message which includes the entire world as its audience.

البته هر یک از هفت کلیسا نیز فرشته‌ای دارد، اما فرشتگان حامل پیامی برای کلیساها هستند، در حالی که پیام هشدار نهایی که درباره‌اش صحبت می‌کردیم، پیامی است که سراسر جهان را به‌عنوان مخاطب در بر می‌گیرد.

Each of the seven prophetic lines representing the final warning message should be closely evaluated and aligned with each other, but at this juncture I wish to simply define a basic principle of Alpha and Omega. The first time a subject is mentioned in God’s word is the most important reference. The first time “seed” is mentioned in the Bible is in Genesis 1:11 where we are told that the seed would produce “after its kind.” The first mention of the seed emphasizes that it has the DNA necessary to reproduce itself. Jesus identified God’s Word as a seed.

هر یک از هفت خط نبوتی که نمایانگر پیام هشدار نهایی‌اند باید به‌دقت ارزیابی و با یکدیگر هم‌راستا شوند، اما در این مقطع می‌خواهم صرفاً یک اصل بنیادیِ آلفا و امگا را تعریف کنم. نخستین باری که موضوعی در کلام خدا ذکر می‌شود، مهم‌ترین مرجع است. نخستین باری که واژهٔ «بذر» در کتاب مقدس به‌کار می‌رود در پیدایش ۱:۱۱ است، جایی که به ما گفته می‌شود بذر «مطابق نوع خود» تولید خواهد کرد. نخستین اشاره به بذر تأکید می‌کند که آن دارای دی‌ان‌ای لازم برای تکثیر خود است. عیسی کلام خدا را بذر دانست.

> The same day went Jesus out of the house, and sat by the sea side. And great multitudes were gathered together unto him, so that he went into a ship, and sat; and the whole multitude stood on the shore. And he spake many things unto them in parables, saying,

> در همان روز، عیسی از خانه بیرون آمد و کنار دریا نشست. جمعیتِ بسیاری نزد او گرد آمدند، چندان‌که او به کشتی رفت و نشست، و همهٔ جمعیت بر ساحل ایستادند. و او چیزهای بسیاری را در مثل‌ها به ایشان گفت و چنین گفت:

> Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear.

> اینک، بذرکاری برای بذر افشاندن بیرون رفت؛ و چون بذر می‌افشاند، پاره‌ای از دانه‌ها کنارِ راه افتاد و مرغان آمدند و آن‌ها را خوردند. پاره‌ای بر جاهای سنگلاخ افتاد که خاک چندانی نداشت؛ و بی‌درنگ سبز شدند، زیرا ژرفای خاک نداشتند. و چون آفتاب برآمد، آفتاب آن‌ها را سوزاند؛ و چون ریشه‌ای نداشتند، خشکیدند. و پاره‌ای در میان خارها افتاد؛ و خارها رویید و آن‌ها را خفه کرد. اما پاره‌ای دیگر در زمینِ خوب افتاد و ثمر آورد: یکی صد برابر، یکی شصت برابر، و یکی سی برابر. هر که گوش شنوا دارد، بشنود.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables?

> و شاگردان آمدند و به او گفتند: چرا با آنان به مثل‌ها سخن می‌گویی؟

> He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.

> او پاسخ داد و به ایشان گفت: زیرا به شما عطا شده است که اسرار ملکوت آسمان را بدانید، اما به ایشان عطا نشده است. زیرا هر که دارد، به او داده خواهد شد و فراوان‌تر خواهد داشت؛ اما هر که ندارد، همان نیز که دارد از او گرفته خواهد شد. از این رو با ایشان به مَثَل سخن می‌گویم: زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوت اشعیا تحقق یافته است که می‌گوید: خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ خواهید دید، اما درنخواهید یافت. زیرا دل این قوم کرخت شده، گوش‌هایشان سنگین گردیده و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا زمانی با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند و من ایشان را شفا دهم.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them.

> اما خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند چیزهایی را که شما می‌بینید ببینند و ندیدند، و چیزهایی را که شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند.

> Hear ye therefore the parable of the sower.

> پس شما مَثَلِ بذرکار را بشنوید.

> When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side.

> هر که کلامِ ملکوت را بشنود و آن را نفهمد، آنگاه شریر می‌آید و آنچه در دلِ او کاشته شده است می‌رباید. این همان کسی است که بذر بر کنارۀ راه کاشته شد.

> But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended.

> اما کسی که بذر را در جاهای سنگلاخ دریافت می‌کند، همان است که کلام را می‌شنود و بی‌درنگ با شادی آن را می‌پذیرد؛ اما در خود ریشه‌ای ندارد و تنها برای مدتی کوتاه دوام می‌آورد؛ زیرا چون به سبب کلام مصیبت یا جفا برخیزد، فوراً می‌لغزد.

> He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful.

> و نیز آن‌که بذر را در میان خارها دریافت کرد، همان کسی است که کلام را می‌شنود؛ و دل‌مشغولی‌های این جهان و فریبندگی ثروت، کلام را خفه می‌کند و او بی‌ثمر می‌گردد.

> But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Matthew 13:1–23.

> اما آن‌که بذر را در زمینِ نیکو دریافت کرد، همان کسی است که کلام را می‌شنود و آن را می‌فهمد؛ او نیز ثمر می‌آورد و بار می‌دهد: برخی صد برابر، برخی شصت، برخی سی. متی ۱۳:۱-۲۳.

A seed, which is God’s Word, has all the DNA necessary to produce a complete plant. The first mention of a subject in God’s Word includes all the elements of that subject that there is. This fact is identified as “the rule of first mention.” The closer this rule is examined the surer it becomes.

دانه‌ای، که کلام خداست، همهٔ دی‌ان‌ای لازم برای به‌وجود آوردن یک گیاه کامل را در خود دارد. نخستین اشاره به یک موضوع در کلام خدا، همهٔ عناصر آن موضوع را در بر می‌گیرد. این واقعیت به‌عنوان «قاعدهٔ نخستین ذکر» شناخته می‌شود. هرچه این قاعده دقیق‌تر بررسی شود، یقینی‌تر می‌گردد.

Before we continue on in our explanation of the Alpha and Omega and the definition of God’s Word as a seed, it is worth considering from the passage we just cited in Matthew some relevant points in our consideration of the book of Revelation. All the prophets are speaking of the end of the world.

پیش از آنکه توضیح‌مان دربارهٔ آلفا و امگا و تعریف کلام خدا به‌عنوانِ بذر را ادامه دهیم، ارزش دارد از بخشی که همین‌اکنون در انجیل متی نقل کردیم، چند نکتهٔ مرتبط را در تأمل‌مان دربارهٔ کتاب مکاشفه در نظر بگیریم. همهٔ پیامبران دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای باستانی بیش از آنکه برای زمان خود سخن گفته باشند، برای زمان ما سخن گفته‌اند؛ از این‌رو نبوتِ ایشان برای ما اعتبار و جریان دارد. «و این همه بر ایشان واقع شد تا نمونه‌ها باشد؛ و برای تنبیهِ ما مکتوب گردید، که انتهای عالم‌ها بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «نه برای خودشان، بلکه برای ما آن اموری را خدمت می‌کردند که اکنون به شما خبر داده شده است به‌واسطۀ آنان که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آنها بنگرند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

This passage provides three witnesses, (Paul, Peter and Ellen White) testifying to the fact that all the prophets are speaking about the end of the world, which is the very time when the secret in the book of Revelation is unsealed. Therefore, in Matthew thirteen when Jesus said, “blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them,” He was expressing the same blessing that is noted in the first three verses of Revelation chapter one.

این بخش سه شاهد (پولس، پطرس و الن وایت) ارائه می‌کند که گواهی می‌دهند همهٔ پیامبران دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند؛ همان زمانی که رازِ کتاب مکاشفه از مُهر برداشته می‌شود. از این‌رو، در متی باب سیزده، هنگامی که عیسی فرمود: "خوشا به حال چشمان شما که می‌بینند، و گوش‌هایتان که می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم، بسیاری از پیامبران و مردان پارسا آرزو داشتند آنچه شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند"، او همان برکتی را بیان می‌کرد که در سه آیهٔ نخست باب اولِ مکاشفه یاد شده است.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> خوشا به حال کسی که می‌خواند و خوشا به حال آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳.

Jesus presented the parable of the Sower and then the disciples are led to engage him on the parable. But before they are brought into interaction with Jesus, He stated for them and more importantly for us, “Who hath ears to hear, let him hear.”

عیسی مثل بذرکار را بیان کرد و سپس شاگردان برانگیخته شدند تا دربارهٔ آن مثل با او گفتگو کنند. اما پیش از آن‌که با عیسی وارد تعامل شوند، او برای آنان و مهم‌تر از آن برای ما فرمود: «هر که گوش شنوا دارد، بشنود.»

Jesus gives the parable and concludes it with the warning for those who will—to hear. Then the disciples are led into the discussion where Jesus addresses at least three significant thoughts. He identifies a distinction between two classes of hearers, and in doing so he refers to a passage from the book of Isaiah to provide a second witness of two classes of hearers (for remember it is all set in the context of those that will hear). The third idea he sets forth, beyond the two classes of hearers and the book of Isaiah as a second witness, is the fact that the Word of God is a seed. The fact that the Word of God is a seed is therefore part of what is to be heard by those that hear the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one. There are two hearers in the first three verses, just as there are two classes of hearers in Matthew thirteen. Matthew thirteen simply adds some insight to the various ways those who refuse to hear make the choice not to hear. And the witness of Isaiah adds even more to the message we are to hear.

عیسی مثل را بیان می‌کند و آن را با هشداری برای کسانی که ارادهٔ شنیدن دارند به پایان می‌برد. سپس شاگردان وارد گفت‌وگویی می‌شوند که در آن عیسی دست‌کم به سه اندیشهٔ مهم می‌پردازد. او تمایزی میان دو دستهٔ شنونده قائل می‌شود و در همین راستا برای فراهم کردن شاهدی دوم بر وجود دو دستهٔ شنونده، به بخشی از کتاب اشعیا اشاره می‌کند (به یاد داشته باشید که همهٔ این‌ها در زمینهٔ کسانی است که می‌خواهند بشنوند). سومین فکری که او مطرح می‌کند، فراتر از دو دستهٔ شنونده و کتاب اشعیا به‌عنوان شاهد دوم، این است که کلام خدا بذر است. بنابراین این حقیقت که کلام خدا بذر است، بخشی از آن چیزی است که باید از سوی کسانی که مکاشفهٔ عیسی مسیح را در باب نخستِ مکاشفه می‌شنوند، شنیده شود. در سه آیهٔ نخست دو شنونده حضور دارند، همان‌گونه که در باب سیزدهم متی دو دستهٔ شنونده دیده می‌شود. باب سیزدهم متی صرفاً بینشی می‌افزاید دربارهٔ راه‌های گوناگونی که کسانی که از شنیدن امتناع می‌کنند، انتخاب می‌کنند که نشنوند. و گواهیِ اشعیا باز هم بر پیامی که باید بشنویم می‌افزاید.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke.

> در سالی که پادشاه عزیا درگذشت، خداوند را دیدم که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود و دامن ردای او هیکل را پر کرده بود. بر فراز آن سرافیم ایستاده بودند؛ هر یک شش بال داشت: با دو بال روی خود را می‌پوشاند، با دو بال پاهای خود را می‌پوشاند، و با دو بال پرواز می‌کرد. یکی به دیگری ندا می‌داد و می‌گفت: «قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها؛ تمام زمین از جلال او پر است.» و آستانه‌های در به آواز آن که ندا می‌داد به لرزه درآمد و خانه از دود پر شد.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.

> آنگاه گفتم: وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام، چون مردی‌ام با لب‌های ناپاک و در میان قومی با لب‌های ناپاک ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، خداوندِ لشکرها را دیده است.

> Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.

> آنگاه یکی از سرافیم‌ها به‌سوی من پرواز کرد، در دستش اخگری افروخته داشت که آن را با انبر از روی مذبح برداشته بود؛ و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لبانت را لمس کرده است؛ تقصیرت برداشته شد و گناهت کفاره گردید.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me.

> و صدای خداوند را شنیدم که می‌گفت: چه کسی را بفرستم و کیست که برای ما برود؟ آنگاه گفتم: اینک من هستم؛ مرا بفرست.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.

> و گفت: برو و به این قوم بگو: بسیار می‌شنوید، اما نمی‌فهمید؛ و بسیار می‌بینید، اما درنمی‌یابید. دل این قوم را سخت گردان، گوش‌هایشان را سنگین ساز و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگردند و شفا یابند.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:1–13.

> آنگاه گفتم: ای خداوندا، تا کی؟ و او پاسخ داد: تا وقتی که شهرها ویران و بی‌سکنه شوند، و خانه‌ها بی‌ساکن بمانند، و زمین به‌کلی ویران گردد، و خداوند مردمان را به دوردست دور سازد، و در میان آن سرزمین خلوتی عظیم پدید آید. اما با این همه در آن یک‌دهم باقی خواهد ماند، و بازخواهد گشت و خورده خواهد شد: همچون درخت تیل و همچون بلوط که وقتی برگ‌هایشان را می‌ریزند، مایه‌شان در خودِ آنهاست؛ پس نسل مقدس مایهٔ آن خواهد بود. اشعیا 6:1-13.

Of course, this passage from Isaiah is absolutely amazing in the depth of prophetic subjects it addresses. Many of these subjects have been repeatedly discussed in Habakkuk’s Tables, so we will simply summarize the points from the passage that support our consideration of Jesus’ reference to His word being a seed.

البته این بخش از اشعیا از نظر ژرفای موضوعات نبوی که بدان‌ها می‌پردازد، واقعاً شگفت‌انگیز است. بسیاری از این موضوعات در جداول حبقوق بارها بررسی شده‌اند؛ از این‌رو تنها نکاتی را از این بخش خلاصه می‌کنیم که مؤیدِ بررسی ما دربارهٔ اشارهٔ عیسی به بذر بودن کلامش هستند.

In has been established that Isaiah in the passage represents a prophet, and therefore God’s people at the end of time. More importantly for our point, Isaiah represents a people who were living in sin, while functioning within God’s church. Until Isaiah had the revelation of God’s glory, he did not recognize his own sinfulness. He was Laodicean, he was blind.

ثابت شده است که اشعیا در این بخش نمایندهٔ یک پیامبر است و بنابراین نمایندهٔ قوم خدا در آخرالزمان. مهم‌تر از آن برای مقصود ما، اشعیا نمایندهٔ مردمی است که در گناه زندگی می‌کردند، در حالی که در کلیسای خدا فعال بودند. تا زمانی که اشعیا مکاشفهٔ جلال خدا را نیافته بود، به گناهکاریِ خود واقف نبود. او لاودکیایی بود، کور بود.

> “Isaiah had denounced the sin of others; but now he sees himself exposed to the same condemnation he had pronounced upon them. He had been satisfied with a cold, lifeless ceremony in his worship of God. He had not known this until the vision was given him of the Lord. How little now appeared his wisdom and talents as he looked upon the sacredness and majesty of the sanctuary. How unworthy he was! how unfitted for sacred service! His view of himself might be expressed in the language of the apostle Paul, ‘O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?’

> اشعیا گناهِ دیگران را نکوهش کرده بود؛ اما اکنون می‌بیند که خود در معرض همان محکومیتی است که بر آنان حکم کرده بود. او در پرستشِ خدا به مراسمی سرد و بی‌روح بسنده کرده بود. و این را تا هنگامی نمی‌دانست که رؤیایی از جانبِ خداوند به او داده شد. وقتی به قداست و جلالِ معبد می‌نگریست، حکمت و استعدادهایش چه ناچیز می‌نمود. چه‌قدر نالایق بود! چه‌قدر ناشایستهٔ خدمتِ مقدس! نگاهِ او به خود را می‌توان با زبانِ رسولِ پولس بیان کرد: «ای انسانِ بیچاره که منم! چه کسی مرا از بدنِ این مرگ رهایی خواهد داد؟»

> “But relief was sent to Isaiah in his distress. ‘Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.” Isaiah 6:6, 7.

> اما در تنگیِ اشعیا، برای او مدد فرستاده شد. «آنگاه یکی از سرافین‌ها به سوی من پرواز کرد و در دست خود اخگری افروخته داشت که آن را با انبر از روی مذبح گرفته بود؛ و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ تقصیرت برداشته شد و گناهت کفاره گردید.» اشعیا ۶:۶، ۷.

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.

> رؤیایی که به اشعیا داده شد، نمایانگر وضعیت قوم خدا در روزهای آخر است. آنان این امتیاز را دارند که با ایمان، کاری را که در زیارتگاه آسمانی در جریان است ببینند. «و هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و در هیکل او تابوت عهد او دیده شد.» هنگامی که با ایمان به قدس‌الاقداس می‌نگرند و کار مسیح را در زیارتگاه آسمانی می‌بینند، درمی‌یابند که قومی با لب‌های ناپاک‌اند؛ قومی که لب‌هایشان بارها سخنِ باطل گفته و استعدادهایشان تقدیس نشده و برای جلال خدا به کار گرفته نشده است. به‌راستی ممکن است نومید شوند وقتی ناتوانی و ناشایستگی خود را با پاکی و زیباییِ سرشتِ پرجلالِ مسیح مقایسه می‌کنند. اما اگر آنان نیز، همچون اشعیا، تأثیرِ مورد نظرِ خداوند را که باید بر دل پدید آید بپذیرند، اگر جان‌های خود را در حضور خدا فروتن سازند، برایشان امیدی هست. قوسِ وعده بر فراز تخت است، و کاری که برای اشعیا انجام شد، در ایشان نیز انجام خواهد شد. خدا به دعاهایی که از دلِ شکسته برمی‌خیزد پاسخ خواهد داد.

> “The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, [then] the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.

> هدف این کار عظیم و خطیر خدا گرد آوردنِ خوشه‌ها برای انبارِ آسمانی است؛ زیرا زمین از جلالِ خداوند پر خواهد شد. پس هیچ‌کس، چون شرارتِ غالب را می‌بیند و سخنانی را که از لبانِ ناپاک برمی‌آید می‌شنود، هراسان نشود. هنگامی که قوایِ ظلمت بر ضدِ قومِ خدا صف می‌کشند؛ هنگامی که شیطان نیروهای خود را برای آخرین نبردِ بزرگ بسیج کند و قدرتش عظیم و تقریباً درهم‌شکننده بنماید، [آنگاه] منظرِ روشنِ جلالِ الهی— تختی بلند و برافراشته که قوسِ وعده بر فرازش کشیده است— تسلّی، اطمینان و آرامش خواهد بخشید. Review and Herald، 22 دسامبر 1896.

The vision “represents the condition of God’s people in the last days.” God’s people in the last days are Laodiceans.

این رؤیا "بیانگر وضعیت قوم خدا در ایام آخر است." قوم خدا در ایام آخر، لاودیکیان هستند.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.

> و به فرشتهٔ کلیسای لاودیکیه بنویس: این‌ها را آمین، شاهد امین و راستین، آغاز آفرینش خدا، می‌گوید: کارهایت را می‌دانم که نه سردی و نه گرم؛ کاش سرد یا گرم بودی! پس چون ولرم هستی و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم افکند. زیرا می‌گویی: دولتمندم و ثروتم افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو بدبخت و بیچاره و فقیر و کور و عریان هستی. تو را نصیحت می‌کنم که از من طلای آزموده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده شوی و ننگ برهنگی‌ات آشکار نگردد؛ و چشمانت را با مرهم چشمی تدهین کنی تا ببینی.

> As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne.

> آنانی را که دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم؛ پس غیرتمند باشید و توبه کنید. اینک بر در ایستاده‌ام و می‌کوبم؛ اگر کسی صدای مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او داخل می‌شوم و با او شام خواهم خورد و او نیز با من. به آن که غالب آید، عطا خواهم کرد که با من بر تخت من بنشیند، چنان‌که من نیز غالب آمدم و با پدرم بر تخت او نشسته‌ام.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> آن که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۳:۱۴-۲۲.

> “The message to the church of the Laodiceans is a startling denunciation, and is applicable to the people of God at the present time.

> پیام خطاب به کلیسای لاودکیان نکوهشی تکان‌دهنده است و در زمان حاضر دربارهٔ قوم خدا مصداق دارد.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> 'و به فرشتهٔ کلیسای اهل لاودیکیه بنویس: این‌ها را آمین، شاهد امین و راستین، آغاز آفرینش خدا، می‌گوید: اعمال تو را می‌دانم، که نه سردی و نه گرم؛ کاش سرد یا گرم بودی. پس چون ولرم هستی، و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم انداخت. زیرا می‌گویی: ثروتمندم و دارایی‌ام افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که بیچاره و بدبخت و فقیر و کور و عریان هستی.'

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> در اینجا خداوند به ما نشان می‌دهد که پیامی که باید به‌وسیلهٔ خادمانی که او برای هشدار دادن به مردم فراخوانده است به قومش رسانده شود، پیامِ صلح و امنیت نیست. این پیام صرفاً نظری نیست، بلکه در هر جزئی عملی است. در پیام خطاب به لائودکیان، قوم خدا در موقعیتی از اطمینان نفسانی به تصویر کشیده شده‌اند. آنان آسوده‌اند و می‌پندارند که به مقام والایی از دستاوردهای روحانی رسیده‌اند. «زیرا تو می‌گویی: من دولتمندم، دارایی‌ام افزون شده و به هیچ چیز نیاز ندارم؛ و نمی‌دانی که تو تیره‌بخت و بیچاره و فقیر و کور و عریان هستی.»

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.

> چه فریب بزرگ‌تری می‌تواند بر ذهن‌های انسان عارض شود از این اطمینان که خود را بر حق می‌دانند، حال آن‌که همه در خطا هستند! پیام شاهدِ حقیقی، قوم خدا را گرفتار فریبی اندوهبار می‌یابد، اما در همان فریب صادق‌اند. آنان نمی‌دانند که وضعیتشان در نظر خدا اسف‌بار است. در حالی که مخاطبان به خود می‌بالند که در جایگاهی بلندِ روحانی‌اند، پیامِ شاهدِ حقیقی با نکوهشی تکان‌دهنده احساسِ امنیت‌شان را در هم می‌شکند و وضعیت حقیقی‌شان را، یعنی کوری روحانی، فقر و فلاکت، آشکار می‌سازد. این شهادت که چنین برّنده و سختگیرانه است، نمی‌تواند خطا باشد، زیرا سخنگو شاهدِ حقیقی است و شهادت او بی‌تردید درست است.

> “It is difficult for those who feel secure in their attainments, and who believe themselves to be rich in spiritual knowledge, to receive the message which declares that they are deceived and in need of every spiritual grace. The unsanctified heart is ‘deceitful above all things, and desperately wicked.’ I was shown that many are flattering themselves that they are good Christians, who have not a ray of light from Jesus. They have not a living experience for themselves in the divine life. They need a deep and thorough work of self-abasement before God before they will feel their true need of earnest, persevering effort to secure the precious graces of the Spirit.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

> برای کسانی که نسبت به دستاوردهای خود احساس امنیت می‌کنند و خود را در معرفت روحانی توانگر می‌پندارند، دشوار است پیامی را بپذیرند که اعلام می‌کند فریب خورده‌اند و به هر فیض روحانی نیازمندند. دلِ تقدیس‌نشده «از همه چیز فریبنده‌تر است و به‌غایت شریر». به من نشان داده شد که بسیاری خود را دلخوش کرده‌اند که مسیحیانی نیکو هستند، حال آنکه از عیسی حتی پرتوی نوری ندارند. آنان برای خود تجربه‌ای زنده در حیات الهی ندارند. آنان پیش از آنکه نیاز حقیقی خود را به تلاشی جدی و پایدار برای به دست آوردن فیض‌های گران‌بهای روح احساس کنند، به کاری ژرف و کاملِ خودفروتنی در برابر خدا نیاز دارند. شهادت‌ها، جلد ۳، صفحات ۲۵۲، ۲۵۳.

Once Isaiah was converted out of his Laodicean condition, he volunteered to take the final warning message to the world. Verse three of chapter six connects Isaiah’s prophetic history with the prophetic history of Revelation eighteen when the angel descends and lightens the earth with its glory.

پس از آنکه اشعیا از وضعیت لاودیکیه‌ای خود توبه کرد، داوطلب شد پیام هشدار نهایی را به جهان برساند. آیهٔ سومِ باب ششم تاریخ نبویِ اشعیا را با تاریخ نبویِ باب هجدهِ مکاشفهٔ یوحنا پیوند می‌دهد، زمانی که فرشته فرود می‌آید و زمین را با جلال خود روشن می‌سازد.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. مکاشفه ۱۸:۱

Isaiah is representing God’s people during the time when the angel of Revelation eighteen descends, for when he was taken into the heavenly sanctuary, he heard the seraphim proclaiming “Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory.” Isaiah, as with John in the Revelation, represent God’s people who proclaim the final warning message. John called God’s people “the remnant” and Isaiah referred to them as “a tenth,” or a tithe. The root word in the Hebrew means “to tithe.”

اشعیا نماینده قوم خدا در زمانی است که فرشته باب هجدهِ مکاشفه فرود می‌آید، زیرا هنگامی که به قدس آسمانی برده شد، شنید که سرافیم اعلام می‌کردند: «قدوس، قدوس، قدوس، خداوند لشکرها؛ تمامی زمین از جلال او پر است.» اشعیا، همچون یوحنا در مکاشفه، نماینده قوم خداست که پیام هشدار نهایی را اعلام می‌کنند. یوحنا قوم خدا را «باقی‌ماندگان» نامید و اشعیا آنان را «یک‌دهم» یا «عُشر» خواند. ریشه این واژه در عبری به معنای «عُشر دادن» است.

The prophetic question of “how long?” that Isaiah asked is asked repeatedly in God’s word (and for brevity’s sake, the answer for the question of “how long?” is that it marks the arrival of the national Sunday law in the United States.) According to Ellen White, at that time “national apostasy will be followed by national ruin,” and according to Isaiah it is when “the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking in the midst of the land” is the “many” who are overthrown at the Sunday Law according to Daniel 11:41. These are the persons of Isaiah six and Matthew thirteen that have eyes, but don’t see and have ears, but don’t hear, and also those in Revelation three that refuse the counsel to the Laodicean church.

پرسش نبویِ «تا کی؟» که اشعیا مطرح کرد، بارها در کلام خدا مطرح می‌شود (و برای اختصار، پاسخِ پرسشِ «تا کی؟» این است که آن نشانهٔ فرارسیدنِ قانون ملی یکشنبه در ایالات متحده است.) به گفتهٔ الن وایت، در آن زمان «ارتداد ملی با ویرانی ملی دنبال خواهد شد»، و به گفتهٔ اشعیا این هنگامی است که «شهرها بی‌ساکن ویران شوند و خانه‌ها بی‌انسان بمانند و زمین کاملاً ویران گردد، و خداوند مردم را به دوردست‌ها ببرد و در میان زمین رهاشدگیِ بزرگی پدید آید.» این «رهاشدگیِ بزرگ در میان زمین» همان «بسیاری» هستند که بنا بر دانیال ۱۱:۴۱ در قانون یکشنبه ساقط می‌شوند. اینان همان اشخاصِ اشعیا شش و متی سیزده‌اند که چشم دارند اما نمی‌بینند و گوش دارند اما نمی‌شنوند، و نیز آنان در مکاشفه سه که پندِ خطاب به کلیسای لاودیکیه را رد می‌کنند.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41

> او همچنین به سرزمین پرجلال وارد خواهد شد و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او خواهند گریخت: یعنی ادوم و موآب و سران بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱

Isaiah had a vision of Jesus Christ in His sanctuary, as did John in the Revelation. Isaiah represents the “tenth” or tithe that “returns” and “shall be eaten” as a tree. The Hebrew word translated as “eaten” means to consume by fire. Yet the “tenth” have a “substance” within them that the fire does not consume. Evidently nine-tenths did not have that substance? The fire represented as eating up and consuming the teil and oak tree is the fire of the Messenger of the Covenant who comes suddenly to His temple in the book of Malachi.

اشعیا رؤیایی از عیسی مسیح در مقدسگاه او دید، همان‌گونه که یوحنا نیز در مکاشفه دید. اشعیا از "یک‌دهم" یا "عشر"ی سخن می‌گوید که "بازمی‌گردد" و "چونان درختی خورده خواهد شد". واژهٔ عبری که به "خورده" ترجمه شده، به معنای نابود کردن با آتش است. بااین‌حال، آن "یک‌دهم" در درون خود "جوهره"ای دارند که آتش آن را نمی‌سوزاند. ظاهراً نه‌دهمِ دیگر آن جوهره را نداشتند؟ آتشی که به صورت خورنده و نابودکنندهٔ درخت تیل و بلوط تصویر شده، همان آتشِ فرستادهٔ عهد است که در کتاب ملاکی ناگهان به هیکل خود می‌آید.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد، و او راه را پیش روی من آماده خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به معبد خود خواهد آمد؛ یعنی فرستادهٔ عهد، همان که از او خشنودید. اینک، او خواهد آمد، می‌فرماید خداوند لشکرها.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اما چه کسی تابِ روزِ آمدنِ او را خواهد داشت؟ و چه کسی هنگامِ ظاهر شدنش ایستاده خواهد ماند؟ زیرا او همچون آتشِ پالایشگر و مانند صابونِ سفیدگران است. و او چون پالایشگر و پاک‌کنندهِ نقره خواهد نشست، و پسرانِ لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی‌ای با پارسایی تقدیم کنند. آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم برای خداوند خوشایند خواهد بود، چنان‌که در روزهای قدیم و سالیانِ پیشین. ملاکی 3:1-4.

Isaiah’s tenth, (which is a tithe) is also Malachi’s “offering in righteousness.” Malachi’s offering is God’s people, represented as “the sons of Levi” who are purified by fire to produce an “offering in righteousness” and those who are “eaten” by fire in Isaiah’s testimony are the tenth, or a tithe.

ده‌یکِ اشعیا (که همان عشر است) همان «تقدمه در عدالت»ِ ملاکی نیز هست. تقدمهٔ ملاکی، قومِ خداست که به‌صورتِ «پسرانِ لاوی» نمایانده شده‌اند و با آتش پالوده می‌شوند تا «تقدمه‌ای در عدالت» پدید آورند، و آنان که در شهادتِ اشعیا به‌وسیلهٔ آتش «خورده می‌شوند» همان ده‌یک، یا عشر هستند.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> برحسب فیض خدا که به من عطا شده است، چون معمار دانا، بنیاد را نهادم و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس باید مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا کسی نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. حال اگر کسی بر این بنیاد طلا، نقره، سنگ‌های گرانبها، چوب، علف، کاه بنا کند؛ کار هر کس آشکار خواهد شد، زیرا روز آن را آشکار خواهد کرد، چون به وسیله آتش مکشوف می‌شود؛ و آتش کار هر کس را خواهد آزمود که از چه نوع است. اول قرنتیان ۳:۱۰-۱۳.

Paul here declares that every man’s works will be revealed by “fire”. In Malachi the fire burns away the dross. In Isaiah the purification of the “tenth” takes place “when” they cast off their leaves. Leaves are a symbol of hidden sin, pretension and presumption as testified to by Adam and Eve.

پولس در این‌جا اعلام می‌کند که اعمال هر کس به‌وسیلهٔ "آتش" آشکار خواهد شد. در ملاکی، آتش ناخالصی را می‌سوزاند. در اشعیا، تطهیرِ "عُشر" زمانی رخ می‌دهد "وقتی" که برگ‌هایشان را می‌اندازند. برگ‌ها نمادِ گناهِ پنهان، تظاهر و جسارتِ بی‌جا هستند، چنان‌که داستانِ آدم و حوا گواه آن است.

Isaiah’s “tenth” have a substance in them that cannot be burnt away, and that substance is the “holy seed”. They have Christ within them, the hope of glory. Isaiah is a “holy seed” himself and also the “tenth” that he identifies. Both the “holy seed” and the “tenth” return from a Laodicean condition to the Philadelphian condition through the Revelation of Jesus Christ in His sanctuary.

«عُشرِ» اشعیا در درون خود ماهیتی دارند که با سوزاندن از میان نمی‌رود، و آن ماهیت همان «ذریّتِ مقدّس» است. مسیح در ایشان است، امیدِ جلال. خودِ اشعیا نیز «ذریّتِ مقدّس» است و نیز همان «عُشر»ی است که او معرّفی می‌کند. هر دو، هم «ذریّتِ مقدّس» و هم «عُشر»، از حالت لائودکیه به حالت فیلادلفیا بازمی‌گردند، به‌واسطۀ مکاشفۀ عیسی مسیح در قدسگاه او.

The vision of God’s glory that causes Isaiah to cry out that he is undone, that he is a person that is unclean and a sinner in need of forgiveness, takes place in the heavenly sanctuary when the trees cast off their leaves. The word “cast” means to “throw out”, or to “cut down” a tree. The casting out of Laodicea is here represented. A “tenth” or remnant will go through the cleansing “fire” brought about by Malachi’s Messenger of the Covenant, thus having their human works spiritually burnt away, and thus leaving only “the substance” that can’t be burnt away which is the “Holy Seed”. Those that refuse to hear will be cast off like dead dry leaves, or spewed out of the mouth of the Lord.

رؤیتِ جلالِ خدا که باعث می‌شود اشعیا فریاد بزند که هلاک است، که او انسانی ناپاک و گناهکاری نیازمند آمرزش است، در قدسِ آسمانی، آنگاه که درختان برگ‌های خود را می‌ریزند، رخ می‌دهد. واژهٔ «cast» به معنای «بیرون انداختن» یا «قطع کردنِ» یک درخت است. بیرون‌افکنده شدنِ لائودیکیه در اینجا به تصویر کشیده شده است. یک «دهم» یا «باقی‌مانده» از میان «آتشِ» تطهیری که به‌وسیلهٔ فرستادهٔ عهدِ ملاکی پدید می‌آید عبور خواهد کرد؛ بدین‌سان اعمال انسانیِ آنان از نظر روحانی سوخته می‌شود و تنها «جوهر»ی که قابلِ سوختن نیست، یعنی «نسلِ مقدس»، باقی می‌ماند. کسانی که از شنیدن سر باز می‌زنند مانند برگ‌های خشک و مرده افکنده خواهند شد، یا از دهانِ خداوند بیرون انداخته خواهند شد.

Jesus is the Holy Seed, and a seed has all the necessary DNA to produce the entire plant. The Word of God is a seed, and therefore the first mention of a thing in the Word of God contains all the information necessary to bring that subject to full maturity in the believer, if rightly understood.

عیسی بذر مقدس است، و بذر همهٔ دی‌ان‌ای لازم برای تولیدِ تمامِ گیاه را در خود دارد. کلامِ خدا بذر است، و ازاین‌رو اولین اشاره به یک چیز در کلامِ خدا همهٔ اطلاعاتِ لازم را در خود دارد تا آن موضوع را، اگر به‌درستی فهمیده شود، در مؤمن به بلوغِ کامل برساند.

Isaiah chapter six identifies a people who will not “hear” in the time period when you MUST hear in order to be blessed with the message of the Revelation of Jesus Christ. The people who Jesus referred to were the chosen people of God, they were His wife, they were His covenant people, they were ancient Israel.

اشعیا باب ششم مردمی را معرفی می‌کند که در دوره‌ای که شنیدن برای برکت‌یافتن از پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح حتماً لازم است، «نمی‌شنوند». مردمی که عیسی به آنان اشاره کرد، قومِ برگزیدهٔ خدا بودند؛ آنان همسرِ او بودند؛ قومِ عهدِ او بودند؛ آنان اسرائیلِ باستان بودند.

Ancient Israel or the first Israel typifies modern Israel or the last Israel. The people of God at the end of the world are Seventh-day Adventists, His chosen people, His wife, His covenant people—modern Israel. The witness of Isaiah’s history, combined with the history of Christ, provides two witnesses that establish that at the end of the world Seventh-day Adventism will be in a lost and unsaveable “condition” represented in the message to Laodicea.

اسرائیل باستان، یا اسرائیل نخستین، نماد اسرائیل مدرن، یا اسرائیل آخرالزمانی، است. قوم خدا در پایان جهان ادونتیست‌های روز هفتم هستند؛ قوم برگزیدهٔ او، همسر او، قوم عهد او، اسرائیل مدرن. شهادت تاریخ اشعیا، در کنار تاریخ مسیح، دو شاهد فراهم می‌آورد که ثابت می‌کنند در پایان جهان، ادونتیسم روز هفتم در «وضعیتی» گمشده و نجات‌ناپذیر خواهد بود که در پیام به لاودیکیه نمایانده شده است.

They are not actually unsaveable, but simply unsaveable in their Laodicean condition, as was Isaiah before his experience and as were the Jews of Christ’s history.

آن‌ها در واقع نجات‌ناپذیر نیستند، بلکه صرفاً در حالتِ لاودیکیه‌ایِ خود نجات‌ناپذیرند، همان‌گونه که اشعیا پیش از تجربه‌اش بود و همان‌گونه که یهودیانِ زمانِ مسیح بودند.

One of the things a Laodicean must “hear” is the parable of the Sower. He must “hear” in that parable that the Word of God is a “seed”, a holy seed. When that is “heard”, then there is a foundation laid that begins to open up the secret message of Revelation, for that message is wrapped up in the profound recognition that Jesus is the Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending. To understand the relationship of the end with the beginning includes understanding that Jesus is the Word, and He is the Seed.

یکی از چیزهایی که یک لاودیکیه‌ای باید «بشنود» مَثَلِ بذرکار است. او باید در آن مَثَل «بشنود» که کلام خدا «بذر» است، بذری مقدس. وقتی این «شنیده» شد، آنگاه بنیادی گذاشته می‌شود که آغاز به گشودن پیام نهفتهٔ مکاشفه می‌کند؛ زیرا آن پیام در این شناخت عمیق نهفته است که عیسی آلفا و امگا، اول و آخر، آغاز و پایان است. فهم نسبتِ پایان با آغازْ دربرگیرندهٔ این است که بفهمیم عیسی کلام است و او بذر است.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌وسیله او آفریده شد، و بدون او هیچ‌چیز از آنچه آفریده شده است آفریده نشد. در او حیات بود؛ و آن حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشد؛ و تاریکی آن را درنیافت. یوحنا ۱:۱–۵.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. Galatians 3:16.

> اکنون وعده‌ها به ابراهیم و به نسل او داده شد. او نمی‌گوید: «و به نسل‌ها»، چنان‌که گویی دربارهٔ بسیاری است؛ بلکه دربارهٔ یکی می‌گوید: «و به نسل تو»، که همان مسیح است. غلاطیان ۳:۱۶

To understand the relationship with the end and the beginning requires the understanding of the “rule of first mention.” The rule of first mention identifies that the beginning of a subject is the most important reference for it contains the entire story, for as the Word of God it is a seed. The last reference is the second in importance in the sense that it is there that all the elements of the story are tied together leaving no loose ends. But it is the middle references on a subject that add the strength and clarity to the story, and in that sense the middle is as essential as the beginning or the ending.

فهم رابطهٔ میان پایان و آغاز مستلزم فهم «قاعدهٔ ذکر نخستین» است. قاعدهٔ ذکر نخستین بیان می‌کند که آغازِ هر موضوع مهم‌ترین مرجع آن است، زیرا کل داستان را در خود دارد؛ چرا که آغاز، همچون کلام خدا، بذری است. آخرین مرجع از نظر اهمیت در رتبهٔ دوم است، از این جهت که در آن‌جا همهٔ عناصر داستان به هم گره می‌خورند و هیچ سرِ رشته‌ای باز نمی‌ماند. اما این مراجع میانیِ یک موضوع‌اند که قوت و شفافیت را به داستان می‌افزایند، و از این حیث میانه به اندازهٔ آغاز یا پایان ضروری است.

There is much more to address on this subject, but returning to the passage in Matthew thirteen we can note that Jesus identified two classes of persons who hear or don’t hear. He identifies more than one way to not hear, but he then pronounces a blessing upon those that do hear.

در این باره هنوز نکات فراوانی برای پرداختن وجود دارد، اما اگر به بخش متی باب سیزدهم بازگردیم، می‌بینیم که عیسی دو دسته از کسانی را که می‌شنوند یا نمی‌شنوند مشخص می‌کند. او بیش از یک راه برای نشنیدن را برمی‌شمارد، اما سپس بر کسانی که می‌شنوند برکت اعلام می‌کند.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. Matthew 13:16–18.

> اما خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و مردان پارسا آرزو داشتند آنچه شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند. پس مثلِ زارع را بشنوید. متی ۱۳:۱۶–۱۸.

Prophetically this “blessing” is therefore the very same blessing as Revelation 1:3:

به‌طور پیشگویانه، این «برکت» ازاین‌رو همان برکتی است که در مکاشفه ۱:۳ آمده است:

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand.

> خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده را نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است.

Jesus’ reference in Matthew thirteen to Isaiah six, in conjunction with the writings of Ellen White, confirms that there are things that are seen and heard at the end of the world that were so tremendous that many righteous men and prophets desired to live in that period of time when the final warning message was to be unsealed, and that people would then “see” and “hear” them.

ارجاع عیسی در متی باب سیزدهم به اشعیا باب ششم، در پیوند با نوشته‌های الن وایت، تأیید می‌کند که در پایان جهان چیزهایی دیده و شنیده می‌شوند که چنان عظیم‌اند که بسیاری از مردان پارسا و پیامبران آرزو داشتند در آن دوره زمانی زندگی کنند؛ زمانی که پیام هشدار نهایی قرار بود مُهرش گشوده شود، و مردم آنگاه آن‌ها را «ببینند» و «بشنوند».

John was told to seal up what the “Seven Thunders” uttered in chapter ten, and in chapter twenty-two the pronouncement is made to “Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.” The next verse identifies the close of human probation. Just before probation closes there is a pronouncement to unseal the “Seven Thunders”, which is the only passage in the book of Revelation that is sealed up at that time. Of the “Seven Thunders” we are informed that they represent the beginning and ending of Adventism.

به یوحنا گفته شد آنچه را «هفت رعد» در فصل ده بر زبان آوردند مُهر و موم کند، و در فصل بیست‌ودو اعلام می‌شود: «سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است.» آیهٔ بعدی پایانِ مهلتِ آزمایشیِ بشر را مشخص می‌کند. اندکی پیش از بسته شدنِ این مهلت، فرمانی برای گشودنِ مُهرِ «هفت رعد» صادر می‌شود؛ «هفت رعد» در آن زمان تنها بخشِ مُهرشدهٔ کتابِ مکاشفه به شمار می‌آید. دربارهٔ «هفت رعد» به ما اطلاع داده شده که آنها نمایانگر آغاز و پایانِ ادونتیسم هستند.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> نور ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان شد، شرحی از وقایعی بود که تحت پیام‌های فرشتگانِ اول و دوم روی خواهند داد. . . .

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> پس از آنکه این هفت رعد سخن گفتند، فرمانی به یوحنا می‌رسد، همان‌گونه که دربارهٔ کتابچه به دانیال رسیده بود: «آنچه را که این هفت رعد گفته‌اند مُهر کن.» این‌ها به رویدادهای آینده مربوط‌اند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد. تفسیر کتاب‌مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The Seven Thunders represent the events during the beginning of Adventism in the history of the first and second angel’s message, from 1798 until October 22, 1844, and in the same article noted above we are informed that the Seven Thunders “relate to future events which will be disclosed in their order.” The beginning history of Adventism illustrates the ending of Adventism, for Jesus Christ, as the Alpha and Omega, places His signature upon the entire history of Adventism, for it is as sacred a history as was the history of ancient Israel.

رعدهای هفتگانه نمایانگر رویدادهای آغاز ادونتیسم در تاریخ پیام فرشتهٔ اول و دوم، از 1798 تا 22 اکتبر 1844، هستند و در همان مقالهٔ یادشده در بالا آمده است که رعدهای هفتگانه «به رویدادهای آینده مربوط می‌شوند که به‌ترتیبِ خود آشکار خواهند شد.» تاریخ آغازین ادونتیسم پایان ادونتیسم را نشان می‌دهد، زیرا عیسی مسیح، به‌عنوان آلفا و امگا، امضای خود را بر سراسر تاریخ ادونتیسم می‌نهد، زیرا این تاریخ به همان اندازه مقدس است که تاریخ اسرائیل باستان بود.

According to Jesus in Matthew thirteen these events are what the prophets desired to see, and which the disciples were blessed for knowing. Those disciples represent God’s people at the end of the world who are blessed for what they see and hear. What they see and hear is the message of the Revelation of Jesus Christ, that is also represented by the message of the Seven Thunders, that represent both Millerite history and the history of the one hundred and forty-four thousand.

به گفتهٔ عیسی در انجیل متی، باب سیزدهم، این وقایع همان چیزهایی هستند که پیامبران آرزو داشتند ببینند و شاگردان به سبب دانستنشان برکت یافتند. آن شاگردان نمایندهٔ قوم خدا در پایان جهان‌اند که به خاطر آنچه می‌بینند و می‌شنوند برکت می‌یابند. آنچه می‌بینند و می‌شنوند، پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح است؛ پیامی که همچنین در پیام هفت رعد نیز نمایان است، و هفت رعد نیز نمایندهٔ هم تاریخ جنبش میلریتی و هم تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار است.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت خود را گم کرده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها رسانده شوند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.

Ellen White identifies the history which Christ identified as the history that righteous men desired to see, as the history of the Millerites from 1840 through 1844, and then says that a “message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry.” The “loud cry” symbolizes the final warning of the third angel, and when that message is given, it will repeat the history of the beginning of Adventism. The final warning message is the “messages” that are “to go to all the churches,” and all “the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now.”

الن وایت آن تاریخی را که مسیح آن را تاریخی دانست که مردان پارسا آرزوی دیدنش را داشتند، همان تاریخ پیروان میلر از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ معرفی می‌کند و سپس می‌گوید که «به‌زودی پیامی به تعیین خدا داده خواهد شد که بالا می‌گیرد و به یک فریاد بلند تبدیل خواهد شد.» «فریاد بلند» نماد هشدار نهاییِ فرشتهٔ سوم است، و هنگامی که آن پیام داده شود، تاریخ آغاز ادونتیسم تکرار خواهد شد. پیام هشدار نهایی همان «پیام‌ها»یی است که «باید به همهٔ کلیساها برسند»، و همهٔ «پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شدند، اکنون باید با قوت اعلام شوند.»

The Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. Ellen White states that “the messages are to go to all the churches,” and Jesus told John “I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.”

آلفا و امگا پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. الن وایت می‌گوید که «پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند»، و عیسی به یوحنا گفت: «من آلفا و امگا هستم، اول و آخر؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرگامس، و به تیاتیره، و به ساردیس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه.»

The messages of 1840 through 1844 are part of what is to be sent to the churches.

پیام‌های سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ بخشی از آنچه باید به کلیساها ارسال شود به شمار می‌روند.

Back to Articles