Article

# Elijah - Number Seven

الیاس - شمارهٔ هفت

The First and Last

اولین و آخرین

Author

Jeff Pippenger

Published

October 7, 2023

Formats

PDF
Word

We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.

ما سال ۱۸۶۳ را به‌عنوان آخرین نقطهٔ آزمون در سلسله‌ای از آزمون‌ها که با ناامیدی بزرگ ۱۸۴۴ آغاز شد، شناسایی می‌کنیم. نخستین بخش استدلال ما این واقعیت است که جنبش میلری زمانی پایان یافت که کلیسای ادونتیست روز هفتم در همان سال به‌طور قانونی نزد دولت ایالات متحدهٔ آمریکا ثبت شد. جنبشی که به‌طور نبوی در ۱۷۹۸ آغاز شده بود، در ۱۸۶۳ پایان یافت.

Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.

الهام به ما می‌گوید که وقتی فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد، آن رویداد پیش‌تر در جنبشِ میلریتی‌ها، هنگام فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفهٔ ده، نمونه‌وار شده بود. جنبشِ میلریتی‌ها در زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ آغاز شد، هنگامی که رؤیای رودخانهٔ اولای در فصل‌های هشت و نهِ دانیال مهر آن گشوده شد. جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار در زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، زمانی که رؤیای رودخانهٔ حدقل در سه فصلِ پایانیِ دانیال مهر آن گشوده شد.

Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.

هر دو «زمانِ پایان»، جداییِ تدریجیِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را از کسانی که در جنبشِ هر یک از آن تاریخ‌ها بودند، آغاز کردند. وقتی قاعدهٔ اصلیِ هر تاریخ به‌طور علنی تأیید شد، فرشتهٔ هر یک از آن تاریخ‌ها فرود آمد. پیام، جنبش و پیام‌آور ابزارهایی بودند که خداوند در هر یک از آن تاریخ‌ها به‌کار گرفت تا گناهِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را نشان دهد، زیرا همان‌گونه که مسیح دربارهٔ کارِ خود تعلیم داد، اگر او نیامده بود، یهودیانِ خرده‌گیرِ تاریخ گناهی نمی‌داشتند. پیام‌آور، پیام و جنبش، ابزارهای داوری بودند که قومِ برگزیدهٔ پیشین را به‌سببِ ردّ نورِ پیش‌روندهٔ تاریخ‌های مربوط به خودشان پاسخ‌گو می‌ساختند؛ و هنگامی که فرشته فرود آمد، این نشان می‌داد که فرایندِ داوریِ قومِ عهدِ پیشین آغاز شده است. ابزارِ داوری زمانی شناخته می‌شود که پیامبرانی که آن تاریخ را تصویر می‌کنند، پیامی را که از سوی خداوند به آنان رسانده شده است، بخورند. وقتی پیام را می‌خورند، سپس آن را نزد قومِ برگزیدهٔ پیشین می‌برند؛ قومی که گردن‌کش و سرکش تصویر شده است و نخواهد شنید و توبه نخواهد کرد. به‌محضِ اینکه فرشته فرود آید و پیام خورده شود، داوریِ قومِ سرکش آغاز می‌شود.

We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.

ما فرایند داوریِ اسرائیلِ باستان را، همان‌گونه که در کتاب اعداد نشان داده شده، بر تاریخ جنبش میلری به کار می‌بریم و در نهایت، این فرایند آزمون را بر جنبشِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار به کار خواهیم برد. بار نمادینِ عدد «ده» را باید با توجه به سیاقِ بخشی که در آن به کار رفته تعیین کرد.

The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.

توالیِ ده آزمون از ناکامی آغاز می‌شود؛ یا در کنار دریای سرخ برای اسرائیل باستان، یا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ برای میلریتی‌ها. خواهر وایت حقایقِ شاخصی را که در آن زمان گشوده شدند معرفی می‌کند؛ نخستینِ آن‌ها همان چیزی است که او «گذشتِ وقت» می‌نامید. ناکامیِ عبرانیان همان تهدیدِ لشکرِ فرعون بود. بی‌ایمانی عبرانیان به قدرتِ خدا در واکنش به ترسشان از لشکرِ دشمنانشان آشکار شد؛ همان‌گونه که در دهمین و آخرین آزمون نیز چنین بود. عیسی پایان را از ابتدا نشان می‌دهد، ازاین‌رو، ترس از غول‌ها در سرزمینِ موعود که ده جاسوس گزارش کردند، همان ترسی بود که در کنارِ دریای سرخ نیز ناکامیِ آنان را رقم زده بود. دهمین و آخرین آزمون برای جنبشِ میلریتی یک نبوتِ زمانی خواهد بود؛ همچنان‌که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود.

The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.

ناامیدیِ بزرگ در روندِ آزمایش‌های پیشروندهٔ تاریخِ میلریتی‌ها، آغازِ تاریخی را رقم زد که به‌روشنی به‌وسیلهٔ رهاییِ اسرائیلِ باستان از مصر نمونه‌وار شده بود. از کنارِ دریای سرخ، سلسله‌ای از ده آزمون آغاز شد و آخرین آزمون بازتابی از نخستین آزمون بود. «گذشتِ زمان» در ناامیدیِ بزرگ ناشی از سوءبرداشت از یک نبوتِ زمانی بود. آخرین مرحلهٔ فرایندِ آزمایش برای اسرائیلِ روحانی همانند نخستین خواهد بود. در سال ۱۸۶۳، رهبرانِ اسرائیلِ جسمانی تصمیم گرفتند به روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسیِ کسانی بازگردند که تازه آنان را «دخترانِ روم» معرفی کرده بودند، و طولانی‌ترین نبوتِ زمانیِ کتاب‌مقدس را رد کردند، یا می‌توان گفت بدفهمیدند. پایانِ ده آزمون، هم در اسرائیلِ جسمانی و هم در اسرائیلِ روحانی، به‌وسیلهٔ آغازشان نمایانده می‌شد. و در پایان، در هر دو مورد، شورشیان میلِ بازگشت به همان جایی را نشان دادند که تازه از آن رهایی یافته بودند.

By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.

ادونتیسمِ لائودکیایی با رد کردن هفت‌بارِ لاویانِ بیست‌وشش، معضلی نبوی پدید آورد که آن را پیش‌بینی نکرده بودند. تا امروز هم نتوانسته‌اند آن معضل را حل کنند، هرچند برای این منظور خوانی از انواع افسانه‌ها می‌گسترانند. آن معضل در همان آیه‌ای است که خواهر وایت آن را بنیان و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم معرفی می‌کند.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> آیه‌ای از کتاب‌مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری، هم بنیاد و هم ستون مرکزی ایمان ادونتی به‌شمار می‌رفت، این بیان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس‌گاه تطهیر خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.] نبرد عظیم، ۴۰۹.

Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.

ادونتیسم دربارهٔ آیهٔ چهارده حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، اما هرگز به نخستین نکته‌ای که باید دربارهٔ این آیه مطرح شود نمی‌پردازد. آن نکته این است که آیهٔ چهارده یک «پاسخ» است. پاسخ، بدون پرسشی که آن را برمی‌انگیزد، بی‌معناست. آیهٔ سیزده را نمی‌توان از نظر منطقی، دستوری یا معقولانه از آیهٔ چهارده جدا کرد، زیرا آیهٔ سیزده پرسش است و آیهٔ چهارده پاسخ.

The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.

سؤال، وقتی به‌درستی و منصفانه بیان شود، برای آیهٔ چهارده معنایی کاملاً متفاوت از آنچه ادونتیسم تعلیم می‌دهد به دست می‌دهد. این به آن معنا نیست که آیهٔ چهارده «بنیاد و ستون مرکزی ایمان ادونتیستی» نیست، زیرا هست. معنایش این است که وقتی ادونتیسم در سال 1863 «هفت‌زمان» را بدفهمید و کنار گذاشت، نتوانست به‌طور کامل مشخص کند که آیهٔ چهارده واقعاً چه معنایی دارد. در کتاب مقدس، نیمه‌حقیقت، حقیقت نیست. اگر درست فهمیده شود، سؤالِ آیهٔ سیزده مستلزم اذعان به نبوتی است که پاک‌سازی مقدس‌گاهِ پایمال‌شده را نشان می‌دهد، و نیز اذعان به نبوتی که پایمال‌شدنِ لشکر را نشان می‌دهد. نبوتِ دو هزار و سیصد ساله به «مقدس‌گاه» می‌پردازد و نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست ساله به «لشکر».

To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.

پرداختن به ارتباط دو آیه مستلزم مطالعه‌ای مفصل است که در این مقطع در این مجموعه مقالات قصد انجام آن را ندارم. این نکات در طول سال‌ها بارها مورد بحث قرار گرفته و می‌توان آن‌ها را در مجموعهٔ «جداول حبقوق» یافت. من هنوز به نمادشناسی ایلیا می‌پردازم و می‌خواهم نخست بیان آن حقایق را به پایان برسانم.

William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.

ویلیام میلر ایلیای آغاز ادونتیسم بود و نخستین کشف او «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وششم بود؛ پس ردّ آن حقیقت در سال ۱۸۶۳، ردّ پیام ایلیا بود. در اینجا به ویژگی آلفا و امگا می‌پردازم که پایان را با آغاز یکی می‌گیرد. آزمون نهایی برای اسرائیل قدیم در آزمون نخست بازنمایی شده بود. هر دو آزمون بیانگر این ترس بودند که قوم‌های مشرک نیرومندتر از خدا هستند. آزمون دهم، با آنکه از حیث اصل همان بود، بسیار سرکشانه‌تر از آزمون نخست بود، زیرا تاریخِ پیروزی خدا در آزمون نخست می‌بایست در دل یاغیان اعتمادی پایدار پدید آورد. آنان با وجود شواهد بسیار بیشتری از قدرت او نسبت به آنچه در دریای سرخ دیده بودند، ردّ خدا را آشکار کردند. ادونتیسمِ میلری تا سال ۱۸۶۳ از پیش توضیح می‌داد که چرا یأسِ بزرگ کاری مقتدرانه از سوی خدا بود، اما با این همه تصمیم گرفتند برای خود سرداری برگزینند و به مصر بازگردند و پیامی را رد کنند که دانیال آن را «سوگندِ موسی» می‌نامد و به‌دست ایلیا نمایانده شده بود.

Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.

به‌جای اینکه وقت بگذارم و دلایل اعتبار هفت زمان را به‌عنوان یک نبوت زمانی تبیین کنم، قصد دارم با منطق ساده‌ای به شیوه‌ای دیگر اعتبار آن را ثابت کنم. برای جنبشی که در سال ۱۷۹۸ آغاز شد، آزمون نهاییِ سال ۱۸۶۳ نیز نمایانگرِ آزمون نهایی برای جنبشِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ باب هجده خواهد بود. الهام به‌روشنی بیان کرده است که آزمون پایانی برای هر دو جنبش چیست.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

> شیطان ... پیوسته امور جعلی را به میان می‌آورد تا از حقیقت دور کند. آخرین فریب شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر کند. «هر جا رؤیا نیست، قوم هلاک می‌شود» (امثال ۲۹:۱۸). پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۴۸.

There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.

هیچ شیوهٔ صادقانه‌ای وجود ندارد که با استناد به نوشته‌های الن وایت ادعا شود او «هفت بارِ لاویان باب بیست‌وشش» را به‌طور کامل تأیید نکرده است. خواهر وایت، چنان‌که پیش‌تر در این مقالات نشان داده‌ایم و در مجموعه‌ای با عنوان «جداول حبقوق» نیز به‌خوبی مستند است، به‌صراحت اعلام می‌کند که خدا هر دو جدول ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ را هدایت کرده است. او مستقیماً تعلیم می‌دهد که آن دو جدول تحقق باب دومِ حبقوق بودند. هر دو جدول «هفت بارِ لاویان باب بیست‌وشش» را به‌عنوان نقطهٔ مرکزیِ طرحِ گرافیکیِ خود معرفی می‌کنند. در هر دو جدول، در خطِ «هفت بار»، صلیبِ مسیح در مرکزِ این خطِ نبوی قرار دارد.

Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.

علاوه بر تأییدهای او از دو لوحِ حبقوق، او بارها نوشته است که ما باید همچنان به ارائهٔ پیامی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ عرضه شد، ادامه دهیم، و هر تاریخ‌نگار ادونتیست که به این می‌پردازد که میلریت‌ها چگونه پیامِ اعلان‌شدهٔ خود را ترویج کردند، خاطرنشان می‌کند که آنان از جدول ۱۸۴۳ استفاده می‌کردند. او نه تنها پیام‌هایی را که بر آن جداول بازنمایی شده‌اند تأیید می‌کند و به قوم خدا توصیه می‌کند همان پیام‌هایی را که در آن تاریخ ارائه شد همچنان ارائه دهند، بلکه چندین فراز نیز می‌آورد که در آن‌ها هشدار می‌دهد آن پیام‌ها در سراسر تاریخ قوم باقیماندهٔ خدا مورد حمله قرار خواهند گرفت. وقتی از آن حملات هشدار می‌دهد، بارها تصریح می‌کند که وظیفهٔ دیده‌بانانِ خداست که از همان حقایق دفاع کنند.

If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.

اگر نمودارها نادرست باشند، پیام‌هایی که به‌صورت تصویری نمایش می‌دهند نیز نادرست‌اند. اگر پیامی که میلریتیان از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ اعلام کردند نادرست بود، آنگاه معرفیِ مکررِ الن وایت از پیام میلریتیان به‌عنوان بنیاد نیز نادرست است. اگر آن پیام‌ها نادرست بودند، توصیه‌های مکرر او برای ادامهٔ ارائهٔ همان حقایق نیز رهنمودهایی نادرست به شمار می‌آیند. اگر پیام میلریتیان نمایندهٔ آن بنیادهایی نباشد که باید حفظ می‌شدند و از حملات شیطانی پاسداری می‌شد، آنگاه آن رهنمودها نیز نادرست‌اند. رسیدن به این نتیجه که همهٔ این مسائلِ مرتبط با پیام ایلیا در آن دورهٔ تاریخی نادرست است، به‌روشنی نشان می‌دهد که الن وایت پیامبری دروغین بود.

Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?

ادونتیسم امروزی هنوز هم در سمینارهای «مکاشفه» خود آموزش می‌دهد که کلیسای باقی‌مانده روح نبوت را، که همان شهادت عیسی است، خواهد داشت؛ اما قطعاً به کسانی که می‌کوشند به عضویت کلیسا درآورند نمی‌گویند که تأیید و هشدارهای الن وایت را که با آن حقایق بنیادین اولیه و تاریخ مرتبط‌اند، به‌طور کامل رد می‌کنند. این عبارتِ زیر برای شما چه معنایی دارد؟

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> ما برای آینده هیچ ترسی نداریم، مگر اینکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده است و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان فراموش کنیم. Life Sketches، ۱۹۶.

In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.

در سال ۱۸۶۳، جنبش میلری به نتیجه‌ای رسید و به‌عنوان یک نهاد حقوقی در مراجع دولتی به ثبت رسید؛ اقدامی که در نهایت تصویرِ پاپیّت را شکل می‌داد، و پاپیّت به تعریف الن وایت، ترکیب کلیسا با دولت است.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده در جریان‌اند و هدفشان تضمین حمایت دولت از نهادها و آیین‌های کلیساست، پروتستان‌ها قدم در جای پای پاپیان می‌گذارند. بلکه فراتر از این، آنان در را می‌گشایند تا پاپیّت برتری‌ای را که در دنیای قدیم از دست داده بود، در آمریکای پروتستان بازپس گیرد.

Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.

بر این مبنا که پیوند حقوقی با دولت بخشی از ضرورت سازمان‌دهی بود، در زمانی که جوانان کشور به حمام خونی که جنگ داخلی نامیده می‌شد به خدمت فراخوانده می‌شدند، جنبش پیروان میلر پایان یافت. در سال ۱۸۶۳، کلیسای ادونتیست روز هفتم، هم با یک مقاله چاپی و هم با نموداری جدید، نبوتِ بردگی را که دانیال آن را «سوگندِ موسی» می‌نامد رد کرد. در سال ۱۸۵۰، خداوند قوم خود را هدایت کرده بود که لوح دومِ حبقوق را بسازند و خطایی را که او در لوح ۱۸۴۳ با دست خود پوشانده بود، اصلاح کنند. نموداری که در ۱۸۵۰ دستور تهیه‌اش داده شد، به‌طور کامل هدف خود را محقق ساخت، زیرا الن وایت گفت که دیده است «که خدا در انتشار آن نمودار حضور داشت»، و همچنین بیان کرد که نمودار ۱۸۵۰ در باب دومِ حبقوق مورد اشاره قرار گرفته است.

The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.

هدف نمودار ۱۸۵۰ همان هدف نمودار ۱۸۴۳ بود. قرار بود ابزاری تبلیغی برای ارائهٔ پیام فرشتهٔ سوم به جهانی رو به مرگ باشد. در سال ۱۸۶۳ آن پیام کنار گذاشته شد. فرایند آزمایشی که نمونه‌اش با فرایند آزمونی که در دریای سرخ آغاز شد نشان داده می‌شود، با نبوت زمانی‌ای آغاز شد که قدسی را که قرار بود لگدمال شود در آیهٔ سیزدهِ فصل هشتمِ دانیال مشخص می‌کرد، و فرایند آزمون با نبوت زمانی‌ای پایان یافت که سپاهی را که قرار بود لگدمال شود در آیهٔ سیزدهِ فصل هشتمِ دانیال مشخص می‌کرد.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.

فرایند آزمونی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، امضای آلفا و امگا را بر خود دارد. آغاز آن فرایند آزمون، نبوتی زمانی بود که نمایانگر قدسی بود که قرار بود پایمال شود. آن نبوت، هنگامی که تحقق یافت، نوری عظیم پدید آورد. فرایند آزمونی که در ۱۸۶۳ پایان یافت، امضای آلفا و امگا را بر خود دارد. پایان آن فرایند آزمون، نبوتی زمانی بود که نمایانگر لشکری بود که قرار بود پایمال شود. آن نبوت طوری طراحی شده بود که با تحققش نوری عظیم پدید آورد. آن، نبوتی زمانی بود که توسط الیای آن تاریخ ارائه شد، و هنگامی که رد و کنار گذاشته شد، تاریکی عظیمی پدید آورد.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.

> و داوری این است که نور به جهان آمده است، و مردم تاریکی را بیش از نور دوست داشتند، زیرا اعمالشان بد بود. یوحنا ۳:۱۹

The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?

منطقی که قصد دارم این مقاله را با آن به پایان برسانم همان چیزی است که قبلاً به آن اشاره کرده‌ام. آیا خدا از طریق الن وایت نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ را تأیید کرد؟

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به دست خداوند هدایت شده بود و نباید تغییر داده می‌شد؛ که ارقام آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ که دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده بود، چنان‌که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا وقتی که دست او برداشته شد. نوشته‌های نخستین، ۷۴.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> دیدم که خدا در انتشار نمودار توسط برادر نیکولز نقش داشت. دیدم که در کتاب مقدس دربارهٔ این نمودار نبوتی وجود دارد؛ و اگر این نمودار برای قوم خدا طرح شده است، اگر برای یک نفر کافی است، برای دیگری نیز کافی است؛ و اگر یکی به نموداری جدید که در مقیاسی بزرگ‌تر ترسیم شده نیاز داشته باشد، همه به همان اندازه به آن نیاز دارند. انتشارات دست‌نوشته‌ها، شماره ۱۳، ۳۵۹؛ ۱۸۵۳.

Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?

آیا خدا از طریق الن وایت پیام پیروان میلر را طی سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تأیید کرد؟

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> "خدا پیام تازه‌ای به ما نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ ما را از کلیساهای دیگر بیرون آورد." ریویو اند هرالد، ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۰۵.

> “God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.

> «خدا از ما می‌خواهد وقت و توان خود را وقف کارِ موعظهٔ آن پیام‌ها برای مردم کنیم؛ همان پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ مردان و زنان را برانگیخت.» انتشار دست‌نوشته، شمارهٔ ۷۶۰.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> تمام پیام‌هایی که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شده‌اند، اکنون باید با قوت بیان شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت خود را گم کرده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها رسانده شوند.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> مسیح فرمود: "خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند" [متی ۱۳:۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> پیام داده شد. و نباید هیچ درنگی در تکرار پیام باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کارِ پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی پیامی به تعیین الهی داده خواهد شد که به فریادی بلند تبدیل خواهد شد. آنگاه دانیال در نصیب خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد. Manuscript Releases، جلد ۲۱، صفحه ۴۳۷.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> حقایقی که در سال‌های ۱۸۴۱، ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند. پیام‌های فرشتگان اول، دوم و سوم در آینده با صدای بلند اعلام خواهند شد. آن‌ها با عزمی راسخ و در قدرت روح ابلاغ خواهند شد. Manuscript Releases، جلد ۱۵، صفحهٔ ۳۷۱.

> “We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.

> "ما ضعف و کوچکی کنونیِ این کار را درک می‌کنیم. ما تجربه‌ای داشته‌ایم. در انجام کاری که خدا به ما سپرده است، می‌توانیم با اعتماد به پیش برویم و مطمئن باشیم که او مایهٔ کاراییِ ما خواهد بود. او در سال ۱۹۰۶ نیز با ما خواهد بود، همان‌گونه که در سال‌های ۱۸۴۱، ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ با ما بود." پیام‌های لوما لیندا، ۱۵۶.

> “Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

> «کسانی که در مؤسسات ما در مقام معلمان و رهبران قرار دارند، باید در ایمان و در اصول پیام فرشتهٔ سوم استوار باشند. خدا می‌خواهد قومش بدانند که ما همان پیامی را داریم که او در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به ما داد.» بولتن کنفرانس عمومی، ۱ آوریل ۱۹۰۳.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?

آیا خدا از طریق الن وایت به قوم خود هشدار داد که از حقایق تاریخ جنبش میلرایت در برابر حملاتی که می‌توانستند آن‌ها را تضعیف کنند، دفاع کنند؟

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> نشانه‌های بزرگِ حقیقت، که موقعیت ما را در تاریخِ نبوت به ما نشان می‌دهند، باید به‌دقت پاسداری شوند، مبادا از میان برداشته شوند و با نظریه‌هایی جایگزین شوند که به‌جای نورِ حقیقی، سردرگمی به بار می‌آورند. پیام‌های برگزیده، جلد ۲، 101، 102.

> “Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.

> امروز شیطان در پی فرصت‌هایی است تا نشانه‌های راهِ حقیقت — آن یادمان‌هایی که در طول مسیر برافراشته شده‌اند — را ویران کند؛ و ما به تجربهٔ خادمان سالخورده‌ای نیاز داریم که خانهٔ خود را بر صخره‌ای استوار بنا کرده‌اند و چه در بدنامی و چه در نیکنامی بر حقیقت استوار مانده‌اند. کارگران انجیل، 104.

> “God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.

> خدا هرگز جهان را بدون مردانی که بتوانند نیک را از بد، و راستکاری را از ناراستی تشخیص دهند، رها نمی‌کند. خدا مردانی دارد که آنان را مقرر کرده است تا در هنگام اضطرار در صف مقدم نبرد بایستند. در بحران، همان‌گونه که در زمان‌های قدیم کرد، مردانی را برخواهد انگیخت. از جوانان خواسته خواهد شد که با پرچمداران کهنسال پیوند یابند تا به‌واسطهٔ تجربهٔ این وفاداران نیرو بگیرند و تعلیم ببینند؛ آنان که از کشاکش‌های بسیار گذشته‌اند و خدا، از طریق شهادت‌های روح خود، بارها با ایشان سخن گفته، راه درست را نشان داده و راه نادرست را محکوم کرده است. هرگاه خطرها برمی‌خیزند و ایمان قوم خدا را می‌آزمایند، این پیشگامان باید تجربه‌های گذشته را بازگو کنند؛ آنگاه که درست چنین بحران‌هایی پدید آمد، آنگاه که حقیقت مورد سؤال قرار گرفت، آنگاه که آراء و عقایدِ بیگانه‌ای که از خدا نبود به میان آورده شد.

> “The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.

> اکنون به تجربهٔ آن کارکنان سالخورده نیاز است؛ زیرا شیطان در کمین هر فرصتی است تا نشانه‌های کهنِ راه — آن یادمان‌هایی که در طول مسیر برافراشته شده‌اند — را بی‌اعتبار کند. Review and Herald، ۱۹ نوامبر ۱۹۰۳.

In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.

در سال ۱۸۶۳ جنبش میلری با ردِ نخستین حقیقتی که ایلیای آن تاریخ به فهم آن هدایت شده بود، به پایان رسید. آزمون نهایی آن بر دو آیه در دانیال، فصل هشت، استوار بود که پایمال شدنِ قدس و لشکر را مشخص می‌کنند. نورِ قدس در نخستینِ ده آزمون آشکار شد و تاریکی در آخرینِ ده آزمون بر لشکر آورده شد.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> یک چیز مسلم است: ادونتیست‌های روز هفتم که زیر پرچم شیطان موضع می‌گیرند، ابتدا از ایمان خود به هشدارها و توبیخ‌هایی که در شهادت‌های روح خدا آمده است دست خواهند کشید.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> دعوت به تقدیس بیشتر و خدمت مقدس‌تر مطرح شده و همچنان مطرح خواهد شد. برخی از کسانی که اکنون القاهای شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی در مناصب مهم و مورد اعتماد هستند که حقیقتِ زمانِ حاضر را درک نمی‌کنند. باید پیام به آنان رسانده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح آنان را خواهد پذیرفت و آنان را همکارانِ خویش خواهد ساخت. اما اگر از شنیدن پیام سر باز زنند، زیر پرچمِ سیاهِ شاهزادهٔ تاریکی موضع خواهند گرفت.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> به من دستور داده شده که بگویم حقیقت گران‌بهای این زمان هرچه روشن‌تر بر اذهان انسانی هویدا می‌شود. در معنایی خاص، مردان و زنان باید از جسم مسیح بخورند و از خون او بنوشند. فهم و ادراک رشد خواهد کرد، زیرا حقیقت توانایی گسترش مداوم را دارد. پدیدآورندهٔ الهیِ حقیقت با کسانی که برای شناخت او پیش می‌روند، به مشارکتی هرچه نزدیک‌تر راه خواهد یافت. چون قوم خدا کلام او را چون نان آسمانی دریافت کنند، خواهند دانست که آمدنش مانند صبح مقرر است. ایشان قوت روحانی دریافت خواهند کرد، همان‌گونه که بدن هنگام خوردن غذا قوت جسمانی می‌گیرد.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> ما حتی نیمی از نقشهٔ خداوند را در بیرون آوردن بنی‌اسرائیل از بندگیِ مصر و رهبری آنان از میان بیابان به کنعان درک نمی‌کنیم.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> وقتی پرتوهای الهی تابنده از انجیل را گرد می‌آوریم، بینشی روشن‌تر نسبت به نظام دینی یهود و درکی عمیق‌تر از حقایق مهم آن خواهیم یافت. کاوش ما در حقیقت هنوز ناتمام است. ما تنها چند پرتو نور را گرد آورده‌ایم. کسانی که هر روز به مطالعه کلام نمی‌پردازند، مسائل نظام دینی یهود را حل نخواهند کرد. آنان حقایقی را که خدمت هیکل تعلیم می‌دهد، درک نخواهند کرد. کار خدا به سبب برداشت دنیوی از طرح عظیم او بازداشته می‌شود. حیات آینده معنای قوانینی را که مسیح، پوشیده در ستون ابر، به قوم خود داد، آشکار خواهد کرد. اسپالدینگ و مگان، ۳۰۵، ۳۰۶.

We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.

ما بررسیِ معانیِ نمادینِ الیاس در ارتباط با سال ۱۸۶۳ را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles