Article

# The Book of Daniel - Number Five

کتاب دانیال - شماره پنج

Seventy Years

هفتاد سال

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

یهویاقیم نخستینِ سه پادشاهِ آخرِ یهودا بود و هنگامی که به دست بابلیان مغلوب شد، هفتاد سالِ اسارت برای پادشاهیِ جنوبی آغاز شد. آن هفتاد سال دوره‌ای را نشان می‌دهد که بابل، نخستین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس، حکمرانی می‌کرد. در اشعیا باب بیست‌وسوم، فاحشهٔ صور به مدت هفتاد سالِ نمادین فراموش خواهد شد که به‌گونه‌ای نبوی «روزهای یک پادشاه» نامیده شده بودند. در نبوتِ کتاب مقدس، پادشاه همان پادشاهی است، و آن پادشاهیِ یگانه در نبوتِ کتاب مقدس که مدت آن به هفتاد سال می‌رسید، بابل بود.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

در طول آن تاریخ، روسپیِ صور که نمایندهٔ پاپیّت است، فراموش خواهد شد. در پایان هفتاد سال نمادین، به یاد آورده خواهد شد و برخواهد خاست و با همهٔ پادشاهی‌های زمین زنا خواهد کرد. زناى روحانی، رابطهٔ نامشروعِ اتحادِ کلیسا و دولت است. در پایان آن هفتاد سال نمادین، پاپیّت وارد رابطه‌ای با سازمان ملل متحد خواهد شد؛ سازمانی که نمایندگی‌اش را همهٔ پادشاهانی بر عهده دارند که روسپیِ صور در پایان آن هفتاد سال نمادین با آنان زنا می‌کند. پادشاهی‌ای که در طول هفتاد سال نمادین سلطنت می‌کند، ایالات متحده است؛ همان وحشِ زمین با دو شاخ.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

فصول یک تا پنجِ دانیال تاریخ هفتاد سالهٔ بابل را ترسیم می‌کنند، و بنابراین آن فصول نمایانگر تاریخ هر دو شاخِ وحشِ زمین هستند. فصول چهار و پنج نخستین و آخرین پادشاهان بابل را معرفی می‌کنند، و آن دو فصل در کنار هم تاریخِ وحشِ زمین و دو شاخِ آن را مشخص می‌کنند. داوریِ آن دو شاخ، و خودِ وحشِ زمین، به‌وسیلهٔ داوریِ نخستین پادشاه و آخرین پادشاه نمایانده شده است. داوریِ نبوکدنصر رانده‌شدن برای «هفت زمان» بود، در حالی که او همچون حیوانی وحشی به مدت دو هزار و پانصد و بیست روز از علف و شبنم زندگی می‌کرد. داوریِ بلشصر بر دیوار نوشته شد و معادلِ عدد دو هزار و پانصد و بیست دانسته شد، بدین‌سان روشن می‌شود که داوریِ وحشِ زمین و دو شاخِ آن به‌وسیلهٔ «هفت زمانِ» لاویان فصل بیست‌وشش نمایانده می‌شود. این بر پایهٔ شهادتِ دو پادشاه است، و این دو شاهد نمایندهٔ نخستین و آخرین هستند.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

«هفت زمان» سنگِ لغزش برای ادونتیسم است و ازاین‌رو نمی‌توان آن را به رسمیت شناخت، هرچند برای آنان که بخواهند ببینند، آشکارا همان‌جا هست. این، نمادِ داوریِ آن ملت (بابل) است که هفتاد سال سلطنت کرد، و نیز نمادِ داوری برای آن پادشاهی که به‌مدت هفتاد سالِ نمادین سلطنت می‌کند. وقتی ویلیام میلر برداشتِ خود را از «هفت زمانِ» لاویان باب بیست‌وشش ارائه کرد، دورهٔ دوهزار و پانصد و بیست روزِ زندگیِ نبوکدنصر مانندِ حیوان را در دانیال باب چهار، به‌عنوان یکی از گواهانِ نبوی به‌کار گرفت تا «هفت زمانِ» لاویان باب بیست‌وشش را تأیید کند. «هفت زمان» هم سنگِ بنیاد و هم سنگِ رأس در زکریا باب چهار است. عیسی، خواهر وایت، اشعیا و پطرس آن را همان سنگی می‌شناسند که سرِ زاویه می‌شود. این، آموزهٔ فرجامینِ نبوت‌های کتاب‌مقدس است، هرچند در اصل از دیدِ کسانی که مدعی‌اند پیام‌آورانِ فرشتهٔ سوم‌اند، پنهان است.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

وقتی بررسی شش فصل نخستِ کتاب دانیال را آغاز می‌کنیم، مهم است دریابیم که از همان آغاز «هفت زمان» مشخص می‌شود. وقتی یهویاقیم به دست بابل سرنگون شد، اسارتِ هفتادساله آغاز شد. کتابِ تواریخ توضیح می‌دهد چرا آنان به مدت هفتاد سال به اسارت برده شدند.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> صدقیا هنگام آغاز پادشاهی بیست‌ویک ساله بود و یازده سال در اورشلیم سلطنت کرد. و آنچه را در نظر خداوند، خدای خود، بد بود به‌جا آورد و در برابر ارمیا نبی که از دهان خداوند سخن می‌گفت فروتن نشد. و نیز بر ضد نبوکدنصرِ پادشاه سرکشی کرد، همان که او را به خدا سوگند داده بود؛ امّا گردن‌سختی ورزید و دل خود را سخت کرد تا به سوی خداوند، خدای اسرائیل، بازنگردد. همچنین همهٔ سران کاهنان و قوم، پیروِ همهٔ رجاسات قوم‌های بیگانه، به‌شدّت نافرمانی کردند و خانهٔ خداوند را، که خداوند در اورشلیم تقدیس کرده بود، آلوده ساختند. و خداوند، خدای پدرانشان، چون بر قوم خود و بر مسکن خویش ترحّم داشت، پیوسته پیام‌آوران خود را بامدادان برمی‌انگیخت و می‌فرستاد؛ امّا آنان پیام‌آوران خدا را استهزا کردند و سخنان او را خوار شمردند و با پیامبرانش بدرفتاری کردند، تا آنکه خشم خداوند بر قومش برانگیخته شد، چندان‌که دیگر درمانی نماند. پس خداوند پادشاه کلدانیان را بر ایشان آورد، که جوانانشان را در خانهٔ مقدّسشان با شمشیر کشت، و بر جوان و دوشیزه، پیر و خمیده از پیری، ترحّمی نکرد؛ خداوند همگی را به دست او سپرد. و همهٔ ظروف خانهٔ خدا، بزرگ و کوچک، و گنجینه‌های خانهٔ خداوند، و گنجینه‌های پادشاه و سرورانش، همه را به بابل برد. و خانهٔ خدا را سوزاندند و دیوارهای اورشلیم را فرو ریختند و همهٔ کاخ‌های آن را با آتش سوزاندند و همهٔ ظروف نفیس آن را نابود ساختند. و آنان را که از دم شمشیر جان به در برده بودند، به اسیری به بابل برد؛ جایی که تا به سلطنت رسیدن پادشاهی فارس، خدمتگزار او و پسرانش بودند؛ تا سخن خداوند که به دهان ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، تا زمین از سبت‌های خود بهره‌مند شود؛ زیرا تا زمانی که ویران بود، سبت نگاه می‌داشت، تا هفتاد سال کامل شود. و اما در سال نخست کوروش، پادشاه فارس، تا کلام خداوند که به دهان ارمیا گفته شده بود به انجام رسد، خداوند روح کوروشِ پادشاه فارس را برانگیخت، چنان‌که در سراسر پادشاهی خود اعلام کرد و آن را به نوشتار نیز درآورد و گفت: «چنین می‌گوید کوروش پادشاه فارس: همهٔ ممالک زمین را خداوند، خدای آسمان‌ها، به من بخشیده است؛ و او مرا فرمان داده است که برای او خانه‌ای در اورشلیم، که در یهوداست، بنا کنم. کیست در میان شما از تمامی قوم او؟ خداوند، خدای او، با وی باشد، و برآید.» دوم تواریخ ۳۶: ۱۱-۲۳.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

آن هفتاد سالِ اسارت برای تحقق کلام ارمیا بود: «تا زمین سبت‌های خود را استیفا کند، زیرا تا زمانی که ویران بود سبت را نگاه می‌داشت.» در کلام خدا، جز آیه‌ای در کتاب تواریخ که به آن استناد می‌کنیم، تنها یک بخش دیگر هست که به «استیفای» سبت‌های زمین اشاره می‌کند. آن بخش در کتاب لاویان، فصل‌های ۲۵ و ۲۶ است. فصل ۲۵ دستور می‌دهد چگونه باید اجازه داد زمین از استراحت سبتی خود بهره‌مند شود، و فصل ۲۶ لعنتِ «هفت برابر» را اگر آن دستورهای عهد رعایت نشود، بیان می‌کند.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

سرنوشتِ یهویاقیم آغازِ اسارتی را رقم زد که بخشی از همان چیزی است که دانیال در فصل نهم آن را «لعنت» و «سوگندِ» موسی می‌نامد. دانیال لعنتِ «هفت زمان» را درک می‌کرد، زیرا در فصل نهم شهادت می‌دهد که از طریق مطالعهٔ نبوتِ هفتادسالهٔ ارمیا بود که شمارِ سال‌هایی را که قومِ خدا در بابل در اسارت خواهند بود، فهمید.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> در سال نخست سلطنت او، من، دانیال، از روی کتاب‌ها شمارِ سال‌هایی را دریافتم که کلامِ خداوند دربارهٔ آنها به ارمیا نبی رسیده بود، که خرابی‌های اورشلیم هفتاد سال به درازا خواهد کشید. دانیال ۹:۲.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

دانیال آن هفتاد سال را «از روی کتاب‌ها» فهمید، نه فقط از کتاب ارمیا. کتاب دیگری که او بدان استناد می‌کرد، نوشته‌های موسی بود، زیرا در دعای خود تصریح می‌کند که «لعنتِ» هفتاد سال بردگی همان «سوگندِ» موسی بود. واژه‌ای که در فصل نهمِ دانیال به «سوگند» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در لاویانِ بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است. اسارتِ یهودا در بابل به‌مدت هفتاد سال، تحققِ لعنتِ «هفت بار» بود، فارغ از آن‌که هر الهی‌دانِ مدرنی چه استدلالی بیاورد. این امر مثل روز روشن است، البته فقط اگر بخواهید ببینید.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> و خداوند در کوه سینا با موسی سخن گفت و فرمود: به فرزندان اسرائیل بگو: هنگامی که به زمینی که به شما می‌دهم وارد شوید، آنگاه زمین سبتّی برای خداوند خواهد داشت. شش سال مزرعه‌ات را کِشت خواهی کرد و شش سال تاکستانت را هرس خواهی کرد و میوهٔ آن را جمع خواهی کرد؛ اما در سال هفتم، برای زمین سبتی از استراحت خواهد بود، سبتی برای خداوند؛ نه مزرعه‌ات را خواهی کاشت و نه تاکستانت را هرس خواهی کرد. آنچه خودبه‌خود از محصول تو می‌روید، درو مکن و انگورِ تاکِ بی‌هرسِ خود را جمع مکن؛ زیرا آن سال، سالِ استراحت برای زمین است. و سبتِ زمین برای شما خوراک خواهد بود؛ برای تو و برای غلامت و کنیزت و مزدورت و برای غریبه‌ای که نزد تو اقامت دارد، و نیز برای دام‌هایت و برای حیواناتی که در سرزمین تو هستند؛ تمامی روییدنیِ آن برای خوراک خواهد بود. و برای خود، هفت سبتِ سال‌ها را بشمار، هفت بار هفت سال؛ و مدتِ این هفت سبتِ سال‌ها برای تو چهل و نه سال خواهد بود. آنگاه در روز دهم از ماه هفتم، شیپورِ یوبیل را به صدا درآور؛ در روزِ کفّاره، شیپور را در تمام سرزمینت به صدا درآور. لاویان ۲۵:۱–۹.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

مهم است دریابیم که در احکام مربوط به واگذاشتن زمین برای استراحت، هفت چرخهٔ شش سال کار بر زمین و یک سال واگذاشتن زمین برای استراحت تا سال چهل‌ونهم ادامه می‌یابد؛ زمانی که قرار بود یوبیلی باشد که تحقق هفت چرخهٔ هفت‌ساله را مشخص کند. نکتهٔ اساسی این است که نواختن شیپور یوبیل می‌بایست در روز کفاره انجام شود؛ از این‌رو، وقتی روز کفارهٔ پادنمادین در 22 اکتبر 1844 آغاز شد، شیپور یوبیل که نمایانگر چرخهٔ «هفت زمان» بود، باید در آن هنگام نواخته می‌شد. «هفت زمان» که از زمانی آغاز شد که منسی در 677 قبل از میلاد به اسیری به بابل برده شد، نمایانگر دو هزار و پانصد و بیست سال بود که در روز کفارهٔ پادنمادین به پایان رسید. این ارتباط را تنها کسانی از دست می‌دهند که نمی‌خواهند ببینند. چرخهٔ «هفت زمان» با دو هزار و سیصد سال پیوند دارد.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

همچنین مهم است که ببینیم در میان فرامین عهدِ نُه آیهٔ نخستِ لاویانِ بیست‌وپنج، عمیق‌ترین نمونهٔ اصلِ روز به جای سال در کلام خدا قرار دارد. خوراک افسانه‌هایی که الاهیدانان برای مست نگه‌داشتن گله با شراب بابِلی پیش می‌کشند این است که حکمِ «هفت‌بار» در باب بیست‌وشش، برداشت نادرستی از معنای عبریِ واژه‌ای است که به «هفت‌بار» ترجمه شده است. آن استدلال درست نیست. معنای عبریِ آن واژه، در تعریف خود به‌تمامی توجیهِ به‌کارگیریِ عددیِ آن را دربردارد؛ اما استدلال معیوبشان، که آن را با پیش‌فرضی گمراه‌کننده مبتنی بر تبحرِ خودخوانده‌شان در دستور زبان عبری سرپا نگه می‌دارند، صرفاً مغالطه‌ای منحرف‌کننده است.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

داوری‌ای که در باب بیست‌وششم با عنوان «هفت بار» بیان شده است، از سیاق همان متن شناخته می‌شود، نه از راه تحریف زبان عبری توسط برخی الهی‌دانان امروزی. ویلیام میلر بدون هیچ ارجاعی به زبان عبری به نتیجه خود رسید، و الهام برداشت او را درست تأیید کرد. فرشتگان فهم او را بر پایه سیاق همان بابی که داوریِ «هفت بار» در آن آمده است راهبری کردند، نه بر اساس زبان عبری.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

در زمینهٔ فصل بیست‌وپنج، دستورهای عهد مشخص می‌شوند؛ و فصل بیست‌وشش برکتِ وعده‌داده‌ای را برای رعایت آن دستورهای عهد بیان می‌کند و سپس آنچه را دانیال «لعنتِ موسی» می‌نامد برای نافرمانی از آن دستورها معرفی می‌کند.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

زمینه بحث، موضوع اصل «یک روز در برابر یک سال» در نبوت‌های کتاب مقدس است. آن آیات آغازینِ لاویان فصل بیست‌وپنجم نشان می‌دهند که در نبوت‌های کتاب مقدس، یک روز نمایانگر یک سال است. در کتاب خروج، موسی به‌روشنی رابطه میان استراحتِ سبتِ روزِ هفتم برای انسان و حیوان، و استراحتِ سبتِ سالِ هفتم برای زمین را مشخص می‌کند.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> و شش سال زمین خود را بکار و محصول آن را جمع‌آوری کن؛ اما در سال هفتم آن را واگذار تا بیاساید و بایر بماند، تا نیازمندان قوم تو بخورند؛ و آنچه باقی بگذارند، حیوانات صحرا بخورند. به همین‌سان با تاکستان و باغ زیتون خود رفتار کن. شش روز کار خود را انجام بده و در روز هفتم بیاسای، تا گاو و الاغت بیاسایند و پسر کنیزت و غریب نفس تازه کنند. خروج ۲۳:۱۰‏–‏۱۲.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

در آن سه آیه می‌توان دریافت که یک روز استراحت برای انسان‌ها و حیوانات برابر با یک سال استراحت برای زمین است. در لاویان باب بیست‌وپنج، در پنج آیهٔ نخست، ساختار دستوریِ کاملاً یکسانی با فرمان سبتِ خروج باب بیست، آیات هشت تا یازده می‌یابیم.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> و خداوند در کوه سینا با موسی سخن گفت و فرمود: به بنی‌اسرائیل بگو: چون به سرزمینی که من به شما می‌دهم داخل شوید، آنگاه زمین برای خداوند سبت را نگاه خواهد داشت. شش سال کشتزار خود را بکارید و شش سال تاکستان خود را هرس کنید و میوهٔ آن را گرد آورید؛ اما در سال هفتم برای زمین سبتی از استراحت خواهد بود، سبتی برای خداوند: نه کشتزار خود را بکارید و نه تاکستان خود را هرس کنید. آنچه از محصول شما خودبه‌خود می‌روید درو نکنید، و انگورِ تاکِ بی‌هرسِ خود را جمع نکنید؛ زیرا آن سال برای زمین سالِ استراحت است. لاویان ۲۵:۱‏–‏۵

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> روز سبت را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری. شش روز مشغول کار باش و همهٔ کارهای خود را انجام بده؛ اما روز هفتم سبتِ خداوند، خدای تو است. در آن هیچ کاری مکن: نه تو، نه پسرت و نه دخترت، نه غلامت و نه کنیزت، نه چارپایانت، و نه بیگانه‌ای که درون دروازه‌هایت است. زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین و دریا و هرچه در آنهاست را آفرید و روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو خداوند روز سبت را برکت داد و آن را تقدیس کرد. خروج ۲۰:۸-۱۱

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

دو فرمانِ سبت، در کنار هم، زمینهٔ فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وششِ لاویان را مشخص می‌کنند. وقتی سطر بر سطر کنار هم نهاده شوند، گواهی می‌دهند که «شش روز باید کار کنی و همهٔ کارهای خود را انجام دهی» و نیز «شش سال باید مزرعه‌ات را بکاری و شش سال تاکستانت را هرس کنی و محصول آن را گردآوری کنی». «اما روز هفتم، سبتِ خداوند، خدای توست» و «سال هفتم برای زمین سبتی از استراحت خواهد بود، سبتی برای خداوند».

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

هر دو واژه‌ای که در هر یک از فرمان‌های سبت—چه سبتِ انسان و چه سبتِ زمین—به «هفتم» ترجمه شده‌اند، همان واژهٔ عبری واحدی هستند که در فصل بیست‌وششِ سفر لاویان به «هفت بار» ترجمه شده است. زمینهٔ فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وششِ سفر لاویان در چارچوب قاعدهٔ نبوی قرار دارد که بر اساس آن، در نبوت‌های کتاب مقدس یک روز نمایانگر یک سال است. قاعدهٔ نبویِ «ذکر نخستین» نیز به همان اندازه مهم است.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

نخستین نکته‌ای که در این دو فصل مطرح می‌شود، اصلِ روز-به-سال است. ویلیام میلر به‌وسیلهٔ جبرئیل و فرشتگان دیگر هدایت شد تا «هفت زمانِ» لاویان را نمادِ دو هزار و پانصد و بیست سال بداند، و این با سیاقِ این فصل‌ها، یعنی اصلِ روز-به-سال که در پنج آیهٔ آغازینِ فصل بیست‌وپنج بیان شده، کاملاً مطابق است.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

وقتی نویسندهٔ تواریخ علت اینکه به بابل اجازه داده شد پادشاهی جنوبیِ یهودا را به اسارت ببرد را بیان کرد، گفت که این برای آن بود که زمین از استراحت سَبتیِ خود بهره‌مند شود. تنها جای دیگری در کلام خدا که از استراحت یافتنِ زمین سخن می‌گوید، در فصل‌های بیست‌وپنج و بیست‌وششِ لاویان است. هفتاد سالی که بابل به‌عنوان نخستین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس سلطنت کرد، نه‌تنها سال‌های نمادینی را نشان می‌دهد که در آن‌ها وحشِ زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس سلطنت خواهد کرد، بلکه این هفتاد سال اشاره‌ای مستقیم به «هفت بار» لعنتِ موسی است.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

وقتی مطالعهٔ نبوت‌هایی را که در شش فصل نخستِ کتاب دانیال آمده‌اند آغاز می‌کنیم، ضروری است بدانیم که هم نفرینِ «هفت زمان» و هم برکتِ «هفت زمان»، از عناصر هر یک از آن فصل‌ها هستند.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

همچنین به یاد داشتن این نکته مهم است که چرخه‌ای مرکب از هفت دورهٔ هفت‌ساله، با دمیدن در شیپور یوبیل در دهمین روز از ماه هفتم، که همان روز کفاره است، مشخص می‌شود. این واقعیت، «هفت بار» را با دوهزار و سیصد روزِ باب هشتم کتاب دانیال، آیهٔ چهارده، به هم پیوند می‌دهد. همچنین باید به یاد داشت که یک سال نبوی سیصد و شصت روز است، و اگر سیصد و شصت روز را «هفت بار» پیاپی جمع بزنید، برابر با دوهزار و پانصد و بیست روز می‌شود.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

وقتی دانیال از کتاب‌ها به شمار سال‌هایی که ارمیا تعیین کرده بود پی برد، دعایی را آغاز کرد که همهٔ عناصرِ واکنشِ توبه‌ایِ لازم را در بر می‌گیرد، اگر قوم خدا روزی به این واقعیت بیدار شوند که در سرزمین دشمن اسیرند. در پایان دعای دانیال بر مبنای فصل بیست‌وششِ سفر لاویان، جبرئیل ظاهر شد تا به دانیال فهمِ آن رؤیایی را که او «شنیده» بود بدهد، یعنی رؤیای دوهزار و سیصد روز. جبرئیل با این آغاز کرد که به دانیال خبر داد که برای قوم دانیال هفتاد هفته «مقرر» شده است.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> هفتاد هفته بر قوم تو و بر شهر مقدس تو مقرر شده است تا به تعدی خاتمه دهد، و به گناهان پایان بخشد، و برای گناهکاری کفاره کند، و عدالت جاودان را برقرار سازد، و رویا و نبوت را مهر کند، و قدس‌الاقداس را مسح نماید. دانیال ۹:۲۴.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

واژه‌ای که در آیه با «مقرر شده» ترجمه شده است، به معنای «قطع شدن» است؛ بنابراین معنایش این است که هفتاد هفته باید از دو هزار و سیصد روز جدا شوند. با آغاز از سومین فرمان در ۴۵۷ پیش از میلاد، قوم دانیال هفتاد هفتهٔ نبوی دورانِ آزمایشی خواهند داشت. هفتاد هفتهٔ نبوی برابر با چهارصد و نود سال است. چهارصد و نود سال پس از سومین فرمان، قوم باستانی اسرائیل در سال ۳۴ استفان را سنگسار خواهند کرد و به‌طور کامل از خدا جدا خواهند شد.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

اسارتی که پیش از سه فرمانی روی داد که نقطهٔ آغاز چهارصد و نود سالِ دورهٔ آزمایشی را مشخص می‌کنند، هفتاد سال طول کشیده بود. این هفتاد سال برای آن بود که زمین از استراحت‌های سبتی که اسرائیل باستان هرگز به‌جا نیاورد، بهره‌مند شود. هفتاد سال استراحتِ سبتی برای زمین، به سبب چهارصد و نود سال (یا هفتاد هفته از سال‌ها) سرکشی در برابر سوگندِ موسی پدید آمد.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

چهارصد و نود سال سرکشی علیه پیمان لاویان باب بیست‌وپنجم، به هفتاد سال اسارت انجامید تا زمین از استراحت خود بهره‌مند شود. آن هفتاد سال اسارت به سه فرمان انجامید که چهارصد و نود سال دیگر دوره مهلت برای اسرائیل باستان را رقم زد. پس دو دوره مهلت چهارصد و نود ساله می‌بینیم. سه فرمان، نمونه‌ای از پیام‌های سه فرشته‌اند؛ نخستین آنها در سال 1798، در پایان نخستین «هفت بار» غضب بر ضد پادشاهی شمالی، رسید. فرشته سوم، دو هزار و سیصد سال پس از سومین فرمان، در 22 اکتبر 1844 رسید؛ زمانی که «پایان نهایی غضب» نیز فرا رسید.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

در طول چهل‌وشش سالِ میانِ پایانِ نخستین غضب و پایانِ آخرین غضب، عیسی شالودهٔ هیکلِ میلری را بنیان نهاد و سنگِ بنای آن «هفت زمان» بود. آن سنگ قرار بود در آغاز برای ادونتیسم یا سنگِ بنا باشد یا سنگِ لغزش؛ و در پایان برای ادونتیسم یا سنگِ رأس و سنگِ خاتمه باشد یا سنگِ قبر. سه فرمانی که در تاریخِ 1798 تا 1844 نمایانگرِ رسیدنِ پیام‌های سه فرشته‌اند، همچنین نمایانگرِ سه فصلِ نخستِ کتابِ دانیال نیز هستند.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

در مقالهٔ بعدی بررسی شش فصل نخست را آغاز خواهیم کرد.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> "هنگامی که کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربه‌ای دینی کاملاً متفاوت خواهند داشت... از مطالعهٔ مکاشفه بی‌گمان این نکته فهمیده خواهد شد که پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و استوار است." ایمانی که با آن زندگی می‌کنم، 345.

Back to Articles