Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Three

کتاب دانیال - شماره بیست‌وسه

The Scornful Men

مردان تحقیرگر

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2023

Formats

PDF
Word

Sister White identified that when the great buildings of New York City were thrown down, Revelation chapter eighteen, verses one through three, would be fulfilled.

خواهر وایت خاطرنشان کرد که هنگامی که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریخته شوند، مکاشفه، باب هجدهم، آیات یک تا سه، تحقق خواهد یافت.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> و پس از این امور دیدم که فرشته‌ای دیگر، که قدرتی عظیم داشت، از آسمان فرود آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند به شدت فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکنِ شیاطین شده، و قرارگاهِ هر روحِ ناپاک، و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و منفور. زیرا همهٔ ملت‌ها از شرابِ خشمِ فحشای او نوشیده‌اند، و پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانانِ زمین از فراوانیِ ناز و نعمتِ او توانگر شده‌اند. مکاشفه ۱۸:۱-۳

By September 11, 2001, the “kings” of the earth had already committed fornication with the Roman church. After World War Two, President Harry S. Truman, for the first time, in 1951, appointed an ambassador to the Vatican. His attempt to form a political relationship with the papacy was flatly rejected by the Congress of the United States, but not so when decades later President Ronald Reagan, in 1984, appointed an ambassador to the Vatican. By 2001, all nations had committed fornication with the Vatican through establishing a diplomatic relationship with the whore of Tyre.

تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، «پادشاهان» زمین از پیش با کلیسای رومی زنا کرده بودند. پس از جنگ جهانی دوم، رئیس‌جمهور هری اس. ترومن برای نخستین بار در سال ۱۹۵۱ سفیری نزد واتیکان منصوب کرد. تلاش او برای برقراری رابطهٔ سیاسی با پاپیّت از سوی کنگرهٔ ایالات متحده قاطعانه رد شد، اما چند دهه بعد، هنگامی که رئیس‌جمهور رونالد ریگان در سال ۱۹۸۴ سفیری نزد واتیکان منصوب کرد، چنین نشد. تا سال ۲۰۰۱، همهٔ ملت‌ها با برقراری رابطهٔ دیپلماتیک با فاحشهٔ صور، با واتیکان زنا کرده بودند.

By September 11, 2001, all “nations,” had drunk the wine of the wrath of her fornication. The wine of Babylon represents all the various falsehoods that are presented by the papacy, but the one special variety of wine that is identified in these verses is the wine of the wrath of her fornication. The wrath of the papacy is her persecution of those she disagrees with. She accomplishes her persecution by employing the power of the state to do her dirty work. The wine of her wrath, is her special bottle of error that represents the action of employing the state against those that she deems a heretic.

تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، همه «ملت‌ها» شراب خشم زناکاری او را نوشیده بودند. شراب بابل نمایانگر همه دروغ‌های گوناگونی است که از سوی دستگاه پاپ عرضه می‌شود، اما گونه ویژه‌ای از شراب که در این آیات مشخص شده، شراب خشم زناکاری اوست. خشم دستگاه پاپ همان تعقیب و آزار کسانی است که با او هم‌عقیده نیستند. او این تعقیب و آزار را با به‌کارگیری قدرت دولت برای انجام کارهای کثیفش به انجام می‌رساند. شراب خشم او، بطری ویژه خطای اوست که نمایانگر به‌کارگیری دولت علیه کسانی است که آنان را بدعت‌گذار می‌شمارد.

In the period of time from August 11, 1840 through to October 22, 1844, Millerite Adventism, who had been called out of the Dark Ages, and who was separated from the Protestant churches that then became the daughters of Rome, then became the true Protestant horn upon the newly arrived earth beast. Peter identifies the characteristics of those newly chosen people of God as a nation.

در دورهٔ زمانی از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، ادونتیسمِ میلری، که از اعصار تاریکی فراخوانده شده و از کلیساهای پروتستانی که سپس به دختران روم بدل شدند جدا شده بود، به شاخِ حقیقیِ پروتستان بر روی وحشِ برآمده از زمین که تازه پدید آمده بود، تبدیل شد. پطرس ویژگی‌های آن قومِ تازه‌برگزیدهٔ خدا را به‌عنوان یک ملت مشخص می‌کند.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> اما شما نسلِ برگزیده، کهانتِ پادشاهی، امتی مقدس و قومی مخصوص هستید، تا فضایل او را که شما را از تاریکی به نورِ عجیبِ خود دعوت کرده است، اعلام کنید؛ شما که در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدا هستید؛ شما که رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۹، ۱۰.

By September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church had already, and often employed the political structure of the government of the United States to attack those it deemed as heretical. Well before 2001, the Adventists had already imbibed in the special wine of Babylon that represents the employment of state power to attack those who it deemed as heretics.

تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم پیش‌تر و بارها از ساختار سیاسی حکومت ایالات متحده استفاده کرده بود تا به کسانی که آنان را بدعت‌گذار می‌پنداشت، حمله کند. خیلی پیش از سال ۲۰۰۱، ادونتیست‌ها از شراب ویژهٔ بابل نوشیده بودند؛ شرابی که نماد به‌کارگیری قدرت دولت برای حمله به کسانی است که از نظر آنان بدعت‌گذار بودند.

Ephraim is a symbol of the rebellion of Jeroboam and the northern kingdom of Israel, and Isaiah begins chapter twenty-eight, by addressing the Seventh-day Adventist church as the drunkards of Ephraim.

افرایم نماد شورشِ یربعام و پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل است و اشعیا فصلِ بیست‌وهشتم را با خطاب قرار دادن کلیسای ادونتیستِ روز هفتم به‌عنوان مستانِ افرایم آغاز می‌کند.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Isaiah 28:1–8.

> وای بر تاجِ غرورِ مست‌های افرایم، که زیباییِ پرجلالش چون گُلی پژمرده است و بر سرِ دره‌های پُرحاصلِ آنان که به شراب مغلوب شده‌اند قرار دارد! اینک، خداوند نیرومند و قوی‌ای دارد که چون تندبادِ تگرگ و توفانِ ویرانگر، چون سیلابِ آب‌های نیرومندِ طغیان‌کننده، آن را با دست به زمین خواهد افکند. تاجِ غرور، یعنی مست‌های افرایم، زیرِ پا لگدمال خواهند شد؛ و آن زیباییِ پرجلال که بر سرِ درهٔ پُرحاصل است، به گُلی پژمرده بدل خواهد شد و همچون میوه‌ای زودرس پیش از تابستان؛ که هر که به آن بنگرد، همان‌دم، هنوز در دستش باشد، آن را فرو می‌بلعد. در آن روز، خداوند لشکرها برای بازماندگانِ قومش تاجی از جلال و دیهیمی از زیبایی خواهد بود، و روحی برای داوری برای آن که بر مسندِ داوری نشسته است، و قوّتی برای آنان که نبرد را تا دروازه عقب می‌رانند. اما آنان نیز به سبب شراب گمراه شده‌اند و از نوشابهٔ مست‌کننده از راه به در رفته‌اند؛ کاهن و نبی به سبب نوشابهٔ مست‌کننده گمراه شده‌اند؛ از شراب فروبلعیده شده‌اند؛ به سبب نوشابهٔ مست‌کننده از راه بیرون رفته‌اند؛ در رؤیا خطا می‌کنند و در داوری می‌لغزند. زیرا همهٔ میزها از قی و ناپاکی پُر است، چندان‌که جایی پاک نمانده است. اشعیا ۲۸:۱-۸.

The third Woe arrived on September 11, 2001, and it arrived upon the “crown,” representing leadership of the “drunkards of Ephraim.” It did not attack the headquarters of the church in Maryland with an airplane full of fuel, but it marked their inability to recognize that the arrival of Islam of the third Woe was the beginning of the latter rain message of the third angel. The beginning of the very message and work that they profess to have been raised up to proclaim. They are identified as not only the crown, which represents leadership, but as the “crown of pride,” thus identifying one of the two classes of worshippers that was and is produced in the debate of Habakkuk chapter two. On September 11, 2001, Habakkuk’s watchmen took their posts at the battle at the gate.

وایِ سوم در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، و بر «تاج» فرود آمد که نمادِ رهبریِ «مستانِ افرایم» است. با هواپیمایی پر از سوخت به مقرّ اصلیِ کلیسا در مریلند حمله نکرد، اما ناتوانیِ آنان را در تشخیص اینکه ظهورِ اسلامِ وایِ سوم آغازِ پیامِ بارانِ پسینِ فرشتهٔ سوم بود، آشکار کرد. آغازِ همان پیام و کاری که ادعا می‌کنند برای اعلامش برپا شده‌اند. آنان نه تنها به‌عنوان «تاج»، که نمادِ رهبری است، بلکه به‌عنوان «تاجِ غرور» شناخته می‌شوند و بدین‌سان یکی از دو طبقهٔ پرستندگان را که در جدالِ بابِ دومِ حبقوق پدید آمده بود و می‌آید، مشخص می‌کنند. در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، دیدبانانِ حبقوق در نبرد در دروازه بر سرِ مواضعِ خود قرار گرفتند.

The gates of Jerusalem are where the interaction of the people of Jerusalem was carried out. The battle at the gates is representing the “debate” of the previous chapter of Isaiah that began on the day of the east wind (the day of Islam). The two classes of Habakkuk’s worshippers in the passage are represented by two crowns. The drunkards of Ephraim, who have already at that point employed the power of the state to win their arguments against those they had deemed as heretics are contrasted with the crown of the Lord of hosts. When Christ is represented as the Lord of hosts, it is symbolic of His work as the leader of His army. The battle at the gate is the warfare represented by the debate over true and false theology.

دروازه‌های اورشلیم جایی بود که تعاملات مردم اورشلیم در آن صورت می‌گرفت. نبرد در دروازه‌ها نمایانگر «مناظره»‌ای است که در باب پیشینِ اشعیا، در روز باد شرقی (روز اسلام)، آغاز شد. دو گروهِ پرستندگانِ مذکور در این بخشِ حبقوق با دو تاج نمایندگی می‌شوند. مستانِ افرایم، که در همان زمان از قدرت دولت برای پیروزی در استدلال‌هایشان علیه کسانی که آنان را بدعت‌گذار می‌پنداشتند استفاده کرده بودند، در برابر تاجِ خداوند لشکرها قرار می‌گیرند. هنگامی که مسیح به‌عنوان خداوند لشکرها بازنمایی می‌شود، این نمادِ کار او به‌عنوان فرماندهٔ لشکرش است. نبرد در دروازه همان جنگی است که مناظره بر سر الهیات راست و باطل آن را نمایندگی می‌کند.

It is not simply the General Conference leadership that is represented as the drunkards of Ephraim, but also the priests (the pastoral ministry), and the prophets (the theologians and educators) are out of the way, through strong drink. As Isaiah says in the opening verses of his prophecy, it is the entire church.

این تنها رهبری کنفرانس عمومی نیست که به‌عنوان مستانِ افرایم معرفی می‌شود، بلکه کاهنان (خدمت شبانی) و پیامبران (الهی‌دانان و آموزگاران) نیز به‌سبب مسکرات از راه به در شده‌اند. چنان‌که اشعیا در آیات آغازین نبوتش می‌گوید، این، تمام کلیساست.

> The vision of Isaiah the son of Amoz, which he saw concerning Judah and Jerusalem in the days of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah, kings of Judah. Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider. Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. Isaiah 1:1–5.

> رؤیای اشعیا پسر آموص، که دربارهٔ یهودا و اورشلیم دید، در ایام عُزّیا، یوتام، آحاز و حزقیا، پادشاهان یهودا. ای آسمان‌ها، بشنوید؛ و ای زمین، گوش فرا دهید، زیرا خداوند سخن گفته است: فرزندانی پروردم و بزرگشان کردم، اما آنان بر من شوریدند. گاو صاحب خود را می‌شناسد و الاغ آخورِ سرورش را؛ اما اسرائیل نمی‌داند، قوم من درنمی‌یابد. وای بر قوم گناهکار، مردمی بارآلود از گناه، نسلی از بدکاران، فرزندانی تبهکار؛ خداوند را ترک کرده‌اند، قدّوسِ اسرائیل را به خشم آورده‌اند، به قهقرا رفته‌اند. چرا باید باز هم زده شوید؟ شما بیشتر و بیشتر عصیان خواهید کرد؛ تمام سر بیمار است و تمام دل ناتوان. اشعیا ۱:۱‏-‏۵.

The sinful nation is sick, and has passed the time where any remedy can be provided that would change her heart and mind. Isaiah identifies the drunkards are out of the way, and the way is identified by Jeremiah as the “old paths.” On September 11, 2001, the latter rain began to fall, and Jeremiah identifies that it is when we walk in the old paths, which is the “way” that the drunkards are out of, that we find the rest of the latter rain.

ملت گناهکار بیمار است و زمانِ ارائهٔ هر درمانی که بتواند دل و ذهن او را تغییر دهد سپری شده است. اشعیا تصریح می‌کند که می‌گساران از راه به در شده‌اند، و ارمیا این راه را «راه‌های کهن» می‌نامد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بارانِ پسین آغاز به باریدن کرد، و ارمیا بیان می‌کند که وقتی در راه‌های کهن گام برمی‌داریم — همان «راهی» که می‌گساران از آن بیرون‌اند — آنگاه بقیهٔ بارانِ پسین را می‌یابیم.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> چنین می‌گوید خداوند: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های دیرینه بپرسید که راه نیکو کدام است؛ در آن راه بروید و برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. و نیز بر شما نگهبانانی گماشتم که می‌گفتند: به صدای کرنا گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش نخواهیم سپرد. از این‌رو، ای امّت‌ها، بشنوید، و ای جماعت، بدانید آنچه در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک بلایی بر این قوم می‌آورم، یعنی ثمرۀ افکارشان را، زیرا به سخنان من گوش نسپرده‌اند و شریعت مرا نپذیرفته‌اند، بلکه آن را رد کرده‌اند. ارمیا ۶:۱۶-۱۹.

The drunkards of Ephraim are out of the way on September 11, 2001, and have turned “away backward,” in 1863, when they initiated the process of rejecting the “old paths.” It is in the “old paths,” that the rest and refreshing of the latter rain is to be found, and that rain began at the very time that the “Woe,” was pronounced upon them. The third “Woe” of Islam was unrecognizable to the crown of the pride of Ephraim, for they had progressively rejected the foundational truths that identify the role of Islam in prophecy. Jeremiah identifies that at that time the Lord raised up watchmen, which are Habakkuk’s watchmen, and they proclaimed to the drunkards of Ephraim in the battle at the gates that they needed to hearken to the sound of the trumpet. The third “Woe” that arrived on September 11, 2001, was the seventh Trumpet.

مستانِ افرایم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ از راه به در شدند و در سال ۱۸۶۳، هنگامی که روندِ رد کردن «راه‌های کهن» را آغاز کردند، «به عقب برگشتند». این در «راه‌های کهن» است که آرامی و آسایشِ بارانِ آخر یافت می‌شود، و آن باران درست در همان زمانی آغاز شد که «وای» بر آنان اعلام شد. سومین «وای» اسلام برای تاجِ غرورِ افرایم قابلِ تشخیص نبود، زیرا آنان به‌تدریج حقایقِ بنیادینی را که نقشِ اسلام را در نبوت معین می‌کند، رد کرده بودند. ارمیا بیان می‌کند که در آن زمان خداوند دیده‌بانانی را برپا کرد، که همان دیده‌بانانِ حبقوق‌اند، و آنان در نبرد بر سرِ دروازه‌ها به مستانِ افرایم اعلام کردند که باید به صدای شیپور گوش فرا دهند. سومین «وای» که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، هفتمین شیپور بود.

Isaiah identifies that “they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean.” The counterfeit table, that was introduced in 1863, which removed the “seven times,” and required a explanatory handout to accompany it, represents the counterfeit of the two sacred tables of Habakkuk, but the counterfeit “tables” the drunkards have employed are full of vomit, and they err in vision. The watchmen of Habakkuk and Jeremiah were told that in the debate of methodology, they were to write the “vision,” upon “tables,” but the drunkard’s counterfeit tables present an erroneous vision.

اشعیا تصریح می‌کند که «ایشان به‌سبب مسکراتِ قوی از راه به در شده‌اند؛ در بینش خطا می‌کنند، در داوری می‌لغزند. زیرا همهٔ میزها از قی و کثافت پُر است، به‌طوری که هیچ جای پاکی نیست.» لوحِ تقلبی‌ای که در سال ۱۸۶۳ معرفی شد و «هفت زمان» را حذف کرد و نیازمند جزوهٔ توضیحیِ همراه بود، نمایانگر بدلِ دو لوحِ مقدسِ حبقوق است، اما «لوح‌های» تقلبی‌ای که مستان به‌کار گرفته‌اند از قی پُر است و آنان در بینش خطا می‌کنند. به دیدبانانِ حبقوق و ارمیا گفته شد که در جدالِ روش باید «بینش» را بر «لوح‌ها» بنویسند، اما لوح‌های تقلبیِ مستان بینشی نادرست عرضه می‌کنند.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

The drunkards of Ephraim have rejected God’s law, but the context of the “debate,” of the battle of the gate, is God’s prophetic law, as represented by the methodology established in the movement of the first and third angels. With Isaiah’s setting in place in the first eight verses of chapter twenty-eight, he then identifies the methodology that is the latter rain, and specifically identifies the drunkards as the “scornful men, that rule” “in Jerusalem.”

می‌گسارانِ افرایم شریعتِ خدا را رد کرده‌اند، اما زمینهٔ «بحث»، یعنی نبردِ دروازه، قانونِ پیش‌گویانۀ خداست، چنان‌که به‌وسیلۀ روش‌شناسیِ برقرارشده در جنبشِ فرشتگانِ اول و سوم نمایانده می‌شود. پس از آنکه اشعیا در هشت آیهٔ نخستِ فصلِ بیست‌وهشتم چارچوب را می‌نهد، آنگاه روش‌شناسی‌ای را که همان بارانِ پسین است تعریف می‌کند و به‌طور مشخص آن می‌گساران را «مردانِ استهزاگرِ حاکم» «در اورشلیم» می‌خواند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> کی را تعلیمِ معرفت دهد و به که تعالیم را بفهماند؟ به آنان که از شیر بازگرفته و از پستان‌ها جدا شده‌اند؟ زیرا که باید حکم بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا که به لب‌های الکن و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان که گفت: این است آرامی که به آن خستگان را آرام می‌دهید، و این است آسایش؛ لیکن نخواستند بشنوند. اما کلامِ خداوند برای ایشان حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا شد، تا روند و به قفا بیفتند و شکسته، و گرفتارِ دام شده، گرفته شوند. پس ای مردانِ استهزاکننده که بر این قوم که در اورشلیمند حکم می‌رانید، کلامِ خداوند را بشنوید. زیرا که گفته‌اید: با موت عهد بسته‌ایم، و با هاویه پیمان کرده‌ایم؛ چون تازیانۀ جاروب‌کننده بگذرد، بر ما نخواهد آمد، زیرا که دروغ را ملجای خود ساخته‌ایم و زیرِ کذب پنهان شده‌ایم. بنابراین خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک، در صهیون سنگی برای بنیان می‌نهم؛ سنگی آزموده، سنگِ زاویۀ گران‌بها، بنیادی استوار؛ هر که ایمان آورد، نشتابد. و داوری را ریسمان و راستی را شاقول خواهم نهاد؛ و تگرگ ملجای دروغ را جاروب خواهد کرد و آب‌ها مخفیگاه را فرا خواهند گرفت. و عهدِ شما با موت منسوخ خواهد شد و پیمانِ شما با هاویه پایدار نخواهد ماند؛ و چون تازیانۀ جاروب‌کننده بگذرد، به‌دستِ آن لگدمال خواهید شد. اشعیا 28:9–18.

The “debate” is here defined in terms of “whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine?” The “whom” is addressing the potential students, but the subject is about understanding doctrine, which is knowledge. When the book of Daniel is unsealed, there is an increase of knowledge, representing an increased understanding of the truths of God’s Word. The word “doctrine” means a set of beliefs, principles, teachings, or rules that form a particular system of thought or a body of knowledge. To understand biblical “doctrines” it necessitates a biblical methodology to form the body of knowledge.

«بحث» در اینجا با این پرسش تعریف می‌شود: «او به چه کسی دانش بیاموزد؟ و چه کسی را به فهمِ آموزه برساند؟» «whom» شاگردانِ بالقوه را خطاب می‌کند، اما موضوع دربارهٔ فهمِ آموزه است، که همان دانش است. هنگامی که مُهرِ کتاب دانیال گشوده می‌شود، افزایشی در دانش پدید می‌آید که نمایانگر افزایشِ فهمِ حقایقِ کلامِ خداست. واژهٔ «آموزه» به معنای مجموعه‌ای از باورها، اصول، تعالیم یا قواعدی است که یک نظامِ فکریِ خاص یا پیکره‌ای از دانش را شکل می‌دهد. برای فهمِ «آموزه‌های» کتاب‌مقدسی، به روش‌شناسیِ کتاب‌مقدسی برای شکل‌دادن به پیکرهٔ دانش نیاز است.

The methodology is identified as “precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.” The methodology that identified September 11, 2001 as the arrival of the third “Woe” is premised upon bringing the prophetic line of the first “Woe” together with the prophetic line of the second “Woe”, which provides two witnesses of the line of the third “Woe”. That methodology is the test of the “debate” that produces two classes of worshippers, for “the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

روش به‌عنوان «باید حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا باشد» معرفی می‌شود. روشی که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را به‌منزلهٔ فرارسیدن «وای» سوم شناسایی کرد، مبتنی بر در کنار هم نهادن خط نبوتِ «وای» نخست با خط نبوتِ «وای» دوم است که دو شاهد برای خط «وای» سوم فراهم می‌آورد. آن روش آزمونِ «مجادله»‌ای است که دو طبقهٔ پرستنده پدید می‌آورد، زیرا «کلامِ خداوند برای ایشان حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا بود تا بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و گرفتار و اسیر گردند.»

The five stumbling’s of the scornful men that rule Jerusalem, represents the five foolish virgins. The methodology is clearly a test, for the drunkards of Ephraim rejected Jeremiah’s old paths, refused to hearken to the watchmen’s trumpet warning, produced counterfeit tables, and made a covenant with death; at the very same time that those that wore the crown of the Lord of hosts in the battle of the gate were making a covenant of life.

پنج لغزشِ مردان استهزاگری که بر اورشلیم حکومت می‌کنند، نمایانگر پنج باکرهٔ نادان است. این روش به‌روشنی آزمونی است، زیرا میگسارانِ افرایم راه‌های کهنِ ارمیا را رد کردند، از گوش فرا دادن به هشدارِ شیپورِ دیده‌بانان سر باز زدند، لوح‌های جعلی ساختند و با مرگ پیمان بستند؛ در همان زمان که کسانی که در نبردِ دروازه تاجِ خداوندِ لشکرها را بر سر داشتند، پیمانِ زندگی می‌بستند.

On September 11, 2001, the latter rain, which is the rest and the refreshing, began to fall, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. It began a debate over the methodology of the drunkards of Ephraim, and the methodology represented by the Elijah messenger. “Many” will fall with the drunkards, but the few that will be chosen are those that wait upon the Lord.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، بارانِ پسین، که همان آرامش و تجدید نیروست، آغاز به باریدن کرد و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شد. این، بحثی را بر سر روشِ مستانِ افرایم و روشی که پیام‌آورِ ایلیا نمایانده است، آغاز کرد. «بسیاری» همراهِ مستان سقوط خواهند کرد، اما اندکانی که برگزیده خواهند شد، آنان‌اند که منتظرِ خداوند می‌مانند.

> For the Lord spake thus to me with a strong hand, and instructed me that I should not walk in the way of this people, saying, Say ye not, A confederacy, to all them to whom this people shall say, A confederacy; neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offence to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Isaiah 8:8–17.

> زیرا خداوند با دستی نیرومند چنین با من سخن گفت و مرا اندرز داد که به راه این قوم نروم و گفت: به هر آن کس که این قوم می‌گوید «توطئه»، نگویید «توطئه»؛ و از ترس ایشان نهراسید و بیمناک مشوید. خودِ خداوندِ لشکرها را تقدیس کنید؛ او بیم شما باشد و او هیبت شما. و او برای شما پناهگاهِ مقدّس خواهد بود؛ اما برای هر دو خاندانِ اسرائیل سنگِ لغزش و صخرهٔ افتادن، و برای ساکنانِ اورشلیم تله و دام خواهد بود. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و خواهند افتاد و شکسته خواهند شد و به دام خواهند افتاد و اسیر خواهند شد. شهادت را ببند و شریعت را در میانِ شاگردانم مهر کن. و من برای خداوند، که روی خود را از خاندانِ یعقوب پنهان می‌کند، انتظار خواهم کشید و او را خواهم جست. اشعیا ۸:۸-۱۷.

Most certainly Isaiah agrees with his own words, so the many that fall in chapter twenty-eight, are the same who fall in chapter eight. In chapter eight we find that their fall occurs in the sealing time, which began on September 11, 2001. The warning of chapter eight is to not walk in the “way” of this people, for they are those who refused to walk in Jeremiah’s way of the old paths, where the latter rain message is located. Those that fall in chapter eight, are those who trust in the confederacy representing the special wine of Babylon, that represents a confederacy of church and state for the purpose of opposing those deemed as heretics. What causes them to stumble in chapter eight, is the stone of stumbling, representing the very first rejection of foundational truth in 1863, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was rejected by the “builders” in 1863. In that rejection they returned to apostate Protestant methodology to reject the message given by angels to William Miller.

بی‌گمان اشعیا با سخنان خود موافق است؛ بنابراین آن بسیاری که در فصل بیست‌وهشتم سقوط می‌کنند، همان کسانی هستند که در فصل هشتم سقوط می‌کنند. در فصل هشتم می‌بینیم که سقوط آنان در زمانِ مُهرکردن رخ می‌دهد، زمانی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. هشدار فصل هشتم این است که در «راه» این قوم گام برندارید، زیرا آنان کسانی‌اند که از پیمودن راهِ ارمیا، یعنی راه‌های کهن که پیامِ بارانِ آخر در آن نهفته است، سر باز زدند. آنان که در فصل هشتم سقوط می‌کنند، همان کسانی‌اند که به هم‌پیمانی‌ای اعتماد دارند که نمایانگر شرابِ ویژهٔ بابل است؛ یعنی هم‌پیمانیِ کلیسا و دولت برای مخالفت با کسانی که بدعت‌گذار شمرده می‌شوند. آنچه در فصل هشتم موجب لغزش آنان می‌شود، «سنگِ لغزش» است که نمادِ نخستین ردِّ حقیقتی بنیادین در سال ۱۸۶۳ است؛ یعنی «هفت زمانِ» لاویانِ ۲۶ که در سال ۱۸۶۳ از سوی «بناها» رد شد. در پی آن ردّ، آنان به روش‌های پروتستانیِ مرتدانه بازگشتند تا پیامی را که فرشتگان به ویلیام میلر داده بودند، رد کنند.

In chapter twenty-eight, the rejection of the stone produces the judgment of the overflowing scourge, which is the biblical symbol of the mark of the beast that begins at the Sunday law in the United States, and then floods the entire world. At the Sunday law the covenant that the Adventist church has made with “death” and “hell” shall be swept away. In sweeping away the drunkards of Ephraim’s covenant with death, their “refuge of lies” will be removed. The “refuge of lies,” is represented by the apostle Paul as the lie that brings strong delusion, and the strong delusion that is poured upon the scornful men that rule Jerusalem is in response to their hatred of truth.

در فصل بیست‌وهشتم، ردِ سنگ موجبِ داوریِ تازیانهٔ سیل‌آسا می‌شود؛ که نمادِ کتاب‌مقدسیِ نشانِ وحش است و از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و سپس همچون سیلی سراسر جهان را فرا می‌گیرد. در هنگامِ قانونِ یکشنبه، پیمانی که کلیسای ادونتیست با «مرگ» و «جهنم» بسته است برچیده خواهد شد. با برچیده شدنِ پیمانِ مستانِ افرایم با مرگ، «پناهگاهِ دروغ‌ها»ی آنان از میان برداشته خواهد شد. «پناهگاهِ دروغ‌ها» از دیدِ رسول پولس همان دروغی است که گمراهیِ شدید می‌آورد، و آن گمراهیِ شدید که بر مردانِ استهزاگری که بر اورشلیم حکم می‌رانند فرو ریخته می‌شود، پاسخی است به نفرتشان از حقیقت.

> Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. But we are bound to give thanks alway to God for you, brethren beloved of the Lord, because God hath from the beginning chosen you to salvation through sanctification of the Spirit and belief of the truth: Whereunto he called you by our gospel, to the obtaining of the glory of our Lord Jesus Christ. Therefore, brethren, stand fast, and hold the traditions which ye have been taught, whether by word, or our epistle. 2 Thessalonians 2:9–15.

> همان کسی که آمدنش مطابق عملِ شیطان است، با هر گونه قدرت و آیات و معجزاتِ دروغین، و با هر نوع فریبندگیِ بی‌عدالتی در میانِ آنان که هلاک می‌شوند؛ زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند. و به همین سبب، خدا بر ایشان گمراهیِ شدیدی خواهد فرستاد تا دروغی را باور کنند، تا همهٔ کسانی که حقیقت را باور نکردند، بلکه از بی‌عدالتی لذت بردند، محکوم شوند. اما ما موظفیم همواره برای شما، ای برادرانِ محبوبِ خداوند، خدا را شکر کنیم؛ زیرا خدا از ابتدا شما را برای نجات، به‌وسیلهٔ تقدیسِ روح و ایمان به حقیقت، برگزیده است؛ و شما را به‌وسیلهٔ انجیلِ ما فرا خوانده است تا به جلالِ خداوندِ ما عیسی مسیح نایل آیید. پس، ای برادران، استوار بایستید و سنت‌هایی را که به شما تعلیم داده شده است، خواه به گفتار و خواه به رسالهٔ ما، محکم نگاه دارید. دوم تسالونیکیان ۲:۹-۱۵.

The “refuge of lies,” which produced the “strong delusion,” ultimately brings the punishment of the soon-coming Sunday law. The apostle Paul identifies the class who do not love the truth, and a class that are sanctified by the truth, thus referencing the two classes in the debate of Habakkuk chapter two. In chapter twenty-nine, Isaiah begins by doubling the word Ariel, which is another name for Jerusalem.

«پناهگاهِ دروغ‌ها»، که «گمراهیِ نیرومند» را پدید آورد، سرانجام مجازاتِ قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را به همراه می‌آورد. رسول پولس گروهی را که حقیقت را دوست نمی‌دارند، و گروهی را که به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، مشخص می‌کند و بدین‌سان به دو گروهِ مطرح در بحثِ بابِ دومِ حبقوق اشاره می‌کند. در باب بیست‌ونهم، اشعیا با دوبار آوردنِ واژهٔ «آریئل» آغاز می‌کند که نامی دیگر برای اورشلیم است.

> Woe to Ariel, to Ariel, the city where David dwelt! add ye year to year; let them kill sacrifices. Isaiah 29:1.

> وای بر آریئِل، آریئِل، شهری که داوود در آن سکونت داشت! سال را بر سال بیفزایید؛ بگذارید قربانی‌ها را ذبح کنند. اشعیا ۲۹:۱.

The symbolic doubling of “Ariel” (the city of Jerusalem ), is once again condemned by a “woe.” The killing of sacrifices from “year to year” represents the progressive rebellion that began in 1863. The following verses outline the judgment that will take place upon the Seventh-day Adventist church in the period of the Sunday law crisis. In verse nine a “wonder” is identified, that emphasizes the debate of methodology, while also identifying the rebellious condition of Adventism as an element of the message of the Midnight Cry, which is also associated with the second angel as represented by the doubling of “Ariel” in the first verse.

دو برابر شدن نمادینِ «آریل» (شهر اورشلیم)، بار دیگر با یک «وای» محکوم می‌شود. ذبحِ قربانی‌ها به‌صورت «سال‌به‌سال» نمایانگر طغیانِ تدریجی‌ای است که در سال ۱۸۶۳ آغاز شد. آیاتِ بعدی داوری‌ای را ترسیم می‌کنند که در دورهٔ بحرانِ قانونِ یکشنبه بر کلیسای ادونتیستِ روز هفتم واقع خواهد شد. در آیهٔ نهم یک «شگفتی» شناسایی می‌شود که بر مناقشهٔ روش‌شناسی تأکید می‌کند و در عینِ حال وضعیتِ سرکشِ ادونتیسم را به‌عنوان عنصری از پیامِ فریادِ نیمه‌شب مشخص می‌سازد؛ پیامی که همچنین با فرشتهٔ دوم مرتبط است، همان‌گونه که در آیهٔ نخست با دو برابر شدنِ «آریل» نمایان گردیده است.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Isaiah 29:9–14.

> درنگ کنید و شگفت شوید؛ فریاد کنید و بانگ برآورید: آنان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلو‌تلو می‌خورند، اما نه از نوشیدنیِ مست‌کنندهٔ قوی. زیرا خداوند بر شما روحِ خوابِ گران را فرو ریخته و چشمانتان را بسته است: پیامبران و رهبرانِ شما، یعنی بینایان، را پوشانده است. و رؤیای همه نزد شما همچون سخنانِ کتابی مهرشده شده است؛ آن را به نزد کسی دانا می‌برند و می‌گویند: از تو می‌خواهیم این را بخوان؛ و او می‌گوید: نمی‌توانم، زیرا مهر شده است. و کتاب را به کسی که بی‌سواد است می‌سپارند و می‌گویند: از تو می‌خواهیم این را بخوان؛ و او می‌گوید: من باسواد نیستم. از این‌رو خداوند گفت: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا حرمت می‌نهند، اما دلشان را از من دور ساخته‌اند، و ترسشان از من تعلیمی است که از احکامِ آدمیان آموخته‌اند، بنابراین، اینک، در میان این قوم کاری شگرف و شگفت‌انگیز انجام خواهم داد؛ زیرا حکمتِ دانایانشان نابود خواهد شد و فهمِ خردمندانشان پنهان خواهد گردید. اشعیا ۲۹:۹-۱۴.

In the “debate” that was recorded in chapter twenty-seven, and represents the argument of true methodology versus false methodology, the drunkenness of the scornful men that rule Jerusalem is identified as a blindness that prevents the leadership of Adventism from understanding the book that is sealed. The books of Daniel and Revelation are the same book, and the portion of the book that is unsealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ. It includes the enigma of the “eighth being of the seven”. It is represented by the “secret” Daniel was given to understand in chapter two. It is the “hidden history” of the Seven Thunders. It is the message of Islam of the third “Woe”, and the message of the “Midnight Cry”.

در «مناظره»ای که در فصل بیست‌وهفتم ثبت شده و نمایانگر جدال میان روش‌شناسی راستین و روش‌شناسی باطل است، مستیِ مردان استهزاگری که بر اورشلیم حکم می‌رانند، به‌عنوان کوری‌ای شناسایی می‌شود که رهبری ادونتیسم را از فهم کتابِ مُهر و موم‌شده بازمی‌دارد. کتاب‌های دانیال و مکاشفه در حقیقت یک کتاب‌اند، و بخشی از کتاب که درست پیش از بسته شدن مهلت گشوده می‌شود، مکاشفهٔ عیسی مسیح است. این شامل معمای «موجودِ هشتم از میان هفت» است. این با «راز»ی نمایانده می‌شود که در فصل دوم به دانیال برای فهم عطا شد. این همان «تاریخِ پنهانِ» هفت رعد است. این پیام اسلامِ «وای» سوم است، و پیامِ «فریادِ نیمه‌شب».

The single book of Daniel and Revelation is given to those that have been represented by the Sanhedrin in the time of Christ, who symbolize a system of leadership that professes to uphold and defend God’s truth, but ultimately participates in the crucifixion of the Truth. The system typified by the Sanhedrin, is the scornful men that rule Jerusalem. They are given the book that is sealed, and their distinguished, and educated and scholarly response as to what the book means is that they cannot read it, for it is sealed. Then the flock that has been trained to follow only those that are set apart as leaders, are given the same book, and their response is they will only understand it, if the scornful men that rule Jerusalem, the Sanhedrin of the last days, tell them what it means.

کتاب واحدِ دانیال و مکاشفه به کسانی داده می‌شود که در زمان مسیح سنهدرین نمایندهٔ آنان بود؛ کسانی که نمادِ نظامی از رهبری‌اند که مدعیِ پاسداری و دفاع از حقیقتِ خداست، اما در نهایت در به صلیب کشیدنِ حقیقت مشارکت می‌کند. نظامی که سنهدرین مظهرِ آن است، همان مردانِ استهزاگری هستند که بر اورشلیم حکم می‌رانند. به آنان کتابِ مُهر و مُوم‌شده داده می‌شود، و پاسخِ موقر و فرهیخته و دانشورانه‌شان دربارهٔ معنای کتاب این است که نمی‌توانند آن را بخوانند، چون مُهر و مُوم شده است. سپس به گله‌ای که تربیت شده است تا فقط از کسانی پیروی کند که به‌عنوان رهبران از دیگران جدا شده‌اند، همان کتاب داده می‌شود، و پاسخشان این است که تنها در صورتی آن را خواهند فهمید که مردانِ استهزاگری که بر اورشلیم حکم می‌رانند، سنهدرینِ آخرالایام، به آنان بگویند معنایش چیست.

The methodology that was given to William Miller, and then to Future for America, is a waymark of prophetic history. It is a waymark that identifies a life and death testing question. Without the correct methodology the message of the latter rain is “as the words of a book that is sealed.” Without the message of the latter rain, the experience produced by the message is impossible to obtain. That methodology is the process of bringing prophetic line upon prophetic line, from here in the Bible, and there in the Bible. The debate over methodology began when the first message was empowered, in both the beginning and ending histories of the last days.

روش‌شناسی‌ای که به ویلیام میلر و سپس به فیوچر فور آمریکا داده شد، نشانهٔ راهی در تاریخِ نبوت است. این نشانهٔ راه پرسشِ آزمونیِ مرگ و زندگی را مشخص می‌کند. بدون روش‌شناسیِ درست، پیامِ بارانِ پسین «مانند سخنانِ کتابی مهر و موم‌شده» است. بدون پیامِ بارانِ پسین، تجربه‌ای که آن پیام پدید می‌آورد دست‌یافتنی نیست. آن روش‌شناسی فرایندِ قرار دادنِ خطّ نبوی بر خطّ نبوی است؛ از این‌جا در کتاب مقدس و از آن‌جا در کتاب مقدس. جدل بر سرِ روش‌شناسی زمانی آغاز شد که پیامِ نخست قدرت یافت، هم در تاریخ‌های آغازین و هم در تاریخ‌های پایانیِ ایامِ آخر.

In the beginning history of the Millerite movement the debate began on August 11, 1840, and was repeated at the end of that history in the period of time when the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean Millerite movement. The debate began again in the history of the Laodicean movement of the third angel on September 11, 2001, and it is repeated at the end of that movement when the Laodicean movement of the third angel transitions to the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning test of the Millerites, and the ending test of the Millerites, the test was represented by the methodology of the Elijah messenger. Jesus, as the Alpha and Omega, always illustrates the end with the beginning.

در بخش آغازینِ تاریخِ جنبش میلری‌ها، آن بحث در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد و در پایانِ آن تاریخ، در دوره‌ای که جنبش فیلادلفیاییِ میلری‌ها به جنبش لاودیکیه‌ایِ میلری‌ها گذار کرد، تکرار شد. آن بحث بار دیگر در تاریخِ جنبشِ لاودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آغاز شد و در پایانِ آن جنبش، هنگامی که جنبشِ لاودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار گذار می‌کند، تکرار می‌شود. در آزمون آغازینِ میلری‌ها و آزمون پایانیِ آنان، این آزمون با شیوهٔ پیام‌آورِ ایلیا نمود پیدا می‌کرد. عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد.

The methodology of bringing line upon line is what we will now employ as we take up our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

اکنون روشِ خط‌به‌خط را به کار خواهیم گرفت، وقتی در مقالهٔ بعدی بررسی خود از باب‌های چهارم و پنجم کتاب دانیال را آغاز می‌کنیم.

> “No one has a true message fixing the time when Christ is to come or not to come. Be assured that God gives no one authority to say that Christ delays His coming five years, ten years, or twenty years. ‘Be ye also ready: for in such an hour as ye think not the Son of man cometh’ (Matthew 24:44). This is our message, the very message that the three angels flying in the midst of heaven are proclaiming. The work to be done now is that of sounding this last message of mercy to a fallen world. A new life is coming from heaven and taking possession of all God’s people. But divisions will come in the church. Two parties will be developed. The wheat and tares grow up together for the harvest.

> هیچ‌کس پیام حقیقی‌ای ندارد که زمان آمدن یا نیامدن مسیح را معین کند. خاطرجمع باشید که خدا به هیچ‌کس اختیار نداده است بگوید مسیح آمدن خود را پنج سال، ده سال یا بیست سال به تأخیر می‌اندازد. «پس شما نیز آماده باشید، زیرا در ساعتی که انتظار ندارید، پسر انسان می‌آید» (متی ۲۴:۴۴). این پیام ماست؛ همان پیامی که سه فرشته‌ای که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، اعلام می‌کنند. کاری که اکنون باید انجام شود، ابلاغ این آخرین پیام رحمت به جهانی سقوط‌کرده است. حیاتی نو از آسمان می‌آید و همهٔ قوم خدا را فرا می‌گیرد. اما در کلیسا تفرقه‌ها پدید خواهد آمد. دو گروه شکل خواهند گرفت. گندم و علف‌های هرز تا زمان برداشت با هم می‌رویند.

> “The work will grow deeper and become more earnest to the very close of time. And all who are laborers together with God will contend most earnestly for the faith once delivered to the saints. They will not be turned from the present message, which is already lightening the earth with its glory. Nothing is worth contending for but the glory of God. The only rock that will stand is the Rock of Ages. The truth as it is in Jesus is the refuge in these days of error….

> این کار ژرف‌تر خواهد شد و تا پایان زمان هرچه جدی‌تر می‌گردد. و همۀ کسانی که با خدا همکارند، با نهایت جدیت برای ایمانی که یک‌بار به مقدسان سپرده شد مجاهده خواهند کرد. آنان از پیام کنونی، که هم‌اکنون زمین را با جلال خود روشن می‌کند، روی برنمی‌گردانند. هیچ چیز جز جلال خدا ارزش مجاهده ندارد. تنها صخره‌ای که پابرجا خواهد ماند، صخرۀ قرون است. حقیقت، همان‌گونه که در عیسی است، پناهگاه در این روزهای گمراهی است....

> “Prophecy has been fulfilling, line upon line. The more firmly we stand under the banner of the third angel’s message, the more clearly shall we understand the prophecy of Daniel; for the Revelation is the supplement of Daniel. The more fully we accept the light presented by the Holy Spirit through the consecrated servants of God, the deeper and surer, even as the eternal throne, will appear the truths of ancient prophecy; we shall be assured that men of God spake as they were moved upon by the Holy Ghost. Men must themselves be under the influence of the Holy Spirit in order to understand the Spirit’s utterances through the prophets. These messages were given, not for those that uttered the prophecies, but for us who are living amid the scenes of their fulfillment.

> نبوت‌ها گام‌به‌گام در حال تحقق بوده‌اند. هرچه استوارتر زیر پرچم پیام فرشته سوم بایستیم، نبوت دانیال را روشن‌تر درخواهیم یافت؛ زیرا مکاشفه مکمل دانیال است. هرچه کامل‌تر نوری را که روح القدس از طریق خادمان وقف‌شده خدا عرضه می‌کند بپذیریم، حقایق نبوت‌های باستانی عمیق‌تر و استوارتر، همچون تخت ابدی, نمایان خواهند شد؛ یقین خواهیم یافت که مردان خدا به الهام روح القدس سخن گفتند. انسان‌ها خود باید زیر نفوذ روح القدس باشند تا گفتارهای روح را از طریق انبیا درک کنند. این پیام‌ها نه برای آنان که آن نبوت‌ها را بر زبان آوردند، بلکه برای ما که در میان صحنه‌های تحقق آنها زندگی می‌کنیم، داده شده‌اند.

> “I would not feel that I could present these things, if the Lord had not given me this work to do. There are others besides yourself, and more than one or two, who like you think they have new light, and are all ready to present it to the people. But it would be pleasing to God for them to accept the light already given and walk in it, and base their faith upon the Scriptures, which sustain the positions held by the people of God for many years. The everlasting gospel is to be proclaimed by human agents. We are to sound the messages of the angels which are represented as flying in the midst of heaven, with the last warning to a fallen world. If we are not called upon to prophesy, we are called to believe the prophecies, and to cooperate with God in giving light to other minds. This we are trying to do.” Selected Messages, book 2, 113, 114.

> اگر خداوند انجام این کار را به من نسپرده بود، احساس نمی‌کردم که بتوانم این مطالب را ارائه کنم. غیر از شما نیز کسان دیگری هستند، و نه فقط یکی دو نفر، که مانند شما می‌پندارند نوری تازه یافته‌اند و همگی آماده‌اند آن را به مردم عرضه کنند. اما آنچه پسندیدهٔ خداست این است که نوری را که از پیش عطا شده بپذیرند و در آن سلوک کنند، و ایمان خود را بر کتاب مقدّس بنا نهند؛ همان که مواضعی را که قوم خدا در سال‌های بسیار نگاه داشته‌اند، تأیید می‌کند. انجیل جاودان باید به‌واسطهٔ انسان‌ها اعلام شود. ما باید پیام‌های آن فرشتگانی را که به‌صورت پروازکنان در میانهٔ آسمان به تصویر کشیده شده‌اند و آخرین هشدار را به جهانی سقوط‌کرده می‌رسانند، طنین‌انداز کنیم. اگر فراخوانده نشده‌ایم که نبوّت کنیم، فراخوانده شده‌ایم که به نبوّت‌ها ایمان بیاوریم و در روشن ساختن اذهان دیگر با خدا همکاری کنیم. این همان کاری است که می‌کوشیم انجام دهیم. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، صفحات ۱۱۳ و ۱۱۴.

Back to Articles