Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

کتاب دانیال - شماره شصت‌وپنج

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

پرده‌برداریِ نبوی: درکِ ناکامیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و پیامِ در حال آشکارشدنِ فریادِ نیمه‌شب در روزهای آخرالزمان

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، نخستین ناامیدی برای جنبش اصلاحیِ خدا در روزهای آخر فرا رسید. این واقعه یک نشانهٔ راه را در تاریخِ وایِ سوم رقم زد؛ تاریخی که همان تاریخِ بارانِ دیرهنگام است و همچنین تاریخِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر. آن تاریخ در هر جنبشِ اصلاحیِ تاریخِ مقدس بازنمایی شده است، و به‌طور مشخص‌تر در تاریخِ جنبشِ میلریتی بازنمایی شد و با مثلِ ده باکره به تصویر کشیده شد، و نمایانگر تاریخِ نبوی‌ای است که هر پیامبری آن را شناسایی کرده است.

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نخستین ناکامیِ این جنبش را رقم می‌زند و از این رو نشانهٔ فرارسیدنِ زمانِ تأخیر در مثلِ ده باکره و در حبقوق است. در تاریخِ میلری، همان شواهدی که آنان را به اعلامِ نادرست کشانده بود، دیده شد که تاریخِ درست را تعیین می‌کند. آنگاه زمانِ تأخیرِ مثلِ ده باکره به‌عنوان «حقیقتِ حاضر» شناخته شد، و آن زمانِ تأخیر همان زمانِ تأخیرِ مذکور در حبقوق بابِ دو بود. مثلِ ده باکره به‌معنای واقعیِ کلمه تکرار می‌شود، و این واقعیت نشان می‌دهد که تنها کسانی که در آن ناکامی درگیر بودند، نامزد آن‌اند که یا باکره‌ای دانا باشند یا نادان.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

پیکرهٔ عظیم ادونتیسم لاودیکیه‌ای با رسیدن وای سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آزموده شد، و هنگامی که پیشگویی ناموفقِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ سپری شد، ادونتیسم لاودیکیه‌ای به حال خود رها شد تا بی‌هدف دوباره به‌سوی رم بازگردد؛ همان‌گونه که پروتستان‌ها در تاریخ جنبش میلریتی چنین بودند.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

پیروان میلر نه تنها دورۀ تأخیر را تحققِ مَثَلِ ده باکره دانستند، بلکه دریافتند که در کتاب حبقوق، فرمانِ انتظار کشیدن برای رؤیا، هرچند تأخیر می‌کرد، همان نشانۀ نبوی بود. سپس حبقوق تأیید می‌کند که همان رؤیایی که به‌اشتباه ارائه شده و نخستین نومیدی را پدید آورده بود، همان رؤیایی بود که در پایان «سخن خواهد گفت».

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> زیرا این رؤیا هنوز برای زمانی مقرر است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه دیر کند، منتظرش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

پیامی که نخستین ناامیدی را پدید آورد، همان پیامی بود که قرار بود در آیندهٔ نزدیک تحقق‌یافته شناخته شود، اما این پیام همچنان بر استدلال‌های نبویِ پیشین تکیه داشت که در نخستین اعلام نادرست به کار گرفته شده بودند.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

در تاریخ میلریتی، نخست قومِ عهدِ پیشین آزموده شد و سپس قومِ عهدِ جدید آزموده شد. آزمون برای پروتستان‌ها زمانی آغاز شد که فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ ده ــ که همان فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ چهارده است ــ در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل شد. آزمون آنان با نخستین ناامیدی و آمدنِ فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده به پایان رسید.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

در تاریخ پیروان میلر، آزمون آنان با آمدن فرشتهٔ دوم در نخستین ناامیدی آغاز شد و با رسیدن فریاد نیمه‌شب پایان یافت؛ همان‌گونه که خواهر وایت آن را به‌صورت انبوهی از فرشتگان که به فرشتهٔ دوم می‌پیوندند، به تصویر می‌کشد. به قدرت روح‌القدس، پیروان میلر که پیام فریاد نیمه‌شب را شناختند و پذیرفتند، سپس از پیروان میلر که پیامی را که از هر سو بر آنان فرو می‌ریخت نمی‌شناختند، جدا شدند. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم رسید و آن رؤیایی که درنگ کرده بود، آنگاه به سخن آمد.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

در تاریخ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، نخست قومِ عهدِ پیشین آزموده شدند و سپس قومِ عهدِ جدید. آزمون برای ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای زمانی آغاز شد که صدای نخستِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده، یعنی همان فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد. آزمونِ آنان با سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به پایان رسید.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

در جنبشِ فرشتهٔ سوم، آزمونِ صد و چهل و چهار هزار با فرا رسیدنِ نخستین سرخوردگی آغاز شد و با فرا رسیدنِ پیامِ ندای نیمه‌شب به پایان خواهد رسید. به قدرتِ روح‌القدس، کسانی که اکنون پیامِ ندای نیمه‌شب را می‌شناسند و می‌پذیرند، آنگاه از نادانان و شریرانی که پیامِ چندوجهی‌ای را که اکنون از هر سو بر آنان می‌بارد نشناختند، جدا می‌شوند.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

با فرا رسیدن قانون یکشنبه که به زودی در راه است، دومین «ندا»ی فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۸ به صدا در می‌آید، و این همان رؤیایی نیز هست که «درنگ کرد» و اکنون سخن می‌گوید. همچنین نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است که «گسترش می‌یابد» تا به فریاد بلند برسد.

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

فریادِ نیمه‌شب به‌صورت فرشتگانِ بسیاری که به فرشتهٔ پیشین ملحق می‌شوند بازنمایی شده است. پیامِ فریادِ نیمه‌شب چندین مؤلفه دارد که به کلّ پیام کمک می‌کنند، و فرشتگان نمادِ پیام‌ها هستند. در تاریخِ میلریتی، پیشگامی که به‌عنوان کسی که رهبریِ گردآوریِ پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ حقیقی را بر عهده داشت شناخته می‌شود، ساموئل اس. اسنو بود. در آن تاریخ به‌خوبی مستند است که فهمِ اسنو از پیامِ فریادِ نیمه‌شب در طولِ یک دورهٔ زمانی تکامل یافت.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

آن تاریخ حرف به حرف تکرار می‌شود، و پیامِ آخرین فریادِ نیمه‌شب از پایانِ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به‌طور علنی در حال شکل‌گیری است. این صرفاً پیامِ اسلام نیست، بلکه همچنین شامل پیامِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. همچنین شامل مکاشفه‌ای است مبنی بر این‌که دو شاخِ وحشِ زمین هر دو از «مرگ و رستاخیز» می‌گذرند و با تصویرِ وحش موازات دارند؛ همان که در همان تاریخ معمای نبویِ «هشتم از هفت است» را تحقق می‌بخشد. این پیام شامل مکاشفاتی نیز هست که با «تاریخِ پنهانِ» هفت تندر پیوند دارد، و معمای نبویِ «سنگی» را که رد شد و «سرِ زاویه» شد، تحقق می‌بخشد؛ زیرا «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش آشکار می‌شود که رشته‌ای است که همهٔ حقایقِ تاریخِ میلر را با حقایقی که در زمانِ پایان در ۱۹۸۹ گشوده شدند، به‌هم می‌بافد. مزمورنویس چنین می‌گوید:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> سنگی که بناها رد کردند، سنگِ سرِ زاویه شده است. این کارِ خداوند است؛ و در نظر ما شگفت‌انگیز است. این است روزی که خداوند ساخته است؛ در آن شادی خواهیم کرد و شادمان خواهیم بود. مزمور ۱۱۸: ۲۲–۲۴.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

«سنگ»، که نخستین «گوهر»ی بود که ویلیام میلر کشف کرد (و گوهرها سنگ‌اند)، همان «روزی است که خداوند ساخته است». در مقالات پیشین نشان داده شده که ساختار و واژگان فرمانِ سبت با ساختار چرخهٔ مقدسِ هفت‌گانه، چنان‌که در کتاب لاویان، باب بیست‌وپنج، بیان شده است، یکسان است. استراحت در روز هفتم نماد آرمیدنِ زمین در سال هفتم بود، و هنگامی که این دو فرمان به این شیوه در نظر گرفته شوند، گواهی می‌دهند که در نبوت‌های کتاب مقدس، یک روز نمایندهٔ یک سال است.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

آنها همچنین نشان می‌دهند که برداشتی که میلر درباره «هفت بار» خشم خدا در لاویان باب بیست‌وشش اعلام کرد، به‌صورت «یک روز» بیان شده است، زیرا خداوند چرخهٔ مقدس هفت‌ساله را مقرر کرد، همان‌گونه که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید و در روز هفتم آرام گرفت.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

وقتی عیسی مثل تاکستان را به پایان رساند، از فریسیان سؤالی پرسید.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> پس هنگامی که صاحب تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟ به او گفتند: او آن مردمان شریر را به‌سختی نابود خواهد کرد و تاکستان خود را به باغبانان دیگری خواهد سپرد که میوه‌هایش را در موسم‌هایش به او بدهند. عیسی به ایشان گفت: آیا هرگز در کتب نخوانده‌اید: «سنگی که بناها رد کردند، همان شد سرِ زاویه؛ این از جانبِ خداوند است و در نظر ما شگفت‌انگیز است»؟ از این‌رو به شما می‌گویم: ملکوتِ خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی داده خواهد شد که میوهٔ آن را به بار آورد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد خواهد کرد. و چون رؤسای کاهنان و فریسیان مثل‌های او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ آنان سخن می‌گوید. متی ۲۱:۴۰-۴۵

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

مثل تاکستان، حکایت از آن دارد که قوم برگزیدهٔ پیشین کنار گذاشته می‌شود و ملکوت به قوم برگزیده‌ای تازه واگذار می‌گردد. «سنگی» که به گفتهٔ عیسی رد شد، همان «سنگی» است که بسته به اینکه چگونه پذیرفته شود، یا نجات می‌دهد یا نابود می‌کند. «سنگ» باید در سیاقی که عیسی به کار برد، حقیقتی کتاب‌مقدسی باشد، زیرا توانایی آوردن میوهٔ عدالت را دارد، و عدالتِ مسیح تنها زمانی در مردان و زنان به بار می‌نشیند که کلامِ حقیقتِ او را بپذیرند.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

«سنگ» آموزه‌ای است که یا پذیرفته می‌شود یا رد می‌شود، و عیسی «کلمه» است، و در کتاب اعمال رسولان، پطرس «سنگ» را مسیح می‌خواند.

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> پس بر همهٔ شما و بر تمامی قوم اسرائیل معلوم باشد که به نام عیسی مسیحِ ناصری، همان که شما او را مصلوب کردید و خدا او را از مردگان زنده کرد، این مرد در برابر شما سالم ایستاده است. این همان سنگی است که شما بنّایان آن را ناچیز شمردید و سرِ زاویه شده است. و در هیچ‌کسِ دیگر نجات نیست، زیرا زیر آسمان به آدمیان نام دیگری داده نشده است که به‌وسیلهٔ آن باید نجات یابیم. اعمال رسولان ۴:۱۰‏–‏۱۲.

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

و سپس در اول پطرس، او مفهوم نمادینِ «سنگ» را حتی فراتر می‌برد، اما آن را در همان زمینهٔ کنار گذاشته‌شدن قومِ عهدِ پیشین و انتخابِ قومی تازه به‌عنوان قومِ برگزیده حفظ می‌کند؛ قومی که، به گفتهٔ او، «در گذشته قومی نبودند، اما اکنون قومِ خدا هستند؛ که رحمتی نیافته بودند، اما اکنون رحمت یافته‌اند.»

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> شما که نزد او می‌آیید، نزد آن که چون سنگی زنده است—هرچند از سوی انسان‌ها مردود شده، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست—شما نیز، چون سنگ‌های زنده، بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی باشید، کهانتی مقدس، برای تقدیم قربانی‌های روحانی که به‌واسطهٔ عیسی مسیح مورد قبول خداست. از این رو در کتاب نیز آمده است: «اینک در صهیون سنگِ زاویه‌ایِ اصلی می‌نهم، برگزیده و گران‌بها؛ و هر که بر او ایمان آورد، هرگز شرمسار نخواهد شد.» پس برای شما که ایمان دارید، او گران‌بهاست؛ اما برای نافرمانان، همان سنگی که معماران رد کردند، سرِ زاویه شد، و نیز سنگی برای لغزش و صخره‌ای برای افتادن؛ برای آنان که به سبب نافرمانی از کلام می‌لغزند—و برای همین نیز مقرر شده بودند. اول پطرس ۲:۴‏-‏۸.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

پطرس دربارهٔ قوم برگزیدهٔ پیشین می‌گوید: «برای آنان که نافرمان‌اند، همان سنگی که بناها رد کردند، سرِ زاویه شده است؛ و سنگِ لغزش و صخرهٔ لغزش است، برای آنان که به کلام می‌لغزند، زیرا نافرمان‌اند؛ و برای همین نیز مقرر شده بودند.»

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

هر تصویرِ مقدسِ بنیاد، نمایانگرِ عیسی است.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند غیر از آن بنیاد که نهاده شده است، بنیاد دیگری بگذارد که همان عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:۱۱

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

بنیادی که پیروان میلر پی‌ریزی کردند، صخرهٔ اعصار (سنگ) بود.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> «هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

نخستین گوهری که میلر کشف کرد و بخشی از بنیاد میلریتی شد، که همچون «صخرهٔ ادوار» است، «هفت زمانِ» لاویان بیست‌وشش بود؛ و همان «هفت زمان» نخستین حقیقت بنیادینی بود که آن پیشگامان میلریتی که تازه بنیاد میلریتی را بنا کرده بودند کنار گذاشتند. این بناکنندگان بودند که می‌بایست سنگِ بنیادین را رد کنند. آن «سنگ»، که نماد مسیح است، همچنین همان روزی است که خداوند ساخت؛ زیرا او روز هفتم را روز استراحت قرار داد و سال هفتم را سالی قرار داد که زمین استراحت کند. در سال ۱۸۶۳، سنگِ بنیاد رد شد، اما قرار است «سرِ زاویه» و «سنگِ لغزش» برای نافرمانان شود.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

پیام اسلامِ وای سوم، موضوعِ جنبشِ اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و فرایندِ آزمایش هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ فصلِ هجدهِ مکاشفه فرود آمد، همزمان با فرو ریختنِ ساختمان‌های عظیمِ شهر نیویورک در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱. ادونتیسم در خصوص این شناساییِ نبوی که یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ فرارسیدنِ «روز بادِ شرقی» بود، سکوت کرد. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، هنگامی که دو شاهدِ فصل یازدهمِ مکاشفه در خیابان‌های آن شهر عظیم کشته شدند، آنان عقب ماندند. آزمونِ ادونتیسم پایان یافت، و آزمونِ کسانی که مدعیِ شناختِ پیامِ اسلام بودند آغاز شد.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

پس از آنکه تا پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بی‌جان در خیابان‌ها افتاده بودند، استخوان‌های خشکِ مرده سپس به‌وسیلهٔ نخستین پیامِ حزقیال برانگیخته شدند. پیام دوم حزقیال، پیامِ چهار بادِ اسلام در وایِ سوم است که نمایانگر مهرگشاییِ تدریجیِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است؛ همان بینشی که درنگ کرد و مضمونِ سراسرِ دورهٔ این جنبش است. آنگاه پرده از حقایق گوناگونی برداشته شد، زیرا پیام فریاد نیمه‌شب پیامی چندوجهی است. نخستین حقیقتی که در برابرِ استخوان‌های خشکِ مرده قرار گرفت، همان نخستین حقیقتی بود که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای آن را رد کرده بود، و آن نمایانگر حقیقتی است که گذارِ لاودیکیه به فیلادلفیا را مشخص می‌کند.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

حقیقت، پیام مُهر و موم‌کننده است و بنابراین لازم است که هم از نظر فکری و هم از نظر روحانی در آن تثبیت شویم. اینکه فقط دریابیم دوره‌ای که دو شاهد در خیابان مرده بودند نمادی از پراکندگیِ «هفت زمان» است، کافی نیست؛ بلکه پذیرشِ تجربیِ حقیقت را نیز می‌طلبد.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

گوهرهای میلر که نمایانگر حقایقِ گشوده‌شده در زمانِ پایان در سال 1798 هستند، به آزمایشی برای باکره‌های ایام آخر تبدیل می‌شوند. تجربهٔ تثبیت شدن در حقیقت به‌صورت «روحانی» با نخستین گوهر میلر نمایان می‌شود، و تثبیت شدن «فکری» در حقیقت با پیام اسلامِ «وایِ سوم» نمایان می‌شود. فراخوان به توبه و اعتراف که با «هفت زمان» به تصویر کشیده شده است، کاری را مشخص می‌کند که در همراهی با مسیح در قدس‌الاقداس انجام می‌گیرد و با رؤیای «ماره» نشان داده می‌شود.

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

برداشتِ «عقلانی» از اسلامِ «وای سوم» با رؤیای «chazon» بازنمایی می‌شود و هر دو برای کسانی که مهر خواهند شد لازم‌اند. در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لاودیکیایی بازسازیِ اَریحا را برگزید و کارِ احیای اورشلیم را رها کرد. اَریحا نمادِ توانگری است، همان‌گونه که نابیناییِ لاودیکیایی نیز آن را نشان می‌دهد.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> «یکی از نیرومندترین دژهای آن سرزمین—شهر بزرگ و ثروتمند اَریحا—در برابرشان قرار داشت، اما کمی دورتر از اردوگاهشان در جلجال. در مرز دشتی حاصلخیز که سرشار از فراورده‌های غنی و گوناگون نواحی گرمسیری بود، و کاخ‌ها و معابدش مأوای تجمل و فساد بود، این شهر مغرور، پشت باروهای عظیم خود، به خدای اسرائیل به چالش برمی‌خاست. اَریحا یکی از مراکز اصلی بت‌پرستی بود و به‌ویژه به عِشتاروت، الههٔ ماه، اختصاص داشت. در این‌جا پلیدترین و خوارکننده‌ترینِ دین کنعانیان گرد آمده بود. قوم اسرائیل، که نتایج هولناک گناهشان در بیت‌فغور هنوز در ذهن‌شان تازه بود، نمی‌توانستند به این شهر مشرک جز با انزجار و وحشت بنگرند.» پدران و پیامبران، ۴۸۷.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

«سنگی» که بنایان در سال 1863، هنگامی که اریحا را بازسازی می‌کردند، رد کردند، همان «هفت زمان» بود که در ایام آخر به حقیقت (گوهر)ی بدل می‌شود که «سرِ زاویه» می‌گردد، زیرا این حقیقت آغاز ادونتیسم در جنبش میلری‌ها را با پایان ادونتیسم در جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به هم می‌بافد. آن گوهر، که همان «هفت زمان» است، همچنین «روزی است که خداوند ساخته است»، و خودِ مسیح است، زیرا او کلمه است و او «حقیقت» است. موضوع اسلام همان مضمونی است که پاک‌سازی هر دو قوم برگزیده، پیشین و جدید، را پدید می‌آورد، و آن پاک‌سازی دوگانه در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد که «روز باد شرقی» بود. در آن روز دیدبانان باید دقیقاً همان سرودی را می‌خواندند که مسیح هنگام اعلان مَثَل تاکستان خواند. یکصد و چهل و چهار هزار، سرود موسی («هفت زمان») و سرود بره را می‌خوانند.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> و دیدم چیزی چون دریای شیشه‌ای آمیخته با آتش؛ و کسانی را که بر وحش و بر تصویرش و بر نشانش و بر عدد نامش پیروز شده بودند، دیدم که بر دریای شیشه‌ای ایستاده بودند و چنگ‌های خدا را در دست داشتند. و سرود موسی، بندهٔ خدا، و سرود بره را می‌خواندند و می‌گفتند: کارهای تو عظیم و شگفت‌انگیزند، ای خداوند، خدای قادر مطلق؛ راه‌های تو عادل و راستند، ای پادشاه قدیسان. مکاشفه ۱۵:‏۲، ۳.

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

«بره» همان مسیح است که ذبح شد، و او در میانهٔ دو هزار و پانصد و بیست روز ذبح شد؛ و این ذبح شدن، قربانیِ جان و خونش را (آنجا که عهد را استوار کرد) با «دعویِ عهدِ او» که در لاویانِ باب بیست‌وششِ موسی آمده است، درهم می‌بافد. سرودِ موسی و بره، سرودِ «chazon» تاریخِ نبوی و سرودِ «mareh» از «ظهور» اوست. این، سرودِ فهمی عقلانی و روحانی است که در دو رؤیای بابِ هشتِ دانیال نمایانده شده است. این، سرودِ قومِ عهد است که مورد داوری قرار می‌گیرد و از او درگذشته می‌شود، در حالی که قومِ برگزیده‌ای تازه برگزیده می‌شود. فرایند انتخاب، و در نتیجه آن سرود، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> او سبب می‌شود نسلِ یعقوب ریشه بدواند؛ اسرائیل شکوفه خواهد داد و جوانه خواهد زد و روی جهان را از میوه پُر خواهد کرد. آیا او را چنان زد که کسانی را که او را می‌زدند، زد؟ یا او همچون کُشتگانِ به‌دستِ او کشته شد؟ به اندازه، هنگامی که سر برمی‌آورد، با آن مجادله خواهی کرد؛ او بادِ سختِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس به این طریق گناهِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمام ثمره این است که گناهِ او برداشته شود: آنگاه که همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌گچ‌های خردشده می‌سازد، بیشه‌ها و بت‌ها دیگر برپا نخواهند ماند. اما شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، و مسکن ترک خواهد شد و مانند بیابان واگذارده می‌شود؛ در آن گوساله خواهد چرید و همان‌جا خواهد آرمید و شاخه‌هایش را خواهد خورد. چون شاخه‌هایش بخشکد، از هم شکسته خواهند شد؛ زنان خواهند آمد و آنها را به آتش خواهند کشید؛ زیرا قومی بی‌فهم‌اند؛ از این‌رو آفریننده‌شان بر ایشان رحم نخواهد کرد، و صورت‌بخششان بر آنان لطفی نخواهد نمود. و در آن روز خواهد شد که خداوند از مجرای رود تا نهرِ مصر خرمن خواهد کوبید، و شما، ای بنی‌اسرائیل، یک‌به‌یک گردآوری خواهید شد. و در آن روز خواهد شد که شیپورِ بزرگ دمیده خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور در آستانهٔ هلاکت بودند و رانده‌شدگان در زمینِ مصر خواهند آمد و خداوند را بر کوهِ مقدس در اورشلیم عبادت خواهند کرد. اشعیا ۲۷:۶–۱۳.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

اگر درست درک شوند، این آیات دوره‌ای از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد را مشخص می‌کنند. آیهٔ ششم تمام این تاریخ را با معرفیِ آغازِ گیاهی که ریشه می‌دواند، سپس شکوفه می‌دهد و غنچه می‌بندد و سرانجام زمین را از میوه پر می‌کند، بیان می‌کند. میوه‌ای که زمین را پر می‌کند، این کار را در «ساعت» انجام می‌دهد که همان بحرانِ قانونِ یکشنبه است. در همان حال که مسیح میوهٔ خود را به انبارِ غلهٔ خویش گرد می‌آورد، داوری را نیز بر بابل می‌آورد. داوری‌ای که در زمانی رخ می‌دهد که زمین از میوه پر شده است، در آیهٔ هفتم نشان داده شده است؛ هنگامی که دو پرسش مطرح می‌شود: «آیا او را همان‌گونه که زنندگانِ او را زد، زده است؟ یا آیا او مطابقِ کشتارِ کسانی که به دستِ او کشته شده‌اند، کشته شده است؟»

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

سپس در آیهٔ هشتم، بارشِ بارانِ پسین با عبارت «به اندازه» مشخص می‌شود. آنچه باعث می‌شود گیاهان سر برآورند، باران است؛ و وقتی آغازِ بارانِ پسین معلوم می‌شود، آغازش با این عبارت نشان داده می‌شود: «به اندازه، آنگاه که جوانه می‌زند.» وقتی بارانِ پسین آغاز می‌شود، «به اندازه» فرو می‌ریزد، زیرا اگر برداشت آمیخته‌ای از حق و باطل باشد، فرو ریختنش بی‌اندازه نخواهد بود.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> هر جانِ حقیقتاً تبدیل‌یافته با اشتیاقی سوزان خواهد خواست دیگران را از تاریکیِ خطا به نورِ شگفت‌انگیز عدالتِ عیسی مسیح بیاورد. فیضانِ عظیمِ روحِ خدا، که با جلالِ خود تمامِ زمین را روشن می‌سازد، نخواهد آمد تا مردمی روشن‌ضمیر نداشته باشیم که از راهِ تجربه بدانند همکار بودن با خدا چه معنا دارد. هرگاه وقفِ کامل و سراسرِ دل به خدمتِ مسیح داشته باشیم، خدا این واقعیت را با ریزشِ بی‌کرانِ روحِ خود تصدیق خواهد کرد؛ اما تا زمانی که بخشِ اعظمِ کلیسا همکارانِ خدا نباشند، چنین نخواهد شد. خدا نمی‌تواند روحِ خود را فرو ریزد هنگامی که خودخواهی و خودلذّت‌جویی این‌چنین آشکار است؛ وقتی روحیه‌ای غالب است که اگر به کلام درآید همان پاسخِ قابیل را بیان می‌کند: «آیا من نگاهبانِ برادرم هستم؟» اگر حقیقتِ این زمان، اگر نشانه‌هایی که از هر سو فزونی می‌گیرند و شهادت می‌دهند که پایانِ همه چیز نزدیک است، برای برانگیختنِ نیروی خفتهٔ آنان که مدعیِ شناختِ حقیقت‌اند کافی نباشد، آنگاه تاریکی‌ای متناسب با نوری که می‌تابیده است این جان‌ها را فرا خواهد گرفت. در روزِ بزرگِ حسابِ نهایی، برای بی‌اعتناییِ خود حتّی سایه‌ای از عذر نخواهند داشت که بتوانند به خدا عرضه کنند. هیچ دلیلی برای عرضه کردن نخواهند داشت که چرا در پرتوِ حقیقتِ مقدّسِ کلامِ خدا زندگی نکردند، سلوک ننمودند و کار نکردند، و بدین‌سان از طریقِ رفتار، همدلی و غیرتِ خود به جهانی تیره از گناه نشان ندادند که قدرت و واقعیتِ انجیل انکارناپذیر است. Review and Herald، ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۶.

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

خواهر وایت این فراز را نقطه‌ای می‌داند که در آن فرشتهٔ مکاشفه فرود می‌آید، زیرا می‌گوید: «افاضهٔ عظیم روحِ خدا که با جلالِ خویش تمامِ زمین را روشن می‌سازد.» در فراز دیگری که بارها در این مقالات نقل کرده‌ایم، او تصریح کرده است که وقتی «ساختمان‌های عظیم نیویورک» «بر زمین افکنده شوند»، «باب هجدهمِ مکاشفه، آیات یک تا سه، تحقق خواهد یافت.»

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> اکنون برای محبوبم سرودی دربارهٔ تاکستان او می‌سرایم. محبوبم تاکستانی بر تپه‌ای بسیار بارور دارد: آن را حصار کشید، سنگ‌هایش را برچید، و با برگزیده‌ترین تاک‌ها غرسش کرد؛ در میانش برجی بنا کرد و در آن حوضِ شراب‌گیری ساخت؛ سپس چشم داشت که انگور بیاورد، اما انگورِ وحشی آورد. و اکنون، ای ساکنانِ اورشلیم و مردانِ یهودا، خواهش می‌کنم میانِ من و تاکستانم داوری کنید. دیگر چه می‌شد برای تاکستانم کرد که من نکرده باشم؟ پس چرا وقتی انتظار داشتم انگور بیاورد، انگورِ وحشی آورد؟ اکنون بیایید؛ به شما می‌گویم با تاکستانم چه خواهم کرد: حصارش را برخواهم داشت تا خورده شود؛ دیوارش را فرو خواهم ریخت تا پایمال گردد. آن را متروک خواهم گذاشت: نه هرس خواهد شد و نه بیل زده خواهد شد؛ بلکه خارها و بوته‌های خاردار در آن خواهد رویید. همچنین به ابرها فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارند. زیرا تاکستانِ خداوندِ لشکرها، خاندانِ اسرائیل است، و مردانِ یهودا نهالِ دلپسندِ او؛ او چشم به عدالت دوخته بود، و اینک ستم؛ به راستکاری، و اینک فریاد. اشعیا ۵:۱-۷

Back to Articles