Article

# Panium - Number Six

پانیوم - شماره شش

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

نشانه‌های راهِ پیش‌گویانه در دانیال ۱۱: فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، قانون روز یکشنبه و ظهور رمِ مدرن

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹، آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال تحقق یافت. آیهٔ چهل‌ویک قانون یکشنبه در ایالات متحده است، همان‌گونه که آیهٔ شانزده نیز چنین است. از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه در ایالات متحده، آیهٔ چهل تهی است. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ همچنین در آیهٔ دهِ باب یازدهمِ دانیال شناسایی شد؛ آیه‌ای که در ابتدا توسط آنتیوخوس کبیر تحقق یافته بود.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

آنتیوخوس سومِ کبیرِ سلوکی، «پادشاه شمال»، از ۲۲۳ تا ۱۸۷ پیش از میلاد حکومت کرد و پس از جنگ سوم سوری (۲۴۶–۲۴۱ پ.م.) در پی بازپس‌گیری سرزمین‌هایی بود که به بطلمیوسیان («پادشاه جنوب») از دست رفته بود. کارزار او در جنگ چهارم سوری (۲۱۹–۲۱۷ پ.م.) با هدف بازپس‌گیری قول‌سوریه، فینیقیه و فلسطین بود. در ۲۱۹ پ.م. آنتیوخوس به سوی جنوب حرکت کرد و با تصرف سلوکیه در پیریا، صور و پتولماییس (عکّا)، پایگاه‌های ساحلی را بازپس گرفت. در ۲۱۸ پ.م. بیشتر پیشروی کرد، فیلادلفیا (عَمّان) را گرفت و به سوی مرز مصر پیش راند، با هدف بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست‌رفتهٔ سلوکی تا غزه. آنتیوخوس در ۲۱۸ پ.م. پیشروی خود را متوقف کرد، دستاوردها را تحکیم بخشید و برای یورشی سرنوشت‌ساز آماده شد. بطلمیوس چهارم فیلوپاتور، پادشاه بطلمیوسی، ارتشی برای مقابله با او گرد آورد که با نیروهای مصری تقویت شده بود. آیهٔ دهِ باب یازدهمِ دانیال این حرکت آنتیوخوس را بیان می‌کند و بدین‌سان فروپاشی اتحاد شوروی در ۱۹۸۹ را از پیش نمایان می‌سازد و نمونه‌ای برای آیهٔ چهل به دست می‌دهد.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> اما پسرانش برانگیخته خواهند شد و انبوه لشکرهای عظیم را گرد خواهند آورد؛ و یکی یقیناً خواهد آمد و طغیان خواهد کرد و عبور خواهد کرد؛ سپس بازخواهد گشت و برانگیخته خواهد شد، حتی تا دژ او. دانیال ۱۱:۱۰.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

وقتی پادشاهِ شمال در آیهٔ چهل «طغیان می‌کند و می‌گذرد»، این با پادشاهِ شمالِ آیهٔ ده که «طغیان کرده و عبور می‌کند» مطابقت دارد. در هر دو آیه، همان واژه‌های یکسانِ عبری به‌کار رفته‌اند که صرفاً کمی متفاوت ترجمه شده‌اند. این همان تعبیر است که در اشعیا ۸:۸ یافت می‌شود.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> و او از یهودا خواهد گذشت؛ طغیان کرده و عبور خواهد کرد، تا به گردن خواهد رسید؛ و گستردن بال‌هایش پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۸

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

هر یک از سه آیه، شکست یک پادشاهِ جنوبی به دستِ یک پادشاهِ شمالی را نشان می‌دهد. آنتیوخوس، پادشاهِ شمال، بر بطلمیوس، پادشاهِ جنوب، چیره می‌شود؛ همان‌گونه که سنحاریب بر یهودا، پادشاهِ جنوب، چیره شد و همان‌گونه که پادشاهِ شمال در آیهٔ چهل، اتحاد جماهیر شوروی را در سال ۱۹۸۹ از میان برد. سه آیه، همراه با سه تحقق تاریخیِ آن آیات، «زمانِ پایان» را در سال ۱۹۸۹ مشخص می‌کنند. بنابراین، آیهٔ ده سال ۱۹۸۹ است و آیهٔ شانزده قانونِ یکشنبه در ایالات متحده است، همان‌گونه که آیهٔ چهل‌ویک نیز چنین است.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

آیات یازده تا پانزده بخشی از کتاب مقدس است که تحقق تاریخیِ آن، نشانه‌های راهِ نبویِ مشخصی را در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل مشخص می‌کند. پیش از قانون یکشنبه در ایالات متحده، اما پس از ۱۹۸۹، نبرد رافیا و پیامدهای آن در آیات یازده و دوازده آمده است و نبرد پانیوم در آیات سیزده تا پانزده آمده است.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

قانون یکشنبه زمانِ مقرر است؛ زیرا در همان‌جا زخمِ مهلکِ پاپیّت التیام می‌یابد و پاپ به تختِ فرمانروایی بر زمین بازمی‌گردد. نمونه و نمادِ آن، جلوسِ پاپیّت در سال ۵۳۸ و نیز جلوسِ رومِ بت‌پرست در نبردِ آکتیوم بود. هنگامی که به‌طورِ نبوی بر تخت نشانده شد، رومِ بت‌پرست به مدتِ ۳۶۰ سال با اقتدارِ مطلق حکم راند. پس از آن‌که پاپیّت در سال ۵۳۸ بر تخت نشست، به مدتِ هزار و دویست و شصت سال با اقتدارِ مطلق حکم راند. و چون زخمِ مهلک در قانونِ یکشنبه التیام یابد، پاپیّت به‌طورِ مطلق برای ۴۲ ماهِ نمادین حکومت خواهد کرد.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> و دیدم یکی از سرهایش گویی زخمی مرگبار برداشته بود؛ و زخم مرگبارش شفا یافت؛ و تمام جهان شگفت‌زده در پی آن وحش رفتند. و اژدها را که به وحش قدرت بخشیده بود پرستیدند؛ و وحش را نیز پرستیدند و می‌گفتند: چه کسی مانند آن وحش است؟ چه کسی قادر است با او جنگ کند؟ و دهانی به او داده شد که سخنان بزرگ و کفرگویی‌ها می‌گفت؛ و به او قدرت داده شد که چهل و دو ماه دوام آورد. مکاشفه ۱۳:۳-۵.

Verse 27 says “both” of these kings:

آیه ۲۷ می‌گوید «هر دو»ی این پادشاهان:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دل‌های این دو پادشاه بر آن است که شرارت کنند، و بر سر یک میز دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا هنوز پایان در وقتِ مقرر خواهد بود. دانیال ۱۱:۲۷.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

دو پادشاهِ آیهٔ بیست‌وهفت همان پادشاهانِ دو آیهٔ پیشین‌اند که پس از آن در نبرد آکتیوم جنگیدند.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> و او نیرو و دلاوری خود را با لشکری بزرگ بر ضد پادشاه جنوب برخواهد انگیخت؛ و پادشاه جنوب نیز با لشکری بسیار عظیم و نیرومند برای جنگ برانگیخته خواهد شد؛ اما ایستادگی نخواهد کرد، زیرا بر ضد او نیرنگ‌ها خواهند اندیشید. آری، آنان که از سهم خوراک او می‌خورند، او را نابود خواهند کرد، و لشکرش درهم خواهد شکست، و بسیاری کشته بر زمین خواهند افتاد. دانیال ۱۱:۲۵، ۲۶.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

از این رو، آیهٔ بیست‌وهفتم ناسازگاری‌ای پدید می‌آورد که باید پیش از ادامه آن را درک کنیم. در آیهٔ بیست‌وچهارم، «زمان» نمایندهٔ دوره‌ای ۳۶۰ ساله است که از نبرد آکتیوم آغاز می‌شود و در موعد مقرر در سال ۳۳۰ پایان می‌یابد.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

پادشاه جنوب در آن نبرد، کلئوپاترا بود که با مارک آنتونی در اتحادی بود. اکتاویوس پادشاه شمال بود که هر دوی ایشان را شکست می‌داد. در زمان معیّن (۳۱ ق.م.) آن دو پادشاه که پیش‌تر بر سر یک سفره نشسته و به یکدیگر دروغ گفته بودند، در نبرد آکتیوم با یکدیگر روبه‌رو می‌شدند.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

دو پادشاهِ بر سر میز با تاریخِ نبردِ پانیوم (آیات ۱۳ تا ۱۵) هم‌خوانی دارند، جایی که اتحادی میان آنتیوخوس کبیر و فیلیپ مقدونی وجود داشت. آن اتحاد تاریخی با اتحاد نمادینی که در نام پانیوم در زمان مسیح—قیصریه فیلیپی—نمایانده شده، متناظر است. این اتحاد همچنین در آیه چهل بازنمایی می‌شود، زمانی که اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ از میان رفت، به‌واسطهٔ اتحادی میان ریگان و پاپ ژان پل دوم. آن دو پادشاه پیش از ۳۱ پیش از میلاد به یکدیگر دروغ می‌گویند، که با قانون یکشنبه در ایالات متحده هم‌خوان است، و بنابراین دروغ‌های آنان پیش از آیه شانزدهم رخ می‌دهد، در طول تاریخی که توسط آیات سیزده تا پانزده نمایش یافته است، که در نبرد پانیوم تحقق یافت، هفده سال پس از نبرد رافیا، و صد و سی‌وهفت سال پیش از آن‌که پومپیوس در تحقق آیه شانزدهم اورشلیم را فتح کند.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

در آیهٔ بیست‌وهشت، اکتاویوس، فاتحِ هر دو، یعنی کلئوپاترا (پادشاه جنوب) و مارک آنتونی، «با دولتِ بسیار به زمینِ خود مراجعت خواهد نمود؛ و دلِ او بر ضدِّ عهدِ مقدّس خواهد بود؛ و اعمالِ عظیم خواهد کرد، و به زمینِ خویش بازخواهد گشت.» اوریاه اسمیت این دو پیروزی را نبردِ آکتیوم در سال 31 ق.م. و ویرانی اورشلیم در سال 70 م. معرّفی می‌کند. بنابراین، آیهٔ بیست‌وهشت تاریخی را معرّفی می‌کند که از نبردِ آکتیوم، که آغازِ 360 سال است، و ویرانی اورشلیم در سال 70 م. شروع می‌شود.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> آنگاه او با ثروت فراوان به سرزمین خود بازخواهد گشت؛ و دلش بر ضد عهد مقدس خواهد بود؛ کارهای بزرگی به عمل خواهد آورد و به سرزمین خود بازخواهد گشت. دانیال ۱۱:۲۸.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

آخرین عبارتِ آیهٔ بیست‌وچهارم (حتی برای مدتی) به بعد، نمایانگر خطی تاریخی است که در سال ۳۱ پیش از میلاد آغاز شد و در آخرین عبارتِ آیهٔ سی‌ویکم (آن مکروهی را که ویرانی می‌آورد برپا خواهد کرد) که در سال ۵۳۸ تحقق یافت، به پایان می‌رسد. این خط با نبرد آکتیوم آغاز می‌شود که آغاز حکمرانی مطلق روم بت‌پرست به مدت سیصد و شصت سال را رقم می‌زند. این خط در سال ۵۳۸ پایان می‌یابد، با آغاز حکمرانی مطلق روم پاپی به مدت هزار و دویست و شصت سال. در متن آیات و تاریخی که آن آیات را تحقق بخشید، وقتِ مقرر در سال ۳۳۰ نشان‌دهندهٔ تقسیم در تاریخ روم بت‌پرست به‌عنوان چهارمین پادشاهی در نبوت کتاب‌مقدس است. پس از دورهٔ نخستِ حکمرانی مطلقِ سیصد و شصت‌ساله، به دنبال آن، دویست و هشت سال فروپاشیِ امپراتوری رخ می‌دهد، پیش از آن‌که نهاد پاپی در آیهٔ سی‌ویکم، در سال ۵۳۸، بر تخت بنشیند. در توالیِ آن هشت آیه، تنها آیهٔ بیست‌وهفتم به تحقق تاریخی‌ای اشاره می‌کند که پیش از نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد رخ داد.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

آیهٔ بیست‌وهفت ملاقاتی میان دو پادشاه را پیش از «زمان مقرر» مشخص می‌کند و آیهٔ بیست‌ونه یک «زمان مقرر» را مشخص می‌کند. «زمان مقررِ» آیهٔ بیست‌وهفت آغاز دورهٔ سیصد و شصت‌ساله است و «زمان مقررِ» آیهٔ بیست‌ونه پایان دورهٔ سیصد و شصت‌ساله است. آغاز و پایان نمایانگر یک «زمان مقرر» هستند.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

قدرت‌گیریِ رومِ بت‌پرست از زمانی آغاز شد که سومین مانعِ جغرافیایی را فتح کرد، همان‌گونه که در دانیال ۸:۹ نشان داده شده است.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> و از یکی از آنها شاخی کوچک بیرون آمد که به‌غایت بزرگ شد، به سوی جنوب، و به سوی شرق، و به سوی سرزمین دلپسند. دانیال ۸:۹.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

اقتدار یافتن در نبرد آکتیوم آغاز شد و متعاقب آن، مطیع شدنِ پادشاهِ جنوب (مصر) در آیهٔ نهمِ فصلِ هشتم آمده است.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

پایان حکومت روم بت‌پرست به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس در سال ۵۳۸ فرا رسید، زمانی که روم پاپی بر سومین مانع جغرافیایی خود چیره شد. تمام دورهٔ پانصد و شصت‌وهشت‌ساله از نبرد آکتیوم تا سال ۵۳۸ با فتح سومین مانع به‌دست روم بت‌پرست و تبدیل شدن آن به چهارمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس آغاز می‌شود و با فتح سومین مانع جغرافیایی به‌دست روم پاپی پایان می‌یابد.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

به‌عنوان چهارمین پادشاهی در پیشگویی‌های کتاب مقدس، تاریخِ موردِ اشاره دو دوره را مشخص می‌کند: نخست زمانی که روم خود را برمی‌افرازد و پس از آن دوره‌ای که سقوطِ روم را توصیف می‌کند. آغازِ نخستین دورهٔ برتری همچنین آغازِ تمام دوره‌ای است که رومِ بت‌پرست به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس حکومت کرد. نخستین دورهٔ برتریِ روم با زمانی مقرر آغاز می‌شود و با زمانی مقرر پایان می‌یابد، و آغازش نیز با پیوستنِ پادشاهی‌های شمال و جنوب همراه است. این دوره با تقسیم به یک پادشاهیِ شرقی و یک پادشاهیِ غربی پایان می‌یابد. آغاز و پایانِ همراه با زمانِ مقرر، و نیز خودِ آغاز و پایان، نمایانگرِ چهار بخشِ پادشاهیِ اسکندر هستند.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

دو وقتِ مقررِ آیات بیست‌وهفت و بیست‌ونه نمایانگر دو نشانۀ راهِ آغاز و پایان‌اند که دوره‌ای را توصیف می‌کنند که در آن روم به‌طور مطلق حکومت می‌کند. در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، در تحقق آیۀ چهل‌ویک و آیۀ شانزده دانیال یازده، دوره‌ای که طی آن روم مدرن برای چهل‌ودو ماه نمادین به‌طور مطلق حکومت می‌کند آغاز می‌شود. نخستین وقتِ مقررِ آیۀ بیست‌وهفت همان قانون یکشنبه در ایالات متحده است و وقتِ مقررِ دوم زمانی را نمایندگی می‌کند که آخرین کشورِ روی زمین از الگوی ایالات متحده پیروی کرده و آخرین قانون یکشنبه را به اجرا می‌گذارد و بدین‌وسیله نشان‌دهندۀ اجرای جهانیِ سبتِ بت‌پرستانه است.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

آن دو نشانهٔ نبوی عبارت‌اند از قانون یکشنبه در ایالات متحده تا رسیدن به اجرای جهانی قانون یکشنبه، و آن دو قانون یکشنبه همان دو وقتِ معین در آیات بیست‌وهفت و بیست‌ونه‌اند. نخستین وقتِ معینِ آیهٔ بیست‌وهفت نیز نمونه‌اش قانون یکشنبهٔ کنستانتین در سال ۳۲۱ است، و قانون یکشنبهٔ پاپی در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ نمایانگرِ قانون یکشنبهٔ جهانی است.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

در بافت آیات سیزده تا پانزده، نبرد پانیوم بخشی از تاریخی است که بر قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزده مقدم است. در همان تاریخ، دیدار آن دو پادشاه که به یکدیگر دروغ می‌گویند تحقق می‌یابد. آیات سیزده تا پانزده بخشی از تاریخی هستند که در آیات ده تا شانزده بازنمایی شده است. این آیات چهارمین جنگ سوریه‌ای را در آیهٔ ده، نبرد رافیا را در آیهٔ یازده، و پیامدهای آن نبرد را در آیهٔ دوازده مشخص می‌کنند. آیات سیزده تا پانزده تاریخ سال ۲۰۰ ق.م. را بازنمایی می‌کنند؛ زمانی که نبرد پانیوم تحقق یافت و هنگامی که روم بت‌پرست، که به‌عنوان غارتگران قوم تو نمایانده شده است، وارد روایت نبوی می‌شود.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

دانیال فصل یازده، آیهٔ چهل، فروپاشی اتحاد شوروی در سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌کند و آیهٔ شانزده قانون یکشنبه در ایالات متحده را معرفی می‌کند. دیدار میان دو پادشاه که پیش از وقتِ مقرر به یکدیگر دروغ می‌گویند—که همان نبرد آکتیوم بود—در چهارچوب تاریخ آیهٔ چهل روی می‌دهد؛ تاریخی که پس از زمانِ پایان در سال ۱۹۸۹ می‌آید و در قانون یکشنبه در ایالات متحده به پایان می‌رسد. آیهٔ بیست‌وهفت یک نشانهٔ راه در تاریخ پنهان آیهٔ چهل است که پس از ۱۹۸۹ رخ می‌دهد، اما پیش از قانون یکشنبه. «دیدار» آیهٔ بیست‌وهفت نشانهٔ راهی است پیش از قدرت‌گیری روم در زمان قانون یکشنبه. چندین نشانهٔ راه وجود دارد که به قدرت‌گیری پاپی در سال ۵۳۸ منتهی می‌شود و این نشانه‌های راه نیز پیش از وقتِ مقرر رخ می‌دهند. یکی از آن نشانه‌های راهِ نبوی، فرمان یوستینیان در سال ۵۳۳ است که ارجاع آیهٔ سی به «همدستی با کسانی که عهد را ترک می‌کنند» را تحقق بخشید.

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

نشانه‌های دیگر که در تاریخ روم بت‌پرست به زمان مقرر منتهی می‌شوند عبارت‌اند از سال 330، زمانی که روم بت‌پرست سرنگون شد و هم‌زمان «کرسی» را به قدرت پاپی واگذار کرد. در سال 496، کلوویس «قدرت» خود را به پاپیّت داد. در تحقق دانیال فصل هفتم، روم بت‌پرست «سه شاخ» را برای پاپیّت برچید، که آخرینِ آن برکناری اوستروگوت‌ها از شهر روم در سال 538 بود. در 508، دین بت‌پرستی به عنوان دین قانونیِ قلمرو کنار گذاشته شد و با کاتولیسیسم جایگزین گردید. 538 نماد قانون یکشنبهِ آیه چهل‌ویک است و 496 نمایانگر 1989 است، زمانی که ریگان همچون کلوویس قدرت خود را به پاپِ روم تقدیم کرد. سال 330 قانون یکشنبه را مشخص می‌کند، زیرا در آنجاست که پاپیّت به کرسی اقتدار بازمی‌گردد.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

این نشان می‌دهد که هم ۵۳۸ و هم ۳۳۰ نمایانگر زمانِ معیّن‌اند، یعنی آیات شانزده و چهل‌ویک. ۴۹۶ نشان می‌دهد که در سال ۱۹۸۹، آیهٔ ده و آیهٔ چهلِ دانیال ۱۱ و اشعیا ۸:۸ تحقق یافت. ۵۰۸ زمانی را مشخص می‌کند که در آن دینِ قلمرو به نفع کاتولیسیسم کنار گذاشته می‌شود. با آغاز از کلویس در ۴۹۶ تا ۵۰۸، برچیدن و جایگزینی تدریجیِ دینِ قانونیِ قلمرو به تصویر کشیده شد. در تاریخی که از ۳۳۰ آغاز می‌شود، افول تدریجیِ رومِ غربی به‌وسیلهٔ چهار شیپور نخست نمایانده می‌شود و بدین‌سان نابودیِ تدریجی‌ای را مشخص می‌کند که در ایالات متحده با قانون یکشنبه آغاز می‌شود.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

سقوط تدریجیِ روم بت‌پرست پس از قانون یکشنبهٔ کنستانتین در سال ۳۲۱، سقوط ایالات متحده را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب‌مقدس، هنگامی که به قانون یکشنبه می‌رسد، نشان می‌دهد. سپس چهار داوریِ شیپور بر ایالات متحده نازل می‌گردد، چنان‌که خواهر وایت تصریح کرده است، آنگاه که می‌گوید: «ارتداد ملی در پی خود ویرانی ملی را خواهد آورد.» حزقیال نیز بر مجازاتی چهارگانه شهادت می‌دهد.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> و کلامِ خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: ای پسرِ انسان، چون زمینی با تعدّیِ سنگین بر من گناه ورزد، آنگاه دستِ خود را بر آن دراز خواهم کرد و عصای نانِ آن را خواهم شکست، و قحطی بر آن خواهم فرستاد، و انسان و حیوان را از آن منقطع خواهم ساخت. اگرچه این سه مرد، نوح و دانیال و ایوب، در آن باشند، تنها جانِ خود را به سبب پارسایی خویش خواهند رهانید، می‌گوید خداوند یهوه. اگر وحوشِ مهلک را از میانِ آن زمین بگذرانم و آن را تباه کنند تا ویران شود، به‌گونه‌ای که به سببِ وحوش هیچ‌کس نتواند از آن عبور کند، اگرچه این سه مرد در آن باشند، به حیاتِ خودم، می‌گوید خداوند یهوه، نه پسران و نه دختران را خواهند رهانید؛ فقط خود ایشان رهایی خواهند یافت، اما آن زمین ویران خواهد شد. یا اگر شمشیری بر آن زمین بیاورم و بگویم: ای شمشیر، از آن زمین بگذر، تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم، اگرچه این سه مرد در آن باشند، به حیاتِ خودم، می‌گوید خداوند یهوه، نه پسران و نه دختران را خواهند رهانید، بلکه تنها خود ایشان رهایی خواهند یافت. یا اگر طاعون را به آن زمین بفرستم و خشم خود را در خون بر آن فرو ریزم تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم، اگرچه نوح و دانیال و ایوب در آن باشند، به حیاتِ خودم، می‌گوید خداوند یهوه، نه پسر و نه دختر را خواهند رهانید؛ بلکه تنها جانِ خود را به سبب پارسایی خویش خواهند رهانید. زیرا خداوند یهوه چنین می‌گوید: چه رسد به وقتی که چهار داوریِ سختِ خود را بر اورشلیم بفرستم، یعنی شمشیر و قحطی و وحوشِ مهلک و طاعون، تا انسان و حیوان را از آن منقطع سازم؟ با این همه، اینک در آن بازماندگانی باقی خواهند ماند که بیرون آورده خواهند شد، هم پسران و هم دختران؛ اینک ایشان نزد شما خواهند آمد و شما راه و کردارشان را خواهید دید؛ و از بابت آن شرّی که من بر اورشلیم آورده‌ام، بلکه از بابت همه آنچه بر آن آورده‌ام، تسلّی خواهید یافت. و چون راه‌ها و کردارهای ایشان را ببینید، ایشان شما را تسلّی خواهند داد؛ و خواهید دانست که هرآنچه در آن کرده‌ام، بی‌سبب نکرده‌ام، می‌گوید خداوند یهوه. حزقیال ۱۴:‏۱۲‏–‏۲۳

We will continue these considerations in the next article.

این مباحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles