Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Fourteen

مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ چهارده

The Seventh Seal

مهر هفتم

Author

Jeff Pippenger

Published

November 11, 2023

Formats

PDF
Word

The probationary war of angels, that began with Lucifer in the third heaven represented in Revelation chapter twelve, typifies the probationary war of men and angels, that ends in the first heaven. When Satan and his angels were cast out of the third heaven, Satan opened a new battle front in the garden of Eden. As in the war of the third heaven with Lucifer, God also instituted a period of probation for mankind. The war in the first heaven that begins in earnest at the soon-coming Sunday law represents the end of probationary time for mankind.

نبردِ دورانِ مهلتِ فرشتگان که با لوسیفر در آسمان سوم آغاز شد و در مکاشفه باب دوازده به تصویر کشیده شده، نمونه‌ای از نبردِ دورانِ مهلتِ انسان‌ها و فرشتگان است که در آسمان اول پایان می‌یابد. وقتی شیطان و فرشتگانش از آسمان سوم بیرون افکنده شدند، شیطان در باغ عدن جبههٔ نبردِ تازه‌ای گشود. همان‌گونه که در نبردِ آسمان سوم با لوسیفر، خدا دوره‌ای از مهلت مقرر کرد، برای بشریت نیز دوره‌ای از مهلت برقرار نمود. نبرد در آسمان اول که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به‌طور جدی آغاز می‌شود، نمایانگر پایان دورانِ مهلت برای بشریت است.

In Revelation chapters twelve and thirteen the dragon, the beast and the false prophet are represented. Customarily, those three powers are understood to represent primarily past history of those three powers, but John was told to write the “things that will be,” and the entire book of Revelation speaks of the “last days,” so we are employing the biblical principle that the end is illustrated by the beginning, and applying the symbols of Revelation as present, not past truth.

در فصل‌های دوازدهم و سیزدهمِ مکاشفه، اژدها، وحش و پیامبر دروغین به تصویر کشیده شده‌اند. معمولاً چنین پنداشته می‌شود که این سه قدرت عمدتاً نمایانگر تاریخ گذشتهٔ خود هستند، اما به یوحنا گفته شده بود «آنچه خواهد شد» را بنویسد، و سراسر کتاب مکاشفه از «ایام آخر» سخن می‌گوید؛ بنابراین ما از اصل کتاب‌مقدسیِ اینکه پایان با آغاز تصویر می‌شود بهره می‌گیریم و نمادهای مکاشفه را به‌عنوان حقیقتِ کنونی، نه گذشته، به کار می‌بریم.

Satan has been identified in both the war he began in the third heaven, and the first battle that he brought to men in the garden of Eden as employing “hypnotism” to convey his corrupted communications in order to accomplish his warfare.

شیطان، هم در جنگی که در آسمان سوم آغاز کرد و هم در نخستین نبردی که در باغ عدن برای انسان‌ها به راه انداخت، به‌عنوان کسی شناخته شده است که برای انتقال پیام‌های فاسدش از «هیپنوتیزم» بهره می‌گیرد تا جنگ خود را پیش ببرد.

> “Satan tempted the first Adam in Eden, and Adam reasoned with the enemy, thus giving him the advantage. Satan exercised his power of hypnotism over Adam and Eve, and this power he strove to exercise over Christ. But after the word of Scripture was quoted, Satan knew that he had no chance of triumphing.

> شیطان آدم نخستین را در عدن وسوسه کرد، و آدم با دشمن به استدلال پرداخت و بدین‌سان دست بالا را به او داد. شیطان قدرت هیپنوتیزم خود را بر آدم و حوا اعمال کرد و کوشید همین قدرت را بر مسیح نیز اعمال کند. اما پس از آنکه کلام کتاب مقدس نقل شد، شیطان دانست که هیچ شانسی برای پیروزی ندارد.

> “Men and women are not to study the science of how to take captive the minds of those who associate with them. This is the science that Satan teaches. We are to resist everything of the kind. We are not to tamper with mesmerism and hypnotism—the science of the one who lost his first estate and was cast out of the heavenly courts.” Mind, Character and Personality, 713.

> مردان و زنان نباید به مطالعهٔ علمی بپردازند که چگونگی به اسارت درآوردنِ ذهنِ کسانی را که با آنان معاشرت دارند می‌آموزد. این همان علمی است که شیطان تعلیم می‌دهد. ما باید در برابر هر چیز از این دست مقاومت کنیم. ما نباید به مسمریسم و هیپنوتیزم - علمِ آن که مقام نخستین خود را از دست داد و از بارگاه‌های آسمانی رانده شد - بپردازیم. ذهن، منش و شخصیت، ۷۱۳.

The “science that Satan teaches” has been perfected by the globalist merchants, and is carried out through the “information super highway” in the “last days.” Satan is the father of lies, and the media giants, not only promote falsehoods, but they also screen out truth, they track those they deem as heretics, and they employ the most sophisticated form of hypnotism ever practiced in the history of planet earth. The war that began in the third heaven emphasizes this attribute of Satan’s warfare, in order that the faithful living when the war of the first heaven gets under way might be forewarned by foreknowledge. When we understand that the control center for the worldwide web, and the “information super highway” is managed and controlled in the United States, we have a view of what it means that the United States, calls fire down out of heaven and deceives the entire world. “Fire” in the book of Revelation represents a message.

«دانشی که شیطان می‌آموزد» به‌دست بازرگانان جهانی‌گرا به کمال رسانده شده و در «روزهای آخر» از طریق «ابر‌بزرگراه اطلاعاتی» اجرا می‌شود. شیطان پدر دروغ است و غول‌های رسانه‌ای نه‌تنها ناراستی‌ها را ترویج می‌کنند، بلکه حقیقت را نیز سانسور می‌کنند، کسانی را که به‌گمان خود «بدعت‌گذار» می‌شمارند ردیابی می‌کنند، و پیچیده‌ترین شکل هیپنوتیزم را که تاکنون در تاریخ سیارهٔ زمین به کار رفته، به‌کار می‌گیرند. جنگی که در آسمان سوم آغاز شد، بر این ویژگی از جنگ‌افروزیِ شیطان تأکید می‌کند تا مؤمنانی که هنگام آغاز جنگِ آسمانِ اول زنده‌اند، با پیش‌آگاهی از پیش هشدار داده شوند. هنگامی که درمی‌یابیم مرکز کنترل شبکهٔ جهانیِ وب و «ابر‌بزرگراه اطلاعاتی» در ایالات متحده مدیریت و کنترل می‌شود، بهتر درمی‌یابیم معنای این‌که ایالات متحده آتش را از آسمان فرود می‌آورد و تمام جهان را می‌فریبد چیست. «آتش» در کتاب مکاشفه نمایانگر یک پیام است.

The symbolism of Revelation chapter thirteen, and verse thirteen is drawn from the battle of mount Carmel where the prophets of Baal and the prophets of the groves, were unable to call fire down out of heaven to confirm that Baal and Ashtaroth were true gods. Baal, being a male deity and Ashtaroth a female deity represents the image of the beast, the unholy combination of church and state. They were the prophets of Jezebel, who was in an unholy relationship with Ahab. Those two prophetic witnesses of the image of the beast in the story of Mount Carmel, identify the role of the United States in first forming an image of the papal system in the United States, and thereafter in the world. The “fire” at Carmel was to be the evidence of who the true God really was. It represented a revelation from heaven identifying the true God, and the same issue exists when the United States calls fire down from heaven.

نمادپردازیِ مکاشفهٔ یوحنا فصل سیزدهم، آیهٔ سیزدهم از نبردِ کوهِ کرمل گرفته شده است؛ جایی که پیامبرانِ بعل و پیامبرانِ اشیره نتوانستند آتش را از آسمان فرود آورند تا تأیید کنند که بعل و عشتاروت خدایانِ حقیقی‌اند. بعل که خدایی مذکر است و عشتاروت که خدایی مؤنث است، تمثالِ وحش را نمایندگی می‌کنند، یعنی ترکیبِ نامقدسِ کلیسا و دولت. آن پیامبران، پیامبرانِ ایزابل بودند که با آخاب پیوندی نامقدس داشت. آن دو شاهدِ نبویِ تمثالِ وحش در داستانِ کوهِ کرمل، نقشِ ایالات متحده را چنین مشخص می‌کنند که نخست در ایالات متحده تصویری از دستگاهِ پاپی برپا می‌کند و سپس در سراسرِ جهان. «آتش» در کرمل قرار بود گواهِ این باشد که خدای حقیقی واقعاً کیست. این آتش نمایانگرِ مکاشفه‌ای از آسمان بود که خدای حقیقی را معرفی می‌کرد، و همین مسئله وقتی نیز مطرح است که ایالات متحده آتش را از آسمان فرود می‌آورد.

In the book of Isaiah, the God who identifies the end from the beginning, addresses the very setting of Mount Carmel of old, and also the prophetic setting that is represented when the United States calls down fire out of heaven.

در کتاب اشعیا، خدایی که انجام را از ابتدا خبر می‌دهد، به همان صحنهٔ کوه کرملِ قدیم و نیز به زمینهٔ نبوتی که وقتی ایالات متحده آتش را از آسمان فرود می‌آورد آشکار می‌شود، می‌پردازد.

> Produce your cause, saith the Lord; bring forth your strong reasons, saith the King of Jacob. Let them bring them forth, and show us what shall happen: let them show the former things, what they be, that we may consider them, and know the latter end of them; or declare us things for to come. Show the things that are to come hereafter, that we may know that ye are gods: yea, do good, or do evil, that we may be dismayed, and behold it together. Behold, ye are of nothing, and your work of nought: an abomination is he that chooseth you. I have raised up one from the north, and he shall come: from the rising of the sun shall he call upon my name: and he shall come upon princes as upon mortar, and as the potter treadeth clay. Who hath declared from the beginning, that we may know? and beforetime, that we may say, He is righteous? yea, there is none that showeth, yea, there is none that declareth, yea, there is none that heareth your words. The first shall say to Zion, Behold, behold them: and I will give to Jerusalem one that bringeth good tidings. Isaiah 41:21–27.

> خداوند می‌گوید: دعوی خود را اقامه کنید؛ پادشاهِ یعقوب می‌گوید: دلایلِ محکم خود را بیاورید. بگذار بیاورند و به ما نشان دهند چه خواهد شد؛ بگذارند امورِ پیشین را، آنچه بوده‌اند، نشان دهند تا در آن‌ها تأمل کنیم و فرجامشان را بدانیم؛ یا چیزهای آینده را برای ما اعلام کنند. آنچه پس از این خواهد آمد نشان دهید تا بدانیم که شما خدایانید؛ آری، نیکی کنید یا بدی، تا مبهوت شویم و با هم آن را ببینیم. اینک، شما هیچید و کارتان پوچ؛ نفرت‌انگیز است هر که شما را برگزیند. من کسی را از شمال برانگیخته‌ام و او خواهد آمد؛ از مشرقِ آفتاب نام مرا خواهد خواند؛ و بر امیران چنان خواهد تاخت که بر ملاط می‌تازند، و همچون کوزه‌گر که گل را پایمال می‌کند. کیست که از آغاز اعلام کرده باشد تا بدانیم؟ و از پیش، تا بگوییم: او راست گفته است؟ آری، هیچ‌کس نیست که نشان دهد؛ آری، هیچ‌کس نیست که اعلام کند؛ آری، کسی نیست که سخنان شما را بشنود. نخستین کس به صهیون خواهد گفت: اینک، اینک ایشان را؛ و به اورشلیم بشارت‌دهنده‌ای خواهم داد. اشعیا ۴۱:۲۱-۲۷.

In the war of the first heaven that gets under way at the soon-coming Sunday law, the United States, and also Satan himself, will be allowed to “produce” their “cause,” and they will call fire down from heaven in an attempt to prove that the god of Jezebel is the true God. The world will be forced to accept the mark of that god’s day of worship. The fire that is brought down from heaven, through the “information super highway” to all mankind is a work of “nought,” and he that chooses the message conveyed through that medium is an “abomination.”

در جنگِ آسمانِ اوّل که با قانونِ روزِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد آغاز می‌شود، به ایالات متحده، و نیز خودِ شیطان، اجازه داده خواهد شد که «دعوی» خود را «ارائه» کنند، و آنان برای اثبات اینکه خدای ایزابل خدای حقیقی است، آتش را از آسمان فرود خواهند آورد. جهان وادار خواهد شد نشانِ روزِ عبادتِ آن خدا را بپذیرد. آن آتشی که از آسمان، از طریق «بزرگراه اطلاعاتی» به تمام بشریت آورده می‌شود، کاری «بیهوده» است، و هر که پیامِ منتقل‌شده از آن رسانه را برگزیند، «منفور» است.

In that warfare the one hundred and forty-four thousand, and thereafter the great multitude, will be God’s witnesses in the argument of who is the true God. The messages conveyed from both sides of the war are represented as “fire.” All the nations will be gathered to determine who is the true God, and there will be two classes of witnesses in order to establish the “truth.”

در آن نبرد، صد و چهل و چهار هزار نفر، و پس از آن جمعیت عظیم، گواهان خدا در بحث دربارهٔ اینکه خدای حقیقی کیست خواهند بود. پیام‌هایی که از هر دو سوی جنگ منتقل می‌شوند به صورت "آتش" نمایش داده می‌شوند. همهٔ ملت‌ها گرد خواهند آمد تا تعیین کنند که خدای حقیقی کیست، و دو دسته شاهد برای اثبات "حقیقت" خواهند بود.

> Let all the nations be gathered together, and let the people be assembled: who among them can declare this, and show us former things? let them bring forth their witnesses, that they may be justified: or let them hear, and say, It is truth. Ye are my witnesses, saith the Lord, and my servant whom I have chosen: that ye may know and believe me, and understand that I am he: before me there was no God formed, neither shall there be after me. I, even I, am the Lord; and beside me there is no saviour. I have declared, and have saved, and I have showed, when there was no strange god among you: therefore ye are my witnesses, saith the Lord, that I am God. Isaiah 43:9–12.

> همهٔ امت‌ها گرد هم آیند و قوم‌ها جمع شوند: کیست در میان ایشان که این را اعلام کند و چیزهای پیشین را به ما نشان دهد؟ بگذارند گواهان خود را بیاورند تا مبرّا شوند؛ یا بشنوند و بگویند: راست است. خداوند می‌گوید: شما گواهان من هستید، و بندهٔ من که او را برگزیده‌ام، تا بدانید و به من ایمان آورید و دریابید که من همانم؛ پیش از من خدایی پدید نشد و پس از من نیز نخواهد شد. من، آری من، خداوندم؛ و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست. من اعلام کردم و نجات دادم و نشان دادم، آنگاه که خدای بیگانه‌ای در میان شما نبود؛ پس شما گواهان من هستید، می‌گوید خداوند، که من خدا هستم. اشعیا ۴۳:۹-۱۲.

The final manifestation of Mount Carmel, has witnesses for Satan and witnesses for God. The demonstration is to prove who is the true God, but what are God’s faithful witnesses supposed to bear witness to?

ظهور نهایی کوه کرمل شاهدانی برای شیطان و شاهدانی برای خدا دارد. این نمایش برای اثبات این است که خدای حقیقی کیست، اما شاهدان وفادار خدا باید به چه چیزی شهادت بدهند؟

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. They that make a graven image are all of them vanity; and their delectable things shall not profit; and they are their own witnesses; they see not, nor know; that they may be ashamed. Isaiah 44:6–9.

> چنین می‌گوید خداوند، پادشاه اسرائیل، و فادی او، خداوند لشکرها: من اوّلینم و من آخرین؛ و جز من خدایی نیست. و کیست چون من که بخواند و آن را اعلام کند و برای من آن را مرتب سازد، از زمانی که قوم باستان را مقرر داشتم؟ و آنچه در راه است و آنچه خواهد آمد، بگذار به ایشان نشان دهند. مترسید و هراسان نشوید: آیا از آن زمان به شما نگفته و اعلام نکرده‌ام؟ شما خود شاهدان من هستید. آیا خدایی جز من هست؟ به‌راستی خدایی نیست؛ من هیچ خدایی را نمی‌شناسم. آنان که بتِ تراشیده می‌سازند، همه باطل‌اند؛ و نفایس ایشان سودی نخواهد بخشید؛ آنان خود شاهدان خویش‌اند؛ نمی‌بینند و نمی‌دانند تا شرمسار شوند. اشعیا ۴۴:۶–۹.

The faithful in the final confrontation of Mount Carmel are to witness to the truth that God is the first and the last. He is the God that “appointed the ancient people,” in order to identify the “things that are coming.” God’s witnesses are to present the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the final battle of Mount Carmel.

در رویارویی نهاییِ کوه کرمل، مؤمنان باید به این حقیقت شهادت دهند که خدا اول و آخر است. او خدایی است که «قوم باستان» را مقرر کرد تا «آنچه در راه است» را معین کند. شاهدان خدا باید مکاشفهٔ عیسی مسیح را که درست پیش از نبرد نهاییِ کوه کرمل مُهرش گشوده می‌شود ارائه کنند.

Satan’s Mount Carmel message is represented as fire that comes down out of heaven.

پیام کوه کرملِ شیطان به صورت آتشی که از آسمان فرود می‌آید نشان داده می‌شود.

> And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, Revelation 13:13.

> و او کارهای شگفت‌انگیز بزرگی می‌کند، به‌گونه‌ای که در برابر دیدگان مردم، آتش را از آسمان بر زمین فرود می‌آورد، مکاشفه ۱۳:۱۳.

The verse is describing the miracles that the United States accomplishes through the modern science of hypnotism that is conveyed to mankind on “the information super highway.” But the verse is also speaking to the appearance of Satan himself when he personates Christ.

این آیه معجزاتی را توصیف می‌کند که ایالات متحده از طریق علم نوین هیپنوتیزم انجام می‌دهد؛ علمی که از طریق «ابَر شاهراه اطلاعات» به بشریت منتقل می‌شود. اما آیه همچنین به ظهورِ خودِ شیطان اشاره دارد، وقتی که او در نقش مسیح ظاهر می‌شود.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> آن فرشته‌ای که در اعلام پیامِ فرشتهٔ سوم هم‌صدا می‌شود، باید سراسر زمین را با جلال خود روشن سازد. در اینجا از کاری با دامنه‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبشِ ظهورِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیامِ فرشتهٔ نخست به هر ایستگاهِ میسیونری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگ‌ترین علاقه و شور دینی پدید آمد که از زمانِ اصلاح دینیِ قرن شانزدهم در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها نیز با جنبشِ نیرومندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم برخواهد خاست، پشت سر گذاشته خواهد شد.

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> این کار همانند کار روز پنتیکاست خواهد بود. چنان‌که "باران پیشین" در ریزش روح‌القدس در آغاز انجیل عطا شد تا بذر گرانبها بروید، همان‌گونه "باران پسین" نیز در پایان آن داده خواهد شد تا خرمن برسد. "آنگاه خواهیم شناخت، اگر در پی شناخت خداوند باشیم؛ برآمدن او همچون صبح مهیا است؛ و نزد ما خواهد آمد چون باران، همچون باران پسین و پیشین بر زمین." هوشع 6:3. "پس شاد باشید، ای فرزندان صهیون، و در خداوند خدای خود شادی کنید؛ زیرا برای شما باران پیشین را به‌موقع عطا کرده است، و برای شما باران را فرو خواهد فرستاد، باران پیشین و باران پسین." یوئیل 2:23. "در روزهای آخر، خدا می‌گوید: از روح خود بر همه بشر خواهم ریخت." "و چنین خواهد شد که هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت." اعمال رسولان 2:17، 21.

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.

> کارِ عظیمِ انجیل قرار نیست با تجلی‌ای از قدرتِ خدا کمتر از آنچه آغازِ آن را متمایز کرد، به پایان برسد. نبوت‌هایی که در ریزشِ بارانِ پیشین در آغازِ انجیل تحقق یافت، بارِ دیگر در بارانِ پسین در پایانِ آن تحقق خواهد یافت. این همان «ایامِ فرونشانی» است که رسول پطرس چشم‌انتظارش بود، آنگاه که گفت: «پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانِ شما محو گردد، وقتی ایامِ فرونشانی از حضورِ خداوند برسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.» اعمالِ رسولان ۳:۱۹، ۲۰.

> “Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works, with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. Revelation 13:13. Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

> "خادمان خدا، با چهره‌هایی که از تقدیس الهی نور گرفته و می‌درخشند، شتابان از جایی به جایی خواهند رفت تا پیامِ آسمانی را اعلام کنند. با هزاران صدا، در سراسر زمین، این هشدار داده خواهد شد. معجزات به وقوع خواهد پیوست، بیماران شفا خواهند یافت، و آیات و عجایب، ایمانداران را همراهی خواهند کرد. شیطان نیز عمل می‌کند و با عجایب دروغین، حتی در برابر دیدگان مردم، آتشی از آسمان فرو می‌آورد. مکاشفهٔ ۱۳:۱۳. بدین‌سان ساکنان زمین بر آن داشته خواهند شد که موضع خود را بگیرند." مناقشه بزرگ، ۶۱۱، ۶۱۲.

When we reach the time when Satan calls fire down out of heaven, “the inhabitants of earth will be brought to take their stand.” In that time, God’s witness “will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given.” The work God’s witnesses accomplish “will be similar to that of the Day of Pentecost,” when the “angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory.” At Pentecost, fire was the symbol of the outpouring of the Holy Spirit, and fire is also the symbol of the outpouring of Satan’s unholy spirit.

هنگامی که به زمانی برسیم که شیطان آتش را از آسمان فرود می‌آورد، "ساکنان زمین بر آن داشته خواهند شد تا موضع خود را مشخص کنند." در آن زمان، شاهد خدا "شتابان از جایی به جایی خواهد رفت تا پیام آسمان را اعلام کند. با هزاران صدا، در سراسر زمین، هشدار داده خواهد شد." کاری که شاهدان خدا به انجام می‌رسانند "شبیه کارِ روز پنتیکاست خواهد بود," هنگامی که "فرشته‌ای که به اعلام پیام فرشته‌ی سوم می‌پیوندد، قرار است تمام زمین را با جلال خود روشن سازد." در روز پنتیکاست، آتش نماد افاضه‌ی روح‌القدس بود، و آتش همچنین نماد افاضه‌ی روح ناپاکِ شیطان است.

After John represents the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven, he identifies the opening of the seventh and final seal. The final or seventh seal represents the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, and the only prophecy in the book of Revelation that was to be unsealed just before probation closes. The seventh seal, the seven thunders and the Revelation of Jesus Christ are all symbols of the same truth, that is opened up just before probation closes. The Revelation of Jesus Christ emphasizes Christ’s character and creative power as the Alpha and Omega. The seven thunders identify the history where the one hundred and forty-four thousand are sealed, and the seventh seal identifies the outpouring of the Holy Spirit during the history when the two witnesses are resurrected and receive the creative power of the “truth” of God, that is conveyed from the Father, to the Son, to Gabriel, to the prophet unto those who choose to read, hear and keep the power contained therein.

پس از آنکه یوحنا در باب هفتمِ مکاشفه، صد و چهل و چهار هزار نفر و جمعیت عظیم را معرفی می‌کند، او گشوده شدن مهر هفتم و نهایی را مشخص می‌کند. مهر نهایی یا هفتم نمایانگر گشوده شدن مکاشفهٔ عیسی مسیح است، یعنی همان تنها نبوت در کتاب مکاشفه که می‌بایست درست پیش از بسته شدن دورهٔ آزمایش گشوده شود. مهر هفتم، هفت رعد و مکاشفهٔ عیسی مسیح همگی نمادهای یک حقیقت واحدند که درست پیش از بسته شدن دورهٔ آزمایش گشوده می‌شود. مکاشفهٔ عیسی مسیح بر شخصیت و قدرت آفرینندگی مسیح به‌عنوان آلفا و امگا تأکید می‌کند. هفت رعد دوره‌ای از تاریخ را مشخص می‌کنند که در آن صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، و مهر هفتم به ریزش روح‌القدس در دوره‌ای اشاره دارد که در آن دو شاهد برخیزانده می‌شوند و قدرت آفرینندهٔ «حقیقت» خدا را دریافت می‌کنند؛ حقیقتی که از پدر، به پسر، به جبرئیل، به نبی و سپس به کسانی منتقل می‌شود که برگزیده‌اند آن را بخوانند، بشنوند و قدرت نهفته در آن را نگاه دارند.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.

> و هنگامی که مُهر هفتم را گشود، در آسمان قریب به نیم ساعت سکوت پدید آمد. و آن هفت فرشته را که در حضور خدا ایستاده بودند دیدم؛ و به ایشان هفت کرنا داده شد. و فرشته‌ای دیگر آمد و بر قربانگاه ایستاد، در حالی که مجمره‌ای زرّین داشت؛ و بخور بسیار به او داده شد تا آن را با دعاهای جمیع مقدّسان بر قربانگاه زرّینی که پیش تخت بود تقدیم کند. و دودِ بخور، همراه با دعاهای مقدّسان، از دست فرشته به حضور خدا بالا رفت. و فرشته مجمره را گرفت و آن را از آتش قربانگاه پر کرد و بر زمین افکند؛ و صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای عظیم پدید آمد. مکاشفه 8:1–5.

In the verses, “seven angels” “stood before God” with “seven trumpets.” Those seven trumpet angels have been correctly understood customarily to represent God’s judgments against Rome for the enforcement of Sunday worship. Pagan Rome, under Constantine, passed the first Sunday law in the year 321, and by the year 330, his empire was divided into east and west. From that point on the first four trumpets began to sound, and they represented the historical forces which were brought against his empire, and which by the year 476, left the city of Rome where it never again had another Roman ruling over the city, which was the symbol of Rome’s strength and glory. When the papacy passed the Sunday law at the Council of Orleans in the year 538, Mohammed was raised up to bring judgment against the Roman church, as represented by the fifth and sixth trumpets, which were also the first and second woe, and represented Islam. As correct as the traditional understanding of those trumpets are, they are defined in the passage where they are presented in Revelation nine as “plagues.”

در آن آیات، «هفت فرشته» با «هفت شیپور»، «در برابر خدا ایستادند». به‌طور سنتی به‌درستی چنین فهمیده شده است که آن هفت فرشتهٔ شیپورزن، داوری‌های خدا بر ضد روم را به سبب تحمیل عبادت روز یکشنبه نمایندگی می‌کنند. روم بت‌پرست، در دوران کنستانتین، نخستین قانون یکشنبه را در سال ۳۲۱ به تصویب رساند و تا سال ۳۳۰ امپراتوری او به شرق و غرب تقسیم شد. از آن زمان به بعد، چهار شیپور نخست به صدا درآمدند و نمایانگر نیروهای تاریخی بودند که بر ضد امپراتوری او برانگیخته شدند و تا سال ۴۷۶، شهر رم را در وضعیتی گذاشتند که دیگر هرگز رومیِ دیگری بر آن شهر حکومت نکرد؛ شهری که نماد قدرت و شکوه روم بود. وقتی پاپیّت در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ قانون یکشنبه را به تصویب رساند، محمد برانگیخته شد تا داوری را بر کلیسای روم بیاورد؛ چنان‌که شیپورهای پنجم و ششم نشان می‌دهند، که همچنین «ویل» نخست و دوم بودند و نمایانگر اسلام بودند. هرچند برداشت سنتی از آن شیپورها درست است، در همان بخشی که در مکاشفه باب نهم عرضه می‌شوند، به‌عنوان «بلایا» نامیده شده‌اند.

> And the rest of the men which were not killed by these plagues yet repented not of the works of their hands, that they should not worship devils, and idols of gold, and silver, and brass, and stone, and of wood: which neither can see, nor hear, nor walk: Neither repented they of their murders, nor of their sorceries, nor of their fornication, nor of their thefts. Revelation 9:20, 21.

> و باقیِ مردم که از این بلاها کشته نشده بودند، از اعمال دست‌های خود توبه نکردند تا از پرستش شیاطین و بت‌های طلا و نقره و مفرغ و سنگ و چوب دست بکشند؛ بت‌هایی که نه می‌بینند، نه می‌شنوند و نه راه می‌روند. و نه از قتل‌های خود، و نه از جادوگری‌های خود، و نه از زناهای خود، و نه از دزدی‌های خود توبه نکردند. مکاشفه ۹:۲۰، ۲۱.

The perfect and final fulfillment of the seven trumpets is the seven last plagues of Revelation chapter sixteen. Even a casual survey of the prophetic characteristics of the seven trumpets of Revelation chapter nine demonstrates they possess parallel characteristics of the seven last plagues. The opening of the seventh seal takes place in the history when probation is about to close and the wrath of God, as represented by the seven last plagues, is about to be poured out.

تحقق کامل و نهاییِ هفت شیپور، هفت بلای آخرِ باب شانزدهمِ مکاشفه است. حتی مروری گذرا بر ویژگی‌های نبویِ هفت شیپورِ باب نهمِ مکاشفه نشان می‌دهد که آنها ویژگی‌هایی مشابه با هفت بلای آخر دارند. گشایش مُهر هفتم در تاریخ زمانی رخ می‌دهد که دوران مهلت رو به پایان است و غضب خدا، چنان‌که به‌وسیلهٔ هفت بلای آخر نمایانده شده است، در آستانهٔ ریخته شدن قرار دارد.

When Christ, as the Lion of the tribe of Judah, “opened the seventh seal” an angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.” The outpouring of the Holy Spirit on Pentecost was preceded by the unified prayer of the believers that were assembled in Jerusalem.

هنگامی که مسیح، به‌عنوانِ شیرِ قبیلهٔ یهودا، «مهرِ هفتم را گشود»، فرشته‌ای آمد و نزدِ مذبح ایستاد؛ مجمره‌ای زرّین در دست داشت، و به او بخورِ بسیار داده شد تا آن را با دعاهای همهٔ مقدّسان بر مذبحِ زرّینی که در برابرِ تخت بود تقدیم کند. و دودِ آن بخور، که همراهِ دعاهای مقدّسان بود، از دستِ فرشته به حضورِ خدا بالا رفت. پیش از ریزشِ روح‌القدس در روزِ پنتیکاست، ایماندارانی که در اورشلیم گرد آمده بودند یکدل دعا کردند.

> “A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work. There must be earnest effort to obtain the blessing of the Lord, not because God is not willing to bestow His blessing upon us, but because we are unprepared to receive it. Our heavenly Father is more willing to give His Holy Spirit to them that ask Him, than are earthly parents to give good gifts to their children. But it is our work, by confession, humiliation, repentance, and earnest prayer, to fulfill the conditions upon which God has promised to grant us His blessing. A revival need be expected only in answer to prayer.” Selected Messages, book 1, 121.

> "احیای خداپرستی راستین در میان ما بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. جستنِ این باید نخستین کار ما باشد. باید تلاشی جدی برای به‌دست آوردن برکتِ خداوند صورت گیرد، نه از آن رو که خدا مایل نیست برکت خود را بر ما ببخشد، بلکه از آن رو که ما برای دریافت آن آماده نیستیم. پدر آسمانیِ ما بیش از آن‌که پدر و مادرانِ زمینی بخواهند به فرزندان خود عطایای نیکو بدهند، مایل است روح‌القدسِ خود را به آنان که از او می‌خواهند عطا کند. اما کارِ ما این است که با اعتراف، فروتنی، توبه و دعای جدی، شرایطی را که خدا بر اساس آن وعده داده برکتِ خود را به ما عطا کند، به‌جا آوریم. احیا را تنها باید در پاسخ به دعا انتظار داشت." پیام‌های برگزیده، جلد ۱، ۱۲۱.

The opening of the seventh seal is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is initiated by prayer, but not simply by the activity of prayer, but by a specific prayer. The specific prayer is identified in the book of Daniel, which is of course, also the book of Revelation.

گشایش مهر هفتم نشان‌دهندهٔ مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. این مُهر شدن با دعا آغاز می‌شود، اما نه صرفاً با عمل دعا، بلکه با دعایی خاص. این دعای خاص در کتاب دانیال مشخص شده است که البته کتاب مکاشفه نیز هست.

John in the Revelation and Daniel in his book, represent the one hundred and forty-four thousand in the “last days.” In the “last days” those who are to be God’s witnesses during the battle of the first heaven will bear witness to the prophecy that is unsealed just before probation closes. This is represented as the seventh seal in the verses we are now considering. The prayers that come to the angel with the “golden censer” are represented by Daniel’s prayer in chapter nine of his book. That prayer is a specific prayer, which was outlined by Moses in connection with the prophecy of the “seven times.” The prayer is two-fold, and Daniel places the context of his two-fold prayer in the terms of “the curse” and “the oath” of Moses. The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same lines of prophecy that are in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation.

یوحنا در مکاشفه و دانیال در کتاب خود، نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر در «روزهای آخر» هستند. در «روزهای آخر»، کسانی که بناست در جریان نبرد آسمان اول شاهدان خدا باشند، به نبوتی شهادت خواهند داد که درست پیش از بسته شدن مهلت، مُهرش گشوده می‌شود. این امر در آیاتی که اکنون بررسی می‌کنیم به‌صورت مهر هفتم نمایانده شده است. دعاهایی که نزد فرشته با «بخورسوز زرین» می‌آیند، با دعای دانیال در فصل نهم کتاب او بازنمایی شده‌اند. آن دعا دعایی مشخص است که موسی آن را در پیوند با نبوتِ «هفت زمان» ترسیم کرده بود. این دعا دو جنبه دارد، و دانیال زمینهٔ دعای دوگانهٔ خود را در چارچوب «لعنت» و «سوگند» موسی قرار می‌دهد. کتاب‌های دانیال و مکاشفه در اصل یک کتاب‌اند، و همان خطوط نبوت که در کتاب دانیال است، در کتاب مکاشفه نیز پی گرفته شده‌اند.

The prayer that brings about the outpouring of holy fire in the movement of the mighty angel of Revelation eighteen, is Daniel’s prayer of the “seven times.” It is the prayer that brought the angel Gabriel down from heaven to explain the prophecies to Daniel. At the conclusion of his prayer, which covers the first twenty verses of Daniel nine, Gabriel came down about the time of the evening oblation. The prayers that ascend that the angel with the golden censer receives are prayers that ascend as the sun is setting, in the evening of “the last days.”

دعایی که باعث ریزش آتش مقدس در حرکتِ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه باب هجده می‌شود، دعای «هفت زمان» دانیال است. این همان دعایی است که فرشتهٔ جبرئیل را از آسمان فرود آورد تا نبوت‌ها را برای دانیال توضیح دهد. در پایان دعایش که بیست آیهٔ نخستِ باب نهمِ دانیال را دربر می‌گیرد، جبرئیل تقریباً در زمان قربانی شامگاهی فرود آمد. دعاهایی که بالا می‌روند و آن فرشته با مجمرهٔ زرّین آنها را دریافت می‌کند، دعاهایی‌اند که هنگام غروب خورشید، در شامگاهِ «روزهای آخر»، عروج می‌کنند.

> And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:20, 21.

> و هنگامی که سخن می‌گفتم و دعا می‌کردم و گناه خود و گناه قومم، اسرائیل، را اعتراف می‌نمودم و برای کوه مقدسِ خدایم تضرع خود را در حضور خداوند، خدایم، عرضه می‌کردم؛ آری، در حالی که در دعا سخن می‌گفتم، همان مرد، جبرئیل، که در آغاز در رؤیا دیده بودم، با شتاب پروازکنان، حوالیِ وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. دانیال ۹:۲۰، ۲۱.

Daniel’s prayer was a confession of not only his sins, but also the sins of God’s people. His prayer is the blueprint of the prayer of repentance connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

دعای دانیال اعترافی بود نه تنها به گناهان خودش، بلکه به گناهان قوم خدا نیز. دعای او الگوی دعای توبه‌ای است که با «هفت بار»ِ فصل بیست‌وششِ لاویان پیوند دارد.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> و آنان از شما که باقی بمانند، در سرزمین‌های دشمنانتان به سبب گناه خود تحلیل خواهند رفت؛ و نیز به سبب گناهان پدرانشان همراه آنان تحلیل خواهند رفت. اگر به گناه خود و گناه پدرانشان اعتراف کنند، همراه با تعدّی‌ای که نسبت به من روا داشتند و نیز اینکه بر خلاف من رفتار کردند؛ و نیز اعتراف کنند که من نیز بر خلاف آنان رفتار کرده و ایشان را به سرزمین دشمنانشان آورده‌ام؛ در آن صورت اگر دل‌های نامختونشان فروتن شود و کیفر گناه خود را بپذیرند، آنگاه عهد خود را با یعقوب به یاد خواهم آورد، و نیز عهد خود را با اسحاق، و همچنین عهد خود را با ابراهیم به یاد خواهم آورد؛ و آن سرزمین را به یاد خواهم آورد. لاویان ۲۶:۳۹-۴۲.

After Moses sets forth the punishment associated with the “seven times,” which he calls the “quarrel of” God’s “covenant,” he identifies what God’s people are to do if and when they become aware that they are slaves in the enemy’s land, such as Daniel was. They needed, as Daniel represented, to confess their sins, and also the sins of their fathers.

پس از آنکه موسی مجازاتِ مربوط به «هفت برابر» را—که آن را «مخاصمهٔ عهدِ خدا» می‌نامد—بیان می‌کند، او مشخص می‌سازد که قومِ خدا اگر و هنگامی که آگاه شوند که در سرزمینِ دشمن برده‌اند، چنان‌که دانیال بود، چه باید بکنند. آنان، همان‌گونه که دانیال به نمایندگی انجام داد، می‌بایست به گناهانِ خود و نیز به گناهانِ پدران‌شان اعتراف کنند.

When this specific prayer is offered by those called to be the one hundred and forty-four thousand, the angel with the golden censer will take “the censer, and” fill “it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake.” The holy fire that represents the message of “truth” in contrast with the counterfeit message of “fire”, that the United States and Satan call down out of heaven, takes place in the hour of the “earthquake” that is the Sunday law.

وقتی این دعای خاص از سوی کسانی که برای بودن در شمار یکصد و چهل و چهار هزار فراخوانده شده‌اند به‌جا آورده شود، فرشته‌ای با مجمرۀ زرین مجمره را خواهد گرفت و «آن را از آتشِ مذبح پر کرده، آن را بر زمین افکند؛ و صداها و رعدها و برق‌ها و زلزله‌ای پدید آمد.» آتش مقدسی که پیام «حقیقت» را نمایندگی می‌کند، در تقابل با پیام جعلیِ «آتش» که ایالات متحده و شیطان از آسمان فرومی‌آورند، در هنگام «زلزله» که همان قانون یکشنبه است رخ می‌دهد.

In the book of Zechariah, we are informed that Zerubbabel laid both the foundation and the headstone of the temple in the history of the rebuilding of the temple and Jerusalem after the return from the slavery that Daniel was part of.

در کتاب زکریا به ما اطلاع داده می‌شود که زرُبابل، در تاریخ بازسازی هیکل و اورشلیم پس از بازگشت از اسارتی که دانیال نیز در آن بود، هم بنیان آن را گذاشت و هم سنگ خاتمه‌اش را نهاد.

> Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:6–10.

> آنگاه او پاسخ داد و به من گفت: «این است کلام خداوند به زربابل: نه به زور و نه به قدرت، بلکه به روح من، می‌گوید خداوند لشکرها. تو کیستی، ای کوه عظیم؟ در برابر زربابل به دشت مبدل خواهی شد؛ و او سنگِ سرِ بنا را با هلهله‌ها بیرون خواهد آورد، فریادکنان: فیض، فیض بر آن!» و نیز کلام خداوند به من رسید که: «دست‌های زربابل پیِ این خانه را نهاده‌اند؛ دست‌های او نیز آن را به انجام خواهند رسانید، و تو خواهی دانست که خداوند لشکرها مرا نزد شما فرستاده است. زیرا کیست که روزِ چیزهای کوچک را خوار شمرده است؟ زیرا ایشان شادمان خواهند شد و شاقول را در دست زربابل با آن هفت خواهند دید؛ آنان چشمان خداوندند که در تمام زمین در گردش‌اند.» زکریا ۴:۶-۱۰.

Zerubbabel means “offspring of Babylon”, and is a symbol of the second angel’s message, which when combined with the message of the Midnight Cry, laid the “foundation” in the beginning movement of Adventism. Zerubbabel also represents the repetition of the second angel’s message in the ending movement of Adventism in the movement of Future for America, when the “headstone” is placed.

زروبابل به معنای «زادهٔ بابل» است و نمادِ پیامِ فرشتهٔ دوم است؛ پیامی که وقتی با پیام «فریادِ نیم‌شب» ترکیب شد، «سنگِ بنا» را در جنبشِ آغازینِ ادونتیسم گذاشت. زروبابل همچنین نمایانگرِ تکرارِ پیامِ فرشتهٔ دوم در جنبشِ پایانیِ ادونتیسم، در جنبشِ «فیوچر فور آمریکا»، است، زمانی که «سنگِ سر» نهاده می‌شود.

The world rejoiced over the two witnesses that had been slain in the valley of dead bones in the street that is the “information super highway.” When those two witnesses were brought back to life the world feared, and the heavens rejoiced. Zechariah, like all prophets, is identifying the “last days” when God’s people rejoice. Zechariah informs us that they rejoice at the resurrection of the two witnesses, when they see “those seven.” “Those seven” is the same Hebrew word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The movement of the first angel placed the foundation stone of Moses’ seven times, and that “truth” is also to be the headstone of the movement of the third angel, in spite of its rejection in 1863.

جهان به خاطر دو شاهدی که در درهٔ استخوان‌های مرده، در خیابانی که همان «بزرگراه اطلاعات» است، کشته شده بودند، شادی کرد. وقتی آن دو شاهد دوباره به زندگی بازگردانده شدند، جهان ترسید و آسمان‌ها شادمان شدند. زکریا، مانند همهٔ پیامبران، «روزهای آخر» را مشخص می‌کند؛ زمانی که قوم خدا شادمان می‌شوند. زکریا به ما خبر می‌دهد که آنان در رستاخیزِ دو شاهد، وقتی «آن هفت» را می‌بینند، شادی می‌کنند. «آن هفت» همان واژهٔ عبری است که در لاویانِ بیست‌وشش به «هفت بار» ترجمه شده است. جنبشِ فرشتهٔ نخست سنگِ بنیانِ «هفت بارِ» موسی را نهاد، و آن «حقیقت» همچنین قرار است سنگِ سرِ جنبشِ فرشتهٔ سوم باشد، با وجودِ ردّ آن در سال 1863.

When it is recognized and fulfilled, and acted upon with the appropriate two-fold prayer, the true fire will be cast to the earth, as it was at Pentecost.

وقتی که شناخته شود و تحقق یابد و با دعای دوگانهٔ مناسب به آن عمل شود، آتش حقیقی بر زمین افکنده خواهد شد، همان‌گونه که در روز پنتیکاست شد.

We will continue to address the opening of the seventh seal in the next article.

ما در مقاله بعدی به بررسی باز شدن مهر هفتم ادامه خواهیم داد.

Back to Articles