Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Three

کتاب دانیال - شماره صد و سی‌وسه

Unveiling the Prophetic Tapestry: Insights into the Sealing Time of the 144,000

پرده‌برداری از فرشینهٔ پیش‌گویانه: بینش‌هایی دربارهٔ زمان مهر شدن ۱۴۴٬۰۰۰

Author

Jeff Pippenger

Published

March 13, 2024

Formats

PDF
Word

All the prophets agree with one another, and they all testify more specifically about the end of the world than the days in which they lived. Their testimony is to be applied in the prophetic period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that is where the effect of every vision occurs. Isaiah, in chapter six, in vision was allowed to look into the Most Holy Place, during the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, where He saw God’s glory. We know it was post-September 11, 2001, for he heard the angels in verse three, identify that the earth was then full of His glory.

تمام انبیا با یکدیگر همداستان‌اند و همگی دربارهٔ پایان جهان با جزئیات بیشتری گواهی می‌دهند تا دربارهٔ روزگاری که در آن می‌زیستند. گواهی آنان باید در دورهٔ نبویِ دوران مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر به کار رود، زیرا اثر هر رؤیا در همان‌جا تحقق می‌یابد. اشعیا در باب ششم، در رؤیا اجازه یافت به قدس‌الاقداس بنگرد، در دوران مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار، جایی که او جلال خدا را دید. می‌دانیم که این پس از یازده سپتامبر ۲۰۰۱ بود، زیرا او در آیهٔ سه شنید که فرشتگان اظهار می‌کردند که زمین در آن هنگام از جلال او پر بود.

> “When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]

> هنگامی که خدا می‌خواست اشعیا را با پیامی نزد قوم خود بفرستد، نخست اجازه داد که پیامبر در رؤیا به قدس‌الاقداس درون مقدسگاه بنگرد. ناگهان دروازه و پردهٔ اندرونی هیکل چنان می‌نمود که برافراشته یا کنار زده شده است، و به او اجازه داده شد که به درون، به قدس‌الاقداس بنگرد؛ جایی که حتی پای پیامبر نیز اجازهٔ ورود بدان نداشت. در برابرش رؤیایی پدید شد از یهوه که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود، و دامن جلال او هیکل را پر کرده بود. گرداگرد تخت، سرافین بودند، چون نگهبانان پیرامون پادشاهی عظیم، و جلالی را که ایشان را دربر گرفته بود بازمی‌تاباندند. چون سرودهای ستایششان با نغمه‌های عمیق پرستش طنین‌انداز شد، ستون‌های دروازه به لرزه درآمد، چنان‌که گویی زمین‌لرزه‌ای آن را تکان داده است. با لبانی نیالوده به گناه، این فرشتگان ستایش‌های خدا را به زبان می‌آوردند. «قدوس، قدوس، قدوس است یهوه صبایوت»، بانگ برآوردند؛ «تمامی زمین از جلال او پر است.» [نگاه کنید به اشعیا ۶:۱–۸.]

> “The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; abiding in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His bidding, in worshiping Him, their highest ambition is reached.” Gospel Workers, 21.

> سرافیم‌های پیرامون تخت، چون جلال خدا را می‌بینند، چنان آکنده از خشیت احترام‌آمیز می‌شوند که حتی یک لحظه نیز با تحسین به خود نمی‌نگرند. ستایش آنان برای خداوند لشکرهاست. چون به آینده می‌نگرند، آنگاه که تمامی زمین از جلال او پر خواهد شد، سرود پیروزمندانه در آوازی خوش‌آهنگ از یکی به دیگری طنین‌انداز می‌شود: «قدوس، قدوس، قدوس، خداوند لشکرهاست.» آنان از تمجید خدا کاملاً خرسندند؛ در حضور او ساکن، زیر لبخند تأیید او، چیزی بیش از این نمی‌خواهند. در داشتن شباهت او، در به‌جای آوردن فرمان او، در پرستش او، والاترین آرمانشان تحقق می‌یابد. کارگران انجیل، 21.

In agreement with Isaiah, the prophet Ezekiel was also allowed to see into the Most Holy Place. Ezekiel’s vision began in chapter one, verse one.

همچون اشعیا، به پیامبر حزقیال نیز اجازه داده شد تا به درون قدس‌الاقداس بنگرد. رؤیای حزقیال در باب اول، آیهٔ اول آغاز شد.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> و چنین شد که در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در روز پنجمِ ماه، هنگامی که در میان اسیران کنار رودخانه کبار بودم، آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. حزقیال ۱:۱.

His vision continues on for chapters, and it is a continuation of the same vision in chapters eight and nine, which identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand. We know this by his careful testimony.

رویای او در طول چند فصل ادامه می‌یابد و در فصل‌های هشت و نه نیز همان رویا ادامه دارد و در آنجا مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر مشخص می‌شود. ما این را از گواهی دقیق او می‌دانیم.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.

> و واقع شد که در سال ششم، در ماه ششم، در روز پنجم ماه، هنگامی که در خانهٔ خود نشسته بودم و مشایخ یهودا در برابر من نشسته بودند، دستِ خداوند خدا در آنجا بر من فرود آمد. آنگاه نگریستم، و اینک صورتی به مانند ظاهرِ آتش؛ از کمرش به پایین آتش، و از کمرش به بالا، همچون نمودِ درخشندگی، مانند رنگِ کهربا. و شکلِ دستی پیش آورد و مرا از گیسوی سرم گرفت؛ و روح مرا میان زمین و آسمان بالا برد و در رؤیاهای خدا مرا به اورشلیم آورد، به درِ دروازهٔ درونی که رو به شمال دارد؛ جایی که جایگاهِ بتِ غیرت بود که به غیرت برمی‌انگیزد. و اینک، جلالِ خدای اسرائیل در آنجا بود، مطابقِ رؤیایی که در دشت دیدم. حزقیال 8:1-4.

The vision of chapters eight and nine that identify the two classes that are developed during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, was, “according to the vision that” Ezekiel had seen “in the plain.” The vision he had seen in the plain is identified in chapter three.

رؤیای باب‌های هشتم و نهم که دو دسته‌ای را که در جریان مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر شکل می‌گیرند مشخص می‌کند، «مطابق با آن رؤیایی بود که» حزقیال «در دشت» دیده بود. رؤیایی که او در دشت دیده بود، در باب سوم مشخص شده است.

> And the hand of the Lord was there upon me; and he said unto me, Arise, go forth into the plain, and I will there talk with thee. Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:22, 23.

> و دست خداوند در آنجا بر من بود؛ و به من گفت: برخیز، به دشت بیرون برو، و در آنجا با تو سخن خواهم گفت. آنگاه برخاستم و به دشت بیرون رفتم؛ و اینک، جلال خداوند در آنجا ایستاده بود، مانند جلالی که نزد رودخانهٔ خِبار دیده بودم؛ و بر روی خود افتادم. حزقیال ۳:۲۲، ۲۳.

Ezekiel’s vision of the “plain,” was as the “glory which” Ezekiel “saw by the river of Chebar,” and that was the vision of chapter one, verse one. The vision of the sealing in chapter nine, and the vision of the “plain,” were simply continuations of the vision of the river Chebar. It was a vision of the glory of God in the Most Holy Place, during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, just as was Isaiah’s vision. Isaiah’s vision was identifying God’s work of raising up messengers during the sealing time, and in chapter two and three, Ezekiel identifies that very work in greater detail than Isaiah, for he illustrates a messenger who is to carry a message to Laodicean Adventism, and in order to understand the message he is to carry to the rebellious people who are being passed by, Ezekiel is commanded to eat the little book, that was in the angel’s hand when He descended on September 11, 2001.

رؤیای حزقیال از «دشت»، همانند «جلالی که» او «در کنار رود Chebar دید» بود، و آن همان رؤیای فصل یک، آیهٔ یک بود. رؤیای مُهرگذاری در فصل نهم و رؤیای «دشت»، صرفاً ادامه‌هایی از رؤیای رود Chebar بودند. آن رؤیایی از جلال خدا در قدس‌الاقداس، در زمان مُهرگذاری یکصد و چهل و چهار هزار نفر بود؛ چنان‌که رؤیای اشعیا نیز چنین بود. رؤیای اشعیا کار خدا را در برپا داشتن پیام‌آوران در زمان مُهرگذاری آشکار می‌کرد، و در فصل دوم و سوم، حزقیال همان کار را با جزئیاتی بیش از اشعیا مشخص می‌کند، زیرا او پیام‌آوری را به تصویر می‌کشد که باید پیامی را به ادونتیسم لاودیسیایی برساند، و برای درک پیامی که او باید به مردمان یاغی که نادیده گرفته می‌شوند برساند، به حزقیال فرمان داده می‌شود کتابچهٔ کوچکی را بخورد که در دست فرشته بود، زمانی که او در 11 سپتامبر 2001 فرود آمد.

> Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Ezekiel 3:1–9.

> و نیز به من گفت: ای پسر انسان، هرچه می‌یابی بخور؛ این طومار را بخور و برو با خانهٔ اسرائیل سخن بگو. پس دهانم را گشودم و او مرا واداشت که آن طومار را بخورم. و به من گفت: ای پسر انسان، شکمت را به خوردن وادار و اندرونت را از این طوماری که به تو می‌دهم پر کن. آنگاه آن را خوردم، و در دهانم همچون عسل، شیرین بود. و به من گفت: ای پسر انسان، برخیز و نزد خانهٔ اسرائیل برو و سخنان مرا به آنان بگو. زیرا تو نزد قومی با گفتاری بیگانه و زبانی دشوار فرستاده نشده‌ای، بلکه نزد خانهٔ اسرائیل؛ نه نزد اقوام بسیار با گفتاری بیگانه و زبانی دشوار که سخنانشان را نتوانی فهمید. به‌راستی اگر تو را نزد ایشان می‌فرستادم، به تو گوش فرا می‌دادند. اما خانهٔ اسرائیل به تو گوش فرا نخواهند داد، زیرا به من گوش فرا نمی‌دهند؛ زیرا تمامی خانهٔ اسرائیل سرکش و سخت‌دل‌اند. اینک من روی تو را در برابر روی ایشان استوار ساخته‌ام و پیشانی‌ات را در برابر پیشانی‌هایشان سخت گردانیده‌ام. پیشانی‌ات را چون سنگی سخت‌تر از چخماق ساخته‌ام؛ از ایشان مترس و از نگاهشان مرعوب مشو، هرچند خانه‌ای یاغی‌اند. حزقیال ۳:۱-۹.

A Gentile in the Bible is a stranger, and a stranger speaks strange speech. Ezekiel was sent to the house of modern Israel, which in the sealing time is the Laodicean Seventh-day Adventist church, which is being passed by. The message during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is for God’s church, which is first judged, and then at the soon-coming Sunday law, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s Gentile flock out of Babylon. When Isaiah, in chapter six, is representing those who accept the calling of being sent to the rebellious house with the Laodicean message, he is forewarned that they are a people who in seeing, do not perceive, and in hearing, do not understand. Isaiah records the very attribute that Jesus quoted from Isaiah, chapter six, when He assigned that very attribute to the quibbling Jews who were being passed by in the history of Christ.

غیریهودی در کتاب مقدس بیگانه است، و بیگانه سخنی بیگانه می‌گوید. حزقیال به خانهٔ اسرائیلِ امروزی فرستاده شد، که در زمان مُهر کردن، همان کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیایی است، کلیسایی که دارد از آن درگذشته می‌شود. پیامِ دوران مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر برای کلیسای خداست، کلیسایی که نخست داوری می‌شود، و سپس، با فرا رسیدن قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، صدای دومِ باب هجدهِ مکاشفه گلهٔ غیریهودیِ خدا را از بابل فرا می‌خواند. وقتی اشعیا در باب ششم، نمایندهٔ کسانی است که دعوتِ فرستاده شدن نزد خانهٔ یاغی را با پیامِ لاودیکیایی می‌پذیرند، به او از پیش هشدار داده می‌شود که آنان قومی‌اند که می‌بینند اما درنمی‌یابند، و می‌شنوند اما نمی‌فهمند. اشعیا همان ویژگی را ثبت می‌کند که عیسی از باب ششمِ اشعیا نقل کرد، هنگامی که همان ویژگی را به یهودیانِ خرده‌گیرِ دورانِ حیاتِ مسیح که از آنان درگذشته می‌شد نسبت داد.

In chapter twelve, Ezekiel also employs the very same terminology, thus specifically placing chapter twelve, into the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

در باب دوازدهم، حزقیال نیز دقیقاً همان اصطلاحات را به کار می‌برد و بدین‌ترتیب باب دوازدهم را به‌طور مشخص در زمان مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر قرار می‌دهد.

> The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

> کلام خداوند نیز به من رسید و گفت: ای پسر انسان، تو در میان خاندانِ سرکش ساکن هستی که چشم دارند تا ببینند و نمی‌بینند؛ گوش دارند تا بشنوند و نمی‌شنوند، زیرا آنان خاندانِ سرکش‌اند. حزقیال ۱۲:۱، ۲

Ezekiel chapter twelve, is identifying the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and in so doing he addresses the counterfeit latter rain message that is offered by the drunkards of Ephraim who rule the people of Jerusalem, the drunkards who cannot read the book that is sealed. Their counterfeit latter rain message is based upon placing the prophetic visions of God’s Word far off into the future.

باب دوازدهمِ حزقیال، زمانِ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌کند و در این راستا به پیامِ جعلیِ بارانِ آخر می‌پردازد که از سوی میگسارانِ افرایم، که بر مردمِ اورشلیم حکمرانی می‌کنند، عرضه می‌شود؛ همان میگسارانی که نمی‌توانند کتابِ مهر و موم شده را بخوانند. پیامِ جعلیِ بارانِ آخرِ آنان بر پایهٔ حواله دادنِ رؤیاهای نبویِ کلامِ خدا به آینده‌ای دور است.

In verses three through fifteen, Ezekiel is instructed to illustrate God’s people going into the captivity in Babylon. The captivity in Babylon represents the soon-coming Sunday law, and then in verses sixteen through twenty, he identifies the famine that accompanies the destruction of the cities that begins at the hour of the great earthquake, which is the soon-coming Sunday law. The benefits of country living during that crisis time are there represented, and then in verses twenty-one to twenty-eight, we have the passage that was recognized as present truth in Millerite history. The passage is quoted word for word in The Great Controversy in the description of Millerite history in the book.

در آیات سه تا پانزده، به حزقیال دستور داده می‌شود تا رفتن قوم خدا به اسارت در بابل را به تصویر بکشد. اسارت در بابل نمایانگر قانون نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه است، و سپس در آیات شانزده تا بیست، او قحطی‌ای را مشخص می‌کند که همراه با ویرانی شهرهاست و از ساعت زلزلهٔ عظیم آغاز می‌شود؛ همان قانون نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه. مزایای زندگی روستایی در آن زمانِ بحران در آن‌جا نمایانده می‌شود، و سپس در آیات بیست‌ویک تا بیست‌وهشت، بخشی را داریم که در تاریخ میلریتی به‌عنوان حقیقتِ حاضر شناخته شد. این بخش در کتاب مناقشهٔ عظیم، در شرح تاریخ میلریتی، کلمه‌به‌کلمه نقل شده است.

> And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

> و کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، آن ضرب‌المثلی که در سرزمین اسرائیل دارید چیست که می‌گویید: روزها به درازا کشیده و هیچ رؤیایی تحقق نمی‌یابد؟ پس به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند خدا: این ضرب‌المثل را از میان برمی‌دارم و دیگر در اسرائیل آن را به‌عنوان ضرب‌المثل به کار نخواهند برد؛ بلکه به ایشان بگو: روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا. زیرا دیگر در خاندان اسرائیل نه رؤیای باطل خواهد بود و نه غیب‌گوییِ فریبنده. زیرا من خداوندم؛ سخن خواهم گفت، و سخنی که می‌گویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد؛ زیرا در روزهای شما، ای خاندان یاغی، سخن را خواهم گفت و آن را به انجام خواهم رسانید، می‌گوید خداوند خدا. بار دیگر کلام خداوند به من رسید و گفت: ای پسر انسان، اینک اهل خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او از زمان‌های دور نبوت می‌کند. پس به ایشان بگو: چنین می‌گوید خداوند خدا: دیگر هیچ‌یک از سخنان من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه سخنی که گفته‌ام انجام خواهد شد، می‌گوید خداوند خدا. حزقیال ۱۲:۲۱-۲۸.

The counterfeit latter rain message that is presented in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand claims “the days are prolonged, and every vision faileth.” After all, did not those messengers represented by Moses, Elijah, Ezekiel, Isaiah and John fail in their prediction of July 18, 2020? The Laodicean Adventist’s message at that time is “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” In that history not only will every vision come to pass, but the messenger is to tell the lost house of modern Israel, “Thus saith the Lord God,” “I will make” the counterfeit “proverb” of Laodicean Adventism “to cease.” Tell them, “The days are at hand, and the effect of every vision.” “There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God.”

پیام جعلیِ «باران دیرهنگام» که در زمان مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار ارائه می‌شود، ادعا می‌کند: «ایام به درازا کشیده و هر رؤیا باطل می‌گردد.» به هر حال، مگر آن پیام‌آورانی که موسی، الیاس، حزقیال، اشعیا و یوحنا نماینده‌شان هستند، در پیشگویی خود دربارهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ شکست نخوردند؟ پیامِ ادونتیستِ لاودیکیه‌ای در آن زمان این است: «رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است و او دربارهٔ زمان‌های دور نبوّت می‌کند.» در آن دوره، نه‌تنها هر رؤیا به وقوع خواهد پیوست، بلکه پیام‌آور باید به خاندان گمشدهٔ اسرائیلِ معاصر بگوید: «چنین می‌گوید خداوند یهوه: «من» آن «مثلِ» جعلیِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را «موقوف می‌سازم»». به ایشان بگو: «ایام نزدیک است و تحققِ هر رؤیا.» «دیگر هیچ‌یک از سخنان من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه همان کلامی که گفته‌ام انجام خواهد شد، می‌گوید خداوند یهوه.»

The Laodicean message requires that the message identifies that the days are at hand when the effect of every vision is to take place, and those days are the days of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The essential point that should not be missed in the passage is that God directly states that in the “days,” which represent the period of the sealing time, He would cause Laodicean Adventism’s “vain vision,” their “flattering divination,” and their counterfeit “proverb” to cease. God causes their counterfeit latter rain message to cease before the soon-coming Sunday law, for He causes it to cease in the days He is addressing. He causes it to cease, by confirming the true latter rain message as He is lifting up those who are chosen to be the ensign at the soon coming Sunday law. Those chosen ones are sealed before the “earthquake”.

پیام لاودیکیایی اقتضا می‌کند که این پیام مشخص کند که روزهایی نزدیک‌اند که اثر هر رؤیا به وقوع خواهد پیوست، و آن روزها روزهای مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. نکتهٔ اساسی که نباید در این فراز از نظر دور بماند این است که خداوند مستقیماً اعلام می‌کند که در «روزها»یی که نمایانگر دورهٔ زمانِ مُهر کردن است، او «رؤیای باطلِ» ادونتیسمِ لاودیکیایی، «غیب‌گوییِ چاپلوسانه» آنان، و «ضرب‌المثلِ» جعلی‌شان را از میان برمی‌دارد. خداوند پیش از قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، پیام تقلبیِ بارانِ پسینِ آنان را متوقف می‌کند، زیرا او آن را در همان روزهایی که درباره‌شان سخن می‌گوید، از میان برمی‌دارد. او با تأیید پیام حقیقیِ بارانِ پسین، و در همان حال که برگزیدگان را برمی‌افرازد تا در هنگام قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع به‌عنوان عَلَم باشند، آن را از میان برمی‌دارد. آن برگزیدگان پیش از «زلزله» مُهر می‌شوند.

The other way He causes the vain proverb of the counterfeit latter rain message to cease is by the arrival of the unexpected and escalating judgments of God, that come as an overwhelming surprise to the children of darkness, but are part of the very message the children of light will have been predicting. The history we are now entering into is about to be confronted by God’s judgments. Those judgments are represented repeatedly in God’s Word, and the period of the sealing, which began on September 11, 2001, is where every vision, including the visions of God’s judgments, must arrive, for His Word never fails.

راه دیگری که او به‌وسیلهٔ آن ضرب‌المثلِ باطلِ پیامِ جعلیِ بارانِ پسین را از میان می‌برد، آمدنِ داوری‌های غیرمنتظره و فزایندهٔ خداست؛ داوری‌هایی که برای فرزندانِ تاریکی غافلگیریِ سهمگینی خواهد بود، اما بخشی از همان پیامی هستند که فرزندانِ نور از پیش آن را پیشگویی کرده بودند. تاریخی که اکنون وارد آن می‌شویم در آستانهٔ رویارویی با داوری‌های خداست. آن داوری‌ها بارها در کلام خدا بیان شده‌اند، و دورهٔ مُهر شدن، که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، همان جایی است که هر رؤیا، از جمله رؤیاهای مربوط به داوری‌های خدا، باید به آن برسد، زیرا کلام او هرگز باطل نمی‌شود.

In previous articles we demonstrated that the first three chapters in the book of Daniel, represent the three angel’s messages of Revelation chapter fourteen. Chapter two, is the second angel’s message, and is therefore an illustration of the second test in the sealing period. The first test was chapter one, and it was the dietary test of whether a person would choose heavenly food or the food of Babylon. Chapter two, was represented by the hidden truth within Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts, which are kingdoms.

در مقالات پیشین نشان دادیم که سه باب نخستِ کتاب دانیال، نمایانگر پیام‌های سه فرشته در باب چهاردهمِ کتاب مکاشفه هستند. باب دوم، پیام فرشتۀ دوم است و ازاین‌رو تصویری از آزمون دوم در دورۀ مُهر شدن به‌شمار می‌آید. آزمون نخست باب یکم بود، و آن آزمونِ غذایی بود که آیا شخص خوراک آسمانی را برمی‌گزیند یا خوراک بابل را. باب دوم با حقیقت پنهانی که درون رویای نبوکدنصر دربارهٔ تصویرِ حیوانات—که همان پادشاهی‌ها هستند—نهفته بود، نمایانده شد.

Daniel two, represents the image of the beast test during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it contains an understanding that is hidden, for Nebuchadnezzar was unable to remember the dream. It represents a hidden truth that is unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, and a hidden truth concerning the kingdoms of Bible prophecy represented in the image. It represented a life-or-death test for Daniel and the three worthies, and also for the Chaldean wise men who ate of the Babylonian diet.

باب دوم دانیال نمایانگر آزمونِ تصویرِ وحش در هنگام مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار است، و حاوی فهمی پنهان است، زیرا نبوکدنصر نتوانست خواب را به یاد بیاورد. این باب بیانگر حقیقتی پنهان است که در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار مُهر آن گشوده می‌شود، و نیز حقیقتی پنهان دربارهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس که در تمثال نمایانده شده‌اند. این امر آزمونی مرگ‌وزندگی برای دانیال و سه مرد شایسته، و همچنین برای حکیمانِ کلدانی که از خوراکِ بابلی می‌خوردند، بود.

Ellen White was shown that the image of the beast would be formed “before probation closes, for it is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” The hidden dream of Nebuchadnezzar represents that test. The hidden truth of the image that has been revealed in these days, when the effect of every vision is no longer prolonged, is that Jesus, as Alpha and Omega, identified in the first and the last references to the kingdoms of Bible prophecy that the eighth beast is of the seven.

به الن وایت نشان داده شد که تمثالِ وحش «پیش از بسته‌شدنِ مهلت شکل خواهد گرفت، زیرا این آزمونِ بزرگ برای قومِ خداست که سرنوشتِ ابدیِ آنان به‌وسیلهٔ آن تعیین خواهد شد.» خوابِ پنهانِ نبوکدنصر نمایانگرِ آن آزمون است. حقیقتِ پنهانِ آن تمثال که در این روزها، زمانی که اثرِ هر رؤیا دیگر به درازا نمی‌کشد، آشکار شده، این است که عیسی، به‌عنوان آلفا و امگا، در نخستین و واپسین اشارات به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب مقدس مشخص کرده است که وحشِ هشتم از آنِ هفت است.

The eighth beast of Revelation chapter seventeen, that is of the seven, is the papal power who has been returned to the throne of the earth, and the deeper hidden secret that has been revealed is that as the United States forms an image of the beast in this nation, it also will represent the phenomenon of the eighth, being of the seven. The sixth president since the time of the end in 1989, who is the rich president who stirred up all the realm of the dragon received a deadly political wound at the hands of the progressive, woke, liberal globalists in 2020, as the Republican horn was assassinated in the streets by the atheistic beast of Revelation chapter eleven.

وحشِ هشتمِ مکاشفه، فصل هفده، که از جملهٔ آن هفت است، همان قدرتِ پاپی است که به تختِ زمین بازگردانده شده است، و رازِ پنهانِ عمیق‌تری که آشکار شده این است که همان‌گونه که ایالات متحده تصویرِ وحش را در این ملت شکل می‌دهد، همچنین پدیدهٔ هشتم، که از جملهٔ هفت است، را نیز نمایندگی خواهد کرد. ششمین رئیس‌جمهور از «زمانِ پایان» در سال ۱۹۸۹، که همان رئیس‌جمهور ثروتمندی است که سراسر قلمروِ اژدها را برانگیخت، در سال ۲۰۲۰ به دستِ جهانی‌گرایانِ پیشرو، ووک و لیبرال زخمی مرگبارِ سیاسی دریافت کرد، چنان‌که شاخِ حزبِ جمهوری‌خواه به دستِ وحشِ بی‌خدای کتابِ مکاشفه، فصل یازده، در خیابان‌ها ترور شد.

At the same time the movement of the third angel, received a deadly wound on July 18, 2020, at the hands of the atheistic beast of Revelation chapter eleven. That movement had been made up of Laodicean Seventh-day Adventists, and in 2023, the movement was raised up as the Philadelphian movement of the third angel. Both horns were slain in 2020, and both horns stand up after three and a half symbolic days. The formation of the political image of the beast consists of the combination of Church and State in the United States, and the beast they make an image of in the last days is the eighth beast, that is of the seven. When the image beast is formed in the United States it will possess that very prophetic attribute of the eighth beast of Rome.

در همان زمان، جنبشِ فرشتهٔ سوم، در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، به دستِ وحشِ الحادیِ باب یازدهمِ مکاشفه زخمِ مرگ‌باری خورد. آن جنبش از ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکی تشکیل شده بود، و در سال ۲۰۲۳، آن جنبش به‌عنوان جنبشِ فیلادلفیِ فرشتهٔ سوم برپا شد. هر دو شاخ در سال ۲۰۲۰ کشته شدند، و هر دو شاخ پس از سه روز و نیمِ نمادین برمی‌خیزند. تشکیلِ تصویرِ سیاسیِ وحش عبارت است از ترکیبِ کلیسا و دولت در ایالات متحده، و وحشی که ایشان در روزهای آخر از آن تصویری می‌سازند، وحشِ هشتم است که از هفت است. وقتی تصویرِ وحش در ایالات متحده شکل بگیرد، همان ویژگیِ نبویِ وحشِ هشتمِ روم را خواهد داشت.

When the image of the beast test is fulfilled upon the true Protestant horn, those who recognize the prophetic truths associated with the formation of the image of the beast in both horns of the earth beast, will be sealed for eternity with the image of Christ. Those foolish virgins that have accepted the vain and flattering vision will have formed the image of the beast for eternity.

هنگامی که آزمونِ صورتِ وحش بر شاخِ پروتستانِ حقیقی تحقق یابد، کسانی که حقایق نبویِ مرتبط با شکل‌گیریِ صورتِ وحش در هر دو شاخِ وحشِ زمین را تشخیص می‌دهند، با صورتِ مسیح برای ابد مُهر خواهند شد. آن دوشیزگانِ نادانی که رؤیای باطل و دل‌فریب را پذیرفته‌اند، برای ابد صورتِ وحش را برپا خواهند کرد.

> “It was this that the prophet Ezekiel saw when before his astonished gaze were portrayed symbols that revealed a Power overruling the affairs of earthly rulers. Wheels intersecting one another were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, in appearance like sapphire; and seated above the likeness of a throne was a likeness as it were of a human form.’ Ezekiel 1:26, RSV.

> همین بود آنچه نبی حزقیال دید، هنگامی که در برابر نگاه شگفت‌زده‌اش نمادهایی به تصویر کشیده شده بود که قدرتی را آشکار می‌کردند که بر امور فرمانروایان زمینی حکم می‌راند. چرخ‌هایی که یکدیگر را قطع می‌کردند به‌وسیلهٔ چهار موجود زنده به حرکت داده می‌شدند. بسیار بالاتر از همهٔ اینها «شبهِ تختی بود که از نظر ظاهر چون یاقوت کبود بود؛ و بر فراز شبهِ تخت، شبهی نشسته بود که گویی به صورت انسان بود.» حزقیال ۱:۲۶، RSV.

> “The wheels, so complicated that at first sight they appeared to be in confusion, moved in perfect harmony. Heavenly beings were impelling those wheels. The complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations He that sits above the cherubim still guides the affairs of this earth. To every nation and individual God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> چرخ‌ها، آن‌چنان پیچیده که در نگاه نخست آشفته می‌نمودند، در کمال هماهنگی حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی آن چرخ‌ها را می‌راندند. جریان پیچیدۀ رویدادهای انسانی زیر تدبیر الهی است. در میان کشاکش و غوغای ملت‌ها، آن که بر فراز کروبیان نشسته است همچنان امور این زمین را هدایت می‌کند. برای هر ملت و هر فرد، خدا در طرح بزرگ خود جایگاهی تعیین کرده است. امروز انسان‌ها و ملت‌ها به اختیار خود سرنوشت خویش را رقم می‌زنند، و خدا بر همه چیز حکم می‌راند تا مقاصد خویش را به انجام رساند.

> “The prophecies which the great I AM has given in His Word tell us where we are in the procession of the ages. All that prophecy has foretold until the present time has been traced on the pages of history, and all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> نبوت‌هایی که «من هستم»ِ عظیم در کلام خویش داده است، به ما می‌گویند که در سیر اعصار در کجا قرار داریم. همهٔ آنچه نبوت تا زمان حاضر پیش‌گویی کرده، بر صفحات تاریخ نقش بسته است، و همهٔ آنچه هنوز در پیش است، به ترتیب خود تحقق خواهد یافت.

> “The signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. The Saviour prophesied of events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars… . Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7. Rulers and statesmen recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> نشانه‌های زمانه اعلام می‌کنند که ما بر آستانهٔ رویدادهایی بزرگ و بس خطیر ایستاده‌ایم. همه‌چیز در جهان ما در تلاطم است. منجی از رویدادهایی که پیش از آمدنش رخ خواهند داد خبر داده است: «از جنگ‌ها و خبرهای جنگ خواهید شنید... قوم بر قوم و مملکت بر مملکت برخواهد خاست؛ و در جاهای مختلف قحطی‌ها و بیماری‌های واگیردار و زلزله‌ها خواهد بود.» متی ۲۴:۶، ۷. حاکمان و دولتمردان دریافته‌اند که چیزی بزرگ و سرنوشت‌ساز در شُرف وقوع است—اینکه جهان در آستانهٔ بحرانی سهمگین قرار دارد.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear. ‘Behold, the Lord will lay waste the earth and make it desolate, and He will twist its surface and scatter its inhabitants.’ ‘For they have transgressed the laws, violated the statutes, broken the everlasting covenant. Therefore a curse devours the earth, and its inhabitants suffer for their guilt.’ Isaiah 24:1, 5, 6, RSV.

> کتاب مقدس، و تنها کتاب مقدس، برداشتِ درستی از رویدادهایی به دست می‌دهد که همین اکنون سایه‌های خود را پیشاپیش افکنده‌اند؛ صدای نزدیک‌شدنشان زمین را می‌لرزاند و دل‌های مردم از ترس از حال می‌رود. «اینک، خداوند زمین را ویران خواهد ساخت و آن را به ویرانه‌ای بدل خواهد کرد، و سطح آن را درهم خواهد پیچید و ساکنانش را پراکنده خواهد ساخت.» «زیرا ایشان قوانین را زیر پا نهاده، فرایض را نقض کرده، و عهد جاودانی را شکسته‌اند. از این‌رو لعنت زمین را می‌بلعد و ساکنانش به سبب تقصیر خود رنج می‌برند.» اشعیا ۲۴: ۱، ۵، ۶، RSV.

> “‘Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.’ Jeremiah 30:7.

> افسوس! زیرا آن روز عظیم است، به‌گونه‌ای که مانندش نیست؛ بلکه همان وقت تنگیِ یعقوب است، اما او از آن نجات خواهد یافت. ارمیا ۳۰:۷

> “’Because thou hast made the Lord, which is my refuge, Even the most High, thy habitation; There shall no evil befall thee, Neither shall any plague come nigh thy dwelling.’ Psalm 91:9, 10.

> «زیرا که خداوند را، که پناهگاه من است، یعنی خدای متعال را، مسکن خود ساخته‌ای؛ هیچ بدی بر تو نخواهد آمد و هیچ آفتی به خانه‌ات نزدیک نخواهد شد.» مزمور ۹۱: ۹، ۱۰.

> “God will not fail His church in the hour of her greatest peril. He has promised deliverance. The principles of His kingdom will be honored by all beneath the sun.” Historical Sketches 277–279.

> خدا کلیسای خود را در هنگام بزرگ‌ترین خطر وا نخواهد گذاشت. او وعدهٔ رهایی داده است. اصول ملکوت او از سوی همهٔ کسانی که زیر آفتاب‌اند محترم شمرده خواهند شد. یادداشت‌های تاریخی 277-279.

The “complicated play of human events” is what was represented by the wheels intersecting the wheels in Ezekiel’s vision of the Most Holy Place, during the sealing time. Those events are under divine control, for those events are the fulfillment of all the visions of God’s Word, that find their final and perfect effect in the sealing time. There is a “sound” that identifies “a stupendous crisis” which the “world is on the verge” of realizing. That “sound” causes “the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Both the shaking of the earth, and the causing of men’s hearts to fail for fear are symbols of the sound of the seventh and final Trumpet, which is the third woe.

"بازی پیچیدهٔ وقایع انسانی" همان چیزی است که با چرخ‌هایی که در چرخ‌ها تداخل می‌یافتند، در رؤیای حزقیال از قدس‌الاقداس، در زمان مُهرگذاری، به تصویر کشیده شده بود. آن رویدادها تحت کنترل الهی‌اند، زیرا تحقق همهٔ رؤیاهای کلام خدا هستند که اثر نهایی و کامل خود را در زمان مُهرگذاری می‌یابند. صدایی وجود دارد که "بحرانی شگرف" را مشخص می‌کند که "جهان در آستانه"ی درک آن است. آن "صدا" باعث می‌شود "زمین بلرزد و دل‌های مردم از ترس از کار بیفتد." هم لرزش زمین و هم از کار افتادن دل‌های مردم از ترس، نمادهای صدای شیپور هفتم و نهایی هستند که همان وای سوم است.

The angering of the nations by Islam of the third woe, is as a woman in travail, thus representing an increasing, escalating crisis. That escalating crisis began on September 11, 2001; and on October 7, 2023, the next extreme birth pain hit, and because God’s Word never fails, the next birth pang is coming very soon, and it will be even more destructive. Are you still living in a city?

خشمگین کردن ملت‌ها به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم، مانند زنی در دردِ زایمان است و بنابراین نمایانگر بحرانی فزاینده و رو به تشدید است. آن بحرانِ تشدیدشونده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد؛ و در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، دردِ زایمانِ بسیار شدیدِ بعدی رخ داد، و چون کلام خدا هرگز ناکام نمی‌ماند، دردِ زایمانِ بعدی به‌زودی فرا می‌رسد و ویرانگرتر هم خواهد بود. آیا هنوز در شهر زندگی می‌کنید؟

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “To the prophet the wheel within a wheel, the appearance of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel, directed by the hand of God, works in perfect harmony with every other wheel. I have been shown that human instrumentalities are liable to seek after too much power and try to control the work themselves. They leave the Lord God, the Mighty Worker, too much out of their methods and plans, and do not trust to Him everything in regard to the advancement of the work. No one should for a moment fancy that he is able to manage those things that belong to the great I AM. God in His providence is preparing a way so that the work may be done by human agents. Then let every man stand at his post of duty, to act his part for this time and know that God is his instructor.” Testimonies, volume 9, 259.

> "به نظرِ پیامبر، چرخ درونِ چرخ و ظاهرِ موجوداتِ زنده‌ای که با آن‌ها مرتبط بودند، همه پیچیده و توضیح‌ناپذیر می‌نمود. اما دستِ حکمتِ بی‌کران در میانِ چرخ‌ها دیده می‌شود و نظمِ کامل، نتیجهٔ کارِ اوست. هر چرخ، که به دستِ خدا هدایت می‌شود، با هر چرخِ دیگر در هماهنگیِ کامل کار می‌کند. به من نشان داده شده است که ابزارهای انسانی مستعدند در پی قدرتِ بیش از حد برآیند و بکوشند کار را خود کنترل کنند. آنان خداوندِ خدا، کارگرِ قادر، را بیش از اندازه از روش‌ها و طرح‌های خود کنار می‌گذارند و همه چیزِ مربوط به پیشرفتِ کار را به او نمی‌سپارند. هیچ‌کس نباید حتی برای لحظه‌ای گمان کند که قادر است اموری را که به آن «من هستم» عظیم تعلق دارند، اداره کند. خدا در مشیتِ خود راهی مهیا می‌کند تا کار به‌وسیلهٔ عاملانِ انسانی انجام گیرد. پس بگذار هر کس در جایگاهِ وظیفهٔ خویش بایستد، سهمِ خود را برای این زمان به‌جا آورد و بداند که خدا آموزگارِ اوست." گواهی‌ها، جلد ۹، صفحهٔ ۲۵۹.

Back to Articles