Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

کتاب دانیال - شماره صد و نود و هفت

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

گشایش‌های پیامبرانه: دومین گردآوریِ مسیح و نقشِ آخرالزمانیِ اسلام در روایتِ مکاشفه

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word

We are now identifying that one of the events represented by the Seven Thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

اکنون دریافته‌ایم که یکی از رویدادهایی که «هفت تندر» بدان اشاره می‌کند، کارِ مسیح در گردآوری قومش برای بارِ دوم است؛ کاری که او آن را در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز کرد. تاریخِ میلریتی نشان می‌دهد که این کار با جنگ‌ورزیِ اسلام به‌عنوانِ پس‌زمینهٔ پیام به انجام می‌رسد.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the Third Woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

پیام، «مکاشفهٔ عیسی مسیح» است که درست پیش از بسته شدنِ مهلت مُهرش گشوده می‌شود، اما آن پیام به‌وسیلهٔ پیامِ «وای سوم» منتقل می‌شود (در چارچوبِ آن قرار می‌گیرد). در همان هنگامی که خداوند در سال ۱۸۴۹ برای بار دوم دست خود را دراز می‌کرد، خواهر وایت دربارهٔ لرزاندنِ ملت‌های خشمگین اظهار نظر می‌کرد که نمادی از اسلام است.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> ۱۶ دسامبر ۱۸۴۸، خداوند به من رؤیایی از به لرزه درآمدن قدرت‌های آسمان داد. دیدم که وقتی خداوند در بیان نشانه‌هایی که متی، مرقس و لوقا ثبت کرده‌اند گفت «آسمان»، منظورش همان آسمان بود و وقتی گفت «زمین» منظورش همان زمین. قدرت‌های آسمان خورشید و ماه و ستارگان‌اند. آنها در آسمان حکم‌فرما هستند. قدرت‌های زمین همان‌هایی هستند که بر زمین حکومت می‌کنند. قدرت‌های آسمان با صدای خدا به لرزه خواهند افتاد. آنگاه خورشید و ماه و ستارگان از جایگاه‌های خود جابه‌جا خواهند شد. آنها از میان نخواهند رفت، بلکه با صدای خدا به لرزه درخواهند آمد.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> ابرهای تیره و سنگین بالا آمدند و به هم برخوردند. جو شکافت و عقب نشست؛ آنگاه توانستیم از فضای گشوده در اوریون به بالا بنگریم، از همان‌جا صدای خدا می‌آمد. شهر مقدس از همان فضای گشوده فرود خواهد آمد. دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال لرزیدن‌اند و رویدادها به نوبت می‌آیند. جنگ و شایعات جنگ، شمشیر، قحطی و طاعون نخست قدرت‌های زمین را می‌لرزانند، سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان را، و نیز همین زمین را، به لرزه درخواهد آورد. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، همان‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش ملت‌های خشمگین است. نوشته‌های اولیه، ۴۱.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

تاریخ‌نگاران تأیید می‌کنند که آنچه در سال ۱۸۴۸ ملت‌های اروپا را می‌لرزاند، فعالیت‌های لشکرهای اسلام بود؛ زیرا در نبوت، آنان به‌عنوان قدرتی که ملت‌ها را به خشم می‌آورد نمادین شده‌اند. در نخستین گواهی بر اینکه خداوند برای بار دوم دست خویش را در دورهٔ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ دراز کرد، پیام «فریاد نیمه‌شب» به گردهمایی اردوگاهی اکستر رسید. از آنجا تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، آن پیام همچون موجی سهمگین سرتاسر سواحل شرقی ایالات متحده را درنوردید. آن جنبش با ورود پیروزمندانهٔ مسیح به اورشلیم نمادین شده بود، و این الاغی بود که مسیح را به اورشلیم برد.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the Third Woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

پیامِ فریادِ نیمه‌شب نمایانگرِ تمامِ پیامِ نبویِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است، اما آن مکاشفه در زمینهٔ اسلامِ وایِ سوم که امّت‌ها را به خشم می‌آورد قرار داده شده است؛ زیرا این اسلام است که پیامی را که همان مکاشفهٔ عیسی مسیح است، حمل می‌کند. عیسی شیرِ قبیلهٔ یهوداست و او به پیامِ «الاغ» گره خورده است.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> یهودا، تو همان کسی هستی که برادرانت تو را خواهند ستود؛ دست تو بر گردن دشمنانت خواهد بود؛ فرزندان پدرت در برابر تو سر فرود خواهند آورد. یهودا تولهٔ شیر است؛ از شکار، ای پسرم، بالا آمده‌ای؛ خم شد، چون شیر آرمید و چون شیر پیر؛ کیست که او را برانگیزد؟ عصای سلطنت از یهودا، و قانون‌گذار از میان پاهایش، دور نخواهد شد تا شیلو بیاید؛ و گردآمدن قوم‌ها نزد او خواهد بود. کرهٔ خود را به تاک می‌بندد و کرهٔ الاغش را به تاکِ برگزیده؛ جامه‌های خود را در شراب می‌شوید و لباس‌های خود را در خونِ انگور. چشمانش سرخ از شراب، و دندان‌هایش سفید از شیر خواهد بود. پیدایش ۴۹:۸–۱۲

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

به‌واسطهٔ یهوداست که «گردآمدن قوم» به انجام می‌رسد. مسیح، چون یهودا، همچنین «تاک» است، و «تاکِ برگزیده» به «کرّهٔ الاغ» بسته است. «جامه‌های او» در «شراب» شسته شده است، که همان «خون انگور» بود. مسیح ریختن خون خود را در جتسیمانی آغاز کرد، آنگاه که عرقِ خونین ریخت، و جتسیمانی به معنای «فشارگاه زیتون» است. از جتسیمانی تا صلیب، خون گران‌بهای خود را ریخت تا همهٔ انسان‌ها را نزد خود گرد آورد.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> اکنون داوریِ این جهان فرا رسیده است؛ اکنون فرمانروایِ این جهان بیرون افکنده خواهد شد. و من، اگر از زمین بر افراشته شوم، همه را به سوی خود خواهم کشید. این را گفت تا نشان دهد که باید چگونه بمیرد. یوحنا ۱۲:۳۱-۳۳.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

کار مسیح در جذب همهٔ انسان‌ها به سوی خود، فرایندی دو مرحله‌ای است؛ زیرا او نخست «رانده‌شدگان اسرائیل» را گرد می‌آورد و سپس آنان را چونان پرچمی به کار می‌گیرد تا رمهٔ دیگرش را به سوی خود جذب کند.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> من شبان نیکو هستم؛ گوسفندان خود را می‌شناسم و گوسفندانم نیز مرا می‌شناسند. همان‌گونه که پدر مرا می‌شناسد، من نیز پدر را می‌شناسم؛ و جان خود را برای گوسفندان می‌نهم. و گوسفندان دیگری نیز دارم که از این گله نیستند؛ آنان را نیز باید بیاورم، و صدای مرا خواهند شنید؛ و آنگاه یک گله و یک شبان خواهد بود. یوحنا ۱۰:۱۴-۱۶

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

صد و چهل و چهار هزار، «گوسفندانی» هستند که او را می‌شناسند. «گوسفندان دیگر» گلهٔ اویند که وقتی پرچم را می‌بینند و می‌شنوند از بابل بیرون می‌آیند. پیش از آنکه پرچمش را، که همان گوسفندان او هستند، برافرازد، نخست برای بار دوم آنان را گرد می‌آورد. آن خطِ تاریخِ مقدس با آیات سیزده تا پانزدهِ فصل یازدهمِ دانیال هم‌راستا است و از این رو با تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل نیز هم‌راستا است. این، خطِ شاخِ پروتستانِ حقیقی را نمایندگی می‌کند که در درونِ تاریخِ شاخِ پروتستانِ مرتد، شاخِ جمهوری‌خواهِ مرتد و ظهورِ فاحشهٔ صور جریان دارد، درست پیش از قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک. خطِ شاخِ پروتستانِ حقیقی هم تاریخ و هم پیامی را نمایندگی می‌کند که در آن، صد و چهل و چهار هزار مُهر می‌شوند.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

"مطرودان اسرائیل" در تقابل با "مجمع استهزاکنندگان" قرار دارند، چنان‌که ارمیا آنان را معرفی می‌کند، یا با "کنیسهٔ شیطان" چنان‌که یوحنا آنان را در باب‌های دوم و سوم مکاشفه، جایی که کلیسای اسمیرنا و فیلادلفیا خطاب می‌شوند، معرفی می‌کند. فیلادلفیایی‌ها نمایندهٔ "صد و چهل و چهار هزار نفر" در باب هفتم مکاشفه‌اند، و اسمیرنا همان "جمعیت عظیم" همان باب است که هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را بشمارد. این دو طبقهٔ رهایی‌یافتگان در ایام آخر با آنان که دروغ می‌گویند و در کنیسهٔ شیطانند و ادعا می‌کنند که قوم خدا هستند، زیرا می‌گویند یهودی‌اند، مجادله دارند.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

خطِ شاخِ پروتستانِ حقیقی از مناقشه‌ای تشکیل می‌شود که میانِ خودِ آنان و قومِ عهدِ سابق که سپس کنار گذاشته می‌شوند، وجود دارد. در همان دورهٔ تاریخی، وفاداران نیز با خطِ پروتستانیسمِ مرتد و کاتولیسیسم در مناقشه‌اند. آن سه جریانِ دینی در سطحِ خرد، در درونِ خطِ شاخِ پروتستانِ حقیقی، نمادِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب هستند.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> "من دیدم که کلیسای اسمی و ادونتیست‌های اسمی، مانند یهودا، به ما خیانت کرده و ما را به کاتولیک‌ها خواهند سپرد تا نفوذ آنان را برای مقابله با حقیقت به دست آورند. قدیسان در آن هنگام مردمانی گمنام خواهند بود و نزد کاتولیک‌ها چندان شناخته‌شده نخواهند بود؛ اما کلیساها و ادونتیست‌های اسمی که از ایمان و آداب و رسوم ما آگاه‌اند (زیرا به‌خاطر سبت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند) به قدیسان خیانت خواهند کرد و آنان را نزد کاتولیک‌ها به‌عنوان کسانی که آیین‌های مردم را نادیده می‌گیرند گزارش خواهند داد؛ یعنی اینکه سبت را رعایت می‌کنند و یکشنبه را نادیده می‌گیرند." Spalding and Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

ما پیش‌تر به این بخش پرداخته‌ایم و در این فرایند مشخص کردیم که تعبیر «کلیسای اسمی» و تعبیر «ادونتیستِ اسمی» در زمانی که خواهر وایت آن واژه‌ها را نوشت، معنا و کاربرد متفاوتی داشته‌اند. با این حال، پیامبران بیش از آن‌که برای زمانۀ خود سخن گفته باشند، برای روزهای آخر سخن گفته‌اند؛ پس در این بخش، «کلیسای اسمی» در روزهای آخر همان پروتستانتیسمِ مرتد خواهد بود. واژۀ «nominal» به معنای «صرفاً در نام» است.

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

کلیسای به‌اصطلاح پروتستان در سال ۱۸۴۴ اعتراض به روم را متوقف کرد، هنگامی که از ورود به قدس‌الاقداس از راه ایمان سر باز زد؛ جایی که می‌توانستند دریابند که سبتِ روز هفتم روز صحیح پرستش است. در عوض، آنان پرستش خورشید را که نشانهٔ کاتولیسیسم است، حفظ کردند. «اعتراض» به روم — که تنها تعریف واژهٔ «پروتستان» است — ناممکن است، اگر نماد اقتدار او را پذیرفته باشید؛ همان نمادی که کلیسای رومی بارها آن را به‌عنوان اقتدار خود برای تغییر روز پرستش در کتاب‌مقدس از سبتِ روز هفتم به یکشنبه معرفی کرده است.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

«ادونتیست‌های اسمی» کسانی هستند که اظهار می‌کنند ادونتیست‌های روز هفتم‌اند، اما همچنین به‌سان یهودا شناخته می‌شوند، که نماد شاگردی است که به اعتقاد خود خیانت کرده است. کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ اسمی از «قدیسان» نفرت خواهد داشت و آن قدیسان آنگاه «قومِ گمنامی خواهند بود». آنان از قدیسانِ گمنام «به‌سببِ سبت» نفرت دارند، حقیقتی که نمی‌توانند آن را «رد کنند». حقیقتِ سبت در تاریخِ خواهر وایت، سبتِ روز هفتم بود، اما نمونه‌ای از حقیقتِ سبتِ ایامِ آخر است که نمی‌توان آن را رد کرد، و همان تعلیمی است که نخستین‌بار در سرکشیِ ادونتیسمِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳ رد شد. آن تعلیم نخستین حقیقتِ بنیادی بود که ویلیام میلر کشف کرد، و نمایانگرِ حقایقِ بنیادیِ ادونتیسم است که ادونتیست‌های اسمی از گام نهادن در آنها سر باز می‌زنند، چنان‌که در «راه‌های کهنِ» ارمیا نمایانده شده است. آن حقیقتِ سبت همان «هفت بار»ِ لاویانِ بابِ بیست‌وشش است.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

فیلادلفیا و سمیرنا، که خط پروتستانتیسم حقیقی را تشکیل می‌دهند، به‌دست کسانی که نمایندهٔ یهودا هستند، مورد خیانت قرار می‌گیرند. یهودا پیمان بست که سه بار به عیسی خیانت کند، و بدین‌سان خیانتی تدریجی را مشخص کرد که پیش از صلیب آغاز شد و در صلیب به انجام رسید. آیهٔ شانزدهمِ باب یازدهمِ دانیال نمایانگر قانون یکشنبه است که صلیب نماد آن بود. بنابراین، در آیاتی که به قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم منتهی می‌شوند، که همان قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویکم نیز هست، یک خیانت سه‌مرحله‌ای بر قدیسانِ روزهای آخر تحمیل می‌شود. این خیانت در دوره‌ای رخ می‌دهد که خداوند برای بار دوم پرچمِ روزهای آخرِ خود را گرد می‌آورد.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> و در آن روز ریشهٔ یسّی خواهد بود که چون عَلَمی برای قوم‌ها برپا خواهد ایستاد؛ امت‌ها آن را خواهند طلبید و آرامگاهش با جلال خواهد بود. و در آن روز چنین خواهد شد که خداوند برای بارِ دوم دست خود را دراز خواهد کرد تا بازماندگان قوم خود را که باقی مانده‌اند بازآورد، از آشور و از مصر و از فتروس و از کوش و از عیلام و از شنعار و از حمات و از جزایر دریا. و برای امت‌ها عَلَمی برپا خواهد کرد و رانده‌شدگان اسرائیل را فراهم خواهد آورد و پراکندگان یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد. و حسدِ افرایم نیز از میان خواهد رفت و دشمنان یهودا منقطع خواهند شد؛ افرایم بر یهودا حسد نخواهد برد و یهودا افرایم را نخواهد آزرد. اما بر شانه‌های فلسطیان به سوی مغرب خواهند پرید؛ اهلِ مشرق را با هم غارت خواهند کرد؛ دستِ خود را بر ادوم و موآب خواهند گذاشت؛ و بنی‌عمون مطیعِ ایشان خواهند شد. اشعیا ۱۱:۱۰‏–‏۱۴.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

اشعیا زمینهٔ تاریخیِ این بخش را در آیهٔ ده با عبارت «در آن روز» مشخص می‌کند. بنابراین آن «روز» در آیاتی که پیش از آیهٔ ده آمده‌اند مشخص شده است. وقتی این روایت نبویِ خاص را به عقب ردیابی می‌کنیم تا به مرجعی برسیم که امکان تعیین زمانِ «آن روز» را می‌دهد، به آیهٔ یکِ بابِ ده می‌رسیم.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> وای بر آنان که احکام ناعادلانه صادر می‌کنند و قوانین ستمگرانه‌ای را که خود تجویز کرده‌اند می‌نویسند. اشعیا ۱۰:۱

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

خواهر وایت «فرمان ناعادلانه» در این آیه را قانون یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع می‌داند:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> یک سبتِ بت‌پرستانه برپا شده است، چنان‌که مجسمۀ زرین در دشتِ دورا برپا شد. و همان‌گونه که نبوکدنصر، پادشاهِ بابل، فرمان داد که هر کس در برابر این تمثال سر فرود نیاورد و آن را پرستش نکند کشته شود، به همین‌سان اعلام خواهد شد که هر که به سنّتِ یکشنبه حرمت نگذارد، به زندان و مرگ محکوم خواهد شد. بدین‌سان سبتِ خداوند پایمال می‌شود. اما خداوند فرموده است: «وای بر آنان که احکامِ ناروا وضع می‌کنند و ستمی را که مقرر داشته‌اند می‌نویسند» [اشعیا ۱۰:۱]. [صفنیا ۱:۱۴-۱۸] انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۴، ص ۹۲.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before, He brings His Executive Judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

زمینهٔ گردآوری دوبارهٔ قومِ خداوند در چارچوب تاریخِ بحرانِ در حال نزدیک شدنِ قانون یکشنبه قرار می‌گیرد، زیرا در آیهٔ دوازدهمِ باب دهم، اشعیا از این سخن می‌گوید که خداوند کاری را در میان قوم خود به پایان می‌رساند، پیش از آن‌که داوری اجراییِ خویش را در هنگام فرمان ناعادلانه، که همان قانون یکشنبه است، بیاورد.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> از این رو چنین خواهد شد که وقتی خداوند همه کار خود را بر کوه صهیون و بر اورشلیم به انجام رساند، من ثمره دلِ مغرورِ پادشاه آشور و فخرِ نگاه‌های متکبرانه‌اش را کیفر خواهم داد. اشعیا ۱۰:۱۲.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

«کار بر صهیون و اورشلیم» که خداوند پیش از آن‌که مجازاتِ نظامِ پاپی با قانونِ یکشنبه آغاز شود «انجام می‌دهد»، همان مُهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است. در فصل نهمِ حزقیال، مردی با دواتِ کاتب از میانِ اورشلیم می‌گذرد و بر کسانی که «برای رجاساتی که در زمین انجام می‌شود» و نیز در کلیسا آه می‌کشند و می‌گریند، علامتی می‌گذارد. آن کار شاملِ فرایندِ گردآوردنِ رانده‌شدگانِ اسرائیل برای بارِ دوم از سوی خداوند است. او آنان را از چهار گوشهٔ زمین گرد می‌آورد و «چهار گوشهٔ زمین» با هشت ناحیهٔ جغرافیایی نشان داده می‌شود. عددِ هشت نمادِ فرایندِ آزمونِ تصویرِ وحش است و از این‌رو نشان می‌دهد که گردآوریِ نهاییِ آنانی که به‌عنوانِ رایت برپا خواهند شد، در دوره‌ای رخ می‌دهد که آزمونِ تصویرِ وحش در زمین در حال اجراست.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

وحدتی که با عبارت "افرایم به یهودا حسد نمی‌ورزد و یهودا افرایم را نمی‌آزارد" نمایانده می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که دشمنانِ یهودا از میان برداشته شوند. از نظر نبوی، قومِ عهدِ پیشین که با یهوداس، یا کنیسهٔ شیطان، یا مجمعِ استهزاکنندگان، یا پروتستان‌های تاریخِ میلری، یا یهودیانِ تاریخِ مسیح نمایانده می‌شوند، در نخستین سرخوردگی "قطع" می‌شوند. وقتی ارمیا نمایندهٔ همان تاریخ است، به او تعلیم داده شد که هرگز به مجمعِ استهزاکنندگان بازنگردد، هرچند اگر آنان می‌خواستند توبه کنند، می‌توانستند نزد او بازگردند.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا زمان برقرار شدن قانون یکشنبه، خداوند قوم آخرالزمانی خود را برای بار دوم گرد می‌آورد. او آنان را از سراسر جهان گرد می‌آورد، در دوره‌ای که تمام کار خویش را در خصوص یهودا و اورشلیم به پایان می‌رساند. در آن دوران مُهر شدن، قوم آخرالزمانی خدا گمنام خواهند بود، اما با این حال با یک اتحاد سه‌گانه که با کارشان مخالفت می‌کند روبه‌رو خواهند شد.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

کاتولیسیسم هیولای اتحاد سه‌گانه است و یکی از دختران او همان طبقه‌ای است که خواهر وایت آن را کلیسای اسمی شناسایی می‌کند. آنان نمایانگر پیامبر کاذب هستند. ادونتیست‌های اسمیِ لائودیسه‌ای، که یهودا نماینده آنان است، در این تمثیل اژدها هستند. شورش سال ۱۸۶۳ نمونه‌اش را در شورش اسرائیل باستان در قادشِ نخست دارد، زمانی که آنان پیام یوشع و کالب را رد کردند و بازگشت به مصر را برگزیدند. مصر نمادی از اژدهاست.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> ای پسر انسان، روی خود را بر ضد فرعون، پادشاه مصر، بگردان و بر ضد او و بر ضد تمام مصر نبوت کن. بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من بر ضد تو هستم، ای فرعون، پادشاه مصر، اژدهای بزرگ که در میان نهرهایش آرمیده است و گفته است: «نهر من از آنِ خودِ من است و آن را برای خود ساخته‌ام.» حزقیال ۲۹:۲، ۳.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

شورش در قادش نمایانگر دهمین آزمون در فرایند آزمونی بود که به طرد و مرگ قوم برگزیده‌ای انجامید که از مصر بیرون آورده شده بودند، و نمونه‌ای از آزمون نهاییِ فرایند آزمونی بود که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بر ادونتیسم میلریتِ فیلادلفیایی وارد آمد و با شورش ۱۸۶۳ پایان یافت. در پایان تاریخ اسرائیل باستان، یهودیان فریاد زدند: «دورش کنید، دورش کنید، مصلوبش کنید.» پیلاطس به آنان گفت: «آیا پادشاه شما را مصلوب کنم؟» سرکاهنان پاسخ دادند: «ما جز قیصر پادشاهی نداریم.» در نخستین شورش و آخرین شورش، قوم عهد پیشین بر آن شدند که نمادی از اژدها (مصر و رومِ بت‌پرست) را پادشاه خود بدانند.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His divinity to their humanity.

در 18 ژوئیهٔ 2020، «دشمنانِ یهودا» «از میان برداشته شدند»، و هیکلِ صد و چهل و چهار هزار برپا شد. تنها چیزی که باقی مانده بود این بود که هیکل تطهیر شود، پیش از آن‌که پیام‌آور عهد ناگهان به هیکل خود بیاید. هیکلِ تاریخِ جنبش میلری در مدت چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، بنا شد. در نخستین سرخوردگی 19 آوریل 1844، پروتستان‌ها طرد شدند و به بخشی از «کنیسهٔ شیطان»، مجمع استهزاگران، یعنی دخترِ روم، تبدیل شدند. از آن نقطه تا 22 اکتبر 1844، فرایندِ تطهیری رخ داد تا پیشاپیشِ پیرویِ وفاداران از مسیح و ورودشان به قدس‌الاقداس باشد، تا او کارِ پیوند دادنِ الوهیتِ خود به انسانیتِ آنان را به انجام رساند.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

تاریخِ شاخِ پروتستانِ حقیقی، که در آستانهٔ صدورِ فرمانِ ناعادلانه برای بارِ دوم گرد می‌آید تا پرچمی باشد که خدا برای فراخواندنِ گلهٔ دیگرِ خود از بابل به کار می‌گیرد، در همان دوره‌ای رخ می‌دهد که شاخ‌های جمهوری‌خواه و پروتستانِ مرتد با هم می‌پیوندند، مرتکبِ زناى روحانى می‌شوند و بدین‌سان یک تن، یا یک هیکل، می‌شوند که همان تمثالِ وحش است. هیکلِ خدا نیز هم‌زمان در حال شکل‌دادن به تمثالِ مسیح است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> کلامی که از جانب خداوند به ارمیا رسید، چنین بود: در دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست و در آنجا این کلام را اعلام کن و بگو: ای همهٔ مردم یهودا که برای پرستش خداوند از این دروازه‌ها وارد می‌شوید، کلام خداوند را بشنوید. خداوند لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: راه‌ها و کردار خود را اصلاح کنید، و شما را در این مکان ساکن خواهم ساخت. به سخنان دروغ اعتماد مکنید که می‌گویند: «این است هیکل خداوند، این است هیکل خداوند، این است هیکل خداوند.» زیرا اگر راه‌ها و کردار خود را به‌راستی اصلاح کنید؛ اگر به‌درستی میان شخص و همسایه‌اش داوری کنید؛ اگر بر بیگانه و یتیم و بیوه ستم روا ندارید و خون بی‌گناه را در این مکان نریزید و برای زیان خود در پی خدایان دیگر نروید، آنگاه شما را در این مکان، در سرزمینی که به پدرانتان دادم، تا ابدالآباد ساکن خواهم ساخت. اینک شما به سخنان دروغ اعتماد می‌کنید که هیچ سودی ندارند. آیا دزدی می‌کنید و قتل می‌کنید و زنا می‌ورزید و به دروغ سوگند می‌خورید و برای بعل بخور می‌سوزانید و در پی خدایانی که نمی‌شناسید می‌روید، و می‌آیید و در برابر من در این خانه که به نام من نامیده شده می‌ایستید و می‌گویید: ما رهایی یافته‌ایم تا همهٔ این رجاسات را به‌جا آوریم؟ آیا این خانه که به نام من نامیده شده، در نظر شما لانهٔ دزدان شده است؟ اینک، خود من آن را دیده‌ام، می‌گوید خداوند.

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> اما اکنون به مکان من که در شیلو بود بروید، جایی که در آغاز نام خود را در آن نهادم، و ببینید به سبب شرارت قوم من، اسرائیل، با آن چه کردم. و اکنون، چون همه این کارها را کرده‌اید، خداوند می‌گوید، و من با شما سخن گفتم، بامدادان برمی‌خاستم و سخن می‌گفتم، اما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ پس با این خانه که به نام من نامیده شده و به آن توکل دارید، و با مکانی که به شما و پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلو کردم. و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنان‌که همه برادرانتان را افکندم، یعنی تمامی نسل افرایم را. پس برای این قوم دعا مکن، و نه برای آنان فریاد یا دعا برمیاور، و نزد من برایشان شفاعت مکن، زیرا تو را نخواهم شنید. مگر نمی‌بینی در شهرهای یهودا و در کوچه‌های اورشلیم چه می‌کنند؟ ارمیا ۷:۱-۱۷.

Back to Articles