Article

# Panium - Number Twenty-Three

پانیوم — شمارهٔ بیست‌وسه

After the league he shall work deceitfully

و پس از اتحاد، او با مکر عمل خواهد کرد.

Author

Jeff Pippenger

Published

March 20, 2026

Formats

PDF
Word

Daniel eleven verse twenty-four identifies the period which pagan Rome would rule supremely with the word “time.” A “time” represents 360 years in prophetic application, and those years began at the most famous naval battle of ancient history, the battle of Actium in 31 BC. There were other naval battles that were larger and strategically more sophisticated, but Actium was the most iconic naval battle through its association with Marc Antony and Cleopatra. Similar in historical significance to the collapse of the Berlin Wall in fulfillment of Daniel 11:40, and the Twin Towers of 9/11 in fulfillment of Revelation eighteen; for when God chooses the historical events to fulfill His prophetic Word, He does so in a fashion that reaches the attention of the largest possible audience.

دانیال باب یازدهم آیهٔ بیست‌وچهار، دوره‌ای را که در آن روم بت‌پرست به‌صورت برتر فرمانروایی می‌کرد با واژهٔ «زمان» مشخص می‌سازد. یک «زمان» در کاربرد نبوی نمایانگر ۳۶۰ سال است، و آن سال‌ها از مشهورترین نبرد دریایی تاریخ باستان، یعنی نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد، آغاز شد. نبردهای دریایی دیگری نیز بودند که از نظر وسعت بزرگ‌تر و از لحاظ راهبردی پیشرفته‌تر بودند، اما آکتیوم به سبب پیوندش با مارک آنتونی و کلئوپاترا، نمادین‌ترین نبرد دریایی بود. از حیث اهمیت تاریخی، همانند فروریختن دیوار برلین در تحقق دانیال ۱۱:۴۰، و برج‌های دوقلو در ۱۱ سپتامبر در تحقق مکاشفه باب هجدهم؛ زیرا هنگامی که خدا رویدادهای تاریخی را برای تحقق کلام نبوی خویش برمی‌گزیند، این کار را به‌گونه‌ای انجام می‌دهد که توجهِ بزرگ‌ترین مخاطبانِ ممکن را جلب کند.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> و پس از اتحادی که با او بسته شود، به مکر رفتار خواهد کرد؛ زیرا برخواهد آمد و با قومی اندک نیرومند خواهد شد. او به‌سلامت حتی بر حاصل‌خیزترین نواحیِ ولایت داخل خواهد شد؛ و آنچه را که پدرانش نکرده بودند و نه پدرانِ پدرانش، او خواهد کرد؛ غنیمت و تاراج و اموال را در میان ایشان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، تدابیر خود را نیز بر ضد دژهای استوار خواهد اندیشید، اما تا مدتی. دانیال 11:23، 24

Uriah Smith concludes his observations of the league between Rome and the Maccabees of verse twenty-three by commenting upon the small people of the verse.

اوریا اسمیت مشاهدات خود را دربارهٔ اتحادیهٔ میان روم و مکابیانِ مذکور در آیهٔ بیست‌وسه با اظهار نظری دربارهٔ قوم اندکِ آیه به پایان می‌رساند.

> “At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.

> «در آن زمان، رومیان قومی کوچک بودند و آغاز کردند به‌مکر عمل کردن، یا با زیرکی، چنان‌که این واژه دلالت دارد. و از این نقطه، با صعودی پیوسته و شتابان به اوج قدرتی که بعدها بدان دست یافتند، برآمدند.»

> “[Verse twenty-four quoted].

> «[آیهٔ بیست‌وچهار نقل شد].»

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings’ leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> «شیوهٔ معمولی که ملت‌ها، پیش از ایام روم، بدان‌وسیله به ایالات گران‌بها و سرزمین‌های غنی دست می‌یافتند، جنگ و فتح بود. اکنون روم می‌بایست کاری را انجام دهد که نه پدران و نه پدرانِ پدرانشان انجام نداده بودند؛ یعنی این تملکات را از راه‌های مسالمت‌آمیز دریافت کند. اکنون رسمی، که پیش از آن هرگز شنیده نشده بود، برقرار گردید که پادشاهان، به موجب وصیت، پادشاهی‌های خویش را برای رومیان واگذارند. روم بدین‌گونه به تصرف ایالاتی وسیع درآمد.»

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> «و آنان که بدین‌سان زیر سلطۀ روم درآمدند، از این امر منفعتی اندک نبردند. با ایشان به مهربانی و ملاطفت رفتار شد. این همچون آن بود که طعمه و غنیمت در میان ایشان تقسیم گردد. از دشمنان خویش محفوظ داشته شدند، و در ظلّ قدرت روم در صلح و امنیت آرام گرفتند.»

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.

> «در باب بخش پایانی این آیه، اسقف نیوتن این اندیشه را مطرح می‌کند که تدابیری از دژها پیشگویی می‌شود، نه بر ضد آن‌ها. رومیان این کار را از دژ نیرومند شهر هفت‌تپّه‌ای خود انجام دادند. «حتی برای مدتی»؛ بی‌گمان زمانی نبوی، یعنی ۳۶۰ سال. این سال‌ها از چه نقطه‌ای باید محاسبه شوند؟ احتمالاً از رویدادی که در آیهٔ بعدی به نظر آورده شده است.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.

Smith continues and identifies the battle of Actium in 31 BC as the starting point for the three hundred and sixty years. After quoting verse twenty-five Smith states the following.

اسمیت ادامه می‌دهد و نبرد آکتیوم در ۳۱ پیش از میلاد را نقطهٔ آغازِ سیصد و شصت سال معیّن می‌سازد. پس از نقل قولِ آیهٔ بیست‌وپنج، اسمیت چنین اظهار می‌دارد.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time? — They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.

> «در آیات ۲۳ و ۲۴ به این سویِ پیمان میان یهود و رومیان، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، آورده می‌شویم؛ به زمانی که روم سلطه‌ای جهان‌شمول به دست آورده بود. آیه‌ای که اکنون پیش روی ماست، لشکرکشیِ نیرومندی را بر ضد پادشاه جنوب، یعنی مصر، و وقوع نبردی چشمگیر میان سپاهیان بزرگ و مقتدر، به معرض نظر می‌آورد. آیا رویدادهایی از این دست در تاریخ روم در حدود این زمان به وقوع پیوست؟ — آری، چنین شد. آن جنگ، جنگ میان مصر و روم بود؛ و آن نبرد، نبرد آکتیوم بود. اکنون به‌اختصار اوضاع و احوالی را که به این رویارویی انجامید، بررسی کنیم.»

> “[Marc] Antony, Augustus Caesar, and Lepidus constituted the triumvirate which had sworn to avenge the death of Julius Caesar. This Antony became the brother-in-law of Augustus by marrying his sister, Octavia. Antony was sent into Egypt on government business, but fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen. So strong was the passion he conceived for her, that he finally espoused the Egyptian interests, rejected his wife, Octavia, to please Cleopatra, bestowed province after province upon the latter to gratify her avarice, celebrated a triumph at Alexandria instead of Rome, and otherwise so affronted the Roman people that Augustus had no difficulty in leading them to engage heartily in a war against this enemy of their country. This war was ostensibly against Egypt and Cleopatra; but it was really against Antony, who now stood at the head of Egyptian affairs. And the true cause of their controversy was, says Prideaux, that neither of them could be content with only half of the Roman empire; for Lepidus having been deposed from the triumvirate, it now lay between them, and each being determined to possess the whole, they cast the die of war for its possession.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> «آنتونی [مارک]، آگوستوس سزار، و لپیدوس، هیئت سه‌نفریِ فرمانروایی را تشکیل دادند که سوگند خورده بود مرگ ژولیوس سزار را انتقام گیرد. این آنتونی، با ازدواج با اوکتاوی، خواهر آگوستوس، برادرِ همسرِ او شد. آنتونی به کارهای حکومتی به مصر فرستاده شد، اما گرفتار افسون‌ها و دلربایی‌های کلئوپاترا، ملکهٔ عیاشِ مصر، گردید. شورِ شهوانی‌ای که نسبت به او در دل گرفت چنان نیرومند بود که سرانجام جانبِ منافع مصر را گرفت، برای خشنود ساختن کلئوپاترا، همسر خود اوکتاوی را رد کرد، برای ارضای آزمندیِ او ایالت پس از ایالت به وی بخشید، به‌جای روم در اسکندریه جشنِ پیروزی برپا داشت، و به شیوه‌های دیگر نیز چنان به مردم روم اهانت روا داشت که آگوستوس در برانگیختن آنان به مشارکتِ مشتاقانه در جنگی بر ضد این دشمنِ کشورشان هیچ دشواری نداشت. این جنگ در ظاهر بر ضد مصر و کلئوپاترا بود؛ اما در حقیقت بر ضد آنتونی بود که اکنون در رأس امور مصر ایستاده بود. و سبب حقیقیِ نزاع ایشان، به گفتهٔ پرایدو، این بود که هیچ‌یک از آن دو نمی‌توانست تنها به نیمی از امپراتوری روم خرسند باشد؛ زیرا چون لپیدوس از هیئت سه‌نفریِ فرمانروایی برکنار شده بود، اکنون کار میان آن دو قرار داشت، و چون هر یک مصمم بود که تمامی آن را تصاحب کند، برای به‌دست‌آوردن آن تاسِ جنگ را افکندند.» اورایاه اسمیت، Daniel and the Revelation, 273.

Prophetically the battle of Actium identifies the Sunday law, for it represented the third conquering of the three geographical obstacles which established pagan Rome’s “universal dominion,” as Smith describes it. As with pagan Rome, it was when the third obstacle of papal Rome was driven from the city of Rome that the “universal dominion” of papal Rome began in 538. Those two witnesses address the Sunday law where and when modern Rome overcomes both the sixth and seventh kingdoms of Bible prophecy, and in doing so, overcomes its third obstacle; thus, establishing “universal dominion” for forty-two symbolic months.

از دیدگاه نبوی، نبرد آکتیوم با قانون یکشنبه انطباق دارد، زیرا چنان‌که اسمیت آن را توصیف می‌کند، این نبرد نمایانگر سومین غلبه بر سه مانع جغرافیایی بود که «سلطهٔ جهانی» رومِ بت‌پرست را برقرار ساخت. همان‌گونه که در مورد رومِ بت‌پرست بود، هنگامی بود که سومین مانعِ رومِ پاپی از شهر روم رانده شد که «سلطهٔ جهانی» رومِ پاپی در سال ۵۳۸ آغاز گردید. آن دو شاهد به قانون یکشنبه اشاره دارند، در آنجا و زمانی که رومِ جدید بر هر دو پادشاهی ششم و هفتمِ نبوتِ کتاب‌مقدس غلبه می‌یابد، و بدین‌سان بر سومین مانع خود نیز چیره می‌شود؛ و در نتیجه، «سلطهٔ جهانی» را برای چهل و دو ماه نمادین برقرار می‌سازد.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> و به او دهانی عطا شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز می‌گفت؛ و به او قدرت داده شد تا چهل و دو ماه ادامه دهد. مکاشفه ۱۳:۵

## Rome Against Egypt

روم در برابر مصر

The prophetic dynamics of the war of Augustus of Rome, against Egypt and Cleopatra was motivated by the rebellion of Marc Antony, and those prophetic dynamics must of prophetic necessity represent the prophetic dynamics that are represented at the Sunday law.

پویایی‌های نبویِ جنگ آگوستوسِ روم علیه مصر و کلئوپاترا، به‌واسطهٔ شورشِ مارک آنتونی برانگیخته شد، و آن پویایی‌های نبوی، از سرِ ضرورتِ نبوی، باید نمایانگرِ پویایی‌های نبوی‌ای باشند که در قانون یکشنبه به تصویر کشیده شده‌اند.

At Actium Rome conquered Egypt, a power which consisted of an alliance between a rebellious man and an unholy woman. The alliance of Antony and Cleopatra is the combination of church and state. At Actium, Augustine’s Rome conquered a power represented by an unholy combination of church and state.

در آکتیوم، روم مصر را مغلوب ساخت؛ قدرتی که از اتحادی میان مردی یاغی و زنی ناپاک تشکیل شده بود. اتحاد آنتونی و کلئوپاترا همان ترکیب کلیسا و دولت است. در آکتیوم، رومِ آگوستینوس بر قدرتی چیره شد که به‌وسیلهٔ ترکیبی ناپاک از کلیسا و دولت نمایانده می‌شد.

## Image of the Beast

تمثالِ وحش

Cleopatra represents a corrupted church aligned with Antony, a symbol of Rome. Cleopatra was the ruler over their relationship, as represented by Uriah Smith, when he stated that Antony “fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen.” The alliance of church and state represented by Antony and Cleopatra identified Cleopatra as the power ruling in the relationship; so, the combination of church and state represented by their relationship meets the definition of the image of the beast—which is the combination of church and state with the woman in control of the relationship. Actium typified the soon-coming Sunday law.

کلئوپاترا نمایانگر کلیسایی فاسد است که با آنتونی، نماد روم، هم‌پیمان شده است. کلئوپاترا در این رابطه حاکم بود، چنان‌که اورایا اسمیت این معنا را بازمی‌نمایاند، آنجا که گفت آنتونی «قربانی نیرنگ‌ها و افسون‌های کلئوپاترا، ملکهٔ هرزهٔ مصر، شد.» اتحادیهٔ کلیسا و دولت که به‌وسیلهٔ آنتونی و کلئوپاترا نمایانده شده است، کلئوپاترا را به‌عنوان قدرت حاکم در این رابطه معرفی می‌کند؛ ازاین‌رو، ترکیب کلیسا و دولت که در رابطهٔ آنان نمایان شده است، با تعریفِ صورتِ وحش مطابقت دارد—یعنی ترکیب کلیسا و دولت، با زنی که کنترلِ رابطه را در دست دارد. آکتیوم نمونه‌ای از قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌درراه بود.

Augustus, represents the papal power conquering the United States at the soon-coming Sunday law. Marc Antony is the Republican horn of the earth beast and Cleopatra is the Protestant horn. Antony and Cleopatra come together and speak as a dragon at the soon-coming Sunday law. Both Cleopatra and Antony are symbols of a dragon power, and when they are fully joined together at the Sunday law—they speak as a dragon.

اگوستوس، نمایانگر قدرت پاپی است که در قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی، بر ایالات متحده غلبه می‌کند. مارک آنتونی شاخِ جمهوری‌خواهِ حیوانِ زمین است و کلئوپاترا شاخِ پروتستان. آنتونی و کلئوپاترا در قانون یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی به هم می‌پیوندند و همچون اژدها سخن می‌گویند. هم کلئوپاترا و هم آنتونی نمادهای قدرتی اژدهاگونه‌اند، و هنگامی که در قانون یکشنبه به‌طور کامل به یکدیگر ملحق می‌شوند، همچون اژدها سخن می‌گویند.

## Dragons

اژدهایان

Both Greece and Egypt prophetically represent a dragon power, and Antony also represented a dragon power. Egypt was the south in Daniel eleven and Greece was the west. Egypt was taken by Ptolemy I after Alexander’s kingdom divided into four parts. Ptolemy I then became the first prophetic king of the south and Cleopatra was the last Ptolemaic ruler in Egypt. Ptolemy was born in Macedon, the birth place of Alexander the Great.

یونان و مصر هر دو از نظر نبوی نمایانگر قدرتی اژدهایی هستند، و آنتونی نیز نمایانگر قدرتی اژدهایی بود. مصر در دانیال یازده جنوب بود و یونان غرب. مصر پس از آنکه پادشاهی اسکندر به چهار بخش تقسیم شد، به تصرف بطلمیوس اول درآمد. سپس بطلمیوس اول نخستین پادشاه نبویِ جنوب شد و کلئوپاترا آخرین فرمانروای بطلمیوسی در مصر بود. بطلمیوس در مقدونیه، زادگاه اسکندر کبیر، به دنیا آمد.

Macedon was in northern Greece, and claimed their ancestral origins were from Greek mythical heroes. The southern Greek city-states considered the Macedonians as more barbaric than the Hellenists of southern Greece. The Macedonians were a monarchy, and the southern city-states (poleis) like Athens, Sparta, Thebes, Corinth, etc., were in southern and central Greece and the Aegean islands. These poleis often had democratic, oligarchic, or mixed governments, while Macedon was a centralized monarchy with a strong royal dynasty (the Argeads). Still, they were all Hellenists, and when Rome came into history, they labelled the Hellenists Greek. Cleopatra was the last Ptolemaic ruler, which represented the northern kingdom’s monarchial tribe of Greeks from the area of Macedon, or northern Greece.

مقدونیه در شمال یونان قرار داشت، و ادعا می‌کرد که خاستگاه‌های نَسَبیِ نیاکانی‌اش به قهرمانان اسطوره‌ای یونانی بازمی‌گردد. دولت‌شهرهای یونانیِ جنوبی، مقدونیان را نسبت به هلنیست‌های جنوب یونان بربرتر می‌دانستند. مقدونیان دارای نظام پادشاهی بودند، و دولت‌شهرهای جنوبی (پولیس‌ها) مانند آتن، اسپارت، تبس، قرنتس و جز آن، در جنوب و مرکز یونان و جزایر اژه قرار داشتند. این پولیس‌ها غالباً دارای حکومت‌های دموکراتیک، الیگارشیک، یا مختلط بودند، حال آنکه مقدونیه یک پادشاهی متمرکز با یک دودمان نیرومند سلطنتی (آرگئادها) بود. با این همه، همگی هلنیست بودند، و هنگامی که روم وارد صحنهٔ تاریخ شد، هلنیست‌ها را یونانی نامید. کلئوپاترا واپسین فرمانروای بطلمیوسی بود، که نمایانگر قبیلهٔ پادشاهیِ پادشاهیِ شمالیِ یونانیانِ برخاسته از ناحیهٔ مقدونیه، یا شمال یونان، بود.

## King of the South

پادشاه جنوب

Cleopatra was the final ruler of the Ptolemaic kingdom that began with Ptolemy I when Alexander’s kingdom divided into four. At the battle of Actium the Ptolemaic kingdom, the literal king of the south, reached its end. The next king of the south would be spiritual Egypt, represented by atheistic France during the French Revolution history.

کلئوپاترا واپسین فرمانروای پادشاهی بطلمیوسی بود؛ پادشاهی‌ای که با بطلمیوس اوّل آغاز شد، هنگامی که پادشاهی اسکندر به چهار بخش تقسیم گردید. در نبرد آکتیوم، پادشاهی بطلمیوسی، یعنی پادشاهِ حقیقیِ جنوب، به پایان خود رسید. پادشاهِ بعدیِ جنوب، مصرِ روحانی می‌بود که در تاریخِ انقلاب فرانسه به‌وسیلهٔ فرانسهٔ خداناباور نمایان شد.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.

> و اجساد بی‌جان ایشان در خیابانِ شهرِ عظیم خواهد افتاد؛ شهری که از لحاظ روحانی سدوم و مصر نامیده می‌شود، جایی که خداوند ما نیز در آن مصلوب شد. مکاشفه 11:8.

Literal Egypt was the literal king of the south as related to the division of Alexander’s kingdom, but spiritual Egypt is represented as the king of the south by the prophetic attributes of Egypt, not a literal direction.

مصرِ تحت‌اللفظی، در ارتباط با تقسیم پادشاهی اسکندر، پادشاهِ تحت‌اللفظیِ جنوب بود؛ اما مصرِ روحانی، نه به سببِ جهتِ جغرافیاییِ تحت‌اللفظی، بلکه به‌واسطۀ ویژگی‌های نبویِ مصر، به‌عنوان پادشاهِ جنوب معرفی می‌شود.

## South and West

جنوب و غرب

Cleopatra being the last Ptolemaic ruler of the kingdom was prophetically a twofold power of Greek (west) and Egypt (south), whereas; the next, and then spiritual king of the south would be France, also a twofold power represented in Revelation eleven as Egypt and Sodom. The licentiousness of Sodom aligns with the licentiousness of Cleopatra of the west, and Cleopatra of the south aligns with the atheism of Egypt. The last literal king of the south’s twofold nature aligned with the first spiritual king of the south.

کلئوپاترا، چون آخرین فرمانروای بطلمیوسیِ آن پادشاهی بود، از نظر نبوی قدرتی دوگانه، یعنی یونان (غرب) و مصر (جنوب)، به‌شمار می‌رفت؛ حال آن‌که پادشاه بعدی، و سپس پادشاه روحانیِ جنوب، فرانسه می‌بود، که آن نیز قدرتی دوگانه است و در مکاشفه یازده به‌صورت مصر و سدوم نمود یافته است. عیاشیِ سدوم با عیاشیِ کلئوپاترای غرب منطبق است، و کلئوپاترای جنوب با الحادِ مصر منطبق می‌باشد. سرشت دوگانهٔ آخرین پادشاهِ تحت‌اللفظیِ جنوب با نخستین پادشاهِ روحانیِ جنوب همسو بود.

The battle of Actium was the unholy alliance of Antony’s dragon of Rome and Cleopatra’s dragon of the south and west. Antony and Cleopatra represent a church and a state, so the conquering of Actium by Augustus of Rome, represents a conquering where Rome prevails over an unholy twofold union typifying the image of the beast. Three hundred and sixty years later, in fulfillment of Daniel 11:24, Constantine divided Rome into east and west, leaving the woman of Rome in the west and moving the man of Rome to the east. A conquering of south and west typified the division of east and west after a “time” of three hundred and sixty years, at the battle of Actium. In an earlier encounter Antony was given eastern Rome and Augustus the west, so Actium brought together east and west, but only for a “time.”

نبرد آکتیوم، اتحاد نامقدّسِ اژدهای رومِ آنتونی و اژدهای جنوب و غربِ کلئوپاترا بود. آنتونی و کلئوپاترا نمایانگر یک کلیسا و یک دولت‌اند؛ ازاین‌رو، فتح آکتیوم به‌دست آگوستوسِ روم، نمودار غلبه‌ای است که در آن روم بر اتحادی نامقدّسِ دوگانه چیره می‌شود؛ اتحادی که مُمَثِّلِ صورتِ وحش است. سیصد و شصت سال بعد، در تحقق دانیال 11:24، کنستانتین روم را به شرق و غرب تقسیم کرد، زنِ روم را در غرب باقی گذاشت و مردِ روم را به شرق منتقل نمود. غلبه بر جنوب و غرب، در نبرد آکتیوم، پس از یک «زمان» یعنی سیصد و شصت سال، تقسیم شرق و غرب را به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمایی کرد. در رویارویی‌ای پیشین، رومِ شرقی به آنتونی و غرب به آگوستوس داده شده بود؛ بنابراین، آکتیوم شرق و غرب را گرد هم آورد، امّا فقط برای یک «زمان».

## 31 BC and 330

۳۱ پیش از میلاد و ۳۳۰ میلادی

Jesus always illustrates the end with the beginning, so the conquering of Actium in 31 BC typifies the division of the empire into east and west in 330. Actium of 31 BC was the alpha of the omega in the 360 years that concluded in 330. Both 31 BC and 330 typify the soon-coming Sunday law as represented in verse sixteen and forty-one of Daniel eleven.

عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؛ ازاین‌رو، پیروزی در اکتیوم در ۳۱ ق.م نمونه‌ای از تقسیم امپراتوری به شرق و غرب در سال ۳۳۰ است. اکتیومِ ۳۱ ق.م الفای اُمگا در آن ۳۶۰ سالی بود که در ۳۳۰ به پایان رسید. هم ۳۱ ق.م و هم ۳۳۰، نمونه‌ای از قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی هستند، چنان‌که در آیات شانزدهم و چهل‌ویکمِ دانیال یازده بازنمایی شده است.

## Another Symbol

نمادی دیگر

Antony of Rome, aligned with Cleopatra of the south and of the west represents a threefold alliance within their twofold union of the image of the beast. The cross also aligns with the Sunday law, and therefore with Actium and 330. At the cross a twofold union of church and state is represented by the Jews (corrupted church) joining with Rome (state) to murder Christ. The third party in the union at the cross is represented by Barabbas, a false Christ, whose name means “son of the father.” Barabbas is symbolically a false prophet when contrasted with Christ as the true prophet. Rome was Antony, and Cleopatra of the south and west represented the Jews and Barabbas.

آنتونیِ روم، که با کلئوپاترای جنوب و غرب هم‌پیمان بود، در درون اتحادِ دوگانهٔ ایشان از تصویرِ وحش، نمایانگرِ اتحادی سه‌گانه است. صلیب نیز با قانونِ یکشنبه هم‌راستا است، و از این‌رو با آکتیوم و ۳۳۰ نیز. در صلیب، اتحادی دوگانه از کلیسا و دولت بدین‌گونه به تصویر کشیده شده است که یهودیان (کلیسای فاسدشده) با روم (دولت) متحد شدند تا مسیح را به قتل برسانند. طرفِ سوم در این اتحاد در صلیب، به‌وسیلهٔ باراباس، یک مسیحِ کاذب، بازنمایی می‌شود؛ کسی که نامش به معنای «پسرِ پدر» است. باراباس از نظر نمادین، هنگامی که در تقابل با مسیح به‌عنوان نبیِ حقیقی قرار داده می‌شود، یک نبیِ کاذب است. روم، آنتونی بود، و کلئوپاترای جنوب و غرب نمایانگرِ یهودیان و باراباس بود.

The cross also aligns with Elijah on Mount Carmel where the choice was over who was the true or false prophet. The false prophet then was a twofold symbol consisting of the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal is a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity. The Jews at the cross were Ashtaroth, the female deity and Barabbas, the counterfeit of the Man of Sorrows, was the male deity Baal.

صلیب همچنین با ایلیا بر کوه کرمل هم‌راستا است، جایی که انتخاب بر سر این بود که کدام‌یک نبیِ راستین و کدام‌یک نبیِ کاذب است. نبیِ کاذب در آن زمان نمادی دوگانه بود که از انبیای بعل و کاهنانِ بیشه تشکیل می‌شد. بعل الوهیتی مذکر است و کاهنانِ بیشه نمایندهٔ عشتاروت، الوهیتی مؤنث، بودند. یهودیان در پای صلیب همان عشتاروت، یعنی الوهیت مؤنث، بودند و باراباس، آن بدیلِ مردِ احزان، همان الوهیت مذکرِ بعل بود.

Cleopatra was both the queen of the south and the queen of the west. Antony was the image of Rome, part of the threefold triumvirate sworn to avenge the assassination of Julius. Julius death by twenty-three wounds represented the papacies deadly wound in 1798, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven. Augustine at Actium represents the healing of that deadly wound. The wound is healed when Antony and Cleopatra die. Antony and Cleopatra represent the image of the beast in the United States that is a threefold prophetic entity, consisting of the earth beast and its two horns. Antony is one part and Cleopatra represents the other two parts. Whether it is Antony’s Rome, or Cleopatra’s Egypt and Greece, they die together at the Sunday law when the sixth kingdom of Bible prophecy ends. Prophetically Cleopatra in relation to Antony is the mixture of church craft and statecraft, with the church craft seducing and controlling the statecraft.

کلئوپاترا هم ملکهٔ جنوب بود و هم ملکهٔ غرب. آنتونی تصویر روم بود، بخشی از هیئت سه‌گانهٔ تریوم‌ویراتی که سوگند خورده بود انتقام ترور ژولیوس را بگیرد. مرگ ژولیوس بر اثر بیست‌وسه زخم، نشان‌دهندهٔ زخم مهلک پاپیّت در سال 1798 بود، در تحقق آیهٔ چهلِ دانیال یازده. آگوستین در آکتیوم نمایانگر التیام آن زخم مهلک است. آن زخم هنگامی التیام می‌یابد که آنتونی و کلئوپاترا می‌میرند. آنتونی و کلئوپاترا نمایانگر تصویر وحش در ایالات متحده هستند که موجودیتی نبویِ سه‌گانه است و از وحشِ زمین و دو شاخ آن تشکیل می‌شود. آنتونی یک بخش است و کلئوپاترا نمایانگر دو بخش دیگر است. خواه رومِ آنتونی باشد، خواه مصر و یونانِ کلئوپاترا، آنان هر دو در قانون یکشنبه، هنگامی که ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدسی به پایان می‌رسد، با هم می‌میرند. از لحاظ نبوی، کلئوپاترا در نسبت با آنتونی، آمیختگیِ حیله‌گریِ کلیسایی و تدبیرِ کشورداری است، که در آن حیله‌گریِ کلیسایی، تدبیرِ کشورداری را می‌فریبد و مهار می‌کند.

## The Second Death Typified

مرگِ دوّم به‌صورت نمادین مجسّم شده است

At another prophetic level Cleopatra’s relation to Julius Caesar and Marc Antony represents two times that the church craft of Cleopatra is in a relationship with the statecraft of the Roman Empire. She was left by Julius in 1798 at her first symbolic death, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven; and then she comes to her end with none to help, at Actium in fulfillment of verse forty-five of Daniel eleven. Verse forty is the alpha of her first deadly wound that is to be healed and the omega of verse forty-five is where she receives her second and final death.

در سطحی دیگر از نبوت، رابطهٔ کلئوپاترا با ژولیوس سزار و مارک آنتونی، نمایانگر دو زمانی است که حیلۀ کلیساییِ کلئوپاترا در رابطه‌ای با تدبیر حکومتیِ امپراتوری روم قرار می‌گیرد. او در سال 1798 به‌وسیلهٔ ژولیوس ترک شد، در نخستین مرگ نمادین خود، در تحقق آیهٔ چهلِ دانیال یازده؛ و سپس در آکتیوم، در تحقق آیهٔ چهل‌وپنجِ دانیال یازده، به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس یاری‌اش نمی‌کند. آیهٔ چهل، آلفای نخستین زخمِ مهلکِ اوست که باید شفا یابد، و اومگای آیهٔ چهل‌وپنج جایی است که او دومین و آخرین مرگ خود را دریافت می‌کند.

As with the four Roman powers of verse sixteen through twenty-two, Cleopatra as a biblical symbol has more than one meaning, based upon the context. Julius left her in 1798 when kingly support was removed, and then her deadly wound is healed at the Sunday law, but the ten kings of Revelation seventeen ultimately destroy her with fire, when she meets her second and final death.

همان‌گونه که چهار قدرت رومیِ آیات شانزده تا بیست‌ودو، برحسب سیاق، بیش از یک معنا دارند، کلئوپاترا نیز به‌عنوان نمادی کتاب‌مقدسی، بسته به زمینه، بیش از یک معنا دارد. ژولیوس در سال 1798 او را ترک کرد، هنگامی که حمایت پادشاهانه برداشته شد؛ سپس زخمِ مهلکِ او در قانون یکشنبه شفا می‌یابد؛ اما سرانجام ده پادشاهِ مکاشفه هفده او را به آتش هلاک می‌کنند، آنگاه که او با دومین و واپسین مرگِ خود روبه‌رو می‌شود.

Cleopatra is a symbol of the twofold nature represented by the atheism of Pharoah’s Egypt, and the religious philosophy of Greece. Her twofold nature represents the statecraft of Egypt and the church craft of Greece. Greek religious philosophy is represented by the Greek goddess Athena, who was enshrined as a statue in her temple, called the Parthenon. Athena is the symbol of wisdom, and as a woman she represents a religion of human education, in contrast with Divine education.

کلئوپاترا نمادی از سرشتِ دوگانه‌ای است که در بی‌خداییِ مصرِ فرعون و فلسفهٔ دینیِ یونان نمایان شده است. سرشتِ دوگانهٔ او نمودارِ کشورداریِ مصر و کلیساسازیِ یونان است. فلسفهٔ دینیِ یونانی به‌وسیلهٔ الههٔ یونانی، آتنا، بازنمایی می‌شود؛ همان که به صورت تندیسی در معبد او، موسوم به پارتنون، جای داده شده بود. آتنا نمادِ حکمت است، و او به‌عنوان یک زن، نمایانگرِ دینی مبتنی بر تعلیمِ انسانی است، در تقابل با تعلیمِ الهی.

The two horns of the United States are Republicanism and Protestantism, which were typified in France by Egypt and Sodom. Egypt is statecraft and Sodom is church craft; thus, Republicanism aligns with Egypt and Protestantism with Sodom. Republicanism is Egypt and Protestantism is Sodom and Greece. The symbol of human education is the Greek goddess Athena, whose temple was the Parthenon that finds its modern twin in Nashville, Tennessee’s Parthenon temple. The symbol of the corrupt church that aligns with the Republican horn in the United States at the Sunday law is represented as Cleopatra, Ashtaroth, Salome and Sodom.

دو شاخِ ایالات متحده عبارت‌اند از جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم، که در فرانسه به‌واسطۀ مصر و سدوم نمونه‌وار نشان داده شدند. مصر سیاست‌ورزیِ دولتی است و سدوم حیله‌گریِ کلیسایی؛ ازاین‌رو، جمهوری‌خواهی با مصر و پروتستانتیسم با سدوم همسو است. جمهوری‌خواهی مصر است و پروتستانتیسم سدوم و یونان است. نماد آموزشِ انسانی، الهۀ یونانی آتنا است که معبد او پارتنون بود؛ و همتای معاصر آن در معبد پارتنونِ نشویلِ ایالت تنسی یافت می‌شود. نماد کلیسای فاسدی که در ایالات متحده در هنگام قانونِ یکشنبه با شاخِ جمهوری‌خواه همسو می‌گردد، به‌صورت کلئوپاترا، عشتاروت، سالومه و سدوم بازنمایی می‌شود.

Cleopatra portrays the atheism of Pharoah and the religion of the Greeks. The religion that accompanies the philosophy of atheism is the worship of Greek education. Jesus always illustrates the end with the beginning and the tree in the garden that was forbidden to eat was the tree of the knowledge of good and evil, typifying the religion of Greek philosophy that Sister White calls, “higher education.” It identifies and emphasizes Cleopatra’s Greek religion of wisdom as the corrupted and counterfeit of true education in the great controversy between Christ and Satan.

کلئوپاترا بی‌خداییِ فرعون و دینِ یونانیان را به تصویر می‌کشد. دینی که با فلسفهٔ بی‌خدایی همراه است، پرستشِ آموزشِ یونانی است. عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و آن درختِ باغ که خوردن از آن ممنوع بود، درختِ معرفتِ نیک و بد بود که نمادی از دینِ فلسفهٔ یونانی است؛ همان که خواهر وایت آن را «آموزشِ عالی» می‌نامد. این، دینِ یونانیِ حکمتِ کلئوپاترا را به‌عنوان صورتِ فاسد و جعلیِ تعلیمِ حقیقی، در جدالِ عظیم میانِ مسیح و شیطان، مشخص ساخته و بر آن تأکید می‌ورزد.

Nashville, Tennessee is called the “Athens of the south,” and Cleopatra was the last literal queen of the south. The last queen of the south typified the next and first spiritual king of the south, fulfilled by atheistic France. Atheistic France typifies the United States, where in Nashville, Tennessee, “Athens of the south” the Parthenon temple for the goddess Athena is symbolically represented. The temple is located at 2500 West End in Nashville. The number twenty-five represents the closed door of Matthew twenty-five’s three parables. Cleopatra as both the queen of the “south” and “west” comes to her “end” in Athens of the south.

نشویل، تنسی، «آتنِ جنوب» خوانده می‌شود، و کلئوپاترا آخرین ملکهٔ حقیقیِ جنوب بود. آخرین ملکهٔ جنوب، پادشاه روحانیِ بعدی و نخستِ جنوب را نمونه‌وار مجسم می‌ساخت که در فرانسهٔ خداناباور تحقق یافت. فرانسهٔ خداناباور، ایالات متحده را نمونه‌وار مجسم می‌سازد، جایی که در نشویلِ تنسی، «آتنِ جنوب»، معبد پارتنونِ الهه آتنا به‌گونه‌ای نمادین بازنمایی شده است. این معبد در 2500 West End در نشویل واقع شده است. عدد بیست‌وپنج نمایانگر درِ بستهٔ سه مَثَلِ متی بیست‌وپنج است. کلئوپاترا، هم به‌عنوان ملکهٔ «جنوب» و هم «غرب»، در آتنِ جنوب به «پایان» خود می‌رسد.

With these considerations of Actium, Cleopatra, Augustus and Antony we return to verse twenty-four through verse thirty of Daniel eleven. Perhaps, the vaguest part of the passage is when they speak lies at one table.

با این ملاحظات دربارهٔ آکتیوم، کلئوپاترا، اوگوستوس و آنتونی، اکنون به آیات بیست‌وچهار تا سیِ دانیال یازدهم بازمی‌گردیم. شاید مبهم‌ترین بخش این متن آنجاست که می‌گوید: «ایشان بر یک سفره دروغ می‌گویند.»

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دل هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر یک سفره دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا که پایان هنوز در وقتِ معیّن خواهد بود. دانیال 11:27.

The time appointed in the verse is 330, the end of the “time” of verse twenty-four. The time appointed represents the Sunday law for the United States and it also represents the close of human probation for the world. Before the Sunday law the two kings, whose hearts were to do mischief will speak lies to one another at one table. Before the Sunday law of verses sixteen and forty-one of Daniel eleven, two kings will speak lies at one table, but their lies do not prosper. Who are the two kings that speak lies to one another? Before we answer that thought, I will remind us of some symbolism we have previously addressed in this series.

زمانِ معیّن در آن آیه ۳۳۰ است، پایانِ «زمانِ» آیهٔ بیست‌وچهار. زمانِ معیّن نمایانگرِ قانونِ یک‌شنبه برای ایالات متحده است و همچنین نمایانگرِ پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر برای جهان می‌باشد. پیش از قانونِ یک‌شنبه، آن دو پادشاه که دل‌هایشان بر شرارت ورزیدن بود، بر یک سفره به یکدیگر دروغ خواهند گفت. پیش از قانونِ یک‌شنبهٔ آیاتِ شانزده و چهل‌ویکِ دانیال یازده، دو پادشاه بر یک سفره به یکدیگر دروغ خواهند گفت، اما دروغ‌های ایشان کامیاب نمی‌گردد. آن دو پادشاهی که به یکدیگر دروغ می‌گویند چه کسانی‌اند؟ پیش از آن‌که به این پرسش پاسخ دهیم، یادآور می‌شوم که برخی از نمادگرایی‌هایی را که پیش‌تر در این سلسله بررسی کرده‌ایم، به خاطر آوریم.

The four Roman rulers represent a variety of prophetic symbols depending on what context they are considered. Though Roman rulers, as a symbol they essentially represent the prophetic history of ancient Judah as they transitioned from the Seleucid domination into the domination of the Romans.

آن چهار فرمانروای رومی، بسته به زمینه‌ای که در آن مورد ملاحظه قرار می‌گیرند، نمایانگر انواع گوناگونی از نمادهای نبوی هستند. هرچند آنان فرمانروایان رومی‌اند، اما به‌عنوان یک نماد، اساساً تاریخ نبوی یهودای باستان را در هنگام گذار از سلطهٔ سلوکیان به سلطهٔ رومیان بازنمایی می‌کنند.

Pompey was a general and the next three Roman rulers were all Caesars. Julius in relation to Augustus represented two threefold unions with the two triumvirates, the first unofficial, the second official. All four rulers represent the Sunday law in certain contexts. Pompey conquered the glorious land, Julius, represented by twenty-three stab wounds is the first angel, for he is the first Caesar, and he typifies the third angel, which was Tiberias. Tiberias at the cross, which is the Sunday law is also represented by twenty-three, for twenty-three represents the at-one-ment; and the cross is a most essential part of the work of Christ in combining His Divinity with our humanity. So, Julius and Tiberias are the first and third message, represented by twenty-three.

پومپیوس یک سردار بود و سه فرمانروای بعدی روم همگی قیصر بودند. یولیوس در نسبت با آگوستوس، با دو اتحاد سه‌گانه در پیوند با دو تریوم‌ویرات نمایان می‌شود: نخستین، غیررسمی؛ دومین، رسمی. هر چهار فرمانروا در برخی زمینه‌ها نمایانگر قانون یکشنبه‌اند. پومپیوس سرزمینِ جلال را فتح کرد؛ یولیوس، که با بیست‌وسه ضربهٔ خنجر نمایانده می‌شود، فرشتهٔ اول است، زیرا او نخستین قیصر است؛ و او نماد فرشتهٔ سوم است، که تیبریاس بود. تیبریاس بر صلیب، که همان قانون یکشنبه است، نیز با عدد بیست‌وسه نمایانده می‌شود، زیرا بیست‌وسه نمایانگر یگانگیِ کفاره است؛ و صلیب بخشی بس اساسی از کار مسیح در پیوند دادنِ الوهیتِ او با انسانیتِ ماست. پس یولیوس و تیبریاس، پیامِ اول و سوم‌اند که با بیست‌وسه نمایانده می‌شوند.

Julius was not the romantic figure he is often portrayed as in Hollywood lore; he was a ruthless man bent on power. Tiberias was worse than Julius, for his vileness is even addressed in the verse, for the last letter of the Hebrew alphabet is twenty-two and the first letter is one. The alpha is smaller than the omega and Tiberias’ vileness is located in verse twenty-two, which is the last letter of the Hebrew alphabet, and in between the two vile persons represented by Julius and Tiberias was Augustus. Augustus represents the height of the glory of Rome’s power and prestige. As the opposite of the first and third message he is represented by the letter thirteen, which is a symbol of rebellion. Augustus secured his kingdom by subduing the rebellion of Antony and Cleopatra, the most famous rebellion of Rome’s history.

یولیوس آن چهرهٔ رمانتیکی نبود که غالباً در افسانه‌پردازی‌های هالیوود از او ترسیم می‌شود؛ او مردی بی‌رحم و شیفتهٔ قدرت بود. تیبریاس از یولیوس بدتر بود، زیرا پلیدیِ او حتی در آیه نیز مورد اشاره قرار گرفته است، چه آن‌که آخرین حرف الفبای عبری بیست‌ودو و نخستین حرف آن یک است. آلفا از امگا کوچک‌تر است و پلیدیِ تیبریاس در آیهٔ بیست‌ودو قرار دارد، که آخرین حرف الفبای عبری است، و در میان آن دو شخص خبیث که به‌وسیلهٔ یولیوس و تیبریاس نمایانده شده‌اند، آگوستوس قرار داشت. آگوستوس نمایانگر اوج جلال قدرت و اعتبار روم است. او به‌عنوان نقطهٔ مقابلِ پیام اول و سوم، با حرف سیزدهم نمایانده شده است، که نمادی از عصیان است. آگوستوس پادشاهی خود را با فرونشاندن شورش آنتونی و کلئوپاترا، مشهورترین شورش در تاریخ روم، استوار ساخت.

Augustus is the Roman power who conquered the third obstacle and in doing so he represented the Sunday law, and the Roman power who reigns during the forty-two symbolic months of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. When placed before the Sunday law Pompey is both 1798 and 1989, making Pompey a symbol of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War from 219 unto 217 BC, in fulfillment of verse ten of chapter eleven. Julius Caesar is then aligned with verses eleven and twelve and the battle of the borderline, the battle of Raphia in 217 BC. There Julius is also Antiochus Magnus, and Augustus Caesar is also Antiochus Magnus in verse fifteen’s battle of Panium. Then in verse sixteen Tiberias is the Sunday law, but he is not Antiochus Magnus, for there he is Pompey, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The verse marks the end of the Seleucid Empire typifying the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.

آگوستوس همان قدرت رومی است که سومین مانع را مغلوب ساخت، و بدین‌سان نمایندۀ قانون یکشنبه بود، و نیز آن قدرت رومی که در طول چهل‌ودو ماه نمادینِ فصل سیزدهم مکاشفه، یعنی فصلِ شورش، سلطنت می‌کند. هنگامی که پومپه پیش از قانون یکشنبه قرار داده می‌شود، هم ۱۷۹۸ است و هم ۱۹۸۹؛ و بدین‌گونه پومپه به نمادی از آنتیوخوسِ بزرگ بدل می‌شود که چهارمین جنگ سوری را از ۲۱۹ تا ۲۱۷ پیش از میلاد به پایان رساند، در تحققِ آیۀ ده از فصل یازدهم. سپس ژولیوس سزار با آیات یازده و دوازده و با نبردِ مرز، یعنی نبردِ رافیا در ۲۱۷ پیش از میلاد، هم‌راستا می‌شود. در آنجا ژولیوس نیز آنتیوخوسِ بزرگ است، و آگوستوس سزار نیز در نبردِ پانیومِ آیۀ پانزدهم آنتیوخوسِ بزرگ است. سپس در آیۀ شانزدهم، تیبریاس قانون یکشنبه است، اما او آنتیوخوسِ بزرگ نیست، زیرا در آنجا او پومپه است، چراکه عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. این آیه پایان امپراتوری سلوکی را نشان می‌دهد، که نمونۀ پایان ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است.

There are more alignments to be made of the four Roman rulers, and the line represents the hidden history of verse forty. The Maccabean line of verse twenty-three also illustrates the hidden history of verse forty. Then in verses twenty-four, the story of pagan Imperial Rome is represented by a time—three hundred and sixty years. The line of Roman history represented from verse twenty-four through to verse thirty is also an illustration of the hidden history of verse forty. It ends in verse thirty-one when the subject changes from pagan to papal Rome. Pagan Rome is still in the verse, but there it is not represented as the fourth kingdom of Bible prophecy, but as the political power that placed the papacy on the throne in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law, so verse thirty-one is aligning with verses sixteen and forty-one. Verse twenty-four introduced the battle of Actium and the history associated with the line.

هم‌ترازی‌های دیگری نیز باید در مورد چهار فرمانروای روم انجام گیرد، و آن خط، تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را نمایان می‌سازد. خطِ مکابیِ آیهٔ بیست‌وسه نیز تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را به تصویر می‌کشد. سپس در آیات بیست‌وچهار، داستانِ رومِ امپراتوریِ بت‌پرست به‌واسطهٔ یک زمان—سیصد و شصت سال—نمایانده می‌شود. خطِ تاریخِ روم که از آیهٔ بیست‌وچهار تا آیهٔ سی به تصویر کشیده شده است نیز ترسیمی از تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل است. این خط در آیهٔ سی‌ویک پایان می‌یابد، هنگامی که موضوع از رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی تغییر می‌کند. رومِ بت‌پرست هنوز در آن آیه حضور دارد، اما در آنجا نه به‌عنوان چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس، بلکه به‌عنوان قدرتِ سیاسی‌ای که در سال 538 پاپیّت را بر تخت نشاند، بازنمایی شده است. در سال 538، پاپیّت قانونی دربارهٔ یکشنبه وضع کرد؛ ازاین‌رو آیهٔ سی‌ویک با آیات شانزده و چهل‌ویک هم‌تراز می‌شود. آیهٔ بیست‌وچهار نبردِ آکتیوم و تاریخِ مرتبط با آن خط را معرفی کرد.

Verse twenty-four is identifying when pagan Rome began to rule supremely for three hundred and sixty years, and then in verse thirty-one papal Rome begins to rule supremely for twelve hundred and sixty-years. The beginning and ending of the line bear the signature of Christ, the Alpha and Omega. In the verses we have the history of Marc Antony, Cleopatra and Augustus Caesar. In verse sixteen pagan Rome conquered the Seleucid Empire in 65 BC, and then Judah in 63 BC. The third obstacle of Actium in 31 BC identified the end of the kingdom of Egypt, as typified by the first obstacles of the Seleucid’s in 65 BC. Once again, we find the signature of the First and the Last. 65 BC was the first of three obstacles and it represented the conquering of the king of the north and 31 BC represented the third of three obstacles and it represented the conquering of the king of the south. Judah, as the middle obstacle of the three obstacles, was having a civil war within the walls of Jerusalem when Pompey arrived in 63 BC. The second obstacle is a symbol of rebellion.

آیهٔ بیست‌وچهارم زمانی را معرّفی می‌کند که رومِ بت‌پرست به‌مدت سیصد و شصت سال به‌گونه‌ای مطلق فرمان راند، و سپس در آیهٔ سی‌ویکم، رومِ پاپی به‌مدت هزار و دویست و شصت سال به‌گونه‌ای مطلق فرمان می‌راند. آغاز و پایان این خط، مُهرِ امضای مسیح، آلفا و اُمگا، را بر خود دارد. در این آیات، تاریخِ مارک آنتونی، کلئوپاترا و آگوستوس قیصر را داریم. در آیهٔ شانزدهم، رومِ بت‌پرست در سال 65 پیش از میلاد امپراتوری سلوکی را فتح کرد، و سپس در سال 63 پیش از میلاد، یهودا را. مانعِ سومِ آکتیوم در سال 31 پیش از میلاد، پایانِ پادشاهی مصر را معرّفی کرد، چنان‌که موانعِ نخستِ سلوکیان در سال 65 پیش از میلاد بدان نمونه‌وار اشاره داشتند. بار دیگر، امضای اوّل و آخر را می‌یابیم. سال 65 پیش از میلاد نخستینِ سه مانع بود و نمایانگرِ غلبه بر پادشاهِ شمال؛ و سال 31 پیش از میلاد سومینِ سه مانع بود و نمایانگرِ غلبه بر پادشاهِ جنوب. یهودا، به‌عنوان مانعِ میانیِ این سه مانع، هنگامی که پُمپی در سال 63 پیش از میلاد رسید، در درونِ دیوارهای اورشلیم گرفتار جنگ داخلی بود. مانعِ دوم، نمادی از شورش است.

In 538, the third obstacle for papal Rome was driven out of the City of Rome. That obstacle was the Goths, and there the fifth kingdom of Bible prophecy began; right where the fourth kingdom ended. And just as the fourth kingdom began at its third obstacle, the kingdom of Egypt was defeated, as had been typified in the first obstacle of the Seleucid kingdom. This identifies that the prophetic testimony found in verses twenty-four through to verse thirty, represent a line that is also to be located in the hidden history of verse forty. For this reason, it is essential to consider the various prophetic relationships that are represented by Marc Antony, Cleopatra, Julius Caesar, Pompey and Augustus Caesar.

در سال ۵۳۸، سومین مانعِ روم پاپی از شهر روم بیرون رانده شد. آن مانع، گوت‌ها بودند، و در همان‌جا پادشاهی پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس آغاز شد؛ درست در همان نقطه‌ای که پادشاهی چهارم پایان یافته بود. و همان‌گونه که پادشاهی چهارم در سومین مانع خود آغاز شد، پادشاهی مصر مغلوب گردید، چنان‌که در نخستین مانعِ پادشاهی سلوکی به‌گونه‌ای نمادین پیش‌تر نشان داده شده بود. این امر آشکار می‌سازد که شهادتِ نبویِ مذکور در آیات بیست‌وچهار تا سی، نمایانگر خطی است که همچنین باید در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل جای داده شود. از این‌رو، ضروری است روابط گوناگونِ نبوی‌ای که به‌وسیلهٔ مارک آنتونی، کلئوپاترا، ژولیوس سزار، پومپه و آگوستوس سزار بازنمایی می‌شوند، مورد بررسی قرار گیرند.

So is the vaguest part of the passage of verse twenty-four unto thirty, when they speak lies at one table?

پس آیا مبهم‌ترین بخشِ این عبارت، از آیهٔ بیست‌وچهار تا سی، همان‌جاست که ایشان بر یک سفره به دروغ سخن می‌گویند؟

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> و دلِ هر دوی این پادشاهان بر شرارت خواهد بود، و بر سر یک سفره دروغ خواهند گفت؛ اما کامیاب نخواهد شد، زیرا که پایان هنوز در زمانِ معیّن خواهد بود. دانیال 11:27.

Uriah Smith identifies the two kings as Marc Antony and Augustus Caesar.

اوریاه اسمیت آن دو پادشاه را مارک آنتونی و آگوستوس سزار معرفی می‌کند.

> “Verse twenty-seven quoted

> «آیهٔ بیست‌وهفتم نقل شد»

> “Antony and Caesar were formerly in alliance. Yet under the garb of friendship they were both aspiring and intriguing for universal dominion. Their protestations of deference to, and friendship for, each other, were the utterances of hypocrites. They spoke lies at one table. Octavia, the wife of Antony and sister of Caesar, declared to the people of Rome at the time Antony divorced her, that she had consented to marry him solely with the hope that it would prove a pledge of union between Caesar and Antony. But that counsel did not prosper. The rupture came; and in the conflict that ensued, Caesar came off entirely victorious.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.

> «آنتونی و قیصر پیش‌تر در اتحاد بودند. بااین‌حال، در زیر جامهٔ دوستی، هر دو در آرزوی فرمانروایی جهانی بودند و برای آن دسیسه می‌چیدند. اظهارهای آنان مبنی بر حرمت‌نهادن به یکدیگر و دوستی با یکدیگر، سخنان ریاکاران بود. آنان بر سر یک سفره به یکدیگر دروغ می‌گفتند. اکتاویـا، همسر آنتونی و خواهر قیصر، در زمانی که آنتونی او را طلاق داد، به مردم روم اعلام کرد که تنها با این امید رضایت داده بود با او ازدواج کند که این ازدواج وثیقه‌ای برای اتحاد میان قیصر و آنتونی باشد. اما آن تدبیر کامیاب نشد. گسست فرا رسید؛ و در کشاکشی که از پی آن پدید آمد، قیصر به‌طور کامل پیروز از کار درآمد.» یوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 276.

When Octavia identified that her marriage to Antony was as a pledge of union, it identified the marital alliance which had been typified earlier in chapter eleven with the Hellenistic-era marriage of Berenice to the Seleucid king Antiochus II Theos around 252 BC. Berenice was the daughter of Ptolemy II Philadelphus. Octavia and Berenice represent diplomatic marriages or prophetically, treaties. Verses five through ten identify the history of the diplomatic marriage between the southern and northern kingdoms, and when Marc Antony and Octavian, later known as Augustus Caesar, arranged the marriage, they also divided the kingdom into east and west.

هنگامی که اکتاوییا تشخیص داد که ازدواج او با آنتونی به‌منزلهٔ تعهدی برای اتحاد است، این امر اتحادِ زناشویی‌ای را مشخص ساخت که پیش‌تر در باب یازدهم، با ازدواجِ دوران هلنیستیِ برنیس با پادشاه سلوکی، آنتیوخوس دوم تئوس، در حدود 252 ق.م. به‌طور نمادین پیش‌نموده شده بود. برنیس دختر بطلمیوس دوم فیلادلفوس بود. اکتاوییا و برنیس نمایانگر ازدواج‌های دیپلماتیک، یا از نظر نبوی، معاهدات هستند. آیات پنج تا ده، تاریخِ ازدواجِ دیپلماتیک میان پادشاهی‌های جنوبی و شمالی را مشخص می‌کنند، و هنگامی که مارک آنتونی و اکتاویان، که بعدها به آگوستوس قیصر شناخته شد، این ازدواج را ترتیب دادند، آنان همچنین پادشاهی را به شرق و غرب تقسیم کردند.

The Pact of Brundisium (40 BC) was a negotiated settlement between Marc Antony and Octavian (later Augustus) to resolve tensions in the Second Triumvirate after near-civil war. It involved dividing Roman territories (Antony east, Octavian west) and was sealed by Antony’s marriage to Octavia (Octavian’s sister). In 39 BC the original five-year Triumvirate term expired, Antony sailed to Italy with 300+ ships that were initially denied to land at Brundisium, so they ultimately docked at Tarentum. Octavian met him there after prolonged mediations produced by an unwillingness of Antony’s army to fight with Octavian’s army and vise versa. Octavia played a key mediating role, persuading Antony to support Octavian against Sextus Pompey. They renewed the Triumvirate for another five years (to 32 BC), with Antony providing Octavian 120 ships in exchange for promised troops (which Octavian later withheld).

پیمان بروندیزیوم (۴۰ ق.م.) مصالحه‌ای مذاکره‌شده میان مارک آنتونی و اکتاویان (که بعدها آگوستوس شد) بود تا تنش‌ها را در دومین تریوم‌ویرات، پس از نزدیک شدن به جنگ داخلی، برطرف سازد. این پیمان شامل تقسیم سرزمین‌های روم بود (برای آنتونی مشرق، برای اکتاویان مغرب) و با ازدواج آنتونی با اکتاویای (خواهر اکتاویان) مُهر و تثبیت شد. در ۳۹ ق.م. دورهٔ اصلی پنج‌سالهٔ تریوم‌ویرات به پایان رسید؛ آنتونی با بیش از ۳۰۰ کشتی به سوی ایتالیا حرکت کرد که در آغاز از فرود آمدن آنها در بروندیزیوم جلوگیری شد، ازاین‌رو سرانجام در تارنتوم پهلو گرفتند. اکتاویان پس از میانجی‌گری‌های طولانی‌ای که از عدم تمایل سپاه آنتونی به جنگ با سپاه اکتاویان، و بالعکس، پدید آمده بود، در آنجا با او دیدار کرد. اکتاویا نقشی کلیدی در میانجی‌گری ایفا کرد و آنتونی را برانگیخت تا در برابر سکستوس پومپه از اکتاویان پشتیبانی کند. آنان تریوم‌ویرات را برای پنج سال دیگر (تا ۳۲ ق.م.) تجدید کردند؛ بدین‌گونه که آنتونی در برابر وعدهٔ سپاهیانی که به اکتاویان داده شده بود (و اکتاویان بعدها از اعزام آنها خودداری کرد)، ۱۲۰ کشتی در اختیار او نهاد.

In 32 BC there was an open break between the two antagonists. Relations had deteriorated through propaganda, Antony’s eastern focus (with Cleopatra), and Octavian’s consolidation in the west. Octavian rejected later conference proposals from Antony before Actium.

در سال ۳۲ پیش از میلاد، میان این دو رقیبِ متخاصم گسستی آشکار پدید آمد. روابط بر اثر تبلیغات، تمرکز آنتونی بر مشرق (همراه با کلئوپاترا)، و تحکیم قدرت اوکتاویان در مغرب رو به وخامت نهاده بود. اوکتاویان پیشنهادهای بعدیِ آنتونی برای برگزاری کنفرانس، پیش از آکتیوم، را رد کرد.

In the diplomatic marriage with the king of the north (Antiochus) and the king of the south (Ptolemy), it was the southern king that supplied the bride, with the diplomatic marriage of Antony (the east) and Octavian (the west); the bride was supplied by the west. Both diplomatic marriages failed and the supplier of the daughter or sister was ultimately victorious over the power who broke the treaty.

در ازدواج دیپلماتیک با پادشاه شمال (آنتیوخوس) و پادشاه جنوب (بطلمیوس)، این پادشاه جنوب بود که عروس را فراهم کرد؛ اما در ازدواج دیپلماتیک آنتونی (شرق) و اکتاویان (غرب)، عروس از سوی غرب فراهم شد. هر دو ازدواج دیپلماتیک به شکست انجامیدند، و فراهم‌کنندهٔ دختر یا خواهر، در نهایت، بر قدرتی که عهد را شکست پیروز گردید.

## The Testimony of Three

شهادتِ سه‌گانه

At the end of the Seleucid Empire there was a third treaty where lies were spoke at one table. This occurred in the context of the Fifth Syrian War (202–195 BC), when Antiochus III Magnus exploited the weakness of the Ptolemaic Kingdom after Ptolemy IV Philopator’s death in 204 BC. Ptolemy V Epiphanes (Ptolemy V) ascended the throne as a child (around age 5–6), leaving Egypt under regents and vulnerable to internal chaos, native revolts, and external threats.

در پایان امپراتوری سلوکی، سومین عهدی وجود داشت که در آن، در کنار یک میز، دروغ‌ها بر زبان رانده شد. این امر در بسترِ جنگ پنجم سوریه (202–195 BC) رخ داد، هنگامی که آنتیوخوس سوم مَگنوس از ضعف پادشاهی بطلمیوسی پس از مرگ بطلمیوس چهارم فیلُپاتور در 204 BC بهره‌برداری کرد. بطلمیوس پنجم اِپیفانِس (بطلمیوس پنجم) در کودکی (در حدود 5–6 سالگی) بر تخت نشست، و بدین‌سان مصر را زیر نظر نایبان سلطنت و در معرض آشوب داخلی، شورش‌های بومی، و تهدیدهای خارجی رها کرد.

Antiochus Magnus had already invaded and seized much of the Ptolemaic territories in Coele-Syria, Palestine, and Asia Minor after victories like the Battle of Panium (200 BC). Rather than fully conquering Egypt (which risked Roman intervention, as Rome was pressuring him to stay out of certain areas), he pursued a diplomatic marriage alliance as a “protector” figure. In 197/195 BC, as part of the peace treaty ending the war, Antiochus Magnus betrothed and then married his young daughter Cleopatra I Syra (also called Cleopatra Syra) to the child Ptolemy V (the marriage took place in 193 BC at Raphia; Ptolemy was 16, Cleopatra 10).

آنتیوخوسِ بزرگ پیش‌تر، پس از پیروزی‌هایی چون نبردِ پانیوم (200 ق.م.)، به بخش بزرگی از متصرفاتِ بطلمیوسی در کله‌سوریه، فلسطین، و آسیای صغیر یورش برده و آن‌ها را تصرف کرده بود. او به‌جای آن‌که مصر را به‌طور کامل فتح کند (که مستلزم خطرِ مداخلهٔ روم بود، زیرا روم او را تحت فشار می‌گذاشت که از برخی نواحی دور بماند)، در هیئتِ شخصیتی «حامی»، اتحادِ زناشوییِ دیپلماتیکی را دنبال کرد. در 197/195 ق.م.، به‌عنوان بخشی از معاهدهٔ صلحی که به جنگ پایان داد، آنتیوخوسِ بزرگ دخترِ خردسالِ خود، کلئوپاترا اوّلِ سیرا (که کلئوپاترا سیرا نیز خوانده می‌شود)، را به کودک، بطلمیوسِ پنجم، نامزد کرد و سپس به ازدواجِ او درآورد (این ازدواج در 193 ق.م. در رافیا انجام شد؛ بطلمیوس 16 ساله بود و کلئوپاترا 10 ساله).

This was framed as a generous gesture: Antiochus positioned himself as an ally and “protector” of the young king, securing peace while retaining gains in Asia. The marriage gave him indirect influence over Egypt through his daughter (he hoped she would remain loyal to her Seleucid roots and act as a pro-Syrian voice in the Ptolemaic court). The ploy backfired for Cleopatra sided with her husband and Egypt, not her father, undermining Antiochus’s long-term control. This mirrors the Pact of Brundisium (40 BC) and related to Roman events in several ways.

این امر در قالبِ اقدامی سخاوتمندانه عرضه شد: آنتیوخوس خود را به‌منزلهٔ متحد و «حامی» شاهِ جوان جلوه داد؛ در حالی که صلح را تضمین می‌کرد و هم‌زمان دستاوردهای خود را در آسیا محفوظ نگه می‌داشت. این ازدواج از طریق دخترش به او نفوذی غیرمستقیم بر مصر می‌بخشید (او امید داشت که وی نسبت به ریشه‌های سلوکیِ خود وفادار بماند و در دربار بطلمیوسی به‌مثابه صدایی طرفدارِ سوریه عمل کند). این تدبیر نتیجهٔ معکوس داد، زیرا کلئوپاترا جانبِ شوهر خود و مصر را گرفت، نه پدرش را، و بدین‌سان سلطهٔ درازمدتِ آنتیوخوس را تضعیف کرد. این امر بازتاب‌دهندهٔ پیمانِ بروندیزیوم (40 BC) بود و از چند جهت با رویدادهای رومی ارتباط داشت.

Just as Antony married Octavia (sister of Octavian) to bind rival powers after near-war, Antiochus used his daughter’s marriage to Ptolemy V to formalize a temporary peace and territorial division (Seleucids kept conquests in the north, Ptolemy retained Egypt the south).

چنان‌که آنتونی برای پیوند دادن قدرت‌های رقیب پس از آستانهٔ جنگ، با اکتاویا (خواهر اکتاویان) ازدواج کرد، آنتیوخوس نیز از ازدواج دخترش با بطلمیوس پنجم بهره گرفت تا صلحی موقتی و تقسیم سرزمینی را رسمیت بخشد (سلوکیان فتوحات خود را در شمال حفظ کردند، و بطلمیوس مصرِ جنوب را نگاه داشت).

Antiochus acted as a de facto guardian over the child-king Ptolemy V (via family ties), similar to how Octavian (and the Triumvirate) positioned themselves amid power vacuums or rivalries. In both cases, the “stronger” figure (Antiochus/Octavian) sought leverage over a vulnerable counterpart through kinship. Both arrangements brought short-term stability but ‘did not prosper’ long-term due to underlying distrust—Cleopatra favored Egypt (undermining Antiochus), while Antony’s eastern focus (Cleopatra VII) led to the breakdown with Octavian.

آنتیوخوس، به‌واسطهٔ پیوندهای خانوادگی، عملاً همچون قیّمی بر شاهِ کودک، بطلمیوس پنجم، عمل کرد؛ مشابه همان‌گونه که اکتاوین (و هیئت سه‌نفرهٔ حاکم) در میانهٔ خلأهای قدرت یا رقابت‌ها برای خویش جایگاهی دست‌وپا کردند. در هر دو مورد، شخصیت «نیرومندتر» (آنتیوخوس/اکتاوین) می‌کوشید از طریق خویشاوندی بر طرفِ آسیب‌پذیرتر اهرم نفوذ به دست آورد. هر دو ترتیبات، ثباتی کوتاه‌مدت پدید آوردند، اما در درازمدت «کامیاب نشدند»؛ زیرا بی‌اعتمادیِ نهفته در بنیان آن‌ها وجود داشت—کلئوپاترا جانب مصر را گرفت (و بدین‌سان آنتیوخوس را تضعیف کرد)، در حالی که تمرکز آنتونی بر شرق (کلئوپاترای هفتم) به فروپاشی رابطه‌اش با اکتاوین انجامید.

Ptolemy V’s minority under regents parallels the instability after Julius Caesar’s death (leading to the Triumvirate’s formation and power struggles). The marriage of Berenice to Antiochus marked the beginning of the Seleucid Empire’s history in Daniel eleven, and the marriage of Antiochus Magnus daughter to the Egyptian child king, marked the ending of the Seleucid Empire. The ending of the marriage of Marc Antony to Octavia marked the ending of the Ptolemaic kingdom. The ending of Judah as God’s covenant people took place at the cross, and that Judean kingdom began with the Maccabees and the league they made with Rome. All of these prophetic lines are represented within the narrative of Daniel chapter eleven, and they all align with the hidden history of verse forty. Beginning in verse five we have the treaty of Berenice, that leads to Antiochus the Great and the treaty of his daughter Cleopatra Syra, that takes place in the history of the Maccabees of verse twenty-three. The Maccabees become part of the line based upon their rebellion against Antiochus Epiphanes, one of the last of the Seleucid Dynasty.

صِغَرِ سنّ بطلمیوس پنجم تحت قیّمومتِ نایبان، همتایِ بی‌ثباتیِ پس از مرگِ ژولیوس سزار است (که به تشکیل تریوم‌ویرات و کشمکش‌های قدرت انجامید). ازدواجِ برنیسه با آنتیوخوس، آغازِ تاریخِ امپراتوریِ سلوکی در دانیال یازده را نشان‌گذاری کرد، و ازدواجِ دخترِ آنتیوخوسِ کبیر با پادشاهِ کودکِ مصر، پایانِ امپراتوریِ سلوکی را نشان‌گذاری نمود. پایانِ ازدواجِ مارک آنتونی با اکتاویـا، پایانِ پادشاهیِ بطلمیوسی را نشان‌گذاری کرد. پایانِ یهودا به‌عنوانِ قومِ عهدِ خدا، بر صلیب واقع شد، و آن پادشاهیِ یهودیه با مکابیان و اتحادی که با روم بستند آغاز گردید. تمامیِ این خطوطِ نبوی در درونِ روایتِ فصلِ یازدهمِ دانیال بازنمایی شده‌اند، و همگی با تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل هم‌راستا هستند. از آیهٔ پنج آغاز می‌کنیم که در آن معاهدهٔ برنیسه را داریم؛ معاهده‌ای که به آنتیوخوسِ کبیر و معاهدهٔ دخترِ او، کلئوپاترا سیرا، می‌انجامد؛ معاهده‌ای که در تاریخِ مکابیانِ آیهٔ بیست‌وسه رخ می‌دهد. مکابیان بر پایهٔ شورشِ خود بر ضدِ آنتیوخوسِ اِپیفانِس، که یکی از آخرین افرادِ دودمانِ سلوکی بود، بخشی از این سلسلهٔ تاریخی می‌شوند.

Antiochus Epiphanes is the Antiochus who was in Egypt in 168 BC near Alexandria during the Sixth Syrian War. Antiochus Epiphanes had invaded Egypt and was on the verge of capturing Alexandria. The Ptolemaic rulers appealed to Rome for help. Rome sent Popillius Laenas (with just a small entourage—no army) to deliver an ultimatum from the Senate; Antiochus must immediately withdraw from Egypt and Cyprus, or face war with Rome. When Antiochus received the letter and asked for time to consult his advisors, Popillius—described as stern and imperious—took his walking stick and drew a circle in the sand around the king’s feet. He then declared, “Before you step out of that circle, give me a reply to lay before the Senate.”

آنتیوخوس اِپیفانِس همان آنتیوخوسی است که در سال ۱۶۸ پیش از میلاد، در جریان ششمین جنگ سوریه، در مصر و در نزدیکی اسکندریه حضور داشت. آنتیوخوس اِپیفانِس به مصر یورش برده بود و در آستانهٔ تصرف اسکندریه قرار داشت. فرمانروایان بطلمیوسی برای یاری به روم متوسل شدند. روم، پوبیلیوس لائِناس را ــ تنها با همراهی اندکی، و نه با سپاه ــ فرستاد تا اولتیماتومی از جانب سنا ابلاغ کند: آنتیوخوس باید بی‌درنگ از مصر و قبرس عقب‌نشینی کند، وگرنه با جنگ روم روبه‌رو خواهد شد. هنگامی که آنتیوخوس نامه را دریافت کرد و خواست فرصتی برای مشورت با مشاوران خود داشته باشد، پوبیلیوس ــ که او را مردی سختگیر و آمرانه توصیف کرده‌اند ــ عصای دستی خود را برداشت و در شن، گرداگرد پاهای پادشاه دایره‌ای کشید. سپس اعلام کرد: «پیش از آنکه از آن دایره بیرون نهی، پاسخی به من بده تا آن را به سنا عرضه کنم.»

The implication was clear; Antiochus could not leave the circle without committing to Rome’s demands—crossing it without agreement would mean war. Stunned and humiliated, Antiochus hesitated briefly but then agreed to comply, withdrew his forces from Egypt, and returned to Syria. This bold act of diplomacy (backed by Rome’s growing reputation for power) forced the retreat without a battle, showcasing Rome’s emerging dominance in the eastern Mediterranean. It’s widely cited as an origin for the phrase “drawing a line in the sand” (though it was literally a circle).

مقصود آشکار بود؛ آنتیوخوس نمی‌توانست بی‌آنکه به خواسته‌های روم متعهد شود، از آن دایره بیرون رود—عبور از آن بدون توافق، به‌معنای جنگ بود. آنتیوخوس که بهت‌زده و خوار شده بود، اندکی درنگ کرد، اما سپس پذیرفت که تمکین کند، نیروهای خود را از مصر بیرون کشید، و به سوریه بازگشت. این اقدام جسورانهٔ دیپلماتیک (که اعتبارِ روزافزونِ روم در قدرت، پشتوانهٔ آن بود) بی‌آنکه نبردی درگیرد، عقب‌نشینی را تحمیل کرد و برتریِ در حالِ ظهورِ روم را در بخش شرقیِ دریای مدیترانه به نمایش گذاشت. از این واقعه به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از خاستگاه‌های عبارت «خطی در شن کشیدن» یاد می‌شود (هرچند در واقع، آن خط یک دایره بود).

Antiochus Epiphanes also became the Protestant understanding of the power that exalts himself, falls and establishes the vision in verse fourteen of Daniel eleven.

آنتیوخوس اپیفانس همچنین در فهم پروتستانی، همان قدرتی شمرده شد که در آیهٔ چهاردهمِ دانیال یازدهم خود را برمی‌افرازد، سقوط می‌کند و رؤیا را برقرار می‌سازد.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضدّ پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز زورمندانِ قوم تو سر برخواهند افراشت تا رؤیا را استوار سازند؛ امّا ایشان سقوط خواهند کرد. دانیال ۱۱:۱۴.

Antiochus IV Epiphanes reigned 175–164 BC, and was the eighth of thirteen Seleucid kings. He sought to impose Hellenistic culture and unify his empire under Greek religious practices. He plundered the Temple in 169 BC, banned Jewish practices (circumcision, Sabbath observance, Torah study), and forced sacrifices to pagan gods. In December 167 BC he erected a pagan altar (to Zeus) on top of the Jewish altar of burnt offerings in the Temple and sacrificed a pig, along with other profane acts. The desecration was the final straw for observant Jews, who saw it as the ultimate violation of the Temple’s sanctity and God’s law. It sparked immediate resistance when Mattathias (a priest from Modein) refused a Seleucid officer’s order to sacrifice to pagan gods and killed an apostate Jew and the officer, then fled to the hills with his sons (the future Maccabees). This ignited guerrilla warfare and revolt from 167–160 BC which aimed to restore Jewish worship, leading to the rededication of the Temple (Hanukkah) in 164 BC under Judas Maccabeus.

آنتیوخوس چهارم اپیفانس در سال‌های 175 تا 164 ق.م. سلطنت کرد و هشتمینِ سیزده پادشاه سلوکی بود. او در پی آن بود که فرهنگ هلنیستی را تحمیل کند و امپراتوری خود را زیر آیین‌های دینی یونانی یکپارچه سازد. او در 169 ق.م. معبد را غارت کرد، اعمال یهودی (ختنه، نگاه‌داشت سَبَّت، مطالعهٔ تورات) را ممنوع ساخت، و قربانی‌کردن برای خدایان بت‌پرستان را تحمیل کرد. در دسامبر 167 ق.م. او مذبحی بت‌پرستانه (برای زئوس) بر فراز مذبح یهودیِ قربانی‌های سوختنی در معبد برپا کرد و خوکی را قربانی نمود، همراه با دیگر اعمال نامقدس. این بی‌حرمتی برای یهودیانِ پایبند آخرین قطره بود، زیرا آنان آن را نهایتِ نقضِ قداستِ معبد و شریعتِ خدا می‌دانستند. این امر مقاومتِ فوری را برانگیخت، هنگامی که مَتَتیا (کاهنی از مودئین) از فرمانِ یک افسرِ سلوکی برای قربانی‌کردن به خدایان بت‌پرستانه سر باز زد و یک یهودیِ مرتد و آن افسر را کشت، سپس با پسرانش (مکابیانِ آینده) به کوهستان گریخت. این رویداد جنگ‌های چریکی و شورشی را در فاصلهٔ 167 تا 160 ق.م. شعله‌ور ساخت که هدف آن بازگرداندن عبادت یهودی بود، و سرانجام به تجدیدِ تقدیسِ معبد (حانوکا) در 164 ق.م. تحت رهبری یهودا مکابی انجامید.

At the beginning and ending of the Seleucid Empire there was a significant treaty represented by a diplomatic marriage that possessed the element of division of either east and west, or north and south. As the Seleucid Empire waned Antiochus Epiphanes becomes the symbol of the rising Roman power, and the focus of the Maccabean’s indignation. Later in history he becomes the counterfeit of the prophetic symbol that establishes the vision. The power in verse twenty-two of chapter eleven is broken when the prince of the covenant was broken.

در آغاز و پایان امپراتوری سلوکی، معاهده‌ای مهم وجود داشت که با یک ازدواج سیاسی نمایانده می‌شد و عنصر تقسیم میان شرق و غرب، یا شمال و جنوب را در بر داشت. هنگامی که امپراتوری سلوکی رو به افول نهاد، آنتیوخوس اِپیفانِس به نماد قدرت رو به صعود روم بدل می‌شود و کانون خشم مکابیان می‌گردد. بعدها در تاریخ، او بدلِ جعلیِ آن نماد نبوی می‌شود که رؤیا را برقرار می‌سازد. قدرتِ مذکور در آیهٔ بیست و دو از باب یازدهم، هنگامی شکسته می‌شود که رئیسِ عهد شکسته شد.

> And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.

> و بازوانِ سیلاب از حضور او جاروب خواهند شد و شکسته خواهند گشت؛ بلکه نیز رئیسِ عهد. دانیال ۱۱:۲۲

Antiochus Epiphanes’ reign ended in 164 BC, almost two hundred years before Christ, “the prince of the covenant” was “broken” at the cross. What we wish to note here is that the Seleucid Empire began and ended with a diplomatic treaty marriage where the deceit between the two parties is a matter of the historical record. During the reign of Antiochus Epiphanes, the Maccabean revolt began, which typified the American Revolution. In the history of the Maccabees their struggle to throw off the Seleucid power included a significant treaty with Rome. The verse that identifies the treaty directly identifies Rome as working deceitfully, or telling lies at the treaty table.

سلطنتِ آنتیوخوس اِپیفانس در سال ۱۶۴ پیش از میلاد پایان یافت، تقریباً دویست سال پیش از آن‌که مسیح، «رئیسِ عهد»، بر صلیب «منکسر» گردد. آنچه در اینجا می‌خواهیم بدان توجه کنیم این است که امپراتوری سلوکی با یک ازدواجِ معاهده‌ایِ دیپلماتیک آغاز شد و با یک ازدواجِ معاهده‌ایِ دیپلماتیک پایان یافت؛ ازدواجی که فریب‌کاریِ میانِ دو طرف، در هر دو مورد، از امورِ ثبت‌شده در تاریخ است. در دوران سلطنتِ آنتیوخوس اِپیفانس، قیامِ مکابیان آغاز شد که نمادی از انقلابِ آمریکا بود. در تاریخِ مکابیان، مبارزهٔ ایشان برای افکندنِ یوغِ قدرتِ سلوکی، مشتمل بر معاهده‌ای مهم با روم بود. آیه‌ای که آن معاهده را به‌طور مستقیم مشخص می‌سازد، همچنین به‌صراحت روم را چنین معرفی می‌کند که با فریب‌کاری عمل می‌کرد، یا بر سرِ میزِ معاهده دروغ می‌گفت.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. Daniel 11:23.

> و پس از پیمانی که با او بسته شود، او به مکر عمل خواهد کرد؛ زیرا برخواهد آمد، و با قومی اندک نیرومند خواهد شد. دانیال ۱۱:۲۳.

Every prophetic line that precedes the time of the end in verse forty contains a broken treaty. Uriah Smith commenting on verse thirty’s “them that forsake the holy covenant” records the following:

هر سطر نبوی که پیش از زمان آخر در آیهٔ چهل می‌آید، دربردارندهٔ عهدی شکسته است. اوریا اسمیت، در شرح عبارتِ «آنان که عهد مقدس را ترک می‌کنند» در آیهٔ سی، چنین می‌نویسد:

> “‘Indignation against the covenant;’ that is, the Holy Scriptures, the book of the covenant. A revolution of this nature was accomplished in Rome. The Heruli, Goths, and Vandals, who conquered Rome, embraced the Arian faith, and became enemies of the Catholic Church. It was especially for the purpose of exterminating this heresy that Justinian decreed the pope to be the head of the church and the corrector of heretics. The Bible soon came to be regarded as a dangerous book that should not be read by the common people, but all questions in dispute were to be submitted to the pope. Thus was indignity heaped upon God’s word. And the emperors of Rome, the eastern division of which still continued, had intelligence, or connived with the Church of Rome, which had forsaken the covenant, and constituted the great apostasy, for the purpose of putting down ‘heresy.’ The man of sin was raised to his presumptuous throne by the defeat of the Arian Goths, who then held possession of Rome, in A.D.538.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.

> «“خشم بر ضد عهد؛” یعنی بر کتب مقدس، کتابِ عهد. انقلابی از این گونه در روم به انجام رسید. هرولی‌ها، گوت‌ها و وندال‌ها که روم را فتح کردند، ایمانِ آریوسی را پذیرفتند و دشمنانِ کلیسای کاتولیک شدند. به‌ویژه به‌منظورِ ریشه‌کن ساختنِ این بدعت بود که یوستی‌نیان فرمان داد پاپ رئیسِ کلیسا و اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران باشد. دیری نپایید که کتاب مقدس چونان کتابی خطرناک تلقی شد که مردمِ عامه نباید آن را بخوانند، بلکه همهٔ مسائلِ موردِ اختلاف باید به پاپ ارجاع داده می‌شد. بدین‌سان اهانت بر کلامِ خدا افزوده شد. و امپراتورانِ روم، که بخشِ شرقیِ آن همچنان به بقا ادامه می‌داد، با کلیسای روم، که عهد را ترک گفته و ارتدادِ عظیم را پدید آورده بود، ارتباط و همدستی داشتند، به‌منظورِ سرکوبِ “بدعت”. مردِ گناه با شکستِ گوت‌های آریوسی، که در آن زمان روم را در تصرف داشتند، در سال ۵۳۸ میلادی بر تختِ گستاخانهٔ خویش برکشیده شد.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 281.

Verse five of Daniel eleven identifies the line of history where the king of the south provides a diplomatic bride as a symbol of a treaty that was thereafter broken by the king of the north. The retaliation of the king of the south typified the retaliation of Napoleon’s spiritual king of the south against the papal king of the north in 1798. The broken treaty of verses five through nine typified Napoleon’s broken treaty of Tolentino, which typified Putin’s claim of a broken treaty by NATO. The retaliation of Napoleon typified the retaliation of Putin against the Ukraine in 2014. Verse ten’s retaliation of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War aligns with Napoleon in 1798 and also Putin in 2014. Following verse fifteen’s battle of Panium n 200 BC, Antiochus arranged a diplomatic marriage with the hidden intent of taking Egypt under his command without employing military boots on the ground. Antiochus Magnus throne was passed to his son, who was assassinated which brought Antiochus Magnus’s youngest son, Antiochus Epiphanes to the throne. His actions in implementing Greek customs and religion brought about the Maccabean revolt, that led to the deceitful treaty with Rome in verse twenty-three. Verse twenty-four introduces pagan Rome and identifies Antony and Augustus’s table of lies. In verse thirty pagan Rome enters into dialogue with the papal church, who are noted as them that had broken the holy covenant.

آیهٔ پنجمِ دانیال یازده آن رشتهٔ تاریخی را شناسایی می‌کند که در آن پادشاهِ جنوب، عروسی دیپلماتیک را به‌عنوان نمادِ عهدنامه‌ای فراهم می‌آورد که پس از آن به‌دست پادشاهِ شمال شکسته شد. تلافیِ پادشاهِ جنوب، نمونه‌ای از تلافیِ پادشاهِ جنوبِ روحانیِ ناپلئون علیه پادشاهِ شمالِ پاپی در سال ۱۷۹۸ بود. عهدنامهٔ شکسته‌شدهٔ آیات پنج تا نه، نمونه‌ای از عهدنامهٔ شکسته‌شدهٔ تولنتینو از سوی ناپلئون بود، که خود نمونه‌ای از ادعای پوتین دربارهٔ عهدنامه‌ای شکسته‌شده به‌وسیلهٔ ناتو بود. تلافیِ ناپلئون نمونه‌ای از تلافیِ پوتین علیه اوکراین در سال ۲۰۱۴ بود. تلافیِ آیهٔ دهمِ آنتیوخوسِ بزرگ، که به جنگ چهارم سوریه پایان داد، با ناپلئون در ۱۷۹۸ و نیز با پوتین در ۲۰۱۴ هم‌راستا است. پس از نبردِ پانیوم در آیهٔ پانزدهم در سال ۲۰۰ ق.م.، آنتیوخوس با قصدی پنهان، ازدواجی دیپلماتیک ترتیب داد تا مصر را بدون به‌کارگیری نیروهای نظامیِ زمینی تحت فرمان خود درآورد. تختِ آنتیوخوسِ بزرگ به پسرش منتقل شد، اما او ترور گردید، و این امر کوچک‌ترین پسرِ آنتیوخوسِ بزرگ، یعنی آنتیوخوسِ اپیفانِس، را به تخت رساند. اقدامات او در اجرای رسوم و دینِ یونانی موجب شورشِ مکابیان شد، که به عهدنامهٔ فریبکارانه با روم در آیهٔ بیست‌وسه انجامید. آیهٔ بیست‌وچهار رومِ بت‌پرست را معرفی می‌کند و سفرهٔ دروغِ آنتونی و آگوستوس را مشخص می‌سازد. در آیهٔ سی، رومِ بت‌پرست وارد گفت‌وگو با کلیسای پاپی می‌شود، که از ایشان به‌عنوان کسانی که عهدِ مقدس را شکسته بودند یاد شده است.

Verses twenty-four to thirty is the testimony of pagan Rome and verses thirty-one to forty provide the testimony of papal Rome. Every line of Daniel eleven verse one on through verse forty represents a line of prophecy that is applied in the hidden history of verse forty. The line of the Seleucid kingdom, the line of the Ptolemaic kingdom, the line of the Judean kingdom of the Maccabees, the line of pagan Rome and the line of papal Rome all illustrate the history of 1989 unto the Sunday law. Each of those lines identify a broken treaty as a major element of the history.

آیات بیست‌وچهار تا سی، شهادتِ رومِ مشرک است و آیات سی‌ویک تا چهل، شهادتِ رومِ پاپی را ارائه می‌دهد. هر سطر از دانیال یازده، از آیهٔ یک تا آیهٔ چهل، نمایانگر خطی از نبوت است که در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل به‌کار بسته می‌شود. خطِ پادشاهیِ سلوکی، خطِ پادشاهیِ بطلمیوسی، خطِ پادشاهیِ یهودیِ مکابیان، خطِ رومِ مشرک و خطِ رومِ پاپی، همگی تاریخِ ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبه را به تصویر می‌کشند. هر یک از آن خطوط، پیمانی شکسته‌شده را به‌عنوان عنصری اصلی در آن تاریخ معرفی می‌کند.

It is Rome that establishes the vision of Daniel eleven, and both pagan and papal Rome’s prophetic treaties of deceit are marked as progressive and as occurring before Rome ruled supremely for their respective and distinct prophetic periods. Both powers marked the beginning of the prophetic period of supremacy as beginning when their third obstacle was overcome. Before the soon coming Sunday law in the United States there will be a treaty of deceit between two powers. Four times the two powers have been the kings of the south and the north, once between the glorious land of Judah and Rome, once between two parts of the Roman triumvirate and once between pagan and papal Rome. In both deceitful treaties concerning Rome it amounted to a treaty between one half of the Roman empire, whether Antony of the east, Augustus of the west, or pagan Rome of the east and papal Rome of the west. Four treaties of deceit between the kings of the north and south, two between the kings of the east and west and one between the soon-to-be king of the north and the glorious land.

این روم است که رؤیای دانیال یازده را استقرار می‌بخشد، و عهدهای نیرنگ‌آمیزِ نبویِ هر دو رومِ بت‌پرست و پاپی به‌عنوان اموری تدریجی و نیز به‌عنوان وقایعی که پیش از آن‌که روم در ادوار نبویِ خاص و متمایزِ خود به‌طور مطلق فرمان براند رخ داده‌اند، مشخص شده‌اند. هر دو قدرت، آغازِ دورهٔ نبویِ برتریِ خود را از زمانی معین کردند که سومین مانعِ ایشان برطرف شد. پیش از قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، میان دو قدرت عهدی از نیرنگ برقرار خواهد شد. چهار بار این دو قدرت پادشاهانِ جنوب و شمال بوده‌اند: یک بار میان سرزمینِ جلالِ یهودا و روم، یک بار میان دو بخش از حاکمیتِ سه‌نفرهٔ روم، و یک بار میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی. در هر دو عهدِ فریبکارانهٔ مربوط به روم، این امر در حکمِ عهدی میان یک نیمه از امپراتوری روم بود؛ خواه آنتونیِ مشرق باشد، خواه آگوستوسِ مغرب، یا رومِ بت‌پرستِ مشرق و رومِ پاپیِ مغرب. چهار عهدِ نیرنگ‌آمیز میان پادشاهانِ شمال و جنوب، دو عهد میان پادشاهانِ مشرق و مغرب، و یک عهد میان پادشاهی که به‌زودی پادشاهِ شمال خواهد شد و سرزمینِ جلال.

This concludes our initial presentation of the book of Daniel. The Panium series represents the conclusion of the series on the book of Daniel, which is the introduction to the hidden history of verse forty which we will continue to consider in the next article.

بدین‌سان، ارائهٔ آغازین ما دربارهٔ کتاب دانیال به پایان می‌رسد. مجموعهٔ پانیوم، فرجامِ مجموعهٔ مربوط به کتاب دانیال را تشکیل می‌دهد؛ مجموعه‌ای که مقدمه‌ای است بر تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل، تاریخی که در مقالهٔ بعدی نیز به بررسی آن ادامه خواهیم داد.

Back to Articles