Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Nine

کتاب دانیال - شماره هفتاد و نه

Unveiling the Rebellion of 1888: Lessons from the Second Generation of Laodicean Adventism

پرده‌برداری از شورش ۱۸۸۸: درس‌هایی از نسل دوم ادونتیسم لاودیکیه‌ای

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2024

Formats

PDF
Word

The second generation of Laodicean Adventism arrived in 1888, and that generation is symbolically represented in Ezekiel chapter eight, as the second abomination, which is represented by the “chambers of his imagery.”

نسل دوم ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۸۸ ظهور کرد، و آن نسل در باب هشتم حزقیال به‌طور نمادین به‌عنوان دومین رجاست، که با "حجره‌های خیالات او" نمایانده شده است.

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> پس داخل شدم و دیدم؛ و اینک هرگونه خزندگان و حیوانات مکروه، و همه بت‌های خاندان اسرائیل، بر دیوارهای پیرامون نقش بسته بود. و در برابر ایشان هفتاد نفر از مشایخ خاندان اسرائیل ایستاده بودند، و در میان آنان یعزنیا پسر شافان ایستاده بود؛ و هر کس مجمره‌ای در دست داشت، و ابر غلیظی از بخور بالا می‌رفت. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، آیا دیدی که مشایخ خاندان اسرائیل در تاریکی، هر یک در حجره‌های تصورات خود، چه می‌کنند؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. حزقیال ۸:۱۰‏-۱۲.

The chambers of imagery represent the wicked secrets within the hearts of those represented as the ancient men, and they have brought that very wickedness into not only the chambers of their minds, but also into the chambers of God’s sanctuary.

حجره‌های تصورات نمایانگر رازهای شریرانهٔ نهفته در دل‌های کسانی است که به‌عنوان مردانِ کهن معرفی شده‌اند، و آنان همان شرارت را نه تنها به حجره‌های ذهن خود، بلکه به حجره‌های معبد خدا نیز وارد کرده‌اند.

> Eat thou not the bread of him that hath an evil eye, neither desire thou his dainty meats: For as he thinketh in his heart, so is he: Eat and drink, saith he to thee; but his heart is not with thee. Proverbs 23:6, 7.

> نانِ کسی را که چشم بد دارد مخور و به خوراک‌های لذیذ او نیز رغبت مکن؛ زیرا چنان‌که در دل خود می‌اندیشد، همان است؛ به تو می‌گوید: «بخور و بنوش»، اما دلش با تو نیست. امثال ۲۳:۶، ۷.

The wickedness of the chambers of imagery is written both on the walls of the temple and the walls of the ancient men’s minds. The secret chambers of imagery of the second abomination of Ezekiel chapter eight, represent the second generation of Laodicean Adventism, and of the four abominations the second abomination takes more time to emphasize a corporate rebellion, although all four abominations are represented as being carried out by the men who were supposed to be the guardians of the people.

شرارتِ حجره‌های تصاویر، هم بر دیوارهای هیکل و هم بر دیوارهای ذهنِ مردانِ کهنسال نوشته شده است. حجره‌های پنهانیِ تصاویر، که در دومین رجسِ بابِ هشتمِ حزقیال مطرح می‌شوند، نمایانگرِ نسلِ دومِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای هستند؛ و از میانِ چهار رجس، رجسِ دوم بیش از بقیه بر سرکشیِ جمعی تأکید می‌کند، هرچند هر چهار رجس چنان بازنمایی می‌شوند که گویی به دستِ مردانی انجام می‌گیرند که قرار بود نگهبانانِ قوم باشند.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> "نشانِ رهایی بر آنان نهاده شده است که 'برای همهٔ رجاساتی که انجام می‌شود ناله می‌کنند و فریاد برمی‌آورند.' اکنون فرشتهٔ مرگ روانه می‌شود؛ در رؤیای حزقیال این فرشته به‌صورتِ مردانی با سلاح‌های کشتار مجسّم شده است، و به آنان فرمان داده می‌شود: 'پیر و جوان را به‌کلی بکشید، هم دوشیزگان و کودکان خردسال و زنان را؛ اما به هیچ مردی که آن نشان بر اوست نزدیک نشوید؛ و از مقدسگاهِ من آغاز کنید.' پیامبر می‌گوید: 'آنان از مردان سالخورده‌ای که در برابر خانه بودند آغاز کردند.' حزقیال 9:1-6. کارِ نابودی از میان کسانی آغاز می‌شود که ادعا کرده‌اند نگهبانان روحانی مردم‌اند. دیده‌بانانِ دروغین نخستین کسانی‌اند که فرو می‌افتند. نه دلسوزی هست و نه امانی. مردان، زنان، دوشیزگان و کودکان خردسال با هم هلاک می‌شوند." مناقشهٔ عظیم، 656.

The rebellion that marks the arrival of the second generation is specifically associated with the leadership of Laodicean Adventism, as fulfilled at the 1888 General Conference meeting in Minneapolis. It is represented by the expression “ancients of the house of Israel” and also by the “seventy men.” It was seventy elders that were associated with the work of Moses, and Jesus’ second group of disciples consisted of seventy men. “Seventy” represents leadership, as does “the ancients.” The second abomination places an extra emphasis upon the leadership, and in so doing it places the emphasis upon the abomination as being associated with a corporate rebellion of the leadership.

شورشی که نشانگر فرارسیدن نسل دوم است، به‌طور خاص با رهبری ادونتیسم لائودیکی مرتبط است، چنان‌که در اجلاس کنفرانس عمومی سال ۱۸۸۸ در مینیاپولیس تحقق یافت. از آن با تعبیر "مشایخِ خانهٔ اسرائیل" و نیز با "هفتاد مرد" یاد شده است. هفتاد نفر از مشایخ با خدمت موسی مرتبط بودند، و گروه دوم شاگردان عیسی از هفتاد مرد تشکیل می‌شد. "هفتاد" نمایانگر رهبری است، همان‌گونه که "مشایخ" نیز چنین‌اند. رجاستِ دوم تأکید مضاعفی بر رهبری می‌گذارد و بدین‌سان تأکید را بر پیوند آن رجاست با شورش جمعیِ رهبری قرار می‌دهد.

In the midst of the seventy ancient men stood “Jaazaniah the son of Shaphan.” The name “Jaazaniah,” means “heard of God”, and he represents a leadership that rebelled at the very time that God was speaking, for he heard God, but refused to listen, for he professed that God had forsaken his people, and that God did not see what was happening in the secret chambers. Jaazaniah was the “son of Shaphan,” and the name “Shaphan” means “to hide”. The setting of the second generation represents a rebellion of the leadership that rebelled in the very time when God was speaking, and they believed that God did not see or care about their actions.

در میان هفتاد مرد کهنسال، «یعزنیاه پسر شافان» ایستاده بود. نام «یعزنیاه» به‌معنای «شنیده‌شده از جانب خدا» است، و او نماد رهبرانی است که درست در زمانی که خدا سخن می‌گفت، شورش کردند؛ زیرا او صدای خدا را می‌شنید، اما گوش نمی‌داد، چون ادعا می‌کرد خدا قوم خود را ترک کرده و آنچه در اتاق‌های مخفی می‌گذشت را نمی‌بیند. یعزنیاه «پسر شافان» بود و نام «شافان» به‌معنای «پنهان کردن» است. این وضعیتِ نسل دوم نمایانگر شورشِ رهبرانی است که دقیقاً در همان هنگام که خدا سخن می‌گفت، سر به عصیان برداشتند و بر این باور بودند که خدا اعمالشان را نمی‌بیند و برایش اهمیتی ندارد.

Sister White recorded that she was shown the conversations of the leadership of Laodicean Adventism during the 1888 General Conference. At the 1888 General Conference God showed Sister White the meetings of the leaders which they had among themselves when they thought God was not listening. There in the secrecy of their rooms they spoke evil against Sister White, her son, and Elders Jones and Waggoner. They believed they could speak freely, for God could not see them in their private quarters, but God showed these very conversations to the prophetess. They were in a corporate meeting, and according to inspiration they were hearing the message of the latter rain, but they refused to hear.

خواهر وایت ثبت کرد که به او گفتگوهای رهبری ادونتیسم لاودیکیه‌ای در طول کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ نشان داده شد. در همان کنفرانس عمومی ۱۸۸۸، خدا به خواهر وایت جلسات رهبرانی را نشان داد که میان خودشان برگزار می‌کردند، وقتی می‌پنداشتند خدا گوش نمی‌دهد. آنجا، در خلوت اتاق‌هایشان، بر ضدِ خواهر وایت، پسرش، و کشیشان جونز و واگنر بدگویی می‌کردند. آنان بر این باور بودند که می‌توانند آزادانه سخن بگویند، زیرا خدا در اقامتگاه‌های خصوصی‌شان آن‌ها را نمی‌بیند؛ اما خدا همین گفتگوها را به نبیه نشان داد. آن‌ها در یک جلسهٔ سازمانی بودند و، طبق الهام، داشتند پیامِ بارانِ پسین را می‌شنیدند، اما از شنیدن سر باز زدند.

What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram?

آن چه بود که رهبری‌ای را پدید آورد که در سال ۱۸۸۸ چنین شورش آشکاری از خود نشان داد، چنان‌که خواهر وایت آن را با شورش قورح، داتان و ابیرام مقایسه کرد؟

> “When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.

> وقتی به وسیلهٔ روح‌القدس روشن شوید، همهٔ آن شرارت در مینیاپولیس را چنان‌که هست، همان‌گونه که خدا به آن می‌نگرد، خواهید دید. اگر هرگز در این دنیا شما را دوباره نبینم، خاطر جمع باشید که شما را به خاطر اندوه و پریشانی و بار روحی‌ای که بی‌هیچ دلیلی بر من وارد آوردید، می‌بخشم. اما به خاطر جانتان، به خاطر او که برای شما مرد، می‌خواهم خطاهای خود را ببینید و اعتراف کنید. شما با کسانی که در برابر روح خدا مقاومت کردند، هم‌داستان شدید. شما همهٔ شواهد لازم را داشتید که خداوند از طریق برادران جونز و واگنر کار می‌کرد؛ اما نور را نپذیرفتید؛ و پس از آنکه به احساسات مجال دادید و سخنانی بر ضدّ حقیقت بر زبان آوردید، دیگر احساس آمادگی نمی‌کردید که اعتراف کنید خطا کرده‌اید، که این مردان پیامی از سوی خدا داشتند، و شما هم پیام و هم پیام‌آوران را سبک شمردید.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> هرگز پیش از آن در میان قوم ما چنین خودخشنودیِ راسخ و چنین بی‌میلی به پذیرش و اعتراف به نور ندیده بودم که در مینیاپولیس بروز یافت. به من نشان داده شده است که هیچ‌یک از کسانی که روحی را که در آن جلسه ظاهر شد در دل پروراندند، دیگر نور روشنی برای تشخیص گران‌بهاییِ حقیقتی که از آسمان برایشان فرستاده شده بود نخواهند داشت، تا زمانی که غرور خود را فرو بنهند و اعتراف کنند که محرک آنان روحِ خدا نبود، بلکه ذهن و دلشان از تعصب آکنده بود. خداوند می‌خواست به آنان نزدیک شود، ایشان را برکت دهد و از انحرافاتشان شفا بخشد، اما گوش فرا ندادند. آنان به همان روحی برانگیخته می‌شدند که قورح، داتان و ابیرام را برانگیخت. آن مردانِ اسرائیل مصمم بودند که در برابر هر دلیلی که خطای آنان را ثابت می‌کرد مقاومت کنند و در مسیرِ بی‌وفاییِ خود پی‌درپی پیش رفتند تا آن‌که بسیاری به پیروی از آنان کشیده شده و به ایشان پیوستند.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘All the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [Verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> این‌ها چه کسانی بودند؟ نه ضعیفان، نه نادانان، نه ناآگاهان. در آن شورش، دویست و پنجاه تن از سرانِ مشهورِ جماعت بودند؛ مردانی نام‌آور. شهادتشان چه بود؟ «همهٔ جماعت مقدس‌اند، هر یک از ایشان، و خداوند در میان ایشان است؛ پس چرا خود را بر جماعتِ خداوند بلند می‌دارید؟» [اعداد 16:3]. وقتی قورح و همدستانش زیر داوریِ خدا هلاک شدند، مردمی که آنان فریفته بودند، دستِ خداوند را در این معجزه ندیدند. صبحِ روزِ بعد، تمامیِ جماعت موسی و هارون را متهم کردند: «شما قومِ خداوند را کشته‌اید» [آیه 41]، و طاعون بر جماعت آمد و بیش از چهارده هزار نفر هلاک شدند.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.

> «وقتی قصد کردم مینیاپولیس را ترک کنم، فرشتهٔ خداوند در کنارم ایستاد و گفت: «چنین مکن؛ خدا کاری برای تو در این مکان دارد. مردم دارند شورشِ قورح، داتان و ابیرام را تکرار می‌کنند. من تو را در جایگاه شایسته‌ات نهاده‌ام، اما آنان که در نور نیستند آن را به رسمیت نخواهند شناخت؛ به شهادت تو وقعی نخواهند نهاد؛ اما من با تو خواهم بود؛ فیض و قدرت من تو را نگاه خواهد داشت. آنان تو را خوار نمی‌شمارند، بلکه فرستادگان و پیامی را که من به قوم خود می‌فرستم. آنان به کلام خداوند بی‌حرمتی کرده‌اند. شیطان چشمانشان را کور کرده و داوری‌شان را کژ ساخته است؛ و مگر آن‌که هر نفس از این گناه خود، این استقلالِ تقدیس‌نشده که به روح خدا اهانت می‌کند، توبه کند، در تاریکی خواهند راه رفت. چراغدان را از جای خود برمی‌کنم، مگر آن‌که توبه کنند و بازگشت نمایند تا ایشان را شفا دهم. بینایی روحانی خود را تیره کرده‌اند. نمی‌خواهند که خدا روح و قدرت خود را آشکار سازد؛ زیرا نسبت به کلام من روحیهٔ استهزا و انزجار دارند. سبک‌سری، بیهودگی، شوخی و لطیفه‌گویی هر روزه رواج دارد. دل‌های خود را بر این ننهاده‌اند که مرا بجویند. در جرقه‌های آتشی که خود افروخته‌اند راه می‌روند، و اگر توبه نکنند، در اندوه خواهند آرمید. خداوند چنین می‌فرماید: در جایگاهِ وظیفهٔ خود بایست؛ زیرا من با تو هستم و تو را نه رها خواهم کرد و نه ترک خواهم گفت.» این سخنانِ خدا را جرئت نکرده‌ام نادیده بگیرم.»

> “Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.

> نور در بتل کریک با پرتوهایی روشن و تابان می‌درخشیده است؛ اما کدام‌یک از کسانی که در جلسهٔ مینیاپولیس نقشی داشتند، به سوی نور آمده و گنجینه‌های گران‌بهای حقیقت را که خداوند از آسمان برایشان فرستاد، دریافت کرده‌اند؟ چه کسانی قدم‌به‌قدم با رهبر، عیسی مسیح، همگام مانده‌اند؟ چه کسانی به‌طور کامل به غیرتِ نابجای خود، کوری‌شان، حسادت‌ها و بدگمانی‌هایشان، و سرکشی‌شان در برابر حقیقت اعتراف کرده‌اند؟ هیچ‌کس؛ و به سببِ غفلتِ طولانی‌شان از پذیرشِ نور، آن نور آنان را بسیار عقب انداخته است؛ در فیض و در شناختِ عیسی مسیح، خداوند ما، رشد نکرده‌اند. آنان در دریافتِ فیضِ لازم که می‌توانست نصیبشان شود و آنان را در تجربهٔ دینی به مردانی نیرومند بدل سازد، ناکام مانده‌اند.

> “The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.

> موضعی که در مینیاپولیس اتخاذ شد، ظاهراً سدی غیرقابل عبور بود که تا حد زیادی آنان را در میان شکاکان، پرسشگران و منکرانِ حقیقت و قدرتِ خدا محصور ساخت. وقتی بحران دیگری فرا برسد، آنان که مدت‌ها در برابر دلیل روی دلیل مقاومت کرده‌اند، دوباره در همان نقاطی آزموده خواهند شد که به‌روشنی در آن‌ها ناکام مانده بودند، و برایشان دشوار خواهد بود آنچه از جانب خداست را بپذیرند و آنچه از سوی قدرت‌های تاریکی است را رد کنند. پس تنها راهِ امنشان این است که با فروتنی گام بردارند، راه‌ها را برای پاهای خود راست سازند، مبادا لنگ از راه به در شود. اینکه با چه کسانی همنشینی می‌کنیم، تمام تفاوت را رقم می‌زند؛ چه با کسانی که با خدا راه می‌روند و به او ایمان دارند و بر او توکل می‌کنند، چه با کسانی که از حکمتِ پنداشتهٔ خود پیروی می‌کنند و در جرقه‌های آتشی که خود افروخته‌اند گام می‌زنند.

> “The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.

> وقت و توجه و تلاشی که برای خنثی کردن نفوذِ کسانی که بر ضد حقیقت کار کرده‌اند لازم بوده است، زیانی هولناک به بار آورده است؛ زیرا ممکن بود سال‌ها در معرفت روحانی جلوتر باشیم؛ و نفوسِ بسیار بسیار می‌توانستند به کلیسا افزوده شوند، اگر آنان که می‌بایست در نور گام می‌زدند، شناخت خداوند را پی می‌گرفتند تا بدانند که برآمدن او چون صبح مهیا شده است. اما وقتی این همه زحمت باید درست در خود کلیسا صرف شود تا نفوذِ عاملانی را خنثی کند که چون دیواری از گرانیت در برابر حقیقتی که خدا برای قوم خود می‌فرستد ایستاده‌اند، جهان در تاریکی نسبی رها می‌شود.

> “God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.

> خدا می‌خواست که نگهبانان برخیزند و با یک‌صدا پیامی قاطع را اعلام کنند و شیپور را با صدایی معین بنوازند تا مردم همگی به جایگاه وظیفهٔ خود بشتابند و نقش خود را در آن کار بزرگ ایفا کنند. آن‌گاه نور نیرومند و روشنِ آن فرشتهٔ دیگر که با قدرتی عظیم از آسمان فرود می‌آید، زمین را از جلال خود پر می‌کرد. ما سال‌ها عقب افتاده‌ایم؛ و آنان که بر کوری خود ایستادند و پیشرفت همان پیامی را که خدا می‌خواست از جلسهٔ مینیاپولیس چون چراغی فروزان بیرون رود، بازداشتند، لازم است دل‌های خود را در برابر خدا فروتن سازند و ببینند و بفهمند که چگونه این کار به‌سبب کورذهنی و سخت‌دلیِ ایشان بازداشته شده است. Manuscript Releases، جلد ۱۴، ۱۰۷–۱۱۱.

What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram? The answer no doubt lies in the rebellion of 1863, that prepared the way for what Ezekiel was told would be even greater abominations. Rejecting the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and introducing a counterfeit chart, would produce the necessity to uphold the counterfeit of 1863. Thus, Miller would watch his jewels get scattered and covered up with rubbish and counterfeit jewels and coins. The worldly saying says, “history is written by the victors.”

چه چیزی رهبری‌ای را پدید آورد که در سال ۱۸۸۸ چنین سرکشی آشکاری از خود نشان داد؛ سرکشی‌ای که خواهر وایت آن را با شورش قورح، داتان و ابیرام مقایسه کرد؟ بی‌تردید پاسخ در شورش ۱۸۶۳ نهفته است؛ شورشی که راه را برای آنچه به حزقیال گفته شده بود که «رجاسات بزرگ‌تری» خواهد بود، هموار کرد. رد کردن «هفت بارِ» لاویانِ باب بیست‌وششم و عرضهٔ نموداری جعلی، ضرورتِ حفظِ همان جعلیِ ۱۸۶۳ را ایجاد می‌کرد. از این رو، میلر می‌دید که جواهراتش پراکنده می‌شوند و با زباله و جواهرات و سکه‌های تقلبی پوشانده می‌شوند. ضرب‌المثلی معروف می‌گوید: «تاریخ را پیروزمندان می‌نویسند.»

Though not actually the victors, those leading the Laodicean Adventist church have spent time and effort to construct a historical narrative that upholds the increasing rebellion through the four generations, in an attempt to place that rebellion in a light that is far from the actual history recorded by the heavenly angels. The revision of history is a hallmark characteristic of the Jesuits of the Catholic Church, and historical revisionism has been a stock and trade of Laodicean Adventist historians. What is written these days by Laodicean Adventist “historians” about the Minneapolis General Conference session is a classic example of historical revisionism.

گرچه در واقع پیروزان ماجرا نیستند، کسانی که رهبری کلیسای ادونتیست لاودیقیه‌ای را بر عهده دارند، وقت و نیرو صرف کرده‌اند تا روایتی تاریخی بسازند که سرکشیِ روزافزون طی چهار نسل را تأیید و توجیه کند، تا آن سرکشی را در نوری بنمایانند که با تاریخ واقعی‌ای که فرشتگان آسمانی ثبت کرده‌اند، فرسنگ‌ها فاصله دارد. بازنویسی تاریخ از مشخصه‌های بارز یسوعیانِ کلیسای کاتولیک است، و تجدیدنظرطلبی تاریخی از ابزارهای همیشگی مورخان ادونتیست لاودیقیه‌ای بوده است. آنچه این روزها «مورخان» ادونتیست لاودیقیه‌ای دربارهٔ اجلاس کنفرانس عمومی مینیاپولیس می‌نویسند، نمونهٔ کلاسیک تجدیدنظرطلبی تاریخی است.

There may have been a few of the rebels from that conference that eventually repented, but the exception to the rule, does not deny the rule. Sister White was commanded to stay and record the meeting, for the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was being repeated. For Adventist historians to construct the testimony around whether the message of righteousness by faith was understood, not understood; rejected or not rejected, or thereafter accepted is to avoid the inspired testimony of a rebellion that was typified by Korah, Dathan and Abiram.

ممکن است چند نفر از شورشیانِ آن کنفرانس در نهایت توبه کرده باشند، اما استثنا اصل را باطل نمی‌کند. به خواهر وایت دستور داده شد بماند و جلسه را ثبت کند، زیرا شورش قورح، داتان و ابیرام در حال تکرار شدن بود. اینکه تاریخ‌نگاران ادونتیست شهادت را بر این بنا کنند که آیا پیام عادل‌شمردگی به وسیله ایمان فهمیده شد یا نشد؛ رد شد یا نشد، یا پس از آن پذیرفته شد، به معنای دور زدنِ شهادتِ الهام‌شده‌ای است درباره‌ی شورشی که قورح، داتان و ابیرام نمونه‌ی آن بودند.

Which of those three rebels did Moses’ record show was afterward repentant and accepted back in the leadership with Moses?

طبق گزارش موسی، کدام‌یک از آن سه شورشی بعدها توبه کرد و دوباره در رهبری در کنار موسی پذیرفته شد؟

> “Korah, the leading spirit in this movement, was a Levite, of the family of Kohath, and a cousin of Moses; he was a man of ability and influence. Though appointed to the service of the tabernacle, he had become dissatisfied with his position and aspired to the dignity of the priesthood. The bestowal upon Aaron and his house of the priestly office, which had formerly devolved upon the first-born son of every family, had given rise to jealousy and dissatisfaction, and for some time Korah had been secretly opposing the authority of Moses and Aaron, though he had not ventured upon any open act of rebellion. He finally conceived the bold design of overthrowing both the civil and the religious authority. He did not fail to find sympathizers. Close to the tents of Korah and the Kohathites, on the south side of the tabernacle, was the encampment of the tribe of Reuben, the tents of Dathan and Abiram, two princes of this tribe, being near that of Korah. These princes readily joined in his ambitious schemes. Being descendants from the eldest son of Jacob, they claimed that the civil authority belonged to them, and they determined to divide with Korah the honors of the priesthood.

> قورح، چهرهٔ محوری این جنبش، لاوی‌ای از خاندان قهات و پسرعموی موسی بود؛ او مردی توانا و بانفوذ بود. گرچه به خدمت خیمهٔ اجتماع گماشته شده بود، از جایگاه خود ناراضی شد و در آرزوی شأن و منزلت کهانت برآمد. واگذاری منصب کهانت به هارون و خاندانش، که پیش‌تر بر عهدهٔ نخست‌زادهٔ هر خانواده بود، حسادت و نارضایتی برانگیخت، و قورح مدتی بود که پنهانی با اقتدار موسی و هارون مخالفت می‌کرد، هرچند جرأت نکرده بود دست به شورشی آشکار بزند. سرانجام طرحی جسورانه برای براندازی هر دو اقتدار مدنی و دینی در سر پروراند. او در یافتن همدلان ناکام نماند. نزدیک خیمه‌های قورح و قهاتیان، در سوی جنوبی خیمهٔ اجتماع، اردوگاه قبیلهٔ رئوبین قرار داشت، و خیمه‌های داتان و ابیرام، دو رئیسِ این قبیله، نزدیک خیمهٔ قورح برپا شده بودند. این سران به‌آسانی به نقشه‌های جاه‌طلبانهٔ او پیوستند. چون از نسل پسر ارشد یعقوب بودند، ادعا می‌کردند که اقتدار مدنی از آنِ آنان است، و تصمیم گرفتند با قورح افتخارات کهانت را میان خود تقسیم کنند.

> “The state of feeling among the people favored the designs of Korah. In the bitterness of their disappointment, their former doubts, jealousy, and hatred had returned, and again their complaints were directed against their patient leader. The Israelites were continually losing sight of the fact that they were under divine guidance. They forgot that the Angel of the covenant was their invisible leader, that, veiled by the cloudy pillar, the presence of Christ went before them, and that from Him Moses received all his directions.

> روحیهٔ مردم به سودِ نقشه‌های قورح بود. در تلخیِ سرخوردگی‌شان، تردیدها، حسادت و نفرتِ پیشین‌شان بازگشته بود و بار دیگر شکایت‌هایشان متوجه رهبر بردبارشان شد. بنی‌اسرائیل پیوسته این حقیقت را از نظر دور می‌داشتند که زیر هدایت الهی بودند. فراموش کرده بودند که فرشتهٔ عهد رهبر نادیدنیِ ایشان بود، که حضور مسیح، نهان در پسِ ستونِ ابر، پیشاپیش آنان می‌رفت، و اینکه موسی همهٔ دستورهای خود را از او می‌گرفت.

> “They were unwilling to submit to the terrible sentence that they must all die in the wilderness, and hence they were ready to seize upon every pretext for believing that it was not God but Moses who was leading them and who had pronounced their doom. The best efforts of the meekest man upon the earth could not quell the insubordination of this people; and although the marks of God’s displeasure at their former perverseness were still before them in their broken ranks and missing numbers, they did not take the lesson to heart. Again they were overcome by temptation.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.

> "آن‌ها نمی‌خواستند به حکم هولناک گردن نهند که باید همگی در بیابان بمیرند، و از این‌رو آماده بودند هر بهانه‌ای را دستاویز کنند تا باور کنند که این خدا نبود بلکه موسی بود که ایشان را رهبری می‌کرد و حکم هلاکتشان را اعلام کرده بود. بهترین کوشش‌های حلیم‌ترین مرد بر زمین نیز نتوانست نافرمانی این قوم را فروبنشاند؛ و با آن‌که نشانه‌های ناخشنودی خدا از کج‌روی پیشینشان هنوز پیشِ رویشان بود — در صفوف ازهم‌گسیخته و کاهش شمارشان — پند را به دل نگرفتند. بار دیگر در برابر وسوسه مغلوب شدند." پدران و پیامبران، ۳۹۵، ۳۹۶.

Laodicean Adventism began in 1856, and in 1863 it became the legally registered Laodicean Adventist church. As previously addressed in prior articles, there is no inspired testimony that Laodicea is ever saved. It cannot be saved unless it repents of its condition, and accepts the experience represented by Philadelphia. Laodicea is a people that is judged, by being spewed out of the mouth of the Lord. As the Laodicean church, inspiration identifies that the church was destined to wander in the wilderness as did ancient Israel.

ادونتیسمِ لاودیکی در سال ۱۸۵۶ آغاز شد و در ۱۸۶۳ به عنوان کلیسای ادونتیستِ لاودیکی به طور قانونی ثبت شد. همان‌گونه که پیش‌تر در مقالات پیشین مطرح شد، هیچ شهادت الهام‌یافته‌ای وجود ندارد که نشان دهد لاودیکیه نجات می‌یابد. لاودیکیه نمی‌تواند نجات یابد مگر آن‌که از وضعیت خود توبه کند و تجربه‌ای را که فیلادلفیا نمایانگر آن است بپذیرد. لاودیکیه قومی است که با بیرون افکنده شدن از دهان خداوند مورد داوری قرار می‌گیرد. دربارهٔ کلیسای لاودیکی، الهام نشان می‌دهد که کلیسا مقدر بود مانند اسرائیل باستان در بیابان سرگردان شود.

Which of the rebels of ancient Israel wandered in the wilderness for forty years and then entered into the Promised Land? Not a single soul, and their wandering typified the wandering of modern Israel.

کدام‌یک از شورشیان اسرائیل باستان چهل سال در بیابان سرگردان شد و سپس وارد سرزمین موعود شد؟ حتی یک نفر هم نه. سرگردانی آنان نماد سرگردانی اسرائیل امروز بود.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram (that typified the rebellion of 1888), was premised upon their unwillingness to accept the judgment upon the people assigning them to wander for forty years in the wilderness. The rebellion of 1888, was premised upon the leadership’s rejection of the pronouncement identifying them as Laodicea and assigning them to wander many more years in the wilderness because of their insubordination.

شورش قورح، داتان و ابیرام (که نمونه‌ای از شورش سال ۱۸۸۸ بود)، بر نپذیرفتنِ حکمی استوار بود که بر قوم صادر شد و آنان را به سرگردانیِ چهل‌ساله در بیابان محکوم می‌کرد. شورش سال ۱۸۸۸ بر ردِ آن حکم از سوی رهبری استوار بود؛ حکمی که آنان را لاودیکیه می‌خوانْد و به سبب نافرمانی‌شان آنان را به سال‌های بسیار بیشتری سرگردانی در بیابان محکوم می‌کرد.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> «پیامی که از سوی ای. تی. جونز و ای. جی. واگنر به ما داده شد، پیام خدا برای کلیسای لائودیکیه است، و وای بر هر کس که مدعیِ ایمان به حقیقت است و با این حال پرتوهای عطاشده از جانب خدا را به دیگران بازتاب نمی‌دهد.» اسناد ۱۸۸۸، ۱۰۵۳.

The ancient men, who were to be the guardians of the people in 1888, believed they were “rich and increased with goods”. We will consider what produced this condition in advance of 1888, in the next article.

سالخوردگانی که قرار بود در سال ۱۸۸۸ نگهبانانِ مردم باشند، باور داشتند که «ثروتمندند و اموالشان افزون شده است». در مقالهٔ بعدی بررسی خواهیم کرد که چه چیزی پیش از سال ۱۸۸۸ این وضعیت را پدید آورد.

> “My soul is made very sad to see how quickly some who have had light and truth will accept the deceptions of Satan, and be charmed with a spurious holiness. When men turn away from the landmarks the Lord has established that we may understand our position as marked out in prophecy, they are going they know not whither.

> روح من سخت اندوهگین می‌شود وقتی می‌بینم که چه زود برخی که از نور و حقیقت برخوردار بوده‌اند، فریب‌های شیطان را می‌پذیرند و مجذوب قداستی دروغین می‌شوند. هنگامی که مردم از نشانه‌های راهی که خداوند مقرر کرده است تا ما جایگاه خود را چنان‌که در نبوت تعیین شده است درک کنیم، روی برمی‌گردانند، به جایی می‌روند که نمی‌دانند کجاست.

> “I question whether genuine rebellion is ever curable. Study in Patriarchs and Prophets the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. This rebellion was extended, including more than two men. It was led by two hundred and fifty princes of the congregation, men of renown. Call rebellion by its right name and apostasy by its right name, and then consider that the experience of the ancient people of God with all its objectionable features was faithfully chronicled to pass into history. The Scripture declares, ‘These things … are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ And if men and women who have the knowledge of the truth are so far separated from their Great Leader that they will take the great leader of apostasy and name him Christ our Righteousness, it is because they have not sunk deep into the mines of the truth. They are not able to distinguish the precious ore from the base material.

> من تردید دارم که شورشِ حقیقی اصلاً درمان‌پذیر باشد. در «پدران و پیامبران» شورشِ قورح، داتان و ابیرام را مطالعه کنید. این شورش گسترده بود و بیش از دو نفر را دربر می‌گرفت. رهبری آن را دویست و پنجاه تن از سرانِ جماعت، مردانی نامدار، بر عهده داشتند. شورش را به نامِ درستش و ارتداد را نیز به نامِ درستش بخوانید، و سپس در نظر آورید که تجربهٔ قومِ کهنِ خدا با همهٔ ویژگی‌های ناخوشایندش به امانت ثبت شد تا وارد تاریخ گردد. کتاب‌مقدس اعلام می‌کند: «این امور ... برای اندرزِ ما نوشته شده است، بر کسانی که پایان‌های جهان بر ایشان فرا رسیده است.» و اگر مردان و زنانی که معرفتِ حقیقت را دارند آن‌قدر از پیشوای بزرگِ خود جدا شده‌اند که پیشوای بزرگِ ارتداد را برگیرند و او را «مسیح، عدالتِ ما» بنامند، علتش این است که در معادنِ حقیقت ژرف فرو نرفته‌اند. آنان قادر نیستند سنگِ معدنِ نفیس را از مادهٔ پَست تشخیص دهند.

> “Read the cautions so abundantly given in the Word of God in regard to false prophets that will come in with their heresies, and if possible will deceive the very elect. With these warnings, why is it that the church does not distinguish the false from the genuine? Those who have in any way been thus misled need to humble themselves before God, and sincerely repent, because they have so easily been led astray. They have not distinguished the voice of the true Shepherd from that of a stranger. Let all such review this chapter of their experience.

> هشدارهای فراوانی را که کلام خدا دربارهٔ انبیای دروغینی داده است که با بدعت‌های خود وارد خواهند شد و اگر ممکن باشد حتی برگزیدگان را نیز گمراه خواهند کرد، بخوانید. با وجود این هشدارها، چرا کلیسا دروغین را از راستین بازنمی‌شناسد؟ کسانی که به هر نحو بدین‌گونه گمراه شده‌اند، باید در برابر خدا فروتن شوند و صادقانه توبه کنند، زیرا به این آسانی از راه منحرف شده‌اند. آنان صدای شبان حقیقی را از صدای بیگانه تشخیص نداده‌اند. بگذار همهٔ چنین اشخاصی این فصل از تجربهٔ خود را مرور کنند.

> “For more than half a century God has been giving His people light through the testimonies of His Spirit. After all this time is it left for a few men and their wives to undeceive the whole church of believers, declaring Mrs. White a fraud and a deceiver? ‘By their fruits ye shall know them.’

> بیش از نیم قرن است که خدا از طریق شهادت‌های روح خود به قومش نور بخشیده است. آیا پس از این همه مدت، این وظیفه به چند مرد و همسرانشان واگذار شده است که با اعلام اینکه خانم وایت فردی متقلب و فریبکار است، تمام کلیسای مؤمنان را از فریب برهانند؟ «از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت.»

> “Those who can ignore all the evidences which God has given them, and change that blessing into a curse, should tremble for the safety of their own souls. Their candlestick will be removed out of its place unless they repent. The Lord has been insulted. The standard of truth, of the first, second, and third angels’ messages has been left to trail in the dust. If the watchmen are left to mislead the people in this fashion, God will hold some souls responsible for a lack of keen discernment to discover what kind of provender was being given to His flock.

> کسانی که می‌توانند همه دلایلی را که خدا به آنان داده نادیده بگیرند و آن برکت را به لعنت تبدیل کنند، باید برای سلامت جان‌های خود بلرزند. چراغدانشان از جای خود برداشته خواهد شد مگر آنکه توبه کنند. خداوند مورد اهانت قرار گرفته است. پرچم حقیقتِ پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم رها شده تا در خاک کشیده شود. اگر دیدبانان به این شیوه رها شوند تا مردم را گمراه کنند، خدا برخی نفوس را به سبب فقدان بصیرت تیزبینانه برای دریافتن اینکه چه نوع علوفه‌ای به گلهٔ او داده می‌شد، مسئول خواهد دانست.

> “Apostasies have occurred and the Lord has permitted matters of this nature to develop in the past in order to show how easily His people will be misled when they depend upon the words of men instead of searching the Scriptures for themselves, as did the noble Bereans, to see if these things are so. And the Lord has permitted things of this kind to occur that warnings may be given that such things will take place.

> ارتدادهایی رخ داده است و خداوند اجازه داده است که امور از این دست در گذشته پدید آید تا نشان دهد که قوم او وقتی به جای آنکه خود کتاب‌مقدس را تفتیش کنند، چنان‌که اهالی شریف بریه کردند، به سخنان انسان‌ها تکیه می‌کنند، چه آسان گمراه می‌شوند. و خداوند اجازه داده است که اموری از این نوع رخ دهد تا هشدار داده شود که چنین چیزهایی رخ خواهد داد.

> “Rebellion and apostasy are in the very air we breathe. We shall be affected by them unless we by faith hang our helpless souls upon Christ. If men are so easily misled now, how will they stand when Satan shall personate Christ, and work miracles? Who will be unmoved by his misrepresentations then—professing to be Christ when it is only Satan assuming the person of Christ, and apparently working the works of Christ? What will hold God’s people from giving their allegiance to false christs? ‘Go not after them.’

> طغیان و ارتداد در خودِ هوایی است که نفس می‌کشیم. ما تحتِ تأثیر آن‌ها قرار خواهیم گرفت، مگر آن‌که با ایمان جان‌های درماندهٔ خود را به مسیح بیاویزیم. اگر انسان‌ها اکنون به این آسانی گمراه می‌شوند، وقتی شیطان خود را به جای مسیح جلوه دهد و معجزه‌ها انجام دهد، چگونه پای خواهند ایستاد؟ آن‌گاه که ادعای مسیح‌بودن می‌کند، در حالی که تنها شیطان است که صورتِ مسیح را به خود گرفته و به ظاهر کارهای مسیح را انجام می‌دهد، چه کسی از فریب‌های او بی‌تأثیر خواهد ماند؟ چه چیزی قوم خدا را از بیعت کردن با مسیحان دروغین بازخواهد داشت؟ «از پیِ آنان مروید.»

> “The doctrines must be plainly understood. The men accepted to preach the truth must be anchored; then their vessel will hold against storm and tempest, because the anchor holds them firmly. The deceptions will increase, and we are to call rebellion by its right name. We are to stand with the whole armor on. In this conflict we do not meet men only, but principalities and powers. We wrestle not against flesh and blood. Let Ephesians 6:10–18 be read carefully and impressively in our churches.” Notebook Leaflets, 57, 58.

> تعالیم باید به‌روشنی درک شوند. کسانی که برای موعظهٔ حقیقت پذیرفته شده‌اند باید لنگر انداخته و استوار باشند؛ آنگاه کشتی‌شان در برابر طوفان و تندباد تاب خواهد آورد، زیرا لنگر آنان را محکم نگاه می‌دارد. فریب‌ها فزونی خواهد گرفت، و ما باید شورش را به نام درستش بخوانیم. باید با زرّهٔ کامل بر تن بایستیم. در این نبرد ما فقط با انسان‌ها روبه‌رو نیستیم، بلکه با ریاست‌ها و قدرت‌ها. ما با جسم و خون کشتی نمی‌گیریم. بگذارید افسسیان ۶:۱۰-۱۸ در کلیساهای ما با دقت و به‌گونه‌ای اثرگذار خوانده شود. جزوه‌های دفترچه‌ای، ۵۷، ۵۸.

Back to Articles