Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

کتاب دانیال - شماره یکصد و هفتاد و نه

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

ندای نیمه‌شب و نقش پیشگویانهٔ روم: پرده‌برداری از آخرالایام در کتاب دانیال

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

اکنون، از منظر کتاب دانیال، بر زمینی مقدس ایستاده‌ایم، زیرا به آیاتی رسیده‌ایم که نمایانگر فریاد نیمه‌شب برای صد و چهل و چهار هزار هستند. این آیات همچنین مهر شدن آن نشانهٔ برافراشته را مشخص می‌کنند. این‌ها آیاتی از آن بخشی از کتاب دانیال‌اند که به روزهای آخر مربوط است و مُهر آن گشوده شده، و بیان دانیال از مکاشفهٔ عیسی مسیح را بازمی‌نمایند؛ مکاشفه‌ای که هنگامی که «زمان نزدیک است» گشوده می‌شود، درست پیش از بسته شدن مهلت در آیهٔ شانزدهم.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

این روم است که رویا را تثبیت می‌کند، چنان‌که در آیهٔ چهاردهمِ فصلِ یازدهم نشان داده شده است، و ازاین‌رو هنگام گذر از آیاتِ یازدهم تا پانزدهم، مهم است که با دقت به روم بنگریم، زیرا هرجا که «رویا نباشد، مردم هلاک می‌شوند»، و اگر به اشعیا فصل هفتم، آیاتِ هشتم و نهم ایمان نیاورید، «مسلماً استوار نخواهید شد».

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

اوریا اسمیت دست‌کم چهار بار در کتاب خود، *دانیال و مکاشفه*، به یک قاعدهٔ نبوی اشاره می‌کند. آن قاعده بیان می‌دارد که یک قدرت نبوی در نبوت شناسایی نمی‌شود مگر آن‌گاه که با قوم خدا «مرتبط» گردد. نخستین باری که او به این قاعده می‌پردازد، در ارتباط با ورود بابل به شهادت نبوی است.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> این قاعده‌ای آشکار در تفسیر است که هرگاه ملت‌ها چنان با قوم خدا پیوند یابند که یادکردِ آنان برای کامل شدنِ ثبت‌های تاریخ مقدس ضروری گردد، می‌توان انتظار داشت که در نبوت از آنان یاد شود. اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۴۶.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

اسمیت دست‌کم در سه نوبت دیگر به آن قاعده می‌پردازد و در هر سه مورد به «پیمان» یهودیان اشاره می‌کند، اما در یکی از ارجاعات تحقق آن پیمان را ۱۶۲ پیش از میلاد می‌داند، در حالی که دو ارجاع دیگر با تاریخ‌نگاران معاصر هم‌نظرند که تحقق «پیمان» یهودیان و روم را ۱۶۱ پیش از میلاد می‌دانند.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> «لازم نیست به خواننده یادآوری شود که حکومت‌های زمینی تا زمانی که به نحوی با قوم خدا مرتبط نشوند، در نبوت وارد نمی‌شوند. روم به‌واسطهٔ پیمان مشهور یهود، در سال ۱۶۱ ق.م، با یهودیان، یعنی قوم خدا در آن زمان، مرتبط گردید. 1 Maccabees 8؛ Antiquities یوسفوس، کتاب ۱۲، فصل ۱۰، بخش ۶؛ Prideaux، جلد II، صفحه 166. اما هفت سال پیش از این، یعنی در ۱۶۸ ق.م، روم مقدونیه را فتح کرده و آن سرزمین را بخشی از امپراتوری خود ساخته بود. بنابراین، روم درست در زمانی در نبوت معرفی می‌شود که از شاخِ مغلوبِ مقدونیِ بز، برای فتوحات تازه در جهات دیگر بیرون می‌رود. ازاین‌رو، برای نبی چنین نمود، یا در این نبوت به‌درستی می‌توان از آن چنین سخن گفت، که از یکی از شاخ‌های بز بیرون آمده است.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

اما اسمیت همچنین اظهار می‌کند که سال ۱۶۲ پیش از میلاد بوده است.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> «همان قدرت همچنین می‌بایست در سرزمین مقدس استقرار یابد و آن را ببلعد. روم در سال ۱۶۲ ق.م. از طریق اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، مرتبط شد، و از آن تاریخ در گاه‌شماری نبوی جایگاهی برجسته به دست می‌آورد. با این حال، تا سال ۶۳ ق.م. از راه فتح واقعی، اقتدار قضایی بر یهودیه به دست نیاورد؛ و سپس به طریق زیر.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

و سپس، وقتی برای بار سوم به آن رویداد اشاره می‌کند، دوباره می‌گوید ۱۶۱ پیش از میلاد.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> «پس از آن‌که نبی ما را از خلال رویدادهای سکولارِ امپراتوری تا پایان هفتاد هفته پایین آورده است، در آیه ۲۳ ما را به زمانی بازمی‌گرداند که رومیان، به‌واسطهٔ اتحاد یهود، در سال ۱۶۱ ق.م. مستقیماً با قوم خدا مرتبط شدند؛ از آن نقطه، سپس در امتدادی مستقیم از رویدادها تا پیروزی نهایی کلیسا و برپا شدن پادشاهی جاودانی خدا پیش برده می‌شویم. یهودیان که به‌سختی زیر ستم پادشاهان سوری بودند، هیئتی به روم فرستادند تا یاری رومیان را درخواست کنند و خود را در «پیمانی از دوستی و هم‌پیمانی با ایشان» داخل سازند. 1 Maccabees 8؛ Prideaux, II, 234؛ Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. رومیان به درخواست یهودیان گوش فرا دادند و فرمانی برای ایشان صادر کردند که به این عبارات تنظیم شده بود:—»

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> «فرمانِ سنا دربارهٔ پیمانِ یاری و دوستی با قومِ یهود: هیچ‌یک از کسانی که تابعِ رومیان‌اند، روا نیست با قومِ یهود جنگ کنند، و نه به آنان که چنین می‌کنند یاری رسانند؛ خواه با فرستادنِ غله، یا کشتی، یا پول. و اگر حمله‌ای بر قومِ یهود صورت گیرد، رومیان تا آنجا که بتوانند ایشان را یاری خواهند داد؛ و نیز اگر حمله‌ای بر رومیان شود، یهود آنان را یاری خواهند داد. و اگر یهود بخواهند چیزی بر این پیمانِ یاری بیفزایند یا از آن بکاهند، این کار با رضایتِ مشترکِ رومیان انجام خواهد شد. و هر افزوده‌ای که بدین‌سان انجام گیرد، نافذ خواهد بود.» «این فرمان»، یوسفوس می‌گوید، «به دستِ اوپولموس پسرِ یوحنا و یاسون پسرِ العازر نوشته شد، زمانی که یهودا کاهنِ اعظمِ قوم بود و شمعون، برادرش، سردارِ سپاه. و این نخستین پیمانی بود که رومیان با یهود بستند و بدین‌سان ترتیب یافت.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۷۱.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

توضیح اینکه چرا اسمیت سال ۱۶۲ پیش از میلاد را ذکر کرده، بر عهدهٔ من نیست؛ جز اینکه گمان می‌کنم آن یک خطای تایپی بوده است. نکتهٔ من اشاره به تأکیدی است که او بر آنچه خود آن را «قاعده‌ای آشکار در تفسیر» می‌نامد می‌گذارد؛ بدین مضمون که «می‌توانیم انتظار داشته باشیم که در نبوت به ملت‌ها اشاره شود، آنگاه که آن‌چنان با قوم خدا پیوند می‌یابند که ذکرشان برای کامل شدن گزارش‌های تاریخ مقدس ضروری می‌شود.» وقتی اسمیت آن قاعده را برجسته می‌کند، می‌گوید که روم در «پیمانِ» آیهٔ بیست‌وسوم در سال ۱۶۱ پیش از میلاد با قوم خدا پیوند یافت؛ اما همچنین می‌گوید که روم نخستین‌بار در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، یعنی سی‌ونه سال پیش از ۱۶۱ پیش از میلاد، وارد روایت نبوی می‌شود.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> اکنون قدرتی تازه معرفی می‌شود— «غارتگران قوم تو»؛ به‌طور تحت‌اللفظی، به‌گفته اسقف نیوتن، «شکنندگان قوم تو». در دوردست، بر کرانه‌های رود تیبر، پادشاهی‌ای با طرح‌های بلندپروازانه و نقشه‌های تیره خود را می‌پروراند. در آغاز کوچک و ناتوان بود، اما با شتابی شگفت‌آور در قدرت و نیرو رشد کرد و با احتیاط این‌سو و آن‌سو دست می‌گشود تا توانمندی خود را بیازماید و زورِ بازوی جنگی خویش را محک بزند، تا آن‌که، آگاه از قدرت خویش، بی‌باکانه سر بر میان ملت‌های زمین افراشت و با دستی شکست‌ناپذیر سکانِ امورشان را به چنگ گرفت. از این پس نام روم بر صفحه تاریخ نقش می‌بندد؛ مقدر است که در قرن‌های دراز زمام امور جهان را در دست گیرد و تا پایان زمان در میان ملت‌ها نفوذی نیرومند اعمال کند.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> «روم سخن گفت؛ و سوریه و مقدونیه به‌زودی دریافتند که تغییری در سیمای رؤیای ایشان پدید می‌آید. رومیان به سودِ پادشاه جوان مصر مداخله کردند و مصمم بودند که او را از هلاکتی که آنتیوخوس و فیلیپ برایش تدارک دیده بودند، محفوظ بدارند. این در سال ۲۰۰ پیش از میلاد بود، و یکی از نخستین مداخلات مهم رومیان در امور سوریه و مصر به‌شمار می‌رفت.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

روم برای نخستین بار در سال ۲۰۰ پیش از میلاد به روایت نبوی معرفی می‌شود، و آن معرفی در آیهٔ چهارده، مهم‌ترین اشاره به روم در سراسر کتاب دانیال است، زیرا همان آیه‌ای است که روم را به‌عنوان نمادی که رؤیا را برپا می‌دارد تعریف می‌کند. اینکه چگونه اسمیت می‌تواند چنین قاعده‌ای در باب نبوت را برجسته کند و سپس سال ۱۶۱ پیش از میلاد را ذکر کند، در حالی که سال ۲۰۰ پیش از میلاد را نیز به‌عنوان زمانی که قدرت روم «معرفی شد» مشخص می‌کند، مسئله‌ای نیست که بخواهم حل کنم. اگر پرسشی برای حل‌وفصل داشته باشم، این است که آیا قاعده‌ای که اسمیت تعریف کرده معتبر است یا نه. اگر معتبر باشد، آنگاه استدلال می‌کنم که آیهٔ چهارده باید پیوندی با یهودیان داشته باشد که پیش از پیمانِ سال ۱۶۱ پیش از میلاد رخ داده است.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

من درک می‌کنم که تاریخ آیات سیزده تا پانزده، دوره‌ای را در روزهای آخر مشخص می‌کند که در آن روم پاپی به تاریخ نبوتی وارد می‌شود و این کار را در پیوند با ایالات متحده انجام می‌دهد؛ همان کسانی که در آن تاریخ، قوم خدا به شمار می‌آیند. چون عیسی همیشه پایان را با آغاز نشان می‌دهد، سال ۲۰۰ پیش از میلاد، هنگامی که روم وثنی وارد تاریخ شد، باید پیوندی با قوم خدا در آن تاریخ داشته باشد. بنابراین، من با قاعدهٔ اسمیت موافقم، حتی اگر او در سال ۲۰۰ پیش از میلاد هیچ پیوند مستقیمی میان روم و یهودیان نیافته باشد.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

آیات یازدهم و دوازدهم به پیروزی و پیامدهای نبرد رافیا اشاره دارند؛ نبردی که در سال ۲۱۷ پیش از میلاد میان امپراتوری سلوکی به رهبری آنتیوخوس سوم ماگنوس، یا «کبیر»، و پادشاهی بطلمیِ مصر به رهبری شاه بطلمیوس چهارم فیلوپاتور رخ داد. این نبرد در جریان کشمکش بر سر کنترل Coele-Syria (جنوب سوریه) و جنوب فلسطین روی داد؛ سرزمین‌هایی که میان پادشاهی‌های بطلمی و سلوکی مورد مناقشه بود. پیروزی بطلمیوس چهارم فیلوپاتور در رافیا به او امکان داد تا برای مدتی کنترل خود را بر Coele-Syria و جنوب فلسطین حفظ کند.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

نبرد پانیوم، که هفده سال بعد، در سال ۲۰۰ پیش از میلاد رخ داد و همچنین با نام‌های نبرد کوه پانیوم یا نبرد پانیاس شناخته می‌شود، میان امپراتوری سلوکی به رهبری پادشاه آنتیوخوس سوم و پادشاهی بطلمیوسی مصر به رهبری پادشاه بطلمیوس پنجم درگرفت.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

سی‌ویک سال بعد، در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، قیام مکابیان، شورشی یهودی علیه تلاش‌های امپراتوری سلوکی برای سرکوب آیین‌های دینیِ یهودیان و تحمیل فرهنگ هلنیستی، در شهر مودئین، شهری کوچک در منطقهٔ یهودیه، در سرزمینی که امروزه اسرائیل نام دارد، آغاز شد.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

رویداد مورد بحث به فرمانروای بدنام سلوکیِ یونانی، آنتیوخوس چهارم اپیفانس، مربوط می‌شد که رسوم سخت‌گیرانهٔ هلنیستی را بر جمعیت یهودی تحمیل کرده بود، از جمله ممنوعیت مناسک دینی یهودیان و تدنیس هیکل اورشلیم. برای اجرای فرامین خود، آنتیوخوس نمایندگانی به شهرها و روستاهای گوناگون فرستاد تا ساکنان یهودی را به تبعیت از دستوراتش وادار کند.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

در مودعین، یکی از مأموران سلوکی برای اجرای فرمان شاه آمد و به ساکنان یهودی دستور داد در آیین‌های بت‌پرستانه شرکت کنند و برای خدایان یونانی قربانی تقدیم کنند. کاهن یهودی سالخورده‌ای به نام مطتیاهو از اجرای این دستور سر باز زد و هم یهودی‌ای را که برای تقدیم قربانی پیش آمده بود و هم آن مأمور سلوکی را کشت. این نافرمانیِ مطتیاهو و خانواده‌اش آغازگر قیام مکابیان علیه حکومت سلوکیان شد.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

مَتَتِیاس و پنج پسرش، از جمله یهودای مکابی، به کوهستان‌ها گریختند و جنگی چریکی را بر ضد نیروهای سلوکی آغاز کردند. این شورش سرانجام در نیرو و پشتیبانی فزونی یافت و به سلسله‌ای از پیروزی‌های نظامی بر سلوکیان انجامید.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

رویدادهای مودیعین در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، لحظه‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ یهود بود که آغاز قیام مکابیان و مبارزه برای آزادی دینی و استقلال در برابر سلطهٔ بیگانه را رقم زد. تجدید تقدیس هیکل دوم در اورشلیم، که نشانگر رویداد تاریخیِ گرامی‌داشته‌شده در طی حنوکا است، در سال ۱۶۴ پیش از میلاد، سه سال پیش از «اتحاد» مذکور در آیهٔ بیست‌وسه، روی داد.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

پس از بازپس‌گیری اورشلیم و هیکل، مکابیان هیکل را از آلودگی‌های بت‌پرستانه پاکسازی کردند و آن را به کاربری درست دینی‌اش بازگرداندند. بنا بر سنت، آنان تنها یک ظرف روغنِ تقدیس‌شده یافتند که فقط برای روشن کردن منورا به مدت یک روز کفایت می‌کرد. در واقع، هیچ شاهد تاریخیِ هم‌عصرِ آن رویداد وجود ندارد، و تا سدهٔ ششم این افسانهٔ یهودی در ادبیات دیده نمی‌شود. خواهر وایت کلیسای یهودیِ مرتد را با کلیسای کاتولیک مقایسه می‌کند و به‌ویژه تأکید می‌کند که هر دو کلیسا دین را بر رسوم و سنت‌های انسانی استوار می‌سازند. همچون بسیاری از معجزات ساختگی در تاریخ کلیسای پاپی، افسانهٔ روغنِ یک‌روزه که هشت روز دوام آورد هیچ گواه تاریخی‌ای ندارد.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

آیهٔ دهمِ باب یازدهمِ دانیال، نخستین نبرد از سه نبردِ آیهٔ چهلم را مشخص می‌سازد؛ نبردهایی که پیش‌تر آن‌ها را سه نبردِ یک جنگ سرد، و نیز سه جنگ نیابتی، شناسایی کرده‌ام. خواهری تعریف من از جنگ اوکراین را—که دومینِ این سه جنگ است—به‌عنوان جنگ‌های سرد مورد پرسش قرار داد، زیرا همان‌گونه که او به‌درستی اشاره کرد، مرگ و ویرانیِ فراوانی در آن رخ داده است. آنچه را که در مقالات پیشین به‌عنوان سه نبردِ «جنگ سرد» تعریف کرده‌ام، با این اصطلاحات بیان شد تا تمایزی میان این سه نبرد و سه جنگ جهانی‌ای که در خلال تاریخِ وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده رخ می‌دهند، ترسیم شود. این سه جنگ، جنگ‌های نیابتی‌اند و به همین نحو نیز تعریف شده‌اند.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

از این پس در این مقالات، قصد دارم آن سه نبرد را «سه نبردِ آیهٔ چهل» یا جنگ‌های نیابتی بنامم، تا ناسازگاریِ نامیدنِ یک جنگِ گرم به‌عنوان جنگِ سرد برطرف گردد. بنا بر تعریف من، سه نبردِ آیهٔ چهل، نبردِ سال 1798 را—که بخشی از آیهٔ چهل است—در بر نمی‌گیرد، بلکه تنها آن سه نبرد را شامل می‌شود که از زمانِ آخر در 1989 تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک امتداد دارند. این سه نبرد به‌درستی به‌عنوان جنگ‌های نیابتی شناخته می‌شوند که در چارچوبِ جنگاوری میان پادشاهِ شمال و پادشاهِ جنوب به انجام می‌رسند؛ جنگاوری‌ای که در تاریخِ آیهٔ چهل، نمایانگرِ نبرد میان کاتولیسیسم (پادشاهِ شمال) و کمونیسم (پادشاهِ جنوب) است.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

نخستینِ آن سه نبرد پیروزی کاتولیسیسم بر کمونیسم در سال ۱۹۸۹ را نشان می‌دهد؛ هنگامی که پاپ‌نشین با ارتش نیابتی خود ــ که نماینده‌اش ایالات متحده بود ــ برای کنار زدن اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ هم‌پیمان شد، هرچند روسیه، سرِ آن (یا «דژ»)، پابرجا ماند. جنگ کنونی اوکراین بار دیگر نبردی میان کاتولیسیسم و کمونیسم است؛ پاپ‌نشین دولت اوکراین را به‌عنوان نیروی نیابتی خود علیه روسیه به کار گرفته است، همراه با پشتیبانی قدرت نیابتی پیشین پاپ‌نشین، ایالات متحده، و نیز سایر بخش‌های دنیای غربِ طرفدار جهانی‌سازی. آن جنگ در آیات یازده و دوازده بازنمایی می‌شود و نشان می‌دهد که کمونیسم (روسیه) بر کاتولیسیسم پیروز خواهد شد.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

سومینِ آن سه نبرد نیابتی در آیه پانزدهم، به‌عنوان نبرد پانیوم، به تصویر کشیده شده است. این نبرد میان پادشاهی بطلمیوسی (پادشاه جنوب) و پادشاهی سلوکی (پادشاه شمال) بود. در آن نبرد، سپاه نیابتیِ کاتولیسیسم بار دیگر ایالات متحده است.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

در نخستین نبرد در سال ۱۹۸۹، لشکر نیابتیِ شاخِ جمهوری‌خواهِ ایالات متحده به‌وسیلهٔ پاپیّت به‌کار گرفته شد تا ساختار سیاسی اتحاد جماهیر شوروی را سرنگون سازد، در حالی که سرِ آن (روسیه) را دست‌نخورده باقی گذاشت. در دومین نبرد، که همان جنگ اوکراین است، لشکر نیابتیِ نازی‌ها به‌دست روسیه شکست می‌خورد. در سومین نبرد، ایالات متحده، یعنی بار دیگر لشکر نیابتیِ پاپیّت، پادشاهِ جنوب را شکست می‌دهد.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

سه نبرد مُهر «حقیقت» را بر خود دارند، و نبرد نخست و آخر به‌دست ارتشِ نیابتیِ پیروزِ ایالات متحده انجام می‌شود. در نبرد نخست، سرِ پادشاهِ جنوب دست‌نخورده باقی ماند، و در نبرد سوم، ارتشِ نیابتیِ ایالات متحده به سرِ پادشاهِ جنوب بدل می‌شود. ارتشِ نیابتیِ دوم همچنین ارتشِ نیابتیِ پاپ‌نشین در جنگ جهانی دوم بود. در هر دو مورد، ارتشِ نیابتیِ نازیسم شکست خورد و شکست خواهد خورد. پاپ‌نشین پیش از آیهٔ شانزدهم، زمانی که اتحادِ سه‌گانه تحقق می‌یابد، همهٔ دشمنان خود را به‌طور کامل مطیع می‌سازد.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> بطلمیوس [پوتین] دوراندیشی لازم را نداشت تا از پیروزی‌اش به‌خوبی بهره ببرد. اگر موفقیت خود را پی گرفته بود، احتمالاً فرمانروای سراسر پادشاهی آنتیوخوس می‌شد؛ اما به چند تهدید و ارعاب بسنده کرد و صلح نمود تا بتواند خود را بی‌وقفه و بی‌مهار به کام‌رانیِ امیال بهیمانه‌اش بسپارد. بدین‌سان، در حالی که دشمنانش را مغلوب کرده بود، خود به دست رذایلش مغلوب شد و، غافل از نام بزرگی که می‌توانست برای خود بنیان نهد، اوقاتش را به بزم و هرزگی گذراند.

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> «دلش به سبب موفقیتش به غرور آمد، اما از آن تقویت نشد؛ زیرا به‌کارگیری ننگینی که از آن کرد باعث شد خودِ رعایایش علیه او بشورند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۵۴.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

شاهد دوم بر اینکه پیروزی پوتین نشانهٔ پایان اوست، در عزیا، پادشاهِ پادشاهیِ جنوبیِ یهودا دیده می‌شود؛ کسی که دلش نیز به سبب پیروزی‌های نظامی‌اش مغرور شد و سپس، همچون بطلمیوس، کوشید کارِ کاهنان را در مقدسگاه انجام دهد و به جذام گرفتار شد و فوراً از قدرت برکنار گردید. پیروزی پوتین در جنگ اوکراین آغازِ پایان او را به‌عنوان پادشاه جنوب (پادشاه الحاد) نشان می‌دهد. پایان او با آغازِ پادشاه نبویِ جنوب در آیهٔ چهل (فرانسه) نمادپردازی شده است؛ که به انقلابی اشاره داشت که رهبری را سرنگون کرد، چنان‌که دربارهٔ بطلمیوس رخ داد. پایان پوتین همچنین با پایان اتحاد جماهیر شوروی نمایانده شده است؛ جایی که رهبر (گورباچف) اتحاد جماهیر شوروی را منحل کرد و بلافاصله سمتی در سازمان ملل متحد پذیرفت، نماد جهانی‌گرای روزهای آخرِ الحاد، یعنی پادشاه جنوب. پس از پیروزی پوتین در اوکراین، او همچنین به ناپلئون در واترلو و تبعیدی که در پی آن آمد، همانند است؛ و نیز به پادشاه عزیا با جذامش و تبعیدی که پس از آن آمد، و همچنین به پایانِ بطلمیوس در حال مستی و پایان اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد رخ داد، و درست در همان سال، روم آشکارا در تاریخ مداخله می‌کند. ورود آنان به روایت نبوی پیش از فتح اورشلیم است که در آیهٔ شانزدهم به تصویر کشیده شده و در سال ۶۳ پیش از میلاد تحقق یافت؛ در زمانی که اعلام کرد مدافع پادشاهِ کودک در مصر است. در سومین نبردِ آیهٔ چهل، که پادشاهان شمال و جنوب را دربرمی‌گیرد، پاپیّت بار دیگر خود را در تاریخ وارد خواهد کرد و وانمود خواهد نمود که حامی روسیه است. در همان زمان، سلوکوس، در نمونه، بطلمیوس را در نبرد پانیوم شکست داد، و بدین‌سان مشخص می‌سازد که ایالات متحده، یعنی سپاه نیابتیِ پاپیّت در نخستین و آخرین نبردهای آیهٔ چهل، «مصر» (پادشاه جنوب) را شکست می‌دهد.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، ما به‌طور نمادین پاپیّت را می‌بینیم، زیرا روسپیِ صور در آستانهٔ اتحاد سه‌گانه در قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزدهم، آغاز به خواندن سرودهای زناکاریِ خود می‌کند. در همان زمان ایالات متحده بر سازمان ملل متحد چیره می‌شود و بدین‌سان جایگاه خود را به‌عنوان پادشاهِ برترِ آن ده پادشاه تثبیت می‌کند. تمامی پویایی‌های اتحاد سه‌گانه که در قانون یکشنبه تحقق می‌یابند، پیش از آیهٔ شانزدهم تثبیت می‌شوند.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

ساختار سیاسیِ قدرتِ اژدها، همان‌گونه که توسط سازمان ملل متحد نمایندگی می‌شود، در آیهٔ شانزدهم موافقت می‌کند که ساختار سیاسی خود را به وحش بدهد، اما پیش از آن نهاد پاپی بر دین اژدها چیره می‌شود. بت‌پرستی باید بار دیگر از میان برداشته شود. پروتستانیسم در سال‌های ریگان، در نخستین نبرد آیهٔ چهل، برچیده شد، و در زمان آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه دین اژدها نیز همچون سال ۵۰۸ تحت انقیاد دین کاتولیسیسم درآورده خواهد شد. فرایند از میان برداشتن هرگونه مقاومت دینی در برابر نشاندن نهاد پاپی بر تخت در سال‌های ریگان آغاز شد و در سال‌های ترامپ پایان می‌یابد. مقاومت پروتستانیسمِ مرتد در برابر کاتولیسیسم در نخستین نبرد آیهٔ چهل از میان برداشته شد، و مقاومت روح‌گرایی در آخرین نبرد آیهٔ چهل از میان برداشته خواهد شد.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

در همان درهم‌تنیدگی پیچیدۀ رویدادهای انسانی، پروتستانتیسمِ مرتد باید خود را به‌عنوان اقتدارِ دینی و سیاسی بر ده پادشاهِ فصل هفدهمِ مکاشفه مستقر کند. بنابراین، نبردِ پانیوم مشخص می‌کند که ایالات متحده، درست پیش از قانونِ یکشنبه در آیۀ شانزدهم، بر سازمان ملل متحد چیره می‌شود.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

قاعده‌ای استوار در نبوت وجود دارد که اژدها، وحش و نبیِ کاذب هر یک ویژگی‌های خاصِ نبویِ خود را دارند. یکی از آن ویژگی‌های نبوی این است که وحش (کاتولیسیزم) از نظر نبوی همواره در شهر روم قرار دارد. نبیِ کاذب از نظر نبوی همواره در ایالات متحده قرار دارد. اما دربارهٔ اژدها، ویژگیِ محل قرار گرفتنِ نبویِ آن این است که همواره در حرکت است. اژدها از آسمان آغاز کرد، سپس به باغ عدن آمد، و سرانجام اژدها در مصر قرار می‌گیرد.

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> سخن بگو و بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک من بر ضد تو هستم، ای فرعون، پادشاه مصر، آن اژدهای بزرگ که در میان رودهایش آرمیده است، که گفته است: «رود من از آنِ من است و آن را برای خود ساخته‌ام.» حزقیال ۲۹:۳.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

جایگاهِ پیشگویی‌شدهٔ اژدها جابه‌جا می‌شود. در زمانِ یوحنا، کرسیِ اژدها، که نشان‌دهندهٔ تختِ آن است، در پرگاموس شناسایی شد.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> و به فرشتهٔ کلیسای پرگاموم بنویس: این‌ها را می‌گوید او که شمشیرِ تیزِ دو لبه دارد: من کارهایت را و جایی را که ساکن هستی می‌دانم—همان‌جا که تختِ شیطان است؛ و نام مرا محکم نگاه داشته‌ای و ایمان مرا انکار نکرده‌ای، حتی در آن روزها که آنتیپاس، شهیدِ وفادارِ من، در میان شما کشته شد، همان‌جا که شیطان ساکن است. مکاشفه ۲:۱۲، ۱۳.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

رَویهٔ رومِ بت‌پرست چنین بود که همهٔ الوهیت‌های بت‌پرستانه‌ای را که با آن‌ها مرتبط می‌شدند، به شهر روم بازمی‌آورد و آنان را در معبد پانتئون بازنمایی می‌کرد. از همین‌رو دانیال ثبت می‌کند که «جایگاهِ مقدّسِ او سرنگون شد». جایگاهِ مقدّسِ رومِ بت‌پرست، شهر روم بود که در سال ۳۳۰ به‌دست کنستانتین سرنگون شد؛ امّا آن مقدّسی که «در» روم بود، معبد پانتئون بود؛ Pan-Theon به‌معنای «معبدِ همهٔ خدایان». رومیان جایگاهِ کرسیِ شیطان را از پرغامُس به معبد پانتئون منتقل کردند. خواهر وایت به ما آگاهی می‌دهد که رومِ بت‌پرست همان اژدهاست.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> «از این رو، هرچند اژدها در وهله نخست نمایانگر شیطان است، در معنای ثانوی نماد روم بت‌پرست است.» مناقشه عظیم، ۴۳۹.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

روم بت‌پرست به ده ملت تقسیم شد و فرانسه هنگامی که بی‌خداییِ مصر را در جریان انقلاب فرانسه رواج داد، پادشاه جنوب شد. تا سال ۱۹۱۷، اژدها از فرانسه به روسیه منتقل شده بود. آیهٔ ده نمایانگر سال ۱۹۸۹ است، و آیات یازده و دوازده نمایانگر نبردهای «مرز» (رافیا و اوکراین) هستند، و نبرد پانیوم نمایانگر سومین گامی است که پاپیّت هنگام تثبیت اتحاد سه‌گانه در آیهٔ شانزده برمی‌دارد. این نمایانگر تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> هنگامی که عیسی به نواحی قیصریه فیلیپی [پانیوم] آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی می‌پندارند؟ گفتند: عده‌ای می‌گویند تو یحییِ تعمیددهنده‌ای؛ برخی، ایلیا؛ و دیگران، ارمیا یا یکی از انبیا. به آنان گفت: اما شما مرا چه می‌گویید که هستم؟ شمعون پطرس پاسخ داد: تو مسیح، پسر خدای زنده هستی. عیسی در پاسخ به او گفت: خوشا به حال تو ای شمعون بن‌یونا، زیرا این را نه جسم و خون، بلکه پدرم که در آسمان است بر تو آشکار کرده است. و من نیز به تو می‌گویم: تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های هاویه بر آن چیره نخواهد شد. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هرچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد. آنگاه به شاگردان خود سفارش کرد که به هیچ‌کس نگویند او عیسیِ مسیح است. از آن زمان، عیسی آغاز کرد که به شاگردان خود نشان دهد که باید به اورشلیم برود، و از جانب مشایخ و سران کاهنان و کاتبان بسیار رنج ببیند، و کشته شود، و در روز سوم برخیزد. متی ۱۶:۱۳-۲۱.

Back to Articles