Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Ten

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شمارهٔ ده

Number Ten

شماره ده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 14, 2025

Formats

PDF
Word

We are addressing a portion of Isaiah’s vision which begins in chapter seven and continues on to the end of chapter twelve. We are doing so for in 1850 “the Lord stretched forth his hand a second time, to gather” His remnant people. We are putting the waymarks of 1844 to 1863 in place. ‘1850’ and the second gathering is one of those waymarks.

ما در حال پرداختن به بخشی از رؤیای اشعیا هستیم که از باب هفتم آغاز می‌شود و تا پایان باب دوازدهم ادامه می‌یابد. این کار را می‌کنیم، زیرا در سال ۱۸۵۰ «خداوند برای بار دوم دست خود را دراز کرد تا گرد آورد» قومِ باقی‌ماندهٔ خود را. ما نشان‌های راهِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ را در جای خود قرار می‌دهیم. «۱۸۵۰» و «گردآوریِ دوم» یکی از آن نشان‌های راه به‌شمار می‌آید.

Once the vision of Isaiah begins in verse one of chapter seven any time an expression similar to “in that day” is a reference, it is to be placed into the established prophetic setting of chapter seven. A key to rightly dividing the vision is to understand that prophecy operates upon the principles of repeat and enlarge, and this rule is active in the vision.

از آن‌جا که رؤیای اشعیا از آیهٔ یکِ فصل هفتم آغاز می‌شود، هر بار که عبارتی مانند «در آن روز» به کار می‌رود، باید آن را در چارچوب نبویِ تثبیت‌شدهٔ فصل هفتم قرار داد. یکی از کلیدهای تقسیم‌بندی درستِ این رؤیا این است که دریابیم نبوّت بر مبنای اصولِ «تکرار و گسترش» عمل می‌کند و این قاعده در این رؤیا جاری است.

The various prophetic truths that are identified in the vision of Isaiah, beginning in chapter six are to be approached from the perspective that “first and foremost”, Isaiah is representing a soul that has been anointed at 9/11 to proclaim that the latter rain has arrived. In that sanctified context, chapter seven of Isaiah illustrates the very fear which was represented by the prophet in chapter six when he asked the question, ‘“how long” he would need to give the message of 9/11 to an apostate church that ‘had eyes but refused to see and ears but refused to hear’?

حقایق نبوی گوناگونی که در رؤیای اشعیا، از فصل ششم به بعد، شناسایی می‌شوند، باید به آن‌ها از این منظر نگریست که «قبل از هر چیز»، اشعیا نمایندهٔ جانی است که در ۱۱ سپتامبر مسح شده تا اعلام کند باران آخر فرا رسیده است. در آن زمینهٔ مقدس، فصل هفتمِ اشعیا همان ترسی را به تصویر می‌کشد که نبی در فصل ششم نمایانده بود، آن‌گاه که این پرسش را مطرح کرد که «تا چه مدت» باید پیام ۱۱ سپتامبر را به کلیسای مرتدی ابلاغ کند که «چشم داشت اما از دیدن سر باز می‌زد و گوش داشت اما از شنیدن سر باز می‌زد»؟

In the vision the wicked and foolish king Ahaz is the symbol of a Laodicean that will not receive the warning of the latter rain message as presented by the watchmen who confront the wicked and foolish Ahaz represented by Isaiah and his sons.

در رؤیا، پادشاهِ شریر و نادان آحاز، نمادِ یک لاودکیه‌ای است که هشدارِ پیامِ بارانِ آخر را ـ چنان‌که از سوی دیده‌بانانی که با آحازِ شریر و نادان رویارو می‌شوند و اشعیا و پسرانش نمایندهٔ آنان‌اند، ارائه می‌شود ـ نخواهد پذیرفت.

9/11 arrived in the prophetic history of Daniel eleven verse forty, so when Isaiah is located at 9/11 in chapter six, he is located prophetically within verse forty of Daniel eleven, but more significantly he is located within the ‘hidden history of verse forty.’ The hidden history of verse forty began when the verse was fulfilled in 1989 with the collapse of the Soviet Union. From 1989 unto the Sunday law of verse forty-one is the ‘hidden history of verse forty’ that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in that very ‘hidden history.’ What this identifies in our consideration of Isaiah representing a latter rain messenger after 9/11 is that one part of the latter rain message which Isaiah is proclaiming is—Daniel eleven, verses forty-one through forty-five.

۱۱ سپتامبر در تاریخ نبوتیِ دانیال باب یازدهم، آیهٔ چهل، جای گرفت؛ بنابراین وقتی اشعیا در باب ششم در جایگاه ۱۱ سپتامبر قرار می‌گیرد، او از نظر نبوتی در محدودهٔ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال جای دارد، و مهم‌تر از آن در «تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل» قرار می‌گیرد. تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل از زمانی آغاز شد که آن آیه در سال ۱۹۸۹ با فروپاشی اتحاد شوروی تحقق یافت. از ۱۹۸۹ تا قانون یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک، «تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل» است که همان‌جا، به‌دست شیرِ قبیلهٔ یهودا، در همان «تاریخ پنهان» مهرش گشوده می‌شود. آنچه این امر در بررسی ما از اشعیا به‌عنوان نمایانگرِ یک پیام‌آورِ بارانِ آخر پس از ۱۱ سپتامبر آشکار می‌سازد این است که بخشی از پیامِ بارانِ آخر که اشعیا اعلام می‌کند، همانا دانیال باب یازدهم، آیات چهل‌ویک تا چهل‌وپنج است.

Standing prophetically at 9/11 Isaiah in chapter ten, is presenting a warning that the very next event to happen is the “unrighteous decree” which is the Sunday law, and is represented in verse forty-one of Daniel eleven. Isaiah’s illustration of the latter rain message is set within the ‘hidden history’ of verse forty-post 9/11. The fulfillment of verse forty in 1989 places Isaiah after 1989, at 9/11 where he is anointed with coal from off the alter. Isaiah represents a messenger whose message includes the last six verses of Daniel eleven.

اشعیا در باب ده، با ایستادنِ نبوی در یازده سپتامبر، هشدار می‌دهد که رویداد بعدی همان «فرمان ناعادلانه» است که «قانون یکشنبه» می‌باشد و در آیهٔ چهل‌ویکمِ دانیال باب یازدهم به تصویر کشیده شده است. تصویرپردازی اشعیا از پیام بارانِ پسین در چارچوبِ «تاریخ پنهان» مرتبط با آیهٔ چهل—پس از یازده سپتامبر—جای گرفته است. تحقق آیهٔ چهل در سال ۱۹۸۹، اشعیا را پس از ۱۹۸۹، در یازده سپتامبر قرار می‌دهد؛ جایی که با ذغال افروخته‌ای از روی مذبح مسح می‌شود. اشعیا نمایندهٔ پیام‌آوری است که پیامش شامل شش آیهٔ پایانیِ دانیال باب یازدهم است.

Isaiah states directly that he and his children are for signs and wonders. In chapter seven verse three Isaiah and his son are by the conduit from the upper pool on the highway by the fuller’s field. Isaiah is presenting the message of the latter rain which he was anointed to proclaim in chapter six, and he is standing at three symbols of the latter rain as well as with his child Shearjashub. The upper pool’s conduit is a prophetic allusion to the two pipes filled with the golden oil that Zechariah identifies and Sister White comments on so often, identify the message that comes from the conduit of the upper pool in the message of the latter rain.

اشعیا به‌صراحت می‌گوید که او و فرزندانش برای آیات و عجایب هستند. در باب هفت، آیهٔ سه، اشعیا و پسرش کنار مجرای آبِ حوضِ بالا، بر شاهراهِ کنار کشتزارِ قصّار ایستاده‌اند. اشعیا پیامِ بارانِ دیرهنگام را که در باب شش برای اعلام آن مسح شده بود ارائه می‌کند، و او در کنار سه نمادِ بارانِ دیرهنگام، و نیز همراه با فرزندش شئارجاشوب ایستاده است. مجرای آبِ حوضِ بالا اشارتِ نبوی به دو لوله‌ای است که با روغنِ زرّین پر شده‌اند؛ همان‌ها که زکریا معرفی‌شان می‌کند و خواهر وایت بارها درباره‌شان اظهار نظر کرده است. این دو لوله، پیامی را که از مجرای آبِ حوضِ بالا در پیامِ بارانِ دیرهنگام می‌آید، مشخص می‌کنند.

Isaiah’s conduit connects with Zechariah’s two pipes, and Ellen White’s commentary ties Zechariah together with the parable of the ten virgins. Isaiah is humbled into the dust in chapter six when he sees the glory of the Lord. He agrees to carry the message represented in verse three as the message that lightens the earth with God’s glory. And he is purified with a coal off the altar and then is standing at the pool that is created by the water from the upper pool. In chapter twenty-eight Isaiah defines the latter rain message as “line upon line” and in verse three the upper pool represents several lines of prophecy.

آبراه اشعیا با دو لوله زکریا مرتبط است، و تفسیر الن وایت، زکریا را با مثل ده باکره پیوند می‌دهد. اشعیا در باب شش، وقتی جلال خداوند را می‌بیند، به خاک می‌افتد. او می‌پذیرد پیامی را که در آیه سه نمایانده شده، به‌عنوان پیامی که زمین را با جلال خدا روشن می‌کند، ابلاغ کند. و با زغالی از مذبح تطهیر می‌شود و سپس در کنار حوضی می‌ایستد که از آبِ حوضِ بالا پدید آمده است. در باب بیست‌وهشت، اشعیا پیام بارانِ پسین را به صورت «خط بر خط» تعریف می‌کند و در آیه سه، حوضِ بالا نماینده چندین خط نبوت است.

Isaiah, representing a soul at 9/11 would only be standing where the golden oil comes down from the upper pool if that soul had asked for the good way which leads to Jeremiah’s old path, which is Isaiah’s “highway (path) by the fuller’s field” where Jeremiah’s “rest” is found. Isaiah’s latter rain message is based not only upon the line of the ten virgins, Zechariah’s line of two golden pipes, Jeremiah’s line of the old path, and Isaiah is also standing at “the fuller’s field” where the Messenger of the Covenant is purifying and purging the sons of Levi as silver and gold.

اشعیا که نمایندهٔ روحی در ۱۱ سپتامبر است، تنها در جایی می‌ایستاد که روغنِ زرّین از حوضِ فوقانی سرازیر می‌شود، اگر آن روح «راهِ نیکو» را طلب کرده باشد؛ راهی که به «راهِ دیرینهٔ» ارمیا می‌انجامد، یعنی همان «شاهراه (راه) نزدِ صحراى رخت‌شویانِ» اشعیا که در آن «آرامیِ» ارمیا یافت می‌شود. پیامِ بارانِ آخرِ اشعیا نه تنها بر خطّ ده باکره، خطّ زکریا دربارهٔ دو لولهٔ زرّین، و خطّ ارمیا دربارهٔ راهِ دیرینه مبتنی است، بلکه اشعیا همچنین در «صحراى رخت‌شویان» ایستاده است؛ جایی که «فرستادهٔ عهد» پسرانِ لاوی را همچون نقره و طلا تطهیر و پالایش می‌کند.

It is a very easy prophetic task to bring other lines into verse three of chapter seven. The oil of Zechariah and the ten virgins connects to Jacob’s ladder and the first two verses of Revelation for they are all addressing the communication process between God and man. Jeremiah’s old path includes the “watchman” that sound the trumpet which the wicked and foolish king Ahaz refuses to hear. That trumpet pulls all the trumpets of prophecy, as well as the prophetic watchmen into Isaiah’s “highway” where Isaiah and his son stand to convey a message to the leader of Laodicea.

آوردنِ دیگر خطوط نبوتی به آیهٔ سومِ باب هفتم کاری بسیار آسان است. روغنِ زکریا و ده باکره به نردبانِ یعقوب و دو آیهٔ نخستِ مکاشفه پیوند می‌یابد، زیرا همهٔ آن‌ها به فرایندِ ارتباط میان خدا و انسان می‌پردازند. طریقِ قدیمِ ارمیا شامل «دیدبان»ی است که کرنا را به صدا درمی‌آورد، اما آحازِ پادشاهِ شریر و جاهل از شنیدنِ آن سر باز می‌زند. آن کرنا همهٔ کرناهای نبوت، و نیز دیدبانانِ نبوتی را، به «شاهراه»ِ اشعیا فرامی‌خوانَد، جایی که اشعیا و پسرش می‌ایستند تا پیامی را به رهبرِ لائودیکیه ابلاغ کنند.

Isaiah and his son Shearjashub, which means “a remnant shall return” are standing together and they are illustrating the proclamation of the latter rain message that arrived at 9/11. They go to meet wicked king Ahaz and as father and son they represent a symbol of alpha and omega the primary rule of “line upon line” methodology. “Line upon line” is the rule that was typified by the Millerite “day/year” principle.

اشعیا و پسرش شئریاشوب، که به معنای «باقی‌مانده بازخواهد گشت» است، در کنار هم ایستاده‌اند و اعلانِ پیامِ بارانِ آخر را که در یازدهم سپتامبر فرا رسید، به تصویر می‌کشند. آنها برای دیدارِ پادشاهِ شریر آحاز می‌روند و به‌عنوان پدر و پسر، نمادِ آلفا و امگا، یعنی قاعدهٔ اصلیِ روشِ «خط بر خط»، هستند. «خط بر خط» همان قاعده‌ای است که اصلِ «روز/سال» در جنبشِ میلری نمونهٔ آن بود.

On August 11, 1840 a prophecy of Islam of the second woe of Revelation nine was fulfilled and the Millerite “day/year” principle was confirmed, thus empowering Miller’s prediction about 1843 that was based upon the day/year principle. On September 11, 2001 a prophecy of Islam of the third woe of Revelation nine, ten and eleven was fulfilled and the principle of alpha (8-11-1840) and omega (9/11) was confirmed as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York came down—just as the mighty angel of Revelation ten had came down on August 11, 1840 when the alpha that typified the omega was fulfilled.

در 11 اوت 1840، پیشگویی‌ای مربوط به اسلام درباره دومین وایِ مکاشفه باب نهم تحقق یافت و اصل «روز/سال» میلریتی تأیید شد، و بدین‌سان به پیش‌بینی میلر درباره سال 1843 که بر اصل روز/سال استوار بود اعتبار بخشید. در 11 سپتامبر 2001، پیشگویی‌ای مربوط به اسلام درباره سومین وایِ مکاشفه باب‌های 9، 10 و 11 تحقق یافت و اصل آلفا (8-11-1840) و امگا (9/11) تأیید شد، و هنگامی که ساختمان‌های بزرگ نیویورک فرو ریختند، فرشته نیرومندِ مکاشفه باب هجده فرود آمد—همان‌گونه که فرشته نیرومندِ مکاشفه باب ده در 11 اوت 1840 فرود آمده بود، زمانی که آلفایی که نماد امگا بود تحقق یافت.

Not only do Isaiah and his son represent the primary principle of “line upon line,” but they represent the Elijah message which represents a message that is portrayed with the relationship of a father and his children. The Elijah message which is proclaimed just before the great and terrible day of the Lord, identifies a message that arrives just before God’s executive judgment begins. God’s executive judgments represent a period that is “the great and terrible day of the Lord.” That period begins at the Sunday law and continues on to the seven last plagues. The period begins with the Sunday law and ends with the seven last plagues. The Elijah message is therefore premised upon the principle of alpha and omega, coupled with the warning of approach of the close of probation. With the message of Elijah is also the various prophetic lines that are based upon Elijah, for Elijah, according to Jesus represented John the Baptist and both Elijah and John, according to Sister White represented William Miller, and together Elijah and John the Baptist represent both the one hundred and forty-four thousand (Elijah), and the great multitude in Revelation seven (John).

اشعیا و پسرش نه‌تنها اصل بنیادین «خط بر خط» را مجسم می‌کنند، بلکه حامل پیام ایلیا نیز هستند؛ پیامی که با رابطهٔ یک پدر و فرزندانش به تصویر کشیده می‌شود. پیام ایلیا که درست پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند اعلام می‌شود، پیامى را مشخص می‌کند که درست پیش از آغاز داوری‌های اجرایی خدا فرا می‌رسد. داوری‌های اجرایی خدا دوره‌ای را نمایندگی می‌کند که «روز بزرگ و هولناک خداوند» است. آن دوره با قانون یکشنبه آغاز می‌شود و تا هفت بلای آخر ادامه می‌یابد. این دوره با قانون یکشنبه شروع می‌شود و با هفت بلای آخر پایان می‌یابد. ازاین‌رو پیام ایلیا بر اصل آلفا و امگا استوار است، همراه با هشدارِ نزدیک شدنِ پایان مهلت. در کنار پیام ایلیا، خطوط گوناگون نبوتی نیز که بر پایهٔ ایلیا استوارند، وجود دارد؛ زیرا ایلیا، بنا بر گفتهٔ عیسی، نمایانگر یوحنا تعمیددهنده بود و هر دو، ایلیا و یوحنا، به گفتهٔ خواهر وایت نمایانگر ویلیام میلر بودند؛ و در کنار هم، ایلیا و یوحنا تعمیددهنده به‌ترتیب نمایانگر هر دو گروهِ صد و چهل و چهار هزار نفر (ایلیا) و جمعیت عظیمِ مکاشفهٔ باب هفت (یوحنا) هستند.

Isaiah and his son are standing at the old paths, which are the foundations and they are receiving the golden oil, for they are wise virgins who are going through the purification process of the fuller that was fulfilled on October 22, 1844, typifying the Sunday law. Isaiah and the remnant who return, (for that is what his son’s Shearjashub’s name means), represent the remnant that “return” to the old paths at 9/11. The father remnant relationship, which is also the alpha and omega relationship, which is also the Elijah “hearts of the fathers and children” relationship identifies that Father Miller and his relationship to a remnant movement of the first angel was the alpha movement of Philadelphia. In the alpha movement Father Miller was identified as Elijah and John the Baptist who Jesus identified as the messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant. All of those prophetic fulfillments in the alpha history of the first and second angels is repeated in the history of the omega of the third angel.

اشعیا و پسرش بر سر راه‌های کهن ایستاده‌اند که همان بنیادها هستند و دارند روغن زرین را دریافت می‌کنند، زیرا آنان دوشیزگان دانایی‌اند که از فرایند تطهیرِ رخت‌شویان می‌گذرند؛ فرایندی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت و نمونه‌ای از قانون یکشنبه بود. اشعیا و باقی‌ماندگانی که بازمی‌گردند (زیرا نام پسرش، شیارجاشوب، همین معنا را دارد)، نمایانگر باقی‌ماندگانی‌اند که در ۱۱ سپتامبر به راه‌های کهن «بازمی‌گردند». رابطهٔ پدر و باقی‌مانده—که همان رابطهٔ آلفا و امگا است و نیز همان رابطهٔ ایلیا یعنی «دل‌های پدران و فرزندان»—نشان می‌دهد که پدر میلر و پیوند او با یک جنبشِ باقی‌ماندهٔ فرشتهٔ اول، همان جنبشِ آلفای فیلادلفیا بوده است. در جنبش آلفا، پدر میلر به‌عنوان ایلیا و یحییِ تعمیددهنده شناخته شد؛ همان کسی که عیسی او را پیام‌آوری دانست که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌کند. تمام آن تحقق‌های نبوی در تاریخِ آلفای فرشتهٔ اول و دوم در تاریخِ امگای فرشتهٔ سوم تکرار می‌شوند.

There are more important facts about Isaiah’s illustration in the vision, but here we are simply identifying that Isaiah is specifically identifying the various truths that make up the heart of the latter rain message of 9/11. All of these lines we have just discussed, and of course many more are located in verse three of chapter seven.

نکات مهم‌تری دربارهٔ تمثیل اشعیا در آن رؤیا وجود دارد، اما اینجا صرفاً نشان می‌دهیم که اشعیا به‌طور مشخص حقایق گوناگونی را شناسایی می‌کند که هستهٔ پیامِ بارانِ پسینِ ۱۱ سپتامبر را تشکیل می‌دهند. همهٔ این خطوطی که همین‌اکنون درباره‌شان بحث کردیم، و البته بسیاری دیگر، در باب هفتم، آیهٔ سوم آمده‌اند.

In verse eight prophetic truth intensifies as it identifies the key that unlocks the “hidden history of verse forty” and amazingly that key is identified within the very same verse that the beginning of both 2520-year time prophecies are marked.

در آیهٔ هشتم، حقیقت نبوتی اوج می‌گیرد، زیرا کلیدی را معرفی می‌کند که «تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل» را می‌گشاید؛ و شگفت‌آور آن‌که این کلید در همان آیه‌ای معرفی می‌شود که در آن آغاز هر دو نبوتِ زمانیِ ۲۵۲۰ ساله مشخص شده است.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son.

> زیرا پایتخت سوریه دمشق است و سرور دمشق رصین؛ و تا شصت‌وپنج سال دیگر، افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و پایتخت افرایم سامره است و سرور سامره پسر رملیا.

> If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> اگر ایمان نیاورید، یقیناً پایدار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

Isaiah’s illustration of the latter rain message includes Moses’ “seven times,” for the sixty-five-year prophecy of verse eight identifies the starting point for both the northern and southern kingdoms of Israel’s scattering of 2520 years. In the very same verse, the key that turns the three prophetic lines of Daniel eleven verse forty’s collapse of the Soviet Union in 1989, together with verse ten of Daniel eleven, along with verse eight of Isaiah eight. With these three lines (Isaiah 8:8, Daniel 11:10, 40). The key is the “heads” of verses eight and nine. When the key of the “heads” is applied to those three parallel verses the door to the history of the Ukrainian War and soon coming World War III is unlocked. When that prophetic door is unlocked, verse eleven through sixteen of Daniel eleven are then seen to be parallel history to verse forty of Daniel eleven post 1989’s collapse of the Soviet Union. The unlocking of the “hidden history of verse forty” is a truth that is one of a select few that are identified as being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ just before probation closes.

تصویر اشعیا از پیام باران پسین، «هفت بار» موسی را نیز در بر می‌گیرد، زیرا نبوت شصت‌وپنج‌سالهٔ آیهٔ هشت، نقطهٔ آغاز پراکندگی ۲۵۲۰ سالهٔ هر دو پادشاهیِ شمالی و جنوبیِ اسرائیل را مشخص می‌کند. در همان آیه، کلیدی هست که سه خط نبوی را به هم پیوند می‌دهد: آیهٔ ۴۰ باب ۱۱ دانیال دربارهٔ فروپاشی ۱۹۸۹ اتحاد جماهیر شوروی، به‌اضافهٔ آیهٔ ۱۰ باب ۱۱ دانیال، و نیز آیهٔ ۸ باب ۸ اشعیا. در این سه خط (اشعیا ۸:۸؛ دانیال ۱۱:۱۰ و ۴۰)، کلید، «سرها»ی آیات هشت و نه است. هنگامی که کلیدِ «سرها» بر آن سه آیهٔ موازی اعمال شود، درِ تاریخ جنگ اوکراین و جنگ جهانی سومِ قریب‌الوقوع گشوده می‌شود. وقتی آن درِ نبوی گشوده شود، آیات ۱۱ تا ۱۶ باب ۱۱ دانیال آنگاه به‌عنوان تاریخی موازی با آیهٔ ۴۰ باب ۱۱ دانیال در دورهٔ پس از فروپاشی ۱۹۸۹ اتحاد جماهیر شوروی دیده می‌شوند. گشوده شدنِ «تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل» حقیقتی است که از جملهٔ معدود حقایقی به‌شمار می‌رود که در پیوند با مهرگشایی مکاشفهٔ عیسی مسیح، درست پیش از بسته شدن درِ رحمت، به‌عنوان مهرگشوده شناخته می‌شوند.

Verse one of chapter eight of Isaiah begins with the word, “Moreover,” identifying that chapter eight is to go over the top of chapter seven. Beyond the first word being “moreover,” chapter eight verse three is tied together with verse three of chapter seven as a second witness that the two chapters are to be applied line upon line. Both verse ‘threes’ identify one of Isaiah’s sons, whose names both speak to the prophetic message within the story. Shearjashub means ‘a remnant shall return’ and Mahershalalhashbaz means ‘quick to the spoil.’ Shearjashub is first mentioned, then Mahershalalhashbaz (which is the longest name in the Bible). The alpha represented by “1” is smaller, and in this case even identified as a “remnant,” and the omega represented by “22” is larger, and is represented by the largest name in the Bible while symbolizing the Sunday law’s rapid movements.

آیهٔ یکِ فصل هشتِ کتاب اشعیا با واژهٔ «علاوه بر این» آغاز می‌شود، که نشان می‌دهد فصل هشت باید بر فصل هفت منطبق شود. گذشته از اینکه نخستین واژه «علاوه بر این» است، آیهٔ سومِ فصل هشت با آیهٔ سومِ فصل هفت پیوند می‌خورد و به‌عنوان شاهد دوم نشان می‌دهد که این دو فصل باید خط به خط اعمال شوند. هر دو آیهٔ سوم یکی از پسران اشعیا را معرفی می‌کنند که نام‌های هر دو پیام نبویِ درون داستان را بازمی‌گویند. «شئاریاشوب» یعنی «باقی‌مانده‌ای بازخواهد گشت» و «ماهر شلال حاش بز» یعنی «شتابان به غارت». نخست از شئاریاشوب یاد می‌شود، سپس از ماهر شلال حاش بز (که طولانی‌ترین نام در کتاب مقدس است). آلفا که با «۱» نشان داده شده کوچک‌تر است، و در این مورد حتی «باقی‌مانده» خوانده می‌شود؛ و اومگا که با «۲۲» نشان داده شده بزرگ‌تر است و با طولانی‌ترین نام در کتاب مقدس نمایانده می‌شود، در حالی که تحرکات سریع قانون یکشنبه را نمادپردازی می‌کند.

The alpha remnant, represented by Shearjashub is with his father Isaiah in verse three. Together they are an alpha and an omega, and they are standing in a place which is made up of three distinct references to the latter rain.

باقی‌ماندهٔ آلفا، که شِئَر یاشوب نمایندهٔ آن است، در آیهٔ سه همراه پدرش، اشعیا، حضور دارد. آنها با هم آلفا و امگا هستند و در مکانی ایستاده‌اند که از سه اشارهٔ متمایز به بارانِ پسین تشکیل شده است.

> Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field. Isaiah 7:3.

> آنگاه خداوند به اشعیا فرمود: اکنون بیرون برو تا با آحاز دیدار کنی، تو و پسرت، شِئَر یاشوب، در انتهای مجرای آبِ حوضِ بالایی، در شاهراهِ مزرعهٔ قصّار. اشعیا ۷:۳.

Isaiah is a symbol of the one hundred and forty-four thousand and in representing the call of 9/11, Isaiah is also representing the call of July 2023. At 9/11 Isaiah is a Laodicean represented by Jacob the supplanter, who was going to take Esau’s birthright as Adventism is spewed out of the mouth of the Lord, and in 2023 Isaiah represents Israel the overcomer. Isaiah represents one who was presenting God’s message who is awakened to the fact that he is a Laodicean and then has a coal purify him into a Philadelphian.

اشعیا نماد صد و چهل و چهار هزار است و چون دعوت ۱۱ سپتامبر را نمایندگی می‌کند، اشعیا همچنین دعوت ژوئیه ۲۰۲۳ را نمایندگی می‌کند. در ۱۱ سپتامبر، اشعیا لاودیکیه‌ای است که با یعقوبِ غاصب نمایانده می‌شود؛ کسی که قصد داشت حق نخست‌زادگی عیصو را برباید، در حالی که خداوند ادونتیسم را از دهان خود قی می‌کند، و در ۲۰۲۳ اشعیا نماینده اسرائیلِ غالب است. اشعیا نماینده کسی است که پیام خدا را ارائه می‌کرد، بیدار می‌شود به این حقیقت که او لاودیکیه‌ای است، و سپس اخگری او را پاک می‌کند تا فیلادلفی شود.

> “Isaiah had a wonderful view of God’s glory. He saw the manifestation of God’s power, and after beholding His majesty, a message came to him to go and do a certain work. He felt wholly unworthy for the work. What made him esteem himself unworthy? Did he think himself unworthy before he had a view of God’s glory?—No; he imagined himself in a righteous state before God; but when the glory of the Lord of hosts was revealed to him, when he beheld the inexpressible majesty of God, he said, ‘I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips; for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphim unto me, having a living coal in his hands, which he had taken with the tongs from off the altar, and he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ This is the work that as individuals we need to have done for us. We want the living coal from off the altar placed upon our lips. We want to hear the word spoken, ‘Thine iniquity is taken away, and thy sin purged’” Review and Herald, June 4, 1889.

> اشعیا منظره‌ای شگفت‌انگیز از جلال خدا دید. او تجلی قدرت خدا را دید، و پس از تماشای شکوه او، پیامی به او رسید که برود و کاری معیّن انجام دهد. او خود را برای آن کار کاملاً نالایق احساس کرد. چه چیز باعث شد خود را نالایق بداند؟ آیا پیش از آن‌که منظری از جلال خدا بیابد، خود را نالایق می‌دانست؟ نه؛ او خود را در پیشگاه خدا پارسا می‌پنداشت؛ اما وقتی جلال خداوند لشکرها بر او مکشوف شد، وقتی شکوه وصف‌ناپذیر خدا را دید، گفت: «وای بر من، زیرا که هلاک شدم؛ چون مردی هستم با لب‌های ناپاک و در میان مردمی با لب‌های ناپاک ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، خداوند لشکرها را دیده است.» آنگاه یکی از سرافین به‌سوی من پرواز کرد؛ در دستش زغال افروخته‌ای داشت که آن را با انبر از روی مذبح برداشته بود، و آن را بر دهانم نهاد و گفت: «این لب‌هایت را لمس کرده است؛ گناهت برداشته شد و خطایت پاک گردید.» این همان کاری است که هر یک از ما نیاز داریم برایمان انجام شود. ما می‌خواهیم زغال افروخته‌ای که از روی مذبح برداشته شده بر لب‌هایمان نهاده شود. می‌خواهیم این کلام را بشنویم: «گناهت برداشته شد و خطایت پاک گردید.» Review and Herald، ۴ ژوئن ۱۸۸۹.

How long in Isaiah chapter six is a symbol of 9/11 unto the Sunday law, and chapter six is a representation of 9/11. Chapters seven through nine present the message which Isaiah gave to the apostate leadership of Judah, and the illustration that takes place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand when the drunkards of Ephraim stumble. In the same vision Isaiah records:

«تا به کی» در باب ششمِ اشعیا نمادی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است، و باب ششم نمایانگر ۱۱ سپتامبر است. باب‌های هفت تا نه پیامی را ارائه می‌کنند که اشعیا به رهبریِ مرتدِ یهودا داد، و تمثیلی از آنچه در زمان مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار، هنگامی که مستانِ افرایم می‌لغزند، رخ می‌دهد. در همان رؤیا، اشعیا می‌نویسد:

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> اینک، من و فرزندانی که خداوند به من عطا کرده است، برای آیات و عجایب در اسرائیل هستیم، از جانب خداوند لشکرها، که در کوه صهیون ساکن است. اشعیا ۸:۱۸.

Isaiah and his children are signs within the enigmas found in chapters seven through nine. Chapters seven through nine are the point of reference of the entire vision, in terms of any reference to “that day” or “that time.” Verse eighteen identifies that Isaiah and his sons are signs, and the verses that surround verse eighteen identify the period of time that the signs are to be recognized.

اشعیا و فرزندانش نشانه‌هایی در دلِ معماهایی هستند که در فصل‌های هفت تا نه آمده‌اند. از نظر هرگونه اشاره به «آن روز» یا «آن زمان»، فصل‌های هفت تا نه مرجعِ تمامِ رؤیاست. آیهٔ هجده بیان می‌کند که اشعیا و پسرانش نشانه‌ها هستند، و آیاتی که پیرامون آیهٔ هجده قرار دارند دورهٔ زمانی‌ای را که باید آن نشانه‌ها شناخته شوند مشخص می‌کنند.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him.

> و بسیاری از ایشان خواهند لغزید، خواهند افتاد، شکسته خواهند شد، به دام خواهند افتاد و اسیر خواهند شد. شهادت را ببند، شریعت را در میان شاگردانم مهر کن. و منتظرِ خداوند خواهم ماند، او که روی خود را از خانهٔ یعقوب پنهان می‌دارد، و او را خواهم جست.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:15–18.

> اینک، من و فرزندانی که خداوند به من داده است، برای آیات و عجایب در اسرائیل هستیم، از جانب خداوند لشکرها که در کوه صهیون ساکن است. اشعیا ۸:۱۵-۱۸.

Those who “wait upon the Lord” are represented by Isaiah and his two sons. They are those upon whom the Lord had hid “his face,” which is an attribute that those who awaken to the demands of the Leviticus twenty-six prayer, post-July 2023. They awaken to the fact that their confession must include that the Lord had walked contrary to them, which is to say that he hid his face from them.

اشعیا و دو پسرش نمایانگر کسانی هستند که «منتظر خداوند می‌مانند». آنان همان کسانی‌اند که خداوند «روی خود» را از آنان پنهان کرده بود؛ و این ویژگیِ کسانی است که پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به مطالبات دعای لاویان ۲۶ آگاه می‌شوند. آنان به این واقعیت آگاه می‌شوند که اعترافشان باید شامل این باشد که خداوند بر خلاف آنان رفتار کرده بود؛ یعنی اینکه او روی خود را از آنان پنهان کرده بود.

To “bind up the testimony, seal the law” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand who are contrasted with “many.” “Many” are called, but few are chosen. Many are contrasted with Isaiah and his two sons, represented as the few. The “many” are the five foolish virgins and for this reason five things happen to them, they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They stumble because they have rejected the latter rain message.

«بستن شهادت و مُهر کردن شریعت» به معنای مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار است که در تقابل با «بسیاری» قرار دارند. «بسیاری» دعوت می‌شوند، اما معدودی برگزیده می‌شوند. «بسیاری» در تقابل با اشعیا و دو پسرش قرار می‌گیرند که نمایندهٔ اندک‌شماران‌اند. «بسیاری» همان پنج باکرهٔ نادان‌اند و به همین دلیل پنج چیز بر سرشان می‌آید: «می‌لغزند، می‌افتند، شکسته می‌شوند، به دام می‌افتند و گرفته می‌شوند.» آنها می‌لغزند زیرا پیام بارانِ پسین را رد کرده‌اند.

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:11–13.

> زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامش که به آن می‌توانید خستگان را آرام دهید، و این است تجدید قوّت؛ اما نخواستند گوش فرا دهند. اما کلام خداوند برای ایشان چنین شد: «فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا»، تا بروند و به پشت بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و اسیر گردند. اشعیا 28:11-13.

In the sealing time of chapter eight Isaiah describes the fall of the wicked, typified by Ahaz, and he identifies the same group in verse thirteen of chapter twenty-eight. The reason they “fall” is they reject the latter rain message which was to them “line upon line” and presented by those represented as having stammering lips. The quibbling Jews at Pentecost charged the disciples with drunkenness for they could not understand the message. In their minds it was being presented by stammering lips.

در زمان مهر کردنِ باب هشتم، اشعیا سقوط شریران را که نمونه‌اش آحاز است توصیف می‌کند و همان گروه را نیز در آیهٔ سیزدهمِ باب بیست‌وهشتم مشخص می‌کند. علتِ «سقوط»شان این است که پیامِ بارانِ پسین را که برایشان «خط بر خط» بود و از سوی کسانی که به «لب‌های لکنت‌دار» توصیف شده‌اند ارائه می‌شد، رد می‌کنند. یهودیانِ بهانه‌جو در روزِ پنطیکاست، چون پیام را درک نمی‌کردند، شاگردان را به مستی متهم کردند. در نظر آنان، این پیام از سوی لب‌های لکنت‌دار ارائه می‌شد.

In verse three of chapter seven, Isaiah the prophetic alpha to his son Shearjashub, who in turn is the omega in relation to his father, but also the alpha in the relation to his brother. As representatives of Alpha and Omega they stand where the two golden pipes from the heavenly sanctuary are creating a pool, right at the highway of Jeremiah’s old path in the field where linen gets changed from stains to pure white as the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, as well as Isaiah and Shearjashub. Once there he presents wicked and foolish king Ahaz with Moses’ old path message of Leviticus twenty-six’s “seven times,” which establishes in the same verse that a “head” is a king, or the kingdom of the king, or the capital city of a kingdom.

در آیهٔ سوم از باب هفتم، اشعیا به‌عنوان آلفای نبوی برای پسرش شئاریاشوب است؛ و او، به‌نوبهٔ خود، نسبت به پدرش امگا، اما نسبت به برادرش نیز آلفاست. آنان به‌عنوان نمایندگان آلفا و امگا در جایی می‌ایستند که دو لولهٔ زرین از قدس آسمانی حوضی پدید می‌آورند، درست بر شاهراهِ «راه کهنه»‌ی ارمیا، در مزرعه‌ای که کتان از لکه‌ها به سپیدی خالص بدل می‌شود، آنگاه که فرشتهٔ عهد پسران لاوی را، و نیز اشعیا و شئاریاشوب را، پاک می‌سازد. او چون به آنجا می‌رسد، پیام «راه کهنهٔ» موسی دربارهٔ «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش را به پادشاه شریر و نادان، آحاز، عرضه می‌کند؛ پیامی که در همان آیه نشان می‌دهد که «سر» یعنی پادشاه، یا پادشاهیِ پادشاه، یا شهرِ پایتختِ یک پادشاهی.

That key opens the light of God’s Word so that the Ukrainian War that began in 2014 could be seen as a subject of Bible prophecy that is represented as taking place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the history of the last three presidents of the United States. The latter rain message is represented by Isaiah in chapters ten and eleven, and it describes the internal and external history of the last six verses of Daniel eleven. The first verse, verse forty, is illustrated by Isaiah in chapters six through nine, and then in chapters ten and eleven the message that was unsealed in 1989’s internal and external histories are set forth. Every major element of the latter rain message is represented in the vision.

آن کلید راه را به سوی نورِ کلامِ خدا می‌گشاید تا جنگ اوکراین که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد بتواند به‌عنوان موضوعی از نبوت‌های کتاب مقدس دیده شود؛ موضوعی که به‌صورت رخ‌دادن در زمانِ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر و در بسترِ تاریخِ سه رئیس‌جمهور اخیر ایالات متحده بازنمایی شده است. پیامِ بارانِ آخر به‌وسیلهٔ اشعیا در فصل‌های ده و یازده بازنمایی شده است و تاریخِ درونی و بیرونیِ شش آیهٔ پایانیِ فصل یازدهمِ دانیال را توصیف می‌کند. آیهٔ نخست، یعنی آیهٔ چهل، توسط اشعیا در فصل‌های شش تا نه به تصویر کشیده شده است و سپس در فصل‌های ده و یازده، پیامی که در سال ۱۹۸۹ مهرش برداشته شد، در تاریخ‌های درونی و بیرونی بیان می‌شود. هر عنصرِ عمدهٔ پیامِ بارانِ آخر در آن رؤیا بازنمایی شده است.

The last verses of chapter ten identify the same prophetic history that the last verses of chapter eleven represent. Chapter ten is the external and eleven is the internal. In the book of Revelation, the seven churches are the internal and the seals are the external. In chapter ten’s final verses, the papal power is shaking its hand against Jerusalem in a parallel passage to the papal power coming to its end with none to help in verse forty-five of Daniel eleven.

آخرین آیات فصل دهم همان تاریخ نبوتی را مشخص می‌کنند که آخرین آیات فصل یازدهم نشان می‌دهند. فصل دهم جنبهٔ بیرونی است و فصل یازدهم جنبهٔ درونی. در کتاب مکاشفه، هفت کلیسا جنبهٔ درونی‌اند و مهرها جنبهٔ بیرونی. در آیات پایانی فصل دهم، قدرت پاپی دست خود را علیه اورشلیم می‌جنباند؛ این بخشی موازی با آنجاست که در آیهٔ ۴۵ از فصل یازدهم کتاب دانیال، قدرت پاپی به پایان خود می‌رسد و کسی برای یاری‌اش نیست.

> As yet shall he remain at Nob that day: he shall shake his hand against the mount of the daughter of Zion, the hill of Jerusalem. Behold, the Lord, the Lord of hosts, shall lop the bough with terror: and the high ones of stature shall be hewn down, and the haughty shall be humbled. And he shall cut down the thickets of the forest with iron, and Lebanon shall fall by a mighty one. Isaiah 10:32–34.

> در همان روز در نوب درنگ خواهد کرد؛ دست خود را بر کوهِ دخترِ صهیون، تپهٔ اورشلیم، خواهد جنباند. اینک، خداوند، ربّ‌الجنود، شاخه را با هیبت خواهد برید؛ بلندقدان به زیر افکنده خواهند شد و متکبران فروتن خواهند گردید. و پرپشت‌های جنگل را با آهن قطع خواهد کرد، و لبنان به دست نیرومندی فرو خواهد افتاد. اشعیا ۱۰:۳۲–۳۴.

The end of chapter ten is the close of human probation, and that is where the end of Daniel eleven also closes.

پایان فصل دهم، خاتمهٔ دورهٔ آزمایشِ بشر است، و باب یازدهمِ دانیال نیز در همان‌جا پایان می‌یابد.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> و خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها بر کوه مقدّسِ باشکوه برپا خواهد کرد؛ امّا به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد. و در آن زمان، میکائیل، آن سرور بزرگ که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمانی از تنگی خواهد بود، چنان‌که از زمان پدید آمدن امّتی تا همان زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان قوم تو رهایی خواهند یافت، هر که نامش در کتاب یافت شود. دانیال 11:45، 12:1.

Chapter ten begins in verse one with the “unrighteous decree” which Sister White identifies as the Sunday law.

فصل دهم در آیهٔ یک با «فرمان ناعادلانه» آغاز می‌شود که خواهر وایت آن را قانون یکشنبه می‌داند.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> وای بر آنان که احکام ناعادلانه صادر می‌کنند و قوانین ستمگرانه‌ای را که خود تجویز کرده‌اند می‌نویسند. اشعیا ۱۰:۱

Chapter ten begins at the Sunday law, which aligns with verse forty-one of Daniel chapter eleven, and it ends with a parallel to Michael standing up in the history of verse forty-five of Daniel eleven.

فصل دهم از قانون یکشنبه آغاز می‌شود که با آیهٔ چهل‌ویکمِ باب یازدهمِ دانیال منطبق است و با موازیِ برخاستنِ میکائیل در تاریخِ آیهٔ چهل‌وپنجمِ همان باب به پایان می‌رسد.

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

> یک سبتِ بت‌پرستانه برپا شده است، همان‌گونه که مجسمهٔ زرین در دشتِ دورا برپا شد. و چنان‌که نبوکدنصر، پادشاه بابل، فرمان داد که هر کس در برابر این مجسمه سر فرود نیاورد و آن را عبادت نکند کشته شود، به همین سان اعلامیه‌ای صادر خواهد شد که هر کس به نهادِ یکشنبه حرمت نگذارد با زندان و مرگ مجازات خواهد شد. بدین‌سان سبتِ خداوند پایمال می‌شود. اما خداوند اعلام کرده است: «وای بر آنان که احکامِ ناعادلانه وضع می‌کنند و ستمی را که تجویز کرده‌اند می‌نویسند» [اشعیا ۱۰:۱]. [صفنیا ۱:۱۴-۱۸؛ ۲:۱-۳، نقل شده.] انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۴، ۹۱.

In Revelation eleven’s “great earthquake,” representing the Sunday law in verse thirteen, there are three symbols of Islam connected with the “earthquake” that shakes the earth beast of Revelation thirteen, when it speaks as a dragon. In Isaiah chapter ten, the Sunday law is represented as an “unrighteous decree” that has a “woe” pronounced upon it. In Revelation eleven’s “great earthquake” from verse thirteen through to verse eighteen Islam of the third woe is identified with four symbols of Islam and the strike it makes against the United States at the Sunday law; “And the same hour was there a great earthquake,” and “the second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded” “and the nations were angry.”

در «زلزلهٔ عظیمِ» مکاشفهٔ یازده، که در آیهٔ سیزده نمایانگر قانونِ یکشنبه است، سه نماد از اسلام با آن «زلزله» مرتبط‌اند که وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزده را، وقتی مانند اژدها سخن می‌گوید، می‌لرزاند. در بابِ دهمِ اشعیا، قانونِ یکشنبه به‌صورتِ «فرمانِ ناروا»یی نمایانده شده که بر آن «وای» اعلام شده است. در «زلزلهٔ عظیمِ» مکاشفهٔ یازده، از آیهٔ سیزده تا آیهٔ هجده، اسلامِ وایِ سوم با چهار نمادِ اسلام و ضربه‌ای که در هنگامِ قانونِ یکشنبه بر ایالات متحده وارد می‌کند، مشخص می‌شود؛ «و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم روی داد»، و «وایِ دوم گذشته است؛ و اینک وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتهٔ هفتم شیپور نواخت»، «و امّت‌ها خشمگین شدند.»

Chapter ten is portraying the papal power from verse forty-one in Daniel eleven unto verse forty-five when the papacy comes to its end. Verse forty is not part of the narrative in chapter ten, for Isaiah is illustrating verse forty’s ‘hidden history’ when the latter rain message is presented to an apostate church represented by Ahaz. Chapter eleven’s conclusion is showing the deliverance from the papal power in the same history.

فصل دهم قدرت پاپی را از آیهٔ چهل‌ویک در دانیال باب یازدهم تا آیهٔ چهل‌وپنج، زمانی که دستگاه پاپی به پایان خود می‌رسد، به تصویر می‌کشد. آیهٔ چهل بخشی از روایت در فصل دهم نیست، زیرا اشعیا «تاریخِ پنهانِ» آیهٔ چهل را هنگامی که پیامِ بارانِ آخر به کلیسای مرتدی که آحاز نمایندهٔ آن است عرضه می‌شود، به تصویر می‌کشد. جمع‌بندیِ فصل یازدهم رهایی از قدرت پاپی را در همان دورهٔ تاریخی نشان می‌دهد.

> And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:15, 16.

> و خداوند زبانِ دریای مصر را بالکُل نابود خواهد کرد؛ و به بادِ نیرومندِ خود دستِ خویش را بر نهر خواهد جنباند و آن را به هفت جویبار خواهد شکافت و مردمان را خشک‌پا از آن عبور خواهد داد. و برای بازماندگانِ قومِ او که از آشور باقی خواهند ماند، شاهراهی خواهد بود؛ چنان‌که برای اسرائیل بود در روزی که از زمینِ مصر برآمد. اشعیا ۱۱:۱۵، ۱۶.

Isaiah chapter ten is the external and chapter eleven is the internal of the same history. The external and internal parallels abound in God’s Word, and these two parallel chapters represent the warning of the third angel as represented by Isaiah. The warning of the third angel has been summarized in many ways through inspiration, but a very helpful breakdown of the warning of the third angel is that it represents the events connected with the close of probation and it also emphasizes the need of personal preparation. Isaiah ten are the events, and chapter eleven in the preparation.

اشعیا فصل دهم جنبهٔ بیرونیِ همان تاریخ است و فصل یازدهم جنبهٔ درونیِ آن. موازی‌های بیرونی و درونی در کلام خدا فراوان‌اند، و این دو فصلِ موازی هشدار فرشتهٔ سوم را چنان‌که در اشعیا ارائه شده است، بازمی‌نمایند. هشدار فرشتهٔ سوم به شیوه‌های گوناگون از طریق الهام خلاصه شده، اما یک تقسیم‌بندی بسیار سودمند از آن این است که از یک سو رویدادهای مرتبط با پایان دورهٔ مهلت را بازمی‌نماید و از سوی دیگر بر ضرورت آمادگی شخصی تأکید می‌کند. اشعیا فصل دهم مربوط به رویدادهاست و فصل یازدهم مربوط به آمادگی است.

> “The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.

> رویدادهای مرتبط با پایانِ مهلت و کارِ آمادگی برای زمانِ تنگی به‌روشنی ارائه شده‌اند. اما انبوهی از مردم این حقایقِ مهم را بیش از این درک نمی‌کنند، چنان‌که گویی هرگز بر آنان آشکار نشده باشد. شیطان در کمین است تا هر تأثیری را که می‌تواند آنان را برای نجات خردمند سازد، برباید، و زمانِ تنگی آنان را ناآماده خواهد یافت.

> “When God sends to men warnings so important that they are represented as proclaimed by holy angels flying in the midst of heaven, He requires every person endowed with reasoning powers to heed the message. The fearful judgments denounced against the worship of the beast and his image (Revelation 14:9–11), should lead all to a diligent study of the prophecies to learn what the mark of the beast is, and how they are to avoid receiving it. But the masses of the people turn away their ears from hearing the truth and are turned unto fables. The apostle Paul declared, looking down to the last days: ‘The time will come when they will not endure sound doctrine.’ 2 Timothy 4:3. That time has fully come. The multitudes do not want Bible truth, because it interferes with the desires of the sinful, world-loving heart; and Satan supplies the deceptions which they love.

> هرگاه خدا به انسان‌ها هشدارهایی می‌فرستد که آن‌قدر مهم‌اند که گویی فرشتگان مقدسی که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند آن‌ها را اعلام می‌کنند، از هر کسی که از قوۀ تعقل برخوردار است می‌طلبد به این پیام گوش فرا دهد. داوری‌های هولناکی که بر ضد پرستش وحش و تمثال او اعلام شده است (مکاشفه ۱۴:۹–۱۱)، باید همه را برانگیزد تا به مطالعۀ دقیق و جدیِ نبوت‌ها بپردازند تا دریابند نشانۀ وحش چیست و چگونه باید از دریافت آن بپرهیزند. اما توده‌های مردم گوش خود را از شنیدن حقیقت برمی‌گردانند و به افسانه‌ها روی می‌آورند. رسول پولس، با نظر به روزهای آخر، اعلام کرد: "زمانی خواهد آمد که تعلیم صحیح را برنخواهند تافت." دوم تیموتائوس ۴:۳. آن زمان به‌تمامی فرا رسیده است. انبوه مردم حقیقت کتاب‌مقدس را نمی‌خواهند، زیرا با امیال دل گناه‌آلود و دنیا‌دوست‌شان تعارض دارد؛ و شیطان فریب‌هایی را که دوست می‌دارند فراهم می‌کند.

> “But God will have a people upon the earth to maintain the Bible, and the Bible only, as the standard of all doctrines and the basis of all reforms. The opinions of learned men, the deductions of science, the creeds or decisions of ecclesiastical councils, as numerous and discordant as are the churches which they represent, the voice of the majority—not one nor all of these should be regarded as evidence for or against any point of religious faith. Before accepting any doctrine or precept, we should demand a plain ‘Thus saith the Lord’ in its support.

> اما خدا بر روی زمین قومی خواهد داشت که کتاب‌مقدس، و فقط کتاب‌مقدس، را معیار همهٔ آموزه‌ها و بنیاد همهٔ اصلاحات حفظ کند. آراء عالمان، استنتاج‌های علمی، اعتقادنامه‌ها یا تصمیم‌های شوراهای کلیسایی—که به همان اندازه پرشمار و ناسازگارند که کلیساهایی که نمایندگی می‌کنند—و صدای اکثریت؛ نه هیچ‌یک و نه همهٔ اینها، نباید به‌عنوان دلیلی له یا علیه هیچ نکته‌ای از ایمان دینی به شمار آید. پیش از پذیرفتن هر آموزه یا حکمی، باید برای تأیید آن یک «چنین می‌گوید خداوند» صریح مطالبه کنیم.

> “Satan is constantly endeavoring to attract attention to man in the place of God. He leads the people to look to bishops, to pastors, to professors of theology, as their guides, instead of searching the Scriptures to learn their duty for themselves. Then, by controlling the minds of these leaders, he can influence the multitudes according to his will.” The Great Controversy, 594, 595.

> شیطان همواره می‌کوشد توجه را به انسان به جای خدا جلب کند. او مردم را وامی‌دارد که به اسقفان، به کشیشان، به استادان الهیات، به‌عنوان راهنمایان خود بنگرند، به‌جای آن‌که خودشان با جست‌وجو در کتاب مقدس وظیفهٔ خویش را بیاموزند. سپس با تحت کنترل گرفتن اذهان این رهبران، می‌تواند توده‌های مردم را مطابق ارادهٔ خود تحت تأثیر قرار دهد. مناقشهٔ بزرگ، ۵۹۴، ۵۹۵.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles