Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

کتاب دانیال - شماره یکصد و پنج

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

رد تدریجی انجیل: از ولادت مسیح تا سنگسار استفانوس

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

در مقالهٔ قبلی اشاره کردیم که الهام نشان داد یهودیان در پای صلیب «ردّ خود را نسبت به انجیل مُهر کردند» و سپس در سنگسار استفانوس بار دیگر این ردّ را تأیید کردند. چگونه ممکن است؟ البته ردّ انجیل از سوی یهودیان اهل مجادلهٔ آن دوره به‌تدریج انجام شد. آنان از همان هنگام تولد او عملاً نادیده گرفته شده بودند. از تولد مسیح تا سنگسار استفانوس، روندی از ردّ تدریجی انجیل را نشان می‌دهد.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> مردمان از آن آگاه نیستند، اما این مژده آسمان را از شادمانی لبریز می‌کند. با علاقه‌ای ژرف‌تر و لطیف‌تر، موجودات مقدس از عالم نور به سوی زمین کشیده می‌شوند. تمام جهان به سبب حضور او روشن‌تر است. بر فراز تپه‌های بیت‌لحم، انبوهی بی‌شمار از فرشتگان گرد آمده‌اند. آنان در انتظار علامتی هستند تا مژده را به جهان اعلام کنند. اگر رهبران اسرائیل به امانت خود وفادار بودند، می‌توانستند در شادیِ مژده دادنِ تولدِ عیسی شریک شوند. اما اکنون نادیده گرفته شده‌اند. اشتیاق اعصار، ۴۷.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

از ولادت عیسی تا مرگ استیفانوس، ردّ تدریجیِ انجیل از سوی اسرائیلِ باستان نمایان می‌شود. اگر ردّ یهود نسبت به مسیح را تدریجی بدانیم، می‌توان لحظهٔ «مُهر خوردنِ ردّشان» را هم نزد صلیب—آنجا که پردهٔ هیکل دریده شد—و هم هنگام مرگ استیفانوس شناسایی کرد. دریده شدن پرده نمادی بود از اینکه آنان دیگر قومِ عهدِ خدا نبودند، و هنگامی که استیفانوس سنگسار شد، او عیسی را دید که به دست راستِ خدا ایستاده است؛ که در دانیال، باب دوازده، آیهٔ یک، نمادی از پایانِ زمانِ مهلت به شمار می‌رود. ویرانیِ اورشلیم نیز نمادی از پایانِ زمانِ مهلت است.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> کیفری که قرار بود بر اورشلیم فرود آید، فقط برای مدت کوتاهی می‌توانست به تأخیر بیفتد؛ و هنگامی که چشم مسیح بر آن شهر محکوم آرام گرفت، او نه تنها ویرانی آن را دید، بلکه ویرانیِ یک جهان را. او دید که همان‌گونه که اورشلیم به نابودی سپرده شد، جهان نیز به هلاکتِ خویش سپرده خواهد شد. او کیفری را دید که بر دشمنان خدا وارد خواهد آمد. صحنه‌هایی که در هنگام ویرانی اورشلیم رخ داد، در روز بزرگ و هولناک خداوند تکرار خواهد شد، اما به گونه‌ای هراس‌انگیزتر. Review and Herald، 7 دسامبر 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

این تنها رحمت خدا بود که از نابود شدن اورشلیم در جریان مصلوب شدن جلوگیری کرد.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> مصلوب کردن مسیح به دست یهودیان، ویرانی اورشلیم را نیز در پی داشت. خونِ ریخته‌شده بر جلجتا، وزنه‌ای بود که آنان را در این جهان و جهانِ آینده به تباهی فرو برد. چنین خواهد بود در روزِ بزرگِ واپسین، آنگاه که داوری بر ردکنندگانِ فیضِ خدا فرود آید. مسیح، سنگِ لغزشِ ایشان، آنگاه برایشان همچون کوهی انتقام‌گیر آشکار خواهد شد. جلالِ چهره‌اش، که برای پارسایان حیات است، برای شریران آتشی سوزاننده خواهد بود. به سببِ محبتی رد‌شده و فیضی خوار‌شده، گناهکار هلاک خواهد شد. اشتیاق اعصار، ۶۰۰.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

جز رحمت خدا نبود که نابودی اورشلیم را در زمان صلیب به تأخیر انداخت.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> پس از آنکه خودِ مسیح حکم نابودی اورشلیم را اعلام کرده بود، نزدیک به چهل سال، خداوند داوری‌های خود را بر آن شهر و بر آن قوم به تأخیر انداخت. بردباریِ خدا نسبت به ردکنندگانِ انجیلِ او و قاتلانِ پسرش شگفت‌انگیز بود. مناقشه بزرگ، ۲۷.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

در هنگام آخرین بار که عیسی هیکل را پاک ساخت، هشدار داد که چون «رجسِ ویرانگر» که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، به‌وسیلهٔ پیروانش دیده شود، از اورشلیم بگریزند. نخستین بار که هیکل را پاک کرد، اعلام نمود که یهود خانهٔ پدرش را به غار دزدان بدل ساخته‌اند؛ اما بار آخر گفت: «اینک خانهٔ شما برای شما ویران گذاشته می‌شود.» حتی پیش از صلیب، که در آستانهٔ وقوع بود، هیکل، همان‌جا که پرده‌اش در هنگام مصلوب شدن دریده می‌شد، از پیش به‌عنوان خانهٔ یهود شناخته شده بود، نه خانهٔ خدا. خواهر وایت توضیح می‌دهد که مسیح آن اعلام را چه زمانی کرد، و با ادامهٔ شهادتش به چهل سال مهلتِ رحمتِ تمدیدشده نیز می‌پردازد.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> سخنان مسیح خطاب به کاهنان و حاکمان، «اینک خانهٔ شما برای شما متروک می‌ماند» (متی ۲۳:۳۸)، وحشت را بر دل‌هایشان افکنده بود. تظاهر به بی‌اعتنایی می‌کردند، اما پرسش دربارهٔ معنای این سخنان پیوسته در ذهنشان برمی‌خاست. گویی خطری نادیدنی آنان را تهدید می‌کرد. آیا ممکن بود که هیکلِ باشکوه، که مایهٔ فخرِ ملت بود، به زودی به تلی از ویرانه‌ها بدل شود؟ . . .

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> مسیح به شاگردان خود نشانه‌ای از ویرانی‌ای که بر اورشلیم خواهد آمد داد و به آنان گفت چگونه بگریزند: «هرگاه دیدید اورشلیم با لشکرها محاصره شده است، بدانید که ویرانیِ آن نزدیک است. آنگاه آنان که در یهودیه هستند به کوه‌ها بگریزند؛ و آنان که در میان آن‌اند بیرون روند؛ و آنان که در نواحی‌اند به آن داخل نشوند. زیرا این‌ها روزهای انتقام‌اند تا هرآنچه نوشته شده است تحقق یابد.» این هشدار داده شد تا چهل سال بعد، هنگام ویرانی اورشلیم، به آن عمل شود. مسیحیان به این هشدار گوش فرادادند، و هیچ مسیحی در سقوط شهر هلاک نشد. آرزوی اعصار، 628، 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

مسیح در سال ۳۱ مصلوب شد و نزدیک به چهل سال بعد، در سال ۷۰، اورشلیم پس از محاصره‌ای سه‌ونیم‌ساله ویران شد. چگونه ممکن است اورشلیم در سال ۳۱، هنگام صلیب، نابود شده باشد، در حالی که هنوز سه سال و نیم از دورهٔ مهلتی باقی بود که در دانیال باب نهم، آیهٔ ۲۴، به‌عنوان «هفتاد هفته» شناخته می‌شود؟ این ناسازگاری‌های ظاهری چگونه حل می‌شوند؟ ساده‌ترین راه‌حل این است که صرفاً این واقعیت را بپذیریم که وقتی به پایان دورهٔ مهلتی که با هفتاد هفته نمایانده می‌شود می‌رسیم، باید آن را به‌منزلهٔ پایانی تدریجیِ مهلت درک کرد. این سخن درست است، اما هنگام به‌کارگیری نشانه‌های راهِ آن تاریخ، هرگونه دقّت نبوی را از میان می‌برد. سعی می‌کنم توضیح دهم.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

اگر پنتیکاست نمایانگر قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع باشد که در آن گلهٔ دیگر در بابل فراخوانده می‌شود، چرا سه سال و نیم پس از پنتیکاست بود که انجیل به غیریهودیان رسید؟ آیا مرگِ مسیح یا مرگِ استفانوس نشانهٔ پایانِ مهلت برای اسرائیلِ باستان است؟ اگر ادونتیسمِ لاودیکیه در قانونِ یکشنبهٔ قریب‌الوقوع از کلیسا بودن بازمی‌ایستد، آیا ویرانیِ هیکل در سال ۷۰ نمایانگر پایانِ هیکلِ ادونتیسمِ لاودیکیه در هنگام قانونِ یکشنبه بود؟ آنچه ممکن است ناسازگاری‌های ظاهری به نظر برسد، با به‌کارگیریِ «خط بر خط» حل می‌شود، و هنگامی که این روش به کار گرفته می‌شود، گواهیِ نشانه‌های راهی که در حال شناسایی آن‌ها هستیم بسیار روشن و موجز می‌شود.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

هفته‌ای که در آن مسیح عهد را تأیید کرد، به دو دورهٔ مساویِ سه سال و نیم تقسیم می‌شود. سه سال و نیم نخست با تعمید مسیح آغاز می‌شود و با مرگ او پایان می‌یابد. تعمید نماد مرگ و رستاخیز اوست، بنابراین آغاز آن دورهٔ سه سال و نیمه با پایانش یکسان است. در آن دوره، مسیح انجیل را منحصراً به یهودیان موعظه کرد. پایان آن سه سال و نیم، آغاز سه سال و نیم بعدی را نشان می‌دهد. آغاز دورهٔ دومِ سه سال و نیم با مرگ مسیح است و پایان آن با مرگ استفان. در آن دوره، شاگردان انجیل را منحصراً به یهودیان موعظه کردند.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

آن دو دوره که خطوط نبوتیِ مجزایی هستند، باید «خط به خط» کنار هم قرار داده شوند. هم آغاز و هم انجام، نشان آلفا و امگا را دارند، زیرا تاریخ‌های آغاز و انجام یکسان‌اند. هر دو دورهٔ زمانی یکسان‌اند، و کاری که در هر دوره انجام می‌شود نیز یکسان است. مسیح که اوّل و آخر است، همچنین خالقِ همهٔ چیزهاست، و از این جهت او خالقِ حقیقت است. واژهٔ عبری «حقیقت» از سه حرف عبری ساخته شده است. حرفِ نخست، سپس سیزدهمین حرف، و سپس آخرین حرفِ الفبای عبری با هم ترکیب می‌شوند تا واژهٔ عبری «حقیقت» را بسازند.

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

هر دو دورهٔ سه سال و نیمه مسیح را به‌عنوان آغاز و انجام دارند؛ زیرا او در آغاز دورهٔ نخست، هنگام تعمیدش، و در پایان همان دوره، هنگام مرگش، حاضر است. و آغاز دورهٔ دوم با مرگ اوست و پایان آن زمانی است که او در سمت راست خدا ایستاده است. عدد سیزده نماد سرکشی است و در هر دو دوره، چه آن‌گاه که خود مسیح به‌طور حضوری انجیل را بشارت می‌داد و چه در دورهٔ دوم که شاگردانش آن را بشارت می‌دادند، یهودیان بهانه‌جو در برابر پیام انجیل سرکشی کردند.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

هر دو دوره از نظر مدت یکسان‌اند، امضای آلفا و امگا را دارند و همان پیام انجیل را معرفی می‌کنند. آن دو دوره باید به‌صورت «خط بر خط» کنار هم آورده شوند. روش «خط بر خط»، روش آزمونِ باران پسین است. این روشِ ایام آخر است، و حقایقی که در ایام آخر به‌وسیله آن روش شناسایی و تثبیت می‌شوند، همان‌هایی هستند که در هنگام مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، پسران لاوی را پالایش یا تطهیر می‌کنند.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> او معرفت را به که خواهد آموخت؟ و فهمِ تعلیم را به که خواهد فهمانید؟ به آنان که از شیر بازگرفته شده‌اند، و از پستان‌ها جدا گردیده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی، و آنجا اندکی. زیرا او با لب‌های لکنت‌دار و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به ایشان که گفت: این است آرامشی که با آن می‌توانید خسته را آرامش بخشید؛ و این است تازگی و تجدیدِ قوّت؛ امّا نخواستند بشنوند. لیکن کلامِ خداوند برای ایشان حکم بر حکم بود، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اینجا اندکی، و آنجا اندکی؛ تا بروند، و به عقب افتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و گرفته شوند. اشعیا 28‏:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

آیهٔ بعدی در اشعیا، مردان استهزاگری را که بر مردم اورشلیم حکومت می‌کنند، مخاطب قرار می‌دهد. برای آن مردان استهزاگر، «آسایش و تجدید نیرو» (باران پسین) که از «شنیدنِ» آن سر باز زدند، همان چیزی است که باعث می‌شود «بروند، به عقب بیفتند، شکسته شوند، به دام افتند و اسیر گردند.» آن آزمون از زبانی دیگر به آنان ارائه شد، زیرا ایلیا، یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر در مدارس الهیاتِ دوران خود تعلیم ندیده بودند. پیامِ بارانِ پسین که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای را می‌آزماید، همان پیامی است که از به‌کارگیریِ «خط بر خط» پدید می‌آید.

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

وقتی سه سال و نیم نخستِ آن هفته‌ای را که در آن مسیح عهد را تأیید کرد بر سه سال و نیم دوم منطبق می‌کنیم، نوری پیشگویانه می‌یابیم که هر گونه ناسازگاریِ ظاهری را که ممکن است در ذهنی پرسشگر پدید آید، روشن می‌کند. آن هفته زمانی بود که فرستادهٔ عهد می‌بایست عهد را تأیید کند، و عهدِ کتاب مقدس باید با خون تأیید شود. تعمید و مصلوب شدنِ مسیح و سنگسارِ استفان همگی با ریختنِ خون همراه‌اند. هر دو خط نمایانگرِ خونِ عهدند و همان خطوط‌اند که عهد را تأیید می‌کنند.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

وقتی «خط بر خط» کنار هم گذاشته شوند، تعمید و مصلوب شدن نخستین نشانِ راه‌اند، و مصلوب شدن و سنگسارِ استفانوس آخرین نشانِ راه. وقتی در یک خط کنار هم قرار گیرند، صلیب و برخاستنِ میکائیل در هنگام مرگِ استفانوس را به‌عنوان دو شاهد می‌یابیم که مهرِ ردّ انجیل از سوی یهودیان را گواهی می‌دهند. مرگِ مسیح همچنین مرگِ شاگرد او، استفانوس، است که وقتی آن دو خط با هم ترکیب می‌شوند، عید فصح است. سه روز بعد، مسیح به‌عنوان تقدیمهٔ نوبر قیام می‌کند.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> اما اکنون مسیح از مردگان برخاسته و نوبرِ خفتگان شده است. اول قرنتیان ۱۵:۲۰

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

میان فصح و عید نوبرها که در روز سوم است، آغاز عید فطیر قرار دارد. نان فطیر «ور» نمی‌آید، و مسیح در روز دوم قیام نکرد؛ او در روز سوم قیام کرد. مسیح و استفانوس در کاربرد «line upon line» با هم می‌میرند، اما استفانوس پس از مسیح قیام می‌کند، زیرا برای رستاخیز نوبرها ترتیبی وجود دارد.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> اما هر کس به ترتیب خود: مسیح، نخستین میوه‌ها؛ سپس آنان که از آنِ مسیح‌اند، به هنگام آمدن او. اول قرنتیان ۱۵:۲۲.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

اعیاد بهاری را نمی‌توان از هم جدا کرد، زیرا به‌طور مستقیم به یکدیگر مرتبط‌اند. از این منظر، پنطیکاست نمایانگر قانون یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد؛ زمانی که ریخته شدنِ روح‌القدس تکرار خواهد شد، و صدای دومِ کتاب مکاشفه فصل هجدهم آنگاه کسانی را که اکنون انجیل را نمی‌شناسند فرا خواهد خواند تا از بابل بیرون بیایند. واژه «بابل» از واژه «بابِل» گرفته شده است که به معنای سردرگمی است، زیرا در سقوط بابِل بود که خدا زبان‌ها را درهم آمیخت، و در پنطیکاست بود که خدا این سردرگمی زبان‌ها را معکوس کرد تا انجیل را به جهان برساند. پس پنطیکاست و قانون یکشنبه هم‌راستا هستند.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

در روز پنطیکاست عطای زبان‌ها به شاگردان داده شد، اما پیامشان در آن زمان هنوز به یهودیان محدود بود. وقتی هر دو خط کنار هم قرار داده می‌شوند، پنطیکاست در سال ۳۴ رخ می‌دهد، زمانی که استفانوس سنگسار شد و سپس انجیل به کسانی رسانده شد که اکنون انجیل را نمی‌شناسند.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

استفانوس نمایندهٔ کسانی است که گرچه با او مرده‌اند، «در هنگام آمدنِ او» رستاخیز می‌یابند. قربانیِ نوبر نمادِ رستاخیزِ مسیح در روز سوم است و همچنین نشان‌دهندهٔ آغازِ عیدِ هفته‌هاست؛ همان عیدی که عیدِ پنطیکاست نیز هست و یادبودِ دادنِ ده فرمان بر کوه سیناست.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با صلیب هم‌خوان است، زیرا افزون بر دیگر شواهد، خواهر وایت ناامیدیِ شاگردان پس از صلیب را با ناامیدیِ پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تطبیق می‌دهد. هم صلیب و هم ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پیش‌تصویرِ قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع‌اند. پنطیکاست نیز نمایانگر قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است، اما پنطیکاست پنجاه‌ودو روز پس از صلیب آمد. صلیب که فصح نمونهٔ آن بود، آغازگر سلسله‌ای از اعیاد است که راه‌های کهن اسرائیل باستان را از شبی که فرشتهٔ مرگ از مصر عبور کرد تا دادنِ شریعت، یادبود می‌کنند. گرچه این اعیاد ویژگی‌های خود را دارند، اما به‌طور جدایی‌ناپذیر به یکدیگر پیوند خورده‌اند. ازاین‌رو درست است که تمامی پنجاه‌ودو روز از فصح تا پنطیکاست را به‌منزلهٔ یک نشانۀ راه واحد به‌کار ببریم.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

به همین دلیل، صلیب، مرگ استفانوس و پنتیکاست همگی پیش‌نمونهٔ قانون یکشنبه‌ای هستند که به‌زودی می‌آید؛ زمانی که داوری اجراییِ پیش‌رونده بر بابلِ معاصر آغاز می‌شود و صدای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه شروع به فراخواندن گلهٔ دیگرِ خدا از بابل می‌کند. در همان نشانِ راه بود که داوری اجرایی بر اورشلیم فرارسید، هرچند خدا به رحمت خویش نابودی واقعیِ معبد و شهر را نزدیک به چهل سال پس از صلیب، تا سال ۷۰، به تأخیر انداخت. ویرانیِ اورشلیمِ باستانی نمایانگر آغازِ داوریِ اجراییِ پیش‌رونده‌ای است که در ایالات متحده آغاز می‌شود، زمانی که «ارتدادِ ملّی را ویرانیِ ملّی دنبال می‌کند.»

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

حقیقت بر اساس شهادت دو شاهد استوار می‌شود، و در دو دورهٔ سه‌ونیم‌ساله‌ای که مسیح پیمان را تأیید کرد، دو شاهدِ مرگ و رستاخیزی را می‌یابیم که با تاریخی پیوند دارد که قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع را مشخص می‌کند. آن قانون یکشنبه در مکاشفهٔ باب یازدهم به‌عنوان «ساعتِ زلزلهٔ عظیم» شناخته می‌شود. آن «ساعت» مستقیماً با دو شاهدی پیوند دارد که به مدت سه‌ونیم سال شهادت دادند. شهادت آنان با مرگ و رستاخیزشان به پایان می‌رسد.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

شهادت سه‌سال‌ونیمهٔ آنان، و به‌دنبال آن مرگ و رستاخیزشان، به‌وسیلهٔ مرگ و رستاخیزِ هر دو، یعنی عیسی و استفانوس، نشان داده شده است؛ زیرا بنا بر «خط بر خط»، استفانوس چنان به تصویر کشیده می‌شود که گویی با مسیح برخاسته است. در عید نخستینه‌ها، دو قربانیِ اصلی تقدیم می‌شدند.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

یکی بره‌ای بی‌عیب بود و دیگری قربانیِ جو. جو نمادِ محصولی بود که قرار بود در پی بیاید، و بره نمادِ مسیح بود. مسیح در روز سوم از مرگ برخاست، و استفان نمایندهٔ کسانی بود که پس از او می‌آیند، و جو نماد محصولی بود که قرار بود در پی بیاید. دو شاهد در مکاشفهٔ باب یازدهم سه سال و نیم شهادت دادند؛ سپس کشته شدند و سه روز و نیم بعد زنده شدند. الگوی آن دو شاهد مسیح بود، که نوبر بود، زیرا آنان نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفرند که آنان نیز نوبرند.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> و دیدم، اینک بره‌ای بر کوه صهیون ایستاده بود، و با او صد و چهل و چهار هزار نفر، که نام پدرش بر پیشانی‌هایشان نوشته شده بود. و صدایی از آسمان شنیدم، همچون صدای آب‌های بسیار و مانند صدای رعدی عظیم؛ و صدای چنگ‌نوازانی را شنیدم که با چنگ‌های خود می‌نواختند. و آنان گویی سرودی نو می‌خواندند در برابر تخت، و در حضور چهار موجود زنده و مشایخ؛ و هیچ‌کس نتوانست آن سرود را بیاموزد جز همان صد و چهل و چهار هزار نفری که از زمین بازخرید شده بودند. اینان کسانی هستند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان همانانی هستند که هر کجا بره برود، از پی او می‌روند. اینان از میان آدمیان بازخرید شدند تا نخستینه‌ها برای خدا و برای بره باشند. و در دهانشان هیچ نیرنگی یافت نشد، زیرا بی‌عیبند در حضور تخت خدا. مکاشفه ۱۴:۱-۵.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

تقدیمۀ جو در عید نخستینه‌ها نمایانگر محصولی بود که قرار بود پس از آن برسد. مرگ استفانوس در سال ۳۴ در پی مرگ مسیح در سال ۳۱ رخ داد؛ هرچند «خط بر خط»، آنان در همان نشانۀ راه درگذشتند. در ارتباط با قربانی‌های نخستینه‌ها، مسیح بره‌ای بود که ذبح شد و استفانوس به‌منزلۀ جو بود. به گفتهٔ پولس، «مسیح، نخستینهٔ آنان که خفته‌اند»، و سپس «پس از آن آنان که از آنِ مسیح‌اند در هنگام آمدنش». یکصد و چهل و چهار هزار نفر نخستینه‌ها هستند، و آنان همانانی‌اند «که هر کجا بره برود، از پی او می‌روند».

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

در «ساعتِ» «زلزلهٔ عظیمِ» باب یازدهمِ مکاشفه، دو شاهدی که سه‌ونیم سال نبوت کرده‌اند و سرانجام کشته می‌شوند و اجسادشان سه‌ونیم روز در خیابان‌ها می‌مانند، رستاخیز می‌یابند. ایشان همانانی‌اند که استفان نمایندهٔ ایشان است؛ او از نظر نبوی هم‌زمان با عیسی، و نیز پس از عیسی، رستاخیز یافت. بنابراین، پس از آن‌که به دست آن وحشِ برآمده از هاویه به قتل می‌رسند، «سه‌ونیم روز» بعد زنده می‌شوند. در همان «ساعت» که برخیزانده می‌شوند، به‌سان بیرقی به آسمان عروج می‌کنند. روند رستاخیز و عروج ایشان در کلام نبویِ خدا با دقّت ترسیم شده است، و در آن آمده است که مرگ حقیقیِ استفان نمونهٔ ایشان بوده است؛ از این‌رو نمایانگر مرگ روحانی‌ای است که بر دو شاهد محقق می‌شود آنگاه که از جنبش لائودکیاییِ فرشتهٔ سوم به جنبش فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم دگرگون می‌گردند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> یک چیز مسلم است: ادونتیست‌های روز هفتم که زیر پرچم شیطان موضع می‌گیرند، ابتدا از ایمان خود به هشدارها و توبیخ‌هایی که در شهادت‌های روح خدا آمده است دست خواهند کشید.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> دعوت به تقدیس بیشتر و خدمت مقدس‌تر مطرح شده و همچنان مطرح خواهد شد. برخی از کسانی که اکنون القاهای شیطان را بر زبان می‌آورند، به خود خواهند آمد. کسانی در مناصب مهم و مورد اعتماد هستند که حقیقتِ زمانِ حاضر را درک نمی‌کنند. باید پیام به آنان رسانده شود. اگر آن را بپذیرند، مسیح آنان را خواهد پذیرفت و آنان را همکارانِ خویش خواهد ساخت. اما اگر از شنیدن پیام سر باز زنند، زیر پرچمِ سیاهِ شاهزادهٔ تاریکی موضع خواهند گرفت.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> به من دستور داده شده که بگویم حقیقت گران‌بهای این زمان هرچه روشن‌تر بر اذهان انسانی هویدا می‌شود. در معنایی خاص، مردان و زنان باید از جسم مسیح بخورند و از خون او بنوشند. فهم و ادراک رشد خواهد کرد، زیرا حقیقت توانایی گسترش مداوم را دارد. پدیدآورندهٔ الهیِ حقیقت با کسانی که برای شناخت او پیش می‌روند، به مشارکتی هرچه نزدیک‌تر راه خواهد یافت. چون قوم خدا کلام او را چون نان آسمانی دریافت کنند، خواهند دانست که آمدنش مانند صبح مقرر است. ایشان قوت روحانی دریافت خواهند کرد، همان‌گونه که بدن هنگام خوردن غذا قوت جسمانی می‌گیرد.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> ما حتی نیمی از نقشهٔ خداوند را در بیرون آوردن بنی‌اسرائیل از بندگیِ مصر و رهبری آنان از میان بیابان به کنعان درک نمی‌کنیم.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> وقتی پرتوهای الهی تابنده از انجیل را گرد می‌آوریم، بینشی روشن‌تر نسبت به نظام دینی یهود و درکی عمیق‌تر از حقایق مهم آن خواهیم یافت. کاوش ما در حقیقت هنوز ناتمام است. ما تنها چند پرتو نور را گرد آورده‌ایم. کسانی که هر روز به مطالعه کلام نمی‌پردازند، مسائل نظام دینی یهود را حل نخواهند کرد. آنان حقایقی را که خدمت هیکل تعلیم می‌دهد، درک نخواهند کرد. کار خدا به سبب برداشت دنیوی از طرح عظیم او بازداشته می‌شود. حیات آینده معنای قوانینی را که مسیح، پوشیده در ستون ابر، به قوم خود داد، آشکار خواهد کرد. اسپالدینگ و مگان، ۳۰۵، ۳۰۶.

Back to Articles