Article

# Elijah - Number Two

ایلیا - شمارهٔ دو

Prophetic Characteristics

ویژگی‌های پیامبرانه

Author

Jeff Pippenger

Published

September 27, 2023

Formats

PDF
Word

In the previous article we identified Elijah as a symbol. In agreement with William Miller’s rules, “symbols” may have more than one meaning. Therefore, Elijah as a symbol may also represent one part of the two-fold symbol of Elijah and Moses. The two-fold symbol of Elijah and Moses runs through the entire book of Revelation, and to be uncertain about what the two-fold symbol represents is to be uncertain about the message in the book of Revelation that is unsealed just before probation closes. For this reason, we will now specifically address certain prophetic characteristics that are identified with the symbol of Elijah.

در مقالهٔ پیشین، ایلیا را به‌عنوان یک نماد شناسایی کردیم. بر اساس قواعد ویلیام میلر، «نمادها» می‌توانند بیش از یک معنا داشته باشند. بنابراین، ایلیا به‌عنوان یک نماد می‌تواند نمایندهٔ یکی از دو بخشِ نمادِ دوگانهٔ ایلیا و موسی نیز باشد. این نماد دوگانهٔ ایلیا و موسی در سراسر کتاب مکاشفه جریان دارد، و نامطمئن بودن نسبت به اینکه این نماد دوگانه چه چیزی را نمایندگی می‌کند، به معنای نامطمئن بودن نسبت به پیامی است که در کتاب مکاشفه، درست پیش از پایان مهلت، مُهر آن گشوده می‌شود. از این رو، اکنون به‌طور مشخص به برخی ویژگی‌های نبوی که با نماد ایلیا شناخته می‌شوند می‌پردازیم.

We have three primary witnesses to establish those prophetic characteristics. Those witnesses are the prophet Elijah, John the Baptist and William Miller who inspiration identifies as interchangeable symbols.

برای اثبات آن ویژگی‌های پیامبرانه، سه شاهد اصلی داریم. آن شاهدان عبارت‌اند از الیاسِ نبی، یوحنا تعمیددهنده و ویلیام میلر که بنا بر الهام، نمادهایی قابلِ جایگزینی به‌شمار می‌آیند.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برخیزانده شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، کسانی که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت آنان چنان بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌گونه‌ای نیرومند بر آنان اثر بگذارد و ماهیتِ واقعی‌شان را آشکار کند. و چون هشدارِ خطیر برای گریختن از خشمِ آینده طنین‌انداز شد، بسیاری از کسانی که به کلیساها پیوسته بودند، پیامِ شفابخش را پذیرفتند؛ پس‌رفت‌های خود را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و رنجِ عمیقِ جان، خود را در برابر خدا فروتن ساختند. و چون روحِ خدا بر آنان قرار گرفت، به طنین‌انداختنِ این ندا یاری رساندند: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرا رسیده است.» نوشته‌های نخستین، ۲۳۳.

Elijah, John the Baptist and Miller were given a specific spirit that guided and defined their work. Their testimony was “calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest” those churches’ “real character.” Whether it was in the time of Ahab, John the Baptist or William Miller the churches they were addressing all possessed a Laodicean blindness that was so deep and dark that the message needed to be as direct as laying an “ax at the root of the tree.” It included the announcement of the close of probation, which with John the Baptist’s was the warning of “the wrath” that was about “to come.” Miller’s message of proclaiming “Fear God and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,” was also a warning of the wrath to come.

به ایلیا، یحییِ تعمیددهنده و میلر روحی خاص عطا شده بود که کارشان را هدایت و تعریف می‌کرد. شهادت آنان "چنان تنظیم شده بود که کلیساها را بیدار کند و به‌نیرومندی بر آنها اثر بگذارد و آشکار سازد" "سرشتِ واقعیِ" آن کلیساها را. چه در زمان آخاب، چه در روزگار یحییِ تعمیددهنده و چه در عصر ویلیام میلر، کلیساهایی که مخاطبشان بودند همگی گرفتار کوریِ لاودیکیه‌ای بودند که چنان عمیق و تاریک بود که پیام لازم بود به صراحتِ نهادنِ "تبر بر ریشهٔ درخت" باشد. این پیام شامل اعلانِ پایانِ مهلتِ فیض نیز می‌شد که در مورد یحییِ تعمیددهنده همان هشدارِ "غضب"ی بود که "در راه" بود. پیام میلر که اعلام می‌کرد: "از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا که ساعتِ داوریِ او رسیده است"، نیز هشداری دربارهٔ غضبِ آینده بود.

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 148.

> صدای یوحنا چون شیپور برکشیده شد. مأموریت او این بود: «قوم مرا از عصیان‌شان و خاندان یعقوب را از گناهان‌شان آگاه ساز» (اشعیا ۵۸:۱). او هیچ‌گونه تحصیلاتِ بشری کسب نکرده بود. خدا و طبیعت آموزگاران او بودند. اما لازم بود کسی پیشاپیشِ مسیح راه را آماده سازد؛ کسی آن‌قدر جسور که صدای خود را همچون پیامبران روزگارِ کهن به گوش برساند و آن قومِ منحط را به توبه فراخوانَد. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۱۴۸.

Elijah commanded that his generation choose that day whether they would serve God or Baal, and that generation answered not a word, which equates to choosing Baal.

ایلیا فرمان داد که نسل او در همان روز میان خدمت به خدا یا بعل یکی را برگزینند، و آن نسل هیچ پاسخی نداد، که این به‌منزلهٔ انتخاب بعل است.

> “Never was there greater need of faithful warnings and reproofs, and close, straight dealing, than at this very time. Satan has come down with great power, knowing that his time is short. He is flooding the world with pleasing fables, and the people of God love to have smooth things spoken to them. Sin and iniquity are not abhorred. I was shown that God’s people must make more firm, determined efforts to press back the incoming darkness. The close work of the Spirit of God is needed now as never before. Stupidity must be shaken off. We must arouse from the lethargy that will prove our destruction unless we resist it. Satan has a powerful, controlling influence upon minds. Preachers and people are in danger of being found upon the side of the powers of darkness. There is no such thing now as a neutral position. We are all decidedly for the right or decidedly with the wrong. Said Christ: ‘He that is not with Me is against Me; and he that gathereth not with Me scattereth abroad.’” Testimonies, volume 3, 327.

> هرگز مانند همین زمان، نیاز به هشدارها و توبیخ‌های امینانه و برخوردی دقیق و صریح بیشتر نبوده است. شیطان با قدرتی عظیم فرود آمده است، زیرا می‌داند که وقتش کوتاه است. او جهان را با افسانه‌های دلپسند غرق می‌کند، و قوم خدا دوست دارند سخنان نرم و خوشایند به آنان گفته شود. گناه و شرارت منفور شمرده نمی‌شوند. به من نشان داده شد که قوم خدا باید تلاش‌هایی استوارتر و مصمم‌تر به کار بندند تا تاریکیِ در حال هجوم را عقب برانند. کار موشکافانهٔ روح خدا اکنون بیش از هر زمان دیگر مورد نیاز است. بلاهت باید از خود تکانده شود. باید از رخوتی که اگر در برابرش مقاومت نکنیم به هلاکت ما خواهد انجامید، بیدار شویم. شیطان نفوذی نیرومند و مسلط بر اذهان دارد. واعظان و مردم در خطر آن‌اند که در جانب قدرت‌های تاریکی قرار گیرند. اکنون چیزی به نام موضع بی‌طرف وجود ندارد. همهٔ ما یا قاطعانه جانب حق را می‌گیریم یا قاطعانه با باطل هستیم. مسیح فرمود: «هر که با من نیست بر ضد من است؛ و هر که با من جمع نمی‌کند، پراکنده می‌سازد.» شهادات، جلد ۳، صفحه ۳۲۷.

John called “the degenerate nation” of his history “a generation of vipers.” The Millerites ultimately identified the degenerate nation of their history as the daughters of Babylon. Whether Elijah, John or Miller none of the three were theologians. They were all called from the common walks of life.

یوحنا «قومِ منحطِ تاریخِ خود» را «افعی‌زادگان» نامید. پیروانِ میلر سرانجام «قومِ منحطِ تاریخِ خود» را «دخترانِ بابل» دانستند. خواه ایلیا، خواه یوحنا یا میلر، هیچ‌یک از این سه تن الهی‌دان نبودند. همهٔ آنان از میان عرصه‌های عادیِ زندگی فراخوانده شدند.

> “The truth as it is in Jesus, as it was proclaimed by Him when He was enshrouded by the pillowy cloud, is verity and truth in this our day, and will just as surely renovate the mind of the receiver as it has renovated minds in the past. Christ has declared, ‘If they hear not Moses and the Prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ (Luke 16:31).

> حقیقت، همان‌گونه که در عیسی است و او آن را زمانی که ابرِ نرم و پُرپُشت او را در بر گرفته بود اعلام کرد، در همین روزگارِ ما نیز راستی و حقیقت است و به همان یقینی ذهنِ پذیرنده را دگرگون خواهد ساخت که در گذشته اذهان را دگرگون ساخته است. مسیح فرموده است: «اگر به موسی و پیامبران گوش ندهند، حتی اگر کسی از مردگان برخیزد نیز قانع نخواهند شد.» (لوقا ۱۶:۳۱).

> “As a people, we must prepare the way of the Lord, under the overruling guidance of the Holy Spirit, for the spread of the gospel in its purity. The stream of living water is to deepen and widen in its course. In all fields, nigh and afar off, men will be called from the plow, and from the more common commercial business vocations that largely occupy the mind, and will become educated in connection with men who have had experience—men who understand the truth. Through most wonderful workings of God, mountains of difficulty will be removed and cast into the sea. Let us labor as those who have experienced the virtue of truth as it is in Jesus.

> به‌عنوان یک قوم، باید زیر هدایتِ حاکمِ روح‌القدس، راهِ خداوند را برای گسترش انجیل در پاکیِ آن آماده کنیم. نهرِ آبِ حیات در مسیرِ خود باید عمیق‌تر و پهن‌تر شود. در همهٔ عرصه‌ها، نزدیک و دور، مردمان از پشتِ گاوآهن، و نیز از پیشه‌های رایجِ بازرگانی و کسب‌وکار که عمدتاً ذهن را به خود مشغول می‌سازند، فراخوانده خواهند شد و در پیوند با مردانی که تجربه داشته‌اند—مردانی که حقیقت را می‌فهمند—تعلیم خواهند دید. از طریق شگفت‌انگیزترین کارهای خدا، کوه‌های مشکلات برداشته شده و به دریا افکنده خواهند شد. بیایید همچون آنان که فضیلتِ حقیقت را چنان‌که در عیسی است آزموده‌اند، به کار و تلاش بپردازیم.

> “There is to be, at this period, a series of events which will reveal that God is master of the situation. The truth will be proclaimed in clear, unmistakable language. Those who preach the truth will strive to demonstrate the truth by a well-ordered life and godly conversation. And as they do this, they will become powerful in advocating the truth, and in giving it the sure application that God has given it.

> قرار است در این دوره رشته‌ای از رویدادها رخ دهد که آشکار خواهد کرد که خداوند بر اوضاع مسلط است. حقیقت با زبانی روشن و بی‌ابهام اعلام خواهد شد. کسانی که حقیقت را موعظه می‌کنند خواهند کوشید حقیقت را با زندگی‌ای منظم و گفتاری خداپسندانه نشان دهند. و چون چنین کنند، در دفاع از حقیقت نیرومند خواهند شد و آن را به همان شیوه‌ی استوار به کار خواهند بست که خدا برای آن مقرر کرده است.

> “When the men, who have known and taught the truth, turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables, it is high time for those who have once been laborers in evangelistic work, but who have been drawn away into the management of restaurants, food stores, and other commercial lines of work, to come into line, study their Bibles diligently, and with the word of God in hand, dispense the Bible truth, the spiritual food, in cooperation with the heavenly angels. This work now calls loudly for workmen of divine appointment. Omnipotence will then say to the mountains of difficulty, Be thou removed and cast into the sea.” Paulson Collection, 73, 74.

> «وقتی مردانی که حقیقت را شناخته و تعلیم داده‌اند، به فهم انسانی روی می‌آورند و به ذهن‌های فریب‌خورده خوراکی از افسانه‌های ساختهٔ خود می‌خورانند، وقت آن رسیده است که آنان که زمانی در خدمت بشارتی کار می‌کردند اما به مدیریت رستوران‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی و دیگر رشته‌های بازرگانی کشیده شده‌اند، به صف بیایند، کتاب‌مقدس خود را با جدیت مطالعه کنند و با کلام خدا در دست، حقیقت کتاب‌مقدس، یعنی غذای روحانی را، با همکاری فرشتگان آسمانی، توزیع کنند. این خدمت اکنون به‌شدت خواستارِ کارگرانی است که از سوی خدا منصوب شده‌اند. آنگاه قادر مطلق به کوه‌های مشکلات خواهد گفت: کنده شو و به دریا افکنده شو.» مجموعه پالسن، ۷۳، ۷۴.

Elijah, John and Miller were and thus represent men that are called from the “more common” “vocations,” for “the men” who had formerly taught the truth ultimately “turn aside to human understanding, and mete out to deceived minds their own dish of fables.” The common men that are called will give “the sure application” of biblical prophecy as “God has given it.” Twice, in the passage Sister White identified “mountains” as “mountains of difficulty.” The work of these men included laying low “every mountain.” The work that is accomplished by the common men that were called from the plow of humble circumstances represents the work of identifying the correct biblical methodology in contrast with the dishes of human fables that is handed out by the theologians of the time.

الیاس، یوحنا و میلر کسانی بودند و بدین‌سان نمایانگر مردانی هستند که از «مشاغلِ» «معمول‌تر» فراخوانده می‌شوند، زیرا «آن مردانی» که پیش‌تر حقیقت را تعلیم داده بودند، در نهایت «به فهم انسانی رو می‌آورند و به ذهن‌های فریب‌خورده خوراکِ افسانه‌های خود را می‌دهند.» مردان معمولی‌ای که فراخوانده می‌شوند، «تطبیقِ یقینی» نبوتِ کتاب‌مقدس را چنان‌که «خدا آن را عطا کرده است» ارائه خواهند داد. در آن بخش، خواهر وایت دوبار «کوه‌ها» را «کوه‌های دشواری» شناسایی کرد. کار این مردان شامل هموار کردن «هر کوه» بود. کاری که به‌دست مردان معمولی‌ای که از پشتِ گاوآهنِ شرایط فروتنانه فراخوانده شدند انجام می‌شود، نمایانگر کارِ شناسایی روش‌شناسی درستِ کتاب‌مقدسی است، در تقابل با خوراک‌های افسانه‌های انسانی که از سوی الهی‌دانانِ آن زمان پخش می‌شود.

> “The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.

> کارِ یحییِ تعمیددهنده و کارِ کسانی که در ایامِ آخر با روح و قدرتِ ایلیا بیرون می‌روند تا مردم را از بی‌تفاوتی‌شان بیدار کنند، در بسیاری جهات یکسان است. کارِ او نمونهٔ کاری است که باید در این عصر انجام شود. مسیح بارِ دوم خواهد آمد تا جهان را به عدالت داوری کند. فرستادگانِ خدا که حاملِ آخرین پیامِ هشدار برای جهان‌اند، باید راه را برای بازگشتِ دومِ مسیح آماده کنند، چنان‌که یحیی راه را برای آمدنِ نخستینِ او آماده کرد. در این کارِ آماده‌سازی، «هر دره‌ای بلند خواهد شد، و هر کوهی پست خواهد شد؛ و آنچه کج است راست خواهد شد، و جاهای ناهموار هموار خواهد شد»، زیرا تاریخ قرار است تکرار شود، و بار دیگر «جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و همهٔ بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند چنین گفته است.» Southern Watchman, March 21, 1905.

The characteristics of the three reformers which was identified by Isaiah are that every valley shall be exalted, every mountain made low, the crooked shall be made straight and the rough places made plain. The way of the Lord that is prepared by exalting the valleys, laying low the mountains and making the crooked straight and rough places plain is the old paths.

ویژگی‌های سه مصلح که اشعیا برشمرده است این است که هر درّه‌ای بلند گردد، هر کوهی پست شود، کجی‌ها راست گردد و ناهموارها هموار شود. راهِ خداوند که با بلند کردن درّه‌ها، پست کردن کوه‌ها و راست کردن کجی‌ها و هموار کردن ناهمواری‌ها آماده می‌شود، همان راه‌های کهن است.

> The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:3–5.

> آوازِ کسی که در بیابان فریاد می‌زند: راهِ خداوند را مهیا کنید؛ در صحرا برای خدای ما شاهراهی راست بسازید. هر دره‌ای برافراشته خواهد شد، و هر کوه و تپه‌ای پست خواهد شد؛ کج‌ها راست خواهد شد، و جاهای ناهموار هموار خواهد شد. و جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا که دهانِ خداوند چنین گفته است. اشعیا ۴۰:۳-۵

When the quibbling Jews asked John the Baptist if he was the Elijah to come, he answered that he was not, but he then identified himself with the passage from Isaiah.

وقتی یهودیان اهل جدل از یوحنا تعمیددهنده پرسیدند آیا او همان ایلیا است که باید می‌آمد، او پاسخ داد که نیست، اما سپس خود را با بخشی از کتاب اشعیا منطبق دانست.

> And this is the record of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, Who art thou? And he confessed, and denied not; but confessed, I am not the Christ. And they asked him, What then? Art thou Elias? And he saith, I am not. Art thou that prophet? And he answered, No. Then said they unto him, Who art thou? that we may give an answer to them that sent us. What sayest thou of thyself? He said, I am the voice of one crying in the wilderness, Make straight the way of the Lord, as said the prophet Esaias. John 1:19–23.

> و این است شهادتِ یوحنا، هنگامی که یهودیان از اورشلیم کاهنان و لاویان را نزد او فرستادند تا از او بپرسند: «تو که هستی؟» و او اقرار کرد و انکار ننمود، بلکه اقرار کرد: «من مسیح نیستم.» از او پرسیدند: «پس چه؟ آیا تو ایلیا هستی؟» گفت: «من نیستم.» «آیا آن نبی هستی؟» پاسخ داد: «نه.» آنگاه به او گفتند: «پس تو کیستی تا برای کسانی که ما را فرستاده‌اند پاسخی بدهیم؟ دربارهٔ خود چه می‌گویی؟» گفت: «من آوازِ ندا کننده‌ای هستم در بیابان: راهِ خداوند را راست کنید، چنان‌که نبیِ اشعیا گفت.» یوحنا ۱:۱۹-۲۳.

The preparation of the “way of the Lord” identifies the methodology that the angels guided Miller to understand and employ in order to prepare the biblical understanding of the “way” that men were to walk in. Every “mountain” was to be made low, for the mountains of biblical prophecy represents truths that at first glance are apparently too difficult to understand. To understand the glorious holy mountain of Daniel chapter eleven verse forty-five that the king of the north is attempting to conquer is understood by first identifying the literal glorious holy mountain in Jerusalem which prophetically defines the spiritual glorious holy mountain. To explain the mountain that is identified as Armageddon, which means mountain of Megiddo, one must go to literal Megiddo. The prophetic difficulties that are represented as difficult are removed when the principle that the beginning of a thing illustrates the end of a thing is employed.

آماده‌سازی «راهِ خداوند» شیوه‌ای را مشخص می‌کند که فرشتگان میلر را هدایت کردند تا آن را دریابد و به کار گیرد، تا درکِ کتاب‌مقدسی از «راهی» را که انسان‌ها می‌بایست در آن گام بردارند، فراهم آورد. هر «کوهی» باید هموار می‌شد، زیرا کوه‌های نبوتِ کتاب‌مقدسی نمایانگر حقایقی‌اند که در نگاه نخست ظاهراً فهمشان بسیار دشوار است. برای فهمِ کوهِ مقدسِ پرشکوهِ دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهل‌وپنج، که پادشاهِ شمال در صددِ تسخیرِ آن است، باید نخست کوهِ مقدسِ پرشکوهِ واقعی در اورشلیم را شناسایی کرد؛ کوهی که به‌طورِ نبوی کوهِ مقدسِ پرشکوهِ روحانی را تعریف می‌کند. برای توضیحِ کوهی که «آرماگدون» نامیده می‌شود، که به معنای «کوهِ مجدو» است، باید به مجدویِ واقعی رجوع کرد. دشواری‌های نبوی که دشوار قلمداد شده‌اند، هنگامی برطرف می‌شوند که اصلِ اینکه آغازِ چیزی پایانِ آن را نشان می‌دهد، به کار گرفته شود.

The methodology represented by Isaiah and referenced by John and set forth by Miller exalts every valley. Whether it be the “valley of vision” in Isaiah twenty-two, the “valley of dead bones” in Ezekiel or the “valley of Jehoshaphat” in the book of Joel the methodology that is based upon the correct understanding of Christ’s character as represented as Palmoni the Wonderful Numberer in Millerite history, or as Alpha and Omega the wonderful linguist in our history is what exalts the prophetic truths that are represented in the “valleys” of God’s Word.

روش‌شناسی‌ای که به‌دست اشعیا نمایانده شد، یوحنا بدان اشاره کرد و میلر آن را تبیین نمود، هر دره‌ای را بلند می‌سازد. خواه «درهٔ رؤیا» در اشعیا بیست‌ودو باشد، خواه «درهٔ استخوان‌های خشک» در حزقیال، یا «درهٔ یهوشافاط» در کتاب یوئیل، آن روش‌شناسی که بر فهم درست از شخصیتِ مسیح استوار است—چنان‌که در تاریخ جنبش میلریتی به‌عنوان «پلمونی»، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، و در تاریخ ما به‌عنوان «الفا و اُمگا»، زبان‌دان شگفت‌انگیز، معرفی شده است—همان است که حقایق نبویِ نمایانده‌شده در «دره‌ها»ی کلام خدا را رفعت می‌بخشد.

The crooked things that are to be made straight and the rough places that are made plain represents the work of correcting the customs and traditions that are employed by a Laodicean priesthood to uphold their poisoned dishes of fables. The work of Elijah is specifically identified as representing the correct biblical methodology in opposition to the fables of the theologians and priests. That work is accomplished by “common men,” not by the educated priests and theologians. Within the prophetic characteristics of these three witnesses is also the simple fact that the Elijah to come will be a man.

کجی‌هایی که باید راست شوند و ناهمواری‌هایی که باید هموار شوند، بیانگرِ کارِ اصلاحِ رسوم و سنت‌هایی هستند که از سوی یک روحانیتِ لاودکیه‌ای به کار گرفته می‌شوند تا خوراک‌های زهرآلودِ افسانه‌هایشان را پایدار نگه دارند. کارِ ایلیا به‌طور مشخص به‌عنوان نمایانگرِ روشِ درستِ کتاب‌مقدسی در برابر افسانه‌های الهی‌دانان و کاهنان شناخته می‌شود. این کار را «مردمان عادی» انجام می‌دهند، نه کاهنان و الهی‌دانانِ تحصیل‌کرده. در ویژگی‌های نبویِ این سه شاهد، این حقیقتِ ساده نیز هست که ایلیایی که قرار است بیاید، مرد خواهد بود.

That observation might seem unimportant, but as the theologians of Adventism seek to uphold their fables, they have taken a passage from Sister White where she speaks in the future tense about a man that would come in the spirit and power of Elijah and they add their own fable of explanation and insist that Sister White was speaking of herself.

این نکته شاید بی‌اهمیت به نظر برسد، اما چون الهی‌دانان ادونتیسم می‌کوشند از افسانه‌های خود دفاع کنند، بخشی از نوشته‌های خواهر وایت را برگرفته‌اند که در آن به زمان آینده دربارهٔ مردی سخن می‌گوید که با روح و قدرتِ ایلیا خواهد آمد، و افسانهٔ تفسیریِ خود را بر آن می‌افزایند و اصرار می‌کنند که خواهر وایت دربارهٔ خودش سخن می‌گفته است.

> “Prophecy must be fulfilled. The Lord says: ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord.’ Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, [See appendix.] and when he appears, men may say: ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> پیشگویی باید به انجام برسد. خداوند می‌گوید: «اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناک خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد.» کسی قرار است در روح و قدرتِ ایلیا بیاید، [به پیوست مراجعه کنید.] و چون ظاهر شود، مردم ممکن است بگویند: «تو بیش از حد جدی هستی، کتاب مقدس را به شیوه درست تفسیر نمی‌کنی. بگذار به تو بگویم چگونه باید پیامت را تعلیم بدهی.»

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth. Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now.’ They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them.

> بسیارند کسانی که نمی‌توانند میان کار خدا و کار انسان تمایز قائل شوند. من حقیقت را همان‌گونه که خدا به من می‌بخشد خواهم گفت و اکنون می‌گویم: اگر همچنان عیب‌جویی کنید و روحِ اختلاف داشته باشید، هرگز حقیقت را نخواهید شناخت. عیسی به شاگردانش گفت: «هنوز سخنان بسیاری دارم که به شما بگویم، اما اکنون تحملش را ندارید.» آنان در وضعیتی نبودند که امور مقدس و جاودان را درک کنند؛ اما عیسی وعده داد که تسلی‌دهنده را بفرستد، که همه چیز را به آنان تعلیم دهد و هرآنچه او به ایشان گفته بود به یادشان بیاورد.

> “Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of heaven guide into all truth.” Testimonies to Ministers, 475, 476.

> ای برادران، نباید اتکای خود را بر انسان قرار دهیم. «از انسان، که نفسش در بینی اوست، دست بردارید؛ زیرا او چه ارزشی دارد؟» شما باید جان‌های درماندهٔ خود را به عیسی بیاویزید. شایستهٔ ما نیست که از چشمهٔ دره بنوشیم، وقتی که در کوه چشمه‌ای هست. بگذارید جویبارهای پایین را ترک کنیم؛ به چشمه‌های بلند بیاییم. اگر نکته‌ای از حقیقت هست که آن را درنمی‌یابید یا بر سر آن هم‌نظر نیستید، تحقیق کنید، آیه را با آیه بسنجید، و چاهِ حقیقت را در معدنِ کلامِ خدا ژرف فرو ببرید. باید خودتان و آراءتان را بر مذبح خدا بگذارید، تصوراتِ قبلیِ خود را کنار بگذارید، و بگذارید روحِ آسمان به تمامیِ حقیقت هدایت کند. Testimonies to Ministers، ۴۷۵، ۴۷۶.

> “Somebody is to come in the spirit and power of Elijah: These words have been mistakenly applied by some to some individual who it was thought would appear with a prophetic message subsequent to Mrs. White’s life and work. The three paragraphs comprising this article titled ‘Let heaven Guide’ are only a small portion of a talk given by Ellen White in Battle Creek, Michigan, the morning of January 29, 1890. As this was published in the the Review and Herald of February 18, 1890, it carried the title of ‘How to meet a Controverted Point of Doctrine.’ Other excerpts drawn from this article and used largely to fill out certain pages of this volume, may be found on pages 23, 104, 111, 119, 158, 278, and 386. The article has been reproduced in its entirety in Selected Messages 1:406–416, with the portion comprising the excerpt entitled ‘Let Heaven Guide’ appearing on pages 412 and 413. When the article is read in its entirety it becomes apparent that Ellen White, in this statement made just a little more than a year after the Minneapolis Conference to a group in Battle Creek, was speaking of her own ministry. Some had grown critical of her work. Note that in the paragraph preceding that which appears in this volume on page 475, Ellen White states:

> کسی باید در روح و قدرت ایلیا بیاید: برخی این سخنان را به اشتباه به فردی اطلاق کرده‌اند که گمان می‌رفت پس از زندگی و خدمت خانم وایت با پیامی نبوی ظاهر شود. سه پاراگرافی که این مقاله با عنوان «بگذار آسمان راهنمایی کند» را تشکیل می‌دهد، تنها بخش کوچکی از سخنرانی‌ای است که الن وایت صبح ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۹۰ در بتل کریک، میشیگان، ایراد کرد. چون این مطلب در شمارهٔ ۱۸ فوریهٔ ۱۸۹۰ نشریه Review and Herald منتشر شد، عنوان «چگونه با یک نکتهٔ مورد مناقشه در آموزه روبه‌رو شویم» را بر خود داشت. گزیده‌های دیگری که از این مقاله گرفته شده و عمدتاً برای تکمیل برخی صفحات این مجلد به کار رفته است، در صفحات ۲۳، ۱۰۴، ۱۱۱، ۱۱۹، ۱۵۸، ۲۷۸ و ۳۸۶ یافت می‌شوند. این مقاله به‌طور کامل در «پیام‌های برگزیده»، جلد ۱، صفحات ۴۰۶ تا ۴۱۶ بازنشر شده است و بخشی که گزیده‌ای با عنوان «بگذار آسمان راهنمایی کند» را تشکیل می‌دهد، در صفحات ۴۱۲ و ۴۱۳ آمده است. وقتی مقاله به‌طور کامل خوانده شود، آشکار می‌گردد که الن وایت در این اظهارنظر—که اندکی بیش از یک سال پس از کنفرانس مینیاپولیس برای گروهی در بتل کریک بیان شد—دربارهٔ خدمت خود سخن می‌گفت. برخی نسبت به کار او منتقد شده بودند. توجه کنید که الن وایت در پاراگرافِ پیش از آنچه در این مجلد در صفحهٔ ۴۷۵ آمده است، می‌گوید:

> “‘We should come into a position where every difference will be melted away. If I think I have light, I shall do my duty in presenting it. Suppose I consulted others concerning the message the Lord would have me give to the people, the door might be closed so that the light might not reach the ones to whom God had sent it. When Jesus rode into Jerusalem, `the whole multitude of the disciples began to rejoice and praise God with a loud voice for all the mighty works that they had seen; saying, blessed be the King that cometh in the name of the Lord: peace in heaven, and glory in the highest. And some of the Pharisees from among the multitude said unto Him, master, rebuke thy disciples. And He answered and said unto them, I tell you that, if these should hold their peace, the stones would immediately cry out’ (Luke 19:37–40).

> «باید به وضعیتی برسیم که هر اختلافی محو شود. اگر فکر کنم نوری دارم، وظیفه‌ام این است که آن را عرضه کنم. فرض کنید دربارهٔ پیامی که خداوند می‌خواهد من به مردم بدهم با دیگران مشورت کنم؛ شاید در بسته شود و نور به کسانی که خدا آن را برایشان فرستاده است نرسد. وقتی عیسی سوار وارد اورشلیم شد، «تمام جماعت شاگردان آغاز کردند به شادی کردن و برای همهٔ کارهای عظیمی که دیده بودند با صدای بلند خدا را ستودند و می‌گفتند: مبارک باد پادشاهی که به نام خداوند می‌آید! سلامتی در آسمان و جلال در اعلی! و برخی از فریسیان از میان جمعیت به او گفتند: ای استاد، شاگردانت را توبیخ کن. او پاسخ داد و به آنان گفت: به شما می‌گویم، اگر اینها خاموش بمانند، سنگ‌ها بی‌درنگ فریاد خواهند زد» (لوقا ۱۹:۳۷-۴۰).»

> “‘The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the word of God.’

> یهودیان تلاش کردند از اعلام آن پیام که در کلام خدا پیشگویی شده بود جلوگیری کنند.

> “Then she makes reference again to her own experience:

> سپس دوباره به تجربهٔ شخصی خود اشاره می‌کند:

> “‘Prophecy must be fulfilled. The Lord says, “Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord” (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, “You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way.”—Selected Messages, volume 1, 412.

> «پیشگویی باید تحقق یابد. خداوند می‌گوید: "اینک، پیش از آمدن روز بزرگ و هولناکِ خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد" (ملاکی ۴:۵). قرار است کسی در روح و قدرتِ ایلیا بیاید و هنگامی که ظاهر شود، ممکن است مردم بگویند: "تو بیش از حد جدی هستی؛ کتاب‌مقدس را به شیوهٔ درست تفسیر نمی‌کنی."» - پیام‌های برگزیده، جلد ۱، ۴۱۲.

> “That she was referring to her own experience is also made clear from the paragraph which follows, in which she declares:

> این‌که او به تجربهٔ شخصیِ خود اشاره می‌کرد، از بندِ بعدی نیز روشن می‌شود که در آن اظهار می‌کند:

> “‘I shall tell the truth as God gives it to me….’” Appendix to Testimonies to Ministers.

> «من حقیقت را چنان‌که خدا به من می‌دهد، خواهم گفت...» ضمیمهٔ «شهادت‌ها برای خادمان».

The fact that Ellen White had to address the fables of the theologians and leaders of her time period provides no evidence that she was identifying herself as the “man” that would come in the future in the spirit and power of Elijah. Where is any evidence of Ellen White’s many opponents within Adventism that attack the method of biblical application she employed? Where was she ever told “you do not interpret the Scriptures the proper way”? She clearly identifies that there would be a movement of people at the end of the world that would be empowered by the spirit and power of Elijah, and there is no legitimate way to suggest that she thought that movement of the loud cry of the third angel was happening at the time she prophesied of the future manifestation of the power of Elijah. The Laodicean Adventist theologians would have their flock believe that Sister White was “making reference” to “her own experience” as a fulfillment of the prophet Elijah that would be sent before the great and dreadful day of the Lord.

این واقعیت که الن وایت ناچار بود به افسانه‌های الهی‌دانان و رهبران زمانه‌اش پاسخ بدهد، هیچ دلیلی به دست نمی‌دهد که او خود را «مردی» معرفی می‌کرد که قرار است در آینده با روح و قدرتِ ایلیا بیاید. کجاست هرگونه شاهدی از بسیاری مخالفانِ الن وایت در درونِ ادونتیسم که روشِ کاربستِ کتاب‌مقدسِ او را مورد حمله قرار داده باشند؟ کجا هرگز به او گفته شد: «تو کتاب‌مقدس را به شیوهٔ درست تفسیر نمی‌کنی»؟ او به‌روشنی تصریح می‌کند که در پایانِ جهان جنبشی از مردم خواهد بود که با روح و قدرتِ ایلیا توان می‌یابند، و هیچ راهِ موجهی برای این ادعا وجود ندارد که او می‌پنداشت آن جنبشِ فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم در همان زمانی در حال وقوع بود که او از ظهورِ آیندهٔ قدرتِ ایلیا پیشگویی می‌کرد. الهی‌دانانِ ادونتیستِ لاودیکیه‌ای می‌خواهند پیروانِ خود را وادارند که باور کنند خواهر وایت با «اشاره» به «تجربهٔ شخصیِ خود»، آن را تحققِ پیامبرِ ایلیا می‌گرفت که قرار بود پیش از روزِ بزرگ و هولناکِ خداوند فرستاده شود.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord. Malachi 4:5.

> اینک، پیش از فرا رسیدنِ روز بزرگ و هولناکِ خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد. ملاکی ۴:۵

One prophetic characteristic of Elijah as a symbol is that he presents a biblical methodology that opposes the fables of a priesthood that dishes out fables of customs and traditions. His work of preparing the way (this is the way, walk ye in it) is accomplished with the biblical methodology that opposes the teachings of a corrupted priesthood. And according to the three witnesses of Elijah, John the Baptist and Miller; accompanied with Sister White’s testimony of the then future appearing of Elijah, he will be a man, not a woman. When the methodology of Palmoni and Alpha and Omega is correctly understood, it is recognized not simply a set of biblical rules for interpreting the Scriptures, but as a transcript of Christ’s character, which is His glory.

یکی از ویژگی‌های پیامبرانهٔ ایلیا، به‌عنوان یک نماد، این است که او روشی کتاب‌مقدسی عرضه می‌کند که با کهانتی که افسانه‌های برخاسته از رسوم و سنت‌ها را ترویج می‌کند، مخالفت می‌کند. کارِ او در آماده‌سازیِ راه (این است راه؛ در آن راه بروید) با روشی کتاب‌مقدسی انجام می‌شود که با تعالیمِ یک کهانتِ فاسد در تضاد است. و بر اساس شهادتِ سه شاهد — ایلیا، یوحنای تعمیددهنده و میلر — همراه با شهادتِ خواهر وایت دربارهٔ ظهورِ ایلیا که در آن زمان هنوز امری آینده بود، او مرد خواهد بود، نه زن. هنگامی که روشِ پالمونی و آلفا و امگا به‌درستی فهمیده شود، دریافته می‌شود که آن نه صرفاً مجموعه‌ای از قواعدِ کتاب‌مقدسی برای تفسیرِ کتاب‌مقدس است، بلکه بازتابی از شخصیتِ مسیح است که همان جلالِ اوست.

> And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:5.

> و جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و همهٔ بشر آن را با هم خواهند دید، زیرا دهانِ خداوند این را گفته است. اشعیا ۴۰:۵

Christ’s very character is represented by the methodology to be employed in understanding His Word, for He is the Word.

خودِ شخصیت مسیح در روش‌شناسی‌ای که باید برای فهم کلام او به کار گرفته شود نمایان می‌شود، زیرا او خود کلام است.

> “The law of God in the sanctuary in heaven is the great original, of which the precepts inscribed upon the tables of stone and recorded by Moses in the Pentateuch were an unerring transcript. Those who arrived at an understanding of this important point were thus led to see the sacred, unchanging character of the divine law. They saw, as never before, the force of the Saviour’s words: ‘Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in no wise pass from the law.’ Matthew 5:18. The law of God, being a revelation of His will, a transcript of His character, must forever endure, ‘as a faithful witness in heaven.’ Not one command has been annulled; not a jot or tittle has been changed. Says the psalmist: ‘Forever, O Lord, Thy word is settled in heaven.’ ‘All His commandments are sure. They stand fast for ever and ever.’ Psalm 119:89; 111:7, 8.” The Great Controversy, 434.

> شریعتِ خدا در قدسِ آسمان، اصلِ بزرگ و نخستین است؛ احکامی که بر لوح‌های سنگی نقش شده و به دست موسی در پنج‌سفرِ تورات ثبت گردیده، رونوشتِ بی‌خطای آن بود. کسانی که به درکِ این نکتهٔ مهم رسیدند، بدین‌سان رهنمون شدند تا سرشتِ مقدس و تغییرناپذیرِ شریعتِ الهی را ببینند. آنان، چنان‌که هرگز پیش‌تر ندیده بودند، قوتِ سخنانِ نجات‌دهنده را دریافتند: «تا آسمان و زمین بگذرند، یک همزه یا یک نقطه نیز از شریعت به هیچ‌وجه از میان نخواهد رفت.» متی ۵:۱۸. شریعتِ خدا، که مکاشفهٔ ارادهٔ او و رونوشتِ شخصیتِ اوست، باید تا ابد بپاید، «چون شاهدی امین در آسمان». هیچ فرمانی نسخ نشده است؛ نه همزه‌ای و نه نقطه‌ای تغییر یافته است. مزمورنویس می‌گوید: «ای خداوند، کلامِ تو تا ابد در آسمان استوار است.» «تمامی فرایضِ او یقینی است؛ آنان تا ابدالآباد برقرار می‌مانند.» مزمور ۱۱۹:۸۹؛ ۱۱۱:۷، ۸. نبرد عظیم، ۴۳۴.

Just as the ten commandments are an unchangeable transcript of Christ’s character, so too are the rules of prophetic interpretation a transcript of His character.

همان‌گونه که ده فرمان بیانی تغییرناپذیر از شخصیتِ مسیح هستند، اصولِ تفسیرِ نبوت‌ها نیز بیانی از شخصیتِ او هستند.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> ما باید خود بدانیم که مسیحیت را چه چیزی تشکیل می‌دهد، حقیقت چیست، ایمانی که پذیرفته‌ایم چیست، و قواعد کتاب‌مقدس کدام‌اند—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند. بسیارند کسانی که بی‌آنکه دلیلی داشته باشند تا ایمان‌شان را بر آن استوار کنند، و بی‌آنکه نسبت به حقیقتِ امر شواهد کافی داشته باشند، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقایدِ از پیش شکل‌گرفتهٔ خودشان هماهنگ باشد، بی‌درنگ آن را می‌پذیرند. از علت به معلول استدلال نمی‌کنند، ایمان‌شان بنیادِ اصیلی ندارد، و در زمانِ آزمون درخواهند یافت که بر ماسه بنا کرده‌اند.

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> کسی که به دانسته‌های ناقص و کنونیِ خود از کتاب مقدس قانع و آسوده می‌نشیند و می‌پندارد این برای نجات او کافی است، در فریبی مرگ‌بار آرمیده است. بسیاری هستند که به استدلال‌های کتاب‌مقدسی به‌تمامی مجهز نیستند تا بتوانند خطا را بازشناسند و همهٔ سنت و خرافه‌ای را که به‌جای حقیقت جا زده شده است محکوم کنند. شیطان اندیشه‌های خود را در پرستش خدا داخل کرده است تا سادگیِ بشارتِ مسیح را فاسد سازد. گروه بزرگی که مدعی‌اند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، نمی‌دانند ایمانِ راستینی که روزگاری به مقدسان سپرده شد چیست—«مسیح در شما، امیدِ جلال». می‌پندارند از نشانه‌های قدیم دفاع می‌کنند، اما ولرم و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که چگونه محبت و ایمانِ حقیقی را در تجربهٔ خود بتنند و از فضیلتِ واقعیِ آن برخوردار شوند. آنان پژوهشگرانِ دقیقِ کتاب مقدس نیستند، بلکه سست و بی‌اعتنا هستند. وقتی بر سر آیاتِ کتاب مقدس اختلافِ نظر پدید می‌آید، آنانی که هدفمند مطالعه نکرده‌اند و در این‌که به چه باور دارند به تصمیم نرسیده‌اند، از حقیقت منحرف می‌شوند. باید به همه ضرورتِ جست‌وجوی کوشایانه در حقیقتِ الهی را بنمایانیم تا بدانند که واقعاً می‌دانند حقیقت چیست. برخی مدعی دانش بسیارند و از وضعیت خود خرسند، در حالی که نه غیرتی برای کار دارند و نه محبتی سوزان برای خدا و برای جان‌هایی که مسیح برایشان مرد، بیش از زمانی که گویی هرگز خدا را نشناخته‌اند. کتاب مقدس را نمی‌خوانند تا لُبّ و فربهیِ آن را نصیبِ جانِ خود کنند. احساس نمی‌کنند که این صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر می‌خواهیم راهِ نجات را بفهمیم، اگر می‌خواهیم پرتوهای خورشیدِ عدالت را ببینیم، باید کتاب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوت‌های کتاب مقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر طرحِ الهیِ رستگاری می‌افشانند؛ حقایقِ عظیمی که به‌روشنی فهم نشده‌اند. مواد ۱۸۸۸، ۴۰۳.

To genuinely be a Christian means to be like Christ. The passage identifies that we “should know for ourselves what constitutes Christianity.” It says we “should know” “what is truth.” We “should know” “what is the faith that we have received.” We should know “what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” To be Christlike requires knowing what the Bible rules are that were given us from the highest authority. Without those rules we cannot be Christlike, for the rules given by the highest authority are a transcript of His character.

به‌راستی مسیحی بودن یعنی مانند مسیح بودن. این بخش بیان می‌کند که «باید خودمان بدانیم مسیحیت چیست». می‌گوید ما «باید بدانیم» «حقیقت چیست». ما «باید بدانیم» «آن ایمانی که دریافت کرده‌ایم چیست». باید بدانیم «قوانین کتاب‌مقدس کدام‌اند — قوانینی که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند». برای مسیح‌مانند بودن لازم است بدانیم قوانین کتاب‌مقدس که از سوی عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند کدام‌اند. بدون آن قوانین نمی‌توانیم مسیح‌مانند باشیم، زیرا قوانینی که از سوی عالی‌ترین مرجع داده شده‌اند ترجمانِ شخصیت او هستند.

Another characteristic of Elijah is the work of preparing the way for the messenger of the covenant. Elijah represents the work that is accomplished during a history when a former chosen people are being passed by and a new chosen people are simultaneously being chosen. The history represents a purification process that produces a people who are represented as a pure offering, in contrast with the former impure chosen people.

یکی دیگر از ویژگی‌های ایلیا، کارِ مهیا کردنِ راه برای فرستادهٔ عهد است. ایلیا نمایندهٔ کاری است که در دوره‌ای از تاریخ انجام می‌شود که در آن قومِ برگزیدهٔ پیشین کنار گذاشته می‌شود و هم‌زمان قومِ برگزیدهٔ تازه‌ای برگزیده می‌شود. این تاریخ نمایانگر فرایندِ پالایشی است که قومی پدید می‌آورد که به‌عنوان قربانیِ پاک معرفی می‌شود، در تقابل با قومِ برگزیدهٔ پیشینِ ناپاک.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> اینک، من فرستادهٔ خود را می‌فرستم، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد کرد؛ و خداوندی که او را می‌جویید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که در او خوشی می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما کیست که بتواند روز آمدنش را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالاینده است و مانند صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست، و پسران لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا برای خداوند قربانی را به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱-۴.

John the Baptist prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple. The cleansing of the temple at the beginning and ending of Christ’s ministry was a fulfillment of Malachi chapter three. John was the messenger that prepared the way for the messenger of the covenant to purify the sons of Levi.

یوحناى تعمیددهنده راه را آماده کرد تا مسیح ناگهان بیاید و هیکل خود را پاک کند. پاک‌سازی هیکل در آغاز و پایان خدمت مسیح، تحقق فصل سوم کتاب ملاکی بود. یوحنا همان پیام‌آوری بود که راه را برای پیام‌آور عهد آماده کرد تا پسران لاوی را تطهیر کند.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts. In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver.’ Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.

> در پاکسازی هیکل، عیسی مأموریت خود را به‌عنوان مسیح اعلام می‌کرد و به کار خویش وارد می‌شد. آن هیکل که برای مسکنِ حضورِ الهی برپا شده بود، مقرر بود برای اسرائیل و برای جهان درسِ عینی باشد. از ازل ارادهٔ خدا این بود که هر مخلوقی، از سرافیمِ درخشان و مقدس تا انسان، معبدی برای سکونتِ آفریدگار باشد. به سبب گناه، انسانیت از معبد بودن برای خدا بازایستاد. دلِ انسان که به‌سببِ شر تاریک و آلوده شده بود، دیگر جلالِ آن ذاتِ الهی را آشکار نمی‌کرد. اما به‌واسطهٔ تجسّدِ پسرِ خدا، مقصودِ آسمان تحقق می‌یابد. خدا در انسانیت ساکن می‌شود و از طریقِ فیضِ نجات‌بخش، دلِ انسان بار دیگر معبدِ او می‌گردد. خدا مقرر کرده بود که هیکلِ اورشلیم شهادتی پیوسته باشد بر سرنوشتِ والایی که پیشِ روی هر جان گشوده است. امّا یهودیان معنای بنایی را که بدان سخت می‌بالیدند درنیافته بودند. آنان خود را همچون معابدِ مقدس برای روحِ الهی تسلیم نکردند. صحن‌های هیکلِ اورشلیم که از غوغای دادوستدِ ناپاک پر شده بود، به‌درستی نمایانگرِ معبدِ دل بود که به حضورِ امیالِ نفسانی و افکارِ ناپاک آلوده شده است. با پاک کردن هیکل از خریداران و فروشندگانِ جهان، عیسی مأموریتِ خود را اعلام کرد تا دل را از آلودگیِ گناه—از امیالِ زمینی، شهوت‌های خودخواهانه، و عاداتِ شریرانه که جان را فاسد می‌کند—پاک سازد. «خداوندی که او را می‌طلبید، ناگهان به هیکلِ خود خواهد آمد؛ یعنی فرستادهٔ عهدی که در او مسرورید. اینک، او خواهد آمد، خداوندِ لشکرها می‌گوید. امّا چه کسی روزِ آمدنِ او را تاب خواهد آورد؟ و چون ظاهر شود، چه کسی خواهد ایستاد؟ زیرا او مانندِ آتشِ پالاینده و مانندِ صابونِ سفیدکنندگان است. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد نمود.» ملاکی ۳:۱-۳. آرزوی اعصار، ۱۶۱.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for Christ to suddenly come and cleanse His temple, and William Miller accomplished the same work of preparation for Christ to suddenly come to the Most Holy Place on October 22, 1844.

یوحنا تعمیددهنده پیام‌آوری بود که راه را برای آمدن ناگهانی مسیح و تطهیر هیکل او هموار کرد، و ویلیام میلر همان کارِ تدارک را انجام داد تا مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان وارد قدس‌الاقداس شود.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

John and Miller typified the cleansing represented by Malachi that is now being accomplished in our current history.

جان و میلر نمونهٔ آن تطهیری بودند که ملاکی به تصویر کشیده است و اکنون در تاریخ معاصر ما در حال تحقق است.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی بلند و نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین شده است» (مکاشفه ۱۸:۱، ۲). این همان پیامی است که فرشتهٔ دوم داد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ امّت‌ها را از شراب خشم زناکاری‌اش نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). آن شراب چیست؟ آموزه‌های باطل او. او به جهان سبتِ جعلی به جای سبتِ حکم چهارم داده است و همان دروغی را که شیطان نخست در عدن به حوا گفت، تکرار کرده است—جاودانگیِ طبیعیِ نفس. بسیاری خطاهای هم‌خانواده را در سراسر جهان پراکنده کرده است، «احکام انسان‌ها را به‌جای تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی ۱۵:۹).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

The two temple cleansings of Christ’s ministry, and the two temple cleansings of the Millerite history, were fulfillments of Malachi chapter three and point forward to the two temple cleansings that began on September 11, 2001 when the great buildings of New York City were thrown down by a touch of God, and the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with his glory. Among other things this disproves the dish of fables offered by Adventism’s Laodicean theologians who claim Ellen White was the Elijah prophet that would come before the great and dreadful day of the Lord. The temple cleansing that takes place when the angel of Revelation eighteen descends began eighty-six years after Ellen White was laid to rest.

دو پاکسازی هیکل در دوران خدمت مسیح و دو پاکسازی هیکل در تاریخ جنبش میلریتی تحققِ باب سومِ کتاب ملاکی بودند و به دو پاکسازی هیکل دلالت می‌کنند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شدند؛ زمانی که بناهای عظیم شهر نیویورک با لمسی از جانب خدا فروریخته شدند و فرشته نیرومندِ مکاشفه باب هجده فرود آمد تا زمین را با جلال خود روشن سازد. این امر، در کنار امور دیگر، مشتی افسانه را که الهی‌دانان لاودیکیاییِ ادونتیسم عرضه می‌کنند و مدعی‌اند الن وایت همان ایلیای نبی است که باید پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند بیاید، باطل می‌کند. پاکسازی هیکلی که هنگام نزول فرشته مکاشفه باب هجده رخ می‌دهد، هشتاد و شش سال پس از آن‌که الن وایت به خاک سپرده شد آغاز شد.

John the Baptist and his disciples, Miller and the Millerites and Future for America represent the messengers that prepare the way for the messenger of the covenant to suddenly come to His temple and cleanse it from its sacrilegious profanation.

یوحنای تعمیددهنده و شاگردانش، میلر و میلریتی‌ها، و فیوچر فور آمریکا نمایانگر پیام‌آورانی‌اند که راه را برای پیام‌آورِ عهد مهیا می‌کنند تا ناگهان به هیکلِ خود بیاید و آن را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک سازد.

Elijah as a symbol represents a man. He represents a man called from the common walk of life and not a priestly theologian. His ministry presents the correct biblical methodology, which are the rules given by the highest authority. His ministry is in confrontation with the current Laodicean priesthood’s methodology of fables, customs and traditions. He prepares the way for a cleansing process that raises up a new chosen people from the remains of a chosen people that are passed by. The cleansing process is set within the context of happening suddenly.

ایلیا به‌عنوان نماد، نمایانگر یک مرد است. او نماینده مردی است که از دل زندگی عادی فراخوانده شده، نه یک الهی‌دانِ کاهنی. خدمت او روش درستِ کتاب‌مقدسی را ارائه می‌کند؛ یعنی قواعدی که از سوی عالی‌ترین مرجع داده شده‌اند. خدمت او با روش‌شناسیِ کهنوتِ لاودکیه‌ایِ کنونی، مبتنی بر افسانه‌ها، رسوم و سنت‌ها، در تقابل است. او راه را برای فرایندِ تطهیری هموار می‌کند که از میان بازمانده‌های قومِ برگزیده‌ای که از آن چشم‌پوشی شده است، قومِ برگزیده‌ای نو را برمی‌انگیزد. این فرایندِ تطهیر در چارچوب رخدادی ناگهانی تعریف می‌شود.

Elijah also represents a ministry and a work that God specifically establishes and identifies as the exclusive ministry of God.

ایلیا همچنین نمایانگر خدمت و کاری است که خدا آن را به‌طور خاص برپا می‌کند و به‌عنوان خدمت انحصاری خود معرفی می‌کند.

We will demonstrate this in the history of the Millerites in the next article.

در مقالهٔ بعدی این را در تاریخ پیروان میلر نشان خواهیم داد.

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> و واقع شد در وقت تقدیم قربانی شامگاه که ایلیا نبی نزدیک آمد و گفت: ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی و من بندهٔ تو هستم و اینکه من همهٔ این کارها را به فرمان تو کرده‌ام. اول پادشاهان ۱۸:۳۶.

Back to Articles