Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Six

کتاب دانیال - شماره یکصد و شش

Unveiling the Judgment: From 9/11 to the Sunday Law – A Prophetic Analysis

پرده‌برداری از داوری: از یازده سپتامبر تا قانون یکشنبه - یک تحلیل پیامبرانه

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.

داوری تفتیشیِ زندگان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و داوری تنفیذی در هنگام قانون یکشنبه که به زودی خواهد آمد آغاز می‌شود. آن دو دورهٔ داوری نمایانگر خدمتِ آن پیام‌آور هستند که راه را برای سومین فرستادهٔ عهد و ایلیای سوم هموار می‌سازد؛ و این ایلیای سوم پایانِ پیام‌آوریِ الیایی است که در تاریخ جنبش میلری آغاز شد.

In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.

مسیح، در مقام تحققِ «فرستادهٔ عهد»، دو بار هیکل زمینیِ واقعی را پاکسازی کرد؛ هیکلی که نمونه‌ای از بدن او و هیکل روحانیِ او بود. هیکل زمینیِ واقعیِ او از خیمهٔ اجتماعِ بیابان آغاز شد، سپس هیکل سلیمان، بعد هیکلی که پس از هفتاد سال اسارت در بابل بازسازی شد، و همان هیکل که به‌دست هیرودیس طی چهل‌وشش سال نوسازی شد.

God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.

حضور جسمانیِ خدا خیمهٔ اجتماع و هیکلِ سلیمان را متبرک ساخت، اما هیکلی را که پس از اسارت بازسازی شد، نه؛ با این همه، همان هیکلِ نوسازی‌شده به حضور جسمانیِ مسیح متبرک گردید. در تاریخِ هیکلِ بازسازی‌شدهٔ هیرودس، مسیح برای تحقق باب سوم کتاب ملاکی دو بار هیکل را تطهیر کرد. در تطهیر نخست، مسیح هیکل را «خانهٔ پدرش» خواند، اما در آخرین تطهیر هیکل، آن را «خانهٔ یهودیان» نامید.

In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.

در تاریخِ میلری‌ها، مسیح در مدت چهل‌وشش سال، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، هیکلی روحانی بنا کرد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در تحققِ باب سومِ کتاب ملاکی، او ناگهان به هیکل خود آمد و بدین‌سان دوشیزگان نادان را پاک‌سازی کرد. سپس به‌عنوانِ فرشتهٔ سوم آمد تا دومین و نهاییِ پاک‌سازی را به انجام رساند، اما همان‌گونه که در آغازِ اسرائیلِ باستان، اسرائیلِ معاصر ایمانِ لازم برای به پایان رساندنِ کار را نداشت.

On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مسیح بازگشت تا تطهیر دوم هیکل را به انجام برساند؛ تطهیری که زمانی تحقق می‌یابد که باکره‌های نادان در هنگام قانون یکشنبهٔ در شُرفِ وقوع پاک‌سازی شوند، هنگامی که به واقعیتِ این امر بیدار می‌شوند که افزایش معرفتی را که در سال ۱۹۸۹ مُهر آن گشوده شد، درک نمی‌کنند. آن افزایش معرفت نمایانگر پیامِ بارانِ آخر است، که وقتی در چارچوبِ مَثَلِ ده باکره قرار داده شود، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. پیامِ شش آیهٔ پایانیِ بابِ یازدهمِ دانیال که در وقتِ آخر در سال ۱۹۸۹ مُهر آن گشوده شد، در آیهٔ چهل‌وچهار از آن‌ها به‌صورت «اخباری از مشرق و از شمال» نمایانده شده است.

The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).

پیامِ بارانِ آخر، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است و نیز پیامِ شرق و شمال. شرق و شمال به‌ترتیب نمایانگر اسلام و پاپیّت‌اند، و به‌عنوانِ یک پیام، نمایانگرِ همان پیامی هستند که در فاصلهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه، توسط ادونتیسمِ لاودکیه‌ای جعل می‌شود. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر اسلام (شرق) است و قانونِ یکشنبه نمایانگر نشانِ وحش (شمال) است.

The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

بستر احتضارِ ادونتیسمِ لاودیکیایی میان آن دو نشانهٔ راه نمایانده شده است، چنان‌که به‌صورت نمونه در مرگِ نبیِ نافرمان میان الاغ و شیر نشان داده شده است. بستر احتضارِ کسانی که نشانِ وحش را می‌پذیرند با «اخباری از مشرق و شمال» نمایانده می‌شود که قدرتِ پاپی را به خشم می‌آورد و آزار و جفای نهاییِ قومِ خدا را آغاز می‌کند. آن پیام از قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه در ایالاتِ متحده آغاز می‌شود؛ همان‌جا و همان‌زمان که اسلامِ وایِ سوم ناگهان ضربه می‌زند. آن حملهٔ غیرمنتظره ویرانیِ ملی به بار می‌آورد و ملت‌ها را خشمگین می‌سازد و بدین‌سان محرکِ اقتصادی و سیاسیِ لازم را فراهم می‌کند تا همهٔ ملت‌ها تحتِ لوای اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب علیه اسلام گرد هم آیند.

In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.

در تاریخی که توسط سومین ایلیا نمایندگی می‌شود، پیامی که وایِ سوم را مشخص می‌کند، اژدها، وحش و نبیِ کاذب را آگاه می‌سازد که اسلام ابزار داوری است که خدا برای کیفر دادن مردمان به سبب پرستشِ نشانِ اقتدارِ پاپی به کار می‌گیرد. همان‌گونه که در مورد سه روم، سه بابل، سه ایلیا و سه پیام‌رسانی که راه را آماده می‌کنند، وایِ سوم از طریق کاربردِ سه‌گانهٔ سه وای تثبیت می‌شود.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.

خواهر وایت کتاب «دانیال و مکاشفه» اثر اسمیت را قاطعانه تأیید کرد، به‌گونه‌ای که نشان می‌دهد هر ادونتیستِ روز هفتم باید این کتاب را داشته باشد؛ هرچند او آن را با صراحتی که من اکنون نوشتم بیان نکرد، اما این واقعیت در تأیید او نهفته است.

> “The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.

> خداوند کارگرانی را فرا می‌خواند تا وارد عرصهٔ پخش کتاب شوند تا کتاب‌هایی که نورِ حقیقتِ حاضر را در خود دارند منتشر شوند. مردم جهان باید بدانند که نشانه‌های زمانه در حال تحقق یافتن‌اند. کتاب‌هایی را که آنان را روشنگرند به دستشان برسانید. «دانیال و مکاشفه»، «مناقشهٔ عظیم»، «پدران و انبیا» و «اشتیاق اعصار» اکنون باید به جهان عرضه شوند. تعالیم والایی که در «دانیال و مکاشفه» نهفته است، به اشتیاقِ بسیار از سوی بسیاری در استرالیا مطالعه شده است. این کتاب وسیله‌ای بوده است برای رساندن نفوسِ گران‌بها به شناختِ حقیقت. هر کاری که ممکن است باید انجام شود تا «اندیشه‌ها دربارهٔ دانیال و مکاشفه» منتشر گردد. من هیچ کتاب دیگری را نمی‌شناسم که بتواند جای این کتاب را بگیرد. این دستِ یاری‌بخشِ خداست.

> “Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

> "کسانی که مدت‌ها در حقیقت بوده‌اند، به خواب رفته‌اند. آنان نیاز دارند که به‌وسیلهٔ روح‌القدس تقدیس شوند. پیام فرشتهٔ سوم باید با صدای بلند اعلام شود. مسائل عظیمی پیش روی ماست. ما وقتی برای از دست دادن نداریم. خدا نکند که اجازه دهیم امور جزئی نوری را که باید به جهان داده شود، تحت‌الشعاع قرار دهند." Manuscript Releases، جلد ۲۱، ۴۴۴.

The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.

آن کتاب، که کسانی که دیدگاه میلری‌ها دربارهٔ «دائمی» در کتاب دانیال را رد کرده بودند، آن را نیز رد کردند، به‌عنوان «دستِ یاری‌رسانِ خدا» شناخته شد. اگر مسئولیت انتشار کتاب‌های ذکرشده در نقل‌قول پیشین به قوم خدا سپرده شده باشد، این به این معناست که قوم خدا باید خودْ مالک آن کتاب باشد. آن کتاب محور حملهٔ کسانی بود که دیدگاه «جدید» دربارهٔ «دائمی» در کتاب دانیال را ترویج می‌کردند، زیرا همان کتابی بود که می‌خواستند بازنویسی کنند و دیدگاه درستِ «دائمی» را از آن حذف کنند.

When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.

وقتی خواهر وایت به دو رهبر اصلی در شورشِ «the daily» در کتاب دانیال اشاره می‌کرد، اغلب خاطرنشان می‌ساخت که آنان (پرسکات و دنیلز) توانایی «استدلال از علت به معلول» را نداشتند. به نظر می‌رسد تجدیدنظرطلبان تاریخیِ ادونتیست‌های لاودیکیه‌ای نیز همین مشکل را دارند.

The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”

رهبران برجسته‌ای که در سراسر تاریخ شورش از سال ۱۸۸۸ به بعد، در مقطعی از تجربهٔ شخصی خود، تعلیم نادرستِ «the daily» را پذیرفته بودند. شورش آنان «اثر» بود و برداشت نادرست از «the daily» «علت». تجدیدنظرطلبان ادونتیستِ لاودیکیه‌ای چنان القا می‌کنند که بی‌خبران باور کنند که همان شورشیانِ تاریخ ادونتیست، در واقع در شورش نبودند، هرچند شهادتِ بازنگری‌شدهٔ آنان هرگز به‌وسیلهٔ شهادتِ کتاب‌مقدس و روحِ نبوت تأیید نمی‌شود. چون آنان «اثر» را شورش به شمار نمی‌آورند، امکانِ جست‌وجو برای «علت» را می‌بندند.

> As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.

> چنان‌که پرنده سرگردان است و پرستو در پرواز، نفرینِ بی‌سبب نیز نخواهد آمد. امثال ۲۲:۶.

God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.

قوم خدا باید سرکشی را بشناسند و هرگاه چنین کردند، در پی علت آن برآیند. سپس باید آن علت را برطرف سازند. در قطعهٔ زیر، خواهر وایت دربارهٔ داستان عاخان توضیح می‌دهد.

> “I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.

> به من نشان داده شده که خدا در اینجا می‌نمایاند چگونه با گناه در میان کسانی که ادعا می‌کنند قوم نگاه‌دارندهٔ احکام اویند، برخورد می‌کند. کسانی که او به‌طور ویژه با توفیق دیدن جلوه‌های شگفت‌آور قدرتش سرافرازشان کرده است—چنان‌که اسرائیل باستان—و با این همه جسارت می‌کنند دستورات صریح او را نادیده بگیرند، آماج خشم او خواهند شد. او می‌خواهد به قوم خود بیاموزد که نافرمانی و گناه سخت برای او ناخوشایند است و نباید سبک انگاشته شود. او به ما نشان می‌دهد که هرگاه قومش در گناه یافت شوند، باید بی‌درنگ تدابیر قاطعی به کار بندند تا آن گناه را از خود دور سازند، تا ناخشنودی او بر همهٔ ایشان قرار نگیرد. اما اگر گناهان قوم از سوی صاحبان مسئولیت نادیده گرفته شود، ناخشنودی او بر آنان خواهد بود و قوم خدا، به‌طور جمعی، مسئول آن گناهان شناخته خواهند شد. خداوند در رفتار خود با قومش در گذشته، ضرورت پاک‌سازی کلیسا از ناراستی‌ها را نشان می‌دهد. یک گناهکار ممکن است چنان تاریکی‌ای بگستراند که نور خدا را از تمامی جماعت دریغ دارد. هنگامی که قوم درمی‌یابند که تاریکی بر آنان سایه می‌افکند و علت را نمی‌دانند، باید با جدیت خدا را بجویند، در کمال فروتنی و خاکساری، تا آن ناراستی‌هایی که روح او را محزون می‌سازد پیدا و برطرف شوند.

> “The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.

> پیشداوری‌ای که علیه ما پدید آمده، به این خاطر که ما خطاهایی را که خدا به من نشان داده است وجود دارند توبیخ کرده‌ایم، و هیاهویی که دربارهٔ خشونت و سخت‌گیری به‌پا شده، ناعادلانه‌اند. خدا به ما فرمان می‌دهد سخن بگوییم، و ما خاموش نخواهیم ماند. اگر خطاها در میان قوم او آشکار باشند و خادمان خدا نسبت به آنها بی‌اعتنا از کنارشان بگذرند، آنان عملاً گناهکار را حمایت و توجیه می‌کنند و به‌یکسان گناهکارند و به همان یقین مورد ناخشنودی خدا قرار خواهند گرفت؛ زیرا مسئول گناهان گناهکاران شناخته خواهند شد. در رؤیا موارد بسیاری به من نشان داده شده که در آنها به‌سبب کوتاهیِ خادمان او در رسیدگی به خطاها و گناهانی که در میانشان وجود داشت، ناخشنودی خدا دامنگیرشان شده است. کسانی که این خطاها را عذر آورده‌اند، از سوی مردم بسیار خوش‌خو و دوست‌داشتنی در طبع پنداشته شده‌اند، فقط بدان سبب که از انجام دادن وظیفه‌ای روشنِ کتاب‌مقدسی شانه خالی کرده‌اند. آن کار با احساساتشان سازگار نبود؛ از این رو از آن پرهیز کردند. گواهی‌ها، جلد ۳، صفحه ۲۶۵.

The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.

تاریخچه‌های رهبرانی که در ادونتیسم سر به شورش برداشته‌اند گواه آن است که یکی از مراحلی که تقریباً همواره در شورش آنان دیده می‌شود این است که آنان در مقطعی از تجربهٔ شخصی خود دیدگاه نادرستِ «دائمی» را پذیرفته‌اند. با این حال، کتابِ اسمیت، هرچند الهام‌شده نیست و برخی مشکلات عقیدتی دارد، همچنان نمای کلی بسیار خوبی از برداشتِ پیشگامان از باب‌های هشت و نهِ مکاشفه ارائه می‌دهد، جایی که تاریخ نبویِ شش شیپور نخست تبیین شده است. ما، هنگامی که بررسیِ کاربردِ سه‌گانهٔ سه «وای» را آغاز می‌کنیم، به تفسیر اسمیت در کتابش، «دانیال و مکاشفه»، ارجاع خواهیم داد.

Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.

خواهر وایت به ما می‌گوید که به ویلیام میلر در مورد کتاب مکاشفه نور عظیمی داده شده بود، اما درک او از فصل سیزدهم و فصل‌های شانزدهم تا هجدهم نادرست بود؛ زیرا در جایگاه تاریخی نادرستی قرار داشت و نمی‌توانست ببیند که سه قدرت ویرانگر وجود دارد، نه دو. نور عظیم او بر فصل‌های دوم تا نهمِ مکاشفه بود.

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> واعظان و مردم به کتاب مکاشفه همچون امری اسرارآمیز نگریسته‌اند و آن را کم‌اهمیت‌تر از دیگر بخش‌های کتاب مقدس دانسته‌اند. اما من دیدم که این کتاب به‌راستی مکاشفه‌ای است که برای منفعت ویژهٔ کسانی که در روزهای آخر خواهند زیست عطا شده است تا آنان را در تشخیص جایگاه حقیقی‌شان و وظیفه‌شان راهنمایی کند. خدا اندیشهٔ ویلیام میلر را به سوی نبوت‌ها معطوف کرد و دربارهٔ کتاب مکاشفه نوری عظیم به او بخشید. نوشته‌های اولیه، ۲۳۱.

Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.

میلر برداشت خود را از کلیساها، مهرها، شیپورها و پیاله‌ها به شرح زیر بیان کرد.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> هفت کلیسای آسیا تاریخِ کلیسای مسیح در هفت صورتِ اوست، در همهٔ پیچ‌وخم‌ها و چرخش‌هایش، در همهٔ نیک‌روزی‌ها و تنگ‌روزی‌هایش، از روزگارِ رسولان تا پایانِ جهان. هفت مُهر، تاریخی از اقداماتِ قدرت‌ها و پادشاهانِ زمین در قبالِ کلیسا، و حمایتِ خدا از قومِ خود در همان زمان است. هفت شیپور، تاریخِ هفت داوریِ ویژه و سنگینی است که بر زمین، یا پادشاهیِ روم، فرستاده شدند. و هفت پیاله، همان هفت بلای آخرند که بر رُمِ پاپی فرستاده شدند. در میانِ این‌ها رویدادهای بسیارِ دیگری نیز آمیخته‌اند که مانندِ جویبارهای فرعی درهم بافته شده‌اند و رودِ بزرگِ نبوت را پُر می‌کنند، تا آن‌که همهٔ این‌ها ما را در اقیانوسِ ابدیت به سرانجام می‌رسانند.

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> این، از نظر من، طرحِ نبوتِ یوحنا در کتاب مکاشفه است. و کسی که می‌خواهد این کتاب را بفهمد، باید از بخش‌های دیگرِ کلامِ خدا شناختی عمیق داشته باشد. نمادها و استعاره‌هایی که در این نبوت به‌کار رفته‌اند، همگی در خودِ آن توضیح داده نشده‌اند، بلکه باید در نزدِ پیامبرانِ دیگر یافت شوند و در بخش‌های دیگرِ کتابِ مقدس توضیح داده شوند. بنابراین آشکار است که خداوند چنین مقرر کرده است که برای به‌دست آوردن شناختی روشن از هر بخشی، مطالعهٔ کل لازم است. ویلیام میلر، سخنرانی‌های میلر، جلد ۲، سخنرانی ۱۲، ۱۷۸.

Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.

چنان‌که پیام‌آورِ سوم، که راه را برای فرستادهٔ عهد آماده می‌کند، نمایانگرِ تاریخِ درونیِ داوریِ کلیساست، در تقابل با ایلیای سوم ـ که در داوریِ بابلِ معاصر نمایانگرِ تاریخی بیرونی است ـ، فهمِ پیشگامان از کلیساها و مُهرها همان شهادتِ درونی-بیرونی را شناسایی کرد.

> “The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

> مهرها در باب‌های چهارم، پنجم و ششم مکاشفه به ما معرفی می‌شوند. صحنه‌هایی که تحت این مهرها عرضه شده‌اند، در باب ششم مکاشفه و آیهٔ نخست از باب هشتم به تصویر کشیده شده‌اند. این صحنه‌ها آشکارا رویدادهایی را در بر می‌گیرند که کلیسا از آغاز این دوره تا آمدن مسیح با آن‌ها پیوند دارد.

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> «در حالی که کلیساهای هفت‌گانه تاریخ درونی کلیسا را ارائه می‌کنند، مُهرهای هفت‌گانه رویدادهای بزرگ تاریخ بیرونی آن را آشکار می‌سازند.» اوریا اسمیت، مؤسسه کتاب مقدس، ص ۲۵۳.

Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.

اوریا اسمیت برداشت میلریتی‌ها از رابطهٔ درونی و بیرونی کلیساها را مشخص می‌کرد و جیمز وایت نیز نمای کلی مشابهی را در قالب تاریخ‌های موازی ارائه می‌دهد.

> “We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

> ما اکنون کلیساها، مُهرها و حیوانات، یا موجودات زنده، را تا جایی که بتوان آن‌ها را از حیث پوششِ همان دوره‌های زمانی با هم مقایسه کرد، پی گرفته‌ایم. شمار مُهرها هفت است، اما حیوانات تنها چهار تا هستند. و بد نیست در این‌جا توجه کنیم که هنگام گشوده‌شدن مُهرهای اول، دوم، سوم و چهارم، حیوانات اول، دوم، سوم و چهارم شنیده می‌شوند که می‌گویند: «بیا و ببین»؛ اما وقتی مُهرهای پنجم، ششم و هفتم گشوده می‌شود، چنین ندایی شنیده نمی‌شود. همچنین سه کلیسای آخر و سه مُهر آخر، برخلاف چهار کلیسای نخست و چهار مُهر نخست، از حیث پوششِ همان دوره‌های زمانی با یکدیگر قابل مقایسه نیستند. اما، همان‌گونه که نشان داده‌ایم، کلیساها، مُهرها و حیوانات، در پوششِ همان دوره‌های زمانی، به مدت نزدیک به ۱۸۰۰ سال با هم مطابقت دارند، تا آن‌که به اندکی بیش از نیم قرنِ زمان حاضر می‌رسیم. جیمز وایت، ریویو اند هرالد، ۱۲ فوریهٔ ۱۸۵۷.

We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.

به‌تازگی به سه تن از پیشگامان اصلی تاریخ پیروان میلر استناد کردیم. هر سه دیدگاه درستِ «دائمی» را پذیرفته بودند و همگی در چارچوب حقیقتی که میلر هدایت یافته بود تا آن را بفهمد و ارائه کند، به برداشت کلی از کلیساها، مُهرها و شیپورها پایبند بودند.

> “When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.

> «هرگاه مردانی پیدا شوند که بخواهند حتی یک میخ یا ستونی را از بنیانی که خدا به‌وسیلهٔ روح‌القدس خود استوار کرده است جابه‌جا کنند، بگذارید مردان سالخورده‌ای که پیشگامان کار ما بودند صریح سخن بگویند، و بگذارید آنان که درگذشته‌اند نیز با بازچاپ مقالاتشان در نشریات ما سخن بگویند. پرتوهای نور الهی را که خدا هنگام هدایت قوم خود، گام‌به‌گام، در راه حقیقت عطا کرده است گرد آورید. این حقیقت محکِ زمان و آزمایش را تاب خواهد آورد.» انتشار دست‌نوشته، ۷۶۰، ۱۰.

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرشته نیرومندِ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد و کارِ هدایتِ آنانی را آغاز کرد که حاضر بودند نانی را که تازه از آسمان نازل شده بود بپذیرند و بخورند، تا به «راه‌های قدیمه»‌ی باب ششمِ ارمیا بازگردند. آلفا و اُمگا به کسانی نیاز داشت که مایل بودند بکوشند تا در شمار یکصد و چهل و چهار هزار باشند، تا دریابند که آنچه در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ او را از آسمان فرود آورد، صرفاً تحققِ یک نبوتِ زمانی نبود، بلکه تحققِ نبوتِ زمانیِ وایِ دوم بود. او نیاز داشت قومش راه‌های قدیمۀ آن تاریخ را از نو کشف کنند؛ همان‌جا که او در چهل‌وشش سال، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، هیکلِ میلریتی‌ها را برپا کرده بود.

That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).

آن تاریخ با خاکروبه و سکه‌ها و جواهرات جعلی پوشیده شده بود. آن تاریخ به‌واسطۀ پیامِ بنیادیِ دروغینی که بر شن بنا شده بود، نه بر صخرۀ اعصار، مخدوش شده بود. این در تاریخِ پیروانِ میلر بود؛ همان تاریخی که، به‌توصیفِ پطرس، پیروانِ میلر «که در گذشته قومی نبودند، اما» سپس «قوم خدا» شدند و به‌عنوان «خانه‌ای روحانی، کهانتی مقدس» برپا و بنا شدند. شیرِ قبیلۀ یهودا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد و قومِ روزهای آخرِ خود را به کارِ پاک‌سازی «معبدِ» تاریخِ برپا شدنِ معبدِ میلری رهبری کرد. آن کار پیش‌تر در نبوتی به‌صورت نمونه‌وار تصویر شده بود؛ نبوتی که پیش‌گویی می‌کرد خداوند مردی به نام یوشیا را برخواهد انگیخت (که به معنای «بنیاد خدا» است).

When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.

هنگامی که یوشیا در تحققِ نبوتِ نبیِ نافرمان برانگیخته شد، او کارِ مرمتِ هیکلِ به‌هم‌ریخته را آغاز کرد. در جریان مرمت و تطهیر، «لعنتِ موسی» یافت شد و چون آن را در حضور یوشیا خواندند، به اصلاحاتِ یوشیا انجامید. ما به آن نبوت، در ارتباط با بازکشفِ «هفت زمان»، پس از یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ خواهیم پرداخت.

We will begin that study in the next article.

ما آن مطالعه را در مقاله بعدی آغاز خواهیم کرد.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> تا وقتی که کسانی که مدعی حقیقت‌اند به شیطان خدمت می‌کنند، سایهٔ دوزخی او بر دیدشان نسبت به خدا و آسمان پرده می‌افکند. آنان مانند کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. نمی‌توانند حقایق ابدی را ببینند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و باب ۴ آیات ۱۲ تا ۱۴، نمایانده شده است: «و من باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون چیست که از میان دو لولهٔ طلایی روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او پاسخ داد و به من گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> آیا در خود آستانهٔ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا بی‌حس و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای‌مان روح و دمِ خدا در قوم او دمیده می‌شد تا بر پاهای خود بایستند و زنده شوند. باید دریابیم که راه تنگ است و در تنگ. اما چون از آن درِ تنگ می‌گذریم، پهناوری‌اش بی‌کران است. Manuscript Releases، جلد ۲۰، صفحات ۲۱۶، ۲۱۷.

Back to Articles