Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-One

کتاب دانیال - شماره صد و چهل و یک

Unveiling the Prophetic Significance of the Papacy’s Return and the Eighth President

پرده‌برداری از اهمیت پیش‌گویانه بازگشت پاپاییت و هشتمین رئیس‌جمهور

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2024

Formats

PDF
Word

We are currently looking very closely at the prophetic characteristics of the history where the papacy returns to the throne of the earth as the eighth head, that is of the seven heads. We are doing so, in order to carefully identify the prophetic characteristics of the history when the eighth president, that is of the seven presidents, fulfills the formation of the image of the papal beast. We have begun our considerations of these truths with Mount Carmel and Herod’s birthday. Both sacred illustrations represent the soon-coming Sunday law in the United States, which is also represented in verse forty-one of Daniel chapter eleven.

ما در حال حاضر با دقت بسیار در حال بررسی ویژگی‌های نبویِ آن دورهٔ تاریخی هستیم که در آن پاپیّت به‌عنوان سرِ هشتم (که از همان هفت سر است) بار دیگر بر تختِ جهان می‌نشیند. این کار را می‌کنیم تا ویژگی‌های نبویِ زمانی را به‌دقت شناسایی کنیم که در آن رئیس‌جمهور هشتم (یعنی از همان هفت رئیس‌جمهور) فرایندِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحشِ پاپی را به انجام می‌رساند. بررسیِ این حقایق را با کوه کرمل و زادروز هیرودس آغاز کرده‌ایم. هر دو تمثیلِ مقدس نمایانگرِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه در ایالات متحده‌اند که در آیهٔ چهل‌ویکمِ فصلِ یازدهمِ دانیال نیز بازنمایی شده است.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> او همچنین وارد سرزمین باشکوه خواهد شد، و بسیاری از کشورها سرنگون خواهند شد؛ اما اینان از دست او رهایی خواهند یافت: یعنی ادوم، موآب و بزرگان بنی‌عمون. دانیال ۱۱:۴۱.

The counterfeit king of the north enters the glorious land in the verse. The glorious land in the history of ancient Israel was the land of Judah, and it was represented as a land flowing with milk and honey, and for this reason, among others, it was glorious. It was glorious because Christ chose its capital city Jerusalem, as the place of His temple, and the city where he chose to place His name.

در آیه، پادشاهِ جعلیِ شمال وارد سرزمینِ پرجلال می‌شود. سرزمینِ پرجلال در تاریخِ اسرائیلِ باستان، سرزمینِ یهودا بود و از آن به‌صورتِ سرزمینی که از شیر و عسل جاری است یاد می‌شد و به همین سبب، در کنارِ دلایلِ دیگر، پرجلال بود. این سرزمین پرجلال بود زیرا مسیح پایتختِ آن، اورشلیم، را به‌عنوان جایگاهِ هیکلِ خود و شهری که برگزید نامِ خود را در آن قرار دهد انتخاب کرد.

> Since the day that I brought forth my people out of the land of Egypt I chose no city among all the tribes of Israel to build an house in, that my name might be there; neither chose I any man to be a ruler over my people Israel: But I have chosen Jerusalem, that my name might be there; and have chosen David to be over my people Israel. 2 Chronicles 6:5, 6.

> از روزی که قوم خود را از سرزمین مصر بیرون آوردم، در میان همهٔ قبایل اسرائیل هیچ شهری را برنگزیدم تا در آن خانه‌ای بنا شود که نام من در آن باشد؛ و هیچ مردی را نیز برنگزیدم تا بر قوم من اسرائیل فرمانروا باشد. اما اورشلیم را برگزیده‌ام تا نام من در آن باشد؛ و داود را برگزیده‌ام تا بر قوم من اسرائیل فرمانروا باشد. دوم تواریخ ۶:۵، ۶.

The literal land of Judah was the glorious land for literal ancient Israel, and the United States is the spiritual land of Judah, the glorious land for spiritual modern Israel.

سرزمین واقعیِ یهودا، سرزمین باشکوه برای اسرائیلِ باستانیِ واقعی بود و ایالات متحده سرزمین معنویِ یهودا، سرزمین باشکوه برای اسرائیلِ معنویِ مدرن است.

> “When the land which the Lord provided as an asylum for His people, that they might worship Him according to the dictates of their own consciences, the land over which for long years the shield of Omnipotence has been spread, the land which God has favored by making it the depository of the pure religion of Christ,—when that land shall, through its legislators, abjure the principles of Protestantism, and give countenance to Romish apostasy in tampering with God’s law,—it is then that the final work of the man of sin will be revealed.” Signs of the Times, June 12, 1893.

> وقتی سرزمینی که خداوند آن را به‌منزله پناهگاهی برای قوم خود فراهم آورد تا بتوانند طبق حکم وجدان خویش او را پرستش کنند، سرزمینی که سالیان دراز سپر قادر مطلق بر آن گسترده بوده است، سرزمینی که خدا با سپردن دین ناب مسیح به آن، آن را مشمول لطف خویش ساخته است — وقتی همان سرزمین از طریق قانون‌گذارانش از اصول پروتستانیسم تبری جوید و با دست بردن در شریعت خدا به ارتداد کاتولیکی رومی اعتبار بخشد — آنگاه است که کار نهایی مرد گناه آشکار خواهد شد. Signs of the Times، 12 ژوئن 1893.

After the counterfeit king of the north conquered the king of the south (the former Soviet Union), in verse forty, in 1989, it then conquers the glorious land (the United States). In verse forty-one the word “countries” is a supplied word, and is not fully accurate, for at the Sunday law, the “many” who are overthrown are a class of people who knew the distinction between the seventh-day Sabbath and the day of the sun, before the Sunday law arrived.

پس از آن‌که پادشاه جعلی شمال در آیه چهل، در سال ۱۹۸۹، پادشاه جنوب (اتحاد جماهیر شوروی سابق) را فتح کرد، سپس سرزمین پرجلال (ایالات متحده) را فتح می‌کند. در آیه چهل‌ویک واژه «countries» واژه‌ای افزوده‌شده است و کاملاً دقیق نیست، زیرا در هنگام قانون یکشنبه، «بسیاری» که سرنگون می‌شوند طبقه‌ای از مردم‌اند که پیش از فرا رسیدن قانون یکشنبه، تفاوت میان سبت روز هفتم و روز خورشید را می‌دانستند.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> تغییرِ سبت، نشانه یا علامتِ اقتدارِ کلیسای روم است. آنان که، با درکِ الزاماتِ فرمانِ چهارم، برمی‌گزینند که به‌جای سبتِ حقیقی، سبتِ دروغین را رعایت کنند، بدین‌سان به آن قدرتی که تنها از سوی آن چنین امری فرمان داده شده است ادای احترام می‌کنند. نشانِ وحش، سبتِ پاپی است که جهان آن را به‌جای روزِ تعیین‌شده از سوی خدا پذیرفته است.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> اما زمان دریافت نشانۀ وحش، چنان‌که در نبوت تعیین شده است، هنوز فرا نرسیده است. زمان آزمایش هنوز فرا نرسیده است. در هر کلیسایی مسیحیان راستین وجود دارند؛ کلیسای کاتولیک رومی نیز از این امر مستثنا نیست. هیچ‌کس محکوم نمی‌شود مگر آنکه نور را یافته و الزام فرمان چهارم را دریافته باشد. اما هنگامی که فرمانی صادر شود که رعایت سبتِ جعلی را الزامی کند، و وقتی فریاد بلند فرشتۀ سوم مردم را از پرستشِ وحش و تمثالِ او برحذر دارد، مرز میان باطل و حق به‌روشنی ترسیم خواهد شد. آنگاه آنان که همچنان بر تعدی اصرار می‌ورزند، نشانۀ وحش را بر پیشانی‌های خود یا بر دستان خود دریافت خواهند کرد.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> «با گام‌های تند به این دوره نزدیک می‌شویم. هنگامی که کلیساهای پروتستان با قدرت دنیوی متحد شوند تا از دینی باطل پشتیبانی کنند، دینی که نیاکان‌شان به سبب مخالفت با آن سخت‌ترین آزار و اذیت‌ها را تحمل کردند، آنگاه سبتِ پاپی به‌وسیلهٔ اقتدار مشترکِ کلیسا و دولت تحمیل خواهد شد. ارتدادی ملی رخ خواهد داد که تنها به ویرانیِ ملی پایان خواهد یافت.» مدرسهٔ آموزشِ کتاب مقدس، ۲ فوریهٔ ۱۹۱۳.

The class of “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law, are those who will be held accountable to the light of the Sabbath, which is the light that is given for that time, which is a turning point, and a crisis in the history of both the church and the nations. That class is the church of Laodicean Adventism that has reached their conclusion of wandering in the wilderness of rebellion. It is there that they are spewed out of the mouth of the Lord for eternity. Laodicean Adventism are those who were called unto the light of the third angel, either at the first Kadesh in the history of 1844, unto 1863, or at the second Kadesh in the history of 2001, unto the Sunday law.

گروهِ «بسیاری» که با فرارسیدنِ قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه سرنگون می‌شوند، کسانی هستند که در برابرِ نورِ سبت پاسخ‌گو خواهند بود؛ همان نوری که برای آن زمان داده می‌شود و نقطهٔ عطف و بحرانی در تاریخِ هم کلیسا و هم ملت‌هاست. آن گروه، کلیسای ادونتیسمِ لاودیکیایی است که به پایانِ سرگردانیِ خود در بیابانِ عصیان رسیده است. همان‌جا است که تا ابد از دهانِ خداوند بیرون انداخته می‌شوند. ادونتیسمِ لاودیکیایی کسانی هستند که به نورِ فرشتهٔ سوم فراخوانده شدند، یا در نخستین قادِش در تاریخِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳، یا در دومین قادِش در تاریخِ ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> و بدو گفت: ای دوست، چگونه بی‌آنکه لباس عروسی داشته باشی، به اینجا آمدی؟ و او خاموش ماند. آنگاه پادشاه به خادمان گفت: دست‌وپایش را ببندید و او را ببرید و به تاریکیِ بیرون بیفکنید؛ در آنجا گریه و دندان‌سایی خواهد بود. زیرا دعوت‌شدگان بسیارند، اما برگزیدگان اندکند. متی ۲۲:‏۱۲–۱۴

The voice of the third angel, either in 1844, or 2001, was a call unto the wedding. The “many” that are overthrown at the Sunday law, are the “many” who rejected the wedding garment of Christ’s righteousness, and instead become part of the marriage party of the ten kings unto the whore of Rome. For that marriage, a person can keep their own garments, for all they need to take away their reproach is to be called by the surname of the whore that reigns over the ten kings.

صدای فرشتهٔ سوم، چه در سال ۱۸۴۴ و چه در ۲۰۰۱، دعوتی به عروسی بود. «بسیاری» که در قانون یکشنبه سرنگون می‌شوند، همان «بسیاری» هستند که جامهٔ عروسیِ پارساییِ مسیح را رد کردند و در عوض بخشی از جشن ازدواجِ ده پادشاه با فاحشهٔ روم می‌شوند. برای آن ازدواج، افراد می‌توانند جامه‌های خود را نگه دارند، زیرا برای زدودن ننگشان تنها کافی است که به لقبِ آن فاحشه که بر ده پادشاه سلطنت می‌کند خوانده شوند.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. Isaiah 4:1.

> و در آن روز هفت زن به یک مرد متمسک شده، خواهند گفت: نان خود خواهیم خورد و لباس خود خواهیم پوشید؛ فقط بگذار به نام تو خوانده شویم تا ننگ ما برداشته شود. اشعیا ۴:۱.

They failed the first dietary test, for they chose to eat their own bread, instead of the bread of heaven. They failed the second test where they were to glorify God by manifesting His character, but they chose instead to wear their own garments. They failed the third litmus test, for they manifested the name (character) of the beast, for they chose to reject the name (character) of Christ. The purpose that Nimrod built a city (state), and a tower (church), in the first mention of Babylon, was that he might make himself a name.

آنها در نخستین آزمون تغذیه‌ای مردود شدند، زیرا به جای نان آسمانی، نان خود را برگزیدند. آنها در آزمون دوم که باید با آشکار کردن صفات او خدا را جلال می‌دادند نیز مردود شدند، اما به جای آن پوشیدن جامه‌های خود را برگزیدند. در سومین آزمون سنگِ محک نیز مردود شدند، زیرا نام (سرشت) وحش را آشکار ساختند، چرا که بر آن شدند که نام (سرشت) مسیح را رد کنند. قصد نمرود از ساختن شهری (دولت) و برجی (کلیسا) در نخستین اشاره به بابل این بود که برای خود نامی بسازد.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> و گفتند: بیایید، برای خود شهری و برجی بسازیم که سرش به آسمان برسد؛ و برای خود نامی دست‌وپا کنیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم. پیدایش ۱۱:۴

Name is a symbol of character, and the prophetic character of the eighth beast, that is of the seven, is the twofold nature of the combination of Church (tower) and State (city). In the crisis of the last days men will separate into two classes.

نام نمادِ شخصیت است، و سرشتِ پیشگویانهٔ وحشِ هشتم، که خود از جمله آن هفت است، عبارت است از ماهیتِ دوگانهٔ ترکیبِ کلیسا (برج) و دولت (شهر). در بحرانِ آخرالایام مردم به دو گروه جدا خواهند شد.

> “There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan’s black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory.” Review and Herald, January 30, 1900.

> تنها دو گروه می‌توانند وجود داشته باشند. هر دسته به‌روشنی مُهر خورده است: یا با مُهرِ خدایِ زنده، یا با نشانِ وحش یا تصویرِ او. هر پسر و دخترِ آدم، یا مسیح یا براباس را به‌عنوان فرماندهٔ خود برمی‌گزیند. و همهٔ کسانی که خود را در صفِ نافرمانان قرار می‌دهند، زیر پرچمِ سیاهِ شیطان ایستاده‌اند و به رد کردنِ مسیح و رفتارِ اهانت‌آمیز با او متهم‌اند. آنان به مصلوب کردنِ عمدیِ خداوندِ حیات و جلال متهم‌اند. Review and Herald، ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۰۰.

One class will represent the image of the beast, and the other class will represent the image of Christ. One will be wearing Christ’s wedding garment, and the other class will be wearing “their own apparel.” One class will be eating the heavenly diet, and the other will be eating their “own bread.” The class that eats their own bread, and retains their own apparel, represent the “many” who were called by the voice of the third angel, and they are the “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law. Their attempt to redeem their lost condition when their characters are manifested at the crisis of the Sunday law is the false hope that if they can accept the name of the whore of Rome, that doing so will take away their “reproach.”

یک گروه تصویرِ وحش را نمایندگی خواهد کرد و گروهِ دیگر تصویرِ مسیح را. یکی جامهٔ عروسیِ مسیح را بر تن خواهد داشت و گروهِ دیگر "لباسِ خودشان" را خواهند پوشید. یک گروه خوراکِ آسمانی خواهد خورد و دیگری "نانِ خودشان" را خواهد خورد. آن گروهی که نانِ خودشان را می‌خورند و لباسِ خود را نگه می‌دارند، نمایندهٔ "بسیاری" هستند که با ندای فرشتهٔ سوم فراخوانده شدند، و همان "بسیاری" هستند که به‌زودی با آمدنِ قانونِ یکشنبه سرنگون می‌شوند. تلاشِ آنان برای رهایی از وضعیتِ ازدست‌رفتهٔ خود، هنگامی که سرشت‌هایشان در بحرانِ قانونِ یکشنبه آشکار می‌شود، امیدِ واهی‌ای است مبنی بر اینکه اگر بتوانند نامِ فاحشهٔ روم را بپذیرند، با این کار "ننگ"شان برداشته خواهد شد.

At that time, the few who are chosen are lifted up as the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and there is then another group in verse forty-one who then “escape” the hand of the counterfeit king of the north. The Hebrew word translated as “escape,” in verse forty-one, means to escape as if by slipperiness, and the definition conveys the idea of holding a bar of soap in the water, and due to the slipperiness of the soap, it slips out of your hand. The primary element of the definition of the word, when it is employed in the Hebrew language is that whatever it is that escapes, is something that had, prior to the escape, been under the control of whatever it escapes from.

در آن هنگام، اندکانی که برگزیده شده‌اند به‌سانِ علمِ صد و چهل و چهار هزار برافراشته می‌شوند، و سپس در آیهٔ چهل‌ویک گروه دیگری هست که آنگاه از دستِ پادشاهِ جعلیِ شمال «می‌گریزند». واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «گریختن» در آیهٔ چهل‌ویک، به معنای گریختن همچون لیز خوردن است، و تعریفْ این تصور را می‌رساند که یک قالب صابون را در آب نگه داشته‌اید و صابون به سبب لیزی‌اش از دستتان می‌لغزد. عنصر اصلیِ تعریفِ این واژه، هنگامی که در زبان عبری به کار می‌رود، این است که هرچه می‌گریزد، پیش از گریز، زیرِ کنترلِ همان چیزی بوده که از آن می‌گریزد.

In verse forty-one, the threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished.

در آیهٔ چهل‌ویک، اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و پیامبر دروغین به انجام می‌رسد.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> پروتستان‌های ایالات متحده در دراز کردن دست‌های خود از فراز شکاف برای فشردن دست روح‌گرایی پیشگام خواهند بود؛ آنان از فراز ورطه نیز دست خواهند یازید تا با قدرت رومی دست بدهند؛ و تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، این کشور در پایمال کردن حقوق وجدان پا جای پای روم خواهد گذاشت. مناقشهٔ بزرگ، ۵۸۸.

When the United States joins hands with the United Nations, and the papacy at the Sunday law, there is a group of people who have previously been in the hand of the papacy, who then “escape” from the counterfeit king of the north’s hand. Those people were previously held in the grasp of the papal power. Those people are represented at Herod’s birthday party by John the Baptist, who was then in the captivity of the Roman dungeons, awaiting death or deliverance. The class of people who escape the captivity of the papacy at the Sunday law, are represented by three tribes, and thus symbolize the threefold makeup of modern Babylon.

وقتی ایالات متحده در موضوع قانون یکشنبه با سازمان ملل متحد و دستگاه پاپی دست به دست هم می‌دهد، گروهی از مردم که پیش‌تر در چنگ دستگاه پاپی بوده‌اند، سپس از دستِ پادشاهِ تقلبیِ شمال «می‌گریزند». آن مردم پیش‌تر در چنگِ قدرتِ پاپی نگاه داشته می‌شدند. نماد این گروه در جشن تولد هیرودیس، یوحنا تعمیددهنده است؛ کسی که آن زمان در اسارتِ زندان‌های رومی بود و چشم‌به‌راهِ مرگ یا رهایی. گروه مردمی که در هنگام قانون یکشنبه از اسارتِ دستگاه پاپی می‌گریزند، با سه قبیله به تصویر کشیده می‌شوند و بدین‌سان نمادِ ترکیبِ سه‌گانهٔ بابلِ مدرن هستند.

At that very time, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls those people to flee out of Babylon, that they not partake of her judgments that are then to begin. That second voice, is the voice of Christ, but it represents the voice of the one hundred and forty-four thousand who are then proclaiming the third angels’ message with a loud voice. When those who escape the hand (a symbol of submission), they escape the hand of the counterfeit king of the north, and they then find the hand of the true king of the north.

در همان زمان، صدای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه، آن مردم را فرا می‌خواند که از بابل بگریزند تا در داوری‌های او که آنگاه آغاز می‌شود، شریک نشوند. آن صدای دوم، صدای مسیح است، اما بیانگر صدای صد و چهل و چهار هزار نفری است که در آن هنگام پیام فرشتهٔ سوم را با صدای بلند اعلام می‌کنند. آنان که از «دست» (نماد تسلیم) می‌گریزند، از دستِ پادشاهِ جعلیِ شمال می‌گریزند و سپس دستِ پادشاهِ حقیقیِ شمال را می‌یابند.

At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, and as the masculine false deity they represent the State, and the prophets of Ashtaroth represent the Church. Elijah slew the prophets of Baal, thus identifying the end of the sixth kingdom, though the religion of apostate Protestantism as represented by Salome, was still represented. Salome, Apostate Protestantism, as Salome, seduces Herod, and the ten kings agree to enter into a Church and State alliance with the eighth head, that was of the seven heads. Salome is the one who the incestuous Herod lusts after in his heart.

بر کوه کرمل پیامبران بعل کشته شدند، و چون خدای دروغینِ مذکری را نمایندگی می‌کنند، نمایندهٔ دولت‌اند، و پیامبران عشتاروت نمایندهٔ کلیسا هستند. الیاس پیامبران بعل را کشت و بدین‌سان پایان پادشاهی ششم را مشخص کرد، هرچند دینِ پروتستانیسمِ مرتد، که سالومه آن را نمایندگی می‌کرد، هنوز برقرار بود. سالومه، یعنی پروتستانیسم مرتد، در هیئت سالومه، هیرودس را می‌فریبد، و ده پادشاه موافقت می‌کنند با سرِ هشتم — که از همان هفت سر بود — وارد اتحادِ کلیسا و دولت شوند. سالومه همان کسی است که هیرودسِ مرتکبِ زنای با محارم در دل به او هوس می‌برد.

> But I say unto you, That whosoever looketh on a woman to lust after her hath committed adultery with her already in his heart. Matthew 5:28.

> اما به شما می‌گویم: هر که به زنی با هوس نگاه کند، همان‌دم در دلِ خود با او زنا کرده است. متی ۵:۲۸

Herod’s incestuous lust in his heart, joined their flesh together in his heart, and he therefore became one with Salome.

شهوتِ محارم‌آمیزِ هیرودیس در دلش، تن‌شان را در همان دل به هم پیوند زد و از این رو با سالومه یکی شد.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> بنابراین، مرد پدر و مادر خود را ترک می‌کند و به زن خود می‌پیوندد، و آن دو یک تن می‌شوند. پیدایش ۲:۲۴

At Herod’s birthday party, Herod and Salome became united, and Herod, who was typified by Ahab, is the head of the ten kings of the northern kingdom. At the soon coming Sunday law, the sixth kingdom of the earth beast ends when the horns that had become one horn representing the combination of the horns of Church and State (the image of the beast), is slain by Elijah. Salome then seduces Herod, becomes one with him, and convinces him to give half his kingdom (the world-wide State) to her mother (the world-wide Church). Salome has then taken control of Ahab and his ten tribes, for the ten kings all agree with each other.

در جشن تولد هیرودس، هیرودس و سالومه با هم متحد شدند، و هیرودس که آخاب نماد او بود، سرکردهٔ ده پادشاهِ پادشاهیِ شمالی است. در هنگام قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا می‌رسد، پادشاهیِ ششمِ وحشِ زمین پایان می‌یابد؛ هنگامی که آن شاخِ واحد ــ که از به‌هم‌پیوستنِ شاخ‌ها و نمایندهٔ ترکیبِ شاخ‌های کلیسا و دولت (صورتِ وحش) بود ــ به دستِ ایلیا کشته می‌شود. سپس سالومه هیرودس را می‌فریبد، با او یکی می‌شود، و او را متقاعد می‌کند که نیمی از پادشاهی‌اش (دولتِ سراسرِ جهان) را به مادرش (کلیسای سراسرِ جهان) بدهد. آنگاه سالومه کنترلِ آخاب و ده سبطِ او را به دست گرفته است، زیرا آن ده پادشاه همگی با یکدیگر موافق‌اند.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:12, 13.

> و آن ده شاخ که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز سلطنتی نیافته‌اند؛ اما برای یک ساعت با آن وحش همچون پادشاهان اختیار می‌یابند. این‌ها یک‌دل‌اند و قدرت و توان خود را به آن وحش خواهند سپرد. مکاشفه ۱۷:۱۲، ۱۳.

The beast they give their power and strength unto is the beast that the whore rides upon. The beast represents the character of the image, which is the combination of Church and State, with the woman (Church) in control of the relationship, for it is a Latin marriage, where the surname is the name of the wife, and where the woman rules over the man, in rebellion against the true marriage relationship.

وحشی که قدرت و نیروی خود را به او می‌سپارند همان وحشی است که فاحشه بر آن سوار است. آن وحش نمایانگر سرشتِ آن تصویر است که ترکیبی از کلیسا و دولت می‌باشد، با زنی (کلیسا) که زمام این رابطه را در دست دارد؛ زیرا این یک ازدواج لاتینی است که در آن نام خانوادگی همان نامِ زن است و زن بر مرد حکم می‌راند، در سرکشی علیه رابطهٔ حقیقی ازدواج.

> Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee. Genesis 3:16.

> به زن گفت: رنج تو و آبستنی‌ات را بسیار افزون می‌کنم؛ با رنج، فرزندان خواهی زایید؛ و اشتیاقت به سوی شوهرت خواهد بود و او بر تو حکومت خواهد کرد. پیدایش ۳:۱۶.

The ten kings are of one mind, and one heart.

ده پادشاه هم‌نظر و یکدل‌اند.

> “Revelation 17:13–14 quoted. ‘These have one mind.’ There will be a universal bond of union, one great harmony, a confederacy of Satan’s forces. ‘And shall give their power and strength unto the beast.’ Thus is manifested the same arbitrary, oppressive power against religious liberty, freedom to worship God according to the dictates of conscience, as was manifested by the papacy, when in the past it persecuted those who dared to refuse to conform with the religious rites and ceremonies of Romanism.

> مکاشفه ۱۷:۱۳-۱۴ نقل شده است. «این‌ها یک فکر دارند.» پیوندی جهانیِ اتحاد پدید خواهد آمد؛ هماهنگی‌ای عظیم؛ ائتلافی از نیروهای شیطان. «و قدرت و قوت خود را به وحش خواهند داد.» بدین‌سان همان قدرتِ خودسرانه و ستمگرِ معارضِ آزادی دینی—یعنی آزادیِ پرستش خدا مطابق حکم وجدان—آشکار می‌گردد؛ همان‌گونه که در نهاد پاپی نمود یافت، آنگاه که در گذشته کسانی را که جرأت می‌کردند از همنوایی با آیین‌ها و مراسم مذهبیِ رومی سر باز زنند، مورد آزار و پیگرد قرار می‌داد.

> “In the warfare to be waged in the last days there will be united, in opposition to God’s people, all the corrupt powers that have apostatized from allegiance to the law of Jehovah. In this warfare the Sabbath of the fourth commandment will be the great point at issue; for in the Sabbath commandment the great Law-giver identifies Himself as the Creator of the heavens and the earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

> در نبردی که در روزهای آخر درخواهد گرفت، همهٔ قدرت‌های فاسدی که از وفاداری به شریعت یهوه روی‌گردان شده‌اند، در مخالفت با قوم خدا متحد خواهند شد. در این نبرد، سبتِ فرمان چهارم مسئلهٔ بزرگِ مورد اختلاف خواهد بود؛ زیرا در فرمان سبت، شارعِ بزرگ خود را به‌عنوان آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین معرفی می‌کند. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، ص ۹۸۳.

The ten kings, whose leader is Ahab, or Herod, have been seduced by Salome, the daughter of Herodias. The United Nations, who at the Sunday law is seduced by Salome, the false religion of apostate Protestantism, and who was formerly the sixth kingdom of Bible prophecy, takes control of the kingdom of ten kings, who all agree to give half their kingdom unto the religion of Catholicism. They make this unanimous decision, for all the kings were seduced by Salome’s seductive dance. They agree to place their united strength into the work of killing those represented by John the Baptist.

ده پادشاه، که رهبرشان آخاب یا هیرودیس است، به دست سالومه، دختر هیرودیاس، فریفته شده‌اند. سازمان ملل متحد، که در هنگام قانون یکشنبه به دست سالومه—همان دین دروغینِ پروتستانتیسمِ مرتد—فریفته می‌شود و پیش‌تر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس بود، کنترلِ قلمروِ ده پادشاه را به دست می‌گیرد؛ پادشاهانی که همگی موافقت می‌کنند نیمی از قلمروشان را به آیینِ کاتولیک واگذار کنند. آنان این تصمیمِ اجماعی را می‌گیرند، زیرا همهٔ پادشاهان با رقصِ اغواگرانهٔ سالومه فریفته شده بودند. آنان موافقت می‌کنند توانِ متحدِ خود را در خدمتِ کارِ کشتنِ کسانی بگذارند که یوحنا تعمیددهنده نماینده‌شان است.

The beast (the United Nations) is governed by a premier king (the daughter of Jezebel). Jezebel had directed her daughter to initiate the adulterous and incestuous relationship with Herod and the other kings, for she is the mother of harlots. She is the pimp of her own daughter. Herod, Ahab and the United Nations were seduced by the false prophet, who is the United States. The United States, ceases to be the sixth kingdom when the prophets of Baal were slain, and the prophets of Ashtaroth (Salome) immediately become the governing power of the seventh kingdom, as it duplicates in the world, what it just accomplished in the United States.

وحش (سازمان ملل متحد) توسط شاهِ ارشد (دختر ایزابل) اداره می‌شود. ایزابل به دخترش دستور داده بود که رابطه‌ای زناکارانه و محارم‌آمیز با هیرودس و دیگر پادشاهان آغاز کند، زیرا او مادر فاحشه‌هاست. او قوادِ دختر خودش است. هیرودس، آخاب و سازمان ملل متحد به‌دست پیامبر دروغین، که ایالات متحده است، فریفته شدند. ایالات متحده، زمانی که پیامبران بعل کشته شدند، دیگر ششمین پادشاهی نیست، و پیامبران عشتاروت (سالومه) بلافاصله به قدرت حاکمِ پادشاهی هفتم تبدیل می‌شوند، زیرا این پادشاهی در جهان همان چیزی را تکرار می‌کند که به‌تازگی در ایالات متحده محقق کرد.

The beast is the kings who are in a relationship with the whore’s daughter, and the whore is the woman that rules over the beast. Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. Just as Revelation chapter seventeen’s illustration of eight kingdoms unsealed the eight kingdoms of Daniel chapter two, the beast and the woman that rides upon the beast unseals another prophetic truth, that is based upon the first representing the last.

وحش عبارت است از پادشاهانی که با دخترِ فاحشه در رابطه‌اند، و فاحشه همان زنی است که بر وحش حکم می‌راند. عیسی پایانِ چیزی را با آغازِ آن نشان می‌دهد. همان‌گونه که تصویرِ هشت پادشاهی در فصلِ هفدهمِ مکاشفه، هشت پادشاهیِ فصلِ دومِ دانیال را مُهرگشایی کرد، وحش و زنی که بر وحش سوار است، حقیقتِ نبویِ دیگری را مُهرگشایی می‌کنند؛ حقیقتی که بر این اصل استوار است که نخستین نمایندهٔ واپسین است.

Revelation chapter seventeen is the last reference to the kingdoms of Bible prophecy, and therefore demands that Daniel chapter two, which is the first reference to the kingdoms of Bible prophecy, of prophetic necessity must also represent eight kingdoms, of which the eighth kingdom was of the seven. So too, the judgment of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, must be represented in the first judgment of the whore in 1798.

فصل هفدهمِ کتاب مکاشفه آخرین اشاره به پادشاهی‌های نبوت‌های کتاب مقدس است و از این‌رو اقتضا می‌کند که فصل دومِ کتاب دانیال، که نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوت‌های کتاب مقدس است، بنا بر ضرورت نبوی، باید نمایانگر هشت پادشاهی نیز باشد که پادشاهیِ هشتم از همان هفت است. همچنین، داوریِ آن زن و وحشی که بر آن سوار است در فصل هفدهم، باید در نخستین داوریِ زن هرزه در سال ۱۷۹۸ بازنمایی شود.

The angel informed John at the opening of chapter seventeen, that he was going to show the judgment of the great whore and of the beast she rides upon. The first time the whore was judged has been correctly understood as 1798 when the papacy received its deadly wound, and the time of the end arrived. Yet when a “time of the end” is represented in prophetic history there are always two waymarks symbolized by people. The birth of Aaron and his brother Moses was the time of the end in that history. Those two waymarks typified the birth of John the Baptist, and sixth months later his cousin Jesus, thus marking the time of the end for that history. At the end of the seventy-year captivity, which typifies the time of the end in 1798, Darius and his nephew Cyrus are the two waymarks of the time of the end. Together, they typify Reagan and Bush the first, in the time of the end of 1989.

فرشته در آغاز باب هفدهم به یوحنا خبر داد که قرار است داوریِ فاحشهٔ بزرگ و آن وحشی را که او بر آن سوار است به وی نشان دهد. نخستین بار که فاحشه داوری شد، به‌درستی سال ۱۷۹۸ دانسته شده است، هنگامی که دستگاه پاپی زخمِ مرگبارِ خود را دریافت و «وقتِ انتها» فرارسید. با این همه، هرگاه «وقتِ انتها» در تاریخِ نبوتی نمایانده می‌شود، همواره دو نشانۀ راه وجود دارد که به‌وسیلهٔ اشخاص مجسّم می‌شوند. در آن تاریخ، تولدِ هارون و برادرش موسی «وقتِ انتها» بود. آن دو نشانۀ راه، نمادِ تولدِ یحیایِ تعمیددهنده بودند و شش ماه بعد، نمادِ عموزاده‌اش عیسی؛ و بدین‌سان «وقتِ انتها» برای آن تاریخ نشان داده شد. در پایانِ اسارتِ هفتادساله که نمادِ «وقتِ انتها» در ۱۷۹۸ است، داریوش و برادرزاده‌اش کوروش دو نشانۀ راهِ «وقتِ انتها» هستند. آنان با هم نمادِ ریگان و بوشِ اوّل در «وقتِ انتها»ی ۱۹۸۹ هستند.

1798, which was the time of the end when the book of Daniel was unsealed in Millerite history, identified the prophetic death of the political element of the beast of Catholicism. Napoleon’s general Berthier walked right into the Vatican, arrested the pope and ended the political authority of the beast of Catholicism. A year later, in 1799, the woman who had ridden that beast through the centuries, represented by the pope, died in captivity. The judgment of the whore, includes the judgment upon the beast she employed to govern the nations. Revelation chapter seventeen identifies both the judgment of the beast, and also the whore who rules over and rides upon the beast.

۱۷۹۸، که در تاریخ میلریتی زمانِ پایان بود و در آن مهرِ کتابِ دانیال گشوده شد، مرگِ پیشگویی‌شده‌ی عنصر سیاسیِ وحشِ کاتولیسیسم را آشکار کرد. ژنرال ناپلئون، برتیه، مستقیماً وارد واتیکان شد، پاپ را دستگیر کرد و به اقتدار سیاسیِ وحشِ کاتولیسیسم پایان داد. یک سال بعد، در ۱۷۹۹، زنی که طی قرن‌ها بر آن وحش سوار بود و پاپ نماینده‌اش بود، در اسارت درگذشت. داوریِ آن روسپی، داوریِ همان وحشی را نیز در بر می‌گیرد که او برای حکومت بر ملت‌ها به کار گرفته بود. مکاشفه، فصل هفدهم، هم داوریِ وحش را مشخص می‌کند و هم روسپی‌ای را که بر آن وحش حکومت می‌کند و بر آن سوار است.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> «جهان از توفان و جنگ و اختلاف پر است. اما تحت رهبری واحد—قدرت پاپی—مردم برای مخالفت با خدا در شخص شاهدان او متحد خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

The eighth head, that is of the seven, is the papal power that reigns over the beast that is made up of ten kings who are governed by the daughter of the whore who rides upon the beast. The elements of the eighth kingdom, that is of the seven must be seen in the eighth and last president, who is of the seven presidents, when the image of the beast is formed within the United States. The combination of the apostate horns of Republicanism and Protestantism must have a “head” that rules over the image of the beast, and that ruler will be a dictator extraordinaire.

سرِ هشتم، که از میان هفت‌تاست، همان قدرتِ پاپی است که بر وحشی حکومت می‌کند که از ده پادشاه تشکیل شده است؛ ده پادشاهی که به دستِ دخترِ آن فاحشه‌ای که بر وحش سوار است، اداره می‌شوند. عناصرِ پادشاهیِ هشتم، که از میان هفت‌تاست، باید در رئیس‌جمهورِ هشتم و آخر، که او نیز از همان هفت رئیس‌جمهور به شمار می‌رود، دیده شوند، هنگامی که تصویرِ وحش در درونِ ایالات متحدهٔ آمریکا شکل می‌گیرد. ترکیبِ شاخ‌های مرتدِ جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم باید «سری» داشته باشد که بر تصویرِ وحش حکومت کند، و آن حاکم دیکتاتوری تمام‌عیار خواهد بود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> سرود یا مزموری از آساف. ای خدا، خاموش مباش؛ ساکت مباش و آرام منشین، ای خدا. زیرا اینک دشمنانت غوغا برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. بر ضد قوم تو به حیله مشورت کرده‌اند و بر ضد پنهانیان تو تبانی نموده‌اند. گفته‌اند: «بیایید ایشان را از قوم بودن براندازیم تا نام اسرائیل دیگر به یاد نیاید.» زیرا با یک دل مشورت کرده‌اند؛ بر ضد تو هم‌پیمان شده‌اند: خیمه‌های ادوم و اسماعیلیان؛ موآب و هاجریان؛ جبال و عمون و عمالیق؛ فلسطینیان با ساکنانِ صور؛ و آشور نیز با ایشان پیوسته است؛ فرزندانِ لوط را یاری داده‌اند. سلاه. مزامیر ۸۳:۱‏-۸.

Back to Articles