Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Two

کتاب دانیال - شماره سی‌ودو

From Lions to Deception: A Deep Dive into Daniel 6 and End-Time Prophecy

از شیرها تا فریب: کاوشی عمیق در باب ششمِ دانیال و نبوت‌های آخرالزمان

Author

Jeff Pippenger

Published

December 27, 2023

Formats

PDF
Word

Daniel chapter six, is the third line in the first six chapters of Daniel, which directly presents an illustration of the Sunday law crisis. In chapter three Nebuchadnezzar’s golden image, and the three worthies, represent the ensign which is lifted up, and the entire world beholds.

باب ششمِ کتاب دانیال، سومین خط در میان شش باب نخستِ دانیال است که به‌طور مستقیم تصویری از بحران قانون یکشنبه ارائه می‌کند. در باب سوم، تمثال زرّینِ نبوکدنصر و سه مردِ شایسته، نمادِ علمی هستند که برافراشته می‌شود و تمام جهان آن را می‌بیند.

> Then Nebuchadnezzar the king sent to gather together the princes, the governors, and the captains, the judges, the treasurers, the counsellors, the sheriffs, and all the rulers of the provinces, to come to the dedication of the image which Nebuchadnezzar the king had set up. Daniel 3:2.

> آنگاه پادشاه نبوکدنصر فرستاد تا امیران، والیان و سرداران، قاضیان، خزانه‌داران، مشاوران، کلانتران و همه فرمانروایان ولایات را گرد آورند تا به مراسم افتتاح تمثالی که پادشاه نبوکدنصر برپا کرده بود بیایند. دانیال ۳:۲.

In chapter three, the three worthies refused to bow, and their action brought upon them the persecution of the furnace, whereas Daniel in chapter six, bows three times a day, and his action brought upon him the persecution of the lion’s den. Line upon line, they represent the Sunday law persecution as a decision of worship, that in both cases, has already been determined by the faithful. Those represented by the three and one combination that symbolizes the one hundred and forty-four thousand have settled into the truth before the shaking of persecution arrives.

در فصل سوم، سه مرد پارسا از سجده کردن امتناع کردند و عملشان آزار و شکنجهٔ کورهٔ آتش را بر ایشان آورد؛ حال آن‌که دانیال در فصل ششم روزی سه بار سجده می‌کند و عمل او آزار و شکنجهٔ چاهِ شیران را بر او آورد. سطر به سطر، این‌ها آزار و شکنجهٔ قانون یکشنبه را به‌مثابهٔ تصمیمی دربارهٔ پرستش نشان می‌دهند؛ تصمیمی که در هر دو مورد، پیشاپیش از سوی مؤمنان اتخاذ شده است. آنان که با ترکیبِ «سه و یک» که نمادِ صد و چهل و چهار هزار است نمایانده می‌شوند، پیش از فرا رسیدن تکانِ آزار و شکنجه در حقیقت تثبیت شده‌اند.

> “Said the angel, ‘Deny self; ye must step fast.’ Some of us have had time to get the truth and to advance step by step, and every step we have taken has given us strength to take the next. But now time is almost finished, and what we have been years learning, they will have to learn in a few months. They will also have much to unlearn and much to learn again. Those who would not receive the mark of the beast and his image when the decree goes forth, must have decision now to say, Nay, we will not regard the institution of the beast.” Early Writings, 68.

> «فرشته گفت: "نفس را انکار کنید؛ باید به شتاب گام بردارید." برخی از ما فرصت داشته‌ایم حقیقت را دریابیم و گام‌به‌گام پیش برویم، و هر گامی که برداشته‌ایم به ما نیرو داده است تا گام بعدی را برداریم. اما اکنون زمان تقریباً به پایان رسیده است، و آنچه را ما سال‌ها می‌آموختیم، آنان باید در چند ماه بیاموزند. آنان همچنین چیزهای بسیاری دارند که از یاد ببرند و چیزهای بسیاری که از نو بیاموزند. کسانی که نمی‌خواهند هنگام صدور فرمان، نشانِ وحش و صورتِ او را بپذیرند، باید اکنون تصمیم خود را گرفته باشند که بگویند: نه، ما آیینِ وحش را رعایت نخواهیم کرد.» نوشته‌های نخستین، ۶۸.

In chapter five, the Sunday law is addressing the end of the earth beast, and the judgment brought by the enemies that came through the wall.

در فصل پنجم، قانون یکشنبه به پایانِ وحشِ زمین و داوری‌ای که از سوی دشمنانی که از دیوار گذشتند آورده شد می‌پردازد.

> In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:30, 31.

> در آن شب، بلشصر، پادشاه کلدانیان، کشته شد. و داریوشِ مادی، در حالی که حدود شصت‌ودو سال سن داشت، سلطنت را به دست گرفت. دانیال ۵:۳۰، ۳۱.

In chapter six, the sealing of God’s people, represented by the king’s seal being placed upon the lion’s den is identified.

در فصل ششم، مهر شدنِ قومِ خدا، که با گذاشته شدنِ مهرِ پادشاه بر لانۀ شیران نشان داده شده است، مشخص می‌شود.

> And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:17.

> پس سنگی آوردند و آن را بر دهانۀ گودال نهادند؛ و پادشاه آن را به مُهر خود و مُهر سروران خویش مُهر کرد تا رأی دربارهٔ دانیال دگرگون نشود. دانیال ۶:۱۷.

The three lines all contribute to the characteristics of the ensign that is lifted up in a cloud, during the hour of the great earthquake in Revelation chapter eleven.

هر سه خط به ویژگی‌های پرچمی که در ابر و در ساعتِ زلزلهٔ عظیمِ باب یازدهمِ مکاشفه برافراشته می‌شود، کمک می‌کنند.

> And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

> و صدایی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: به اینجا بالا آیید. و ایشان در ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان ایشان را دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت‌هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان به هراس افتادند و به خدای آسمان جلال دادند. مکاشفه ۱۱:۱۲، ۱۳.

Daniel chapter six, identifies the sealing of God’s people, but it is more specifically addressing the punishment of the confederacy of the “presidents, the governors, and the princes, the counsellors, and the captains,” that deceived the king into killing Daniel. The deception of the king (a symbol of the state), is a significant prophetic subject, containing several prophetic witnesses. Unlike Nebuchadnezzar in chapter three, or Belshazzar in chapter five, who were both oblivious to Daniel and the three witnesses until after the crisis arrived, Darius’ “preference” for Daniel, in advance of the crisis identifies a different setting for the crisis of the Sunday law.

باب ششم دانیال بر مهر و موم شدن قوم خدا دلالت دارد، اما به‌طور مشخص‌تر به مجازات ائتلافِ «رؤسا، والیان، امیران، مشاوران و سرداران» می‌پردازد که پادشاه را فریب دادند تا دانیال را بکشد. فریب پادشاه (که نماد دولت است) موضوع نبوی مهمی است و چندین شاهد نبوی را در بر می‌گیرد. برخلاف نبوکدنصر در باب سوم و بلشصر در باب پنجم که هر دو تا پس از فرا رسیدن بحران از دانیال و سه گواه بی‌خبر بودند، «ترجیح» داریوش نسبت به دانیال پیش از وقوع بحران، زمینه‌ای متفاوت برای بحران قانون یکشنبه را نشان می‌دهد.

Daniel was “preferred” above the other two presidents, and the three presidents were over the one hundred and twenty princes. Daniel is contrasted primarily with the presidents and princes, and he is favored above the two that form a confederacy of deception represented by five (five foolish virgins).

دانیال نسبت به دو رئیس دیگر «ترجیح داده شد»، و آن سه رئیس بر صد و بیست امیر سرپرستی می‌کردند. دانیال عمدتاً در تقابل با رؤسا و امیران قرار می‌گیرد، و بر آن دو که ائتلافی از فریب را شکل می‌دهند، ترجیح داده می‌شود؛ ائتلافی که با عدد پنج نمایانده شده است (پنج باکرهٔ نادان).

> It pleased Darius to set over the kingdom an hundred and twenty princes, which should be over the whole kingdom; And over these three presidents; of whom Daniel was first: that the princes might give accounts unto them, and the king should have no damage. Then this Daniel was preferred above the presidents and princes, because an excellent spirit was in him; and the king thought to set him over the whole realm. Then the presidents and princes sought to find occasion against Daniel concerning the kingdom; but they could find none occasion nor fault; forasmuch as he was faithful, neither was there any error or fault found in him. Then said these men, We shall not find any occasion against this Daniel, except we find it against him concerning the law of his God. Daniel 6:1–5.

> داریوش پسندید که بر سراسر پادشاهی، صد و بیست حاکم بگمارد تا بر همهٔ قلمرو نظارت کنند؛ و نیز بر آنان سه سرپرست گمارد که دانیال نخستینِ ایشان بود، تا آن حاکمان به ایشان حساب پس دهند و پادشاه را زیانی نرسد. آنگاه این دانیال از سرپرستان و حاکمان برتر شمرده شد، زیرا روحی ممتاز در او بود؛ و پادشاه قصد کرد او را بر تمامی قلمرو بگمارد. سپس سرپرستان و حاکمان کوشیدند در امور مملکت بهانه‌ای بر ضد دانیال بیابند، اما نه بهانه‌ای یافتند و نه خطایی، زیرا او وفادار بود و هیچ لغزش یا خطایی در او یافت نشد. آنگاه آن مردان گفتند: ما بر ضد این دانیال هیچ بهانه‌ای نخواهیم یافت، مگر آنکه آن را در خصوص شریعت خدای او بیابیم. دانیال ۶:۱-۵.

Darius is being used to illustrate a deception that is carried out against the king, which represents the ten kings (the United Nations), at the end of the world. The deception contributes to the hatred which the ten kings (the United Nations), manifest against the whore (the papacy), which causes them to “make her desolate and naked,” and “eat her flesh, and burn her with fire.”

داریوش برای نشان دادن فریبی به کار گرفته می‌شود که علیه پادشاه—که در پایان جهان نمایندهٔ ده پادشاه (سازمان ملل متحد) است—انجام می‌گیرد. این فریب به نفرتی که ده پادشاه (سازمان ملل متحد) علیه فاحشه (نهاد پاپی) ابراز می‌کنند دامن می‌زند و باعث می‌شود او را "ویران و عریان" کنند و "گوشتش را بخورند، و با آتش بسوزانند."

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> و آن ده شاخ که بر آن وحش دیدی، همان‌ها از آن فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و عریان خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد و او را با آتش خواهند سوزاند. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند، و هم‌رأی شوند، و پادشاهی خود را به آن وحش بدهند، تا سخنان خدا به انجام رسد. و آن زن که دیدی همان شهر بزرگ است که بر پادشاهان زمین سلطنت می‌کند. مکاشفه ۱۷: ۱۶-۱۸

The United Nations (the seventh kingdom), will destroy the papacy, even though they will have just recently given her their kingdom, for they rule for a “short space.”

سازمان ملل متحد (هفتمین پادشاهی)، نهاد پاپی را نابود خواهد کرد، با اینکه آنها به‌تازگی پادشاهی خود را به او واگذار کرده‌اند، زیرا تنها برای «مدتی کوتاه» حکومت می‌کنند.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. Revelation 17:10.

> و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، و یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید اندک زمانی بماند. مکاشفه ۱۷:۱۰.

At the Sunday law the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen (the United States), has just finished its reign of the seventy symbolic years, in which the fifth kingdom of Bible prophecy, the sea beast of Revelation thirteen (the papacy), has been forgotten for those seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three.

در زمان قانون یکشنبه، ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس، یعنی وحشِ زمین در مکاشفهٔ سیزده (ایالات متحده)، به‌تازگی سلطنتِ هفتاد سالهٔ نمادین خود را به پایان رسانده است؛ دورانی که در آن پنجمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس، یعنی وحشِ دریا در مکاشفهٔ سیزده (نظام پاپی)، در طول آن هفتاد سالِ نمادینِ باب بیست‌وسومِ اشعیا به فراموشی سپرده شده بود.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> و در آن روز واقع خواهد شد که صور، هفتاد سال، بر حسب ایام یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ پس از پایان هفتاد سال، صور مانند یک فاحشه سرود خواهد خواند. بربطی برگیر، در شهر بگرد، ای فاحشه‌ای که به فراموشی سپرده شده‌ای؛ نغمه‌ای دل‌انگیز بنواز، سرودهای بسیار بخوان، تا به یاد آورده شوی. و پس از پایان هفتاد سال واقع خواهد شد که خداوند به صور سر خواهد زد، و او به مزد خود بازخواهد گشت، و با همهٔ ممالک جهان بر روی زمین زنا خواهد کرد. اشعیا 23:15–17.

At the Sunday law the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings (the United Nations), begins to reign, but only briefly, for the premier king of the ten kings, then begins its work of forcing the entire world to align under the structure of the beast, which is the combination of church and state, and is symbolized as the image of the beast.

در زمان قانون یکشنبه، هفتمین پادشاهیِ نبوت‌های کتاب مقدس، یعنی ده پادشاه (سازمان ملل متحد)، آغاز به حکمرانی می‌کند، اما تنها برای مدت کوتاهی؛ زیرا آنگاه پادشاهِ ارشدِ آن ده پادشاه کار خود را برای واداشتنِ تمام جهان به همسو شدن تحت ساختارِ وحش، که ترکیبِ کلیسا و دولت است و با عنوان «تصویرِ وحش» نمادین می‌شود، آغاز می‌کند.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> و دیدم وحشی دیگر که از زمین برمی‌آمد؛ دو شاخ مانندِ بره داشت و چون اژدها سخن می‌گفت. همهٔ قدرتِ وحشِ نخستین را در حضورِ او اعمال می‌کند و زمین و آنان را که در آن ساکن‌اند وادار می‌کند که وحشِ نخستین را بپرستند، همان که زخمِ مرگبارش شفا یافته بود. و آیاتِ بزرگ به‌جا می‌آورد، چندان‌که در برابرِ دیدگانِ مردم آتش را از آسمان بر زمین فرود می‌آورد؛ و به‌وسیلهٔ آن معجزاتی که قدرت داشت در حضورِ وحش انجام دهد، ساکنانِ زمین را فریب می‌دهد و به ساکنانِ زمین می‌گوید که برای آن وحش، که از شمشیر زخمی شده و زنده مانده بود، تمثالی بسازند. مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۴.

A primary element of the symbolism of the earth beast (the United States), that begins as a lamb and ends speaking as a dragon, is its speaking. Speaking prophetically identifies an action of the legislative and judicial authorities.

یکی از عناصر اصلی نمادپردازیِ وحشِ زمین (ایالات متحده)، که چون بره آغاز می‌کند و در پایان مانند اژدها سخن می‌گوید، سخن گفتنِ آن است. در زبان پیشگویانه، سخن گفتن نشان‌دهندهٔ اقدامِ مقامات قانون‌گذاری و قضایی است.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> "گفتار ملت، عمل مقامات قانون‌گذاری و قضایی آن است." مناقشه بزرگ، ۴۴۳.

When the United States first spoke as a lamb, it produced the Constitution of the United States, thus establishing a land of refuge for those fleeing the persecution of the papacy and the kings of Europe.

وقتی ایالات متحده نخستین بار همچون بره‌ای سخن گفت، قانون اساسی ایالات متحده را تدوین کرد و بدین‌سان سرزمینی را به‌عنوان پناهگاهی برای کسانی که از آزار و اذیت دستگاه پاپی و پادشاهان اروپا می‌گریختند، بنیان نهاد.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> و زمین به زن یاری رسانید، و زمین دهان خود را گشود و سیلاب را که اژدها از دهان خود بیرون افکند، بلعید. مکاشفهٔ یوحنا ۱۲:۱۶.

At the end of the seventy symbolic years, the earth beast speaks again, but then as a dragon, as it enforces Sunday worship, which is the mark of papal authority. When the mark of papal authority is enforced, the papacy is remembered, and she is remembered, when the Commandment that was never to be forgotten is made illegal to observe.

در پایان هفتاد سالِ نمادین، وحشِ زمین دوباره سخن می‌گوید، اما این بار همچون اژدها، زیرا عبادتِ روزِ یکشنبه را تحمیل می‌کند که نشانِ اقتدارِ پاپی است. وقتی نشانِ اقتدارِ پاپی تحمیل شود، نهادِ پاپی به یاد آورده می‌شود، و وی زمانی به یاد آورده می‌شود که فرمانی که هرگز نباید فراموش می‌شد، رعایتش غیرقانونی اعلام می‌شود.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> روز سبت را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری. شش روز مشغول کار باش و همهٔ کارهای خود را انجام بده؛ اما روز هفتم سبتِ خداوند، خدای تو است. در آن هیچ کاری مکن: نه تو، نه پسرت و نه دخترت، نه غلامت و نه کنیزت، نه چارپایانت، و نه بیگانه‌ای که درون دروازه‌هایت است. زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین و دریا و هرچه در آنهاست را آفرید و روز هفتم آرام گرفت؛ از این رو خداوند روز سبت را برکت داد و آن را تقدیس کرد. خروج ۲۰:۸-۱۱

National apostasy is then followed by national ruin, and the three powers that lead the world to Armageddon join hands.

در پی ارتداد ملی، ویرانی ملی فرا می‌رسد و سه قدرتی که جهان را به سوی آرماگدون سوق می‌دهند دست به دست هم می‌دهند.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

When “Protestantism” (the United States), “the Roman power” (the Vatican) and “Spiritualism” (the United Nations), join hands at the Sunday law, they begin to lead the world to Armageddon, which is represented as first forcing the world to accept the authority of a one-world government, which consists of church and state, with the church in control of the relationship. The power of the miracles that are employed by the earth beast, not only brings about the fornication of the whore of Tyre with the kings of the earth, but it enforces the “speaking” of the world-wide image of the beast. By prophetic definition this means the one-world government must have a legislative body (located in New York), and a judicial body (located in the Hague).

هنگامی که «پروتستانیسم» (ایالات متحده)، «قدرت رومی» (واتیکان) و «روح‌گرایی» (سازمان ملل متحد) بر سر قانون یکشنبه دست به دست هم می‌دهند، آغاز می‌کنند جهان را به سوی آرماگدون سوق دادن؛ که چنین نمایان می‌شود: نخست جهان را وادار می‌کند اقتدارِ یک حکومتِ واحدِ جهانی را بپذیرد؛ حکومتی که از کلیسا و دولت تشکیل شده است و در آن کلیسا بر این رابطه مسلط است. قدرتِ معجزاتی که توسطِ وحشِ زمین به کار گرفته می‌شود، نه تنها زناکاریِ فاحشهٔ صور با پادشاهانِ زمین را موجب می‌شود، بلکه «سخن گفتنِ» تصویرِ جهانیِ وحش را نیز تحمیل می‌کند. طبقِ تعریفِ نبوی، این بدان معناست که حکومتِ واحدِ جهانی باید یک نهادِ قانون‌گذاری (مستقر در نیویورک) و یک نهادِ قضایی (مستقر در لاهه) داشته باشد.

> And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:14–18.

> و به‌وسیلهٔ همان معجزاتی که قدرت داشت در حضورِ وحش انجام دهد، ساکنانِ زمین را می‌فریبد؛ و به ساکنانِ زمین می‌گوید که برای آن وحش، که از ضربتِ شمشیر زخمی شده بود و زنده ماند، صورتی بسازند. و او قدرت یافت که به صورتِ وحش روح بدهد تا صورتِ وحش هم سخن بگوید و هم باعث شود که هر که صورتِ وحش را پرستش نکند، کشته شود. و همه را، کوچک و بزرگ، توانگر و فقیر، آزاد و برده، وادار می‌کند که نشانی بر دستِ راست یا بر پیشانیِ خود بگیرند؛ و تا کسی نتواند خرید و فروش کند، مگر آن‌که آن نشان، یا نامِ وحش، یا عددِ نامِ او را داشته باشد. در این‌جا حکمت است: هر که فهم دارد، عددِ وحش را بشمارد، زیرا عددِ انسان است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. مکاشفهٔ یوحنا 13:14-18.

The earth beast (the United States), will deceive the entire world into accepting a worldwide image of the beast, the same image which the United States had formed as it led to and ultimately enforced the Sunday law. It will then empower the one-world government to enforce its laws upon pain of death, and/or economic penalties. The deception of Darius the king, is a symbol of the deception of the kings that is repeatedly identified in prophecy, for as the earth beast begins to force the world to accept the one-world government the argument that is used to force the world to accept the arrangement, is that the power that has angered the nations (Islam), must be opposed with a worldwide war.

وحش زمین (ایالات متحده)، تمام جهان را فریب خواهد داد تا تصویری جهانی از وحش را بپذیرند؛ همان تصویری که ایالات متحده در روندی که به قانون یکشنبه انجامید و سرانجام اجرای آن را تحمیل کرد، پدید آورده بود. سپس به دولت واحد جهانی اختیار خواهد داد تا قوانین خود را با مجازات مرگ و/یا مجازات‌های اقتصادی به اجرا درآورد. فریب داریوشِ پادشاه، نمادی از فریب پادشاهان است که بارها در نبوّات شناسایی شده است؛ زیرا هنگامی که وحش زمین واداشتن جهان به پذیرش حکومت واحد جهانی را آغاز می‌کند، استدلالی که برای مجبور کردن جهان به پذیرش این ترتیبات به کار می‌رود این است که قدرتی که ملت‌ها را به خشم آورده است (اسلام)، باید با جنگی جهانی مورد مقابله قرار گیرد.

The United States enforces the mark of papal authority, for the judgments of God had brought such a state of crisis in the United States leading up to the Sunday law, that the solution was offered that by returning to the god of Catholicism, the economic hardships that had been increasing would be ended. Yet at the Sunday law, the enemy that had snuck in under the lower wall, brings the judgment of national ruin.

ایالات متحده نشان اقتدار پاپی را به اجرا می‌گذارد، زیرا داوری‌های خدا در دورهٔ منتهی به قانون یکشنبه چنان وضعیت بحرانی‌ای را در ایالات متحده پدید آورده بودند که کار به آنجا رسید که پیشنهاد شد با بازگشت به خدای کاتولیسیسم، سختی‌های اقتصادیِ رو به افزایش پایان یابد. با این حال، در هنگام قانون یکشنبه، دشمنی که از زیر دیوارِ کوتاه‌تر خزیده بود، داوریِ ویرانیِ ملی را به همراه می‌آورد.

> “And then the great deceiver will persuade men that those who serve God are causing these evils. The class that have provoked the displeasure of Heaven will charge all their troubles upon those whose obedience to God’s commandments is a perpetual reproof to transgressors. It will be declared that men are offending God by the violation of the Sunday sabbath; that this sin has brought calamities which will not cease until Sunday observance shall be strictly enforced; and that those who present the claims of the fourth commandment, thus destroying reverence for Sunday, are troublers of the people, preventing their restoration to divine favor and temporal prosperity. Thus the accusation urged of old against the servant of God will be repeated and upon grounds equally well established: ‘And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim.’ 1 Kings 18:17, 18. As the wrath of the people shall be excited by false charges, they will pursue a course toward God’s ambassadors very similar to that which apostate Israel pursued toward Elijah.” The Great Controversy, 590.

> و آنگاه فریبکار بزرگ مردم را متقاعد خواهد کرد که آنان که به خدا خدمت می‌کنند، موجب این بلاها هستند. آن گروهی که نارضایتی آسمان را برانگیخته‌اند، همه گرفتاری‌های خود را به گردن کسانی خواهند انداخت که اطاعتشان از احکام خدا سرزنشی همیشگی برای قانون‌شکنان است. اعلام خواهد شد که مردم با نقضِ سبتِ یکشنبه خدا را می‌رنجانند؛ که این گناه بلاهایی را به بار آورده که تا زمانی که رعایتِ یکشنبه به‌طور سختگیرانه الزام نشود پایان نخواهد یافت؛ و اینکه کسانی که الزاماتِ فرمانِ چهارم را مطرح می‌کنند و بدین‌سان حرمتِ یکشنبه را از میان می‌برند، آشوبگرانِ مردم‌اند و مانعِ بازگشت آنان به لطف الهی و رفاه دنیوی می‌شوند. بدین‌سان همان اتهامی که در روزگار قدیم علیه خادمِ خدا مطرح شد، بر پایه‌هایی به همان اندازه استوار تکرار خواهد شد: «و چون آخاب ایلیا را دید، آخاب به او گفت: آیا تو آن کسی هستی که اسرائیل را به آشوب می‌اندازی؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به آشوب نینداخته‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت، زیرا شما احکامِ خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بعلیم پیروی کرده‌ای.» اول پادشاهان ۱۸:۱۷، ۱۸. و چون خشمِ مردم با اتهاماتِ دروغین برانگیخته شود، نسبت به فرستادگانِ خدا روشی بسیار مشابه با آنچه اسرائیلِ مرتد نسبت به ایلیا در پیش گرفت، دنبال خواهند کرد. مناقشه بزرگ، ۵۹۰.

In the “hour” of “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “third Woe” of Islam, that is also the Seventh Trumpet then sounds, and it will anger the nations. That anger of the nations against Islam will be used to deceive the world into accepting the same empty promise that had just failed for the earth beast. The empty promise being; that by submitting to the authority of Catholicism, as represented by the mark of papal authority, that the increasing judgments of God would cease. That promise, already proven to be ineffective for the United States, will then be employed as a promise to the panicking world.

در «ساعتِ» «زلزلۀ بزرگِ» باب یازدهمِ کتاب مکاشفه، «وایِ سومِ» اسلام، که همان «شیپور هفتم» نیز هست، به صدا درمی‌آید و ملت‌ها را به خشم خواهد آورد. آن خشمِ ملت‌ها علیه اسلام به کار گرفته خواهد شد تا جهان را بفریبند و به پذیرش همان وعدۀ پوچی وادارند که همین تازگی برای «وحشِ زمین» ناکام مانده بود. آن وعدۀ پوچ این است که با تسلیم شدن در برابر اقتدارِ کاتولیسیسم، چنان‌که با «نشانۀ اقتدارِ پاپی» نمایانده می‌شود، داوری‌های فزایندۀ خدا متوقف خواهند شد. آن وعده، که بی‌اثر بودنش برای ایالات متحده از پیش ثابت شده بود, سپس به‌عنوان وعده‌ای به جهانِ وحشت‌زده به کار گرفته خواهد شد.

It will be urged that if the nations of the world would only agree and allow the one-world government to be established for the purpose of addressing the warfare brought by Islam, stability would return. Islam is the power identified in the scriptures that brings every man together against Islam, but that coming together is the ultimate deception of the kings.

چنین مطرح خواهد شد که اگر تنها کشورهای جهان توافق کنند و اجازه دهند برای مقابله با جنگ‌هایی که اسلام به بار آورده است دولت واحد جهانی برقرار شود، ثبات بازخواهد گشت. اسلام همان قدرتی است که در کتب مقدس معرفی شده و همه انسان‌ها را علیه اسلام گرد هم می‌آورد، اما آن گردهم‌آیی فریب نهایی پادشاهان است.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

Ishmael is the spiritual father of the religion of Islam. It is true that Mohammed, the father of Islam did not arrive in history until the seventh century, but the ancient literal people are what God uses to represent the spiritual people in the last days.

اسماعیل پدر روحانیِ دینِ اسلام است. درست است که محمد، پدر اسلام، تا قرن هفتم در تاریخ ظهور نکرد، اما قوم‌های باستانیِ ظاهری همان‌هایی هستند که خدا برای نشان دادنِ مردمِ روحانی در روزهای آخر به کار می‌برد.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Isaiah 44:6, 7.

> چنین می‌گوید خداوند، پادشاه اسرائیل، و فادیِ او، خداوند لشکرها: من اول و من آخر هستم، و جز من خدایی نیست. و کیست مانند من که ندا دهد و اعلام کند و آن را برای من مرتب سازد، از زمانی که قوم قدیم را مقرر کردم؟ و چیزهایی که در راه‌اند و آنچه خواهد آمد را به ایشان بنمایانند. اشعیا ۴۴:۶، ۷.

Before Ishmael was born, he was named and his prophetic role was identified. His spiritual descendants’ hands would “be against every man, and every man’s hand” will be against “him.” And unlike the foolish teaching of progressive liberalism, the Bible teaches that Ishmael will “dwell in the presence of all his brethren.” They do not assimilate into the culture around them, but rather, many condemn it, protest against it and attack it. The spirit of Ishmael is that “he” would “be a wild man.” The idea that there exists a peaceful class of the Islamic faith is not sustained in God’s Word, nor in the Koran.

پیش از تولد اسماعیل، نام او نهاده شد و نقش نبوی‌اش مشخص گردید. دست‌های نوادگانِ روحانیِ او «بر ضد هر کس» خواهند بود، و «دستِ هر کس» نیز بر ضد «او» خواهد بود. و برخلاف آموزهٔ ابلهانهٔ لیبرالیسم ترقی‌خواه، کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که اسماعیل «در حضورِ همهٔ برادرانِ خود ساکن خواهد بود.» آنان در فرهنگ پیرامون خود جذب نمی‌شوند، بلکه بسیاری آن را محکوم می‌کنند، علیه آن اعتراض می‌کنند و به آن حمله می‌برند. روحِ اسماعیل این است که «او» «مردی وحشی خواهد بود.» این تصور که در ایمان اسلامی طبقه‌ای صلح‌جو وجود دارد نه در کلام خدا تأیید می‌شود و نه در قرآن.

The deception of the two presidents and one hundred and twenty princes in Daniel chapter six, is identifying the deception that is brought upon the ten kings when they are led to believe the purpose and urgency for implementing a one-world government, under the control of Rome, is to address the escalating crisis of the Islamic warfare that is the “third Woe”. Once the image of the beast is set up and empowered to “speak,” the world will find out, too late, that the purposes of the papacy is to address those who uphold the seventh-day Sabbath (Daniel), not the enemy that snuck in through the unguarded southern wall.

فریبِ دو رئیس و صد و بیست امیر در باب ششم دانیال، نشان‌دهنده همان فریبی است که بر ده پادشاه تحمیل می‌شود، وقتی به این باور کشانده می‌شوند که هدف و فوریتِ برپایی یک حکومتِ واحدِ جهانی، زیر کنترل روم، رسیدگی به بحرانِ فزایندهٔ جنگ‌افروزی اسلامی است که «وای سوم» به شمار می‌آید. هنگامی که تصویرِ وحش برپا شود و قدرتِ «سخن گفتن» به آن داده شود، جهان، اما زمانی که دیگر دیر شده است، درخواهد یافت که مقاصدِ دستگاهِ پاپی معطوف به کسانی است که سبتِ روزِ هفتم را نگاه می‌دارند (دانیال)، نه دشمنی که از دیوارِ جنوبیِ بی‌نگهبان رخنه کرده است.

> “God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

> کلام خدا از خطر قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده انگاشته شود، جهان پروتستان تنها زمانی درخواهد یافت که مقاصد واقعی روم چیست که برای گریختن از دام، دیگر دیر شده باشد. او بی‌سروصدا در حال قدرت‌گیری است. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کند. او بناهای رفیع و عظیم خود را برمی‌افرازد که در زوایای پنهان آنها جفاهای پیشینش تکرار خواهد شد. پنهانی و بی‌آنکه کسی به او ظن ببرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمان ضربه فرا رسد، مقاصد خویش را پیش ببرد. تمام آنچه می‌خواهد جایگاهی برتر است، و این هم‌اکنون دارد به او داده می‌شود. به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که مقصود عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، بدین وسیله مورد سرزنش و جفا قرار خواهد گرفت. نبرد بزرگ، ۵۸۱.

The deception of the United Nations that is carried out by the papacy, that produces the vengeance of their hearts, is often illustrated in the Scriptures, and the story of Darius is a primary example of this truth. It is a deception that is accomplished first in the United States and then repeated upon the world. This truth is identified in the story of Elijah and Jezebel, then again in the story of John the Baptist and Herodias, as well as in the crucifixion of Christ. Islam’s angering of the nations is the ploy employed by the papal power that provides her the vantage ground for attacking Sabbath-keepers all around the world.

فریبِ سازمان ملل متحد که از سوی پاپیّت انجام می‌شود و انتقام را در دل‌هایشان برمی‌انگیزد، بارها در کتاب مقدس به تصویر کشیده شده است و داستانِ داریوش نمونه‌ای برجسته از این حقیقت است. این نیرنگ ابتدا در ایالات متحده به انجام می‌رسد و سپس در سراسر جهان تکرار می‌شود. این حقیقت در داستانِ ایلیا و ایزابل، و نیز در داستانِ یوحنا تعمیددهنده و هیرودیاس، و همچنین در مصلوب شدنِ مسیح نمایان است. خشمگین کردنِ ملت‌ها توسط اسلام، حربه‌ای است که قدرتِ پاپی به کار می‌گیرد و برای او موضعی برتر فراهم می‌آورد تا حافظانِ سبت را در سراسر جهان مورد حمله قرار دهد.

The first mention of Islam is the introduction of Ishmael into the Scriptures, and the role identified of Islam at the end of the world that of putting the world into a universal panic so they will accept any proposal as a solution, is what allows the deception to be accomplished. The deception is what motivates the United Nations (the ten kings), to fulfill God’s will, and agree to give their kingdom (the seventh kingdom) unto the papacy (the beast).

نخستین اشاره به اسلام، معرفی اسماعیل در کتب مقدس است، و نقشی که برای اسلام در پایان جهان مشخص شده—این‌که جهان را دچار وحشتی فراگیر کند تا هر پیشنهادی را به‌عنوان راه‌حل بپذیرند—همان چیزی است که امکان تحقق آن فریب را فراهم می‌آورد. آن فریب همان چیزی است که سازمان ملل متحد (ده پادشاه) را برمی‌انگیزد تا ارادهٔ خدا را به انجام رسانند و بپذیرند که پادشاهی خود (هفتمین پادشاهی) را به دستگاه پاپ (وحش) واگذار کنند.

The deception illustrated by Darius, and the other prophetic lines, includes the role of Islam angering the nations, the ultimate reason the papacy is destroyed by the United Nations, and just as significantly, it identifies the circumstances surrounding the enigma of the eighth kingdom, that is of the seven being put in place as the head of modern Babylon.

فریبی که داریوش و پیشگویی‌های دیگر آن را به تصویر کشیده‌اند، نقش اسلام در به خشم آوردن ملت‌ها و علت نهایی نابودی نهاد پاپی به دست سازمان ملل متحد را در بر می‌گیرد، و به همان اندازه مهم، اوضاع و احوال پیرامون معمای پادشاهی هشتم را نیز مشخص می‌کند؛ یعنی آن‌که از آن هفت است و به‌عنوان سرِ بابل مدرن منصوب می‌شود.

Daniel in the lion’s den is a very complex prophetic representation, but the understanding is only available when the methodology of “line upon line,” is applied.

«دانیال در لانهٔ شیران» نمودِ پیشگویانهٔ بسیار پیچیده‌ای است، اما درک آن تنها زمانی میسر می‌شود که روش‌شناسیِ «سطر بر سطر» به کار گرفته شود.

We will continue Daniel chapter six in the next article.

ما بابِ ششمِ دانیال را در مقاله‌ی بعدی ادامه خواهیم داد.

> “When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

> "وقتی ما به‌عنوان یک قوم درک کنیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیای عظیمی دیده خواهد شد." شهادت‌ها برای کشیشان، ۱۱۳.

Back to Articles