Article

# The Book of Daniel - Number Six

کتاب دانیال - شمارهٔ شش

Jehoiakim

یهویاقیم

Author

Jeff Pippenger

Published

December 1, 2023

Formats

PDF
Word

The books of Daniel and Revelation are the same book, in the same sense that the Bible is one book, consisting of the Old Testament and the New Testament.

کتاب‌های دانیال و مکاشفهٔ یوحنا در حکم یک کتاب‌اند، به همان معنایی که کتاب مقدس یک کتاب است که از عهد عتیق و عهد جدید تشکیل شده است.

> “The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.

> تاریخِ زندگانی، مرگ و رستاخیزِ عیسی، به‌عنوان پسرِ خدا، بدون شواهدِ موجود در عهدِ عتیق به‌طور کامل قابل اثبات نیست. مسیح در عهد عتیق به همان روشنیِ عهد جدید آشکار است. یکی از نجات‌دهنده‌ای که خواهد آمد شهادت می‌دهد، و دیگری از نجات‌دهنده‌ای که مطابق آنچه انبیا پیشگویی کرده بودند آمده است. برای درکِ طرحِ رستگاری، کتبِ عهد عتیق باید به‌طور کامل فهمیده شوند. این نورِ پرشکوهِ گذشتهٔ نبوی است که زندگیِ مسیح و تعالیمِ عهد جدید را با وضوح و زیبایی آشکار می‌سازد. معجزاتِ عیسی دلیلِ الوهیتِ او هستند؛ اما قوی‌ترین ادله بر اینکه او رهایی‌بخشِ جهان است، در نبوت‌های عهد عتیق، در مقایسه با تاریخِ عهد جدید، یافت می‌شود. عیسی به یهودیان گفت: «کتاب‌ها را تفحّص کنید؛ زیرا می‌پندارید که در آنها حیاتِ جاودان دارید، و همان‌ها هستند که دربارهٔ من شهادت می‌دهند.» در آن زمان جز نوشته‌های عهد عتیق، کتابِ دیگری در میان نبود؛ پس فرمانِ نجات‌دهنده روشن است. روح نبوت، جلد ۳، صفحهٔ ۲۱۱.

The strongest evidence of who and what Christ is, is when the prophecies of the Old Testament are compared with the fulfillment of those prophecies in the history of the New Testament. So too, with the relationship of the books of Daniel and Revelation.

قوی‌ترین دلیل بر اینکه مسیح کیست و چیست، زمانی آشکار می‌شود که نبوت‌های عهد عتیق با تحقق آن‌ها در تاریخ عهد جدید مقایسه شوند. همین امر دربارهٔ رابطهٔ کتاب‌های دانیال و مکاشفه نیز صادق است.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation.” Acts of the Apostles, 585.

> "در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌پیوندند و خاتمه می‌یابند. اینجا مکملِ کتابِ دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه." اعمال رسولان، ۵۸۵.

The word “complement” means to bring to perfection. The fulfillment of the prophecies of the Old Testament were “the strongest” “proof” of Christ’s “divinity.” The strongest evidence of the divinity of the prophecies in the book of Daniel, are the fulfillment of those prophecies as represented in the book of Revelation. The prophecies in Daniel are continued in the book of Revelation, and they are brought to perfection in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed.

واژهٔ "complement" به معنای «به کمال رساندن» است. تحقق پیشگویی‌های عهد عتیق "قوی‌ترین" "دلیل" بر "الوهیت" مسیح بود. قوی‌ترین دلیل بر الهی بودنِ پیشگویی‌های کتاب دانیال، تحقق آن پیشگویی‌هاست چنان‌که در کتاب مکاشفه نمایان شده است. پیشگویی‌های کتاب دانیال در کتاب مکاشفه ادامه می‌یابند و در روزهای آخر، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح مهرش گشوده می‌شود، به کمال می‌رسند.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> کتاب مکاشفه کتابی مُهر و موم‌شده است، اما در عین حال کتابی گشوده نیز هست. در آن رویدادهای شگفت‌آوری ثبت شده که قرار است در واپسین روزهای تاریخ این زمین رخ دهد. تعالیم این کتاب روشن و قطعی‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن همان خط سیر نبوت پی گرفته می‌شود که در دانیال هست. خدا برخی از نبوت‌ها را تکرار کرده است و بدین‌سان نشان می‌دهد که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند. انتشارِ دست‌نوشته‌ها، جلد ۹، ۸.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. Daniel 1:1.

> در سال سوم سلطنت یهویاکیم، پادشاه یهودا، نبوکدنصر، پادشاه بابل، به اورشلیم آمد و آن را محاصره کرد. دانیال ۱:۱.

The first verse of the book of Daniel has a wealth of prophetic information when rightly considered. We will begin our consideration with Jehoiakim.

آیهٔ نخستِ کتاب دانیال، اگر به‌درستی مورد بررسی قرار گیرد، سرشار از اطلاعات نبوی است. بررسی خود را با یهویاقیم آغاز می‌کنیم.

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah. As such, he represents the first angel’s message. His son Jehoiachin, who was also known as Jeconiah or Coniah, represented the second angel’s message. Jehoiachin was followed by Zedekiah, the last of the three final kings of Judah. Zedekiah represents the third angel’s message. There are several prophetic witnesses that uphold that Jehoiakim is a symbol of the first angel’s message. It is important to understand these proofs, for it identifies that the first verse of chapter one of Daniel is identifying the first angel’s message, and that fact is an anchor that allows the first chapter to be understood as the first angel’s message of Revelation fourteen. We will begin in second Chronicles.

یهویاقیم نخستینِ سه پادشاه پایانیِ یهودا بود. از این رو او نمایانگر پیام فرشتهٔ اول است. پسرش یهویاکین که با نام‌های یکنیا یا کنیا نیز شناخته می‌شد، نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم بود. پس از یهویاکین، صدقیا آمد که آخرینِ آن سه پادشاهِ پایانیِ یهودا بود. صدقیا نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است. شواهد نبوی متعددی وجود دارد که تأیید می‌کنند یهویاقیم نمادی از پیام فرشتهٔ اول است. درک این دلایل مهم است، زیرا نشان می‌دهند که آیهٔ نخستِ فصلِ اولِ دانیال در حال معرفیِ پیام فرشتهٔ اول است، و این واقعیت همچون لنگری است که امکان می‌دهد فصل اول به‌عنوان پیام فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده فهمیده شود. از دوم تواریخ آغاز می‌کنیم.

> And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:20, 21.

> و آنان را که از تیغِ شمشیر رَسته بودند، به بابل به اسیری برد؛ و در آنجا تا سلطنتِ پادشاهیِ فارس، بندگانِ او و پسرانش بودند؛ تا کلامِ خداوند که از زبانِ ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، تا زمین از سبت‌های خود برخوردار شود؛ زیرا در تمام روزهای ویرانیِ خود سبت نگاه داشت تا هفتاد سال به کمال رسد. دوم تواریخ 36:20، 21.

The captivity in Babylon for seventy years was so the land could enjoy the sabbaths that had not been fulfilled in agreement with Leviticus twenty-five. Seventy years of sabbaths amounts to four hundred and ninety years, that ancient Israel had disregarded the direction of Leviticus twenty-five. Four hundred and ninety years of rebellion preceded seventy years of captivity. At the ending of the four hundred and ninety years, three kings would be placed into subjection by Nebuchadnezzar.

اسارت هفتادساله در بابل برای این بود که زمین بتواند از سبت‌هایی که مطابق با لاویان باب بیست‌وپنجم به‌جا آورده نشده بودند بهره‌مند شود. هفتاد سالِ سبت‌ها معادل چهارصد و نود سالی است که اسرائیلِ باستان دستورِ لاویان باب بیست‌وپنجم را نادیده گرفته بود. چهارصد و نود سالِ نافرمانی پیش از هفتاد سال اسارت بود. در پایانِ آن چهارصد و نود سال، سه پادشاه به دست نبوکدنصر به اطاعت درآورده شدند.

At the end of the seventy years of captivity, the Lord raised up Cyrus, who was the first of the three kings that would decree that Israel could return and rebuild Jerusalem. Artaxerxes was the third of those three kings and he made the third decree in 457 BC. The third decree began the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. In 1798, the first end of the indignation ended, the book of Daniel was unsealed and the first of the three angels arrived. The third angel arrived on October 22, 1844.

در پایان هفتاد سال اسارت، خداوند کوروش را برانگیخت؛ او نخستینِ آن سه پادشاه بود که فرمان داد اسرائیل بازگردد و اورشلیم را بازسازی کند. اردشیر سومینِ آن سه پادشاه بود و سومین فرمان را در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر کرد. سومین فرمان آغازگر دوهزار و سیصد سالِ دانیال باب هشتم، آیهٔ چهاردهم بود. در سال ۱۷۹۸، نخستین پایانِ غضب فرا رسید، کتاب دانیال از مهر گشوده شد و نخستینِ آن سه فرشته رسید. فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید.

The three last kings of Judah were all confronted by Nebuchadnezzar, and at Jehoiakim’s captivity, the seventy years began. It continued until Babylon was destroyed, and the general (Cyrus) that had destroyed Babylon, and who shortly thereafter became the king, passed the first of three decrees. The third decree began the prophecy of the evenings and mornings that ended with the arrival of the third of three angels. Christ always identifies the end with the beginning.

سه پادشاهِ آخرِ یهودا همگی با نبوکدنصر روبه‌رو شدند، و با اسارتِ یهویاقیم، آن هفتاد سال آغاز شد. این دوره تا نابودیِ بابل ادامه یافت، و سرداری (کوروش) که بابل را نابود کرده بود و اندکی بعد پادشاه شد، نخستینِ سه فرمان را صادر کرد. فرمانِ سوم، نبوتِ شام‌ها و بامدادها را آغاز کرد که با فرارسیدنِ سومینِ آن سه فرشته پایان یافت. مسیح همواره پایان را با آغاز یکی می‌داند.

The beginning of the seventy years took place with Nebuchadnezzar’s first attack against Jerusalem. The ending of the seventy years was marked by the destruction of Babylon. The final and complete destruction of Jerusalem was brought upon the third of three kings who had all been attacked by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem was progressive. The last three kings represent one prophetic symbol, in the sense that they all had been attacked by Nebuchadnezzar. They typified the three decrees that were all one symbol, as were the three angels at the end of the twenty-three hundred days.

آغاز هفتاد سال با نخستین یورش نبوکدنصر به اورشلیم رخ داد. پایان هفتاد سال با نابودی بابل رقم خورد. ویرانی نهایی و کامل اورشلیم در زمانِ سومینِ آن سه پادشاه روی داد که هر سه موردِ یورشِ نبوکدنصر قرار گرفته بودند. ویرانی اورشلیم تدریجی بود. سه پادشاهِ آخر یک نمادِ نبویِ واحد را نمایندگی می‌کردند، از آن جهت که هر سه موردِ حملهٔ نبوکدنصر قرار گرفته بودند. آنان نمونهٔ سه فرمانی بودند که در مجموع یک نماد واحد به‌شمار می‌آمدند؛ همان‌گونه که سه فرشته در پایانِ دو هزار و سیصد روز چنین بودند.

> “In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12-26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.

> «در باب هفتم عزرا، فرمان یافت می‌شود. آیات ۱۲-۲۶. این فرمان در کامل‌ترین صورت خود به‌وسیلهٔ اردشیر، پادشاه فارس، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر شد. اما در عزرا ۶:۱۴ گفته شده است که خانهٔ خداوند در اورشلیم «برحسب فرمان [«حکم»، در حاشیه] کوروش و داریوش و اردشیر، پادشاه فارس» بنا شد. این سه پادشاه، با آغاز کردن، تأیید مجدد کردن، و کامل ساختنِ فرمان، آن را به کمالی رساندند که نبوت برای مشخص ساختن آغازِ ۲۳۰۰ سال اقتضا می‌کرد. با در نظر گرفتن سال ۴۵۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که فرمان کامل شد، به‌عنوان تاریخ حکم، آشکار شد که هر جزء از مشخصات نبوت دربارهٔ هفتاد هفته تحقق یافته بود.» جدال عظیم، ۳۲۶.

Sister White identifies that the three decrees were necessary for the perfection of the prophecy. She defines their relation to each other, and in so doing, identifies the grammatical characteristics of the Hebrew word “truth.” She says the first decree originated, the second decree reaffirmed, and the third decree completed “every specification of the prophecy concerning the seventy weeks.” The Hebrew word “truth” is created by the combination of the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first decree originated, the second reaffirmed and the last decree completed the prophecy. The three decrees contain the signature of Alpha and Omega, and they were fulfilled at the end of the seventy-year prophecy of the captivity in Babylon, even though the third decree arrived well after the seventy years ended. The three decrees were progressive, and though they were three decrees, they were still one prophetic symbol.

خواهر وایت تصریح می‌کند که سه فرمان برای آنکه آن پیشگویی به کمال برسد ضروری بودند. او رابطهٔ آنها را با یکدیگر تعریف می‌کند و بدین ترتیب ویژگی‌های دستوریِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» را مشخص می‌سازد. او می‌گوید فرمانِ نخست آغازگر بود، فرمانِ دوم دوباره تأیید کرد، و فرمانِ سوم «هر مشخصهٔ پیشگویی دربارهٔ هفتاد هفته» را به کمال رساند. واژهٔ عبریِ «حقیقت» از ترکیبِ حرفِ نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده است. فرمانِ نخست آغازگر بود، دومی دوباره تأیید کرد و آخرین فرمان آن پیشگویی را کامل کرد. این سه فرمان امضای آلفا و امگا را بر خود دارند، و در پایانِ پیشگوییِ هفتادسالهٔ اسارت در بابل تحقق یافتند، هرچند فرمانِ سوم مدت‌ها پس از پایان آن هفتاد سال رسید. آن سه فرمان تدریجی بودند، و با اینکه سه فرمان بودند، همچنان یک نمادِ نبویِ واحد به شمار می‌آمدند.

The first angel arrived in 1798, the second angel arrived in the spring of 1844, and the third angel arrived on October 22, 1844. Those three angels are one prophetic symbol, representing the everlasting gospel of Revelation chapter fourteen.

فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸ رسید، فرشتهٔ دوم در بهارِ ۱۸۴۴ رسید، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید. آن سه فرشته یک نمادِ نبویِ واحدند که نمایانگرِ بشارتِ جاودانیِ فصلِ چهاردهمِ مکاشفه است.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> پیام‌های اول و دوم در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ اعلام شدند، و اکنون در دورهٔ اعلام پیام سوم هستیم؛ اما هر سه پیام هنوز باید اعلام شوند. همان‌قدر که پیش‌تر ضروری بود، اکنون نیز لازم است این پیام‌ها برای کسانی که در جست‌وجوی حقیقت‌اند تکرار شوند. ما باید با قلم و زبان آن را اعلام کنیم، ترتیب آن‌ها را نشان دهیم و انطباق نبوت‌هایی را که ما را به پیام فرشتهٔ سوم می‌رسانند بیان کنیم. بدون اول و دوم، سومی نمی‌تواند وجود داشته باشد. این پیام‌ها را باید از طریق نشریات و سخنرانی‌ها به جهان ارائه کنیم و در مسیر تاریخ نبوی، آنچه بوده و آنچه خواهد بود را نشان دهیم. پیام‌های برگزیده، جلد دوم، صفحات ۱۰۴ و ۱۰۵.

The last three kings of Judah were one symbol, for they were all brought into various degrees of subjection by the king of Babylon. The last three kings of Judah, the three decrees and the three angels, though distinctly three are also represented as one prophetic symbol.

سه پادشاهِ آخرِ یهودا یک نماد بودند، زیرا همگی در درجات گوناگون زیر سلطه پادشاه بابل درآمدند. سه پادشاه آخر یهودا، سه فرمان و سه فرشته، با اینکه به‌وضوح سه هستند، نیز به‌صورت یک نماد نبوی واحد نشان داده می‌شوند.

The last three kings are part of the prophetic setting of the beginning of the prophecy of seventy years of captivity, and as such they become part of the beginning that illustrates the end of the seventy years of captivity. The captivity began with the progressive subjection of three kings, ending with the destruction of the kingdom and its capital city. The end of the prophecy marks the destruction of the nation and capital of Babylon, which marks the arrival of the three progressive decrees. The beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy is marked by three progressive decrees, and it illustrates the ending of the twenty-three hundred year prophecy, which consists of three progressive messages.

سه پادشاهِ آخر بخشی از چارچوبِ نبوتیِ آغازِ نبوتِ هفتاد سال اسارت‌اند، و از این رو آنان بخشی از آغازی می‌شوند که پایانِ هفتاد سال اسارت را ترسیم می‌کند. اسارت با به انقیاد درآمدنِ تدریجیِ سه پادشاه آغاز شد و با نابودیِ پادشاهی و پایتختِ آن پایان یافت. پایانِ این نبوت با نابودیِ ملت و پایتختِ بابل مشخص می‌شود، و این رخداد فرا رسیدنِ سه فرمانِ پیاپی را نشان می‌دهد. آغازِ نبوتِ دوهزار و سیصد ساله با سه فرمانِ پیاپی مشخص می‌شود، و این آغاز پایانِ همان نبوتِ دوهزار و سیصد ساله را که از سه پیامِ پیاپی تشکیل شده است، نشان می‌دهد.

The three angels, and their respective three messages, had been typified by three kings and their three progressive decrees. The three kings that proclaimed their respective three decrees had been typified by three progressive kings, who had each presented their messages of rebellion against Nebuchadnezzar. Three messages of rebellion, typified three decrees, that in turn typified three messages. One begins the prophecy of seventy years, that in turn ends with the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy, that ends at the arrival of the third angel in 1844. The seventy years that the land was to enjoy its Sabbath cannot be separated from October 22, 1844.

سه فرشته و سه پیامِ مربوط به آنان، به‌وسیلهٔ سه پادشاه و سه فرمانِ پیاپیِ آنان نمادین شده بودند. سه پادشاهی که هر یک فرمانِ مربوط به خود را اعلام کردند، خود به‌وسیلهٔ سه پادشاهِ پیاپی نمادین شده بودند که هر یک پیام‌های سرکشیِ خود را علیه بخت‌نصر بیان کرده بودند. سه پیامِ سرکشی، نمونهٔ سه فرمان بودند و آن سه فرمان نیز به نوبهٔ خود نمونهٔ سه پیام شدند. یکی، نبوتِ هفتاد ساله را آغاز می‌کند؛ آن هم به نوبهٔ خود با آغازِ نبوتِ ۲۳۰۰ ساله پایان می‌یابد؛ و آن نبوت در سال ۱۸۴۴ با رسیدنِ فرشتهٔ سوم به پایان می‌رسد. آن هفتاد سالی را که زمین می‌بایست سبتِ خود را نگاه دارد، نمی‌توان از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ جدا کرد.

Jehoiakim represents Cyrus’ first decree and also the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Beyond this, the three witnesses of the last three Judean kings, the three decrees and the three angel’s messages, provide precise information of the symbol of Jehoiakim, for the prophetic history of the three angels has been very carefully marked by inspiration. All three messages have a historical arrival and thereafter a historical empowerment.

یهویاقیم نمایانگر نخستین فرمانِ کوروش و نیز پیامِ فرشتهٔ نخست در فصلِ چهاردهمِ مکاشفه است. فراتر از این، سه شاهدِ مربوط به سه پادشاهِ آخرِ یهودا، سه فرمان و پیام‌های سه فرشته، اطلاعات دقیقی دربارهٔ نمادِ یهویاقیم ارائه می‌کنند، زیرا تاریخِ نبویِ سه فرشته به‌وسیلهٔ الهام بسیار دقیق مشخص شده است. هر سه پیام یک ظهورِ تاریخی و سپس یک قدرت‌یابیِ تاریخی دارند.

The first angel arrived in 1798, and was empowered on August 11, 1840, with the confirmation of the day for a year principle.

فرشتهٔ نخست در سال ۱۷۹۸ رسید و در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با تأیید اصلِ «یک روز برابر با یک سال» قدرت یافت.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> "در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

The first angel arrived announcing the opening of the judgment in 1798, but the message was premised on the validity of William Miller’s identification that a day in Bible prophecy represents a year. That principle was confirmed “on the 11th of August, 1840,” and the first message was empowered. With the failure of the prediction of Christ’s return in the biblical year of 1843, which extended into the year 1844, the second angel of Revelation chapter fourteen arrived. With the failure of the prediction in the spring of 1844, the Protestant churches rejected Miller’s rule of a day for a year, and became the daughters of Babylon. That message was thereafter empowered in the summer of 1844, when it was joined by the message of the Midnight Cry. With the fulfillment of the message of the Midnight Cry on October 22, 1844, the third angel arrived with his message.

فرشتهٔ اول در سال 1798 رسید و گشایشِ داوری را اعلام کرد، اما پیام بر اعتبارِ تشخیصِ ویلیام میلر استوار بود مبنی بر این‌که یک روز در نبوت‌های کتاب مقدس نمایندهٔ یک سال است. آن اصل در «یازدهم اوت 1840» تأیید شد و پیام نخست قدرت یافت. با ناکامیِ پیش‌گوییِ بازگشتِ مسیح در سالِ کتاب‌مقدسیِ 1843 که تا سال 1844 امتداد یافت، فرشتهٔ دومِ باب چهاردهمِ مکاشفه رسید. با ناکامیِ آن پیش‌گویی در بهار 1844، کلیساهای پروتستان قاعدهٔ میلر، یعنی یک روز به ازای یک سال، را رد کردند و دخترانِ بابل شدند. آن پیام پس از آن در تابستانِ 1844، هنگامی که با پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» همراه شد، تقویت شد. با تحققِ پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در 22 اکتبر 1844، فرشتهٔ سوم با پیامِ خود رسید.

Due to the disobedience of Laodicean Adventism in 1863, God’s people were assigned to repeat the history of ancient Israel’s wandering in the wilderness. The empowerment of the third message would wait until September 11, 2001. Each of the three messages arrive in history and are thereafter empowered.

به‌سبب نافرمانی ادونتیسم لاودیکیه‌ای در سال ۱۸۶۳، قوم خدا مأمور شدند تاریخ سرگردانی اسرائیل باستان در بیابان را تکرار کنند. قدرت‌یافتنِ پیام سوم می‌بایست تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ منتظر بماند. هر یک از سه پیام در تاریخ فرا می‌رسند و سپس قدرت می‌یابند.

Jehoiakim and Cyrus represent the empowerment of the first angel, not its arrival. Though Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and though he represents the first angel’s message, the prophetic characteristics that he, and also Cyrus, demonstrate that they are both symbols of the empowerment of the first angel, and not symbols of the arrival of the first angel. The arrival of the first message in the history of Jehoiakim was Manasseh, the first of the last seven kings of Judah.

یهویاقیم و کوروش نمایانگر قدرت‌بخشیِ فرشتهٔ اول‌اند، نه آمدنِ آن. هرچند یهویاقیم نخستینِ سه پادشاهِ پایانیِ یهودا بود و هرچند او نمایندهٔ پیامِ فرشتهٔ اول است، ویژگی‌های نبوی‌ای که او و همچنین کوروش از خود نشان می‌دهند، حاکی از آن است که هر دو نمادِ قدرت‌بخشیِ فرشتهٔ اول‌اند، نه نمادِ آمدنِ فرشتهٔ اول. آمدنِ پیامِ اول در تاریخِ یهویاقیم منسی بود، نخستینِ هفت پادشاهِ پایانیِ یهودا.

Seven kings preceded the complete and final destruction of Jerusalem. Those seven kings represent a progressive history, as was the history they typified from 1798 to 1844. The first angel arrived in 1798, and the third arrived on October 22, 1844. The history of 1798 to 1844, is the history of the first and second angels. The history of the third angel began in 1844. When Sister White identifies the symbolism of the seven thunders of Revelation chapter ten, she says the seven thunders represent the history of the first and second angels, but not the third angel.

پیش از نابودی کامل و نهایی اورشلیم، هفت پادشاه حکومت می‌کردند. آن هفت پادشاه نمایانگر تاریخی پیش‌رونده‌اند، همان‌گونه که تاریخی که از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ نمادش بودند نیز چنین بود. فرشتهٔ نخست در ۱۷۹۸ ظاهر شد و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ظاهر شد. تاریخِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، تاریخِ فرشتگانِ نخست و دوم است. تاریخِ فرشتهٔ سوم از ۱۸۴۴ آغاز شد. هنگامی که خواهر وایت نمادپردازیِ هفت رعدِ باب دهمِ مکاشفه را مشخص می‌کند، می‌گوید هفت رعد نمایانگر تاریخِ فرشتگانِ نخست و دوم‌اند، اما نه فرشتهٔ سوم.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "نور ویژه‌ای که به یوحنا داده شد و در هفت تندر بیان شده بود، ترسیمی از رویدادهایی بود که قرار بود در چارچوب پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دهد." تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

The history of the seven thunders of Revelation chapter ten, emphasize the history of the empowerment of the first angel on August 11, 1840 through to the great disappointment on October 22, 1844, but it none-the-less, includes the entire history of the first and second angels. The general application of the seven thunders is that it represents 1798 through to October 22, 1844. The history of the arrival of the first angel from 1798 to the great disappointment is the history of the first and second angels, and it is prophetically represented as seven thunders. The seven thunders were also typified by the last seven kings of Judah. The last three of those kings were not only identifying sequential kings, but together they are one symbol made up of a first, middle and last.

تاریخِ هفت رعدِ باب دهمِ مکاشفه بر تاریخِ قدرت‌یابیِ فرشتهٔ نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا «ناامیدی بزرگ» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تأکید می‌کند، اما با این همه، کل تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم را نیز در بر می‌گیرد. کاربردِ کلیِ هفت رعد این است که نمایانگرِ دورهٔ ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است. تاریخِ آمدنِ فرشتهٔ نخست از ۱۷۹۸ تا «ناامیدی بزرگ»، همان تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم است و از نظر نبوی به‌صورت «هفت رعد» تصویر شده است. هفت رعد همچنین به‌وسیلهٔ هفت پادشاهِ آخرِ یهودا تمثیل شده‌اند. سه پادشاهِ آخر از آن هفت پادشاه، نه تنها پادشاهانی پی‌درپی بودند، بلکه در کنار هم نمادی واحد را می‌سازند که از اجزای نخست، میانی و آخر تشکیل شده است.

In the history of the three angels, the first message was empowered on August 11, 1840, and both Jehoiakim and Cyrus typified that event.

در تاریخ پیام‌های سه فرشته، پیام نخست در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قدرت یافت و هر دو، یهویاقیم و کوروش، نماد آن رویداد بودند.

We will continue to identify these most important truths in the next article.

ما در مقاله بعدی به شناسایی این مهم‌ترین حقایق ادامه خواهیم داد.

> “Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of his law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.

> هر دانشجویی باید درستکاریِ خلل‌ناپذیر را گرامی بدارد. هر ذهنی باید با توجهی آکنده از حرمت به کلامِ مکشوفِ خدا روی آورد. نور و فیض به کسانی عطا خواهد شد که بدین‌سان از خدا اطاعت می‌کنند. آنان شگفتی‌هایی را از شریعتِ او خواهند دید. حقایقِ عظیمی که از روز پنتیکاست بی‌اعتنا و نادیده مانده‌اند، قرار است با خلوصِ اصیلِ خود از کلامِ خدا بدرخشند. برای آنان که حقیقتاً خدا را دوست دارند، روح‌القدس حقایقی را که از ذهن محو شده‌اند آشکار خواهد کرد، و همچنین حقایقی را که کاملاً تازه‌اند آشکار خواهد کرد. آنان که گوشتِ پسرِ خدا را می‌خورند و خونِ او را می‌نوشند، از کتاب‌های دانیال و مکاشفه حقایقی الهام‌شده از روح‌القدس بیرون خواهند آورد. آنان نیروهایی را به حرکت در خواهند آورد که سرکوب‌ناپذیرند. لب‌های کودکان گشوده خواهند شد تا اسراری را اعلام کنند که از اذهانِ آدمیان پنهان بوده است. خداوند چیزهای بی‌خردِ این جهان را برگزیده است تا خردمندان را شرمسار سازد، و چیزهای ضعیفِ جهان را برگزیده است تا نیرومندان را شرمسار سازد.

> “The Bible should not be brought into our schools to be sandwiched in between infidelity. The Bible must be made the groundwork and subject-matter of education. It is true that we know much more of the word of the living God than we knew in the past, but there is still much more to be learned. It should be used as the word of the living God, and esteemed as first, and last, and best in everything. Then will be seen true spiritual growth. The students will develop healthy religious characters, because they eat the flesh and drink the blood of the Son of God. But unless watched and nurtured, the health of the soul decays. Keep in the channel of light. Study the Bible. Those who serve God faithfully will be blessed. He who permits no faithful work to go unrewarded will crown every act of loyalty and integrity with special tokens of his love and approbation.” Review and Herald, August 17, 1897.

> "کتاب‌مقدس را نباید به مدارس ما آورد تا در لابه‌لای بی‌ایمانی قرار بگیرد. کتاب‌مقدس باید بنیان و محور آموزش قرار گیرد. درست است که ما امروز از کلام خدای زنده بسیار بیش از گذشته می‌دانیم، اما هنوز چیزهای بسیار برای آموختن باقی است. باید همچون کلام خدای زنده به کار رود و در همه چیز به‌عنوان نخستین، آخرین و بهترین ارج نهاده شود. آنگاه رشد حقیقی روحانی دیده خواهد شد. دانش‌آموزان شخصیت دینی سالمی خواهند یافت، زیرا از تن پسر خدا می‌خورند و خون او را می‌نوشند. اما اگر مراقبت و پرورش صورت نگیرد، سلامت جان رو به زوال می‌رود. در مسیر نور بمانید. کتاب‌مقدس را مطالعه کنید. کسانی که با وفاداری خدا را خدمت می‌کنند، برکت خواهند یافت. او که هیچ کار وفادارانه‌ای را بی‌پاداش نمی‌گذارد، هر عملِ وفاداری و راستی را با نشان‌های ویژه محبت و خشنودی خود تاج خواهد نهاد." ریویو و هرالد، ۱۷ اوت ۱۸۹۷.

Back to Articles