Article

# Rome Establishes the Vision - Number Thirteen

رم چشم‌انداز را ایجاد می‌کند - شماره سیزده

The Controversies of Rome: Understanding the Final Test of the Image of the Beast

مناقشات رم: شناخت آزمون نهایی تصویر وحش

Author

Jeff Pippenger

Published

September 1, 2024

Formats

PDF
Word

As we bring the consideration of the various controversies which have occurred in Advent history together line upon line in order to conclude our understanding of the current issue, we have taken selected attributes of five prophetic lines. The first line is also the last line, for both controversies were directly based upon verse fourteen of Daniel eleven’s “robbers of thy people.” We considered the controversies of Uriah Smith and James White and the controversy of “the daily”, in the book of Daniel. We considered the controversy that occurred after the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1989, concerning the king of the north. We then considered the four insects of the book of Joel. There is so much more that might be added to each of these lines, but we are simply isolating certain characteristics that contributed to the positions that rejected the truths connected with the subject of Rome.

در حالی‌که بررسی مناقشات گوناگونی را که در تاریخ ادونتیست‌ها رخ داده است خط‌به‌خط کنار هم می‌گذاریم تا فهم خود از مسئلهٔ کنونی را به نتیجه برسانیم، ویژگی‌های برگزیده‌ای از پنج خط نبوت را برگرفته‌ایم. خط نخست همان خط آخر نیز هست، زیرا هر دو مناقشه مستقیماً بر آیهٔ چهاردهمِ باب یازدهمِ دانیال، «راهزنانِ قومِ تو»، استوار بود. ما مناقشاتِ اوریاه اسمیت و جیمز وایت و نیز مناقشهٔ «دائمی» در کتاب دانیال را بررسی کردیم. همچنین مناقشه‌ای را که پس از گشوده‌شدنِ مهرِ شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال در سال ۱۹۸۹ دربارهٔ «پادشاهِ شمال» رخ داد، بررسی کردیم. سپس به چهار حشرهٔ کتاب یوئیل پرداختیم. مطالب بسیار بیشتری می‌توان به هر یک از این خطوط افزود، اما ما صرفاً برخی ویژگی‌هایی را جدا می‌کنیم که در پدید آمدن مواضعی که حقایقِ مرتبط با موضوعِ روم را رد کردند، نقش داشتند.

Five histories, but the first also being the last represents six lines. The prophetic setting for these lines of controversy is the last days, so for this reason the lines are to be applied during the test of the image of the beast.

پنج تاریخ وجود دارد، اما اینکه نخستین نیز همان آخری است، شش خط را نمایان می‌سازد. زمینهٔ نبویِ این خطوطِ مناقشه، ایامِ آخر است؛ از این رو این خطوط باید در جریانِ آزمونِ تمثالِ وحش به کار گرفته شوند.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

> خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که تصویرِ وحش پیش از بسته شدن مهلت شکل خواهد گرفت؛ زیرا این آزمونِ بزرگ برای قومِ خدا خواهد بود که بر پایهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد...

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> "این همان آزمونی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، آن را بگذرانند." انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۵، ۱۵.

The test of the formation of the image of the beast is, as with the other six lines of controversy a test concerning the prophetic subject of Rome. The great test that occurs before God’s people are sealed is about the formation of the image of the Roman beast. The beast is the papal power, and the United States forms an image of the papal power as it progresses to the soon-coming Sunday law.

آزمونِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش، همچون شش محورِ دیگرِ مناقشه، آزمونی دربارهٔ موضوعِ نبویِ روم است. آزمونِ بزرگی که پیش از مُهر شدنِ قومِ خدا رخ می‌دهد، دربارهٔ شکل‌گیریِ تصویرِ وحشِ رومی است. وحش همان قدرتِ پاپی است و ایالات متحده، در مسیرِ پیشروی به سوی قانونِ یکشنبه‌ای که به زودی فرا می‌رسد، تصویری از قدرتِ پاپی را می‌سازد.

> “In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> "برای اینکه ایالات متحده بتواند تمثالِ وحش را شکل دهد، قدرتِ مذهبی باید حکومتِ مدنی را چنان تحتِ کنترلِ خود درآورد که اقتدارِ دولت نیز از سوی کلیسا برای تحققِ مقاصدِ خویش به کار گرفته شود." مناقشهٔ بزرگ، ۴۴۳.

That Sunday law in the United States identifies that the image of the beast has been fully formed in the United States.

آن قانون یکشنبه در ایالات متحده نشان می‌دهد که تصویر وحش در ایالات متحده کاملاً شکل گرفته است.

> “But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 449.

> «اما در خودِ عملِ تحمیلِ یک وظیفهٔ دینی به‌وسیلهٔ قدرتِ دنیوی، کلیساها خودْ تمثالی برای وحش خواهند ساخت؛ از این‌رو، تحمیلِ رعایتِ یکشنبه در ایالات متحده، تحمیلِ پرستشِ وحش و تمثالِ او خواهد بود.» مناقشهٔ عظیم، ۴۴۹.

At the Sunday law the image of the beast has been fully formed in the United States, and the United States is then fully disconnected from God and it begins its prophetic work of forcing the entire world to form an image of the beast. At the Sunday law in the United States Satan begins his marvelous work in leading the nations of the world to repeat the process of forming an image of the beast that encompasses all the nations of the world.

در هنگام قانون یکشنبه، تصویرِ وحش در ایالات متحده به‌طور کامل شکل گرفته است و سپس ایالات متحده به‌کلی از خدا جدا می‌شود و کار نبوی خود را برای واداشتنِ تمام جهان به برپا کردنِ تصویرِ وحش آغاز می‌کند. در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، شیطان کار شگفت‌انگیز خود را آغاز می‌کند تا ملت‌های جهان را به تکرار فرایندِ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش رهبری کند؛ تصویری که همهٔ ملت‌های جهان را در بر می‌گیرد.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> «با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

At the soon-coming Sunday law in the United States, Satan, in cooperation with the United States, will force every nation to follow the example of the United States in forming a church and state system, and enforcing Sunday worship.

با فرارسیدن قانون نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه در ایالات متحده، شیطان با همکاری ایالات متحده هر ملت را وادار خواهد کرد که از الگوی ایالات متحده در تشکیل نظامِ کلیسا و دولت و نیز اجباری‌کردن عبادتِ یکشنبه پیروی کند.

> “Satan will work the miracles to deceive those who dwell upon the earth. Spiritualism will do its work by causing the dead to be personated. Those religious bodies who refuse to hear God’s messages of warning will be under strong deception, and will unite with the civil power to persecute the saints. The Protestant churches will unite with the papal power in persecuting the commandment-keeping people of God. This is that power which constitutes the great system of persecution which will exercise spiritual tyranny over the consciences of men.

> شیطان معجزات را به کار خواهد گرفت تا ساکنان زمین را فریب دهد. روح‌گرایی کار خود را با ظاهر ساختنِ مردگان انجام خواهد داد. آن نهادهای دینی که از شنیدن پیام‌های هشدار خدا سر باز می‌زنند، در فریبی شدید گرفتار خواهند شد و با قدرتِ مدنی متحد خواهند شد تا قدیسان را آزار و تعقیب کنند. کلیساهای پروتستان با قدرتِ پاپی در آزار و تعقیب قومِ خدا که به احکام پایبندند، متحد خواهند شد. این همان قدرتی است که نظامِ بزرگِ آزار و تعقیبی را شکل می‌دهد که بر وجدان‌های مردم استبدادِ روحانی اعمال خواهد کرد.

> “‘He had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.’ Though professing to be followers of the Lamb of God, men become imbued with the spirit of the dragon. They profess to be meek and humble but they speak and legislate with the spirit of Satan, showing by their actions that they are the opposite of what they profess to be. This lamb-like power unites with the dragon in making war upon those who keep the commandments of God and have the testimony of Jesus Christ. And Satan unites with Protestants and papists, acting in consort with them as the god of this world, dictating to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.

> «او دو شاخ مانند بره‌ای داشت و مانند اژدها سخن می‌گفت.» گرچه خود را پیروان برهٔ خدا می‌خوانند، انسان‌ها از روح اژدها آکنده می‌شوند. ادعا می‌کنند که حلیم و فروتن‌اند، اما با روح شیطان سخن می‌گویند و قانون می‌گذارند و با کردار خود نشان می‌دهند که خلافِ آنچه ادعا می‌کنند هستند. این قدرتِ برّه‌گونه با اژدها متحد می‌شود تا با کسانی که احکام خدا را حفظ می‌کنند و شهادت عیسی مسیح را دارند وارد جنگ شود. و شیطان با پروتستان‌ها و پیروان پاپ متحد می‌شود و همچون خدای این جهان همداستان با آنان عمل می‌کند و به انسان‌ها فرمان می‌دهد، چنان‌که گویی آنان رعایای پادشاهی اویند، و باید هرگونه که او می‌خواهد با آنان رفتار شود و بر آنان حکومت شود و آنان تحت کنترل او قرار گیرند.

> “If men will not agree to trample underfoot the commandments of God, the spirit of the dragon is revealed. They are imprisoned, brought before councils, and fined. ‘He causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads’ [Revelation 13:16]. ‘He had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed’ [verse 15]. Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Manuscript Releases, volume 14, 162.

> "اگر مردم حاضر نشوند احکام خدا را لگدمال کنند، روح اژدها آشکار می‌شود. آنان زندانی می‌شوند، به شوراها برده می‌شوند و جریمه می‌گردند. 'او همه را، خرد و بزرگ، دولتمند و فقیر، آزاد و برده را وا می‌دارد تا نشانی را بر دست راستشان یا بر پیشانی‌هایشان دریافت کنند' [مکاشفه ۱۳:۱۶]. 'به او قدرت داده شد که به شمایلِ وحش جان ببخشد تا شمایلِ وحش سخن بگوید و موجب شود هر که شمایلِ وحش را پرستش نکند کشته شود' [آیه ۱۵]. بدین‌سان شیطان اختیارات مخصوصِ یهوه را غصب می‌کند. مرد گناه بر کرسیِ خدا می‌نشیند، خود را خدا اعلام می‌کند و فراتر از خدا عمل می‌کند." انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۴، ۱۶۲.

The papal power is the beast, the United Nations is the dragon and the United States is the false prophet. Those who become confused on the meaning of antichrist, who is both Satan and Satan’s earthly representative, the pope of Rome, will end up on the side of antichrist.

قدرت پاپی همان وحش است، سازمان ملل متحد اژدهاست و ایالات متحده آمریکا پیامبر کاذب است. کسانی که در معنای ضد مسیح دچار سردرگمی شوند—که ضد مسیح هم خودِ شیطان است و هم نمایندهٔ زمینی او، یعنی پاپِ رم—در نهایت در جبههٔ ضد مسیح قرار خواهند گرفت.

The United States is not the man of sin. The man of sin is the antichrist and he is Satan’s earthly representative. To confuse the power that places the papacy on the throne of the earth with the papacy is represented by Paul as evidence of not loving the truth. To reject the prophetic relationship of pagan Rome who restrained the papal power, until pagan Rome was removed, in order for the papal power to be revealed, as set forth in Second Thessalonians chapter two, is to reject the outpouring of the Holy Spirit and accept the outpouring of the unholy spirit, which Paul identifies as strong delusion. That being said, each of the ancient prophets spoke more directly of the last days than the days in which they lived.

ایالات متحده «آن مردِ گناه» نیست. آن مردِ گناه دجّال است و او نمایندهٔ زمینیِ شیطان است. خَلطِ قدرتی که نهادِ پاپی را بر تختِ زمین می‌نشاند با خودِ نهادِ پاپی، از سوی پولس به‌عنوان نشانهٔ دوست نداشتنِ حقیقت معرفی شده است. ردّ کردنِ نسبتِ نبویِ رومِ بت‌پرست — که قدرتِ پاپی را مهار می‌کرد تا زمانی که رومِ بت‌پرست از میان برداشته شد تا قدرتِ پاپی آشکار شود — چنان‌که در رسالهٔ دومِ تسالونیکیان، فصلِ دوم، بیان شده است، به معنای ردّ ریزشِ روح‌القدس و پذیرفتنِ ریزشِ روحِ ناپاک است که پولس آن را گمراهیِ شدید می‌نامد. با این همه، هر یک از پیامبرانِ کهن بیش از آنکه دربارهٔ روزگارِ خود سخن بگویند، دربارهٔ روزهای آخر مستقیم‌تر سخن گفته‌اند.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> «هر یک از انبیای کهن، کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما؛ از این‌رو نبوتِ ایشان برای ما نافذ و برقرار است. «و این همه بدیشان به‌جهتِ عبرت واقع شد، و مکتوب گردید برای تنبیهِ ما که اواخرِ عالم بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در اموری که الحال به شما خبر داده شده است به‌واسطهٔ آنانی که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندند در آن‌ها بنگرند.» 1 Peter 1:12....»

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسلِ آخر انباشته و یکجا گرد آورده است. همهٔ رویدادهای بزرگ و وقایعِ خطیرِ تاریخِ عهدِ عتیق در این روزهای واپسین در کلیسا خود را تکرار کرده‌اند و می‌کنند. پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۳۳۸، ۳۳۹.

Pagan Rome and the man of sin in Second Thessalonians represents the United States and papal Rome of the last days. To misunderstand this truth is to demonstrate, among other things, that even if a person claims to be basing their private interpretation upon the principle of “type and antitype,” they actually do not understand “type and antitype.” The United States has been typified by several powers in sacred history. Every two-horned power represents the United States in the last days, whether it be the northern and southern kingdoms of Israel, the Medo-Persian Empire, or atheistic France represented by Sodom and Egypt.

رومِ وثنی و مردِ گناه در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان، نمایانگرِ ایالات متحده و رومِ پاپی در روزهای آخر هستند. بدفهمیِ این حقیقت، از جمله، نشان می‌دهد که حتی اگر کسی ادعا کند تفسیرِ شخصیِ خود را بر اصلِ «نمونه و ضدنمونه» بنا نهاده است، در واقع «نمونه و ضدنمونه» را نمی‌فهمد. در تاریخ مقدس، چندین قدرت به‌عنوان نمونه‌ای از ایالات متحده عمل کرده‌اند. هر قدرتِ دوشاخ نمایندهٔ ایالات متحده در روزهای آخر است؛ خواه پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل باشد، خواه امپراتوریِ مادی-پارسی، یا فرانسهٔ بی‌خدا که با سدوم و مصر به تصویر کشیده شده است.

The period when the United States forms an image of and to the beast has been typified by the iron and clay of Daniel two, and the little horn that manifests as male and female in Daniel eight as well as the prophets of Baal and priests of the grove in the witness of Elijah at Mount Carmel. Salome typifies the United States in the witness of Herod’s drunken birthday party. Pergamos typifies the United States and identifies the compromise that leads to Thyatira, which typifies the papal power of the last days.

دورانی که ایالات متحده تصویری از وحش و برای وحش می‌سازد، به‌وسیلهٔ آهن و گلِ باب دوم دانیال، و شاخِ کوچکِ باب هشتم دانیال که به‌صورتِ مذکر و مؤنث ظاهر می‌شود، و نیز به‌وسیلهٔ انبیای بعل و کاهنانِ بیشه در شهادتِ ایلیا بر کوهِ کرمل، تمثیل شده است. سالومه در روایتِ جشنِ تولدِ هیرودیس که با مستی همراه بود، نمایانگرِ ایالات متحده است. پرگاموس نمایانگرِ ایالات متحده است و سازشی را که به تیاتیرا منتهی می‌شود، شناسایی می‌کند؛ و تیاتیرا نیز نمایانگرِ قدرتِ پاپیِ روزهای آخر است.

Clovis, king of the Franks in 496, typifies the United States in the Ronald Reagan era. Justinian in 533 represents Donald Trump in advance of the Sunday law. In each typification the United States represents the power that bows in submission to the papal power of the last days. The power who bows in submission is represented as paying homage to Rome. The act of ‘homage” includes bowing to the king, who is the head.

کلویس، پادشاه فرانک‌ها در سال ۴۹۶، نماد ایالات متحده در دوران رونالد ریگان است. یوستینیان در سال ۵۳۳ نمادِ دونالد ترامپ در آستانهٔ قانون یکشنبه است. در هر یک از این نمادپردازی‌ها، ایالات متحده نمایندهٔ قدرتی است که در برابر قدرت پاپیِ روزهای آخرالزمان سر تسلیم فرود می‌آورد. قدرتی که سر تسلیم فرود می‌آورد، به‌صورت ادای احترام به روم به تصویر کشیده می‌شود. عملِ «ادای احترام» شامل تعظیم در برابر پادشاه است که در رأس قرار دارد.

> “It has been shown that the United States is the power represented by the beast with lamblike horns, and that this prophecy will be fulfilled when the United States shall enforce Sunday observance, which Rome claims as the special acknowledgment of her supremacy. But in this homage to the papacy the United States will not be alone. The influence of Rome in the countries that once acknowledged her dominion is still far from being destroyed. And prophecy foretells a restoration of her power. ‘I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Verse 3. The infliction of the deadly wound points to the downfall of the papacy in 1798.

> نشان داده شده است که ایالات متحده همان قدرتی است که با وحشِ دارای شاخ‌هایی مانندِ شاخِ بره مجسم شده، و این نبوّت زمانی تحقق خواهد یافت که ایالات متحده به اجرای اجباری حفظ یکشنبه اقدام کند؛ چیزی که رم آن را اذعانِ ویژه به تفوق خویش می‌خوانَد. اما در این ادای احترام به پاپیّت، ایالات متحده تنها نخواهد بود. نفوذ رم در کشورهایی که زمانی سلطهٔ او را پذیرفته بودند، هنوز به کلی از میان نرفته است. و نبوّت بازگشتِ قدرت او را پیش‌گویی می‌کند. «دیدم یکی از سرهایش چنان‌که گویی تا به مرگ زخمی شده است؛ و زخمِ مرگبارش شفا یافت؛ و تمامی جهان از پیِ آن وحش در شگفت شدند.» آیهٔ ۳. وارد آمدنِ آن زخمِ مرگبار به سقوطِ پاپیّت در سال ۱۷۹۸ اشاره دارد.

> After this, says the prophet, ‘his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast.’ Paul states plainly that the ‘man of sin’ will continue until the second advent. 2 Thessalonians 2:3-8. To the very close of time he will carry forward the work of deception. And the revelator declares, also referring to the papacy: ‘All that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life.’ Revelation 13:8. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> پس از این، پیامبر می‌گوید: «زخمِ مرگبارش شفا یافت؛ و تمام جهان شگفت‌زده از پیِ آن وحش رفتند.» پولُس به‌صراحت بیان می‌کند که «مردِ گناه» تا ظهورِ دوم ادامه خواهد داشت. دوم تسالونیکیان ۲:۳–۸. تا به پایانِ زمان، او کارِ فریب را ادامه خواهد داد. و مکاشفه‌گر نیز، با اشاره به پاپیّت، اعلام می‌کند: «همهٔ ساکنانِ زمین او را پرستش خواهند کرد، آنان که نام‌هایشان در کتابِ حیات نوشته نشده است.» مکاشفه ۱۳:۸. در هر دو دنیای قدیم و جدید، به پاپیّت در تکریمِ آیینِ یکشنبه، که صرفاً بر مرجعیتِ کلیسای رومی متکی است، ادای احترام خواهد شد.» مناقشهٔ عظیم، ۵۷۸.

The last sentence provides more evidence that Sister White understood the expression, “old world” to represent Europe, and the “new world” to represent the Americas. That being as it is, the United States that pays homage to the papal power and forces the rest of the world to do the same. This identifies the United States as in subjection to the directions of the papal power. Isaiah’s identification and emphasis upon understanding the “head” in order to be established finds its divine purpose in that the symbol “head,” becomes a key to understand the external line of prophecy, and also the internal line of prophecy.

آخرین جمله شواهد بیشتری فراهم می‌آورد که نشان می‌دهد خواهر وایت اصطلاح «جهان قدیم» را نمایندهٔ اروپا و «جهان جدید» را نمایندهٔ قاره‌های آمریکا می‌دانست. با این وصف، این ایالات متحده است که به قدرت پاپی ادای احترام می‌کند و بقیهٔ جهان را نیز وادار می‌کند همان کار را بکنند. این امر ایالات متحده را به‌عنوان مطیع فرامین قدرت پاپی معرفی می‌کند. شناساییِ اشعیا و تأکید او بر فهم «سر» برای استوار شدن، هدف الهی خود را در این می‌یابد که نماد «سر» به کلیدی برای فهم خط بیرونی نبوت و نیز خط درونی نبوت تبدیل می‌شود.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

In the last days, which is when every prophet’s testimony is in force, the “robbers of thy people” establish the vision. Upon the authority of the Spirit of Prophecy, and in agreement with the foundational truths of Adventism, as represented upon the two sacred charts of Habakkuk, the “robbers,” are a symbol of Rome. When pagan Rome inserted itself into history for the first time in 200 BC, they typified modern Rome of the last days. This prophetic truth is what establishes the prophetic vision of the last days, and if you refuse to see that modern Rome’s “head” is the papal power, then surely you will not be established.

در روزهای آخر، که در آن شهادت هر پیامبر اعتبار دارد، «غارتگرانِ قومِ تو» رؤیا را تثبیت می‌کنند. بر پایهٔ مرجعیتِ روحِ نبوت و در توافق با حقایقِ بنیادینِ ادونتیسم، چنان‌که بر دو لوحِ مقدسِ حبقوق به تصویر کشیده شده است، «غارتگران» نمادِ روم‌اند. هنگامی که رومِ مشرک برای نخستین بار در سال ۲۰۰ پیش از میلاد وارد صحنهٔ تاریخ شد، پیش‌نمونهٔ رومِ مدرنِ روزهای آخر گردید. این حقیقتِ نبوی همان چیزی است که رؤیایِ روزهای آخر را تثبیت می‌کند، و اگر نپذیرید که «سرِ» رومِ مدرن، قدرتِ پاپی است، بی‌تردید استوار نخواهید شد.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> «جهان از توفان و جنگ و اختلاف پر است. اما تحت رهبری واحد—قدرت پاپی—مردم برای مخالفت با خدا در شخص شاهدان او متحد خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

If you have ears to hear, then you may understand that a primary failing of the Jews of Christ’s era was that they identified the “shadow” as the “substance.” The Jews before and after the cross trusted in the types of their system of worship, and rejected the Antitype. They argued that the “shadow” was the “substance”, and in doing so they left in the inspired record, a people in the last days who will also identify the shadow as the substance.

اگر گوش شنوا داری، می‌توانی دریابی که یکی از لغزش‌های اصلی یهودیانِ عصر مسیح این بود که «سایه» را «اصل» می‌پنداشتند. یهودیان، چه پیش از صلیب و چه پس از آن، به نمادهای نظام پرستش خود تکیه کردند و اصلِ آن نمادها را رد کردند. آنان می‌گفتند «سایه» همان «اصل» است و با این کار در نوشتهٔ الهام‌شده، برای روزهای آخر ردّی از مردمی بر جا گذاشتند که آنان نیز سایه را اصل خواهند پنداشت.

When the United States forms an image to the beast, they are forming a shadow of the beast. They are forming a shadow of the substance, for an image is a typification. To identify the United States, when it forms the image of the beast, as the symbol of Modern Rome, is to parallel ancient Israel’s rejection and crucifixion of the Great Antitype.

وقتی ایالات متحده تصویری برای وحش پدید می‌آورد، در واقع سایه‌ای از آن وحش را شکل می‌دهد. این، ساختنِ سایه‌ای از اصل است، زیرا تصویر، خود نماد است. اینکه ایالات متحده را، هنگامی که تصویرِ وحش را پدید می‌آورد، نمادِ رومِ مدرن بدانیم، همسان کردنِ آن با ردّ و به صلیب کشیدنِ مصداقِ نهاییِ عظیم از سوی اسرائیلِ باستان است.

Those teaching the flawed view that the United States is the robbers of thy people speak much about their use of type and antitype, and they often identify the United States as the image of the beast and somehow think that by identifying the United States as the image of the beast somehow proves the United States is “the robbers.” If they truly allowed themselves to be governed by the basic principles of “type and antitype” they would quickly see that the prophetic role of the United States which has been repeatedly typified in God’s word identifies the United States as the power that is in subjection to the papal authority. They would see that without the beast as the point of reference, it is absurd to identify an image to the beast that did not exist. The only thing which can define the image of the beast, is the beast itself, for the papal power is what establishes the image in the looking glass vision.

آنان که دیدگاه نادرستِ اینکه ایالات متحده «غارتگرانِ قومِ تو» است را تعلیم می‌دهند، بسیار دربارهٔ به‌کارگیری «نمونه و ضدنمونه» سخن می‌گویند و غالباً ایالات متحده را «صورتِ وحش» می‌شمارند و به‌نحوی می‌پندارند که با همین شناساییِ ایالات متحده به‌عنوان «صورتِ وحش» ثابت می‌شود که ایالات متحده همان «غارتگران» است. اگر واقعاً اجازه می‌دادند که اصول بنیادینِ «نمونه و ضدنمونه» بر ایشان حاکم باشد، به‌زودی می‌دیدند که نقشِ نبویِ ایالات متحده که بارها در کلامِ خدا نمونه‌وار ترسیم شده، آن را به‌عنوان قدرتی که تحتِ انقیادِ اقتدارِ پاپی است معرفی می‌کند. می‌دیدند که بدونِ وحش به‌عنوان نقطهٔ مرجع، شناساییِ صورتی برای وحشی که وجود نداشت، بی‌معناست. تنها چیزی که می‌تواند «صورتِ وحش» را تعریف کند، خودِ آن وحش است، زیرا این قدرتِ پاپی است که آن صورت را در رؤیای آینه‌ای برپا می‌سازد.

The parallel line of prophecy to the United States forming an image of the beast is when the horn of true Protestantism forms an image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the “marah,” vision, which is the “looking glass” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. If the vision of Christ was not presented to Daniel, he would have been unable to reflect the character of Christ. In order for the one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten of forming an image of Christ within, they must behold His character. By beholding they are changed.

خط نبوتِ موازی با رخدادِ شکل‌دادنِ صورتِ وحش توسط ایالات متحده، هنگامی است که شاخِ پروتستانتیسمِ راستین صورتِ مسیح را شکل می‌دهد. آن شکل‌گیری به‌طور مشخص در باب دهمِ دانیال شناسایی می‌شود، آنگاه که دانیال رؤیای «ماراه» را می‌بیند؛ همان رؤیای «آینه». دانیال نمایندهٔ کسانی است که مسیح را می‌نگرند و بدین‌سان سیرتِ مسیح را بازمی‌تابانند. اگر رؤیای مسیح بر دانیال آشکار نمی‌شد، او نمی‌توانست سیرتِ مسیح را بازبتاباند. برای آنکه آن صد و چهل و چهار هزار نفر ـ که در باب دهم، دانیال نمایندهٔ آنان است ـ صورتِ مسیح را در درون خود شکل دهند، باید سیرتِ او را بنگرند. با نگریستن، دگرگون می‌شوند.

> But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord. 2 Corinthians 3:18.

> اما همهٔ ما، با چهره‌ای بی‌پرده، همچون در آینه، جلال خداوند را می‌نگریم و به همان صورت از جلالی به جلالی دیگر دگرگون می‌شویم، به‌وسیلهٔ روح خداوند. ۲ قرنتیان ۳:۱۸

The Hebrew definition of the “marah” vision which Daniel beheld in chapter ten is “a vision; also (causatively) a mirror: —looking glass, vision.” The Greek word translated as glass in the previous verse is to mirror oneself, that is, to see reflected (figuratively): —behold as in a glass.

تعریف عبریِ رؤیای «marah» که دانیال در باب دهم دید، این است: «رؤیا؛ همچنین (به‌صورت سببی) آینه: -آینه، رؤیا.» واژهٔ یونانیِ ترجمه‌شده به «آینه» در آیهٔ پیشین، به معنای «خود را در آینه نگریستن» است؛ یعنی «بازتاب را دیدن (به‌صورت مجازی): -نگریستن همچون در آینه.»

James also sets forth a line of truth connected with the looking glass.

جیمز همچنین رشته‌ای از حقیقت را که با آینه مرتبط است مطرح می‌کند.

> For if any be a hearer of the word, and not a doer, he is like unto a man beholding his natural face in a glass: For he beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was. But whoso looketh into the perfect law of liberty, and continueth therein, he being not a forgetful hearer, but a doer of the work, this man shall be blessed in his deed. James 1:23–25.

> زیرا اگر کسی شنوندهٔ کلام باشد و نه عامل آن، مانند مردی است که چهرهٔ طبیعی خود را در آینه می‌نگرد؛ زیرا خود را می‌بیند و می‌رود و بی‌درنگ فراموش می‌کند چگونه آدمی بود. اما هر که در شریعتِ کاملِ آزادی بنگرد و در آن پایدار بماند، نه شنونده‌ای فراموش‌کار، بلکه انجام‌دهندهٔ عمل باشد، این شخص در کار خود مبارک خواهد بود. یعقوب ۱:۲۳-۲۵.

If we love the truth, and we are therefore a doer of the Word, then the looking glass we behold is the perfect law of liberty, then if we do not love the truth, and thereafter go our own way, as those with Daniel did when they fled, then the looking glass is simply a reflection of ourselves.

اگر حقیقت را دوست بداریم و در نتیجه عامل کلام باشیم، آنگاه آینه‌ای که در آن می‌نگریم شریعت کامل آزادی است؛ اما اگر حقیقت را دوست نداشته باشیم و پس از آن راه خود را برویم، همان‌گونه که همراهان دانیال هنگام فرار چنین کردند، آنگاه آن آینه فقط بازتاب خود ماست.

> “God’s law is the mirror presenting a complete reflection of the man as he is, and holding up before him the correct likeness. Some will turn away and forget this picture, while others will employ abusive epithets against the law, as though this would cure their defects of character. Still others who are condemned by the law will repent of their transgressions and, through faith in Christ’s merits, will perfect Christian character.” Faith and Works, 31.

> «شریعتِ خدا آینه‌ای است که بازتابی کامل از انسان همان‌گونه که هست ارائه می‌دهد و تصویرِ درست را در برابر او می‌گیرد. برخی روی برمی‌گردانند و این تصویر را از یاد می‌برند، حال آنکه برخی دیگر نسبت به شریعت القابِ اهانت‌آمیز به کار می‌برند، گویی این کار عیوبِ شخصیت‌شان را درمان می‌کند. اما گروهی دیگر که به‌وسیلهٔ شریعت محکوم شده‌اند، از تعدیاتِ خود توبه خواهند کرد و از طریقِ ایمان به شایستگی‌های مسیح، شخصیتِ مسیحی را به کمال خواهند رساند.» ایمان و اعمال، ۳۱.

Daniel did not see himself in the looking glass vision, He saw Christ, who is the perfect representation of James’ perfect law of liberty.

دانیال خود را در آینهٔ رویا ندید؛ او مسیح را دید، که تجسمِ کاملِ شریعتِ کاملِ آزادیِ یعقوب است.

> “Christ’s life on earth is a perfect reflection of the divine law. In Him is life and hope and light. Behold Him, and you will be changed into the same likeness, from character to character.” Signs of the Times, May 10, 1910.

> زندگی زمینی مسیح بازتابی کامل از شریعت الهی است. در او حیات و امید و نور است. به او بنگرید، و به همان صورت دگرگون خواهید شد، از خصلتی به خصلت دیگر. Signs of the Times، ۱۰ مهٔ ۱۹۱۰.

The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church state system which the papal power has always employed. In the same period of time the image of Christ will be produced into His last-day people. Yet, those that were with Daniel saw not the vision, for they fled from the vision.

تصویر وحش بازتاب خودِ وحش است و شکل‌گیری تصویر وحش آزمون بزرگی برای قوم خداست که بر اساس آن سرنوشت ابدی آنان تعیین خواهد شد. هنگامی که کلیساهای پروتستان زمام حکومت ایالات متحده را به دست گیرند، نمادی از نظام اتحاد کلیسا و دولت را شکل خواهند داد که قدرت پاپی همواره به کار گرفته است. در همان دوره، تصویر مسیح در قومِ روزهای آخرِ او پدیدار خواهد شد. با این حال، آنان که با دانیال بودند رؤیا را ندیدند، زیرا از رؤیا گریختند.

The formation of the image of Christ produces a manifestation of two classes of worshippers. One class rejects the principle of reflection. The principle of reflection being represented by a mirror, for Christ employs the literal earthly things to represent spiritual heavenly truths.

پدید آمدنِ تصویرِ مسیح موجب آشکار شدنِ دو طبقه از پرستندگان می‌شود. یک طبقه اصلِ انعکاس را رد می‌کند. اصلِ انعکاس به‌وسیلهٔ آینه نشان داده می‌شود، زیرا مسیح از امورِ زمینیِ محسوس برای نمایاندنِ حقایقِ معنویِ آسمانی استفاده می‌کند.

> “In Christ’s parable teaching the same principle is seen as in His own mission to the world. That we might become acquainted with His divine character and life, Christ took our nature and dwelt among us. Divinity was revealed in humanity; the invisible glory in the visible human form. Men could learn of the unknown through the known; heavenly things were revealed through the earthly; God was made manifest in the likeness of men. So it was in Christ’s teaching: the unknown was illustrated by the known; divine truths by earthly things with which the people were most familiar.

> در تعلیم تمثیلیِ مسیح، همان اصلی به چشم می‌خورد که در مأموریتِ خودِ او به جهان نیز حاکم بود. تا با سرشت و حیاتِ الهیِ او آشنا شویم، مسیح طبیعتِ ما را بر خود گرفت و در میان ما ساکن شد. الوهیت در انسانیت آشکار شد؛ جلالِ نادیدنی در قالبِ انسانیِ دیدنی. آدمیان می‌توانستند ناشناخته را از رهگذرِ شناخته‌ها بیاموزند؛ امورِ آسمانی از طریقِ امورِ زمینی آشکار می‌شد؛ خدا در شباهتِ آدمیان ظاهر شد. تعلیمِ مسیح نیز چنین بود: ناشناخته به‌واسطه‌ی شناخته تبیین می‌شد؛ حقایقِ الهی به‌وسیله‌ی امورِ زمینی‌ای که مردم بیش از همه با آن‌ها مأنوس بودند.

> “The Scripture says, ‘All these things spake Jesus unto the multitude in parables; … that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, I will open My mouth in parables; I will utter things which have been kept secret from the foundation of the world.’ Matthew 13:34, 35. Natural things were the medium for the spiritual; the things of nature and the life-experience of His hearers were connected with the truths of the written word. Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> کتاب مقدس می‌گوید: «عیسی همهٔ این سخنان را به جماعت به صورت مَثَل‌ها گفت؛ ... تا آنچه به‌وسیلهٔ نبی گفته شده بود، به انجام رسد که می‌گوید: دهان خود را به مَثَل‌ها خواهم گشود؛ چیزهایی را که از بنیاد جهان پنهان بوده‌اند، بر زبان خواهم آورد.» متی ۱۳:۳۴، ۳۵. امور طبیعی وسیله‌ای برای امور روحانی بودند؛ پدیده‌های طبیعت و تجربهٔ زندگیِ شنوندگان او با حقایقِ کلامِ مکتوب پیوند می‌یافتند. بدین‌سان، با هدایت از قلمرو طبیعی به قلمرو روحانی، مَثَل‌های مسیح حلقه‌هایی در زنجیرِ حقیقت‌اند که انسان را با خدا و زمین را با آسمان پیوند می‌دهند.» درس‌های تمثیلی مسیح، ۱۷.

The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ, and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity.

اصل روحانیِ انعکاس با نگاه کردن در آینه‌ای که نمایانگر مسیح است تحقق می‌یابد و چون بینش "marah" بینشی سبب‌ساز است، تصویر مسیح در آینه تصویر مسیح را در انسانیت پدید می‌آورد.

To claim the United States is what establishes the vision, is to claim that the image of Daniel is what establishes Christ. Christ is what establishes the vision of His character and work, and the antichrist is what establishes the vision of his character and work. The vision is what is reflected with the looking glass, and the vision is established by the robbers. To misunderstand an image of a beast, by identifying the image as the actual beast, produces parallel lines.

ادعا کردنِ اینکه ایالات متحده چیزی است که بینش را تثبیت می‌کند، به‌منزلهٔ ادعا کردنِ این است که تمثالِ دانیال چیزی است که مسیح را تثبیت می‌کند. مسیح است که بینشِ شخصیت و کار خویش را تثبیت می‌کند، و ضدّ‌مسیح است که بینشِ شخصیت و کار خود را تثبیت می‌کند. بینش همان چیزی است که با آینه بازتاب می‌یابد، و بینش به‌دستِ غارتگران تثبیت می‌شود. بدفهمیِ تمثالِ یک وحش، با یکی دانستنِ تمثال با خودِ وحش، به پدید آمدنِ خطوطِ موازی می‌انجامد.

The unconverted man sees himself in the mirror, or if he does see God’s law, he throws contempt upon the law in an attempt to avoid its claims. A converted man sees Christ and His law in the looking glass. The United States forms an image to the papal power by beholding the papal power and duplicating it. The antichrist is duplicated by the United States.

انسانِ توبه‌نکرده در آینه خود را می‌بیند، و اگر هم شریعتِ خدا را ببیند، برای گریز از مطالباتِ آن، آن را به سخره می‌گیرد. انسانِ توبه‌کرده در آینه مسیح و شریعتِ او را می‌بیند. ایالات متحده با مشاهدهٔ قدرتِ پاپی و نسخه‌برداری از آن، تصویری از آن قدرت شکل می‌دهد. ضدّ مسیح توسط ایالات متحده بازتولید می‌شود.

Lucifer desired to be seated upon God’s political and religious thrones.

لوسیفر آرزو داشت که بر تخت‌های سیاسی و مذهبی خدا بنشیند.

> How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Ezekiel 14:12–14.

> چگونه از آسمان فرو افتاده‌ای، ای لوسیفر، پسرِ صبح! چگونه بر زمین افکنده شده‌ای، تو که ملت‌ها را ناتوان می‌ساختی! زیرا در دل خود گفته‌ای: به آسمان عروج خواهم کرد؛ تخت خود را بر فراز ستارگان خدا برافراشته خواهم ساخت؛ همچنین بر کوه جماعت، در کناره‌های شمال، خواهم نشست؛ از اوجِ ابرها بالاتر خواهم رفت؛ مانند خدای متعال خواهم بود. حزقیال ۱۴:۱۲-۱۴.

Satan is the antichrist, and so too is the papal power. The papal power was seated in the church and reigned over the political thrones of Europe. The causative looking glass of Daniel chapter ten, when seen in its spiritual application, transforms those who behold into the image of Christ. That truth governs the line of the antichrist. When a nation or an individual looks into the looking glass vision it produces a causative effect, as it reproduces its image in either the individual or nation who beholds it and that produces either the image of Christ or the image of the beast. It parallels the same effect represented by Daniel. Christ is what established the vision for Daniel, and the antichrist establishes the vision for the United States when it forms an image of the beast.

شیطان دجال است و قدرت پاپی نیز دجال است. قدرت پاپی در کلیسا مستقر بود و بر تخت‌های سیاسی اروپا حکم می‌راند. آینهٔ سبب‌سازِ باب دهم دانیال، هنگامی که در کاربست روحانی‌اش دیده شود، بینندگان را به صورتِ مسیح دگرگون می‌کند. آن حقیقت بر خط سیرِ دجال حکم‌فرماست. وقتی یک ملت یا یک فرد در بینشِ آینه‌ای می‌نگرد، اثری سبب‌ساز پدید می‌آورد، زیرا صورتِ خود را در آن فرد یا ملتِ بیننده بازتولید می‌کند، و این یا صورتِ مسیح را پدید می‌آورد یا صورتِ وحش را. این با همان اثری که نزد دانیال نشان داده شده، همسان است. مسیح بود که بینش را برای دانیال برقرار کرد، و دجال، هنگامی که ایالات متحده صورتِ وحش را شکل می‌دهد، بینش را برای ایالات متحده برقرار می‌کند.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

Back to Articles