Article

# Parallel Warnings - Number Five

هشدارهای موازی - شمارهٔ پنج

The Unveiling of the Lion of the Tribe of Judah: Understanding the Closing Scenes of the Great Controversy

آشکار شدن شیر قبیلهٔ یهودا: درک صحنه‌های پایانی نبرد عظیم

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”

در بخشی که هنوز در حال بررسی آن هستیم و در آن دربارهٔ مسیح به‌عنوان فرشته‌ای در مکاشفهٔ باب ده که فرود می‌آید اظهارنظر می‌شود، مسیح به‌عنوان فرشتهٔ نیرومند «نقشی را که او در صحنه‌های پایانی نبرد بزرگ با شیطان ایفا می‌کند» به تصویر می‌کشد. «موضع»ی که مسیح اتخاذ کرد، هنگامی که پای راست خود را بر دریا و پای چپ خود را بر خشکی نهاد، «بیانگر قدرت و اقتدار برتر او بر تمامی زمین» است. وقتی مسیح «با صدای بلند» «فریاد زد»، او «فریاد زد» «چنان‌که شیری غرش می‌کند».

Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.

مسیح در "صحنه‌های پایانی نبرد بزرگ" قدرت مطلق خود را آشکار خواهد کرد، و هنگامی که مسیح قدرت مطلق خود را آشکار می‌کند، این کار را به عنوان شیر قبیله ی یهودا انجام می‌دهد.

> “The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.

> نجات‌دهنده در برابر یوحنا با نمادهای «شیرِ قبیلهٔ یهودا» و «برّه‌ای که گویی ذبح شده بود» معرفی می‌شود. مکاشفه ۵:۵، ۶. این نمادها نمایانگرِ پیوندِ قدرتِ قادرِ مطلق و محبتِ فداکارانه هستند. شیرِ یهودا، که برای ردکنندگانِ فیضش بسیار هولناک است، برای مطیعان و وفاداران، برّهٔ خدا خواهد بود. اعمال رسولان، ۵۸۹.

Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”

ظهور مسیح به‌عنوان شیرِ سبطِ یهودا بر نقش او در مهر نهادن بر پیشگویی‌های کتاب مقدس و برداشتن مهر از آنها، مطابق با زمان‌بندی الهیِ او، تأکید می‌کند. درست پیش از بسته شدن دوران آزمایشِ بشر، هنگامی که «زمان نزدیک است»، مهر از حقیقتی ویژه در کتاب مقدس برداشته خواهد شد که «اموری که به‌زودی باید واقع شود» را معرفی می‌کند.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به بندگان خود آنچه را که به‌زودی باید واقع شود نشان دهد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود به بندهٔ خویش یوحنا فرستاد و آن را به او اعلام کرد؛ که بر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح و هرآنچه دید شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است. مکاشفه ۱:۱‏–‏۳.

When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”

وقتی «زمان»ی که «نزدیک است» واقعاً در تاریخ فرامی‌رسد، بر کسانی که می‌خوانند، می‌شنوند و «آنچه در آن نوشته شده است را نگه می‌دارند»، برکتی اعلام می‌شود. این پیام ویژه پیامی وابسته به زمان است که فقط وقتی «زمان نزدیک است» قابل تشخیص است. آنگاه—در همان زمان، و نه پیش از آن—افراد خواهند توانست در کتاب مکاشفه بخوانند، بشنوند و «آنچه در آن نوشته شده است را نگه دارند». وقتی «زمان نزدیک است»، برکتی که بر کسانی که «می‌خوانند»، «می‌شنوند» و «آنچه در آن نوشته شده است را نگه می‌دارند» اعلام می‌شود، با گشوده شدن کتاب دانیال در «زمانِ آخر» همسان است.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> اما تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی بدار و کتاب را تا زمانِ آخر مهر و موم کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند دوید و معرفت افزون خواهد شد. دانیال ۱۲:۴.

The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.

«بسیاری» که «این سو و آن سو» می‌دوند (که نمایانگر مطالعه‌ی کلام خداست) این کار را در «زمانِ پایان» انجام می‌دهند، هنگامی که «سخنانی» که در «کتابِ» دانیال «بسته و مهروموم» شده بودند، گشوده می‌شوند. اما گروه دیگری از دوشیزگان درست پس از قانونِ روزِ یکشنبه در ایالات متحده «این سو و آن سو» می‌دوند.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> اینک، روزها می‌آید، می‌گوید خداوندِ خدا، که قحطی‌ای در زمین می‌فرستم؛ نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطِ شنیدنِ کلامِ خداوند. و از دریا تا دریا، و از شمال تا به مشرق سرگردان خواهند شد؛ برای جُستنِ کلامِ خداوند این‌سو و آن‌سو خواهند دوید و آن را نخواهند یافت. در آن روز دوشیزگانِ نیکو و جوانان از تشنگی از حال خواهند رفت. آنان که به گناهِ سامره سوگند می‌خورند و می‌گویند: «ای دان، خدایت زنده است» و «طریقِ بئرشبع زنده است»، آنان نیز خواهند افتاد و دیگر هرگز برنخواهند خاست. عاموس 8:11-14.

The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.

گناه سامره همان گناهی بود که آخاب و ایزابل نمایانگر آن بودند؛ آخاب نمایندهٔ ایالات متحده و ایزابل نمایندهٔ کلیسای کاتولیک است. ایزابل، آخاب و پیامبران دروغین در رویارویی با ایلیا بر کوه کرمل، نماد قانون یکشنبه‌اند. در آن رویارویی دو دسته پیامبر نامقدس حضور داشت: پیامبران بعل و کاهنان بیشه. بعل یکی از خدایانی بود که پرستیده می‌شد؛ دیگری که در بیشه‌ها پرستش می‌شد، عشتاروت بود. بعل خدایی مذکر بود و عشتاروت الهه‌ای مؤنث. در کنار هم، خدای مذکر نمایانگر دولت است و الههٔ مؤنث نمایانگر کلیسا.

The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.

خدایی که در دان برپا شده بود را نخستین پادشاه سامره، یربعام، برپا کرد؛ او هم در بیت‌ئیل و هم در دان گوساله‌ای طلایی برافراشت. بیت‌ئیل به معنای «خانهٔ خدا» و دان به معنای «داوری» است و در کنار هم نمایانگر پیوند کلیسا و دولت‌اند؛ رخدادی که در ایالات متحده پیش از تحمیل رعایت یکشنبه رخ می‌دهد. آن دو گوسالهٔ طلایی را گوسالهٔ طلایی هارون نمایندگی می‌کرد.

A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.

گوساله یک حیوان است و مجسمهٔ طلایی یک تمثال؛ پس گوسالهٔ طلاییِ هارون و نیز دو گوسالهٔ طلاییِ یربعام نمایانگرِ ترکیبِ کلیسا و دولت‌اند که درست پیش از اجرای قانون یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد. در مورد یربعام، آن دو شهر گواه دوم بر نمادپردازیِ ترکیبِ کلیسا و دولت ارائه می‌دهند؛ ترکیبی که در کتاب مکاشفه به‌عنوان تمثالِ وحش تعریف شده است.

The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.

ماجرای بئرشبع نمایانگر عهد ابراهیم است. نخستین ذکر نام «بئرشبع» در پیدایش باب بیست‌ویکم است؛ همان بخشی که رسول پولس برای مخالفت با کسانی به کار می‌گیرد که در زمان او می‌گفتند برای نجات باید قوانین آیینی و ختنه را نگاه دارید. پولس همان بخشی را به کار می‌گیرد که نخستین ذکر بئرشبع در آن آمده است. او از آن تاریخ بهره می‌برد تا به دو عهد متفاوت و متضاد در همان روایت بپردازد. پولس پسر کنیز (اسماعیل) را نمایندهٔ عهدی مبتنی بر قدرت انسانی می‌گیرد و او را در برابر اسحاق قرار می‌دهد که نمایندهٔ عهدی مبتنی بر قدرت خداست. این بخش از کتاب‌مقدس نخستین بار است که نام بئرشبع را ذکر می‌کند، و پولس بعدها از همان تاریخ استفاده می‌کند تا وضعیتی را در تاریخ شخصی خود توصیف کند که پیش‌تر در تاریخ کتاب‌مقدس تصویر شده بود. پولس معتقد بود و تعلیم می‌داد که تاریخ کتاب‌مقدس تکرار می‌شود.

Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.

با اینکه پولس از این بخش از پیدایش باب بیست‌ویک برای نشان دادن دو عهدِ متضاد استفاده می‌کند، در خودِ این بخش دو عهد وجود دارد که خدا با ابراهیم می‌بندد، اما آن‌ها همان دو عهدی نیستند که پولس از این داستان استنباط می‌کند. در این بخش، خدا بار دیگر وعده داد که وعدهٔ خود را مبنی بر اینکه ابراهیم را از طریق اسحاق پدرِ امت‌های بسیار بسازد، تحقق بخشد و نیز وعده داد که اسماعیل را پدرِ امتی بزرگ بسازد. یک بخش از کتاب مقدس، چهار عهدِ مورد اشاره، و این نخستین بار است که بئرشبع در کتاب مقدس ذکر می‌شود.

> Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.

> از این‌رو به ابراهیم گفت: این کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسر این کنیز با پسر من، یعنی اسحاق، وارث نخواهد بود. و این امر به خاطر پسرش در نظر ابراهیم بسیار ناگوار آمد. و خدا به ابراهیم گفت: به سبب آن پسر و به سبب کنیزت این امر در نظرت سخت نیاید؛ در هرچه سارا به تو گفته است، سخنش را بشنو؛ زیرا نسل تو از اسحاق شمرده خواهد شد. و از پسر آن کنیز نیز امتی پدید خواهم آورد، زیرا او از نسل توست. و ابراهیم بامدادان زود برخاست و نان و مشکی آب گرفت و بر دوش هاجر گذاشت و کودک را نیز به او سپرد و او را روانه کرد؛ و او رفت و در بیابان بئرشبع سرگردان شد. پیدایش ۲۱:۱۰‏–۱۴.

Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.

بئرشبع نمایانگر عهد ابراهیم است. در همان فصل، ابراهیم همچنین با ابیمالک پیمانی بست.

> And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.

> و در آن زمان چنین شد که ابیمالک و فیکول، سردار سپاهش، با ابراهیم سخن گفتند و گفتند: خدا با توست در هر آنچه می‌کنی. پس اکنون در اینجا به خدا برای من سوگند یاد کن که با من و نه با پسرم و نه با پسرِ پسرم به ناراستی رفتار نکنی؛ بلکه مطابق احسانی که به تو کرده‌ام با من و با آن زمینی که در آن غریب بوده‌ای رفتار کنی. و ابراهیم گفت: سوگند می‌خورم.

> And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.

> و ابراهیم به سبب چاهی آب که بندگان ابی‌ملک به زور گرفته بودند، ابی‌ملک را سرزنش کرد. و ابی‌ملک گفت: نمی‌دانم چه کسی این کار را کرده است؛ نه تو مرا آگاه کردی و نه تا امروز از آن چیزی شنیده بودم.

> And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?

> و ابراهیم گوسفند و گاو گرفت و آنها را به ابیمالک داد؛ و هر دو با هم عهد بستند. و ابراهیم هفت برهٔ ماده از گله را جداگانه کنار گذاشت. و ابیمالک به ابراهیم گفت: این هفت برهٔ ماده که جداگانه کنار گذاشته‌ای چه معنی دارند؟

> And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.

> و گفت: این هفت برهٔ ماده را از دست من بگیر تا برای من گواه باشند که این چاه را من کنده‌ام. از این‌رو آن مکان را بئرشبع نامید، زیرا در آنجا هر دو سوگند خوردند. پس در بئرشبع عهد بستند؛ آنگاه ابیملک و فیکول، سردار سپاهش، برخاستند و به سرزمین فلسطینیان بازگشتند. و ابراهیم در بئرشبع درختستانی کاشت و در آنجا به نام خداوند، خدای جاودان، خواند.

> And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.

> و ابراهیم روزهای بسیار در سرزمین فلسطیان اقامت کرد. پیدایش ۲۱:۲۲-۳۴.

Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”

بئرشبع نماد عهد خدا با ابراهیم است. کتاب‌مقدس چندین روایتِ عهد را ثبت کرده است که بئرشبع را با عهد ابراهیم پیوند می‌دهند. «بئر» به معنی «چاه» است و «شِبع» به معنی «هفت» است. «شِبع» همان واژهٔ عبری است که به صورت «هفت بار» ترجمه می‌شود؛ تعبیری که ویلیام میلر به‌درستی آن را نمایانگر نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست ساله در لاویانِ بیست‌وشش فهمید. این نخستین «نبوتِ زمانی» بود که او کشف کرد، و نخستین حقیقتِ بنیادی بود که در سال ۱۸۶۳ کنار گذاشته شد. در بخشی که واژهٔ «شِبع» در چهار آیهٔ متفاوت به «هفت بار» ترجمه شده است، مجازاتِ خدا که با «هفت بار» نمایانده می‌شود «دعویِ عهد من» نامیده شده است.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز بر خلاف شما رفتار خواهم کرد و به‌سبب گناهانتان شما را هفت بار دیگر تنبیه خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد تا به‌سبب نقض پیمان من انتقام گیرد؛ و چون در میان شهرهایتان گرد آیید، طاعون را در میان شما می‌فرستم و به دست دشمن سپرده خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”

واژه‌ای که در لاویان فصل بیست‌وششم به‌صورت «هفت‌بار» ترجمه شده و «نزاعِ» عهدِ خدا را نشان می‌دهد — و همان «sheba» در واژهٔ «Beersheba» است — در کتاب دانیال نیز دو بار ترجمه شده: یک بار به‌صورت «سوگند» که در شریعت موسی نوشته شده، و یک بار به‌صورت «لعنت». هر دو، یعنی «سوگند» و «لعنت»، از واژهٔ «sheba» ترجمه شده‌اند؛ زیرا این واژه فقط به معنای «هفت» نیست، بلکه مفهوم عهد یا «سوگند» را نیز دربرمی‌گیرد که اگر شکسته شود، «لعنت» به‌همراه می‌آورد.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> بلی، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده‌اند، با روی گرداندن، تا از صدای تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت و سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، نوشته شده، بر ما فرو ریخته است؛ زیرا بر ضد او گناه کرده‌ایم. دانیال ۹:۱۱

The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.

واژهٔ «sheba» یا «هفت»، که نمایانگرِ تقدیمِ هفت بره نزد چاهی در بئر سبع بود، نمادِ عهد است. و عهدِ خدا، یا سوگندِ او، بیان می‌کند که مطیعان زنده می‌مانند و نافرمانان می‌میرند.

Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).

بئرشبع نماد عهدی است که ایمان ابراهیم آن را نمایندگی می‌کند. پس، هنگامی که «دوشیزگان زیبا»ی عاموس فصل هشت، که همان «دوشیزگان نادان» متی بیست‌وپنج و نیز «شریران» دانیال دوازده هستند، به «گناه سامره» سوگند می‌خورند، در واقع به علامت ایزابل (پاپی‌گری) سوگند وفاداری می‌خورند؛ همان که با اخاب (سازمان ملل متحد) زنا کرده و بر تصویر وحش (ایالات متحده) حکمرانی می‌کند.

When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.

وقتی همان «دوشیزگان زیبا» می‌گویند: «ای دان، خدای تو زنده است»، در برابر تمثالِ زرّینِ گوساله سجده می‌کنند؛ تمثالی که به گواهی دو شاهد (هارون و یَربعام) شناخته شده است. گوسالۀ زرّین نمایندۀ تمثالِ وحش است، یعنی ترکیب کلیسا و دولت.

When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.

وقتی همان دوشیزگان ادعا می‌کنند که «طریقِ» بئرشبع «زنده است»، واژهٔ «طریق» به معنی «راه» است. این همان واژه‌ای است که برای اشاره به «راه‌ها» در «راه‌های قدیم» در ارمیا ۶:۱۶ به کار رفته است. آن دوشیزگان می‌گویند که با وجود آنکه در برابر تمثالِ وحش سر فرود آورده و نشانِ اقتدار او را پذیرفته‌اند، هنوز فرزندانِ ابراهیم‌اند. آنان با سراسیمگی در کلامِ خدا از این‌سو به آن‌سو می‌دوند تا پیامی را که «مشرق» و «شمال» و «از دریا تا دریا» نمایانگرِ آن است بیابند و همچنان مدعی‌اند که ادونتیست‌های روز هفتم‌اند، اما دیگر دیر شده است.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> اما خبرهایی از مشرق و از شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ از این رو با خشم عظیم بیرون خواهد آمد تا نابود کند و بسیاری را به‌کلی از میان بردارد. و خیمه‌های قصر خود را میان دریاها، بر کوه مقدسِ پرجلال برپا خواهد کرد؛ اما به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس یاری‌اش نخواهد کرد. دانیال ۱۱:۴۴، ۴۵.

Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”

آن دوشیزگان در پی پیامِ این دو آیهٔ پیشین هستند. پیامِ هشداردهندهٔ نهایی که در زمانِ پایان، در سال ۱۹۸۹، از مُهر بیرون آمد، وقتی که بنا بر توصیفِ دانیال یازده، آیهٔ چهل، «کشورها» که نمایندهٔ اتحاد جماهیر شورویِ سابق بودند به‌وسیلهٔ پاپیّت و ایالات متحده از میان برداشته شدند، خیزش و سقوطِ نهاییِ پاپیّت را مشخص می‌کند. در این دو آیه، پیامی که با شرق و شمال نمایانده شده است، پادشاهِ شمال (پاپ) را به خشم می‌آورد و آزار و جفای نهایی آغاز می‌شود، و این در آیهٔ چهل‌وپنج پایان می‌یابد، آن‌گاه که پاپیّت «خیمه‌ها» را برپا می‌کند—که از واژهٔ عبریِ به‌معنای «خیمه» می‌آید (خیمه نمادِ کلیساست)—اما این «خیمهٔ» «قصرِ» اوست که نمایانگرِ دولت است. جایی که او آن خیمه را می‌نهد که نمایانگرِ ترکیبِ کلیسا و دولت است، یا آن‌گونه که یوحنا در مکاشفه می‌نامد، تصویرِ وحش، «میانِ دریاها»ست، به‌صورتِ جمع. دوشیزگانِ زیبا در پی پیامِ هشداردهندهٔ نهاییِ نمایانده‌شده در آیاتِ چهل‌وچهار و چهل‌وپنجِ دانیال یازده هستند، و در آیهٔ بلافاصلهٔ بعد، میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بسته می‌شود. و در آن زمان، عاموس ۸:۱۴ می‌گوید که دوشیزگانِ زیبا «سقوط خواهند کرد و هرگز بار دیگر برنخواهند خاست.»

When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.

وقتی دوشیزگان پاک ادعا می‌کنند که ادونتیست‌های روز هفتم‌اند، درست در همان هنگام که در برابر تصویرِ وحش سجده می‌کنند، یوحنا آنان را همان یهودیانی معرفی می‌کند که می‌گویند یهودی‌اند اما نیستند. آنان ادعا می‌کنند فرزندان ابراهیم‌اند، اما دروغ می‌گویند.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> اینک، کسانی را که از کنیسۀ شیطانند، آنان که می‌گویند یهودی‌اند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند؛ اینک، ایشان را وادار خواهم کرد تا بیایند و در برابر پایت سجده کنند و بدانند که من تو را دوست داشته‌ام. مکاشفه ۳:۹.

They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.

آن‌ها علامت پاپی را پذیرفته‌اند و بدین‌ترتیب خصلت او را نیز پذیرفته‌اند. مدعی‌اند که یهودی‌اند، یا مدعی‌اند که ادونتیست‌های سبت‌نگه‌دار هستند، اما سپس خصلت پاپ را دارند؛ کسی که از جمله «در معبد خدا» می‌نشیند. مدعی‌اند که ادونتیست‌اند، یا مدعی‌اند که در معبد ادونتیست‌اند، اما به همان اندازه ادونتیست نیستند که پاپ مسیحی است.

Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.

کسانی که «به این سو و آن سو» می‌دوند و «کلامِ خداوند» را می‌جویند، همان «خردمندانی» که در کتابِ دانیال شناسانده شده‌اند نیستند—بلکه از آنان با عنوان «دوشیزگان» یاد شده است. آشکار است که کسانی که در آیات سرگردان‌اند و از گرسنگی و تشنگی می‌میرند، «سخنانِ خداوند» را «نمی‌فهمند»، زیرا همان را در همان آیات می‌جویند. کلامِ خداوندی که درست پیش از بسته‌شدنِ مهلت آشکار می‌شود، مکاشفهٔ عیسی مسیح است، و «دوشیزگانِ» نادان، شریر یا «زیبا» کسانی‌اند که افزایشِ دانشی را که از کتابِ دانیال می‌آید درنیافتند. آن‌ها روغنِ لازم را نداشتند تا، چنان‌که متی تعلیم می‌دهد، به عروسی راه یابند.

That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”

آن "قحطی" پایان زمان فیض است. "دوشیزگانِ" عاموس که در آیات در پی نان (کلام خدا) و آب (روح‌القدس) هستند، همان "شرورانِ" دانیال‌اند که "نمی‌فهمند". آنان همان دوشیزگانِ نادانِ متی هستند که در پی روح‌القدس‌اند، که با هم، به عنوان سه شاهد، کسانی را معرفی می‌کنند که درمی‌یابند فرصت‌شان برای آماده شدن برای عروسی گذشته است و جامه‌ای برای رفتن به جشن عروسی ندارند، زیرا از "شنیدن" پیام ویژه‌ای که اکنون مُهرش گشوده می‌شود، سر باز زدند. از زمانی که آن پیام ویژه مُهرش گشوده می‌شود تا پایان زمان فیض، زمان آخرین دعوت برای نجات است. رسیدن به آن زمان بدون آمادگی یعنی آماده شنیدن این کلمات: "خیلی دیر شده!"

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> جهانی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، در خودِ سایهٔ مرگ آرمیده است—خفته، خفته. چه کسانی دردِ جان می‌کشند تا آنان را بیدار کنند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ فکرم به آینده برده شد، وقتی که ندا داده خواهد شد: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون بروید.» اما بعضی در تهیهٔ روغن برای پر کردن دوبارهٔ چراغ‌هایشان درنگ کرده‌اند، و دیرهنگام خواهند دریافت که منش، که روغن نمایندهٔ آن است، قابل انتقال نیست. ریویو اند هرالد، ۱۱ فوریهٔ ۱۸۹۶.

The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”

خط نبوّتی که با مثل ده باکره به تصویر کشیده شده، از روغن برای نشان دادن شخصیت استفاده می‌کند، اما «روغن طلایی» و «روغن مقدس» همچنین بیانگر پیام‌های «روح خدا» نیز هستند.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”

کسانی که در عاموس «به این سو و آن سو» می‌دوند، بر گواهی‌ای می‌افزایند که گروهی از ادونتیست‌های روز هفتم را شناسایی می‌کند؛ گروهی که مسئولیت خود را برای «فهمیدن» پیام ویژهٔ کتاب مکاشفه که هنگامی که «زمان نزدیک است» مُهر آن گشوده می‌شود، رد می‌کنند.

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> اکنون در زمانه‌ای بسی خطرناک به‌سر می‌بریم و هیچ‌یک از ما نباید در جستنِ آمادگی برای آمدنِ مسیح سستی کند. مباد که کسی از الگوی دوشیزگان نادان پیروی کند و بیندیشد که ایمن است تا وقتی بحران فرا رسد درنگ ورزد، پیش از آن‌که آمادگیِ شخصیت برای ایستادن در آن زمان را به دست آورد. هنگامی‌که مهمانان فراخوانده و بررسی می‌شوند، برای جست‌وجوی پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمانِ دربرکردنِ پارساییِ مسیح است؛ همان جامهٔ عروسی که شما را شایستهٔ ورود به شامِ عروسیِ برّه می‌سازد. در مَثَل، دوشیزگان نادان در حال التماس برای روغن به تصویر کشیده شده‌اند و با وجود درخواست‌شان آن را دریافت نمی‌کنند. این نمادِ کسانی است که با پرورشِ شخصیت، خود را برای ایستادگی در زمانِ بحران آماده نکرده‌اند. گویی نزد همسایگان خود می‌روند و می‌گویند: شخصیتت را به من بده، وگرنه هلاک خواهم شد. خردمندان نمی‌توانستند روغنِ خود را به چراغ‌های لرزانِ دوشیزگان نادان بدهند. شخصیت قابل انتقال نیست. خریدنی و فروختنی نیست؛ باید کسب شود. خداوند به هر فرد فرصتی داده است تا در دورانِ مهلت، شخصیتی پارسا به دست آورد؛ اما راهی مقرر نکرده است که به‌وسیلهٔ آن یک انسان بتواند شخصیتی را که با گذر از تجربه‌های سخت و آموختنِ درس‌ها از آموزگارِ بزرگ پرورده است ــ تا بتواند در آزمایش شکیبایی نشان دهد و ایمانی را به کار گیرد که کوه‌های ناممکن را جابه‌جا می‌کند ــ به دیگری انتقال دهد. ناممکن است که عطرِ محبت را منتقل کرد ــ که به دیگری ملایمت، کیاست و پایداری بخشید. محال است که یک دلِ انسانی محبتِ خدا و محبت نسبت به انسان‌ها را در دلِ دیگری بریزد.

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> اما روزی در راه است، و بسیار به ما نزدیک است، که در آن هر جنبه‌ای از منش به‌وسیلهٔ وسوسه‌ای ویژه آشکار خواهد شد. کسانی که به اصول وفادار می‌مانند، و ایمان را تا پایان می‌ورزند، همانانی خواهند بود که در ساعات پیشینِ دورهٔ امتحان خود، در بوتهٔ آزمون و ابتلا راستین بودن خویش را ثابت کرده‌اند و منش خود را به شباهت مسیح شکل داده‌اند. آنان کسانی خواهند بود که با مسیح آشناییِ نزدیک پرورده‌اند و از طریق حکمت و فیض او، در طبیعت الهی سهیم‌اند. اما هیچ انسانی نمی‌تواند به دیگری سرسپردگیِ دل و خصالِ والای فکری ببخشد و کمبودهای او را با نیروی اخلاقی جبران کند. هر یک از ما می‌توانیم برای یکدیگر بسیار کار کنیم، با دادن الگویی مسیح‌گونه به مردم، و بدین‌سان بر آنان اثر بگذاریم تا برای دستیابی به پارسایی‌ای که بدون آن نمی‌توانند در داوری بایستند، به سوی مسیح بروند. انسان‌ها باید با دعا به این امر مهمِ منش‌سازی بیندیشند، و منش خود را بر الگوی الهی شکل دهند. آموزگار جوانان، ۱۶ ژانویهٔ ۱۸۹۶.

Back to Articles