Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Six

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره شش

The Wonderful Numberer and How Long?

شمارنده‌ی شگفت‌انگیز و چه مدت؟

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2025

Formats

PDF
Word

Palmoni, the Wonderful Numberer doesn’t simply produce riddles based upon mathematics, He is the Creator of mathematics.

پلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، صرفاً معماهایی مبتنی بر ریاضیات طرح نمی‌کند؛ او خالق ریاضیات است.

> For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible, whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers: all things were created by him, and for him: And he is before all things, and by him all things consist. Colossians 1:16, 17.

> زیرا همه‌چیز به‌واسطۀ او آفریده شد: آنچه در آسمان است و آنچه بر زمین است، دیدنی و نادیدنی؛ خواه تخت‌ها، خواه فرمانروایی‌ها، خواه ریاست‌ها، خواه قدرت‌ها. همه‌چیز به‌واسطۀ او و برای او آفریده شد. و او پیش از همه‌چیز است و همه‌چیز در او قوام دارد. کولسیان ۱:۱۶، ۱۷

If you ask AI about the numbers that Palmoni has placed into His prophetic Word and also ask if those numbers hold any significance in the world of mathematics you find that virtually every number of prophecy has a special significance in mathematics. The following list represents fifteen prophetic numbers, given in order of their prominence in the world of mathematics celebrated in number theory, textbooks and the math culture.

اگر از هوش مصنوعی دربارهٔ اعدادی که پلمونی در کلام پیش‌گویانهٔ خود گنجانده است بپرسید و نیز بپرسید که آیا آن اعداد در دنیای ریاضیات اهمیتی دارند، خواهید دید که تقریباً هر عددِ مربوط به پیش‌گویی اهمیتی ویژه در ریاضیات دارد. فهرست زیر شامل پانزده عددِ پیش‌گویی است که به ترتیب برجستگی‌شان در دنیای ریاضیات، چنان‌که در نظریهٔ اعداد، کتاب‌های درسی و فرهنگ ریاضی شناخته و ارج نهاده می‌شوند، آمده‌اند.

42 – Ultimate pop-culture icon + abundant, pronic, Catalan, sphenic.

۴۲ - نماد نهایی فرهنگ عامه + فراوان، مستطیلی، کاتالان، سفنیک.

7 – Beloved small prime with many titles (Mersenne, safeprime, happy prime, etc.).

۷ - عدد اول کوچک محبوب با عناوین فراوان (مرسن، عدد اول امن، عدد اول شاد و غیره).

23 – Prime loaded with special labels (Sophie Germain, safeprime, happy prime, etc.).

۲۳ - عدد اول با برچسب‌های ویژهٔ فراوان (سوفی ژرمن، ایمن، شاد و غیره).

2520 – Famous as the smallest number divisible by 1 through 10 (LCM 1–10) and highly composite.

۲۵۲۰ - به‌عنوان کوچک‌ترین عددی که بر ۱ تا ۱۰ بخش‌پذیر است (کمترین مضرب مشترک ۱ تا ۱۰) شناخته می‌شود و یک عدد بسیار مرکب است.

220 – Half of the smallest amicable pair (with 284).

۲۲۰ - یکی از دو عضو کوچک‌ترین زوج دوستانه (با ۲۸۴).

19 – Standout prime: twin, cousin, sexy, Heegner number, happy prime, and more—very celebrated among small primes.

۱۹ - عدد اول برجسته: دوقلو، پسرعمو، سکسی، عدد هیگنر، عدد اول شاد، و موارد دیگر - بسیار مشهور در میان اعداد اول کوچک.

1260 – Important highly composite number (right before 2520).

۱۲۶۰ - عدد بسیار مرکب مهم (درست قبل از ۲۵۲۰).

30 – Smallest highly composite that’s the product of the first three primes; classic textbook example.

۳۰ - کوچک‌ترین عددِ بسیار مرکبی که حاصل‌ضربِ نخستین سه عددِ اوّل است؛ نمونهٔ کلاسیکِ کتاب‌های درسی.

2300 – LCM of 1 through 9.

۲۳۰۰ - کمترین مضرب مشترک اعداد ۱ تا ۹.

400 – Clean perfect square (20²).

۴۰۰ - مربعِ کاملِ تمیز (۲۰²).

65 – Smallest number that is the sum of two positive squares in two different ways (1²+8² and 4²+7²); nice but more niche.

۶۵ - کوچک‌ترین عددی که به‌صورت مجموع دو مربع مثبت به دو روش متفاوت نوشته می‌شود (۱²+۸² و ۴²+۷²)؛ جالب است، اما خاص‌تر.

46 – Largest even number not expressible as sum of two abundants + several niche titles.

۴۶ - بزرگ‌ترین عدد زوج که به صورت مجموعِ دو عددِ فراوان قابل بیان نیست + چند عنوان تخصصی

430 – Nice sphenic number (2×5×43).

۴۳۰ - عدد سفنیکِ جالب (۲×۵×۴۳).

1290 – Ordinary composite.

۱۲۹۰ - مرکب معمولی.

1335 – Minor listings (semiprime/self number).

۱۳۳۵ - فهرست‌های فرعی (نیم‌اول/عدد خودی).

If you are like me, and are unfamiliar with the world of mathematics you might very well read the list and assume that in the world of mathematics every number has some special legacy, weird nuance or such, but this is not so. As I asked AI for the understanding in the math world of each of these prophetic numbers, I asked one at a time and after the fourth number I asked a follow-up question. I wanted to know if AI was going to give me some legacy historical read out on any number I might ask about, or were the first four truly that significant in the world of math. For the first four numbers were profoundly recognized in the world of math. But it didn’t stop there. AI answered that those first four numbers are genuinely in a unique category in the world of math. As I proceeded through with the information gathering AI began to praise how good I was at picking such stand out numbers in the math world. AI’s last statement to me in response to the last two numbers (19, 65) I inquired about was, “19 fits in beautifully near the top among the superstar primes, while 65 is respectable but lands lower—still a solid pick! Your ability to keep finding notable numbers is seriously impressive. Got another one?”

اگر مثل من باشید و با دنیای ریاضیات آشنا نباشید، شاید فهرست را بخوانید و تصور کنید که در دنیای ریاضیات هر عددی میراث ویژه، ریزه‌کاری عجیب یا چیزی از این دست دارد، اما چنین نیست. وقتی از هوش مصنوعی درباره برداشت رایجِ دنیای ریاضیات از هر یک از این اعداد پیشگویانه پرسیدم، آن‌ها را یکی‌یکی مطرح کردم و پس از عدد چهارم یک سؤال پیگیری پرسیدم. می‌خواستم بدانم آیا هوش مصنوعی قرار است درباره هر عددی که بپرسم شرحی تاریخی و میراث‌گونه ارائه بدهد، یا اینکه آن چهار عددِ اول واقعاً در دنیای ریاضیات تا این حد مهم‌اند. زیرا چهار عدد نخست به‌طرز چشمگیری در دنیای ریاضیات شناخته‌شده بودند. اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. هوش مصنوعی پاسخ داد که آن چهار عددِ نخست واقعاً در دنیای ریاضیات در دسته‌ای منحصربه‌فرد قرار می‌گیرند. هرچه در گردآوری اطلاعات پیش می‌رفتم، هوش مصنوعی شروع کرد به تحسین اینکه چقدر در انتخاب چنین اعداد برجسته‌ای در دنیای ریاضیات خوب هستم. آخرین اظهارنظر هوش مصنوعی به من، در پاسخ به دو عدد آخر (۱۹، ۶۵) که درباره‌شان پرسیدم، این بود: «۱۹ به‌زیبایی نزدیکِ بالای فهرستِ ابرستاره‌های اعداد اول جا می‌گیرد، در حالی که ۶۵ قابل‌احترام است اما پایین‌تر قرار می‌گیرد—با این حال انتخابی محکم است! توانایی‌ات در اینکه مدام اعداد قابل‌توجه پیدا می‌کنی واقعاً تحسین‌برانگیز است. یکی دیگر داری؟»

I am certain, (though I would not know how to prove my certainty)—there is no other historical witness, of any kind that could be shown to identify this many special mathematical numbers from one source. In the math world these numbers are special, and Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual world. Ask an AI source what these numbers represent in the world of mathematics and it will blow your mind. It is beyond my ability to clearly convey these mathematical theories and such, but even with my limited aptitude for mathematical theory I found some of these numbers to bear witness to elements of their prophetic characteristics.

من مطمئنم (هرچند نمی‌دانم چگونه این اطمینان را ثابت کنم)— هیچ شاهد تاریخی دیگری، از هر نوع، وجود ندارد که بتوان نشان داد این تعدادِ بسیار از اعدادِ خاصِ ریاضی را از یک منبع شناسایی کرده باشد. در دنیای ریاضیات این اعداد ویژه‌اند، و عیسی از جهانِ طبیعی بهره می‌گیرد تا جهانِ معنوی را توضیح دهد. از یک منبعِ هوش مصنوعی بپرسید این اعداد در دنیای ریاضیات نمایانگرِ چه هستند و شگفت‌زده‌تان خواهد کرد. فراتر از توان من است که این نظریه‌های ریاضی و مانند آن را به‌روشنی بیان کنم، اما حتی با تواناییِ محدودم در نظریهٔ ریاضی دریافتم که برخی از این اعداد گواهِ جنبه‌هایی از ویژگی‌های پیش‌گویانهٔ خودشان هستند.

The number 2520 is the smallest number (and numbers go into infinity) that can be divided evenly by every number from 1 to 10 with no remainder. For this reason, in the world of mathematics it is called the least common multiple (LCM) of 1 through 10. Because of that, it has a lot of divisors—48 in total, “more” than any smaller number. This makes it a highly composite number (in mathematics, a special class of numbers that have unusually many divisors).

عدد ۲۵۲۰ کوچک‌ترین عدد (و اعداد تا بی‌نهایت پیش می‌روند) است که بر هر عددی از ۱ تا ۱۰ بدون باقی‌مانده بخش‌پذیر است. به همین دلیل، در دنیای ریاضیات آن را کمترین مضرب مشترک (LCM) اعداد ۱ تا ۱۰ می‌نامند. به همین دلیل، مقسوم‌علیه‌های زیادی دارد—در مجموع ۴۸ تا—که «بیشتر» از هر عدد کوچک‌تری است. این ویژگی آن را به یک عدد بسیار مرکب تبدیل می‌کند (در ریاضیات، رده‌ای ویژه از اعداد که به‌طور غیرمعمول مقسوم‌علیه‌های زیادی دارند).

The number 2300 has a notable mathematical property similar to 2520’s claim to fame—it’s the smallest positive integer divisible by every integer from 1 to 9 (i.e., the least common multiple of 1 through 9).

عدد ۲۳۰۰ دارای ویژگی ریاضی قابل‌توجهی است، مشابه دلیل شهرت ۲۵۲۰—اینکه کوچک‌ترین عدد صحیحِ مثبتی است که بر همهٔ اعداد از ۱ تا ۹ بخش‌پذیر است (یعنی، کوچک‌ترین مضرب مشترکِ ۱ تا ۹).

220 has a famous special classification in number theory—for its one half of the smallest (and most well-known) pair of amicable numbers. In the math world “amicable numbers” are a pair of different numbers where the sum of the proper divisors (all divisors excluding the number itself) of each one equals the other number. They’re considered “perfect friends” in math—the ancient Greeks even saw them as symbols of friendship! The Pair is 220 and 284. This pair (220, 284) is the smallest known “amicable pair,” discovered in ancient times (possibly by Pythagoras or his followers), and it remained the only known one for centuries. 220 as one part of two numbers is understood to be one of the classics in number theory!

۲۲۰ در نظریهٔ اعداد جایگاهی ویژه و مشهور دارد؛ زیرا یکی از دو عضوِ کوچک‌ترین (و مشهورترین) زوجِ اعدادِ دوستانه است. در دنیای ریاضیات، «اعداد دوستانه» زوجی از دو عددِ متمایز هستند که در آن، جمعِ مقسوم‌علیه‌های حقیقیِ هر یک (همهٔ مقسوم‌علیه‌ها به‌جز خودِ عدد) برابر با عددِ دیگر است. در ریاضیات آن‌ها را «دوستانِ کامل» می‌دانند—حتی یونانیانِ باستان آن‌ها را نمادِ دوستی می‌پنداشتند! این جفت ۲۲۰ و ۲۸۴ است. این زوج (۲۲۰، ۲۸۴) کوچک‌ترین «زوجِ دوستانه» شناخته‌شده است که در روزگارِ باستان کشف شد (احتمالاً به‌دستِ فیثاغورس یا پیروانش) و برای قرن‌ها تنها موردِ شناخته‌شده باقی ماند. ۲۲۰، به‌عنوان یکی از دو عضوِ این زوج، از نمونه‌های کلاسیک در نظریهٔ اعداد به‌شمار می‌آید!

Spiritually the number 220 represents the combination of divinity with humanity and in the math world it represents a pair of “perfect friends.” The mathematical fame of 220, 2300 and 2520 are tied together in the sense that the thing which each of the three numbers are famous for is because they are the smallest of their particular category. Palmoni identifies both the 2520 and the 2300 in verses thirteen and fourteen of Daniel eight, and when 2300 is taken from 2520 there remains 220, so each of these three famous small numbers in the math world are represented in the verses that represent the only time in the Scriptures that Christ identifies Himself as Palmoni.

از نظر معنوی، عدد ۲۲۰ نمایانگر ترکیب الوهیت با انسانیت است و در دنیای ریاضیات نمایندهٔ یک جفت «دوستانِ کامل» به‌شمار می‌آید. شهرت ریاضیِ ۲۲۰، ۲۳۰۰ و ۲۵۲۰ به هم پیوند خورده است، از این جهت که هر یک از این سه عدد به سبب کوچک‌ترین بودن در ردهٔ خاص خود شناخته می‌شوند. پلمونی در آیات سیزده و چهاردهِ دانیالِ باب هشتم، هر دو عدد ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ را مشخص می‌کند، و هنگامی که ۲۳۰۰ از ۲۵۲۰ کم شود، ۲۲۰ باقی می‌ماند؛ بنابراین هر سه این اعدادِ کوچکِ مشهور در دنیای ریاضیات در آیاتی بازتاب یافته‌اند که همان تنها مورد در کتاب‌مقدس است که مسیح خود را پلمونی معرفی می‌کند.

Unto twenty-three hundred days, then shall the sanctuary be cleansed identifies the beginning of the judgment that began in 1844 with the dead and then moved to the living at 9/11. In verses thirteen and fourteen Palmoni, the Wonderful Numberer combines Moses’ “seven times” with Daniel’s “twenty-three hundred days.”

«تا دو هزار و سیصد روز، آنگاه قدس تطهیر خواهد شد» آغاز داوری را مشخص می‌کند؛ داوری‌ای که در سال ۱۸۴۴ با مردگان آغاز شد و سپس در ۱۱ سپتامبر به زندگان انتقال یافت. در آیات سیزده و چهارده، پلمونی، «شمارنده شگفت‌انگیز»، «هفت بارِ» موسی را با «دو هزار و سیصد روزِ» دانیال ترکیب می‌کند.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?

> آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت گفت: تا چه هنگام خواهد بود این رؤیا دربارهٔ قربانیِ روزانه و آن تعدّیِ ویرانگر، تا هر دو، قدس و سپاه، برای لگدمال شدن واگذار شوند؟

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> و او به من گفت: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.» دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The sanctuary and the host represent a prophetic relationship. The purpose of the sanctuary is that God might dwell among His people.

قدسگاه و لشکر نمایانگر رابطه‌ای نبوتی هستند. هدفِ قدسگاه این است که خدا در میان قومِ خویش ساکن شود.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> و برای من مقدّس بسازند؛ تا در میان ایشان ساکن شوم. خروج ۲۵:۸.

The sanctuary and the host were to be trodden under foot and the saint asked Palmoni, represented as “that certain saint,” “how long” were both “the sanctuary and the host” to be trodden under foot by the powers represented as “the daily” and “the transgression of desolation?” Two desolating powers who would trample down the sanctuary and the host. Paganism and papalism would both trample down God’s sanctuary and God’s people.

مقدّس‌گاه و سپاه می‌بایست زیر پا پایمال شوند و قدّیس از پلمونی، که به‌عنوان «آن قدّیسِ معیّن» نمایانده شده بود، پرسید «تا چه مدت» هر دو، یعنی «مقدّس‌گاه و سپاه»، باید به‌دست قدرت‌هایی که به‌صورت «قربانیِ دائمی» و «تعدّیِ ویرانگر» نمایانده شده‌اند، زیر پا پایمال شوند؟ دو قدرتِ ویرانگر که مقدّس‌گاه و سپاه را لگدمال خواهند کرد. بت‌پرستی و پاپ‌گرایی هر دو، مقدّس‌گاه خدا و قوم خدا را لگدمال خواهند کرد.

Moses’ “seven times” in Leviticus twenty-six is called “the quarrel of his covenant.” The “seven times” judgment against the northern and southern kingdoms of Israel were the “quarrel of his covenant.” That judgment identified that the northern kingdom would be carried into captivity in 723 BC and the southern kingdom in 677 BC. Palmoni was asked “how long” will the scattering of the “seven times” be carried out upon the sanctuary and the host, and the answer is until October 22, 1844.

«هفت بار» موسی در لاویانِ بیست‌وشش «نزاعِ عهدِ او» نامیده می‌شود. داوریِ «هفت بار» بر ضد پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ اسرائیل همان «نزاعِ عهدِ او» بود. آن داوری مشخص می‌کرد که پادشاهیِ شمالی در ۷۲۳ پیش از میلاد و پادشاهیِ جنوبی در ۶۷۷ پیش از میلاد به اسارت برده خواهند شد. از پلمونی پرسیده شد «تا چه مدت» پراکندگیِ «هفت بار» بر قدس و لشکر اعمال خواهد شد، و پاسخ این بود: تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴.

The “seven times” against the northern kingdom of Israel ended in 1798 and the “seven times” against the southern kingdom ended on October 22, 1844. The “seven times” against the southern kingdom ended with Daniel’s “twenty-three hundred days” on October 22, 1844. Palmoni purposely tied three prophecies together and in doing so he identifies 1798 unto 1844 as the forty-six years that He erected the Millerite temple. The correct understanding of verses thirteen and fourteen allow a student of prophecy to recognize not only the “seven times” and “twenty-three hundred days,” but also the number 220 when considering the relationship of 2520 and 2300, and it also produces the number 46 when considering the relationship of both 2520 prophecies.

«هفت زمان» بر ضد پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل در سال 1798 پایان یافت و «هفت زمان» بر ضد پادشاهیِ جنوبی در 22 اکتبر 1844 پایان یافت. «هفت زمان» بر ضد پادشاهیِ جنوبی با «دو هزار و سیصد روز»ِ دانیال در 22 اکتبر 1844 خاتمه یافت. پلمونی عمداً سه نبوت را به هم پیوند داد و بدین‌سان سال‌های 1798 تا 1844 را به‌عنوان چهل‌وشش سالی که او در آن هیکل میلریتی را برافراشت، مشخص می‌کند. درک درستِ آیات سیزده و چهارده به دانش‌پژوهِ نبوت امکان می‌دهد نه‌تنها «هفت زمان» و «دو هزار و سیصد روز» را تشخیص دهد، بلکه هنگام در نظر گرفتن رابطهٔ 2520 و 2300 عدد 220 را نیز دریابد؛ و نیز با در نظر گرفتن رابطهٔ هر دو نبوتِ 2520 عدد 46 را به‌دست می‌دهد.

When Moses’ and Daniel’s time prophecies ended together on October 22, 1844, Palmoni simultaneously manifested the symbol of “220” for Daniel’s started in 457 BC and Moses’s in 677 BC, the “220” years between the two starting points for two prophecies that would end together exactly when Habakkuk “2:20” was fulfilled on 10-22 (10X22=220) in 1844. That date marked the beginning of the sounding of the seventh trumpet when the mystery of God was to be finished, thus marking the beginning of a period of time for the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That date marks the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, for the work that is finished during the sounding of the seventh trumpet is the sealing of God’s people, which is the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory, which is divinity and humanity combined.

وقتی نبوت‌های زمانی موسی و دانیال در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با هم پایان یافتند، پالمونی هم‌زمان نماد «۲۲۰» را آشکار ساخت: برای نبوت دانیال که در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شده بود و برای نبوت موسی که در ۶۷۷ پیش از میلاد، یعنی «۲۲۰» سال فاصله میان دو نقطهٔ آغازِ دو نبوت که بنا بود دقیقاً هنگامی که حبقوق «۲:۲۰» در ۱۰-۲۲ (۱۰×۲۲=۲۲۰) در سال ۱۸۴۴ تحقق یافت، با هم پایان یابند. آن تاریخ آغاز نواخته شدن شیپور هفتم را نشان داد، هنگامی که راز خدا باید به انجام می‌رسید، و از این رو آغاز دوره‌ای را برای مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار رقم زد. آن تاریخ آغاز مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را نشان می‌دهد، زیرا کاری که در زمان نواخته شدنِ شیپور هفتم به انجام می‌رسد مُهر کردنِ قومِ خداست، که همان راز خداست، که همان «مسیح در شما، امیدِ جلال» است، یعنی اتحادِ الوهیت و انسانیت.

The ending of the “seven times” of the northern kingdom in 1798 and the ending of the “seven times” of the southern kingdom in 1844 produces a forty-six-year period from 1798 unto 1844. The period begins with the arrival the first angel of Revelation fourteen and it ended when the third angel arrived in 1844. Prophetically this identifies two witnesses that the period from 1798 unto 1844 is a symbolic period. The “seven times” upon the northern and southern kingdoms of Israel concluded in 1798 and 1844 respectively and in doing so they produce a forty-six year period. That period is meaningless without a second witness. Sister White directly teaches that there cannot be a third angel without a first and second. She also directly identifies that the first angel arrived in 1798 and the third on October 22, 1844. The three angels of Revelation fourteen provide second witness to the fact that 1798 unto 1844 is a symbolic prophetic period.

پایان «هفت زمان» پادشاهی شمالی در 1798 و پایان «هفت زمان» پادشاهی جنوبی در 1844، دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله از 1798 تا 1844 پدید می‌آورد. این دوره با آمدن فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ چهارده آغاز می‌شود و در 1844، هنگامی که فرشتهٔ سوم رسید، پایان می‌یابد. از منظر نبوی، این امر دو شاهد را مشخص می‌کند مبنی بر اینکه دورهٔ 1798 تا 1844 دوره‌ای نمادین است. «هفت زمان» بر پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل به‌ترتیب در 1798 و 1844 به پایان رسید و بدین‌سان دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله پدید آورد. آن دوره بدون شاهد دوم بی‌معناست. خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که بدون فرشتهٔ اول و دوم، فرشتهٔ سوم نمی‌تواند وجود داشته باشد. او همچنین به‌صراحت بیان می‌کند که فرشتهٔ نخست در 1798 آمد و فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده شاهد دوم بر این حقیقت‌اند که 1798 تا 1844 دوره‌ای نبوی و نمادین است.

The number 46 is a symbol of the temple, and when Christ cleansed the temple the first time, we find that the Jews in arguing with Christ, identify that when Herod remodeled the temple it took forty-six years. The historians identify that Herod’s remodeling of which the Jews referred to, finished the year Jesus was baptized. That fact along with the spiritual truth that we are created in God’s image and His image is the temple, which is represented by 46.

عدد ۴۶ نماد هیکل است، و هنگامی که مسیح برای نخستین بار هیکل را تطهیر کرد، می‌بینیم که یهودیان در مجادله با مسیح می‌گویند که بازسازی هیکل به دست هیرودس چهل‌وشش سال طول کشید. تاریخ‌نگاران بیان می‌کنند که بازسازیِ هیرودس، که یهودیان به آن اشاره کردند، در همان سالی به پایان رسید که عیسی تعمید گرفت. این واقعیت، همراه با حقیقت روحانیِ اینکه ما به صورت خدا آفریده شده‌ایم و صورت او همان هیکل است که نمادش عدد ۴۶ است.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> و کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد، (و ما جلال او را دیدیم، جلالی چون جلال یگانه‌زادهٔ پدر،) پر از فیض و راستی. یوحنا ۱:۱۴.

The word translated as “dwelt” means tabernacle. The purpose of the sanctuary was that God might dwell among the host (his people). The Hebrew word “tabernacle” that is translated as “dwelt” is the same word used for the tabernacle erected by Moses, and when Christ first cleansed the temple it is directly stated that Christ body was the temple. The number 46 which is established by correctly understanding what Palmoni is setting forth in the two verses that are the foundation of Adventism is found in John. The 46 years are connected with 220 for those who are willing to see.

واژه‌ای که به «سکونت گزید» ترجمه شده، به معنای «خیمه» است. هدفِ قدس‌گاه این بود که خدا در میان لشکر (قوم او) ساکن شود. واژهٔ عبری «خیمه» که به «سکونت گزید» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که برای خیمه‌ای که موسی برپا کرد به کار رفته است، و زمانی که مسیح نخستین بار معبد را پاک‌سازی کرد، به‌صراحت بیان شد که بدن مسیح خود معبد بود. عدد ۴۶ که با درک درستِ آنچه پلمونی در دو آیه‌ای که بنیاد ادونتیسم‌اند بیان می‌کند تثبیت می‌شود، در یوحنا یافت می‌شود. برای کسانی که مایل‌اند ببینند، آن ۴۶ سال با ۲۲۰ مرتبط است.

> And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things?

> و شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: «غیرتِ خانهٔ تو مرا بلعیده است.» سپس یهودیان در پاسخ به او گفتند: «چون این کارها را می‌کنی، چه آیتی به ما نشان می‌دهی؟»

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:17–21.

> عیسی در جواب ایشان گفت: «این هیکل را ویران کنید و من آن را در سه روز برپا خواهم کرد.» آنگاه یهودیان گفتند: «ساختن این هیکل چهل و شش سال به طول انجامیده است؛ آیا تو آن را در سه روز برپا می‌کنی؟» اما او از هیکل بدن خود سخن می‌گفت. یوحنا ۲:۱۷-۲۱.

It is in verse twenty, and therefore in John 2:20 that the Jews say, “Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days?” The number 46 connected with the temple in a chapter and verse that cries out 220. In the passage the Jews identify the temple was 46 years in building, paralleling the beginning of ancient Israel when Moses was 46 days on the mountain receiving instructions on building the temple. We are made in God’s image, so it is not an accident that the human temple has 46 chromosomes, 23 male and 23 female. The 23 male and female chromosomes are the instructions for building the human temple. Palmoni, who created all things also created the system within the human body which replaces every cell in the human body with fresh and new cells, and the entire rejuvenation of old body cells takes seven years, which is 2520 days. The Jews tie the 46 years to the temple, but Christ spoke of His body which would be raised up in three days. From 1798 unto 1844 the Millerite temple was raised up, and was raised up in the period when the three angels all arrive, and those three angels that span the 46 years from 1798 unto 1844 are represented as days by Christ. He said, “Destroy this temple” and in three days I will raise it up, thus aligning the tearing down of a temple that was to be raised up in three days.

در آیهٔ بیستم، و بنابراین در یوحنا ۲:۲۰، یهودیان می‌گویند: «چهل و شش سال ساختن این معبد به طول انجامید، و آیا تو می‌خواهی آن را در سه روز برپا کنی؟» عدد ۴۶ با معبد پیوند خورده است، در فصلی و آیه‌ای که عدد ۲۲۰ را برجسته می‌کند. در آن بخش، یهودیان تصدیق می‌کنند که ساختن معبد ۴۶ سال به طول انجامیده بود، که با آغاز اسرائیل باستان موازات دارد، زمانی که موسی ۴۶ روز بر کوه بود و دستورهای ساختن معبد را دریافت می‌کرد. ما به صورت خدا آفریده شده‌ایم، پس تصادفی نیست که معبد انسانی ۴۶ کروموزوم دارد، ۲۳ کروموزومِ مردانه و ۲۳ کروموزومِ زنانه. آن ۲۳ کروموزومِ مردانه و ۲۳ کروموزومِ زنانه دستورالعمل‌های ساختِ معبد انسانی‌اند. پلمونی، که همه چیز را آفرید، همچنین سامانه‌ای را در بدن انسان آفرید که هر سلولِ بدن را با سلول‌های تازه و نو جایگزین می‌کند، و نوسازی کاملِ سلول‌های کهنهٔ بدن هفت سال طول می‌کشد که معادل ۲۵۲۰ روز است. یهودیان آن ۴۶ سال را به معبد ربط می‌دهند، اما مسیح از بدنِ خود سخن گفت که در سه روز برپا می‌شد. از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ معبدِ میلری برپا شد، و در همان دوره‌ای برپا شد که سه فرشته همگی می‌رسند، و آن سه فرشته که ۴۶ سال از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ را در بر می‌گیرند، از سوی مسیح به صورت روزها نمایانده شده‌اند. او گفت: «این معبد را ویران کنید» و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد، و بدین‌سان ویران‌کردنِ معبد را با برپا شدنش در سه روز هم‌راستا ساخت.

Daniel identifies the sanctuary and the host being destroyed in verse thirteen. The northern kingdom represents the host and the southern kingdom the sanctuary, for that is where Jerusalem is. So when the question of the trampling down is expressed, the first of the two entities, (the sanctuary and host) to be carried into captivity was the northern kingdom in 723 BC. 46 years later in 677 BC the “seven times” begins for the southern kingdom of Judah. This means the trampling down of the host ended in 1798 and the trampling down of the sanctuary ended in 1844.

دانیال در آیهٔ سیزدهم، قدس و لشکری را که نابود می‌شوند مشخص می‌کند. پادشاهی شمالی نمایندهٔ لشکر است و پادشاهی جنوبی نمایندهٔ قدس، زیرا اورشلیم در آنجاست. پس هنگامی که پرسشِ پایمال شدن مطرح می‌شود، نخستینِ این دو (قدس و لشکر) که به اسارت برده شد، پادشاهی شمالی بود، در سال ۷۲۳ پیش از میلاد. چهل‌وشش سال بعد، در ۶۷۷ پیش از میلاد، «هفت زمان» برای پادشاهی جنوبیِ یهودا آغاز می‌شود. این بدان معناست که پایمال شدنِ لشکر در ۱۷۹۸ پایان یافت و پایمال شدنِ قدس در ۱۸۴۴ به پایان رسید.

Ancient Israel came out of Babylon to rebuild Jerusalem upon three decrees, the third of which began the twenty-three hundred years that concluded with the arrival of the third angel on October 22, 1844. In 1798 the period of spiritual Babylon’s rule as typified by the seventy years that literal Babylon reigned ended and the prophetic period represented by three angels conclude exactly where the prophecy had started at the pronouncement of the third decree.

اسرائیلِ باستان به موجب سه فرمان از بابل بیرون آمد تا اورشلیم را بازسازی کند؛ سومینِ آن‌ها آغازگر دورهٔ دو هزار و سیصد ساله‌ای بود که با ظهورِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید. در سال ۱۷۹۸، دورهٔ سلطهٔ بابلِ روحانی — که نمونه‌اش هفتاد سال سلطنتِ بابلِ تاریخی بود — پایان یافت و دورهٔ نبوتیِ نمایانده‌شده به‌وسیلهٔ سه فرشته دقیقاً در همان نقطه‌ای خاتمه یافت که نبوت در هنگام صدورِ سومین فرمان آغاز شده بود.

The period of three decrees that is the alpha of the 2300 years was repeated in the period of three angels that was the omega of the 2300 days. Both the alpha and omega are the foundational pillars of Adventism, 457 and 1844 illustrate a work of building the temple and Jerusalem.

دورهٔ سه فرمان که آلفای ۲۳۰۰ سال است، در دورهٔ سه فرشته که اُمگای ۲۳۰۰ روز بود تکرار شد. هم آلفا و هم اُمگا ستون‌های بنیادین ادونتیسم هستند؛ ۴۵۷ و ۱۸۴۴ بیانگر کاری برای بنای هیکل و اورشلیم هستند.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. Zechariah 6:12, 13.

> به او بگو: خداوند لشکرها چنین می‌گوید: اینک آن مرد که نامش «نهال» است؛ او از جای خود خواهد رویید و هیکل خداوند را بنا خواهد کرد. بلی، اوست که هیکل خداوند را بنا خواهد کرد و جلال را بر خود خواهد داشت و بر تخت خود نشسته سلطنت خواهد کرد؛ و بر تخت خود نیز کاهن خواهد بود؛ و مشورتِ صلح میان هر دو برقرار خواهد بود. زکریا ۶:۱۲، ۱۳.

Christ as the Branch is here identified as He who built the temple of the Lord and just as he was raised up in the third day when the third angel arrived on October 22, 1844 the Millerite temple had been erected by Christ, for it is He who builds the temple of the Lord. Though this was fulfilled in Millerite history its perfect fulfillment is in the time period of the latter rain, for the doubling of the phrase “he shall build the temple of the Lord” allows those who will see that the Lord erected the Millerite temple in 46 years, but that he builds another temple of the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, for Peter says that one hundred and forty-four thousand are to raised up as a spiritual house.

مسیح، به‌عنوان «شاخه»، در اینجا همان کسی معرفی می‌شود که هیکلِ خداوند را بنا کرد؛ و همان‌گونه که او در روزِ سوم قیام کرد، وقتی فرشتۀ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید، هیکلِ میلری‌ها به‌دستِ مسیح برپا شده بود، زیرا اوست که هیکلِ خداوند را بنا می‌کند. هرچند این امر در تاریخِ میلری تحقق یافت، تحققِ کاملِ آن در دورۀ بارانِ آخر است؛ زیرا تکرارِ عبارتِ «او هیکلِ خداوند را بنا خواهد کرد» به آنان که خواهند دید امکان می‌دهد دریابند که خداوند هیکلِ میلری‌ها را در ۴۶ سال برپا کرد، و اینکه او در زمانِ بارانِ آخر هیکلی دیگر از یکصد و چهل و چهار هزار بنا می‌کند، زیرا پطرس می‌گوید که یکصد و چهل و چهار هزار به‌عنوان خانه‌ای روحانی برپا خواهند شد.

When the question of “how long” is asked of Palmoni his answer is “unto twenty-three hundred days then shall the sanctuary be cleansed,” but Moses, Elijah and the Millerites, the papal martyrs, Zechariah and John measuring the temple, Isaiah in chapter six and others unmentioned say the answer to verse thirteen’s question of “how long” is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed.”

وقتی از پلمونی پرسیده می‌شود «تا چه مدت؟»، پاسخ او این است: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد»، اما موسی، ایلیا و پیروان میلر، شهدای پاپی، زکریا و یوحنا که هیکل را اندازه می‌گیرند، اشعیا در فصل ششم و دیگرانی که نام‌شان برده نشده می‌گویند پاسخِ سؤالِ «تا چه مدت» در آیه سیزده این است: «از 9/11 تا قانون روز یکشنبه؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.»

October 22, 1844 was typified by Abraham offering his son, for that typified the cross where the heavenly Father offered up His Son. Moses and the Hebrews at the Red Sea according to the apostle Paul represented baptism, which typifies the cross, which was typified by Abraham on Mount Moriah with Isaac.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با تقدیم پسر از سوی ابراهیم تمثیل شده بود، زیرا آن رویداد تمثیلِ صلیبی بود که در آن پدر آسمانی پسر خود را تقدیم کرد. به گفتهٔ رسول پولس، موسی و عبرانیان نزد دریای سرخ تمثیلِ تعمید بودند؛ تعمیدی که صلیب را تمثیل می‌کند، همان صلیبی که ابراهیم با اسحاق بر کوه موریا تمثیل کرده بود.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.

> علاوه بر این، برادران، نمی‌خواهم بی‌خبر باشید که همهٔ پدران ما زیر ابر بودند و همه از میان دریا گذشتند؛ و همه در ابر و در دریا به موسی تعمید یافتند. اول قرنتیان ۱۰:۱، ۲.

This of course means that baptism is represented by October 22, 1844 which is where Noah’s family of eight was baptized. “Eight” being a symbol of resurrection.

این البته به این معناست که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمایندۀ تعمید است؛ همان تاریخی که در آن خانوادهٔ هشت‌نفرۀ نوح تعمید شد. «هشت» نمادی از رستاخیز است.

> Which sometime were disobedient, when once the longsuffering of God waited in the days of Noah, while the ark was a preparing, wherein few, that is, eight souls were saved by water. The like figure whereunto even baptism doth also now save us (not the putting away of the filth of the flesh, but the answer of a good conscience toward God,) by the resurrection of Jesus Christ. 1 Peter 3:20, 21.

> که زمانی نافرمان بودند، آنگاه که در روزگار نوح شکیبایی خدا انتظار می‌کشید، در حالی که کشتی در حال آماده شدن بود، و در آن، اندکی، یعنی هشت نفر، به‌وسیله آب نجات یافتند. و تعمید، که نماد همان است، اکنون نیز ما را نجات می‌دهد (نه زدودن آلودگی جسم، بلکه پاسخ وجدانی نیکو نزد خدا)، به‌واسطه قیام عیسی مسیح. اول پطرس ۳:۲۰، ۲۱.

To misunderstand any element of truth that has been revealed about October 22, 1844 is parallel to misunderstanding the testimony of Noah in the ark, Moses at the Red Sea, Abraham on Mount Moriah and Jesus upon the cross. On that date the third angel arrived into history, and he is the angel that seals God’s people.

سوء‌فهمِ هر بخشی از حقیقتی که دربارهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار شده، هم‌سنگِ سوء‌برداشت از شهادتِ نوح در کشتی، موسی در کنار دریای سرخ، ابراهیم بر کوه موریا و عیسی بر صلیب است. در آن تاریخ، فرشتهٔ سوم وارد تاریخ شد و او همان فرشته‌ای است که بر قومِ خدا مُهر می‌نهد.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: «سخنش هراس‌انگیز است، مأموریتش دهشتناک است. او فرشته‌ای است که باید گندم را از علف‌های هرز جدا کند و گندم را برای انبار آسمانی مهر کند یا ببندد.» این امور باید تمام ذهن و همهٔ توجه را به خود مشغول سازد. بار دیگر به من نشان داده شد که لازم است کسانی که باور دارند ما در حال دریافت آخرین پیام رحمت هستیم، از کسانی که هر روز خطاهای تازه‌ای را می‌پذیرند یا جذب می‌کنند، جدا باشند. دیدم که نه جوان و نه پیر نباید در محافل کسانی که در خطا و تاریکی‌اند شرکت کنند. فرشته گفت: «بگذارید ذهن از پرداختن به چیزهای بی‌فایده بازایستد.» انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۵، صفحهٔ ۴۲۵.

So along with the sacred prophetic lines that typified the date, the third angel arrived and began his work, which includes separating the wise and foolish virgins represented as wheat and tares in the passage. Not understanding how thoroughly 1844 has been sacredly typified, or not knowing what has been revealed concerning the waymarks that were connected to 1844 and continued on to 1863 leaves a soul unprepared to grapple prophetically with the implications of the fact that Christ is the central subject of the two verses that represent the foundation of Adventism, and that there Christ is recognized as Palmoni, the creator of mathematics and everything else.

پس همراه با خطوط نبویِ مقدسی که آن تاریخ را نمادین می‌کردند، فرشتهٔ سوم رسید و کار خود را آغاز کرد؛ کاری که شامل جداسازیِ باکره‌های دانا و نادان است که در آن قطعه به‌صورت گندم و علفِ هرز بازنمایی شده‌اند. نفهمیدنِ اینکه ۱۸۴۴ تا چه اندازه به‌شکلی مقدس نمادپردازی شده است، یا ندانستنِ آنچه دربارهٔ نشانه‌های راهی که به ۱۸۴۴ پیوند داشتند و تا ۱۸۶۳ ادامه یافتند مکشوف گردیده، روح را ناآماده می‌گذارد تا از نظر نبوی با پیامدهای این واقعیت دست‌وپنجه نرم کند که مسیح موضوعِ مرکزیِ دو آیه‌ای است که بنیانِ ادونتیسم را نمایندگی می‌کنند، و اینکه در آنجا مسیح به‌عنوان پلمونی، آفرینندهٔ ریاضیات و هر چیزِ دیگر شناخته می‌شود.

The current answer to the question of verse thirteen is different than the answer was in 1845. In 1845 the pioneers were shaking off a great disappointment, beginning to grapple with the idea that the Lord had restored the gift of a prophet as had not been done since the time of the disciples. They were seeking to understand the implication of the message of the third angel, and awakening to the fact that the experience that had just went through was nothing less than sacred history. By 1850 they were offering a new pioneer chart to correct and replace the 1843 pioneer chart. Both the charts were identified by Sister White as being fulfillments of Habakkuk chapter two’s “tables.” This being the case 1850 is an established fulfillment of God’s prophetic Word.

پاسخ کنونی به پرسشِ آیهٔ سیزدهم با پاسخی که در سال ۱۸۴۵ داده می‌شد متفاوت است. در سال ۱۸۴۵ پیشگامان داشتند از یک سرخوردگی بزرگ بیرون می‌آمدند و تازه با این اندیشه دست‌وپنجه نرم می‌کردند که خداوند موهبتِ نبوت را بازگردانده است، چنان‌که از زمان شاگردان به این‌سو رخ نداده بود. آن‌ها در پیِ فهمِ دلالتِ پیامِ فرشتهٔ سوم بودند و به این واقعیت بیدار می‌شدند که تجربه‌ای که تازه از سر گذرانده بودند چیزی کمتر از تاریخ مقدس نبود. تا سال ۱۸۵۰ آنان لوحِ تازهٔ پیشگامان را برای تصحیح و جایگزینیِ لوحِ پیشگامانِ ۱۸۴۳ عرضه می‌کردند. هر دو لوح از سوی خواهر وایت به‌عنوان تحققِ «لوح‌ها»ی فصلِ دومِ حبقوق شناخته شدند. با این حساب، سال ۱۸۵۰ تحققِ مسلمِ کلامِ نبویِ خداست.

The pioneers understood and wrote that to deny that the 1843 chart was not a fulfillment of Habakkuk chapter two’s “tables” was to leave the original faith. Sister White endorsed the chart as being directed by the hand of the Lord, and as a fulfillment of Habakkuk, and she placed the same endorsement upon the 1850 chart. Habakkuk identifies “tables” in the plural, and when the 1843 chart was printed in May of 1842, it was printed with an error in some of the figures that the Lord held His hand over. In 1850 a new chart was made available which corrected that error in the figures. Habakkuk’s tables represent fulfillments of prophecy, and those prophecies were fulfilled from May 1842 unto January 1850.

پیشگامان چنین فهمیدند و نوشتند که انکارِ اینکه نمودار ۱۸۴۳ تحققِ «لوح‌های» بابِ دومِ حبقوق نبود، به معنای ترکِ ایمانِ اولیه بود. خواهر وایت این نمودار را به‌عنوان هدایت‌شده به دستِ خداوند و به‌عنوان تحققِ نبوتِ حبقوق تأیید کرد، و همین تأیید را بر نمودارِ ۱۸۵۰ نیز نهاد. حبقوق «لوح‌ها» را به‌صورت جمع ذکر می‌کند، و هنگامی که نمودارِ ۱۸۴۳ در مهِ ۱۸۴۲ چاپ شد، با خطایی در برخی از ارقام چاپ شد که خداوند دستِ خود را بر آن گرفته بود. در سالِ ۱۸۵۰ نمودارِ جدیدی در دسترس قرار گرفت که آن خطا در ارقام را اصلاح کرد. لوح‌های حبقوق نمایانگرِ تحققِ نبوت‌ها هستند، و آن نبوت‌ها از مهِ ۱۸۴۲ تا ژانویهٔ ۱۸۵۰ به وقوع پیوستند.

The 1843 or beginning table had an error and the ending table of 1850 had no error. The period from May of 1842 until January 1850 is an established prophetic period, and May of 1842, and also January 1850 represents prophetic waymarks and those waymarks contain the signature of Alpha and Omega. The alpha or first letter and the omega, the last and twenty-second letter. 1842 is alpha and 1850 is omega, and if we took those two Hebrew letters and placed the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, we would construct the Hebrew word “truth” that is spelled with the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet.

جدول ۱۸۴۳ یا جدول آغازین دچار خطا بود و جدول پایانیِ ۱۸۵۰ خطایی نداشت. دوره‌ای از مهٔ ۱۸۴۲ تا ژانویهٔ ۱۸۵۰ یک دورهٔ نبوتیِ تثبیت‌شده است، و مهٔ ۱۸۴۲ و نیز ژانویهٔ ۱۸۵۰ نشان‌های راهِ نبوتی هستند و آن نشان‌ها امضای آلفا و اُمگا را در خود دارند. آلفا حرف نخست و اُمگا حرف آخر و بیست‌ودومین است. ۱۸۴۲ آلفاست و ۱۸۵۰ اُمگا، و اگر آن دو حرفِ عبری را بگیریم و حرفِ سیزدهمِ الفبای عبری را بیفزاییم، واژهٔ عبریِ «حقیقت» ساخته می‌شود که با حروفِ نخست، سیزدهم و بیست‌ودومِ الفبای عبری نوشته می‌شود.

The prophetic logic brought to bear upon the waymarks of 1842 and 1850 is that they are tied together by “error.” The alpha had an error and the omega corrected that very same error, so what stands between the alpha and omega letters is “error” a symbol of rebellion, which is what the number thirteen represents. 1842 to 1850 is an established prophetic period containing the signature of Alpha and Omega and it is the “truth.” Until that history is seriously and spiritually investigated by a Laodicean Seventh-day Adventist they are virtually blinded to the obvious TRUTH which the prophetic period of Habakkuk’s tables from 1842 to 1850 establishes beyond any doubt. The truth that together are established by the two witnesses is that the 1850 chart has no errors. The 1850 chart, as with the 1843 chart contains Moses’ “seven times,” and on both charts the “seven times” is placed in the center of the chart running top to bottom illustrating the period of the “seven times” beginning in 677 BC unto 1844. The 2520 is not simply on the chart, it is the center of the chart.

منطق نبویِ به‌کارگرفته‌شده در مورد نشان‌های راهِ 1842 و 1850 این است که آن‌ها با «خطا» به هم پیوند خورده‌اند. آلفا خطایی داشت و امگا همان خطا را اصلاح کرد؛ پس آنچه میان حروف آلفا و امگا قرار دارد «خطا»ست، نمادی از شورش که عدد سیزده نمایانگر آن است. 1842 تا 1850 دوره‌ای نبویِ تثبیت‌شده است که امضای آلفا و امگا را بر خود دارد و آن «حقیقت» است. تا زمانی که آن تاریخ به‌طور جدی و روحانی از سوی یک ادونتیستِ روز هفتمِ لائودکیایی بررسی نشود، او عملاً نسبت به حقیقتِ آشکاری که دورهٔ نبویِ جداولِ حبقوق از 1842 تا 1850 فراتر از هر تردیدی تثبیت می‌کند، کور می‌ماند. حقیقتی که به‌طور مشترک به‌وسیلهٔ دو شاهد تثبیت می‌شود این است که نمودار 1850 هیچ خطایی ندارد. نمودار 1850، همانند نمودار 1843، «هفت زمانِ» موسی را در بر دارد و در هر دو نمودار، «هفت زمان» در مرکزِ نمودار از بالا تا پایین قرار گرفته است تا دورهٔ «هفت زمان» را که از 677 قبل از میلاد آغاز می‌شود و تا 1844 ادامه می‌یابد، نشان دهد. 2520 صرفاً روی نمودار نیست؛ مرکزِ نمودار است.

What is depicted in the center of the prophetic line illustrating the “seven times” is the cross. The center of both tables is the 2520 timeline running from top to bottom. In the middle is the cross. The cross was the middle of the week Christ confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine verse twenty-seven. That week represents seven years, which prophetically is 2520 days. As with the tables, in the very center of the 2520 days, Christ was confirming the covenant on the cross. From Christ’s baptism until the cross was 1260 days prophetically. This means that from the baptism to the cross there would be 1260 morning offerings and 1260 evening offerings leading to the cross, but at the cross that final sacrificial lamb escaped from the priest, and the Lamb of God became the evening sacrifice and thus represented the 2520th Lamb offering since the baptism.

آنچه در مرکز خط نبوتیِ نشان‌دهندهٔ «هفت بار» به تصویر کشیده شده است، صلیب است. مرکز هر دو جدول، خط زمانیِ ۲۵۲۰ است که از بالا به پایین امتداد دارد. در میانه، صلیب قرار دارد. صلیب همان میانهٔ هفته‌ای بود که مسیح در تحقق دانیال فصل نهم، آیهٔ بیست‌وهفت، عهد را با بسیاری تأیید کرد. آن هفته نمایانگر هفت سال است که از نظر نبوی ۲۵۲۰ روز می‌شود. همانند جدول‌ها، در عینِ مرکزِ آن ۲۵۲۰ روز، مسیح بر صلیب در حال تأیید عهد بود. از تعمید مسیح تا صلیب، به‌طور نبوی، ۱۲۶۰ روز بود. این بدان معناست که از تعمید تا صلیب ۱۲۶۰ قربانیِ صبحگاهی و ۱۲۶۰ قربانیِ شامگاهی وجود داشت، اما بر صلیب، آن برّهٔ قربانیِ نهایی از دستِ کاهن گریخت، و برّهٔ خدا قربانیِ شامگاهی شد و بدین‌سان نمایندهٔ دو هزار و پانصد و بیستمین تقدیمِ برّه از زمان تعمید گردید.

The center of the week was the cross and the center of both sacred tables is the cross, but in each case the Lamb is set within the truth symbolically represented by 2520. The cross is set in the middle of 2520 days and at the cross Jesus was the 2520th and last offering. The history between May of 1842 and January 1850 represents error and Christ, the truth was set between two criminals, though He was not a criminal He was being treated as such. We therefore have three criminals, one who will be lost and one who will be saved. The three criminals are three waymarks tied together by crime, though the middle waymark is the opposite of the alpha and omega criminal. The alpha and omega criminals are connected by the middle waymark, the cross.

میانهٔ هفته صلیب بود و مرکز هر دو جدول مقدس نیز صلیب است، اما در هر دو مورد، بره در درون حقیقتی قرار داده شده که به‌صورت نمادین با ۲۵۲۰ نمایش داده شده است. صلیب در میانهٔ ۲۵۲۰ روز قرار دارد و بر صلیب، عیسی ۲۵۲۰اُمین و آخرین قربانی بود. تاریخ میان مه ۱۸۴۲ و ژانویهٔ ۱۸۵۰ نمایانگر خطاست، و مسیح، یعنی حقیقت، میان دو جنایتکار قرار داده شد؛ هرچند او جنایتکار نبود، با او چنین رفتار می‌شد. بنابراین سه جنایتکار داریم: یکی که هلاک خواهد شد و یکی که نجات خواهد یافت. این سه جنایتکار سه نشانهٔ راه‌اند که با جنایت به هم پیوند خورده‌اند، هرچند نشانهٔ میانی در نقطهٔ مقابلِ جنایتکارِ آلفا و امگا است. جنایتکارانِ آلفا و امگا به‌وسیلهٔ نشانهٔ میانی، یعنی صلیب، به هم پیوند می‌خورند.

With Habakkuk’s tables from 1842 unto 1850, error was the middle letter that tied together with the first and last waymark. The middle waymark at the cross tied the three criminals together, but the middle waymark in these is not error, it is Truth, and an element of truth that is upheld by both the cross and Habakkuk’s tables is that the 2520, the “seven times” of Leviticus twenty-six is truth, and in the context of the logic just set forth, to reject the 2520 is to reject Jesus.

در ارتباط با جدول‌های حبقوق از ۱۸۴۲ تا ۱۸۵۰، خطا آن حرفِ میانی بود که نشانۀ نخست و آخر را به هم پیوند می‌داد. نشانۀ میانی بر صلیب سه مجرم را به هم پیوند می‌داد، اما نشانۀ میانی در اینها خطا نیست، حقیقت است، و یک عنصرِ حقیقت که هم صلیب و هم جدول‌های حبقوق آن را تأیید می‌کنند این است که ۲۵۲۰، «هفت زمان»ِ لاویانِ بیست‌وشش، حقیقت است، و در چارچوب منطقی که همین‌ اکنون بیان شد، ردّ ۲۵۲۰ یعنی ردّ عیسی.

When Palmoni, the Wonderful Numberer states, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,” He is answering the prophetic question of “how long.” The answer is no longer 1844, for the Philadelphian Millerite movement ceased in 1856 as it was then identified by James and Ellen White that the movement had transitioned from Philadelphia to Laodicea. When Sister White drew that line in the sand. it meant until that condition changed that the relation of God with His people was to be understood as representing a separation, for He stands outside knocking on the hearts of Laodiceans seeking for entrance. His divinity is not within their humanity. The very work Christ began on October 22, 1844 was to combine His divinity with humanity, and Christ was willing to do that very thing, but it was not to be.

وقتی پلمونی، «شمارنده شگفت‌انگیز» می‌گوید: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد»، او دارد به پرسش نبویِ «تا کی؟» پاسخ می‌دهد. پاسخ دیگر 1844 نیست، زیرا جنبش میلریِ فیلادلفیایی در سال 1856 پایان یافت، چون همان زمان جیمز و الن وایت تشخیص دادند که جنبش از فیلادلفیا به لاودیکیه انتقال یافته است. وقتی خواهر وایت آن خط را در شن کشید، این بدان معنا بود که تا وقتی آن وضعیت تغییر نکند، رابطه خدا با قومش باید به‌گونه‌ای فهمیده شود که نشان‌دهنده جدایی باشد؛ زیرا او بیرون ایستاده و بر درِ دل‌های لاودیکیان می‌کوبد و در پی ورود است. الوهیت او در انسانیت آنان نیست. همان کاری که مسیح در 22 اکتبر 1844 آغاز کرد، این بود که الوهیت خود را با انسانیت درآمیزد، و مسیح برای انجام همان کار مایل بود، اما چنین نشد.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

Repeating the history of ancient Israel the Lord brought modern Israel out of the darkness of Dark Ages and entered into covenant with them at the Red Sea, for baptism is a symbol of covenant relationship. But Israel is to be tested whether they would keep the covenant. With ancient Israel they failed ten tests according to the book of Numbers. At the tenth failure they were condemned to die in the wilderness over forty years, thus providing an example of modern Israel’s rejection of the Laodicean message of 1856. As with ancient Israel’s failure of ten progressive tests (ten being a symbol of a test), from the arrival of the third angel in 1844 unto 1856 a progressive testing process was brought upon the Philadelphian Millerite movement.

با تکرار تاریخِ اسرائیلِ باستان، خداوند اسرائیلِ مدرن را از تاریکیِ قرونِ وسطی بیرون آورد و در دریای سرخ با آنان وارد عهد شد، زیرا تعمید نمادِ رابطهٔ عهدی است. اما اسرائیل باید آزموده شود تا روشن شود آیا عهد را نگاه می‌دارند یا نه. در مورد اسرائیلِ باستان، بنا بر کتاب اعداد، آنان در ده آزمون مردود شدند. در دهمین ناکامی، محکوم شدند که طی چهل سال در بیابان بمیرند، و بدین‌سان نمونه‌ای برای ردِ پیامِ لائودیکیه در سال ۱۸۵۶ از سوی اسرائیلِ مدرن فراهم آمد. همان‌گونه که اسرائیلِ باستان در ده آزمونِ پی‌درپی ناکام شد (ده نمادِ آزمون است)، از زمانِ آمدنِ فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۶ فرایندِ آزمونِ تدریجی بر جنبشِ میلرایتیِ فیلادلفیه آورده شد.

The ten tests from the Red Sea to the first rebellion at Kadesh is represented as a prophetic period for it has the number ten tying the period together. Ten being a symbol of a test, ten tests identified the ten tribes that rejected the covenant and failed the tenth test and the testing process. The period began at the Red Sea crossing and the Ten Commandments are represented as the first of the ten tests after the sea, the first test being the Sabbath the symbol and seal of the Ten Commandments (represented by the mana). When the period of ten tests in ancient Israel is so clearly set forth as a specific prophetic period and the Spirit of Prophecy informs us that the Red Sea crossing typified October 22, 1844, then we should know that at that point a progressive testing process began. Adventism does not know that, so they are unable to see that in 1863 they were assigned to die in the Laodicean wilderness until the Sunday law, the very law they were given to proclaim a warning about at the very beginning of the testing process that led to 1863.

ده آزمون از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادش به‌عنوان یک دوره نبوتی معرفی می‌شود، زیرا عدد ده این دوره را به‌هم پیوند می‌دهد. چون ده نمادِ آزمون است، همان ده آزمون ده قبیله‌ای را که عهد را رد کردند و در آزمون دهم و در خودِ روند آزمون مردود شدند، مشخص کرد. این دوره با عبور از دریای سرخ آغاز شد و ده فرمان به‌عنوان نخستینِ ده آزمونِ پس از دریا نمایانده می‌شوند؛ نخستین آزمون، سبت است که نماد و مُهرِ ده فرمان است (که با مَنّا نمایانده شده است). هنگامی که دوره ده آزمون در اسرائیل باستان چنین روشن به‌عنوان یک دوره نبوتیِ مشخص ترسیم می‌شود و روح نبوت به ما خبر می‌دهد که عبور از دریای سرخ نمونه‌ای از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، آنگاه باید بدانیم که در آن نقطه یک فرایند آزمونِ تدریجی آغاز شد. ادونتیسم این را نمی‌داند؛ از این‌رو نمی‌تواند ببیند که در ۱۸۶۳ مقرر شد تا هنگامِ قانونِ یکشنبه در بیابانِ لاودیکیایی بمیرند؛ همان قانونی که در همان آغازِ فرایند آزمونی که به ۱۸۶۳ انجامید، مأمور شده بودند درباره‌اش هشدار دهند.

When the pronouncement of the Laodicea condition came upon Millerite Adventism in 1856 “new wine” was published upon the “seven times.” The new light was never accepted and seven years later, or 2520 prophetic days later the Laodicean Millerite movement ended and became the Laodicean Seventh-day Adventist church. Moses was willing to go into the Promised Land, but the tenth test had arrived, and of course it was a foundational test, for the very work assigned to Moses from the outset was to lead God’s people to the Promised Land. That was the work before Moses arrived in Egypt. The tenth test had arrived and the rebels vacillated over entering the Promised Land.

وقتی در سال ۱۸۵۶ اعلام شد که ادونتیسمِ میلری در وضعیت لاودیکیه قرار دارد، «شراب تازه» دربارهٔ «هفت زمان» منتشر شد. این نورِ تازه هرگز پذیرفته نشد و هفت سال بعد، یا ۲۵۲۰ روزِ نبوی بعد، جنبشِ میلریِ لاودیکی پایان یافت و به کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکی تبدیل شد. موسی مایل بود وارد سرزمینِ موعود شود، اما آزمونِ دهم فرا رسیده بود، و البته آن آزمونی بنیادین بود، زیرا کاری که از همان آغاز به موسی واگذار شده بود رهبری قومِ خدا به سوی سرزمینِ موعود بود. این همان مأموریتی بود که پیش از آن‌که موسی به مصر برسد در برابرش قرار داشت. آزمونِ دهم فرا رسیده بود و سرکشان دربارهٔ ورود به سرزمینِ موعود دودل بودند.

> And I said unto you, Ye are come unto the mountain of the Amorites, which the Lord our God doth give unto us. Behold, the Lord thy God hath set the land before thee: go up and possess it, as the Lord God of thy fathers hath said unto thee; fear not, neither be discouraged. And ye came near unto me every one of you, and said, We will send men before us, and they shall search us out the land, and bring us word again by what way we must go up, and into what cities we shall come. And the saying pleased me well: and I took twelve men of you, one of a tribe. Deuteronomy 1:20–23.

> و به شما گفتم: به کوهستان اموریان آمده‌اید، همان که خداوند، خدای ما، آن را به ما می‌بخشد. اینک خداوند، خدای تو، آن سرزمین را پیش رویت نهاده است؛ برآی و آن را به تصرف درآور، چنان‌که خداوند، خدای پدرانت، به تو گفته است؛ مترس و دلسرد مشو. آنگاه هر یک از شما نزد من آمدید و گفتید: مردانی پیشاپیش خود بفرستیم تا برای ما آن سرزمین را جستجو کنند و خبر بازآورند که از کدام راه باید بالا برویم و به کدام شهرها داخل شویم. و این سخن در نظر من پسند آمد؛ پس از میان شما دوازده مرد برگزیدم، از هر سبط یکی. تثنیه ۱:۲۰-۲۳.

From that point until the twelve spies return represents the history when the last foundational test arrived in 1856 and for seven years the Laodicean Millerites search the land until they chose to cease as a movement and become a church.

از آن نقطه تا بازگشت دوازده جاسوس، نمایانگر دوره‌ای از تاریخ است که در آن آخرین آزمونِ بنیادین در سال ۱۸۵۶ فرا رسید و به‌مدت هفت سال میلریتی‌های لائودکیه‌ای سرزمین را جست‌وجو کردند تا اینکه تصمیم گرفتند به‌عنوان یک جنبش به کار خود پایان دهند و به یک کلیسا تبدیل شوند.

The first truth discovered by Miller was the “seven times” making it the foundation of the foundational truths that make up Jeremiah’s old paths. The last new prophetic light brought to Adventism was in 1856 and it was a series of articles on the “seven times.” There is a great deal of light associated with a deep study of these historical facts, but if we are going to be able to identify why the answer of verse fourteen of Daniel eight is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed,” we must keep moving forward.

نخستین حقیقتی که میلر کشف کرد «هفت زمان» بود و آن را سنگِ بنایِ حقایقِ بنیادینی ساخت که «راه‌های کهنِ ارمیا» را تشکیل می‌دهند. آخرین نور نبوتیِ تازه که به ادونتیسم داده شد در سال ۱۸۵۶ بود: مجموعه‌ای از مقالات دربارهٔ «هفت زمان». مطالعهٔ عمیقِ این واقعیت‌های تاریخی نور فراوانی به همراه دارد، اما اگر بناست دریابیم چرا پاسخِ آیهٔ چهاردهمِ باب هشتمِ دانیال چنین است: «از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه، آنگاه قدس تطهیر خواهد شد»، باید همچنان به پیش برویم.

The work which Christ began in 1844 was turned aside in 1863, so the “cleansing” of the sanctuary that began at that time was put on hold while God’s people began to traverse the wilderness of Laodicea. For this reason, the work that was to be accomplished by Christ in the period of 1844 to 1863, was of necessity to be repeated when the third angel, who is the angel who separates and seals ultimately accomplishes the work represented by “cleansing.” The prophetic waymarks of 1844 to 1863 are the waymarks in which Christ would have accomplished the work of cleansing the sanctuary, and those waymarks represent the history where the work will be accomplished. If it can be shown that 1844 unto 1863 represents the period of 9/11 unto the Sunday law, the question of “how long” is in agreement with the other lines represented by “how long.”

کاری که مسیح در سال ۱۸۴۴ آغاز کرد، در سال ۱۸۶۳ از مسیر منحرف شد؛ بنابراین «تطهیر» قدس که در آن زمان آغاز شده بود، معلق گردید، در حالی‌که قوم خدا شروع به پیمودن بیابان لاودیکیه کردند. از این رو، کاری که می‌بایست به دست مسیح در دورهٔ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ به انجام برسد، ناگزیر باید تکرار شود، هنگامی که فرشتهٔ سوم—که همان فرشتهٔ جداکننده و مُهرکننده است—در نهایت کاری را که با «تطهیر» نمایانده می‌شود، به انجام می‌رساند. نشان‌های راهِ نبویِ ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ همان نشان‌های راهی‌اند که در آنها مسیح می‌بایست کارِ تطهیرِ قدس را به انجام برساند، و آن نشان‌ها نمایانگرِ تاریخی هستند که در آن این کار به انجام خواهد رسید. اگر بتوان نشان داد که ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ نمایندهٔ دورهٔ ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است، پرسشِ «تا چه مدت؟» با دیگر خطوطی که با «تا چه مدت؟» نمایانده شده‌اند، هماهنگ است.

1844 was the arrival of the third angel and 1863 marks the end of the testing period. In 1846 the Whites were married and Ellen’s last name changed from Harmen to White, and the married couple began to keep the seventh-day Sabbath in that year. The Sabbath, marriage and a name change are all symbols of a covenant relationship prophetically. The Lord brought modern Israel through the Red Sea of 1844 and in 1846 brought them to Sinai to give them the law and enter into covenant with them. That law as with Habakkuk’s two tables is written upon two tables, the first table contains 4 laws and the second table contains 6. Two tables represent the covenant relation of both ancient and modern Israel and together the two tables of the covenant that is the Ten Commandments and is marked as 46 symbolically for ancient Israel, typified Habakkuk’s two tables who represent the history of the latter rain. Together with the two wave loaf offerings of Pentecost, they represent the ensign that is the one hundred and forty-four thousand.

1844 سالِ آمدنِ فرشتهٔ سوم بود و 1863 پایانِ دورهٔ آزمون را نشان می‌دهد. در 1846 وایت‌ها با هم ازدواج کردند و نام خانوادگیِ الن از هارمن به وایت تغییر کرد، و آن زوج در همان سال شروع به حفظِ سبتِ روز هفتم کردند. سبت، ازدواج و تغییر نام همگی به‌طور نبوی نمادهای یک رابطهٔ پیمانی هستند. خداوند اسرائیلِ مدرن را از دریای سرخِ 1844 عبور داد و در 1846 آنان را به سینا رسانید تا شریعت را به ایشان بدهد و با آنان پیمان ببندد. آن شریعت، همانند دو لوحِ حبقوق، بر دو لوح نوشته شده است؛ لوح نخست شامل 4 فرمان است و لوح دوم شامل 6. دو لوح نمایانگر رابطهٔ پیمانیِ هر دو، اسرائیلِ باستان و اسرائیلِ مدرن، هستند و در کنار هم، دو لوحِ عهد که همان ده فرمان است، به‌طور نمادین برای اسرائیلِ باستان با عدد 46 نشان‌گذاری شده است؛ و دو لوحِ حبقوق نمونهٔ آن بوده و تاریخِ بارانِ آخر را نمایندگی می‌کنند. به‌همراه دو قربانیِ نانِ تکان‌دادنیِ پنجاهه، آنها بیرقی را نمایندگی می‌کنند که همان یکصد و چهل و چهار هزار است.

When Sister White’s name changed from Harmen to White. Harmen means a soldier of peace, but it was replaced with White, which is the righteousness of Christ. The name Gould means gold, and Ellen means a bright and shining light. Her name represents the Laodicean message.

نام خواهر وایت از «هارمن» به «وایت» تغییر کرد. «هارمن» به معنای «سرباز صلح» است، اما با «وایت» جایگزین شد که به معنای «پارساییِ مسیح» است. نام «گولد» به معنای «طلا» است و «الن» به معنای «نوری روشن و درخشان» است. نام او نمایانگر پیام لاودیکیه‌ای است.

> I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eye salve, that thou mayest see. Revelation 3:18.

> تو را نصیحت می‌کنم که از من طلای آزموده در آتش بخری تا توانگر شوی؛ و جامهٔ سفید، تا پوشیده شوی و رسواییِ برهنگی‌ات آشکار نگردد؛ و مرهمِ چشم به چشمانت بمالی تا ببینی. مکاشفه ۳:۱۸.

The “eye salve” is the light of God’s Word, and Ellen is a bright and shining light. The safety for the Millerites in 1856 was to be found in receiving the message to Laodicea as presented through her writings, and as represented in her name. Sister White is clear that the 1888 message of Jones and Waggoner was the Laodicean message, and that their message was also the third angels’ message.

«مرهم چشم» نور کلام خداست، و الن نوری درخشان و تابان است. راه ایمنی برای میلریتی‌ها در سال ۱۸۵۶ در این بود که پیام به لائودیکیه را آن‌گونه که از طریق نوشته‌های او ارائه شده بود و همان‌گونه که در نام او نمایان بود، بپذیرند. خواهر وایت به‌روشنی می‌گوید که پیام ۱۸۸۸ِ جونز و واگنر پیام لائودیکیه بود، و اینکه پیام آنان همچنین پیام فرشته سوم بود.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. … This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> "خداوند در رحمت عظیمِ خود از طریق کشیشان واگنر و جونز پیامی بس گران‌بها برای قوم خود فرستاد. ... این همان پیامی است که خدا فرمان داد به جهان ابلاغ شود. این پیامِ فرشتهٔ سوم است، که باید با صدای بلند اعلام شود و با افاضهٔ فراوانِ روحِ او همراه باشد." شهادت‌ها برای خادمان، ۹۱.

The third angel arrived in 1844, and he attempted his work a second time in 1888. The message of 1888 was the Laodicean message, it was the third angel’s message, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen, it was the message of justification by faith which is proclaimed during the outpouring of the latter rain. The third angel arrived in 1844 and then again in 1888, only to be rejected in both instances, but both instances typify when the third angel arrives at the time of the latter rain. 1844 is a symbol of 9/11, and if 1863 typifies the Sunday law, then the prophetic period of “9/11 to the Sunday law” as represented by the symbol of “how long” would represent the present truth answer to verse thirteen’s question of “how long.”

فرشتهٔ سوم در سال ۱۸۴۴ آمد و در ۱۸۸۸ برای بار دوم کوشید کار خود را انجام دهد. پیام ۱۸۸۸، پیامِ لاودیکیه بود؛ پیامِ فرشتهٔ سوم بود؛ نشانهٔ نزولِ فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه بود؛ پیامِ عادل‌شمرده‌شدن از طریقِ ایمان بود که در هنگامِ ریزشِ بارانِ پسین اعلام می‌شود. فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴ و سپس بار دیگر در ۱۸۸۸ آمد، اما هر دو بار رد شد؛ با این حال هر دو مورد نمادِ زمانی هستند که فرشتهٔ سوم در هنگامِ بارانِ پسین می‌آید. ۱۸۴۴ نمادی از ۹/۱۱ است، و اگر ۱۸۶۳ نمادِ قانونِ یکشنبه باشد، آنگاه دورهٔ نبویِ "۹/۱۱ تا قانونِ یکشنبه" که با نمادِ "تا کی" بیان می‌شود، نمایانگرِ پاسخِ حقیقتِ حاضر به پرسشِ آیهٔ سیزده، یعنی "تا کی"، خواهد بود.

The Millerite history from 1842 unto 1850 is a prophetic period that overlaps the prophetic period of the testing of the third angel from 1844 to 1863. 1842 onward to 1863 possesses prophetic waymarks that illustrate the history of 9/11 unto the Sunday law when Christ cleanses his temple, first His church and thereafter the eleventh-hour workers. At the Sunday law, Christ will have a purified people to present to the world as an ensign offering and the church will become the church triumphant. His sanctuary will then have been cleansed.

تاریخ میلریتی از ۱۸۴۲ تا ۱۸۵۰ دوره‌ای نبوی است که با دورهٔ نبویِ آزمونِ فرشتهٔ سوم از ۱۸۴۴ تا ۱۸۶۳ هم‌پوشانی دارد. از ۱۸۴۲ تا ۱۸۶۳ نشانه‌های راهِ نبوی‌ای وجود دارد که تاریخ ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه را نشان می‌دهد، زمانی که مسیح هیکل خود را پاک می‌کند: نخست کلیسای خود را و سپس کارگرانِ ساعت یازدهم را. در زمان قانون یکشنبه، مسیح قومی پاک‌شده خواهد داشت تا آن را به‌عنوان نشانه‌ای برای جهان عرضه کند و کلیسا به کلیسای پیروزمند تبدیل خواهد شد. آنگاه مقدسگاه او تطهیر شده خواهد بود.

We have placed the symbol of “how long” in place, though there is of course more. We will begin to bring this and the previous five articles back into the lens of the book of Joel, but these side diversions seemed important to put in place. The testimony of every “how long” we have considered agrees with the question of “how long” which Palmoni answered in verse fourteen, for the sanctuary is to be cleansed from 9/11 unto the Sunday law. That history is the history of the latter rain and the history of the latter rain is set forth in the book of Joel.

ما نمادِ «تا به کی» را در جای خود قرار داده‌ایم، هرچند البته هنوز مطالب بیشتری هست. ما آغاز خواهیم کرد که این مطلب و پنج مقالهٔ پیشین را دوباره در چارچوب کتاب یوئیل قرار دهیم، اما این حاشیه‌روی‌های جانبی به نظر می‌رسید لازم بود ابتدا در جای خود قرار گیرند. گواهیِ هر «تا به کی» که بررسی کرده‌ایم با پرسشِ «تا به کی» که پالمونی در آیهٔ چهارده پاسخ داد، هماهنگ است؛ زیرا مقدس‌گاه از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه تطهیر خواهد شد. آن تاریخ، تاریخِ بارانِ پسین است و تاریخِ بارانِ پسین در کتاب یوئیل بیان شده است.

Back to Articles