Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fifteen

کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای - شماره پانزده

Number Fifteen

شماره پانزده

Author

Jeff Pippenger

Published

December 21, 2025

Formats

PDF
Word

I contend that it is important to understand the connection of the symbol of four generations with the latter rain message to have the best hope of recognizing the significance of the opening four verses of Joel chapter one. Joel sings the song of the vineyard, but his opening stanza is the covenant’s prophetic association with four generations.

من بر این باورم که برای آن‌که بیشترین امکانِ درکِ اهمیتِ چهار آیهٔ آغازینِ بابِ نخستِ کتابِ یوئیل فراهم شود، باید پیوندِ نمادِ چهار نسل با پیامِ بارانِ پسین را فهمید. یوئیل سرودِ تاکستان را می‌سراید، اما بندِ آغازینِ او پیوندِ نبویِ عهد با چهار نسل است.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> و به ابرام گفت: به یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، بیگانه خواهند بود و به مردم آن خدمت خواهند کرد، و آنان ایشان را چهارصد سال رنج خواهند داد؛ و آن امتی را نیز که ایشان به آن خدمت خواهند کرد، من داوری خواهم کرد؛ و پس از آن با دارایی بسیار بیرون خواهند آمد. و تو به سلامتی نزد پدرانت خواهی رفت؛ و در پیری نیکو به خاک سپرده خواهی شد. اما در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است. پیدایش 15:13-16.

This passage is the prophecy that was fulfilled through the life of Moses. When the book of Joel begins the song of the vineyard by referencing four generations of escalating destruction, it is aligning the book of Joel with the prophetic fourth and final generation. That generation is Peter’s “chosen generation” who have been called out of darkness into His “marvelous light.” They are contrasted with their generational counterpart represented as a generation of vipers. That fourth and final generation is represented by John, who is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who “are called, and chosen, and faithful.”

این بخش همان نبوتی است که از طریق زندگیِ موسی تحقق یافت. هنگامی که کتاب یوئیل سرودِ تاکستان را با اشاره به چهار نسلِ ویرانیِ رو به تشدید آغاز می‌کند، کتاب یوئیل را با نسلِ نبویِ چهارم و نهایی همسو می‌سازد. آن نسل، "نسلِ برگزیده"ی پطرس است که از تاریکی به سوی "نورِ شگفت‌انگیز" او فراخوانده شده‌اند. آن‌ها در تقابل با همتای نسلیِ خود قرار دارند که به‌عنوان نسلی از افعیان معرفی شده است. آن نسلِ چهارم و نهایی به‌وسیلهٔ یوحنا نمایانده می‌شود؛ او نمادِ صد و چهل و چهار هزار نفری است که "خوانده و برگزیده و وفادارند".

Called at 9/11, chosen in the Midnight Cry and faithful at the Sunday law crisis, just as the Levites were faithful in Aarons and Jeroboams’ golden calf rebellions. The souls who are purified as silver in Malachi three, are Levites who are chosen during the message of the Midnight Cry, for the sealing is accomplished with, and by, an outpouring of the Holy Spirit.

کسانی که در ۱۱ سپتامبر فراخوانده شدند، در فریاد نیمه‌شب برگزیده می‌شوند و در بحران قانون یکشنبه وفادار می‌مانند؛ همان‌گونه که لاویان در ماجراهای گوسالهٔ طلاییِ هارون و یربعام وفادار بودند. جان‌هایی که در ملاکی باب سوم چون نقره پالوده می‌شوند، لاویانی هستند که در زمان پیام فریاد نیمه‌شب برگزیده می‌شوند، زیرا مهر شدن با و از طریق افاضهٔ روح‌القدس به انجام می‌رسد.

In the previous article we brought out lines from the history of Moses, who Sister White identifies as the alpha of Bible prophecy, who prophetically connects with Christ as the omega of Bible prophecy. Moses is the foundation stone and Christ is the capstone. They both are symbols of deliverance from sin, as represented by the deliverance from Egypt with Moses. Yet all the manifestations of the power of God that occurred at the hands of Moses, were far surpassed, when Christ confirmed the covenant with many for one week. Moses is the alpha and Christ is the omega, and the omega is the number “22” and the alpha is the number “1.”

در مقالهٔ پیشین، نکاتی از تاریخِ موسی را برجسته کردیم؛ کسی که خواهر وایت او را آلفای نبوتِ کتاب‌مقدس معرفی می‌کند و به‌صورت نبوی با مسیح، به‌عنوان امگای نبوتِ کتاب‌مقدس، پیوند می‌یابد. موسی سنگِ بنیاد و مسیح سنگِ سرِ بنا است. هر دو نمادِ رهایی از گناه‌اند، چنان‌که رهایی از مصر با موسی نمایان شد. بااین‌حال، همهٔ جلوه‌های قدرتِ خدا که به دستِ موسی رخ داد، زمانی که مسیح پیمان را با بسیاری برای یک هفته تأیید کرد، به‌مراتب پشت سر گذاشته شدند. موسی آلفا و مسیح امگا است، و امگا عدد «۲۲» است و آلفا عدد «۱».

Dealing with Moses we find the deliverance which pervades his prophetic testimony is set within water. His deliverance from the water of the Nile at his birth, typified Noah in the ark. The baptism at the Red Sea aligns with Noah and the eight within the ark, which in turn aligns with the baptism of Joshua at the Jordan River, that was repeated by Christ at the very same spot. The testimony of Moses begins with deliverance at the Nile River and ends at the banks of the Jordan River. The baptism of Christ was His anointing to witness for three and a half years leading up to His death, which was represented at the beginning at His baptism. At His resurrection there was a few drops until the full outpouring at Pentecost.

در پرداختن به موسی درمی‌یابیم که نجاتی که سراسر شهادت نبوی او را دربر گرفته، در دل آب جای دارد. نجات او از آب‌های نیل در هنگام تولدش، نمونه و نمادی از نوح در کشتی بود. تعمید در دریای سرخ با نوح و آن هشت نفرِ درون کشتی هم‌خوان است، و این نیز با تعمید یوشع در رود اردن هم‌خوانی دارد؛ تعمیدی که مسیح در همان مکان آن را تکرار کرد. شهادت موسی با نجات در رود نیل آغاز می‌شود و در کرانه‌های رود اردن پایان می‌یابد. تعمید مسیح مسحِ او برای شهادت دادن به مدت سه سال و نیم تا مرگش بود، که آغازش در تعمید او نمایان شد. پس از قیامش تنها چند قطره بود تا آنکه افاضه کامل در روز پنطیکاست صورت گرفت.

God’s covenant promise to mankind begins with Noah, and His covenant promise to a chosen people through Abraham was fulfilled with Moses. Moses the alpha typified Jesus the omega who would come and confirm the covenant with “many,” not just a chosen people. As a type of Christ, Moses’ birth aligns with the covenant given to Noah, with the rainbow as the sign for all people. Moses also aligns with the covenant given to a chosen people, with circumcision as the sign for the chosen people. Moses’ covenant work was with “many,” not simply a chosen people. If that had not been the case, they would not have been constantly plagued by the mixed multitude.

وعدهٔ عهد خدا با انسان از نوح آغاز می‌شود و وعدهٔ عهد او با قومی برگزیده از طریق ابراهیم، با موسی تحقق یافت. موسیِ «آلفا» نمونه‌ای از عیسیِ «اُمگا» بود که می‌آمد تا عهد را با «بسیاری» تأیید کند، نه فقط با یک قوم برگزیده. به‌عنوان نمادی از مسیح، تولد موسی با عهدی که به نوح داده شد هم‌خوان است؛ با رنگین‌کمان به‌عنوان نشانه‌ای برای همهٔ مردم. موسی همچنین با عهدی که به قومی برگزیده داده شد هم‌راستا است؛ با ختنه به‌عنوان نشانه‌ای برای قوم برگزیده. کارِ عهدیِ موسی با «بسیاری» بود، نه صرفاً با یک قوم برگزیده. اگر چنین نبود، آنان پیوسته گرفتار آزارِ جماعتِ مختلط نمی‌شدند.

In the middle of all the various ‘waters of deliverance’ represented throughout the life of Moses, the baptism at Bethabara on the Jordan River connects the beginning of ancient Israel’s covenant history in the Promised Land and with the end of its history, during the week that Christ confirmed the covenant with many. Christ’s baptism aligns with ancient Israel’s baptism and both histories speak to His resurrection when He breathed a few drops of rain, before the plentiful showers at Pentecost fifty days later. The entire line of alpha and omega in terms of Moses to Christ is portrayed within the waters of deliverance.

در میان همه «آب‌های رهایی» گوناگونی که در سراسر زندگی موسی به نمایش درآمده‌اند، تعمید در بتابارا بر رود اردن، آغاز تاریخ عهد اسرائیل باستان در سرزمین موعود را با پایان تاریخ آن، در هفته‌ای که مسیح عهد را با بسیاری تأیید کرد، پیوند می‌دهد. تعمید مسیح با تعمید اسرائیل باستان هم‌راستا است و هر دو تاریخ به رستاخیز او اشاره می‌کنند، وقتی که او چند قطره باران را دمید، پیش از رگبارهای فراوان در پنطیکاست، پنجاه روز بعد. تمام سیر از آلفا تا امگا، از موسی تا مسیح، در آب‌های رهایی به تصویر کشیده شده است.

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> در تعلیم این شاگردان، عیسی اهمیت عهد عتیق را به‌عنوان گواه رسالت خویش نشان داد. بسیاری از کسانی که خود را مسیحی می‌دانند اکنون عهد عتیق را کنار می‌گذارند و می‌گویند که دیگر به کار نمی‌آید. اما تعلیم مسیح چنین نیست. او چنان برای آن ارزش قائل بود که زمانی گفت: «اگر موسی و پیامبران را نشنوند، حتی اگر کسی از مردگان هم برخیزد، باز متقاعد نخواهند شد.» لوقا ۱۶:۳۱.

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.” The Desire of Ages, 799.

> "این صدای مسیح است که از زبان پدران قوم و پیامبران سخن می‌گوید، از روزگار آدم تا صحنه‌های پایانی تاریخ. نجات‌دهنده به همان روشنی که در عهد جدید آشکار است، در عهد عتیق نیز آشکار است. این نورِ گذشتهٔ نبوی است که زندگی مسیح و تعالیم عهد جدید را با وضوح و زیبایی آشکار می‌سازد. معجزات مسیح دلیلی بر الوهیت اوست؛ اما دلیلی قوی‌تر بر اینکه او نجات‌دهندهٔ جهان است، در مقایسهٔ پیشگویی‌های عهد عتیق با تاریخ عهد جدید یافت می‌شود." آرزوی اعصار، ۷۹۹.

In the articles addressing the book of Joel, we have been “comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New,” and also the history of modern spiritual Israel. Whether it is the Old or New Testaments or the history of the three angels that began in 1798, all of those lines are represented as “the voice of Christ.” The written testimony of the Bible and the Spirit of Prophecy is the voice of Christ, and the voice of Christ, is the voice of He who is the Word of God.

در مقالات مربوط به کتاب یوئیل، ما نبوت‌های عهد عتیق را با تاریخ عهد جدید و نیز تاریخ اسرائیل روحانیِ معاصر مقایسه کرده‌ایم. فرقی نمی‌کند که سخن از عهد عتیق باشد یا عهد جدید، یا از تاریخ سه فرشته که از سال ۱۷۹۸ آغاز شد؛ همه آن خطوط «صدای مسیح» محسوب می‌شوند. شهادت مکتوب کتاب مقدس و روح نبوت، صدای مسیح است، و صدای مسیح، صدای اوست که کلام خداست.

The “voice” of the Word of God, is God’s message as represented in His written Word. His message in the last days is the message of the latter rain, which includes a former rain, followed by a former and latter rain, according to Joel.

«صدای» کلامِ خدا، همان پیامِ خداست که در کلامِ مکتوبِ او بیان شده است. پیامِ او در روزهای آخر، پیامِ بارانِ پسین است؛ پیامی که، به گفتهٔ یوئیل، شاملِ بارانِ پیشین است و پس از آن، بارانِ پیشین و پسین.

John the Revelator represents the one hundred and forty-four thousand who return to the old paths, for he hears a “voice” behind him. The “voice” behind is the voice of Christ “from the days of Adam” onward.

یوحنای مکاشفه‌گر نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفری است که به راه‌های کهن بازمی‌گردند، زیرا او «صدایی» از پشت سر می‌شنود. آن «صدای» پشت سر، صدای مسیح است که «از روزگار آدم» به این سو به گوش می‌رسد.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:12.

> و برگشتم تا آن آواز را که با من سخن می‌گفت ببینم. و چون برگشتم، هفت چراغدانِ زرّین را دیدم. مکاشفه ۱:۱۲.

The verse represents a break in chapter one, for up until the previous verse John was in the isle which is called Patmos, but in verse twelve he turns, and from there on John is in the Heavenly Sanctuary. When he turns, he is doing so, for in verse ten he had heard a voice from behind.

این آیه نشان‌دهندهٔ وقفه‌ای در باب اول است، زیرا تا آیهٔ پیشین یوحنا در جزیره‌ای بود که پاتموس نامیده می‌شود، اما در آیهٔ دوازده برمی‌گردد و از آنجا به بعد یوحنا در قدس آسمانی است. وقتی برمی‌گردد، این کار را می‌کند، زیرا در آیهٔ ده صدایی را از پشت سر شنیده بود.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

> در روز خداوند در روح بودم و از پشت سرم صدایی عظیم، مانند صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: من آلفا و امگا هستم، اول و آخر؛ و آنچه می‌بینی، در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به افسس، و به سمیرنا، و به پرگامس، و به تیاتیرا، و به ساردس، و به فیلادلفیا، و به لاودیکیه. مکاشفه ۱:۱۰، ۱۱.

John represents those who hear the voice of Christ behind them. He hears Jeremiah’s trumpet message to return to the old paths, the paths the wicked refused to walk in and the warning trumpet they refuse to listen to. John listened, and the voice behind him identified himself as Alpha and Omega—the One who illustrates the new path, with the old path.

یوحنا نمایندۀ کسانی است که صدای مسیح را پشت سر خود می‌شنوند. او پیام شیپورِ ارمیا را می‌شنود: بازگشت به راه‌های باستانی—راه‌هایی که شریران از پیمودنشان سر باز زدند—و شیپور هشداری را که از گوش سپردن به آن امتناع می‌کنند. یوحنا گوش سپرد و صدایی که پشت سرش بود خود را «آلفا و امگا» معرفی کرد—آن‌که راه نو را با راه کهن نمایان می‌سازد.

> And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. Revelation 1:13–16.

> و در میان هفت چراغدان، کسی چون پسر انسان، جامه‌ای بلند تا به پا بر تن داشت و بر گرد سینه کمربندی زرین بسته بود. سر و موهایش سفید، چون پشم، سفید همچون برف؛ و چشمانش چون شعله آتش؛ و پاهایش مانند برنج صیقلی، گویی در کوره گداخته شده بود؛ و آوازش چون صدای آب‌های بسیار. و در دست راست خود هفت ستاره داشت؛ و از دهانش شمشیر تیز دو دم بیرون می‌آمد؛ و چهره‌اش چون خورشید بود که در قوت خود می‌درخشد. مکاشفه ۱:۱۳-۱۶.

In verse twelve John turns around and sees a vision of Christ which Sister White aligns with the vision of Christ that Daniel had, which is the vision Isaiah, Jeremiah, Ezekiel and Paul had.

در آیهٔ دوازده، یوحنا برمی‌گردد و رؤیایی از مسیح می‌بیند که خواهر وایت آن را همسان با رؤیای مسیح که دانیال دیده بود می‌داند؛ همان رؤیایی که اشعیا، ارمیا، حزقیال و پولس نیز دیده بودند.

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> با اشتیاقی عمیق چشم‌به‌راه زمانی هستم که رویدادهای روز پنتیکاست با قدرتی حتی بیش از آن هنگام تکرار شود. یوحنا می‌گوید: «فرشته‌ای دیگر را دیدم که با قدرتی عظیم از آسمان فرود می‌آمد؛ و زمین از جلال او روشن شد.» آنگاه، همان‌گونه که در موسم پنتیکاست، مردم حقیقتی را که برایشان گفته می‌شود، هر کس به زبان خود خواهند شنید.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him [Adam and Ezekiel’s valley of bones], and can touch the lips with a live coal from off the altar [Isaiah], and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed [Isaiah’s other tongue], and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement [Malachi’s Levites], and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> خدا می‌تواند به هر جانی که صادقانه خواهان خدمت به اوست [آدم و درهٔ استخوان‌های حزقیال] حیات تازه‌ای بدمد، و می‌تواند لب‌ها را با اخگری زنده از روی مذبح لمس کند [اشعیا] و سبب شود که به ستایش او زبان‌آور شوند. هزاران صدا از قدرت سخن گفتن از حقایق شگفت‌انگیز کلام خدا آکنده خواهند شد. زبان لکنت‌دار باز خواهد شد [زبان دیگرِ اشعیا]، و خائفان نیرومند خواهند شد تا شهادتی دلیرانه به حقیقت بدهند. باشد که خداوند به قوم خود یاری دهد تا معبدِ جان را از هر آلودگی پاک سازند [لاویانِ ملاکی] و چنان پیوندی نزدیک با او نگاه دارند که چون باران آخر فرو ریزد، از بهره‌مندان آن باشند. ریویو اند هرالد، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۸۶.

The vision we are considering includes the description of Christ’s voice. When John turns and hears Christ’s voice, it is as the sound of “many waters.” When Christ’s voice speaks of His covenant with men or with a chosen people it is associated with many waters. The message of Daniel seven through nine was unsealed in 1798, and then, in 1989 the message of Daniel ten through twelve was unsealed. 1798 is associated with the voice of the Ulai River and 1989 is the voice of the Hiddekel River.

رؤیایی که در نظر داریم شامل توصیف صدای مسیح است. وقتی یوحنا برمی‌گردد و صدای مسیح را می‌شنود، آن مانند صدای «آب‌های بسیار» است. زمانی که صدای مسیح از عهد او با انسان‌ها یا با قومی برگزیده سخن می‌گوید، با آب‌های بسیار پیوند دارد. پیام دانیال فصل‌های هفت تا نه در سال ۱۷۹۸ گشوده شد، و سپس در ۱۹۸۹ پیام دانیال فصل‌های ده تا دوازده گشوده شد. ۱۷۹۸ با صدای رود اولای مرتبط است و ۱۹۸۹ صدای رود حدّقل است.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> «نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد. رؤیاهایی که او در کناره‌های رودهای اولای و حدّقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی رخ خواهند داد.» Testimonies to Ministers, 112.

The River Jordan is the link between the alpha covenant history and the omega covenant history of ancient Israel. The word Jordan means ‘descender’ and represents Christ ‘the great descender.’

رود اردن حلقهٔ اتصال میان تاریخِ عهدِ آلفا و تاریخِ عهدِ اُمگای اسرائیلِ باستان است. واژهٔ «اردن» به معنای «فرودآینده» است و نمایانگرِ مسیح، «فرودآیندهٔ بزرگ»، است.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–9.

> پس این نگرش در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود: او که با وجود آنکه در صورت خدا بود، مساوی بودن با خدا را چیزی برای چنگ زدن ندانست؛ بلکه خود را تهی ساخت و صورتِ بنده به خود گرفت و شبیهِ انسان‌ها شد؛ و چون در هیئتِ انسان یافت شد، خود را فروتن ساخت و تا سر حد مرگ، بلکه مرگ بر صلیب، مطیع گردید. فیلیپیان ۲:۵-۹.

The Jordan River represents Christ ‘the great descender’ and the Jordan is the connection between the alpha and omega history of the chosen people of God, who were given a vineyard to maintain. Moses’ waters of deliverance represent the voice of Christ, that can be heard if a soul would but turn around, to hear ‘the voice behind them,’ and the voice they would then hear is—the voice of many waters. From the flood of Noah to the destruction of Jerusalem in 70 AD, waters of deliverance are set forth as waymarks for God’s covenant people. Those waymarks represent the internal history of God’s final covenant people, the one hundred and forty-four thousand. The water that supplies the Jordan River originates in the dew and snow that accumulates in the Hermon mountains, which form the head waters of the Jordan River.

رود اردن نمایانگر مسیحِ «فرودآیندهٔ بزرگ» است و اردن پیوند میان تاریخ آلفا و امگای قوم برگزیدهٔ خداست که تاکستانی برای نگهداری به آنان سپرده شد. آب‌های رهایی‌بخشِ موسی نمایانگر صدای مسیح است؛ صدایی که اگر نفسی تنها بازگردد تا «صدای پشت سرش» را بشنود، شنیده می‌شود، و آنگاه آوایی که می‌شنود همان «صدای آب‌های بسیار» است. از طوفان نوح تا ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی، آب‌های رهایی‌بخش به‌منزلهٔ نشانه‌های راه برای قومِ عهدِ خدا مقرر شده‌اند. آن نشانه‌ها نمایانگر تاریخ درونی قوم نهاییِ عهدِ خدا، یعنی صد و چهل و چهار هزار نفر، هستند. آبی که رود اردن را تغذیه می‌کند از شبنم و برفی سرچشمه می‌گیرد که در کوه‌های حرمون انباشته می‌شود؛ کوه‌هایی که سرچشمه‌های رود اردن را تشکیل می‌دهند.

> A Song of degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

> سرود صعود، از داود. اینک، چه نیکو و چه دلپذیر است که برادران در یکدلی با هم ساکن باشند! همچون روغن گرانبها بر سر که بر ریش فرو می‌ریزد، بر ریشِ هارون، و تا به حاشیهٔ جامه‌هایش پایین می‌آید؛ همچون شبنمِ حرمون و چون شبنمی که بر کوه‌های صیون فرود می‌آید؛ زیرا در آنجا خداوند برکت را فرمان داد، یعنی حیات تا ابدالآباد. مزمور ۱۳۳: ۱-۳.

Those waters also produce the grotto of Pan, a deep pool, set within a cave located in Panium of Daniel 11:13–15, and Caesarea Philippi in the days of Peter. The head waters of the Jordan River also produce the satanic pool of the grotto of Pan. The voice of many waters identifies that the great controversy between Christ and Satan originated in the high mountain peaks of the Hermon mountains.

آن آب‌ها همچنین غار پان را پدید می‌آورند؛ برکه‌ای عمیق که درون غاری واقع در پانیومِ دانیال ۱۱:۱۳-۱۵ و قیصریهٔ فیلیپی در ایام پطرس قرار دارد. سرچشمه‌های رود اردن نیز برکهٔ شیطانیِ غار پان را پدید می‌سازند. آوای آب‌های بسیار نشان می‌دهد که منازعهٔ بزرگ میان مسیح و شیطان در قله‌های بلند کوه‌های حرمون آغاز شد.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> و من نیز به تو می‌گویم: تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن غلبه نخواهد یافت. متی ۱۶:۱۸

The name “Hermon” means “sacred, consecrated, devoted, or set apart,” and is a symbol of Heaven, the source of all water and the beginning of the great controversy as represented by “the gates of hell,” which was the label Jesus attached to the grotto of Pan, when at Caesarea Philippi. In that setting Simon Barjona was changed to Peter. Simon means ‘one who hears,’ and Barjona means ‘son of the dove.’ Simon was a symbol of the soul who heard the message of Jesus baptism that was represented by the Holy Spirit in the form of a dove. As one who heard the message of Christ’s baptism is changed in Peter representing 144,000. Peter was sealed while at Panium, which is verses thirteen through fifteen of Daniel eleven.

نام «حرمون» به معنای «مقدس، تقدیس‌شده، وقف‌شده یا جداشده» است و نمادی از آسمان، سرچشمهٔ همهٔ آب‌ها و آغازِ مناقشهٔ بزرگ است؛ امری که با «دروازه‌های جهنم» نمایانده شد؛ نامی که عیسی هنگام حضور در قیصریهٔ فیلیپی بر غارِ پان نهاد. در همان موقع، نام شمعونِ برجونا به پطرس تغییر یافت. «شمعون» به معنای «کسی که می‌شنود» است و «برجونا» به معنای «پسرِ کبوتر». شمعون نمادِ نفسی بود که پیامِ تعمیدِ عیسی را که به‌وسیلهٔ روح‌القدس در صورتِ کبوتر نمایانده شده بود، شنید. کسی که پیامِ تعمیدِ مسیح را شنیده بود، به «پطرس» تبدیل شد که نمایندهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ است. پطرس در «پانیوم» مُهر شد، که همان آیاتِ ۱۳ تا ۱۵ باب یازدهمِ دانیال است.

From Hermon’s waters, the Jordan river, a symbol of Christ—the great descender concludes His journey at the Dead Sea. From Heaven, where the dew of life originates, Christ descended to the death of the cross, represented by the Dead Sea. The Dead Sea shoreline is the deepest exposed surface land on earth. The Jordon river that descends, descends to the lowest water level on earth, as Christ descended to His death on the cross. From the water of life to the water of death, the River Jordan represents the descent of Christ from heaven to the cross.

از آب‌های حرمون، رود اردن، نمادی از مسیح، فرودآینده بزرگ، سفر خود را در دریای مرده به پایان می‌رساند. از آسمان، جایی که شبنم حیات از آن سرچشمه می‌گیرد، مسیح تا مرگ صلیب فرود آمد؛ مرگی که دریای مرده نمایانگر آن است. ساحل دریای مرده پست‌ترین نقطه خشکی بر سطح زمین است. رود اردن که سرازیر می‌شود، به پایین‌ترین سطح آب روی زمین می‌رسد، همان‌گونه که مسیح تا مرگ بر صلیب فرود آمد. از آب حیات تا آب مرگ، رود اردن نمایانگر فرود آمدن مسیح از آسمان تا صلیب است.

Important themes of Bible prophecy are associated with water, and Bible prophecy is the voice of Christ, which is a voice of many waters. The whore of Babylon is seated upon many waters, and the waters of the Euphrates are dried up to prepare the way of the kings of the east, and the merchants and kings stand a far off and lament for the ships of Tarshish are destroyed in the midst of the seas, and the covenant of death that the drunkards of Ephraim accepted when the hid themselves under lies, is disannulled by the overwhelming flood of the papal Sunday law.

موضوعات مهمِ نبوت‌های کتاب مقدس با آب پیوند دارند، و نبوتِ کتاب مقدس صدای مسیح است که چون صدای آب‌های بسیار است. روسپیِ بابل بر آب‌های بسیار نشسته است، و آب‌های فرات خشک می‌شوند تا راه برای پادشاهانِ مشرق آماده شود، و بازرگانان و پادشاهان از دور می‌ایستند و ماتم می‌گیرند، زیرا کشتی‌های ترشیش در میان دریاها نابود شده‌اند، و عهدِ مرگی که مست‌های افرایم پذیرفتند، آنگاه که زیرِ دروغ‌ها پنهان شدند، به‌وسیلهٔ سیلابِ سهمگینِ قانونِ یکشنبهٔ پاپی ملغی می‌شود.

When Sister White references the “great rivers of Shinar,” she is addressing the Tigris and Euphrates Rivers. Those waters can be traced back to the Garden of Eden where they are the third and fourth river to come out of Eden.

وقتی خواهر وایت از «رودهای بزرگ شِنعار» یاد می‌کند، منظورش رودهای دجله و فرات است. این آب‌ها را می‌توان تا باغ عدن پی گرفت، جایی که آن‌ها سومین و چهارمین رودی هستند که از عدن بیرون می‌آیند.

> And the name of the third river is Hiddekel: that is it which goeth toward the east of Assyria. And the fourth river is Euphrates. Genesis 2:14.

> و نام رود سوم حدّقل است؛ همان که به سوی مشرقِ آشور جاری است. و رود چهارم فرات است. پیدایش ۲:۱۴.

The Hiddekel is the Tigris, and of course, the Euphrates was the Euphrates, though modern historians and theologians disagree. They insist that the Ulai was not a great river, but simply a man-made aqueduct in Persia, not Shinar. Those same human authorities identify that the only two rivers of any note that are associated with Shinar, were the Tigris and Euphrates, and the prophetess states that the Ulai and the Hiddekel were “the great rivers of Shinar.”

حددقل همان دجله است و البته فرات هم همان فرات بود، هرچند مورخان و الهی‌دانان امروزی موافق نیستند. آنان اصرار دارند که اولای رود بزرگی نبود، بلکه صرفاً آبراهی دست‌ساز در فارس بود، نه در شنعار. همان صاحب‌نظران بشری می‌گویند که تنها دو رود قابل ذکرِ مرتبط با شنعار دجله و فرات بوده‌اند، و پیامبر زن اظهار می‌کند که اولای و حددقل "رودهای بزرگ شنعار" بودند.

The prophetess words on the message of water opposes the modern experts, as did the ancient experts—who opposed Noah’s message of water. We are informed that the two visions represented by the two rivers are in the process of fulfillment, and therefore, everything represented within those two visions that were given by “the two great rivers of Shinar,” will soon come to pass. The message associated with those rivers is the voice of Christ, for His voice is as many waters. The Tigris and Euphrates represent a major prophetic theme, and their testimony is related to the covenant that the alpha Moses set forth, which is the same covenant that the omega Christ confirmed.

سخنانِ نبیّه دربارهٔ پیامِ آب با کارشناسانِ مدرن مخالفت می‌کند، همان‌گونه که کارشناسانِ باستان—که با پیامِ آبِ نوح مخالفت کردند—مخالفت می‌کردند. به ما خبر داده شده است که دو رؤیایی که به‌وسیلهٔ دو رود نمایانده شده‌اند در روندِ تحقق‌اند؛ ازاین‌رو، هرآنچه در آن دو رؤیا—که از سوی «دو رودِ عظیمِ شِنعار» داده شد—نمایانده شده است، به‌زودی رخ خواهد داد. پیامِ مرتبط با آن رودها صدای مسیح است، زیرا صدای او همچون آب‌های بسیار است. دجله و فرات نمایانگرِ یک مضمونِ مهمِ نبوی‌اند، و گواهیِ آن‌ها ناظر به عهدی است که موسیِ آلفا بنیان نهاد؛ همان عهدی که مسیحِ اُمگا آن را تأیید کرد.

In prophecy the Tigris represents Assyria and the Euphrates is Babylon. In this relation they are the two powers, represented as lions by Jeremiah who would carry first the northern kingdom and thereafter the southern kingdom into captivity.

در پیشگویی‌ها، دجله نماد آشور است و فرات نماد بابل. در این معنا، این دو قدرتی‌اند که به دست ارمیا چون شیران به تصویر کشیده شده‌اند و نخست پادشاهیِ شمالی و سپس پادشاهیِ جنوبی را به اسارت خواهند برد.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadrezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> اسرائیل گوسفند پراکنده‌ای است؛ شیران او را رانده‌اند: نخست پادشاه آشور او را بلعیده است؛ و سرانجام، این نبوکدنصر، پادشاه بابل، استخوان‌هایش را شکسته است. ارمیا ۵۰:۱۷.

Both Assyria and Babylon were northern enemies in relation to either kingdom of Israel, and are therefore types of the counterfeit king of the north—the papal power. Essentially the same political and religious traditions were carried out by the two powers that arose from the same cultural setting, but Assyria’s political structure emphasized statecraft, whereas; Babylon emphasized churchcraft, though very similar. Pagan Rome and papal Rome at some levels are identical, but still, pagan Rome represents statecraft and papal Rome churchcraft. Assyria, in prophetic relation to Babylon was a kingdom of statecraft, followed by Babylon a similar power that emphasized churchcraft. Assyria represented pagan Rome and Babylon represents papal Rome. All four of these powers trampled down God’s sanctuary and host. Assyria is associated with the Tigris and Babylon the Euphrates. This is in agreement with the drying up of the Euphrates in the book of Revelation, to prepare the way for the kings of the east as typified by the work of Cyrus in diverting the Euphrates to bring down Babylon. Babylon is the Euphrates; Assyria is the Tigris.

هم آشور و هم بابل نسبت به هر یک از پادشاهی‌های اسرائیل دشمنان شمالی بودند و بنابراین نمونه‌هایی از پادشاه جعلیِ شمال ــ قدرت پاپی ــ به شمار می‌آیند. در اصل، همان سنت‌های سیاسی و مذهبی که از یک بستر فرهنگی مشترک برخاسته بودند، توسط این دو قدرت اجرا می‌شد؛ اما ساختار سیاسیِ آشور بر دولتمداری تأکید داشت، در حالی که بابل ــ هرچند بسیار مشابه ــ بر دین‌سالاری تأکید می‌کرد. رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در برخی سطوح یکسان‌اند؛ با این حال، رومِ بت‌پرست نمایندهٔ دولتمداری است و رومِ پاپی نمایندهٔ دین‌سالاری. آشور، در ارتباط نبوی با بابل، پادشاهیِ دولتمداری بود و پس از آن بابل، قدرتی مشابه که بر دین‌سالاری تأکید داشت. آشور نمایندهٔ روم بت‌پرست بود و بابل نمایندهٔ روم پاپی است. هر چهارِ این قدرت‌ها قدس و لشکر خدا را پایمال کردند. آشور با دجله و بابل با فرات پیوند دارد. این با خشک شدنِ فرات در کتاب مکاشفه سازگار است، برای آماده‌سازیِ راهِ پادشاهانِ مشرق؛ همان‌گونه که کارِ کوروش در منحرف کردنِ فرات برای سرنگونیِ بابل نمونه‌اش بود. بابل فرات است؛ آشور دجله است.

The king of the north in prophecy conquers the world during the Sunday law crisis and thereafter falls, but the conquering is often represented as an overwhelming flood. The story of the king of the north, as represented by Assyria and Babylon, is symbolized by rivers for the story is told by the voice of many waters.

پادشاه شمال در نبوت، در طول بحران قانون یکشنبه بر جهان چیره می‌شود و سپس سقوط می‌کند، اما این چیرگی غالباً به صورت سیلی بنیان‌کن نشان داده می‌شود. داستان پادشاه شمال، همان‌گونه که در آشور و بابل نمایانده شده، با رودها نمادین می‌شود، زیرا این داستان با صدای آب‌های بسیار روایت می‌شود.

The land between the two rivers is called Mesopotamia, which means ‘the land between two rivers.’ The two rivers represent the northern power which God employs to chastise His apostate people by scattering them into captivity. One of the tributary streams of the voice of many waters is found in the name “Padanaram,” which is referenced only ten times in the Scriptures. The first mention is in association with the covenant, for it identifies the blood roots of Rebekah, the wife of Isaac. The verse says:

سرزمین میان دو رود را «بین‌النهرین» می‌نامند که به معنای «سرزمین میان دو رود» است. آن دو رود نمایانگر قدرتِ شمالی‌اند که خدا برای تنبیه قومِ مرتدِ خود با پراکندن آنان به اسارت از آن بهره می‌گیرد. یکی از شاخه‌رودهای «صدای آب‌های بسیار» در نام "Padanaram" یافت می‌شود که در کتاب مقدس تنها ده بار به آن اشاره شده است. نخستین اشاره به آن در پیوند با عهد است، زیرا ریشه‌های نسبیِ ربکا، همسرِ اسحاق، را مشخص می‌کند. آیه می‌گوید:

> And Isaac was forty years old when he took Rebekah to wife, the daughter of Bethuel the Syrian of Padanaram, the sister to Laban the Syrian.

> و اسحاق چهل‌ساله بود هنگامی که رفقه، دخترِ بتوئیلِ آرامی از فدان‌آرام و خواهرِ لابانِ آرامی، را به زنی گرفت.

The end of forty years has been shown upon the three witnesses of Moses to lead to Kadesh, 1863 and the Sunday law. The marriage of Isaac is a covenant marriage typifying the marriage of Christ to the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law, which is 1863, which is Kadesh, which is the end of a forty-year covenant history. Rebekah was a daughter of a Syrian and the sister of Laban a Syrian, (who in the next generation of covenant history, broke a covenant with Isaac’s son Jacob.)

پایانِ چهل سال، بر اساسِ سه شاهدِ موسی، چنین نشان داده شده است که به قادش، سال ۱۸۶۳ و قانونِ یک‌شنبه منتهی می‌شود. ازدواجِ اسحاق، ازدواجی عهدی است که نمونه‌ای از ازدواجِ مسیح با یکصد و چهل و چهار هزار نفر در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه است؛ که همان ۱۸۶۳، همان قادش و همان پایانِ یک تاریخِ عهدِ چهل‌ساله است. رفقه دخترِ یک سوری و خواهرِ لابانِ سوری بود (کسی که در نسلِ بعدیِ تاریخِ عهد، عهدی را با یعقوبِ پسرِ اسحاق شکست).

Bethuel means ‘house of desolation or desolator,’ so Rebekah was the daughter of “the house of the desolator.’ Syria means highland and plateau, and Padanaram means Mesopotamia, or the land between. Rebekah was from the bloodline of Syrians who came from Mesopotamia the highland between ‘the Tigris of Assyria’ and ‘the Euphrates of Babylon,’ who represent the lions which the Lord used to scatter his apostate sheep. The house of the desolators was joined with the house of God in the marriage of Isaac and Rebekah. It is not an accident that in the first mention of Padanaram, these two rivers representing the prophetic king of the north who is represented as an overflowing flood is first mention in Genesis 25:20.

بتوئیل به معنای «خانهٔ ویرانی یا ویرانگر» است؛ بنابراین رفقه دخترِ «خانهٔ ویرانگر» بود. سوریه به معنای بلندزمین و فلات است، و پدان-آرام به معنای بین‌النهرین، یا «سرزمینِ میان» است. رفقه از تبارِ سوریان بود که از بین‌النهرین، آن بلندزمینِ میانِ «دجلهٔ آشور» و «فراتِ بابل»، آمده بودند؛ همانانی که نمایندهٔ شیرهایی‌اند که خداوند برای پراکنده ساختنِ گوسفندانِ مرتدِ خود به کار برد. خانهٔ ویرانگران در ازدواجِ اسحاق و رفقه با خانهٔ خدا پیوند خورد. تصادفی نیست که در نخستین یادکرد از پدان-آرام، به این دو رود، که نمایانگر پادشاهِ شمالِ نبوی‌اند و به صورت سیلی خروشان تصویر می‌شوند، نخستین‌بار در پیدایش ۲۵:۲۰ اشاره می‌شود.

The connection of the house of desolation with God’s covenant people continues when Jacob flees from Esau, and ends up at his uncle Laban’s and there serves two periods’ of 2520 days in order to secure the next covenant marriage. One marriage ends with the scattering of the northern kingdom of Israel and the other marriage ends with the scattering of the southern kingdom. When those two kingdoms respective period of scattering ended in 1798 and 1844, the marriage that Jacob labored to accomplish over two periods of 2520 was fulfilled, as the bridegroom came to the marriage on October 22, 1844.

ارتباط خانهٔ ویرانی با قوم عهد خدا ادامه می‌یابد زمانی که یعقوب از عیسو می‌گریزد و نزد دایی‌اش، لابان، می‌رسد و در آنجا دو دورهٔ ۲۵۲۰ روزه خدمت می‌کند تا ازدواج عهدیِ بعدی را تضمین کند. یکی از آن ازدواج‌ها با پراکندگی پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل پایان می‌یابد و دیگری با پراکندگی پادشاهیِ جنوبی. هنگامی که دورهٔ پراکندگیِ هر یک از آن دو پادشاهی به‌ترتیب در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ پایان یافت، آن ازدواجی که یعقوب برای تحققش طی دو دورهٔ ۲۵۲۰ روزه رنج برده بود تحقق یافت، زیرا داماد در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به مراسم ازدواج آمد.

Did Christ then marry Leah, which means ‘weary and tired,’ or did He marry Rachel, which means ‘a good traveler?’ Leah and Rachel represent two classes of travelling virgins, one virgin who ‘grows weary’ and one virgin who ‘travels well’ on the path to marry Jacob on October 22, 1844.

پس آیا مسیح با لیا، که به معنای «خسته و درمانده» است، ازدواج کرد یا با راحیل، که به معنای «خوش‌سفر» است؟ لیا و راحیل نمایانگر دو دسته از دوشیزگانِ در سفر در مسیرِ ازدواج با یعقوب در 22 اکتبر 1844 هستند: یکی دوشیزه‌ای که «خسته می‌شود» و دیگری دوشیزه‌ای که «به‌خوبی سفر می‌کند».

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> آنها نوری درخشان داشتند که در ابتدای راه، پشت سرشان نصب شده بود؛ فرشته‌ای به من گفت این همان «فریاد نیمه‌شب» بود. این نور بر سراسر راه می‌تابید و برای پاهایشان روشنایی فراهم می‌کرد تا نلغزند.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

> اگر چشم از عیسی برنمی‌داشتند، او که درست پیشاپیششان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، در امان بودند. اما به‌زودی برخی خسته شدند و گفتند که شهر بسیار دور است و انتظار داشتند پیش‌تر وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ پرجلالش آنان را دلگرم می‌کرد، و از بازوی او نوری بیرون می‌آمد که بر فراز گروهِ ظهور موج می‌زد، و آنان فریاد می‌زدند: «هللویا!» دیگران با شتاب‌زدگی نور پشت سرشان را انکار کردند و گفتند که این خدا نبود که آنان را تا اینجا رهبری کرده است. نور پشت سرشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ کامل فرو گذاشت، و آنان لغزیدند و نشانِ راه و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به جهانِ تاریک و شریرِ زیرین سقوط کردند. نوشته‌های نخستین، ۱۵.

In 1844, the Philadelphian Millerite movement went into the marriage. The marriage of October 22, 1844 separated two classes of worshippers represented by Rachel and Leah. Rachel, represents a class who had successfully travelled on the path to the marriage of October 22, 1844, but Leah’s class grew weary. They were then separated and the testing process of the third angel began, right where the testing-process of the Midnight Cry concluded.

در سال ۱۸۴۴، جنبش میلرایتیِ فیلادلفی وارد ازدواج شد. ازدواجِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ دو طبقه از پرستش‌کنندگان را که با راحیل و لیا نمایندگی می‌شدند، از هم جدا کرد. راحیل نمایندهٔ طبقه‌ای بود که با موفقیت مسیرِ رسیدن به ازدواجِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را پیمود، اما طبقهٔ لیا خسته شد. سپس آنان از هم جدا شدند و فرایندِ آزمونِ فرشتهٔ سوم آغاز شد، درست از همان‌جایی که فرایندِ آزمونِ فریادِ نیمه‌شب به پایان رسیده بود.

The marriage had commenced and it was to thereafter to be consummated and tested. The marriage was consummated in 1846, and the testing process of the third angel began. In 1849 and 1850 the Lord was stretching out His hand a second time to gather His remnant. The second table of Habakkuk was then placed into history, as typified by the second sets of Commandments. After Moses broke the first set, the second set of tables were set forth. The 1850 chart replaced the 1843, and in 1850, the testing of ancient Israel as God’s new covenant bride continued towards Kadesh and 1863.

ازدواج آغاز شده بود و بنا بود پس از آن کامل گردد و مورد آزمایش قرار گیرد. ازدواج در سال ۱۸۴۶ کامل شد و فرایند آزمونِ فرشتهٔ سوم آغاز گردید. در سال‌های ۱۸۴۹ و ۱۸۵۰، خداوند برای بار دوم دست خود را دراز می‌کرد تا باقی‌ماندگانِ خویش را گرد آورد. آنگاه لوحِ دومِ حبقوق، همان‌گونه که مجموعهٔ دومِ الواحِ ده‌فرمان نمونه‌اش بود، در تاریخ جای گرفت. پس از آنکه موسی مجموعهٔ نخست را شکست، مجموعهٔ دومِ الواح نهاده شد. نمودارِ ۱۸۵۰ جایگزینِ نمودارِ ۱۸۴۳ شد، و در سال ۱۸۵۰، آزمونِ اسرائیلِ کهن به‌عنوان عروسِ عهدِ تازهٔ خدا به‌سوی قادش و ۱۸۶۳ ادامه یافت.

In 1856, more water from the two rivers came through the pen of Hiram Edson. The light upon the “seven times” which came through Edson’s pen, was the light represented by the two rivers that began their prophetic testimony at the Garden of Eden. The Garden of Eden is a symbol of mankind’s rebellion against God’s law, and is where the waters of the Ulai and Hiddekel rivers begin their journey. They travel through covenant history, for that Garden, the symbol of rebellion, is also where a lamb was slain to provide clothes to replace the fig leaves upon Adam and Eve. Covenant history begins with the covenant of life between Adam and God. That covenant symbolized by the tree of life, led to the broken covenant by Adam and Eve, that initiated a new covenant of life, when the Lamb slain from the foundation of the world provided clothing for the naked and lost pair. The two rivers which flow from that Garden ultimately become the symbols of the powers God employs as His rod of chastisement.

در سال ۱۸۵۶، آبِ بیشتری از آن دو رود از قلم هایرم ادسون جاری شد. نوری دربارهٔ «هفت وقت» که از قلم ادسون بیرون آمد، همان نوری بود که به‌وسیلهٔ آن دو رود نمایانده می‌شد؛ دو رودی که شهادت نبوی خود را در باغ عدن آغاز کردند. باغ عدن نمادی از سرکشی نوعِ بشر در برابر شریعت خداست، و همان‌جاست که آب‌های رودهای اولای و هیدّکل سفر خود را آغاز می‌کنند. آنان در سراسر تاریخِ عهد سفر می‌کنند، زیرا همان باغ، که نماد شورش است، همان‌جاست که برّه‌ای ذبح شد تا جامه‌ای فراهم کند که جای برگ‌های انجیری را که آدم و حوّا بر تن کرده بودند بگیرد. تاریخِ عهد با عهدِ حیات میان آدم و خدا آغاز می‌شود. آن عهد که با درختِ حیات نمادین شده بود، به شکسته شدنِ عهد به‌دستِ آدم و حوّا انجامید؛ و این شکستن، آغازگر عهدی نو از حیات شد، آنگاه که برّه‌ای که از بنیادِ جهان ذبح شده بود برای آن زوجِ عریان و گم‌شده پوششی فراهم کرد. آن دو رودی که از آن باغ جاری می‌شوند، سرانجام به نمادِ قدرت‌هایی بدل می‌شوند که خدا آن‌ها را چون عصای تأدیبِ خود به کار می‌گیرد.

> O Assyrian, the rod of mine anger, and the staff in their hand is mine indignation. I will send him against an hypocritical nation, and against the people of my wrath will I give him a charge, to take the spoil, and to take the prey, and to tread them down like the mire of the streets. Isaiah 10:5, 6.

> ای آشور، تو عصای خشم منی، و چوبدستی که در دست توست، غضب من است. او را بر ضدّ قوم ریاکار خواهم فرستاد، و او را علیه قومِ موردِ غضبم مأمور خواهم کرد، تا غنیمت بردارد و تاراج گیرد، و آنان را چون گل و لایِ کوچه‌ها لگدمال کند. اشعیا ۱۰:۵، ۶.

Those two rivers flowed out of Eden into the lineage of Rebekah and her covenant marriage to Isaac, and onward to Jacob, where the water of the two rivers is represented as two distinct periods of seven times. Then, the same two rivers flow through the last six chapters of Daniel, where three chapters are represented by each river. One river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters seven, eight and nine and the other river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters ten, eleven and twelve.

آن دو رود از عدن بیرون آمدند و به تبار رفقه و ازدواجِ عهدیِ او با اسحاق جاری شدند و سپس به سوی یعقوب، جایی که آبِ آن دو رود به صورت دو دورهٔ متمایزِ هفت‌زمانه نمایانده می‌شود. سپس همان دو رود از شش باب پایانی کتاب دانیال می‌گذرند، که در آن هر رود نمایندهٔ سه باب است. یکی از رودها نمایندهٔ افزایش دانش است که مُهر آن در باب‌های هفتم، هشتم و نهم برداشته شد و رود دیگر نمایندهٔ افزایش دانش است که مُهر آن در باب‌های دهم، یازدهم و دوازدهم برداشته شد.

Chapters seven, eight and nine are represented as the vision of the Ulai and Christ is portrayed in a similar way in chapters ten, eleven and twelve. In both river visions, represented by three chapters—Christ is represented as standing upon the water.

فصل‌های هفت، هشت و نه به‌عنوان رؤیای رود اولای نشان داده شده‌اند و مسیح نیز به‌شیوه‌ای مشابه در فصل‌های ده، یازده و دوازده به تصویر کشیده شده است. در هر دو رؤیای رودخانه، که هر یک در سه فصل عرضه شده‌اند، مسیح در حالی که بر روی آب ایستاده است به تصویر کشیده می‌شود.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> و چنین شد که چون من، خودِ من دانیال، رؤیا را دیدم و در پی معنای آن برآمدم، ناگاه شخصی با سیمای مردی در برابرم ایستاده بود. و آوای مردی را از میان کرانه‌های اولای شنیدم که ندا داد و گفت: «ای جبرئیل، رؤیا را به این مرد بفهمان.» دانیال ۸:۱۵، ۱۶.

The vision of Christ in chapter ten is similar to the vision John witnessed in Revelation chapter one, and in Daniel’s vision of chapter eight Palmoni is upon the waters, as He was in chapter twelve, where He was clothed in linen.

رؤیای مسیح در باب دهم شبیه به رؤیایی است که یوحنا در باب اولِ مکاشفه دید، و در رؤیای باب هشتمِ دانیال، پالمونی بر آب‌هاست، همان‌گونه که در باب دوازدهم نیز بود، جایی که او جامهٔ کتان بر تن داشت.

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> در زمان دیدار جبرئیل، پیامبر دانیال نتوانست تعلیمات بیشتری دریافت کند؛ اما چند سال بعد، چون می‌خواست دربارهٔ موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل توضیح داده نشده بودند بیشتر بداند، بار دیگر بر آن شد که از خدا نور و حکمت بطلبد. 'در آن روزها من، دانیال، سه هفتهٔ کامل در سوگ بودم. هیچ نانِ مطبوعی نخوردم، نه گوشت و نه شراب به دهانم آمد، و اصلاً روغن بر تن خود نمالیدم.... سپس چشمانم را بالا بردم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامهٔ کتان بر تن داشت و کمرش با طلای خالصِ اوفاز بسته شده بود. پیکرش نیز همچون سنگِ بریل بود، و چهره‌اش به‌سانِ برق، و چشمانش چون چراغ‌های آتشین، و بازوان و پاهایش به رنگِ مِفرغِ صیقل‌خورده؛ و آوازِ سخنانش همچون صدای جمعیتی انبوه.'

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> خودِ پسرِ خدا بر دانیال ظاهر شد. این توصیف شبیه به آن است که یوحنا، هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف شد، بیان کرده است. اکنون خداوندِ ما همراه با فرشته‌ای آسمانیِ دیگر می‌آید تا به دانیال بیاموزد که در روزهای آخر چه رخ خواهد داد. این دانش به دانیال داده شد و به الهام برای ما، که پایان‌های عالم بر ما فرارسیده است، ثبت گردید. Review and Herald، ۸ فوریهٔ ۱۸۸۱.

In the Hiddekel vision of Christ in chapter ten Christ is upon the water and clothed in linen and in the Ulai vision He is upon the water. The vision of Revelation one aligns with the vision presented in the Ulai and Hiddekel visions, where Sister White identifies that it is “no less a personage than the Son of God.” When she identifies the angel of Revelation ten she states the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel in Revelation ten lifts up His hand to heaven and swears by Him that liveth forever and ever, connected with the vision of Christ in chapter twelve who lifts up both His hand to heaven and swears by Him that liveth forever and ever. In Revelation ten He is upon both the water and land.

در رؤیای هیدکلِ باب ده، مسیح بر روی آب است و لباس کتان بر تن دارد، و در رؤیای اولای نیز بر روی آب است. رؤیای مکاشفه باب یک با رؤیای ارائه‌شده در رؤیاهای اولای و هیدکل هم‌راستا است، جایی که خواهر وایت تصریح می‌کند که این "نه شخصیتی کمتر از پسر خدا" است. وقتی او فرشتهٔ مکاشفه باب ده را معرفی می‌کند، می‌گوید آن فرشته "نه شخصیتی کمتر از عیسی مسیح" بود. فرشته در مکاشفه باب ده دست خود را به سوی آسمان بلند می‌کند و به آن‌که تا ابدالآباد زنده است سوگند می‌خورد؛ این با رؤیای مسیح در باب دوازده مرتبط است که او هر دو دست خود را به سوی آسمان بلند می‌کند و به آن‌که تا ابدالآباد زنده است سوگند می‌خورد. در مکاشفه باب ده او هم بر آب و هم بر خشکی ایستاده است.

What exists “between the banks” of a river is water, and Daniel heard “a man’s voice between the banks,” so the voice came from the man upon the water, and the voice was the sound of the waters of the Ulai river.

آنچه «میان دو کرانه» یک رودخانه وجود دارد، آب است، و دانیال «صدای مردی از میان دو کرانه» را شنید؛ پس صدا از مردی که بر روی آب بود می‌آمد، و آن صدا، صدای آب‌های رودِ اولای بود.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخستین، در حالی که در کنار رود بزرگ، که نامش هیدکل است، بودم؛ آنگاه چشمانم را برافراشتم و نگریستم، و اینک

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. …

> مردی که کتان بر تن داشت و کمرش با زر نابِ اوفاز بسته بود؛ بدنش نیز مانند زبرجد بود و چهره‌اش همچون درخشندگی برق، و چشمانش چون مشعل‌های آتش؛ و بازوان و پاهایش از نظر رنگ مانند مفرغِ صیقل‌خورده، و آوازِ سخنانش همچون صدای جمعیتی بسیار. ...

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> اما تو، ای دانیال، سخنان را ببند و کتاب را مهر کن تا وقتِ آخر؛ بسیاری رفت‌وآمد خواهند کرد و دانش افزوده خواهد شد. آنگاه من، دانیال، نگریستم و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند: یکی در این سوی کرانهٔ رود، و دیگری در آن سوی کرانهٔ رود. و یکی به آن مردی که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فرازِ آب‌های رود بود، گفت: پایانِ این عجایب تا چه هنگام خواهد بود؟ و من آن مردی را که جامهٔ کتان بر تن داشت و بر فرازِ آب‌های رود بود شنیدم، چون دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که جاودانه زنده است سوگند خورد که این به مدتِ یک زمان و زمان‌ها و نیم زمان خواهد بود؛ و هنگامی که در هم شکستنِ قدرتِ قومِ مقدس به انجام رسد، همهٔ این امور پایان خواهد یافت.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 10:4–6; 12:4–10.

> و شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: ای سرورم، فرجام این امور چه خواهد بود؟ و گفت: راه خود را برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمان پایان بسته و مهر شده است. بسیاری پاک و سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۰:۴-۶؛ ۱۲:۴-۱۰.

The great rivers of Shinar as Sister White identifies them, are both attached to a vision where Christ is upon the water speaking, for His voice is as the sound of many waters. In both visions the question of “how long” is asked. Both rivers are also represented in Daniel’s ‘question and answer’ of chapter eight, which is the central pillar and foundation of Adventism. There, the two rivers are symbols of the “seven times” of scattering and trampling down of both the sanctuary and the host. The two rivers fulfill their role as God’s rod of chastisement, only to thereafter flow into the Millerite history of the first angel, where William Miller discovered his first prophetic jewel, which was the line of the “seven times” in Leviticus twenty-six. The two rivers represent the two scatterings of 2520 years, which were accomplished by the two lions of Assyria and Babylon, who are represented by the Tigris and Euphrates, and of course by Leah and Rachel, nieces of Rebekah, whose covenant marriage occurred when Isaac was forty years old, as recorded in Genesis 2520.

رودهای بزرگِ شِنعار، چنان‌که خواهر وایت آن‌ها را شناسایی می‌کند، هر دو به رؤیایی پیوند خورده‌اند که در آن مسیح بر روی آب سخن می‌گوید، زیرا صدای او همچون صدای آب‌های بسیار است. در هر دو رؤیا پرسشِ «تا کی» مطرح می‌شود. هر دو رود همچنین در «پرسش و پاسخِ» فصلِ هشتمِ دانیال نمایانده شده‌اند، که ستون مرکزی و بنیادِ ادونتیسم است. در آنجا، این دو رود نمادِ «هفت زمانِ» پراکندگی و پایمال شدنِ هم مقدس‌گاه و هم لشکرند. این دو رود نقشِ خود را به‌عنوان ترکهٔ تأدیبِ خدا به انجام می‌رسانند و سپس به تاریخِ میلرایتیِ فرشتهٔ اوّل سرازیر می‌شوند؛ جایی که ویلیام میلر نخستین گوهرِ نبویِ خود را کشف کرد، یعنی خطّ «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش. این دو رود نمایانگرِ دو پراکندگیِ 2520 ساله‌اند که به‌وسیلهٔ دو شیرِ آشور و بابل تحقق یافت، که دجله و فرات نمادشان هستند، و البته لیا و راحیل، برادرزادگانِ رفقه، نیز چنین‌اند؛ همان کسانی که پیمانِ ازدواجشان هنگامی واقع شد که اسحاق چهل‌ساله بود، چنان‌که در پیدایش 2520 آمده است.

Miller only presented the scattering of “seven times” against the southern kingdom of Judah, which was fulfilled with the 2300-year prophecy in 1844. In 1856, the “new wine” of the “seven times” identified the same scattering upon the northern kingdom ending in 1798. As the first prophetic discovery of William Miller, the water of the river Euphrates arrived as the alpha doctrine in the history of the first angel. The water of the Ulai river arrived with the third angel. The alpha discovery of Miller was the seven times represented by the river Ulai and the omega discovery of Hiram Edson was the seven times represented by the Hiddekel river.

میلر تنها پراکندگیِ «هفت زمان» علیه پادشاهیِ جنوبیِ یهودا را ارائه کرد، که با نبوتِ ۲۳۰۰ ساله در سال ۱۸۴۴ تحقق یافت. در سال ۱۸۵۶، «شرابِ تازه»ِ «هفت زمان» همان پراکندگی را بر پادشاهیِ شمالی شناسایی کرد که در ۱۷۹۸ پایان یافت. به‌عنوان نخستین کشفِ نبویِ ویلیام میلر، آبِ رود فرات به‌صورت آموزهٔ آلفا در تاریخِ فرشتهٔ اول پدیدار شد. آبِ رود اولای با فرشتهٔ سوم پدیدار شد. کشفِ آلفای میلر «هفت زمان» بود که نمادِ آن رود اولای بود و کشفِ امگای هیرام ادسون «هفت زمان» بود که نمادِ آن رود حدقل بود.

The 2520 represents the length of the period that is the same for each kingdom, but that begins and ends forty-six years apart. 1798 marks the time of the end and the arrival of the first angel of Revelation fourteen. 1798 is the fulfillment of the 2520 years of scattering brought upon the northern kingdom by the lion of Assyria. 1844 is the fulfillment of the “seven times” brought upon the southern kingdom and is represented by the lion of Babylon. The two rivers are the bookends for the history of the first and second angels’ messages that ended with the arrival of the third on October 22, 1844, when both the seventh trumpet and also the jubilee trumpet were sounded on the antitypical Day of Atonement.

۲۵۲۰ نمایانگر طولِ دوره‌ای است که برای هر مملکت یکسان است، اما آغاز و پایانش با فاصلهٔ چهل‌وشش سال از هم رخ می‌دهد. ۱۷۹۸ زمانِ پایان و فرارسیدنِ فرشتهٔ نخستِ مکاشفهٔ چهارده را نشان می‌دهد. ۱۷۹۸ تحققِ ۲۵۲۰ سالِ پراکندگی است که به‌وسیلهٔ شیرِ آشور بر مملکتِ شمالی وارد شد. ۱۸۴۴ تحققِ «هفت زمان» است که بر مملکتِ جنوبی وارد شد و نمادِ آن، شیرِ بابل است. دو رود مرزهای آغاز و پایانِ تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم‌اند که با فرارسیدنِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به پایان رسید؛ هنگامی که هم کرنای هفتم و هم کرنای یوبیل در روزِ کفّارهٔ ضدنوعی به صدا درآمدند.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> آنگاه در روز دهمِ ماه هفتم، در روز کفاره، شیپورِ یوبیل را به صدا درآورید؛ شیپور را در سراسر سرزمین خود به صدا درآورید. لاویان ۲۵:۹.

The sounding of the seventh trumpet is a symbol of Christ’s work in combining His Divinity with humanity, and is represented by the 2300 years of the Ulai River vision, and the sounding of the jubilee trumpet is a symbol of the covenant of the land that was broken and brought upon God’s people, what Daniel called the curse and oath of Moses, and what Moses called the “quarrel of God’s covenant.”

به صدا درآمدن هفتمین شیپور نمادی از کارِ مسیح در پیوند دادن الوهیتش با انسانیت است و با دو هزار و سیصد سالِ رؤیای رودخانهٔ اولای نمایانده می‌شود، و به صدا درآمدن شیپورِ یوبیل نمادِ عهدِ سرزمین است که شکسته شد و بر قومِ خدا آورده شد، آنچه دانیال لعنت و سوگندِ موسی نامید، و آنچه موسی «دعویِ عهدِ خدا» نامید.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> بلی، تمامی اسرائیل از شریعت تو سرپیچی کرده‌اند، با روی گرداندن، تا از صدای تو اطاعت نکنند؛ از این رو لعنت و سوگندی که در شریعت موسی، بندهٔ خدا، نوشته شده، بر ما فرو ریخته است؛ زیرا بر ضد او گناه کرده‌ایم. دانیال ۹:۱۱

The “curse” and the “oath” written of “in the law of Moses” is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “oath” is the same Hebrew word that in Leviticus is translated as “seven times.” The curse, for breaking the oath of the covenant in chapter twenty-five, is set forth in chapter twenty-six, where Moses identifies the curse as the “quarrel of the covenant.”

«لعنت» و «سوگند» مذکور در «شریعت موسی»، همان «هفت بار»ِ لاویان باب بیست‌وشش است. واژه‌ای که به «سوگند» ترجمه شده، همان واژهٔ عبری است که در لاویان به «هفت بار» ترجمه شده است. لعنت، به‌سبب شکستنِ سوگندِ عهد در باب بیست‌وپنج، در باب بیست‌وشش بیان شده است، جایی که موسی آن لعنت را «نزاعِ عهد» می‌خواند.

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> پس من نیز بر خلاف شما رفتار خواهم کرد و به‌سبب گناهانتان شما را هفت بار دیگر تنبیه خواهم نمود. و شمشیری بر شما خواهم آورد تا به‌سبب نقض پیمان من انتقام گیرد؛ و چون در میان شهرهایتان گرد آیید، طاعون را در میان شما می‌فرستم و به دست دشمن سپرده خواهید شد. لاویان 26:24، 25.

The Lord brought the sword of the lion of Assyria upon the northern kingdom to “punish” them by delivering them into “the hand of the enemy,” in 723 BC. Forty-six years later in 677 BC, the southern kingdom felt the curse of Moses. The curse of Moses is the quarrel of the covenant. For forty-six years the lions of Mesopotamia were employed by God to remove and trample down the host. At the end of that period of forty-six years Nebuchadnezzar destroyed the sanctuary. The host of Daniel’s question in verse thirteen of Daniel eight was enslaved by their enemies over a forty-six-year period that culminated with the destruction of the sanctuary, which was the other subject that was to be trampled down in verse thirteen. When those rivers reached 1798 and 1844 respectably, a host had been gathered together as a temple, for the host is a body, and the body is a temple. At the end of that period the temple erected over the forty-six years was to join with the heavenly temple in the marriage of Divinity with humanity. Marriage is between two temples, and what God joins together is not to be apart.

خداوند در سال ۷۲۳ پیش از میلاد، شمشیرِ شیرِ آشور را بر پادشاهیِ شمالی فرود آورد تا آنان را «کیفر» دهد، بدین‌گونه که ایشان را به «دستِ دشمن» تسلیم کرد. چهل‌وشش سال بعد، در ۶۷۷ پیش از میلاد، پادشاهیِ جنوبی نفرینِ موسی را احساس کرد. نفرینِ موسی همان خصومتِ عهد است. به‌مدت چهل‌وشش سال، شیرهای بین‌النهرین از سوی خدا به کار گرفته شدند تا لشکر را از میان بردارند و زیر پا لگدمال کنند. در پایان آن دورهٔ چهل‌وشش‌ساله، نبوکدنصر مقدس‌گاه را ویران کرد. لشکری که در پرسشِ دانیال در آیهٔ سیزدهِ بابِ هشت مطرح است، طی دوره‌ای چهل‌وشش‌ساله به‌دست دشمنان به بردگی گرفته شد؛ دوره‌ای که با ویرانیِ مقدس‌گاه به اوج رسید، و آن مقدس‌گاه همان موضوع دیگری بود که در آیهٔ سیزده بنا بود لگدمال شود. وقتی آن رودها به‌ترتیب به سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۸۴۴ رسیدند، لشکری همچون معبدی گرد آمده بود؛ زیرا لشکر یک بدن است، و بدن یک معبد. در پایان آن دوره، معبدی که در طول چهل‌وشش سال برافراشته شده بود، قرار بود در پیوندِ ازدواجِ الوهیت با انسانیت با معبدِ آسمانی یکی شود. ازدواج میان دو معبد است، و آنچه خدا به هم می‌پیوندد نباید از هم جدا شود.

The water of the Tigris came to 1798 and the water of the Euphrates came to 1844. Just before the arrival of the third angel, the second angel arrived, and thereafter at the Exeter, New Hampshire camp meeting on August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was poured out. Exeter means “a water fortress,” and at the camp meeting, there was a counterfeit meeting held in a different tent, set up by a group from Watertown, Massachusetts. The waters that originated in Eden, according to Sister White, were about to be dispersed as “a tidal wave” across the eastern seaboard of the United States. The earthquake which triggered that tidal wave occurred in the Garden of Eden when Satan conquered mankind, causing a seismic upheaval in Eden whose waves reached the Midnight Cry of the Millerite history. That tidal wave floods into the Midnight Cry in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the wave that began at the earthquake of Adam’s sin reaches to the earthquake of the Sunday law of Revelation chapter eleven.

آبِ دجله به سال 1798 رسید و آبِ فرات به سال 1844. اندکی پیش از آمدن فرشتهٔ سوم، فرشتهٔ دوم آمد، و سپس در اجتماع اردوگاهی اکسترِ نیوهمپشایر در 12 تا 17 اوت 1844، پیامِ فریادِ نیمه‌شب ریخته شد. اکستر به معنای «یک دژ آبی» است، و در آن اجتماع اردوگاهی، اجتماعی بدلی در چادری دیگر برگزار شد که توسط گروهی از واترتاونِ ماساچوست برپا شده بود. آب‌هایی که در عدن سرچشمه گرفتند، به گفتهٔ خواهر وایت، در آستانهٔ آن بودند که همچون «موجی جزر و مدی» در سراسر ساحل شرقی ایالات متحدهٔ آمریکا پراکنده شوند. زلزله‌ای که آن موجِ جزر و مدی را برانگیخت، در باغِ عدن روی داد، زمانی که شیطان بر نوع بشر چیره شد و موجب دگرگونیِ لرزه‌ای در عدن گردید که امواجش به فریادِ نیمه‌شبِ تاریخِ میلری رسید. آن موجِ جزر و مدی در تاریخِ یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر به فریادِ نیمه‌شب هجوم می‌آورد، و موجی که با زلزلهٔ گناهِ آدم آغاز شد، به زلزلهٔ قانونِ یکشنبه در بابِ یازدهمِ مکاشفه می‌رسد.

The voice of Christ is the voice of many waters, and the waters combined make up the message of the latter rain. Isaiah and his son Shearjashub are standing in verse three of chapter seven at the pool from the upper conduit, presenting the latter rain message in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. There Isaiah’s pronouncement upon the foolish and wicked king Ahaz is that the Lord would send upon Ahaz the waters of Assyria, king Sennacherib and his water would flow up to the neck.

صدای مسیح صدای آب‌های بسیار است و این آب‌ها در کنار هم پیام بارانِ آخر را تشکیل می‌دهند. اشعیا و پسرش شئاریاشوب در آیهٔ سه از باب هفتم، کنار استخرِ آبراههٔ فوقانی ایستاده‌اند و در زمان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، پیام بارانِ آخر را ارائه می‌کنند. آنجا اعلان اشعیا دربارهٔ پادشاه نادان و شریر، آحاز، این است که خداوند آب‌های آشور را بر آحاز خواهد فرستاد، یعنی سنحاریبِ پادشاه، و آب‌های او تا گردن بالا خواهد آمد.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> خداوند بار دیگر به من سخن گفت و فرمود: از آن‌رو که این قوم آب‌های شیلوح را که آرام روان‌اند نمی‌پسندد و به رصین و پسر رملیا شادمان است، پس اینک خداوند بر آنان آب‌های آن رود را، نیرومند و بسیار، برمی‌انگیزد؛ یعنی پادشاه آشور با همه شکوهش. او از همه مجاری‌اش بالا خواهد آمد و از همه کرانه‌هایش خواهد گذشت. و از یهودا خواهد گذشت؛ سرریز کرده عبور خواهد کرد، تا به گردن خواهد رسید؛ و گسترش بال‌های او پهنای سرزمین تو را پر خواهد کرد، ای عمانوئیل. اشعیا ۸:۵-۸.

Ahaz refused the waters that were ‘sent’ by the Lord, so the Lord ‘sent’ the waters of Assyria to Ahaz. Ahaz “rejoiced” in the confederacy of “Rezin and Remaliah’s son.” Ahaz “rejoices” in a counterfeit latter rain message represented by Rezin and Remaliah’s son.

آحاز آب‌هایی را که از سوی خداوند 'فرستاده' شده بودند نپذیرفت؛ پس خداوند آب‌های آشور را به آحاز 'فرستاد'. آحاز در هم‌پیمانیِ "رصین و پسرِ رملیا" "شادمان" شد. آحاز در پیامِ جعلیِ بارانِ پسین که رصین و پسرِ رملیا نمایندهٔ آن‌اند "شادمان" است.

Rezin and the son of Remaliah, who is Pekah, king of the northern kingdom, represent a counterfeit of Isaiah and his son. The foolish and wicked king Ahaz “rejoices” in the confederacy represented by the ten northern tribes of Israel and Syria, typifying the unlawful relationship of church and state at the Sunday law. Ahaz rejoices, for shame and joy are the two opposites emotions that are employed by inspiration to address those who are represented in the debate of the latter rain. When Jeremiah ate the little book it was the joy and rejoicing of his heart, and Joel informs us God’s people will never be ashamed. Ahaz, as a Laodicean is blind, so he is rejoicing in the false water message and rejecting Isaiah’s true water message. He should be ashamed for trusting in the counterfeit latter rain message represented by the flood of the king of the north, but he has rejected the message of Shiloah.

رصین و پسرِ رملیا، یعنی فقح، پادشاهِ پادشاهیِ شمال، نمایانگرِ بدلِ اشعیا و پسرش هستند. شاهِ نادان و شریر، آحاز، در ائتلافی که ده سبطِ شمالیِ اسرائیل و سوریه نمایندگی‌اش می‌کنند «شادمان» است، و این نمادِ رابطۀ نامشروعِ کلیسا و دولت در قانونِ یکشنبه است. آحاز شادمان است، زیرا شرمساری و شادی دو احساسِ متضادی‌اند که الهام برای خطاب قرار دادنِ کسانی که در مجادلهٔ بارانِ پسین نمایندگی می‌شوند به کار می‌گیرد. وقتی ارمیا کتابچۀ کوچک را خورد، آن شادی و شادمانیِ دلِ او بود، و یوئیل به ما خبر می‌دهد که قومِ خدا هرگز شرمسار نخواهند شد. آحاز، به‌عنوانِ یک لاودیکیه‌ای، کور است؛ پس در پیامِ آبِ دروغین شادمانی می‌کند و پیامِ آبِ حقیقیِ اشعیا را رد می‌کند. او باید به‌خاطرِ اعتماد به پیامِ بدلیِ بارانِ پسین که توسطِ سیلابِ پادشاهِ شمال نمایانده می‌شود، شرمسار باشد؛ اما او پیامِ شیلوح را رد کرده است.

The message of Shiloah in Isaiah eight is the message of the latter rain. The pool of Shiloah is identified in the New Testament as the pool of Siloam. In Hebrew or Greek it means “sent.” It was expedient for Christ to leave that He might “send” the Holy Spirit. Isaiah and Ahaz are at the pool of Shiloah, and the test is based upon whether to have faith in the pool Shiloah as represented by Isaiah and his son, or faith in Rezin and Remaliah’s son? Ahaz is choosing between two waters, the waters of Shiloah or the waters of the King of Assyria. Ahaz rejoiced in the alliance and message represented by Rezin and Remaliah’s son and he therefore received the flood of desolation, instead of the water that runs softly at his judgment. His judgment represents the Sunday law when the king of the north overflows the entire world like a flood. It does so from the Sunday law onward, when the flood of the Midnight Cry is also sweeping the world.

پیامِ شیلوح در اشعیا بابِ هشت، پیامِ بارانِ پسین است. برکهٔ شیلوح در عهدِ جدید به‌عنوانِ برکهٔ سیلوام شناخته می‌شود. در عبری یا یونانی، معنای آن «فرستاده» است. به مصلحت بود که مسیح برود تا بتواند روح‌القدس را «بفرستد». اشعیا و آحاز کنارِ برکهٔ شیلوح هستند و آزمون بر سرِ این است که آیا به برکهٔ شیلوح، چنان‌که توسطِ اشعیا و پسرش نمایانده می‌شود، ایمان داشته باشند یا به رَصین و پسرِ رَمَلیا. آحاز میانِ دو آب انتخاب می‌کند: آب‌هایِ شیلوح یا آب‌هایِ پادشاهِ آشور. آحاز از اتحاد و پیامی که رَصین و پسرِ رَمَلیا نمایندگی می‌کردند شاد شد و از این‌رو، به‌جای آبی که در داوریِ او به‌نرمی روان است، سیلابِ ویرانی را دریافت کرد. داوریِ او نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است، زمانی که پادشاهِ شمال همچون سیلی سراسرِ جهان را فرا می‌گیرد. این از زمانِ قانونِ یکشنبه به بعد رخ می‌دهد، هنگامی که سیلابِ فریادِ نیمه‌شب نیز جهان را درمی‌نوردد.

Ahaz rejoices in the alliance of the ten northern tribes and Syria, and thus rejoices in the message that combines church and state, as represented by every unlawful alliance found within God’s Word. Isaiah represents a Philadelphian and Ahaz a Laodicean. Christ connects Isaiah’s testimony with His own when He cures the blind man, a Laodicean at the pool of Siloam.

آحاز از اتحادِ ده قبیلهٔ شمالی با سوریه شادمان است، و از این رو از پیامی که کلیسا و دولت را در هم می‌آمیزد نیز شادمان می‌شود؛ پیامی که هر اتحادِ نامشروعِ یافت‌شده در کلامِ خدا آن را نمایندگی می‌کند. اشعیا نمونهٔ یک فیلادلفی و آحاز نمونهٔ یک لاودکی است. مسیح، زمانی که مردِ نابینا ـ یک لاودکی ـ را در برکهٔ سیلوام شفا می‌دهد، شهادتِ اشعیا را با شهادتِ خود پیوند می‌دهد.

> And as Jesus passed by, he saw a man which was blind from his birth. And his disciples asked him, saying, Master, who did sin, this man, or his parents, that he was born blind?

> و چون عیسی می‌گذشت، مردی را دید که از بدو تولد نابینا بود. و شاگردانش از او پرسیدند و گفتند: «استادا، چه کسی گناه کرد، این مرد یا پدر و مادرش، که او نابینا زاده شد؟»

> Jesus answered, Neither hath this man sinned, nor his parents: but that the works of God should be made manifest in him. I must work the works of him that sent me, while it is day: the night cometh, when no man can work. As long as I am in the world, I am the light of the world. When he had thus spoken, he spat on the ground, and made clay of the spittle, and he anointed the eyes of the blind man with the clay, And said unto him, Go, wash in the pool of Siloam, (which is by interpretation, Sent.) He went his way therefore, and washed, and came seeing.

> عیسی پاسخ داد: نه این مرد گناه کرده است و نه پدر و مادرش؛ بلکه تا کارهای خدا در او آشکار شود. باید کارهای کسی را که مرا فرستاد، تا وقتی روز است، انجام دهم؛ شب می‌آید که هیچ‌کس نمی‌تواند کار کند. تا وقتی در جهان هستم، نور جهانم. چون این را گفت، بر زمین آب دهان انداخت و از آب دهان خود گِلی ساخت و آن را بر چشمان مرد نابینا مالید، و به او گفت: برو، در برکهٔ سیلوام (که معنی‌اش «فرستاده‌شده» است) خود را بشوی. پس رفت و خود را شست و بینا بازگشت.

> The neighbours therefore, and they which before had seen him that he was blind, said, Is not this he that sat and begged? Some said, This is he: others said, He is like him: but he said, I am he. Therefore said they unto him, How were thine eyes opened?

> پس همسایگان و آنان که پیش‌تر او را نابینا دیده بودند، گفتند: آیا این همان نیست که می‌نشست و گدایی می‌کرد؟ برخی گفتند: خودش است؛ برخی دیگر گفتند: شبیه اوست؛ اما او گفت: من همانم. پس به او گفتند: چگونه چشمانت باز شد؟

> He answered and said, A man that is called Jesus made clay, and anointed mine eyes, and said unto me, Go to the pool of Siloam, and wash: and I went and washed, and I received sight. John 9:1–11.

> او در جواب گفت: مردی به نام عیسی گل ساخت، آن را به چشمانم مالید و به من گفت: به استخر سیلوام برو و خود را بشوی؛ پس رفتم و شستم و بینا شدم. یوحنا ۹:۱-۱۱.

The blind man along with the foolish and wicked king Ahaz are tested as to whether to place their confidence in the pool of Siloam or the flood of Assyria. The blind man knows he is blind, but Ahaz is rich, increased with goods and in need of nothing. Ahaz is the foolish virgin at the pool of the latter rain, and the blind man a wise virgin. The waters that are Sent from, or the waters that are sent from Assyria are the test.

آن مرد نابینا همراه با آحاز، پادشاه نادان و شریر، آزموده می‌شوند که اعتماد خود را بر برکهٔ شیلوام بگذارند یا بر سیلابِ آشور. آن مرد نابینا می‌داند که نابیناست، اما آحاز ثروتمند است، دارایی‌اش فزونی یافته و به هیچ چیز نیاز ندارد. آحاز همان دوشیزهٔ نادان کنار برکهٔ بارانِ پسین است، و مرد نابینا دوشیزه‌ای داناست. آب‌هایی که «فرستاده»‌اند، یا آب‌هایی که از آشور فرستاده می‌شوند، آزمون‌اند.

A pool is where water is gathered together, and prophetically a pool is where the various streams, rivers, creeks, seas, oceans, lakes, rain and dew of all the “waters” which represent the voice of Christ are gathered together. The pool of the latter rain is formed by the water which flows from the upper pool. The pool represents the message of the latter rain in the context of a test. Ahaz rejected the waters that flow softly, but the blind man was obedient to the message connected with the pool. Jesus took some of His Divinity, represented as “spit” and combined it with clay, representing the combination of Divinity with humanity that is accomplished by Christ in the Most Holy Place.

حوض جایی است که آب در آن گرد می‌آید، و در معنای نبوی، حوض جایی است که انواعِ مختلفِ جویبارها، رودها، جوی‌ها، دریاها، اقیانوس‌ها، دریاچه‌ها، باران و شبنم، یعنی همه «آب‌ها»یی که نمایانگر صدای مسیح‌اند، در آن گرد می‌آیند. حوضِ بارانِ پسین از آبی شکل می‌گیرد که از حوضِ فوقانی جاری می‌شود. حوض نمایانگر پیامِ بارانِ پسین در بسترِ یک آزمون است. آحاز آب‌هایی را که به آرامی جریان داشتند رد کرد، اما مردِ نابینا مطیعِ پیامی شد که با حوض پیوند داشت. عیسی بخشی از الوهیتِ خود را، که به صورت «تف» نمایانده شده بود، گرفت و آن را با گِل درآمیخت، که نمادِ پیوندِ الوهیت با انسانیت است که به دستِ مسیح در قدس‌الاقداس تحقق می‌یابد.

Christ spat on the ground and mixed His spit to form clay. He used the message of the combination of Divinity and humanity to anoint the eyes of the blind man. The message represented by the combination of Divinity and humanity is the message of 1888, and it is designed to transform a person from the condition of Laodicea unto the condition of Philadelphia. But the message requires human participation. They must go to the pool, then wash.

مسیح بر زمین تف کرد و آب دهانش را با خاک درآمیخت و گل ساخت. او پیامِ ترکیبِ الوهیت و انسانیت را به کار برد تا چشمانِ مردِ نابینا را مسح کند. پیامی که ترکیبِ الوهیت و انسانیت نمایانگرِ آن است، پیامِ ۱۸۸۸ است و برای دگرگون کردنِ انسان از حالتِ لاودیکیه به حالتِ فیلادلفیا طراحی شده است. اما این پیام به مشارکتِ انسانی نیاز دارد. آنان باید به حوض بروند و سپس بشویند.

All have sinned and come short of the glory of God, but Jesus said the blind man and his parents had not sinned. Jesus is removing the question of blame from the blind man’s condition, and identifies him as a man that was raised up to glorify the Lord, and the prophetic man in Bible prophecy that is raised up for the purpose that “the works of God should be made manifest” are the ensign, which is made up of men and women who have transitioned from Laodicea to Philadelphia. The ensign is where the works of God are manifested, for His work was to combine Divinity with humanity (as represented by the ointment of clay), and the trophies of that work are those who not only heard the Laodicean message, but those who followed the prescription in the message. The prescription for the blind man was to go and wash. Once he could see he did not need to try and glorify God, the circumstances surrounding him made that happen.

همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصر آمده‌اند، اما عیسی گفت آن مرد نابینا و والدینش گناهی نکرده‌اند. عیسی مسئله تقصیر را از وضعیت آن مرد نابینا کنار می‌گذارد و او را مردی معرفی می‌کند که برای جلال دادنِ خداوند برانگیخته شده است؛ و مردِ نبوی در نبوت‌های کتاب‌مقدس که برای این منظور برانگیخته می‌شود که «اعمال خدا آشکار گردد»، همان علم است که از مردان و زنانی تشکیل شده که از لاودیکیه به فیلادلفیا گذر کرده‌اند. آن علم جایی است که اعمال خدا آشکار می‌گردند، زیرا کار او این بود که الوهیت را با انسانیت درهم بیامیزد (چنان‌که مرهمِ گِل نمایانگرِ آن است)، و افتخاراتِ آن کار، همان کسانی هستند که نه تنها پیامِ لاودیکیه را شنیدند، بلکه تجویزِ موجود در آن پیام را پی گرفتند. تجویز برای آن مرد نابینا این بود که برود و بشوید. وقتی بینا شد، دیگر لازم نبود بکوشد تا خدا را جلال دهد؛ شرایطِ پیرامونش خود باعث شد که چنین شود.

It began with Christ’s approach, followed by Christ’s work. The last work of Christ in the Heavenly sanctuary in relation to man is to transform a human being from a valley of dead dry bones, or from being dead in the streets or from being blind as a bat. His last work is to recreate His people into His image, and that is the very work He did when He created Adam out of the dust of the ground, then breathed into him the breath of life. The last work is the first work, for He first made the clay and then anointed that clay with the life of His Spirit. With Adam the Spirit was His breath, with the blind man it was the water. With Ezekiel’s valley of dead bones it was a gathering message which created the body. Then a message of the four winds was breathed upon the body, and then it stood up as an mighty army.

این با نزدیک‌شدن مسیح آغاز شد و سپس کارِ مسیح در پی آمد. آخرین کارِ مسیح در قدسِ آسمانی، در ارتباط با انسان، این است که انسانی را از درهٔ استخوان‌های خشک و مرده، یا از مرده بودن در خیابان‌ها، یا از کور بودن مثل خفاش، دگرگون سازد. آخرین کارِ او این است که قوم خود را به صورت خویش بازآفریند، و این همان کاری است که هنگامی کرد که آدم را از خاکِ زمین آفرید و سپس در او دمِ حیات دمید. آخرین کار همان نخستین کار است، زیرا او نخست گل را ساخت و سپس آن گل را با حیاتِ روحِ خود مسح کرد. برای آدم، روحِ او همان دمِ او بود؛ برای مردِ کور، آب بود. دربارهٔ درهٔ استخوان‌های خشکِ حزقیال، پیامی گردآورنده بود که بدن را پدید آورد. سپس پیامی از چهار باد بر آن بدن دمیده شد، و آنگاه چون سپاهی عظیم بر پای ایستاد.

While the blind man was yet blind, Jesus saw Him and then approached him. He approaches the blind man within the context of a question that was raised by His disciples, thus allowing Him to establish the proper prophetic setting for the illustration. The “works of God” are a prophetic symbol upon many various lines of witnesses in the Bible. Every manifestation of the “works of God” in the Scriptures is fulfilled in the time of the latter rain. Jesus is placing the context of the story in terms of the final message, as represented by Elijah in the last verses of Malachi.

در حالی که مرد نابینا همچنان نابینا بود، عیسی او را دید و سپس به او نزدیک شد. او در چارچوب پرسشی که شاگردانش مطرح کرده بودند به مرد نابینا نزدیک می‌شود و بدین‌وسیله می‌تواند زمینهٔ نبویِ مناسبی برای این بیان فراهم آورد. «اعمالِ خدا» در سراسر کتاب مقدس نمادی نبوی است که بر پایهٔ شهادت‌های گوناگون استوار است. هر جلوه‌ای از «اعمالِ خدا» در کلام، در زمانِ بارانِ پسین تحقق می‌یابد. عیسی زمینهٔ داستان را در قالب پیام نهایی قرار می‌دهد، چنان‌که در آیات پایانیِ کتاب ملاکی به‌وسیلهٔ ایلیا نشان داده شده است.

The parents and the blind child are not condemned as sinners, for this is the time of God’s marvelous works, and in that time the hearts of the parents and the hearts of the children will get turned to see the issue at hand. The issue being—whether the blind Laodicean man has been changed into a anointed Philadelphian man. That is the issue that confronts the parents and the child in the time of the latter rain, for that is also the time of judgment. And the time of judgment is carried out during the third and fourth generations according to Abraham’s covenant prophecy. The blind man is the last and fourth generation, and his parents are the third. In that period the Elijah message places families into circumstances where they are forced to accept or reject the message of the pool of Siloam. The foolish and wicked king Ahaz rejected the message of that pool, but the blind man accepted. The Elijah message of Malachi is set in the context of a curse before the great and terrible day of the Lord.

والدین و کودک نابینا به‌عنوان گناهکار محکوم نمی‌شوند، زیرا این زمان کارهای شگفت‌انگیز خداست، و در آن زمان دل‌های پدران و دل‌های فرزندان بازگردانده خواهد شد تا مسئله‌ای را که در میان است ببینند. مسئله این است که آیا مرد لاودیکیه‌ایِ نابینا به مرد فیلادلفیه‌ایِ مسح‌شده تبدیل شده است یا نه. این همان مسئله‌ای است که در زمان باران دیرهنگام پیشِ روی والدین و کودک قرار می‌گیرد، زیرا آن نیز زمان داوری است. و زمان داوری مطابقِ نبوتِ عهد ابراهیم در نسل سوم و چهارم به اجرا درمی‌آید. آن مرد نابینا از نسل آخر، یعنی نسل چهارم، است و والدینش نسل سوم. در آن دوره پیام ایلیا خانواده‌ها را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که ناگزیر می‌شوند پیام برکه سیلوام را بپذیرند یا رد کنند. آن پادشاه احمق و شریر، آحاز، پیام آن برکه را رد کرد، اما آن مرد نابینا پذیرفت. پیام ایلیا در کتاب ملاکی در بستر لعنت قرار دارد، پیش از روز بزرگ و هولناک خداوند.

When Jesus organized the setting we are considering, He included in His summary of the purpose of the miracle was that He must work then, for a time will come when no man can work. The work He referred to takes place in the daylight, and the end of work is represented as night. His reference is to the close of probation.

وقتی عیسی صحنه‌ای را که در حال بررسی آن هستیم سامان داد، در جمع‌بندیِ خود از هدفِ آن معجزه این نکته را گنجاند که او باید همان هنگام کار کند، زیرا زمانی فرا خواهد رسید که هیچ‌کس نتواند کار کند. کاری که او به آن اشاره کرد در روشناییِ روز انجام می‌شود و پایانِ کار به‌صورتِ شب تصویر می‌شود. اشارهٔ او به پایانِ دورهٔ آزمایش است.

When He finishes His work of judgment, he takes off His priestly garments and puts on His garments of vengeance. When He finishes that work of separating the lost from the saved, the work of salvation ends. Probation is closed and it is now nighttime when no man can work. Christ’s message was not only the Laodicean message to a blind man, but it was the Elijah message set within the context of the nearness of the close of probation, which is Christ’s sanctified motivation to work for the saving of souls.

وقتی او کار داوری‌اش را به پایان می‌رساند، لباس‌های کاهنی خود را از تن به در می‌آورد و لباس‌های انتقام خود را می‌پوشد. وقتی آن کارِ جدا کردنِ گمشدگان از نجات‌یافتگان را به پایان می‌رساند، کارِ نجات خاتمه می‌یابد. مهلت بسته می‌شود و اکنون شب است؛ شبی که در آن هیچ‌کس نمی‌تواند کار کند. پیام مسیح نه تنها پیام لائودکیه به مردی کور بود، بلکه پیام ایلیا بود که در زمینهٔ نزدیک بودنِ بسته‌شدنِ مهلت قرار داشت؛ و این همان انگیزهٔ مقدسِ مسیح برای کار کردن به‌خاطر نجات جان‌هاست.

First Christ approached the blind man, then prepared and applied the ointment, then gave instructions for a work that the blind man must do for himself, and just as importantly is that as he takes up the work his sight is restored. Once he has sight he has transformed from a blind Laodicean into a Philadelphian. The transformation period of those two churches was fulfilled in the beginning from 1856 unto 1863.

نخست مسیح به مرد نابینا نزدیک شد، سپس مرهم را آماده کرد و بر او مالید، آنگاه دستور انجام کاری را داد که مرد نابینا باید خود انجام دهد، و به همان اندازه مهم این است که وقتی آن کار را آغاز می‌کند، بینایی‌اش بازگردانده می‌شود. همین که بینایی می‌یابد، از یک لاودیکیه‌ایِ نابینا به یک فیلادلفیه‌ای تبدیل می‌شود. دورهٔ تحولِ آن دو کلیسا در ابتدا از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ تحقق یافت.

That period represents the separation of the wheat and tares, and the final sealing of the one hundred and forty-four thousand who are thereafter lifted up as an ensign. The blind man immediately became the public focus—once he changed from a Laodicean unto a Philadelphian. The blind man is the one hundred and forty-four thousand and the wicked and foolish king Ahaz are the former covenant people who are spewed out of the mouth of the Lord. At the same point in history, Jesus is either using his spit to anoint His new covenant people, or He is spitting the old covenant people out of His mouth.

آن دوره نمایانگر جداسازیِ گندم از علف‌های هرز و مهر نهاییِ صد و چهل و چهار هزار است؛ آنان که پس از آن به‌عنوان نشانه‌ای برافراشته می‌شوند. مردِ نابینا به‌محض آن‌که از «لائودیکی» به «فیلادلفی» دگرگون شد، بلافاصله در کانونِ توجهِ عموم قرار گرفت. مرد نابینا همان صد و چهل و چهار هزار است، و پادشاهِ شریر و نادان، آحاز، نمایندهٔ قومِ عهدِ پیشین است؛ قومی که از دهانِ خداوند بیرون افکنده می‌شوند. در همان مقطعِ تاریخی، عیسی یا با آبِ دهانِ خود قومِ عهدِ جدیدش را مسح می‌کند، یا قومِ عهدِ پیشین را از دهانِ خود بیرون می‌افکند.

We will continue these thoughts in the next article.

ما این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

## “The Coming Crisis

بحران پیش رو

> “With unerring accuracy the Infinite One keeps an account with all nations. While his mercy is offered with calls to repentance, this account will remain open; but when a certain limit which God has fixed is reached, the ministry of his wrath begins. The account is then closed; divine patience ceases; there is no more pleading for mercy in their behalf.

> ذاتِ نامتناهی با دقتی بی‌خطا حسابِ همهٔ امّت‌ها را نگاه می‌دارد. تا زمانی که رحمت او همراه با دعوت به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز خواهد ماند؛ اما وقتی حدّ معیّنی که خدا مقرر کرده است فرا رسد، اجرای غضب او آغاز می‌شود. آنگاه آن حساب بسته می‌شود؛ شکیباییِ الهی پایان می‌یابد؛ دیگر برای آنان درخواستی برای رحمت وجود ندارد.

> “The prophet, looking down the ages, had our time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of Heaven’s blessings have been given them; but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude, are written against them. They are fast closing up their account with God.

> وقتی پیامبر به درازنای اعصار می‌نگریست، زمان ما در برابر دیدگانش مجسم شد. ملت‌های این عصر از رحمت‌هایی بی‌سابقه بهره‌مند شده‌اند. برترین برکات آسمانی به آنان عطا شده است؛ اما تکبّر فزاینده، حرص و طمع، بت‌پرستی، بی‌اعتنایی به خدا و ناسپاسی فرومایه، علیه آنان ثبت شده است. آنان به‌شتاب در حال بستن حساب خود با خدا هستند.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion in the religious world. There will be gods many and lords many; every wind of doctrine will be blowing; and Satan, clothed in angel robes, would deceive, if it were possible, the very elect.

> روزهایی به‌سرعت فرامی‌رسند که در جهانِ دین سردرگمی و آشفتگیِ بزرگی پدید خواهد آمد. خدایانِ بسیار و سرورانِ بسیار خواهند بود؛ هر بادِ تعلیمی خواهد وزید؛ و شیطان، در جامهٔ فرشتگان، اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد.

> “The universal scorn thrown upon true piety and holiness, leads those who have not a living connection with God to lose their reverence for his law. And as the disrespect for the divine law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world and a world-loving church will become more distinct. Love of God’s precepts increases with one class, according as contempt for them increases with the other.

> تحقیر همگانیِ پرهیزکاری و قداستِ راستین، کسانی را که پیوندی زنده با خدا ندارند به از دست دادن حرمتِ شریعتِ او می‌کشاند. و هرچه بی‌احترامی نسبت به شریعتِ الهی آشکارتر می‌شود، خط فاصل میان پاسدارانِ آن از یک سو، و دنیا و کلیسای دنیا‌دوست از سوی دیگر، روشن‌تر خواهد شد. محبت به احکامِ خدا در یک دسته فزونی می‌گیرد، به همان نسبت که تحقیرِ آنها در دستهٔ دیگر افزایش می‌یابد.

> “The great I AM is vindicating his law. He is speaking to those who make it void in storms, in floods, in tempests, in earthquakes, in perils by land and by sea. Now is the time for his people to show themselves true to principle.

> آن «من هستم»ِ عظیم حقانیت شریعت خود را آشکار می‌سازد. او در طوفان‌ها، در سیلاب‌ها، در تندبادها، در زلزله‌ها، در مخاطرات خشکی و دریا با کسانی که شریعتش را باطل می‌کنند سخن می‌گوید. اکنون زمان آن است که قوم او وفاداری خود به اصول را نشان دهند.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. The Lord is at the door. Upon the Mount of Olives the Saviour rehearsed the scenes that were to precede this great event: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars,’ he said. ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom; and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfilment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application in the last days.

> ما بر آستانهِ رویدادهایی بزرگ و خطیر ایستاده‌ایم. خداوند بر در ایستاده است. بر فراز کوه زیتون، نجات‌دهنده صحنه‌هایی را که می‌بایست پیش از این رویداد بزرگ رخ دهد بازگو کرد: «از جنگ‌ها و شایعات جنگ خواهید شنید»، او گفت. «قوم بر ضد قوم و مملکت بر ضد مملکت برخواهد خاست؛ و در جاهای مختلف قحطی‌ها و بیماری‌های همه‌گیر و زلزله‌ها خواهد بود. همهٔ اینها آغاز رنج‌هاست.» هرچند این نبوت‌ها در هنگام ویرانی اورشلیم تا حدی تحقق یافتند، اما به‌طور مستقیم‌تری به روزهای آخر مربوط می‌شوند.

> “John and the other prophets also were witnesses of the terrible scenes that will take place as signs of Christ’s coming. They saw armies mustering for battle, and men’s hearts failing them for fear. They saw the earth moved out of its place, the mountains carried into the midst of the sea, the waves thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. They saw the vials of God’s wrath opened, and pestilence, famine, and death come upon the inhabitants of the earth.

> یوحنا و دیگر پیامبران نیز شاهد صحنه‌های هولناکی بودند که به‌عنوان نشانه‌های آمدن مسیح رخ خواهد داد. آنان دیدند که ارتش‌ها برای نبرد بسیج می‌شوند و دل‌های مردم از بیم از کار می‌افتند. دیدند که زمین از جای خود برکنده می‌شود، کوه‌ها به میان دریا برده می‌شوند، امواج آن خروشان و متلاطم‌اند، و کوه‌ها از طغیان آن به لرزه می‌افتند. آنان دیدند که کاسه‌های غضب خدا گشوده می‌شود و طاعون، قحطی و مرگ بر ساکنان زمین نازل می‌گردد.

> “Already the restraining Spirit of God is being withdrawn from the world. And hurricanes, tempests, disasters by sea and land, follow each other in quick succession. Science seeks to explain all these. The signs thickening around us, telling of the near approach of the Son of God, are attributed to any other than the true cause. Men cannot discern the sentinel angels restraining the four winds that they may not blow until the servants of God are sealed; but when God shall bid his angels loose the winds, there will be such a scene of his avenging wrath as no pen can picture.

> هم‌اکنون روحِ بازدارندهٔ خدا از جهان برداشته می‌شود. و گردبادها، توفان‌ها، و بلایای دریا و خشکی، یکی پس از دیگری با شتاب رخ می‌دهند. علم می‌کوشد همهٔ این‌ها را توضیح دهد. نشانه‌هایی که گرداگرد ما فزونی می‌گیرند و از نزدیک بودنِ ظهورِ پسرِ خدا خبر می‌دهند، به هر علتی جز علتِ حقیقی نسبت داده می‌شوند. آدمیان نمی‌توانند فرشتگانِ نگهبانی را دریابند که چهار باد را مهار کرده‌اند تا پیش از مُهر شدنِ بندگانِ خدا نوزند؛ اما هنگامی که خدا به فرشتگانش فرمان دهد که بادها را رها کنند، چنان صحنه‌ای از خشمِ انتقام‌جویانهٔ او پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توانِ تصویر کردنش را ندارد.

> “A crisis is just upon us; but God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, Ezekiel, and John, we see how closely heaven is connected with the events transpiring upon the earth. We see the care of God for those who are loyal to him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of his church, in his own keeping.

> بحران بر ما فرارسیده است؛ اما بندگان خدا در این تنگنای بزرگ نباید به خود تکیه کنند. در رؤیاهایی که به اشعیا، حزقیال و یوحنا داده شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین رخ می‌دهد پیوندی نزدیک دارد. ما عنایت خدا را نسبت به کسانی که به او وفادارند می‌بینیم. جهان بی‌فرمانروا نیست. برنامه رویدادهای آینده در دست خداوند است. جلال آسمان سرنوشت ملت‌ها، و نیز امور کلیسای خود را، در دست دارد.

> “God has revealed what is to take place in the last days, that his people may be prepared to stand against the tempests of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter his faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance.

> خدا آشکار کرده است که در ایام آخر چه رخ خواهد داد، تا قوم او آماده باشند در برابر تندبادهای مخالفت و خشم ایستادگی کنند. آنان که از رویدادهای پیش رو هشدار یافته‌اند، نباید با خیالی آسوده در انتظار طوفان در راه بنشینند و خود را با این دلخوشی آرام کنند که خداوند در روز تنگی وفاداران خود را در پناه خواهد گرفت. ما باید چون کسانی باشیم که در انتظار خداوند خویش‌اند؛ نه با انتظاری بیکارانه، بلکه با کار و تلاشی جدی، با ایمانی تزلزل‌ناپذیر. اکنون وقت آن نیست که بگذاریم اندیشه‌مان به امور کم‌اهمیت مشغول شود.

> “While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the under-current is tending. Its professions are mild, and apparently Christian; but when it shall speak, it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should bring before the people the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures, and be able to give the reason for our faith. Says the prophet, ‘The wicked shall do wickedly, and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’

> هنگامی که مردم در خواب‌اند، شیطان به‌طور فعال امور را چنان سامان می‌دهد که قومِ خدا از رحمت و عدالت محروم بمانند. جنبش یکشنبه اکنون در تاریکی پیش می‌رود. رهبران مسئلهٔ واقعی را پنهان می‌کنند، و بسیاری از کسانی که به این جنبش می‌پیوندند خود نمی‌بینند که جریانِ زیرپوستی به کدام سو می‌رود. ادعاهای آن ملایم و ظاهراً مسیحی است؛ اما هنگامی که به سخن آید، روحِ اژدها را آشکار خواهد کرد. وظیفهٔ ماست که هر آنچه در توان داریم به کار بگیریم تا خطرِ تهدیدکننده را دفع کنیم. باید مسئلهٔ واقعیِ مورد بحث را پیشِ روی مردم بگذاریم و بدین‌سان مؤثرترین اعتراض را در برابر تدابیری که آزادیِ وجدان را محدود می‌کنند، ابراز کنیم. باید کتاب‌مقدس را بررسی کنیم و بتوانیم دلیلِ ایمانِ خود را بیان کنیم. پیامبر می‌گوید: «شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید.»

> “The important future is before us. To meet its trials and temptations, and to perform its duties, will require great faith, energy, and perseverance. But we may triumph gloriously; for not one watching, praying, believing soul will be ensnared by the devices of the enemy. All heaven is interested in our welfare, and waits our demand upon its wisdom and strength. Every opposing influence, whether open or secret, may be successfully resisted, ‘not by might nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of hosts.’ God is just as willing now as anciently to work through human efforts, and to accomplish great things through weak instrumentalities. We shall not gain the victory through numbers, but through full surrender of the soul to Jesus.

> آینده‌ای مهم پیشِ روی ماست. برای رویارویی با آزمون‌ها و وسوسه‌های آن و انجام وظایفش، ایمان، توان و پایداریِ بسیار لازم است. اما می‌توانیم باشکوه پیروز شویم؛ زیرا حتی یک جانِ هوشیار، دعاگو و باایمان در دام نیرنگ‌های دشمن گرفتار نخواهد شد. تمام آسمان به خیر و صلاحِ ما علاقه‌مند است و چشم‌به‌راهِ درخواستِ ما از حکمت و قوتش است. در برابر هر نفوذِ مخالفی، چه آشکار و چه پنهان، می‌توان با موفقیت ایستادگی کرد: "نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من، می‌گوید خداوند لشکرها." خدا امروز نیز همان‌قدر که در روزگارانِ قدیم، مایل است از طریقِ کوشش‌های انسانی کار کند و به‌وسیلهٔ ابزارهای ناتوان کارهای بزرگ انجام دهد. ما پیروزی را نه به‌واسطهٔ کثرتِ عدد، بلکه با تسلیمِ کاملِ جان به عیسی به‌دست خواهیم آورد.

> “Now, while mercy still lingers, while Jesus is making intercession for us, let us make thorough work for eternity.” Southern Watchman, December 25, 1906.

> اکنون، در حالی که رحمت هنوز باقی است، در حالی که عیسی برای ما شفاعت می‌کند، بیایید برای ابدیت کاری تمام‌وکمال انجام دهیم. Southern Watchman، ۲۵ دسامبر ۱۹۰۶.

Back to Articles