Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-One

کتاب دانیال - شماره صد و بیست و یک

Unlocking the Signs of the Last Days: Understanding Christ’s Pointers to the Budding Trees of Spring

رمزگشایی نشانه‌های آخرالزمان: درک اشارات مسیح به درختانی که در بهار جوانه می‌زنند

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word

Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.

مسیح درختانِ جوانه‌زنِ بهار را به قوم خود نشان داد تا آنان «نشانه‌ها» و مفهوم «نشانه‌های» روزهای آخر را درک کنند.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> مسیح به قوم خود فرمان داده بود که مراقب نشانه‌های ظهور او باشند و چون نشانه‌های پادشاهِ در راهشان را ببینند شادمان شوند. او گفت: «وقتی این امور آغاز به وقوع می‌یابد، آنگاه به بالا بنگرید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رهایی شما نزدیک است.» او پیروانش را به درختانِ بهار که جوانه می‌زنند توجه داد و گفت: «وقتی اکنون جوانه می‌زنند، خودتان می‌بینید و می‌دانید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، وقتی می‌بینید این امور به وقوع می‌پیوندد، بدانید که ملکوتِ خدا نزدیک است.» لوقا ۲۱:۲۸، ۳۰، ۳۱. نبرد عظیم، ۳۰۸.

The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.

«نشانه‌های» روزهای آخر، نمونهٔ خود را در آن «نشانه‌هایی» داشتند که حرکتِ فرشتهٔ نخستین را اعلام کردند و آغازگرِ آن بودند. آن «نشانه‌ها» شامل لرزاندنِ آسمان‌ها بود، امّا یوئیل روشن می‌سازد که «نشانه‌های» روزهای آخر — روزهایی که در آن گناهِ اسرائیل جسته می‌شود و یافت نمی‌گردد، وقتی که کوه مقدّسِ خدا تا ابد مقدّس است، زیرا دیگر هیچ بیگانه‌ای هرگز از درون آن عبور نخواهد کرد — یعنی لرزاندنِ نیروهای آسمان، همچنین لرزاندنِ نیروهای زمین را نیز در بر می‌گیرد. خواهر وایت تمایز میان لرزاندنِ نیروهای آسمان و نیروهای زمین را مشخص می‌کند.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> ۱۶ دسامبر ۱۸۴۸، خداوند به من رؤیایی از به لرزه درآمدن قدرت‌های آسمان داد. دیدم که وقتی خداوند در بیان نشانه‌هایی که متی، مرقس و لوقا ثبت کرده‌اند گفت «آسمان»، منظورش همان آسمان بود و وقتی گفت «زمین» منظورش همان زمین. قدرت‌های آسمان خورشید و ماه و ستارگان‌اند. آنها در آسمان حکم‌فرما هستند. قدرت‌های زمین همان‌هایی هستند که بر زمین حکومت می‌کنند. قدرت‌های آسمان با صدای خدا به لرزه خواهند افتاد. آنگاه خورشید و ماه و ستارگان از جایگاه‌های خود جابه‌جا خواهند شد. آنها از میان نخواهند رفت، بلکه با صدای خدا به لرزه درخواهند آمد.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> ابرهای تیره و سنگین بالا آمدند و به هم برخوردند. جو شکافت و عقب نشست؛ آنگاه توانستیم از فضای گشوده در اوریون به بالا بنگریم، از همان‌جا صدای خدا می‌آمد. شهر مقدس از همان فضای گشوده فرود خواهد آمد. دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال لرزیدن‌اند و رویدادها به نوبت می‌آیند. جنگ و شایعات جنگ، شمشیر، قحطی و طاعون نخست قدرت‌های زمین را می‌لرزانند، سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان را، و نیز همین زمین را، به لرزه درخواهد آورد. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، همان‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش ملت‌های خشمگین است. نوشته‌های اولیه، ۴۱.

The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.

«به لرزه درآمدن آسمان‌ها» در متی، مرقس و لوقا بیانگر لرزاندن قدرت‌هایی است که بر آسمان‌ها حکم می‌رانند؛ قدرت‌هایی که خورشید و ماه و ستارگان نمادشان هستند. همهٔ این قدرت‌های آسمانی به لرزه درآمدند و «نشانه‌ها» را پدید آوردند که آغازگر و اعلام‌کنندهٔ حرکت فرشتهٔ اول بود. آن قدرت‌های آسمانی در جریان حرکت فرشتهٔ سوم بار دیگر به لرزه درخواهند آمد. اما در حرکت فرشتهٔ سوم، قدرت‌های زمین نیز به لرزه درخواهند آمد. قدرت‌های زمین همان قدرت‌های حاکم بر زمین‌اند. در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، قدرت‌های زمین، نه آسمان، به لرزه درآمدند.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> اکنون چنین گفته می‌شود که من اعلام کرده‌ام نیویورک قرار است با موجی جزرومدی روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آن‌جا طبقه پشتِ طبقه قد می‌کشند، «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد وقتی خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.» سراسر فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نوری خاص ندارم؛ فقط می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آن‌جا با زیر و رو کردنِ قدرتِ خدا به زیر افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده، می‌دانم که ویرانی در جهان هست. یک کلام از جانبِ خداوند، یک لمس از قدرتِ عظیم او، و این بناهای عظیم فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن را نمی‌توانیم تصور کنیم. Review and Herald، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.

در تاریخ میلری‌ها یکی از نشانه‌هایی که لوقا ثبت کرده بود «پریشانی امّت‌ها» بود. ملّت‌ها نمایانگر قدرت‌هایی هستند که بر زمین حکومت می‌کنند، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، با ورود وایِ سوم به تاریخ نبوتی، هر ملّتِ روی زمین تکان خورد. آن لرزشِ زمینی در لوقا باب بیست‌ویک نمایانده شده بود، امّا نه با تعبیر کتاب‌مقدسیِ «تکان‌خوردنِ قدرت‌های زمین». آن با عبارت «پریشانی امّت‌ها» نشان داده شده بود، همان‌گونه که وقتی ساختمان‌های عظیم نیویورک فرو ریختند، بر امّت‌های جهان عارض شد. «پریشانی امّت‌ها» در لوقا همان تکان‌خوردنِ قدرت‌های زمین است، و این در تاریخ میلری‌ها تحقق یافت.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> من دیدم که قدرت‌های زمین اکنون در حال لرزیدن‌اند و اینکه رویدادها به ترتیب رخ می‌دهند. جنگ و شایعات جنگ، شمشیر، قحطی و وبا نخست قدرت‌های زمین را می‌لرزانند، سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان و نیز این زمین را خواهد لرزاند. دیدم که لرزش قدرت‌ها در اروپا، آن‌گونه که برخی تعلیم می‌دهند، لرزش قدرت‌های آسمان نیست، بلکه لرزش ملت‌های خشمگین است. نوشته‌های نخستین، ۴۱.

The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.

«تزلزلِ قدرت‌های ملت‌های خشمگین»، همان تزلزلِ «قدرت‌های زمین» است؛ چنان‌که در تاریخ آغازینِ ادونتیسم با تزلزلِ «قدرت‌های اروپا» نشان داده شده است. اوریا اسمیت در سال ۱۸۳۸ مشخص کرد که چه چیزی موجب تزلزلِ قدرت‌ها در اروپا بود.

> “As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

> چنان‌که دورهٔ نبوتیِ این [ششمین] شیپور با واگذاری داوطلبانهٔ قدرت از سوی امپراتور مسیحی مشرق‌زمین به دست ترکان آغاز شد، به‌حق می‌توان نتیجه گرفت که پایان آن نیز با واگذاری داوطلبانهٔ همان قدرت از سوی سلطان عثمانی، بار دیگر به دست مسیحیان، مشخص خواهد شد. در سال 1838 امپراتوری عثمانی درگیر جنگ با مصر گردید. احتمال قوی می‌رفت که مصریان قدرت عثمانی را براندازند. برای جلوگیری از این امر، چهار قدرت بزرگ اروپا، یعنی انگلستان، روسیه، اتریش و پروس، برای پشتیبانی از دولت عثمانی مداخله کردند. امپراتوری عثمانی مداخلهٔ آنان را پذیرفت. کنفرانسی در لندن برگزار شد که در آن اولتیماتومی برای ارائه به محمد علی، پاشای مصر، تنظیم گردید. آشکار است که وقتی این اولتیماتوم به دست محمد علی گذاشته شود، سرنوشت امپراتوری عثمانی عملاً در دست قدرت‌های مسیحی اروپا قرار خواهد گرفت. این اولتیماتوم در روز یازدهم اوت 1840 به دست محمد علی رسید! و در همان روز، سلطان یادداشتی به سفیران آن چهار قدرت خطاب کرد و پرسید در صورتی که محمد علی از تمکین به شرایط پیشنهادی آنان خودداری کند، چه باید کرد. پاسخ این بود که او نباید از هیچ پیشامدی که ممکن است رخ دهد، نگران باشد؛ زیرا برای آن تمهیداتی اندیشیده‌اند. دورهٔ نبوتی به پایان رسید، و در همان روز، کنترل امور مسلمانان به دست مسیحیان افتاد، همان‌گونه که کنترل امور مسیحیان 391 سال و 15 روز پیش‌تر به دست مسلمانان افتاده بود. بدین‌سان وای دوم پایان یافت، و شیپور ششم از نواختن بازایستاد. اوریا اسمیت، خلاصهٔ حقیقت حاضر، 218.

Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.

اسلامِ وایِ دوم از اوج قدرت خود گذشته بود؛ قدرتی که بنا بر کلام خدا قرار بود سیصد و نود و یک سال و پانزده روز ادامه یابد. با این حال، در دههٔ ۱۸۳۰، مصر در تلاش بود برای ادامهٔ دومین جهاد بزرگِ تاریخ اسلام، خلافتی را در مصر دوباره برقرار کند. احتمال بروز جنگ‌های بیشتر از سوی اسلام، قدرت‌های اروپایی را از ترس به لرزه می‌انداخت. برای دهه‌ها، بحرانِ از سر گرفتن جنگ‌افروزیِ اسلام از سوی مورخان و خبرنگارانِ آن سال‌ها «مسئلهٔ شرق» نامیده می‌شد. فرزندانِ مشرق طی سده‌ها جنگ را علیه ملت‌های اروپا، که دین خود را از کلیسای روم گرفته بودند، به پیش برده بودند. در سال ۱۸۳۸، «پریشانیِ ملت‌ها» که مسیح بدان اشاره کرده بود، نشان‌دهندهٔ لرزیدنِ ملت‌های خشمگینی بود که از جنگی پدید آمده بود که اسلام علیه امپراتوری پیشین روم به راه انداخته بود.

> “By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.

> من از [رها کردن] چهار فرشته‌ای که در رود بزرگ فرات بسته شده‌اند، چنین می‌فهمم که خدا اکنون می‌خواست اجازه دهد که چهار ملتِ اصلیِ تشکیل‌دهندهٔ امپراتوری عثمانی، که پیش‌تر بیهوده کوشیده بودند امپراتوری شرقی را در قسطنطنیه مغلوب کنند و در تسخیر اروپا جز پیشرفت اندکی نکرده بودند، اینک قسطنطنیه را بگیرند و یک‌سومِ اروپا را درنوردند و مطیع سازند، که این امر در حدود نیمهٔ سدهٔ پانزدهم رخ داد. آثار ویلیام میلر، جلد ۲، ۱۲۱.

The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”

در روایتِ لوقا از «تنگیِ ملت‌ها» چنین یاد می‌شود: «با سرگشتگی؛ دریا و موج‌ها خروشان»، و «دل‌های مردم از ترس از کار می‌افتد و از انتظارِ آنچه بر زمین می‌آید». سردرگمیِ مسئلهٔ شرق تا قرن بیستم ادامه یافت و قدرت‌های زمین را برمی‌آشفت، و نمادِ آن تنگی «دل‌های مردم که از ترس از کار می‌افتد» و «خروشِ دریا و موج‌ها» بود.

> “This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

> "این مُهر کردنِ بندگان خدا همان است که به حزقیال در رؤیا نشان داده شد. یوحنا نیز شاهدِ این مکاشفهٔ بسیار تکان‌دهنده بود. او دریا و موج‌ها را دید که خروشان بودند، و دل‌های مردم از ترس از کار می‌افتاد. او دید که زمین جنبید و کوه‌ها به میان دریا برده شدند (که به معنای واقعی کلمه در حال رخ دادن است)، آب آن خروشان و پرتلاطم بود، و کوه‌ها از خیزش آن می‌لرزیدند. به او بلاها، طاعون، قحطی و مرگ نشان داده شد که مأموریت هولناک خود را به انجام می‌رساندند." شهادت‌ها برای خادمان، ۴۴۵.

When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

هنگامی که به یوحنا مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نشان داده شد، او پریشانی امّت‌ها را دید، که با خروش دریا و امواج و از کار افتادن دل‌های مردم از ترس نمایانده شده بود، و آن همان مُهر شدنی بود که در فصل نهم به حزقیال نشان داده شد. به حزقیال عناصر درونیِ این مُهر شدن نشان داده شد و به یوحنا عناصر بیرونیِ مرتبط با آن. یوحنا دید که برانگیخته شدنِ خشمِ ملت‌ها با مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر پیوند دارد، و برانگیخته شدنِ خشمِ ملت‌ها همان پریشانیِ امّت‌ها در لوقا نیز هست که در تاریخ به عنوان «مسئلهٔ شرق» شناخته می‌شود. به یوحنا نشان داده شد که اسلامِ وایِ سوم، نشانهٔ بیرونیِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> زمان حاضر، به‌گونه‌ای شگرف، مایهٔ توجه و دلمشغولیِ همهٔ زندگان است. حاکمان و دولتمردان، کسانی که در مناصب اعتماد و اقتدار نشسته‌اند، و مردان و زنان اندیشمند از همهٔ طبقات، نگاه خود را به رویدادهایی که پیرامون ما در حال وقوع‌اند دوخته‌اند. آنان روابط متشنج و ناآرامی را که میان ملت‌ها برقرار است زیر نظر دارند. می‌بینند که شدتی فراگیر در حال چیرگی بر همهٔ عناصر زمینی است و درمی‌یابند که رویدادی بزرگ و سرنوشت‌ساز در شُرف وقوع است—جهان بر آستانهٔ بحرانی سهمگین قرار دارد.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> فرشتگان اکنون بادهای نزاع را مهار کرده‌اند تا مبادا بوزند تا زمانی که به جهان نسبت به هلاکتِ قریب‌الوقوعش هشدار داده شود؛ اما توفانی در حال گردآمدن است، آماده تا بر زمین بشورد؛ و هنگامی که خدا به فرشتگان خود فرمان دهد بادها را رها کنند، چنان صحنه‌ای از کشمکش پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توان وصف آن را ندارد.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.

> کتاب مقدس، و فقط کتاب مقدس، تصویری درست از این امور ارائه می‌دهد. در اینجاست که صحنه‌های بزرگ و پایانیِ تاریخ جهان ما آشکار می‌شوند؛ رویدادهایی که از هم‌اکنون سایه‌های خود را پیشاپیش می‌افکنند، و صدای نزدیک‌شدنشان زمین را به لرزه می‌اندازد و دل‌های انسان‌ها از ترس از کار می‌افتند. تعلیم و تربیت، 179، 180.

In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.

در فصل بیست‌ویکمِ لوقا، عیسی «نشانه‌هایی» را که آغازگر جنبش میلریتی بودند مشخص کرد، و به گفتهٔ خواهر وایت، همهٔ آن «نشانه‌ها» تحقق یافته‌اند. زلزلهٔ لیسبون، روز تاریک، سقوط ستارگان و اضطراب امّت‌ها، که نمایانگر لرزاندن قدرت‌های زمین بود و به‌وسیلهٔ اسلام در هراسی که مسئلهٔ شرقی پدید آورد تحقق یافت، همگی تحقق یافته‌اند. «نشانه‌های» میلریتی همچنین شامل آمدن پسر انسان با ابری است که به همان ترتیبی که این «نشانه‌ها» از سوی مسیح داده شده بود تحقق یافت، زیرا پس از آنکه اضطراب امّت‌ها با مهار شدن سلطهٔ عثمانی در سال ۱۸۴۰ پایان یافت، مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد قدس‌الاقداس شد و وقتی آمد، با ابرها آمد.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.

> "و اینک، یکی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان آمد و نزد قدیم‌الایام رسید، و او را به حضور وی آوردند. و به او سلطنت و جلال و ملکوت داده شد تا همه قوم‌ها و امت‌ها و زبان‌ها او را خدمت کنند؛ سلطنت او سلطنتی جاودانی است که زایل نخواهد شد." دانیال 7:13، 14. آمدن مسیح که در اینجا توصیف شده، آمدن دوم او به زمین نیست. او نزد قدیم‌الایام در آسمان می‌آید تا سلطنت و جلال و پادشاهی را دریافت کند؛ اموری که در پایان کارِ میانجی‌گری‌اش به او عطا خواهد شد. این همین آمدن است، نه ظهور دوم او بر زمین، که در نبوّت پیشگویی شده بود تا در پایان 2300 روز در سال 1844 به وقوع پیوندد. با همراهی فرشتگان آسمانی، کاهن اعظمِ ما وارد قدس‌الاقداس می‌شود و در آنجا در حضور خدا ظاهر می‌گردد تا به آخرین اعمالِ خدمت خود به نفع انسان بپردازد—تا کارِ داوریِ تحقیقی را انجام دهد و برای همه کسانی که محقِ بهره‌مندی از آن شناخته می‌شوند، کفاره نماید." مناقشه عظیم، 479.

The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.

«نشانه‌ها»ی مربوط به تاریخِ پیروانِ میلر، نمونه‌ای از «نشانه‌ها»ی مربوط به تاریخِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر بود. هنگامی که مسیح با آوردنِ مَثَلی گواهِ دومی برای این روایتِ تاریخی ارائه کرد، توجهِ شاگردانش را به «جوانه‌زدنِ درختان در بهار» جلب کرد. او به آنان اطلاع داد که وقتی درختان شروع به جوانه‌زدن می‌کنند، می‌دانید که به پایانِ جهان نزدیک شده‌اید، و اینکه نسلی که شاهدِ جوانه‌زدنِ درختان در بهار باشد، زنده خواهد ماند تا ببیند آسمان و زمین در آتشِ بازگشتِ دومِ او از میان می‌روند.

> When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.

> اکنون که جوانه می‌زنند، خودِ شما می‌بینید و می‌دانید که تابستان نزدیک است. همین‌گونه شما نیز، وقتی می‌بینید که این چیزها رخ می‌دهد، بدانید که پادشاهیِ خدا نزدیک است. به راستی به شما می‌گویم، این نسل از میان نخواهد رفت تا همه چیز تحقق یابد. آسمان و زمین از میان خواهند رفت، اما سخنان من از میان نخواهد رفت. لوقا ۲۱:۳۰-۳۳.

The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”

آنگاه پرسش این می‌شود: «درختان از چه زمانی شروع به برگ درآوردن کردند؟» بارانِ پسین در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نم‌نم آغاز شد، که مطابقِ کتابِ اشعیا «روزِ» «بادِ خشنِ خدا در روزِ بادِ شرقی» است.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.

> به اندازه، وقتی که جوانه می‌زند، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ خشنِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس به همین وسیله، تقصیرِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمام حاصل برای برداشتنِ گناهِ او این است: وقتی همهٔ سنگ‌های مذبح را چون سنگ‌های آهکیِ خردشده بسازد، درختستان‌ها و تمثال‌ها دیگر برپا نخواهند ماند. اما شهرِ مستحکم ویران خواهد شد، و سکونتگاه ترک خواهد شد و چون بیابان رها خواهد گشت؛ آنجا گوساله خواهد چرید و همان‌جا خواهد آرمید و شاخه‌های آن را خواهد خورد. و چون شاخه‌هایش پژمرده شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان خواهند آمد و آنها را به آتش خواهند کشید؛ زیرا مردمی بی‌فهم‌اند؛ از این رو، آن که ایشان را ساخت بر ایشان رحمت نخواهد کرد، و آن که ایشان را سرشت به آنان لطفی نشان نخواهد داد. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند از بسترِ رود تا نهرِ مصر خواهد تکاند، و شما، ای فرزندانِ اسرائیل، یک‌به‌یک گرد آورده خواهید شد. و در آن روز واقع خواهد شد که شیپورِ بزرگ دمیده خواهد شد، و آنان که در سرزمینِ آشور در آستانهٔ هلاکت بودند، و رانده‌شدگانِ سرزمینِ مصر خواهند آمد و در کوهِ مقدّس در اورشلیم خداوند را پرستش خواهند کرد. اشعیا ۲۷:۸-۱۳.

The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.

باران آخر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به بارش نم‌نم کرد (به‌طور سنجیده)، و مناقشه بر سر پیامِ باران آخر و پیامِ بدلیِ «صلح و امنیت» آغاز شد. در تاریخِ آن مناقشه است که گناهِ یعقوب برداشته می‌شود (پالوده می‌گردد؛ یعنی کفاره‌اش ادا می‌شود). تاریخِ مناقشه، که همان مناقشهٔ حبقوق است، دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است؛ دوره‌ای که با قی‌کرده شدنِ ادونتیستِ روز هفتمِ لاودیکیه‌ای از دهانِ خداوند به پایان می‌رسد، زیرا آن، چون «شهرِ محصور»، ویران خواهد شد؛ چرا که به شهرِ قومی بی‌فهم بدل شده بود که نه رحمتی می‌یابند و نه لطفی. در آن زمان، «صدای دومِ» مکاشفهٔ باب هجده، کرنای بزرگی را خواهد نواخت، که همان کرنای هفتم و وایِ سوم است، و گلهٔ دیگرِ خدا خواهند آمد و در «اورشلیم» پرستش خواهند کرد، که به جنبشِ کلیسای ظفرمند بدل شده خواهد بود.

September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نشان می‌دهد که آخرین نسلِ تاریخِ زمین فرا رسیده است، و تنها کسانی که جوانه‌زدنِ درختانِ بهار را درمی‌یابند، بارانی را دریافت خواهند کرد که سببِ جوانه‌زدنِ درختان می‌شود. تنها کسانی که تشخیص می‌دهند که اسلامِ وایِ سوم علامتِ فرارسیدنِ بارانِ آخر و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است، در میانِ آن گروه خواهند بود.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر هر روز در به‌کاربستنِ فعّالِ فضایل مسیحی پیشرفت نکنیم، تجلیات روح‌القدس را در بارانِ آخر نخواهیم شناخت. ممکن است بر دل‌های اطراف ما در حال فروباریدن باشد، اما ما آن را نه تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد. شهادات برای خادمان، ۵۰۷.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> نباید منتظر باران پسین بمانیم. این باران بر همهٔ کسانی خواهد بارید که شبنم و رگبارهای فیضی را که بر ما می‌بارند می‌شناسند و از آن بهره می‌گیرند. وقتی پاره‌های نور را گرد می‌آوریم، وقتی رحمت‌های پایدار خدا را ـ که دوست دارد به او توکل کنیم ـ قدر می‌دانیم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. «زیرا همان‌گونه که زمین جوانهٔ خود را بیرون می‌آورد و باغ باعث می‌شود آنچه در آن کاشته شده است بروید؛ همچنین خداوند یهوه عدالت و ستایش را در برابر همهٔ امّت‌ها خواهد رویانید» (اشعیا ۶۱:‏۱۱). تمام زمین از جلال خدا پر خواهد شد. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحهٔ ۹۸۴.

We will continue the study in the next article.

ما مطالعه را در مقاله‌ی بعدی ادامه خواهیم داد.

> “Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> «اگر کسانی که می‌توانند کمک کنند به احساس وظیفهٔ خود برانگیخته نشوند، کار خدا را هنگامی که فریاد بلند فرشتهٔ سوم شنیده شود، بازنخواهند شناخت. هنگامی که نور برای روشن کردن زمین بیرون می‌رود، به‌جای آنکه برای یاریِ خداوند برخیزند، خواهند خواست کار او را مهار و محدود کنند تا با افکار تنگ‌نظرانهٔ خود سازگار شود. بگذارید به شما بگویم که خداوند در این کارِ واپسین به شیوه‌ای بسیار بیرون از روال معمولِ امور عمل خواهد کرد و به روشی که با هرگونه برنامه‌ریزی انسانی مغایر است. در میان ما کسانی خواهند بود که همواره می‌خواهند کار خدا را کنترل کنند، حتی دیکته کنند چه حرکت‌هایی باید انجام شود، زمانی که کار زیر هدایت آن فرشته‌ای پیش می‌رود که به فرشتهٔ سوم در پیامی که باید به جهان داده شود می‌پیوندد. خدا از راه‌ها و وسایلی استفاده خواهد کرد که از طریق آنها آشکار خواهد شد که او زمام امور را به دست خود می‌گیرد. خادمان از وسایل ساده‌ای که او برای تحقق بخشیدن و کامل کردن کار پارساییِ خود به کار خواهد برد، شگفت‌زده خواهند شد.» شهادت‌ها برای خادمان، صفحهٔ ۳۰۰.

Back to Articles